Η παρέμβαση του κόμματος στο διαδίκτυο

Σήμερα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε/γράψουμε για τα γενέθλια της ΕΠΟΝ και του Κόκκινου Στρατού, που είναι συνομήλικος με το κόμμα και ζει μέχρι σήμερα, μέσω της αθάνατης ορχήστρας του και πασίγνωστων μελωδιών, όπως η Κατιούσα -που είναι πολύ ωραίο όνομα- κι ας πήγε να την πιάσει στο στόμα του ο Πανούσης με τον Αγγε(β)λάκα.

Αλλά όχι, σφοι, δε θα μιλήσουμε για αυτό (θυελλώδικα χειροκροτήματα).

Θα μπορούσε επίσης το κείμενο να σταλθεί και να δημοσιευτεί εκεί που πρέπει (ξέρετε πού) στα πλαίσια που πρέπει (ξέρετε ποια). Άλλο πρέπει όμως κι άλλο πώς τι γίνεται καμιά φορά στην πράξη και πώς τα φέρνει η ζωή.

Το θέμα είναι η παρέμβαση του κόμματος στο διαδίκτυο και το βάζουν πολύ καλά οι θέσεις (το βάζει κι η εισήγηση που λέγανε και στην όβα μου) επισημαίνοντας ως ζητούμενο-στόχο τη βελτίωση της διαδικτυακής παρουσίας του ΚΚΕ.

Διευκρινίζω εξ αρχής, για να αποφύγουμε μια κλασική κι επαναλαμβανόμενη συζήτηση που ανακυκλώνεται συχνά-πυκνά, πως δε μιλάμε για τους κινδύνους του διαδικτύου γενικά -που πρέπει πάντα να τους παίρνουμε υπόψη- ή για το αν ένας σφος πρέπει να έχει προφίλ στα ΜΚΔ, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γνωστά κι ως social media -που έχουν πολλοί, γιατί δεν υπάρχει απαγόρευση, αλλά σύσταση "προσέχετε, για να έχετε", που είχε γίνει μια συγκεκριμένη περίοδο, για πολύ ειδικούς λόγους.

Η κουβέντα και το ζητούμενο δεν είναι όλα αυτά, λοιπόν. Είναι η παρουσία του Κόμματος στο διαδίκτυο και πώς μπορεί να βελτιωθεί. Όποιος λέει όλα τα άλλα (για τα τρολ, την απρόσωπη επαφή, το φακέλωμα, τον έλεγχο των μονοπωλίων, το ιδεολόγημα της αμεσοδημοκρατίας των ΜΚΔ, κτλ), σωστά πράγματα, που δεν έχουν όμως άμεση σχέση με το θέμα και δε βοηθούν καθόλου στο δια ταύτα, εφόσον δεν καταλήγουν σε πρόταση: γιατί ΚΚΕ -πάντα κολλάει αυτό- και πώς θα γίνει καλύτερη η παρέμβασή του στο μαγικό (εικονικό κι απατηλό ενίοτε) κόσμο του διαδικτύου.

Πρόσεξε, σφε αναγνώστη, γιατί υπάρχει και μια άλλη επιλογή. Να πας κόντρα στο ρεύμα και τις θέσεις και να πεις ότι δε χρειάζεται καμία απολύτως βελτίωση (όλα είναι καλώς καμωμένα και δε γίνονται καλύτερα) ή ότι δε χρειάζεται γενικώς καμία διαδικτυακή παρουσία και κακώς ασχολούμαστε με αυτήν. Δε θα συμφωνήσω τότε μαζί σου, αλλά θα ξέρουμε τουλάχιστον σε ποια βάση διαφωνούμε και ποιο θέμα θα συζητήσουμε. Και πάντως δεν είναι αυτό που βάζει το κόμμα, οπότε το βασικό δεν είναι να το συζητήσουμε μαζί, ίσως.

Δε θα είναι πολύ ωφέλιμο όμως να βγαίνουμε εκτός θέματος και να λέμε πχ για τις διαδικτυακές κουβέντες -καλή ώρα σαν αυτή που θα ανοίξει από κάτω- που υποκαθιστούν την άμεση ανθρώπινη επαφή, το μαζικό άνοιγμα, τις εξορμήσεις, το πόρτα-πόρτα και τη δουλειά μυρμηγκιού. Αν πιστεύεις κάτι τέτοιο, πάρε εξ αρχής ως δεδομένη την κατακλείδα (πες το disclaimer-αποποίηση-απεταξάμην) του σφου που είχε στείλει μια σχετική παρέμβαση στον προσυνεδριακό:

Δεν έχω καμιά ψευδαίσθηση, ότι η παρέμβαση μέσω του Διαδικτύου, μπορεί να αντικαταστήσει την προσωπική επαφή, τις συσκέψεις, τις περιοδείες στους τόπους δουλειάς και ζωής, την οργανωμένη δουλειά του Κόμματος και της ΚΝΕ, την οργάνωση των εργαζομένων στα ταξικά σωματεία. Ομως χρειάζεται να δημιουργήσουμε την υποδομή που είναι απαραίτητη για να παρακολουθούμε, να απαντάμε και να παρεμβαίνουμε πολιτικά, ιδεολογικά, πολιτιστικά και στον χώρο του Διαδικτύου.

Το ζήτημα δεν είναι να υποκαταστήσουμε, αλλά να συμπληρώσουμε και να ενισχύσουμε το άνοιγμα που γίνεται. Προσωπικά έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους συντρόφους πως δε θα αποκτήσουν έτσι εικονικές e-επιρροές, αντί για αληθινούς συναγωνιστές-συναδέλφους, όπως κάποιοι που ζούνε στο διαδίκτυο κι έχουν άπειρους φίλους στο FB, αλλά κανέναν στην πραγματική ζωή. Κι εμπιστεύομαι τα όργανα και τη συλλογική λειτουργία του κόμματος πως θα τραβήξουν το αυτί σε όποιον ξεφύγει από τα όρια, και λυγίσει το κλαδί από την ανάποδη.

Στην τελική κανείς δε γεννιέται ώριμος, σοφός χρήστης (του διαδικτύου και οποιουδήποτε μέσου). Κάποια πράγματα τα μαθαίνεις μέσα από την πείρα και από τα λάθη, αρκεί να τα αναγνωρίζεις και να τα διορθώνεις. Το απαγορευτικό συλλήβδην στο internet φέρνει πολύ χειρότερα αποτελέσματα, από αυτά που προσπαθεί να αποτρέψει και μάλλον διαιωνίζει το πρόβλημα. Μες στο χορό μαθαίνεις τα βήματα, έξω από αυτόν λες απλά πολλά τραγούδια.

Υπάρχει βέβαια και ένα άλλο επίπεδο (γκεστάλτ που θα έλεγε ο Κωνσταντάν στους Απαράδεκτους) υποκατάστασης: αυτό της πληροφορίας που υποκαθιστά τη γνώση -κι επισημαίνουν πολύ σωστά οι θέσεις. Κι αν υπάρχει κάτι που να συνδέεται κατεξοχήν με τα παραπάνω, είναι το διαδίκτυο, που 'ναι ένα ποτάμι χωρίς φίλτρα, μια αδιάκοπη και χειμαρρώδης ροή πληροφοριών -άχρηστων ως επί το πλείστον- που σκεπάζουν την ουσία αντί να την αναδεικνύουν. Αν στο διαδίκτυο προάγεται μια φορά η γνώση, άλλες δέκα ευνοείται η τρολιά, η προβοκάτσια, το εύκολο ψέμα -και τρέχα ανασκεύασέ το μετά...

-Μμμ, σωστά. Ή μήπως όχι;

Καταρχάς το επιχείρημα της υποκατάστασης είναι τόσο εύστοχο, σα να λέμε πχ ότι οι εκλογές υποκαθιστούν την ταξική πάλη, άρα δεν πρέπει να παίρνουμε μέρος σε αυτές. Ή ότι τα οικονομικά αιτήματα οδηγούν σε ρεφορμιστικές διεκδικήσεις (μεταρρυθμίσεις) αντί να δείχνουν το στρατηγικό μας στόχο (σοσιαλισμό), συνεπώς πρέπει να αποφεύγουμε να τα προβάλουμε, πχ στις απεργίες. Δεν αναφέρω τυχαία ως παράδειγμα τις εκλογές, που είναι κατεξοχήν πεδίο καταιγιστικών επιθέσεων, με έμφαση στην πληροφορία, το φαίνεσθαι αντί της πολιτικής ουσίας. Οι εκλογές και το διαδίκτυο δεν είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή, δεν είναι καν το σημαντικότερο δευτερεύον -όπως λέει ο Σωτηρακόπουλος για το ποδόσφαιρο. Αλλά στο βαθμό που μας αφορά το ένα, ασχολούμαστε και με το άλλο (που δε συνδέεται μόνο με τις εκλογές βέβαια, απλώς εκεί αναδεικνύεται η σημασία του).

Δεν επιλέγουμε πάντα εμείς, εξάλλου, τα πεδία της αντιπαράθεσης. Για να κάνω έναν τραβηγμένο παραλληλισμό, η ΕΣΣΔ μπορεί να μην προσέγγιζε τον κομμουνισμό, συμμετέχοντας στην κούρσα του ανταγωνισμού με το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, αλλά αυτό δε σημαίνει πως μπορούσε να την αγνοήσει και να μην πάρει καθόλου μέρος ή ότι οι επιτυχίες σε αυτό το κομμάτι της ήταν αδιάφορες.

Τόσο απλά...

Κατ' αντιστοιχία, ο πόλεμος της πληροφορίας δεν προάγει απαραίτητα τη γνώση, αλλά δε μας αφήνει αδιάφορους. Ένα βιντεάκι που θα γίνει viral, μια απάντηση σε ένα ενορχηστρωμένο ψέμα ιδίως στην προεκλογική περίοδο, άμεσες ενημερώσεις για εκδηλώσεις, κινητοποιήσεις, κτλ, παίζουν κι αυτά ένα ρόλο, κοντά στα άλλα. Είναι ένα εργαλείο που μπορεί να μας προσεγγίσει αρχικά με κάποια άτομα, κάποιες κατηγορίες -πχ τη νεολαία που το χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά για την ενημέρωσή της κι αυτό είναι αντικειμενικό γεγονός, χωρίς να το αξιολογώ και να εξετάζω τα αρνητικά του. Ύστερα από την αρχική προσέγγιση, είναι δική μας υπόθεση πώς θα εμβαθύνουμε το αρχικό ερέθισμα, πώς θα παρέμβουμε για να γίνει η πληροφορία-γνώση, η σπίθα-πυρκαγιά και (αρχι)πέλαος η στάλα.

Φτάνω στο τέλος του κειμένου, χωρίς να έχω απαντήσει, ούτε κατά διάνοια, στο αρχικό ερώτημα, που ήταν και το ζητούμενο που έθεσα. Αλλά αυτό δεν είναι δική μου αρμοδιότητα να το απαντήσω κι ίσως είναι καλύτερα να ειπωθεί εκεί που πρέπει, για να μην παρεξηγηθεί κιόλας, ως μια υπόδειξη αφ' υψηλού.

Το μόνο που θα μπορούσα να πω σχετικά είναι πως το κόμμα μπορεί να φτιάξει μια πολύ δυνατή ομάδα, εκ των έσω, αξιοποιώντας τα μέλη του και τις δικές του δυνάμεις. Και δεν είμαι σίγουρος αν η παρέμβασή του πρέπει να γίνεται κυρίως ανοιχτά (πχ προφίλ twitter για ανακοινώσεις), υπόγεια (με ομάδα σχολιαστών και ελεύθερων σκοπευτών, που παρεμβαίνουν στοχευμένα) ή με συνδυασμό της "νόμιμης" και "παράνομης" δουλειάς.

Υστερόγραφα

-Μιας και πιάσαμε τις νέες μορφές -που δεν έχουμε πιάσει ακόμα- κι επειδή δεν υπάρχουν μονάχα Αγγε(β)λάκες σε αυτή τη χώρα, μπορείτε να ακούσετε ενδεικτικά δύο κομμάτια από έναν καινούριο δίσκο. Σχηματικά μιλώντας -γιατί δε χωρίζονται με σινικά τείχη- ένα πολιτικό και ένα ερωτικό.

Το σφάλμα - Οργανώσου (κλικ για να δείτε τους στίχους)

Το σφάλμα - μην ξαναφύγεις, δεν παλεύεται το κρύο (κι εδώ οι στίχοι)

Κι ένα δεύτερο υστερόγραφο

Όσοι έχασαν την πρώτη, όσοι μένουν στα βόρεια προάστια, όσοι τον διαβάζουν αλλά δεν τον έχουν δει ποτέ από κοντά, όσοι τον ξέρουν ήδη, όσοι θέλουν να διαπιστώσουν από κοντά αν έχει πλάκα κι από κοντά (ναι έχει), δεν έχουν δικαιολογία για σήμερα.

Πενήντα-πενήντα

Το σημερινό κείμενο είναι κάπως χαοτικό κι αυτοαναφορικό. Σκόρπιες σκέψεις, ατάκτως ενωμένες, με εσωτερικά αστεία και κάποιους συνειρμούς τραβηγμένους από τα μαλλιά. Αλλά δε βαριέσαι, συνηθισμένα τα βουνά από χιόνια κι αντάρτες (αν και έχουν πολλά χρόνια να τους δουν). Έτσι δεν είναι/μοιάζουν τα περισσότερα απ' όσα λέμε οι σύντροφοι μεταξύ μας, για τους απέξω, τους "αμύητους"; Δε θα είναι η πρώτη φορά "αριστερά" -ελπίζουμε όμως να είναι η τελευταία.

Αυτά καλό είναι να μη γίνονται (αγαπημένη φράση για φαϊτ-κλαμπάδες).
Και στο σημείο αυτό, να προσθέσω επίσης πως "δεν τιμούν κανένα μας".
Και θα μπορούσαμε να επισφραγίσουμε τα παραπάνω με τους συνηθισμένους λαϊκοστρωματικούς αφορισμούς: Θλίβομαι. Καταδικάζω.
Όπου δε χρειάζεται να πεις "απερίφραστα", γιατί ούτως ή άλλως μονολεκτικοί είναι, κι αν το προσθέσεις, τότε θα γίνουν περίφραση.
Σαν μια παλιά γελοιογραφία του Ζάχαρη (ή μήπως του Αναστασίου;), που τη θυμάμαι σε αδρές γραμμές, σε ένα τηλεοπτικό πάνελ, με τον πολιτικό να καταδικάζει κάτι ξύλινα -πχ τη βία από όπου κι αν προέρχεται- και το παπαγαλάκι απέναντι να πετιέται:
-Σ' έπιασα! Ξέχασες να πεις "απερίφραστα".

Να που γίνονται όμως -αυτά που καλό θα ήταν να μη γίνονται. Και δίνουν τροφή για σχόλια ή μάλλον πιατάκι σε όσους παίρνουν γαριδάκι, πατατάκια, αναψυκτικό, για να χορτάσουν θέαμα, λεκτική βία και ξεκατινιάσματα στο διαδίχτυ.
-Ναι αλλά σε τι αναφέρεσαι;
Σε όλα γενικώς και σε τίποτα συγκεκριμένο, ούτε καν ως αφορμή. Απλές καθημερινές ιστορίες, που ο καθένας μπορεί να έχει κατά νου ή ακουστά (καθώς κυκλοφορούν σα σπασμένο τηλέφωνο και ο καθένας προσθέτει δυο-τρεις αρκούδες σε κάθε γύρο) και να τις προσαρμόσει-χωρέσει στο γενικό πλαίσιο που περιγράφω.

Και δεν μπαίνουν απαραίτητα όλες στο ίδιο τσουβάλι, ίσα-ίσα. Ούτε είναι για να παίρνουμε ίσες αποστάσεις από τους εμπλεκόμενους, για να μη μας πάρουν τα βέλη και μας φάνε οι κότες. Εκτός κι αν μιλάμε για όσους κατάπιαν αμάσητα τα πίτουρα της Ζωής και το "ξεκατίνιασμά" της με το μισό εξωκοινοβούλιο, όπου αυτό ακριβώς είναι το ηθικό δίδαγμα: μην ανακατεύεσαι με αστούς πολιτικούς για να μη σε καταπιεί ο αστικός βούρκος. Άλλο αν η ΛαΕ πάει να κρατήσει (εκλογικές) ισορροπίες, κι ενώ η Ζωή εμπλέκει ένα κορυφαίο στέλεχός τους (τον Π. Σωτήρη) αυτοί λένε κάτι σαν "αυτά καλό είναι να μη γίνονται". Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε και να κατέβουμε όλοι μαζί στις επόμενες εκλογές

Με κάτι τέτοια, είναι φορές που γενικεύω και σκέφτομαι συνειρμικά τη σειρά Πενήντα-Πενήντα, που ποτέ δεν κατάφερα να δω έστω ένα επεισόδιό της, κι αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να απαγορευτεί δια ροπάλου η χρήση διαδικτύου και social media σε αυτές τις ηλικίες, που έπεσαν με τα μούτρα στο μέσο, χωρίς να έχουν καταλάβει-αφομοιώσει την ιδιαίτερη φύση και το δημόσιο χαρακτήρα του.

Από την άλλη όμως, δεν είναι θέμα γενιάς -η δική μου να δεις μαργαριτάρια που βγάζει, εμού συμπεριλαμβανομένου- και τσουβαλιάσματος. Εξάλλου μερικοί από τους πιο αξιόλογους σχολιαστές της βάσης του μπλοκ έχουν πατήσει (ή κοντεύουν να...) τα πενήντα, Και μόλις χτες έτυχε να βρίσκομαι σε μια ανάμικτη, συντροφική παρέα, με διαδικτυακούς φίλους, κουκουέδες, πενηντάρηδες (λίγο πάνω-λίγο κάτω) που είναι ένας νέος της εποχής, που λέει και το τραγούδι.

Κάθε όμιλος, κάθε κόμμα, κάθε dm χρειάζεται κι εκκαθαρίσεις
κάθε τόσο για να ανανεώνεται. Τα έλεγε ο σφος με το μουστάκι

Κι επειδή ουδείς αλάθητος, κανείς δε γεννήθηκε ώριμος χρήστης του διαδικτύου και γενικά όλοι ωριμάζουμε από την πείρα μας και από τα λάθη μας, το ζήτημα είναι πόσα επιτρέπονται και πόσο ελεγχόμενα είναι στη δημόσια σφαίρα. Κι είναι το ίδιο ακριβώς ζήτημα που θα αντιμετωπίσουμε (οι σύντροφοι, το κόμμα, η πρωτοπορία γενικότερα) στην κοινωνία του μέλλοντος κατά τη διάρκεια της οικοδόμησης, αλλά πρέπει ίσως να μας απασχολήσει μάλλον από τώρα. Πώς να προστατέψεις τους άλλους και τον εαυτό σου, χωρίς να κλειστείς σε μια γυάλα και να ευνουχίσεις το πρωτόβουλο πνεύμα.

Με την ευκαιρία, να προσθέσω επίσης -εκφράζοντας, πιστεύω, και το Λαϊκό Στρώμα, με τούτα τα λόγια- πως τρώμε παραπάνω από τις δυνατότητές μας. Αλλά υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο ενάντια στην κρίση. Ένα κιλό για κάθε ποσοστιαία μονάδα του χρέους επί του ΑΕΠ. Άμα ακούς τόσα κάθε μέρα για "νέα κατοχή" και δε συμμαζεύεται, πώς να μην επηρεαστείς και να μην αναπαράγεις αυθόρμητα, σε καθημερινή βάση, το κατοχικό σύνδρομο; Και πού θα πάει αυτή η ιστορία, που ένα σωρό κόσμος αποσυνδέει αντιδιαλεκτικά την ποσότητα από την ποιότητα, ουκ εν τω πολλώ το ευ, γκουρμεδιές και ιστορίες; Πού οδηγούμαστε σύντροφοι;

Να πω επίσης ότι αν δε σου αρέσει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, τότε όλα τα τραγούδια σου φαίνονται πανομοιότυπα, και αν τα πετύχεις non-stop (επιτυχίες), έχεις την αίσθηση πως παίζει σερί από την αρχή ως το τέλος το ίδιο πράγμα. Εκτός κι αν τα έχει συνθέσει-διασκευάσει ο τραγουδόσαυρος, όλα σε ένα, οπότε το πράγμα αλλάζει. Ποια θυσία-ποια θυσία...

Το πενήντα-πενήντα δεν αντέχεται, ούτε ως σειρά, ούτε ως διαιτησία, όταν είναι εναντίον σου ή ως ίσες πιθανότητες, να περιμένεις την μπίλια να (σου) κάτσει, κι όπως γυρίζει στη ρουλέτα, να βλέπεις τις διαλεκτικές σπείρες της ζωής (χωρίς τον spiral που δεν είναι αρχιτέκτονας) να στριφογυρνάνε και να μην περνάνε ποτέ σε ανώτερο σημείο, έστω βγαίνοντας με φόρα έξω από τη ρουλέτα. Είναι και αυτή μια κάποια εξέλιξις...

Φαντάσου το τώρα αυτό στη δίωρη συσκευασία ενός αγώνα και την πορτοκαλί μπίλια να μην αποφασίζει σε ποιο κίτρινο θα κάτσει. Και την αγωνία στο τάιμ-άουτ που δεν υπάρχει στην αληθινή ζωή, γιατί η ταξική πάλη δε σταματά ποτέ, όπως δεν υπάρχει ούτε παράταση, παρά μόνο η δυαδική εξουσία, ένα έξτρα πεντάλεπτο, όπου η πλάστιγγα θα γείρει σύντομα από τη μία πλευρά ή την άλλη. Μπορείς όμως να πάρεις μόνος σου τάιμ-άουτ, να ανασυνταχθείς και να οργανώσεις την τελευταία-τελική επίθεση, όπως ο Λένν, που κλείστηκε στις βιβλιοθήκες, να μελετήσει και να γράψει, εν μέσω παγκοσμίου πολέμου. Εδώ ο κόσμος καίγεται, κι ο Βλαδίμηρος δε χτενίζεται -τι να την κάνει τη χτένα, φαλακρός άνθρωπος- ήξερε πολύ καλά τι έκανε και λίγους μήνες αργότερα πραγματοποιούσε την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα, σαν το μπάσιμο του Κάμινγκς στη ρακέτα της ΑΕΚ.

Και τώρα η ελπίδα έρχεται (is Cumming-s) σε μια πόλη που δεν έχει χειμερινά ανάκτορα, αλλά έχει (νέο) δημαρχείο και αλατιέρες που παγώνουν, πολύ πάνω από τους -160 βαθμούς, όπου παγώνει το αλάτι. Κι έτσι καταφέρνει να κρατά ζωντανά τα όνειρα, το μαρμαρωμένο βασιλιά και την ανάμνηση της κίτρινης αυτοκρατορίας στο μπάσκετ, να ζεσταίνει τις καρδιές και να τις ποτίζει με οπαδικό όπιο και κρασί από το κύπελλο που έρχεται. Που άλλοι το βλέπουν εντελώς άδειο, σαν τις ζωές που το περιμένουν για να νιώσουν γεμάτες κι άλλοι σαν το ιερό δισκοπότηρο, που έχουμε να το δούμε και να το σηκώσουμε από το 2004, της "μεγάλης κι ισχυρής Ελλάδας".

Το Κύπελλο είναι παρηγοριά στον άρρωστο, που δεν μπορεί να σηκώσει ανάστημα για να χτυπήσει πρωτάθλημα. Αλλά κι ο τίτλος είναι μια εφήμερη χαρά, όπως δίδασκε το Ντεμοτεχνείο, πριν ριχτεί με τα μούτρα στο κυνήγι της και το χάσει στα χαρτιά (παράγουμε περισσότερους νέους που ξέρουν την υπόθεση Βάλνερ από αυτούς που ξέρουν πχ την υπόθεση Ντρέιφους). Τείνουμε να βολευόμαστε με ολοένα και λιγότερα, όσο προχωρά η παρακμή και η σήψη. Ένα κύπελλο, μια απλή συμμετοχή σε τελικό -όπου δεν υπάρχουν πολλές ρεαλιστικές ελπίδες και φροντίζουν κι άλλοι να τις εκμηδενίσουν- μια δουλίτσα, ένα τετράωρο, μια ολιγόμηνη σύμβαση.

Ναι αλλά δεν είναι αυτή η ουσία. Είναι το δικαίωμα στο όνειρο.
Κι ας είναι η φωτιά του πυροτέχνημα, χωρίς θέρμη και ουσία...

Συνειρμοί και συμπεράσματα

από όσα είδαμε και μάθαμε τις τελευταίες ημέρες

Η κυβέρνηση πατάσσει τη διαφθορά, ξεκινώντας απ’ τη συντεχνία των καστανάδων. Αν βέβαια το θέμα πάρει έκταση και γυρίσει μπούμερανγκ, μπορούμε να το χρεώσουμε στον κακό μπάτσο (κρατώντας το ρόλο του καλού για εμάς) και την υπερβολική του επέμβαση, και να θυμηθούμε όψιμα τη μαρξιστική ανάλυση που μας λέει πως το κράτος κι η κυβέρνηση δεν ταυτίζονται, αλλά έχουν σχετική αυτονομία ως έννοιες.

Εν τω μεταξύ, τα προαπαιτούμενα του μνημονίου περνάνε με τη γνωστή μέθοδο της σαλαμοποίησης, αυτή τη φορά, όχι για να μας έρθουν λίγα-λίγα και να μη μας κακοφανεί, αλλά για να εμπεδωθεί το μαρτύριο της σταγόνας και να μην ξέρει κανείς τι ψηφίζεται κάθε φορά –γιατί έχει χάσει το λογαριασμό. Πρώτη κατοικία, ανακεφαλαιοποίηση, ασφαλιστικό..

Αλλά ποιος ασχολείται με τα προαπαιτούμενα, όταν έχουμε το θέμα για το Σύμφωνο Συμβίωσης και φρέσκια δήλωση Κουτσούμπα, που σπαρταράει, 1,5 χρόνο πριν, αλλά έγινε μεγάλη επιτυχία μες στο Σ/Κ; Κάτι που αποδεικνύει τι θαύματα μπορείς να πετύχεις, όταν έχεις ένα στοιχειωδώς οργανωμένο διαδικτυακό μηχανισμό (στο δρόμο που χάραξε ο Μουρούτης). Κι αναρωτιέται κανείς αν έχει έρθει η ώρα να φτιάξουμε κι εμείς μια ομάδα για το διαδίκτυο, που να παρεμβαίνει και να απαντάει άμεσα σε τέτοια ζητήματα.

Ουκ εν τω πολλώ το ευ όμως. Ενίοτε τη διαφορά δεν την κάνει η ποσότητα των λάικ και των κλικ αλλά η εμπάθεια, όπως αποδεικνύει και η αντικειμενική δημοσιογραφία της Εφ(της κυβερνήσεως)Συν και του συντάκτη της. Που δεν του έφτασε το «λαβράκι» που έπιασε (για την ιστορία της Αλέκας με το Λουλέ), αλλά θέλησε να βγάλει σκάρτη και μια άλλη ιστορία, για τα χρόνια της δικτατορίας, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πρώην ΓΓ βγάζει ιστορίες από το μυαλό της, πιθανότατα για να αυτοπροβληθεί. Είναι γνωστό εξάλλου πόσο μεγάλη είναι η δίψα της Παπαρήγα για αυτοπροβολή, σε αντίθεση με τους σεμνούς εργάτες της αντικειμενικής δημοσιογραφίας της ΕφΣυν.

Επειδή όμως τα προαπαιτούμενα συνεχίζουν να περνάνε, χωρίς να κοιτάνε τις δικές τους ιδεοληψίες, υπάρχει εσπευσμένο κάλεσμα για συγκέντρωση και πορεία αύριο το απόγευμα. Και προς στιγμήν η κε του μπλοκ ανησύχησε πως οδεύει προς αναβολή η πιο ενδιαφέρουσα κομματική εκδήλωση το τελευταίο διάστημα, στο Σπόρτινγκ, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας, με ομιλία του ΓΓ, και συμμετοχή εκπροσώπων από το ΚΚ Τουρκίας, το Συριακού ΚΚ και το Ρωσικό ΚΕΚΡ (από το οποίο θα έρθει για να μιλήσει ο ίδιος ο Τούλκιν). Αλλά τελικά θα διεξαχθεί κανονικά, αφήνοντας τους συντρόφους με το δίλημμα που θα πρωτοπάνε (ή τέλος πάντων με την αντίστοιχη χρέωση). Ένα ακόμα δείγμα της σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ του ΚΚΕ και των διεθνών συμμάχων του, για την οποία μας είχε ενημερώσει, πρώτη και καλύτερη, η ΕφΣυν με τους έγκυρους και αντικειμενικούς συντάκτες της.

Παρεμπιπτόντως, πολύ ενδιαφέρουσες πρέπει να ήταν κι οι χτεσινές ιστορικές εκδηλώσεις του Κόμματος σε Δράμα κι Αμαλιάδα. Κι αν στην περίπτωση της λαμπρής προσωπικότητας του Μπελογιάννη, το ενδιαφέρον είναι προφανές κι αυτονόητο, στην άλλη περίπτωση, δεν εξαντλείται στο ότι έχουμε να κάνουμε με την πρώτη αντιστασιακή εκδήλωση στην Ελλάδα (και μία από τις πρώτες στην Ευρώπη) αλλά και στην ερμηνεία των γεγονότων. Η οποία, παρεμπιπτόντως, εφάπτεται ακόμα και με την ανάγκη να συμπληρωθεί και να ξαναγραφεί ο πρώτος τόμος του δοκιμίου ιστορίας του ΚΚΕ (που πρέπει να έχει, σε αρκετά σημεία, και τη σφραγίδα ενός αντικειμενικού συντάκτη της εφημερίδας της κυβερνήσεως, αλλά δεν παίρνω και όρκο γι’ αυτό).

Τώρα που είπαμε κυβέρνηση. Ο Σύριζα αφήνει πίσω του, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, την ΑρΕν (αριστερή ενότητα) στα πανεπιστήμια, καθώς δεν έχει τους συσχετισμούς με το μέρος του, και προσανατολίζεται στη δημιουργία ενός καινούριου σχήματος, που αναμένεται να πάει ακόμα πιο άπατο από το προηγούμενο, να είναι ακόμα πιο αμελητέο και ανυπόληπτο –ιδίως από τη στιγμή που θα αναλάβει την υπεράσπιση του πλούσιου κυβερνητικού έργου, βουλιάζοντας σε πρωτόγνωρα βάθη, εκλογικά και πολιτικά εν γένει.

Όσο για την ΑρΕν μένει μάλλον στα χέρια της ΛαΕ, αλλά είναι ζήτημα αν θα συνεχίσει να υπάρχει ή θα ενσωματωθεί με τα Εαακ (και το φοιτητικό δυναμικό της διάσπασης της Κοε, δηλ του Αλαβάνου), εάν λάβει κανείς υπόψη και τη φοιτητική κυρίως βάση των συμμάχων (Αραν κι Αρας). Αν και για να πω την αμαρτία μου, δεν έχω καταλάβει τι θα γίνει φέτος με τα Εαακ συνολικά, και πώς θα συνεχίσουν την ειρηνική τους συνύπαρξη.

Εν κατακλείδι. Αν μερικοί ακονίζουν από τώρα τα μαχαίρια (όπως φάνηκε με τη διάδοση μιας παλιότερης δήλωσης του Κουτσούμπα, χωρίς να περιμένουν καν κάτι καινούριο, για να πατήσουν), καταλαβαίνει κανείς τι πρόκειται να διαβάσουμε τις επόμενες μέρες, πάντα για τα ουσιαστικά και σημαίνοντα, που θα αγνοούν επιδεικτικά τον ελέφαντα μες στο δωμάτιο και θα σε καλούν, σα γνήσια παχύδερμα, να αποδείξεις πως δεν είσαι εσύ ελέφαντας.

Κι εδώ κολλάει, τώρα που δεν υπάρχει κάποια πιεστική αφορμή, κι ένα μικρό σχόλιο για το σχολιασμό στο μπλοκ.

Ο πιο σίγουρος τρόπος για να μην κόψω (ή να καθυστερήσω να το κάνω) έναν ενοχλητικό και κακόβουλο σχολιαστή, είναι να μου το ζητήσει κάποιος και να φαίνεται πως ακολουθώ την εντολή του. Άλλη ιστορία οι καλοπροαίρετες υποδείξεις, που τις παίρνω πάντα σοβαρά υπόψη μου.

Οι σφοι που συμμετέχουν στο διάλογο με έναν τέτοιο συνομιλητή, οφείλουν κατά τη γνώμη μου να λειτουργούν με όρους (ενός είδους) διαδικτυακής περιφρούρησης. Να μην τσιμπάνε και να μην απαντάνε στις προκλήσεις. Κι αν τις αγνοήσουν πλήρως, χωρίς να τους δώσουν σημασία κι αξία που δεν έχουν, τόσο το καλύτερο. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ας προσέξουν να μην τις τρέφουν με αυτό ακριβώς που επιζητάνε (δηλ την προσοχή μας και απαντήσεις που να αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση). Όσο για τα υπόλοιπα, έχουν γνώση οι φύλακες..

Νεολαία και διαδίκτυο

Στη σημερινή ανάρτηση η κε του μπλοκ συνεχίζει την αξιοποίηση του τρέχοντος τεύχους της κομεπ, αντιγράφοντας αποσπάσματα απ’ την απόφαση της πανελλαδικής συνδιάσκεψης του κόμματος για τη δουλειά στη νεολαία και από τη συζήτηση πάνω στο ίδιο θέμα με μέλη της συντακτικής επιτροπής, που συμμετείχαν στις εργασίες της συνδιάσκεψης. Τα συγκεκριμένα αποσπάσματα που επιλέχθηκαν, δίνουν ένα περίγραμμα των θέσεων του κόμματος για το διαδίκτυο, την επίδρασή του στη νεολαία και τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Υπενθυμίζω πως η αναδημοσίευση γίνεται για να παροτρύνει το σφο αναγνώστη να αναζητήσει και να αγοράσει την κομεπ –και στη συγκεκριμένη περίπτωση, για να ανοίξει μια συζήτηση για το θέμα που εξετάζουμε.

Πρώτα μπαίνει το κομμάτι της απόφασης της συνδιάσκεψης από την ενότητα «τι συγκεκριμένα αντιμετωπίζουμε σήμερα ως συνέπεια των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθήθηκαν πριν την κρίση και ιδιαίτερα με την αστική διαχείρισή της». Ακολουθεί το απόσπασμα από τη συζήτηση με τα μέλη της συντακτικής επιτροπής της κομεπ χρήστο μπαλωμένο, γρηγόρη λιονή και κυριάκο ιωαννίδη (που δε συμμετείχε στο συγκεκριμένο ζήτημα).

Καλή ανάγνωση και κάθε καλοπροαίρετος σχολιασμός ευπρόσδεκτος.

-.-.-

Ειδικό παράγοντα αποτελεί η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, της λεγόμενης «κοινωνικής δικτύωσης», όχι μόνο ως μέσου ιδεολογικής χειραγώγησης και προπαγάνδας, αλλά και ως μέσου οργάνωσης και δράσης της νεολαίας κάτω από την κατεύθυνση κύκλων της αστικής τάξης, αστικών κρατών, κρατικών και παρακρατικών υπηρεσιών, με στόχο τη χρησιμοποίηση της νεολαίας για τη διευθέτηση των ενδοαστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, τη δημιουργία προσχημάτων και ευκαιριών για το τσάκισμα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, του μαθητικού-φοιτητικού, την αποξένωση των ανθρώπων, την ενίσχυση του ατομισμού, τη διαφθορά των κοινωνικών σχέσεων.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για την αξιοποίηση του διαδικτύου στις παρακολουθήσεις, στο φακέλωμα και σε άλλες δράσεις από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της ΕΕ, των καπιταλιστικών κρατών γενικότερα, δίνουν πολύ συγκεκριμένα στοιχεία για τις πρωτοφανείς δυνατότητές τους να χρησιμοποιούν την «κοινωνική δικτύωση» για συγκέντρωση ατομικών στοιχείων, με τα χαρακτηριστικά του φακελώματος και για αποπροσανατολισμό. Αρκετά μέλη της ΚΝΕ αλλά και νεότερων ηλικιών μέλη του Κόμματος, συνηθισμένα από μικρή ηλικία στη χρήση διάφορων εφαρμογών του διαδικτύου, γνωστών ως «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» (twitter, facebook κλπ.) αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη τη θέση του Κόμματος για τη μη ατομική χρήση των συγκεκριμένων εφαρμογών. Χρειάζεται καλύτερη εξήγηση της θέσης μας. Το Κόμμα είναι αντίθετο όχι γενικά στην αξιοποίηση του διαδικτύου, αλλά στις εφαρμογές του που χρησιμοποιούνται στην αναζήτηση και επικοινωνία συναγωνιστών, συντρόφων, συναδέλφων, φίλων. Είναι αντίθετο γιατί αυτή η επικοινωνία είναι εκτεθειμένη στα διεθνή μονοπώλια πληροφορικής, που αποδεδειγμένα διασυνδέονται με κρατικές και διακρατικές υπηρεσίες παρακολούθησης. Πχ δεν είναι καθόλου αθώα η διευκόλυνση στην αναζήτηση-επικοινωνία με βάση τα ενδιαφέροντα. Είναι κατευθυνόμενη με στόχο τη χειραγώγηση, ενώ είναι σε βάρος της πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίας, της συλλογικότητας, σημαντικών στοιχείων για να αναπτυχθεί κίνημα. Άλλωστε και για αυτόν το λόγο προβλήθηκαν ως «κοινωνικές μορφές» σε αντίθεση με μορφές κοινωνικής οργάνωσης όπως τα σωματεία, οι σύλλογοι, κλπ. Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που θέτει το Κόμμα είναι βασικό ζήτημα επαγρύπνησης-περιφρούρησης, σε σχέση με τη χρήση όλων των μέσων μαζικής επικοινωνίας, μεταξύ αυτών και της σταθερής, της κινητής τηλεφωνίας κ.ά.

Συμπερασματικά: Η αποκαλούμενη «κοινωνική δικτύωση» ως ιδιοκτησία των καπιταλιστών προσφέρεται και χρησιμοποιείται ως μέσο συγκέντρωσης πληροφοριών και εκβιασμού σε βάρος αγωνιστών, ως μέσο τελικά πλήρους χειραγώγησης, ως μέσο για την ανάπτυξη και ισχυροποίηση της παρέμβασης του ταξικού αντίπαλου μέσα στο Κόμμα και το ταξικό κίνημα. Υπάρχει λοιπόν μια σχετικά νέα απαίτηση, από το Κόμμα πριν απ’ όλα και με βοήθεια προς την ΚΝΕ, να αντιμετωπιστεί το ζήτημα από ταξική σκοπιά ως πρόβλημα ιδιοκτησίας και εξουσίας ώστε να μη δημιουργούνται μύθοι και παγίδες ότι οι νέες τεχνολογίες, ανεξάρτητα ποιος είναι ο ιδιοκτήτης και για ποιο σκοπό τις χρησιμοποιεί, μπορούν να εξασφαλίσουν ευημερία κι ευτυχία. Ταυτόχρονα πρέπει και μπορεί να ενταθεί η ιδεολογική-πολιτική παρέμβαση του Κόμματος στο χώρο του διαδικτύου, η οποία δεν μπορεί να διεξάγεται στη βάση ατομικών πρωτοβουλιών, αλλά απαιτεί σχεδιασμό, κλιμάκωση, πολυμορφία.

-.-.-

Πώς το διαδίκτυο επενεργεί στη συνείδηση της νεολαίας;

Χρ. Μπαλωμένος: Το επίμαχο ζήτημα είναι να βοηθήσουμε τους νέους των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων ν’ αναπτύξουν τη συνείδηση της ταξικής τους θέσης. Μια συνείδηση που δύσκολα προλαβαίνουμε να παρέμβουμε για την ανάπτυξή της στα «μικρά διαλείμματα εργασίας» της νεολαίας. Από την άλλη, υπάρχει μια διαρκώς πιο μελετημένη κι επεξεργασμένη παρέμβαση της αστικής τάξης, που μεταφέρει τη διαίρεση της κοινωνίας στο ηλικιακό πεδίο. Πρόκειται για τη θεωρία του «χάσματος των γενεών». Η νέα γενιά, «η γενιά του 21^ου αιώνα», υποστηρίζουν πως κατέχει προηγμένες δεξιότητες χειρισμού κι αξιοποίησης των νέων ηλεκτρονικών προϊόντων, του νέου λογισμικού, των διαδικτυακών δυνατοτήτων, χαρακτηρίζεται από μια κλίση προς το κινητό τηλέφωνο και την ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση, είναι συμβατική χωρίς ριζοσπαστικές-επαναστατικές διαθέσεις, αλλά και δεν είναι πολιτικά αδιάφορη, καθώς διαπνέεται από ιδέες της δημοκρατίας, της ελευθερίας, το σεβασμό στ’ ανθρώπινα δικαιώματα και τέλος έχει προτίμηση σ’ ευέλικτες και χαλαρές μορφές εργασίας, που της αφήνουν ελεύθερο χρόνο για ψυχαγωγία, παιχνίδι, μάθηση, άθληση και άλλες δημιουργικές δραστηριότητες κοινωνικής συναναστροφής μέσα από το facebook, το twitter, την ανταλλαγή mp3 κλπ.

Γρ. Λιονής: Σίγουρα ορισμένα από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι υπαρκτά, αλλά όλα μαζί μπορεί να τα συναντήσει κανείς σ’ έναν αριθμό παιδιών των μεσαίων και ανώτερων αστικών στρωμάτων που εξακολουθούν να έχουν λυμένα τα βιοποριστικά τους προβλήματα. Σήμερα ο νέος της εργατικής-λαϊκής οικογένειας «σκοτώνεται» για μια θέση 10ωρης και 7ήμερης δουλειάς που σε πολλές περιπτώσεις είναι κι απλήρωτη. Αυτό το προφίλ, που συνοδεύεται με κολακευτικά σχόλιο, του τύπου «ηγέτης του 21^ου αιώνα», είναι πολύ βολικό για τις νέες εργασιακές συνθήκες της μισοπασχόλησης, της ανέχειας και της ανεργίας και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει όπως οι ίδιοι ομολογούν.

Πλασάρουν ως λύση στις συνθήκες εργασιακής γαλέρας το διαδίκτυο, ώστε να περνάς «δημιουργικά» τον ελεύθερό σου χρόνο κάνοντας ό,τι δεν έκανε η προηγούμενη γενιά που δούλευε διαρκώς: Ζήσε τη ζωή σου και ψυχαγωγήσου, ανάπτυξε την κοινωνικότητά σου και τα ταλέντα σου στο διαδίκτυο.

Μέσω του internet και των όλο και νεότερων ανακαλύψεών του, facebook, e-books και μια σειρά άλλες «καινοτόμες» δραστηριότητες, καταβάλλεται σημαντική προσπάθεια να οργανωθεί ο ελεύθερος χρόνος της νεολαίας. Από τη μια προετοιμάζουν την ελίτ των γκουρού των νέων τεχνολογιών για τη διεύθυνση της καπιταλιστικής παραγωγής και από την άλλη μια υποταγμένη, χειραγωγημένη κι αόρατα επιτηρούμενη σε κάθε της βήμα εργατική τάξη. Γι’ αυτό δεν υπάρχει μεγαλύτερη αφέλεια από το να παρασύρεται κανείς από τη μαγεία των μορφών κοινωνικής δικτύωσης και να πιστεύει πως ξέρει ν’ αποφεύγει τις κακοτοπιές.

Εν τέλει, βασικό να κατανοηθεί είναι πως προσπαθούν να επιδράσουν στον τρόπο σκέψης, στον τρόπο κοινωνικοποίησης, ν’ αξιοποιήσουν τη σημασία που έχουν αυτά τα τεχνολογικά μέσα για τη νέα γενιά για να συκοφαντηθούν οι σημερινές μορφές κοινωνικής οργάνωσης της εργατικής τάξης, τα σωματεία κλπ. Το διαδίκτυο δεν είναι ταξικά ουδέτερο, παρόλο που παρουσιάζεται και φαίνεται ως τέτοιο.

Ποια είναι η θέση του ΚΚΕ και πώς πρέπει να δράσει για ν’ αντιμετωπίσει την παραπάνω κατάσταση;

Γρ. Λιονής: Δεν χωράει αμφιβολία ότι η σημερινή νεολαία και ιδιαίτερα οι έφηβοι χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την πολυσυζητημένη blogόσφαιρα για ενημέρωση κι επικοινωνία, ακόμη και για να εκφραστούν.

Από τη μεριά μας, φυσικά δεν είμαστε αρνητές του διαδικτύου. Αντίθετα δώσαμε σημασία στην παρουσία μας στο διαδίκτυο. Θυμίζω πως το Κόμμα μας ήταν από τα πρώτα που αξιοποίησαν το internet, τόσο στη διάδοση των θέσεών του όσο και στην εφημερίδα του, το «Ριζοσπάστη».

Αυτόν το δρόμο πρέπει να συνεχίσουμε. Να εντείνουμε την ιδεολογική και πολιτική παρέμβασή μας στο διαδίκτυο, ν’ αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες αυτού του μέσου για να προσεγγίσουμε καλύτερα τις μικρότερες ηλικίες. Ν’ απευθυνθούμε στη δική μας νεολαία για να βρούμε με ευθύνη του Κόμματος νέες και πρωτότυπες, ακόμη πιο κατάλληλες μεθόδους αξιοποίησής αυτών των τεχνολογιών.

Όμως είναι ανάγκη να επιτεθούμε σε αντιλήψεις περί διαδικτυακών κινημάτων και να εξηγήσουμε καλύτερα την ανάγκη περιφρούρησης συντρόφων και οπαδών ή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Για το λόγο αυτό, η δική μας απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μόνο μέσ’ από αυτά τα μέσα, πόσο δε μάλλον με τον τρόπο που η αστική τάξη τ’ αξιοποιεί, αλλά κυρίως στο δικό μας προνομιακό πεδίο: Στη ζωντανή κοινωνική συναναστροφή και δραστηριότητα, στο σχολείο της ταξικής πάλης, της πραγματικής ζωής και όχι της διαμεσολαβημένης από τα διάφορα κέντρα της αστικής εξουσίας. Σ’ αυτό το πεδίο μπορεί κανείς ν’ αξιοποιήσει δημιουργικά τη νέα τεχνολογία.

Χρ. Μπαλωμένος: Ο ελεύθερος χρόνος της νεολαίας αποκτά μεγαλύτερο βάρος ποσοτικά και ποιοτικά και δε νοείται πια παρέμβαση στη νεολαία χωρίς την ενασχόλησή μας με την οργάνωση του ελεύθερου χρόνου της με μορφές μάλιστα ελκυστικές, ενδιαφέρουσες, δυναμικές. Δε φτάνει πια η παρέμβασή μας την ώρα της δουλειάς και του σχολείου. Χρειάζεται να καλλιεργήσουμε, ν’ αναδείξουμε άλλο τρόπο ζωής, άλλα πρότυπα.

Πεδίο ταξικής πάλης είναι ο πολιτισμός και η ψυχαγωγία και μάλιστα πολύ σύνθετο, όσο και αποδοτικό. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί μια πολιτιστική και αθλητική δραστηριότητά μας για τη νεολαία να είναι μία φορά το χρόνο στο Φεστιβάλ. Χρειάζεται να μπουν οργανωτικές, πολιτικές και ιδεολογικές βάσεις για μόνιμη και σταθερή παρέμβαση, ξεκινώντας από τις μεγάλες πόλεις που συγκεντρώνονται περισσότερες δυνάμεις νέων στις γραμμές μας. Η εμπειρία, τόσο η κεντρική όσο και από Οργανώσεις που επιχείρησαν ν’ αναπτύξουν κάποια πολιτιστική δραστηριότητα, δείχνει πως, όταν ανοίγουμε όλα τα μέτωπα πάλης μας, πολλαπλασιάζονται οι δυνάμεις μας. Αυτό στη νεολαία μπορεί να λειτουργήσει δυναμικά και κυρίως διαπαιδαγωγητικά. Το ζητούμενο δεν είναι απλά να παρέμβουμε όπου ψυχαγωγείται και αθλείται η νεολαία, αλλά να της δώσουμε εμείς τη δυνατότητα ν’ αναπτύξει τη δημιουργικότητα και τα ενδιαφέροντά της σ’ ένα πλατύ πεδίο που ξεπερνά την ατομικότητα: Στο κοινωνικό, ιστορικό πεδίο, το μόνο όπου μπορεί να πάρει και να δώσει ό,τι μπορεί ο άνθρωπος περισσότερο.

Το Κόμμα μας είναι δημιουργικό και διαρκώς εξελισσόμενο. Σε όλες τις επεξεργασίες του μετά από τις ανατροπές αντιμετωπίζει τη ζωή διαλεκτικά στην κίνηση και τις αντιφάσεις της. Με δημιουργικότητα και διορατικότητα πρέπει να σκύψουμε και πάνω στη νεολαία αν θέλουμε να δει το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας.

Στο ίδιο τεύχος ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει το άρθρο της συγγραφέα εύης κοντόρα και τη σχετική ενότητα για την επίδραση του παιδιού στα παιδιά.

Πέραν της κομεπ, η κε του μπλοκ συνιστά στους σφους αναγνώστες να ακολουθήσουν αυτό το σύνδεσμο και να δουν παλιότερη σχετική αθρογραφία του ριζοσπάστη ήδη από το μακρινό 2000 στην πρωτοπόρο στήλη κόκκινο δίκτυο!

Κόμμα και διαδίκτυο – μια πρώτη προσέγγιση

Το διαδίκτυο ως εφαρμογή υπάγεται στην κατηγορία της ετε. Η ετε με τη σειρά της υποδηλώνει την επιστημονικοτεχνική επανάσταση και θα μπορούσε να έχει θέση σ’ εκείνο το κατεβατό με τις δυσνόητες έννοιες που λέει στο αλαλούμ –με τον χάρρυ κλυνν- ο ινστρούκτορας στον τραμπάκουλα για την αναγκαιότητα μιας οργάνωσης βάσης στο λέτσοβο και τον αφήνει με ανοιχτό το στόμα.

Αλλά εμείς χάσαμε το τρένο της ετε κι ο τραμπάκουλας μπορεί σήμερα να πάρει την εκδίκησή του. Αφού εξοικειώθηκε με το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης (που έχει τρίγωνα, ρόμβους, ένα, δύο, χι... εκδιαμέτρου αξιοθαύμαστα πράγματα) και τη φωτογραφική μηχανή (χλις-κλικ) για να του ποζάρει η κοκκινούλα τ’, σήμερα κι η τελευταία απόμερη γωνιά του λέτσοβου έχει περάσει στην εποχή του διαδικτύου κι ασχολείται με τα πάντα: από ταινίες και ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, μέχρι on line στοιχηματισμό και πορνογραφικό υλικό.

Κι αν συναντιόντουσαν σήμερα, τριάντα χρόνια μετά την ταινία, ο τραμπάκουλας κι ο ινστρούκτορας κι άρχιζε ο πρώτος να λέει για twitter, rss, feed, wordpress, θα ‘μενε ο δικός μας με το στόμα να χάσκει και θα ξανάπαιρνε φόρα για τον γκρεμό. Και θα συμπληρώναμε έτσι το διαλεκτικό κύκλο με την πλήρη αντιστροφή ρόλων και των πόλων της αντίθεσης.

Περίπου όπως σε εκείνη τη διαφήμιση με την ευρυζωνικότητα, όπου η κόρη εξηγεί στον πατερούλη τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σύνδεσή της και τον στέλνει αδιάβαστο.

Κάπως έτσι φανταζόμαστε συνήθως και τη σχέση του μέσου παλαιο-κομμουνιστή με το διαδίκτυο. Μια σχέση από μακριά κι αγαπημένοι, όπου κυριαρχεί η άγνοια. Η οποία τονίζεται από το κατέβασμα του τόνου στη λήγουσα στις ξενικές λέξεις που εξελληνίζονται δια του βαρβαρισμού: πχ λαπ-τόπ (κατά το ξίδι τοπ), ιντερνέτ, κτρ.

Ωστόσο ουδέν ψευδέστερον του στερεότυπου  Γιατί ο ριζοσπάστης πχ ήταν η πρώτη εφημερίδα που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, με αρχείο απ’ το 97’, (που χάνεται τις κρίσιμες χρονιές αλλά δεν πειράζει) όταν οι άλλες κρέμονταν από τα μανταλάκια στο περίπτερο. Ενώ σε επίπεδο ηγεσίας, η αλέκα έχει εξελιχθεί σε «γκατζετάκια» ολκής, που κατεβάζει διάφορες εφαρμογές για το άι-κάτι που διαθέτει και είχε «ταπεινώσει» στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών το γιωργάκη που κυκλοφορούσε με απαρχαιωμένο μοντέλο. Και έκτοτε όλοι αυτοί που περίμεναν να βγάλουν τη γγ άσχετη και τεχνολογικά αναλφάβητη, άλλαξαν τροπάρι κι αναρωτιόντουσαν που τα βρήκε η κομμουνίστρια τόσα λεφτά, για να αγοράσει ένα τέτοιο μηχάνημα.

Άι χάσου παπαγαλάκι (το χα με έψιλον).

Θα μου πεις ίσως ότι αυτά τα άι-βασίλης δεν είναι το ίδιο πράγμα με το διαδίκτυο. Ναι, αλλά συνδέονται με την ευρεία έννοια. Όλα αυτά εξάλλου είναι μηχανήματα του διαβόλου. Αλλά ακόμα και με το διάβολο θα συνεργαστούν οι κομμουνιστές για να πετύχουν το σκοπό τους. Ο οποίος δεν αγιάζει ωστόσο πάντα τα μέσα.

Εδώ μπαίνει το κλασικό ερώτημα αν το μέσο είναι το μήνυμα. Αν δηλαδή ένα μέσο είναι ουδέτερο απ’ τις συγκεκριμένες εφαρμογές του (όπως το μαχαίρι από κάποιο δολοφόνο που το χρησιμοποιεί) ή αν έχει εγγενή χαρακτηριστικά που εγγράφονται αυτομάτως στη λειτουργία και τους τρόπους χρήσης του. Και αν το σύστημα και το γενικό πλαίσιο επικαθορίζει πλήρως το μέσο και τους συγκεκριμένους τρόπους χρήσης του ή αν μπορούμε να αξιοποιήσουμε προς όφελός μας τις (τρόπον τινά) «αντισυστημικές δυνατότητες που μας προσφέρει.

Κι εδώ υπάρχει ένας ωκεανός στοιχείων και παραμέτρων που πρέπει να συνυπολογίσει κανείς.

Η εντεινόμενη αποξένωση που βρίσκει καταφύγιο στους κοινωνικούς χώρους δικτύωσης: δεν έχω φίλους, αλλά έχω msn και facebook, όπως λέει ένα σύνθημα των αναρχικών στους τοίχους. Η μαζική αποχαύνωση πχ με το διαδικτυακό τζόγο και την πορνογραφία. Ο έντεχνος εγκλεισμός σε μια εικονική πραγματικότητα που εθίζει και καταπίνει τον χρήστη, οδηγώντας τον πολλές φορές σε εξάρτηση. Και η δικτατορία της μορφής, που καθιστά κάποιους χρήστες πρακτικά ανίκανους να διαβάσουν οτιδήποτε δε βρίσκεται σε ηλεκτρονική μορφή ή υπερβαίνει σε έκταση ένα tweet ή μια παράγραφο.

Η γλυκιά ψευδαίσθηση της «συμμετοχικής δημοσιογραφίας» που στη συντριπτική της πλειοψηφία καταλήγει να αναπαράγει την κυριαρχία προπαγάνδα κι ιδεολογία –όπως ακριβώς και η «συμμετοχική δημοκρατία» ως το δίδυμο αδελφάκι της. Κι οι θεωρίες για την «επανάσταση του διαδικτύου» που χαρίζει την απόλυτη ελευθερία, ή τις «επαναστάσεις του διαδικτύου» που συντονίστηκαν υποτίθεται διαδικτυακά, από γκρουπ στο facebook, κτλ.

Το –τρομακτικών διαστάσεων- φακέλωμα στο μεγάλο αδελφό, στον οποίο πολλοί χρήστες πλέον δίνουν οικειοθελώς πληροφορίες για τις δραστηριότητές τους, ανά πάσα στιγμή μες στη μέρα. Εδώ κολλάει και το (καλτ αποχρώσεων, αλλά εύστοχο) ερώτημα που τέθηκε και στο φεστιβάλ της κνε από κάποιον εισηγητή: φανταστείτε τι χρυσές δουλειές θα έκανε η οχράνα, αν όλοι οι μπολσεβίκοι είχαν λογαριασμό στο facebook.

Κάποιοι χώροι το χρησιμοποιούν σήμερα ως υποκατάστατο της χαρτογράφησης, αλλά αν χρειαστεί να αντιμετωπίσουν στο άμεσο μέλλον ένα αντίστοιχο μηχανισμό, θα «εξαρθρωθούν» μαζικά –αυτοί κι οι επιρροές τους- μέσω facebook.

Και τέλος ο έλεγχος κι η χειραγώγηση του μεγαλύτερου όγκου πληροφοριών και των σημαντικότερων διαδικτυακών κόμβων από μια χούφτα μονοπωλίων.

Όλα αυτά πλάι στις άπειρες δυνατότητες που παρέχει αυτό το πολύτιμο εργαλείο. Άμεση και δωρεάν ανταλλαγή και μεταφορά πληροφοριών, που καθιστά εντελώς αναχρονιστικό το καλούπι της ατομικής ιδιοκτησίας και γενικά του συστήματος στο οποίο βασίζεται. Άμεση πρόσβαση σε έναν απίστευτο όγκο πληροφοριών, που –όπως λέει κι ο λιονής στην κομεπ- καθιστούν το διαδίκτυο ένα σύγχρονο φάρο της αλεξάνδρειας, που έχει αποθηκευμένη όλη σχεδόν τη γνώση της ανθρωπότητας. Απελευθέρωση νέων παραγωγικών δυνάμεων, που ασφυκτιούν στα στενά πλαίσια του καπιταλισμού. Εφαρμογές στην επικοινωνία, την ενημέρωση, κτλ.

Όποιος ακούσει σήμερα τους κομμουνιστές να μιλάνε για διαδικτυακούς κόμβους, σα να πρόκειται για τους δρόμους του πετρελαίου και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, μπορεί να τους θεωρήσει γραφικούς. Αλλά από μικρούς και γραφικούς μαθαίνεις την αλήθεια. Μήπως αυτό σημαίνει ότι το στερεότυπο που αναπτύξαμε παραπάνω, του φοβικού ή έστω καχύποπτου κομμουνιστή, που έχει μείνει πίσω στην εποχή του ινστρούκτορα από την ταινία του χάρρυ κλυνν, στερείται εντελώς οποιασδήποτε βάσης; Όχι σύντροφοι, δε μπορούμε να το πούμε αυτό.

Αλλά τα πράγματα δε μένουν στατικά κι εξελίσσονται. Δεν είναι μόνο οι ιστοσελίδες του κκε και του ριζοσπάστη που ήταν πρωτοπόρες στο είδος τους. Μετά τις εκλογές του ιουνίου, και την αυτοκριτική που έγινε για μια σειρά ζητήματα, το κόμμα έχει αναλάβει μια σειρά σχετικών πρωτοβουλιών: τη συλλογή υπογραφών στο διαδίκτυο για τη στήριξη της πρότασης νόμου του κόμματος για το μνημόνιο. Τις εκδηλώσεις για το διαδίκτυο στο φεστιβάλ της πάτρας και της αθήνας. Το άρθρο του λιονή στην κομεπ που κυκλοφορεί για την σχέση διαδικτύου και οικονομίας. Την καινούρια ιστοσελίδα του παμε. Τα βιντεάκια του κκε και του συντονιστικού των μαθητών για το φασισμό της χρυσής αυγής, που αναπαράχθηκαν ευρύτατα στο διαδίκτυο. Και τη διαδικτυακή πύλη (portal) του 902, που θα τεθεί σε λειτουργία μεθαύριο.

Όταν βγει με το καλό στον αέρα, θα μπορεί να γίνει και συγκεκριμένη κριτική για τα θετικά και τις αδυναμίες του. Γιατί αυτό ακριβώς το σημείο (ο ρόλος του διαδικτύου στην ταξική πάλη κι η ανάγκη οργανωμένης ιδεολογικής παρέμβασης) είναι ένα κρίσιμο πεδίο, που είχε υποτιμήσει το κόμμα –και που δεν αναλύθηκε εκτενώς, λόγω χώρου, ούτε στο κείμενο του λιονή, που δεν αποτελεί εξάλλου παρά μια πρώτη, αρχική προσέγγιση. Και του οποίου η σημασία έγινε φανερή κατά τους τελευταίους μήνες -ιδίως μετά την εικοστή οκτώβρη κα στην προεκλογική περίοδο.

Αυτή η οργανωμένη παρέμβαση στο διαδίκτυο πρέπει να συμπεριλάβει κατά τη γνώμη μου και κάποιους αξιόλογους σφους ιστογράφους, που σταμάτησαν για τον ένα ή τον άλλο λόγο να γράφουν το τελευταίο διάστημα. Αλλά πρόλαβαν να δώσουν δείγματα μιας πολύ καλής γραφής, με πρωτότυπη σκέψη κι εκλαϊκευτική δύναμη, που θα ήταν κρίμα να αγνοηθεί και να μην αξιοποιηθεί.

Εν κατακλείδι. Ο τίτλος της ανάρτησης αποτελεί ένα ιδιότυπο διαλεκτικό δίπολο, όπου οι δύο πόλοι της αντίθεσης αλληλοπροϋποτίθονται αλληλοαποκλειόμενοι και μετατρέπονται ο ένας στο αντίθετό του. Σε απλά ελληνικά, επικρατεί ο διαλεκτικός νόμος της ενότητας και πάλης των αντιθέτων.

Κάποιοι απολυτοποιούν το ένα σκέλος μετατρέποντας το διαδίκτυο σε κόμμα, όπως στην περίπτωση των πειρατών, όπου η πειρατεία σκοτώνει την πολιτική, ενώ πολλοί ταυτίζουν το δωρεάν κατέβασμα (free download) με τον κομμουνισμό, όπου ως γνωστό η πολιτική απονεκρώνεται και τα κόμματα παύουν να έχουν λόγο ύπαρξης.

Κάποιοι άλλοι μετατρέπουν το κόμμα τους σε διαδίκτυο, κάνοντας συνελεύσεις στο facebook ή με τηλεδιασκέψεις και ανοίγοντας μια ιστοσελίδα, η οποία υποκαθιστά σταδιακά τη γκρούπα τους και την όποια πολιτική τους δράση.

Το ζητούμενο είναι να παραμείνουμε διαλεκτικοί, χωρίς να μείνουμε στο επίπεδο της τυπικής αντίθεσης, όπου το α αποκλείει το -α, το κόμμα το διαδίκτυο, κι εκεί λήγει η ιστορία. Αλλά αυτά θα τα δούμε και το επόμενο διάστημα.