Στις 18 Σοσιαλισμός

Οι πρώτες σκέψεις έγιναν δεύτερες, ωρίμασαν, έγιναν παραγινωμένες, σχεδόν μπαγιάτικες. Και βγαίνουν σήμερα στην επιφάνεια πριν σαπίσουν τελείως.

Η επόμενη μέρα των εκλογών μας βρήκε γι’ άλλη μια φορά στους δρόμους. Μπανιαριστήκαμε (δεύτερη φορά φέτος ένεκα ευρωεκλογών), παρφουμαριστήκαμε, βάλαμε τα καλά μας για την έναρξη του σοσιαλιστικού προτσές και τελικά μείναμε σπίτι.
Το αγωνιστικό ραντεβού ανανεώνεται για την επόμενη μέρα των επόμενων εκλογών.

Βασική εκλογική εκτίμηση της κε του μπλοκ είναι ότι τα καλύτερα γράφονται από τους αναγνώστες όταν δεν υπάρχει εισήγηση να μανιπουλάρει τη σκέψη.
Λαογέννητη μορφή έκφρασης, κληρονομιά προς αξιοποίηση στο μέλλον. Στο απολίθωμα δε μένει παρά να συμπληρώσει μερικές εύθυμες νότες.

Ο μεγάλος νικητής των εκλογών ήταν η περιφερειακή αστική ανάπτυξη που συγκέντρωσε οχτώ ψήφους (από πέντε στις προηγούμενες εκλογές) καταγράφοντας τη μεγαλύτερη ποσοστιαία άνοδο (60%) απ’ όλους τους συνδυασμούς.
Ακολούθησαν πασοκ, καρατζαφέρης κι ανταρσύα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που λέει και μια απερχόμενη ψυχή.

Η κυβέρνηση καραμανλή κατέρρευσε σα σταλινικό φρούριο αποδεικνύοντας το ανέφικτο της οικοδόμησης νεοφιλελευθερισμού σε μία μόνο χώρα και τις σαθρές βάσεις του ρωσόφιλου μπλοκ (γραμμή σεκ με δάνειο οακκε).
Η κε του κόμματος εκτίμησε ότι έχουμε αλλαγή καπετάνιου χωρίς αλλαγή πορείας (με μούτσο τον ανδρουλάκη).
Συνολικά θριάμβευσε η προεκλογική γραμμή του σεκ, μαύρο στη νδ, όχι στο πασοκ. Όλοι οι υπόλοιποι ας συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι καλούμαστε να αλλάξουμε μια κοινωνία που ψηφίζει πασόκ και σκέφτεται σεκίτικα.

Ο γιωργάκης σχημάτισε κυβέρνηση με αντιεξουσιαστές και προσωπικότητες εκτός κοινοβουλίου. Μία ακόμη νίκη του κινήματος.
Τα αστικά μέσα έθαψαν την πρόταση που έγινε στον γκαργκάνα να αναλάβει το υπουργείο αμύνης που θα μετονομαζόταν σε υπουργείο σταματήστε τον πόλεμο.
Κύκλοι του τροτσκιστικού χώρου αναφέρουν πως η πρόταση απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι απευθυνόταν μεμονωμένα σε πρόσωπο κι όχι συνολικά στην κοινοβουλευτική ομάδα της ανταρσύα που απέτυχε να σχηματιστεί εξαιτίας του καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος (με αναλογική οι αντάρτες εξέλεγαν έναν δεσύλλα).

Καλύτερα πό μια άποψη γιατί θα γίνονταν μαλλιά κουβάρια. Εδώ δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά για το ευρωψηφοδέλτιο που χωράει δυο ενδεκάδες, θα τα έβρισκαν για τη μία έδρα; Μόνο η οκδε θα ήθελε δύο (κι ας έχει φύγει).

Η απόφαση τελικά δεν άλλαξε παρά τις παρασκηνιακές πιέσεις στο σεκ και την επίκληση του τζέφρυ στο πρωτοσέλιδο της εργατικής αλληλεγγύης το 96: ψηφίζουμε πασοκ χωρίς αυταπάτες (αφού όλες τις έκαψε κι εμείς αλήθεια, τόσο τις θέλαμε). Συνεκτιμήθηκε κι η μαοϊκή παρέκκλιση του προέδρου του πασοκ που προεκλογικά δήλωσε στον κόσμο του επενδυτή πως δεν αρκεί να είναι πράσινη η γάτα, αλλά πρέπει να πιάνει και ποντίκια…

Κάθε που έχει εκλογές μαζευόμαστε σπίτι με γείτονες και φυσάμε όλοι μαζί μπας κι ανέβει το ποσοστό του κόμματος. Όποιος καεί στο 17% φυσάει και το 8,2.

Η δική μου περίπτωση είναι πιο προχώ. Ξενυχτάω να δω που θα κάτσει το δεύτερο δεκαδικό μας που κάνει τη διαφορά. Δυο φορές σερί έφτασε στο πέντε και το μισό πήγαινε υπέρ του μαθητή της κουτβ (8,15 πρόπερσι και 8,35 το καλοκαίρι). Αλλά φέτος ο λήγοντας κόλλησε στο τέσσερα (7,54) και μείναμε στο εφτάμιση. Ενώ το 7,6 όσο να 'ναι σου δίνει άλλο αέρα…

Ευτυχώς που υπάρχει κι ο άβερελ σπίτι και παρηγοριέμαι ότι υπάρχουν και χειρότερα. Τη βγάζει με στοίχημα και ταινίες στη νόβα και τις εκλογές τις γράφει κανονικά. Απλά με ρωτάει δύο μέρες μετά τι ποσοστό πήρανε.
Ευτυχισμένη (παιδική) ηλικία χωρίς προβλήματα κι εκλογικές αγωνίες…

Ενώ εμείς κάθε φορά με την αγωνία τι θα μείνει στο πηλίκιο από τις κάλτσες.
Αυτή τη φορά τουλάχιστον ξεκινάμε από κοινή αφετηρία. Όπως και να το μετρήσει κανείς, το κόμμα έπεσε. Άλλο θέμα πώς θα το ερμηνεύσει.
Εδώ ο ρίζος της πέμπτης των εκλογών (όπως λέμε πέμπτη του πάσχα) δημοσίευσε συγχαρητήρια τηλεγραφήματα από (κατά κόσμον) κομμουνιστικά κόμματα της αλλοδαπής. Ανάμεσά τους φαρδύ πλατύ το όνομα του κκσε (κκ σοβιετίας)!
Η σοβιετία γοργόνα μου ζει, μαζί με τον αλέξανδρο και τον μάικλ τζάκσον. Και στις εκλογές το κόμμα έσκισε κι είναι άξιο συγχαρητηρίων. Άμα το λέει το κκσε είναι γραμμή.

Κοινή συνισταμένη της (κατά κόσμον) καλόπιστης εξωκομματικής κριτικής είναι ένα παλλαϊκό (σαν κράτος του μπρέζνιεφ) αίτημα αλλαγής του κόμματος και κάποιων κακώς κειμένων.
Αλλαγή που συνήθως γίνεται αντιληπτή με ποδοσφαιρικούς όρους.
Κάνε καμιά αλλαγή, βάλε το μπογιόπουλο σέντερ-φορ, να αλλάξουμε προπονητή, η αλέκα είναι άμπαλη.
Να παίξουμε φουλ επίθεση, όχι κατενάτσιο με αντεπιθέσεις (εξ ου και αντεπίθεση λαέ στο σύνθημα). Τέρμα στην τακτική γκράμσι (πόλεμος χαρακωμάτων) και στις συνταγές ήττας του σάντος (ήττες σε όλα τα ντέρμπυ).

Στον αντίποδα η συνήθης οπαδική υπεράσπιση.
Το 8,2% ήταν το έπος της πορτογαλίας που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
Για την πτώση φταίει το σύστημα (το καπιταλιστικό), η διαιτησία, οι δημοσιογράφοι που προβοκάρουν την ομάδα, ο βαρύς αγωνιστικός χώρος και κάτι αηδίες που φάγανε τα αγριογούρουνα (και τα γουρούνια της φάρμας των ζώων).
Η ομάδα πήγαινε καλά μέχρι το 91, αλλά τελικά το έφαγε στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων. Η άμυνα ζώνης κατέρρευσε, αλλά υπήρχε καθαρή ανατροπή κι ο πουλημένος ο ρουφ δεν το έδωσε.

Με τέτοιους όρους θα γίνεται η συζήτηση, όσο δεν την κάνει από μόνο του το κόμμα. Γιατί ανάγκη για συζήτηση υπάρχει. Κι αν δεν την καλύψει το κόμμα στο σύντροφο, θα του την καλύψει η παραοικονομία. Αυτό ακριβώς είναι και το μπλοκ που διαβάζετε. Παρα-οικονομία της συζήτησης (ουδεμία σχέση έχουσα με την οικονομία της).
Το πρόβλημα είναι ότι έτσι χάνουμε και σοβαρές ποδοσφαιρικές αναλύσεις.

Μπορεί όμως να αλλάξει το κόμμα;
Μερικοί πιστεύουν πως ματαιοπονούμε. Καληνύχτα σύντροφε, το κόμμα αυτό ποτέ δεν θα αλλάξει. Ενενήντα χρόνια τώρα έχει μείνει το ίδιο. Αλλάζει μόνο ρούχα και τα φορά αλλιώς (παμε, πανσπουδαστική, εδυεθ).
Το κκε δεν αλλάζει, άλλαξε εσύ. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε.

Αλλά αυτή είναι μόνο η μισή α(λ)ήθεια. Γιατί αλλαγή χωρίς το κκε δε γίνεται.
Το κόμμα είναι βαθιά διαλεκτικό, μια αναλλοίωτη σταθερά που αλλάζει συνέχεια. Ακολούθησε ευθέως τα ζιγκ-ζαγκ της σοβιετικής ηγεσίας. Σταλινικοί που διαγράφουν ζαχαριαδικούς, δογματικοί που στηρίζουν τον γκορμπατσόφ, κομμουνιστές που παλεύουν για αλλαγή, πριν αλλάξουν και γίνουν πασόκοι νέας κοπής.
Ενότητα και πάλη των αντιθέτων.

Η σοβιετία έμοιαζε πολύ δύσκαμπτη για να αλλάξει. Ο γκόρμπι της έκανε εγχείριση αλλαγής συστήματος και την αποτελείωσε.
Το κόμμα τράβηξε χειρόφρενο στον κατήφορο και την έβγαλε φτηνά με μια μικρή μετάλλαξη εξ αριστερών (τρανς κνίτες) γλιτώνοντας στο παραένα τον πολιτικό θάνατο.
Μόνο αυτός κατάφερε να μας χωρίσει. Η πρώτη φορά που παρεκκλίναμε της γραμμής και δεν αυτοκτονήσαμε μαζί με τη μαμά πατρίδα (προς απογοήτευση πολλών).

Ανάμεσα στους πολλούς κι οι σεναριογράφοι του αστικών φυλλάδων.
Από λογοτεχνική σκοπιά, το πρόβλημα με τα προβοκατόρικα κείμενα δεν είναι η νοσηρή φαντασία, αλλά η πλήρης έλλειψη φαντασίας.
Από πολιτική σκοπιά το πρόβλημα είναι ότι αυτό που προβοκάρουν σε τελική ανάλυση είναι η αυτοκριτική ικανότητα του κόμματος. Ακόμη και μένα μου βγήκαν αντανακλαστικά και με πιάσαν τα δογματικά μου. Άντε να ξεχωρίσεις μετά την καλόπιστη κριτική.

Με τα ποσοστά μπρεζνιεφικά στάσιμα, το κόμμα μοιάζει να εξαντλεί τα όρια της εκτατικής ανάπτυξης μετά την καταστροφή του 91. Ζητούμενο των καιρών παραμένει η εντατική ανάπτυξη μέσα από την ένταση των αγώνων του κινήματος και τη διαλεκτική αντιστροφή του προεκλογικού συνθήματος.
Δυνατός λαός, δυνατό κκε.
Χωρίς το πρώτο το δεύτερο δε γίνεται. Κι αν ποτέ γίνει θα έχει κοντά ποδάρια.

Υστερόγραφο

Μιλάω για κάποιους που ζήσανε αλλιώς
Και που έτυχε στις μέρες τους να ‘ρθουν τα πίσω μπρος
Που κάνανε πράματα αντρίκεια και ζεστά
Που εκείνοι τα πιστέψαν για σωστά

Που δώσαν τη ζωή τους με λύπη με χαρά
Και τώρα αναρωτιούνται για ποιαν αριστερά
Και μ’ όλα αυτά που είδαν ρωτούν εντός κι εκτός
Ήταν ή δεν ήταν υπαρκτός

Μιλάω για κάποιες που ζήσανε αλλιώς
Και που έτυχε στις μέρες τους να ‘ρθουν τα πίσω μπρος
Που κάνανε πράματα αντρίκια και ζεστά
Που εκείνες τα πιστέψαν για σωστά

Που δώσαν την ψυχή τους που ήταν πάντα εκεί
Και τώρα μπαίνει σπίτι τους η πληροφορική
Που σπούδασαν παιδιά κι αυτές με χρέη και δανεικά
Κι αισθάνονται σα βλάκες ξαφνικά

Που δώσαν τη ζωή τους που ήταν πάντα εκεί
Και τώρα σκοτάδι κι απέραντη σιωπή
Και δώσαν τη ζωή τους που ήταν πάντα εκεί
Και κάποιος πρέπει κάτι να τους πει

Δεν ξέρω γιατί εξέπληξε δυσάρεστα κάποιους η μάγια τσόκλη (εκλέχτηκε ως επικρατείας του πασοκ) και δεν έγινε αντίστοιχος ντόρος με την περίπτωση της άννα βαγενά, που έχασε για λίγες ψήφους την έδρα και για μια έδρα την υστεροφημία της.

Δύο δεκαετίες πριν ο κηλαηδόνης έγραφε (εμπνευσμένος από τη γυναίκα του πιθανότατα) το εμβατήριο της σιωπής. Τώρα μείναμε μόνοι μας να το τραγουδάμε και να αισθανόμαστε για άλλη μια φορά σα βλάκες. Ενώ η άννα βαγενά έβαλε σπίτι της την πληροφορική και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση του γιωργάκη.
Και κάποιος πρέπει κάτι να της πει…

Με αγάπη από τη σαβιέτσκι σαγιούζ

Στη μάνα μου οφείλω το ζην. Και στη ναντέζντα κονσταντίνοβα οφείλω το ότι με έφερε σε επαφή με τη θρυλική μπροσούρα του νίκου ζαχαριάδη "Ο κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής, μέλος του ΚΚΕ". Που είναι ό,τι πλησιέστερο σε οδηγίες για την επίτευξη του ευ ζην.

Ακολουθώντας λοιπόν πιστά κι απαρέγκλιτα όσα λέει ο σύντροφος γραμματέας σε αυτή τη μπροσούρα (να δούμε τι θα γίνει με το ανοιχτό παράθυρο τώρα που χειμωνιάζει) αποφάσισα να μάθω ρώσικα.
Ή μάλλον ρούσικα, όπως τα λέει ο ζαχαριάδης, για να 'μαστε κι εντός γραμμής. Που ως λέξη μοιάζει περισσότερο με το πρωτότυπο ρούσκι κι ίσως είναι σωστότερο.

Από τα μαθήματα αυτά κερδίζω πολλές γνώσεις. Κι όχι απαραίτητα γλωσσικές.
Όταν μιλάς με άτομα που έζησαν στη σοβιετική ένωση, δεν είναι δυνατόν να μην πάει εκεί η κουβέντα. Και τέτοιο ακριβώς είναι κι η καθηγήτριά μου.

Ξεκινάμε με το ρήμα είναι.
Το οποίο είναι βασική έννοια και είναι απ' τα πρώτα πράγματα που νιώθει την ανάγκη να εκφράσει ο άνθρωπος.
Έλα όμως που οι ρώσοι δεν το έχουν!
Έχουν κάτι που του μοιάζει αλλά είναι σε αχρησία και μπαίνει μόνο ως απρόσωπο με την έννοια του υπάρχει.
Έτσι αν θέλεις να περιγράψεις κάποιον και να πεις κάποια πράγματα για αυτόν, τα λες κατευθείαν, χωρίς ρήμα.
Αυτός κομμμουνιστής. Αυτός κομματικός. Αυτός γκορμπατσόφ. Αυτός νομενκλατουρίστ. Αυτός διευθυντής σε εργοστάσιο. Και πάει λέγοντας.

Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η απουσία κάποιας λέξης που να αντιστοιχεί στην έννοια "κύριος".
Ίσως κάποιοι θυμάστε τη μαρούσκα από τους δύο ξένους με την κλασική απάντηση ντα γκασπαζά. Όμως το γκασπαντίν, γκασπαζά αντιστοιχεί περισσότερο στην έννοια του αφεντικού. Δηλ ακριβώς αυτό που ήταν η ντένη μαρκορά για τη μαρούσκα.
Πιο συχνό είναι το γνωστό ταβάριτς που εμείς μάθαμε να το μεταφράζουμε ως σύντροφος. Έχει όμως κι ευρύτερη έννοια και σημαίνει περίπου ό,τι και το δικό μας φίλος.

Η αλίσια (η καθηγήτρια) λέει ότι άμα πας στη ρωσία και πεις σε καμιά μπάμπουσκα γκασπαζά θα παραξενευτεί ή μπορεί να μη γυρίσει καν να σε κοιτάξει. Δεν έχει μάθει να ανταποκρίνεται σε τέτοια προσφώνηση.

Αυτή η έλλειψη βέβαια οδηγεί σε αρκετά κωμικά περιστατικά με προσφωνήσεις του στιλ "ε, συ με το καπέλο" ή "ε, εσύ με τα γυαλιά".
Είναι όμως πολύ χαρακτηριστική για τη νοοτροπία αυτού του λαού (ακόμα κι αν είναι απλό κατάλοιπο από την εποχή του πρωτόγονου γένους).
Τα τελευταία χρόνια ωστόσο το γκασπαντίν-γκασπαζά αρχίζει να ακούγεται περισσότερο.
Σημεία των καιρών...

Μέχρι στιγμής τα ρωσικά είναι η φρίκη κάθε ευσυνείδητου αστού.
Δεν υπάρχει το ρήμα είμαι για να εκφράσει τον εαυτό του, ούτε καν τα ατομικά του δικαιώματα.
Και δεν υπάρχει καν ιεραρχία και σεβασμός στους τύπους.
Αφεντικά και δούλοι ταβάριτς γίναμε ούλοι...

Πάμε τώρα στα σημεία του ορίζοντα.
Γιουγκ σημαίνει νότος, εξ ου και γιουγκοσλαβία.
Οι γιούγκοι είναι κατ' ουσίαν οι νότιοι σλάβοι. Κι οι βόρειοι αδερφοί τους είναι οι ρώσοι. Ένας δεσμός που έφτασε στο αποκορύφωμά του με την ιδεολογία του πανσλαβισμού και διερράγη μόνο στα χρόνια του κροάτη τίτο.
Σεβέρ αντίθετα είναι ο βορράς. Από εκεί πήρε το όνομά της κι η σιβηρία με τους πάγους.

Ζανάντ σημαίνει δύση.
Με αυτή τη λέξη οι ρώσοι εννοούν αποκλειστικά την ευρώπη.
Όχι την αμερική. Αυτή τους πέφτει πιο κοντά από την πλευρά της σιβηρίας και για αυτό θεωρούν πως την έχουν στα ανατολικά τους.

(Κάποτε κόντεψα να μαλλιοτραβηχτώ στη μέση του δρόμου με μια φίλη για αυτό το πράγμα.
Δεν εννοούσε να παραδεχτεί ότι η γη είναι στρόγγυλη και δε σταματάει στον ειρηνικό όπως στους χάρτες για να υπάρχει καθορισμένη ανατολή και δύση για όλους.
Οποιοδήποτε σημείο στον χάρτη είναι ταυτόχρονα και ανατολικά μας και δυτικά μας. Το θέμα είναι από ποια πλευρά είναι πιο κοντά για να το φτάσουμε.
Έτσι δεν είναι;)

Ανατολικά ή δυτικά, το σημαντικό μια φορά είναι ότι ο αμερικάνικος τρόπος ζωής κάνει θραύση ήδη από τη δεκαετία του 80. Ειδικά στη νεολαία.
Ο σοβιετικός κυριούλης μας διηγούνταν μια φορά ότι ο ίδος ως κνίτης στην ελλάδα πάλευε στο δεκαπενταμελές να μην κάνουν χορό σε ντισκοτέκ. Κι όταν τον έστειλε με υποτροφία το κόμμα στη σοβιετία να σουδάσει, είδε την κομσομόλ υπεύθυνη για τις τοπικές ντισκοτέκ.
Με τζένγκις χαν κι άλλα προοδευτικά συγκροτήματα.

Αν αυτά γίνονταν τότε, ο καθένας φαντάζεται πώς έχουν τα πράγματα σήμερα.
Αυτή την εικόνα πλασάρουν τουλάχιστον τα μέσα. Γιατί δεν ξέρω πόσοι έχουν πραγματικά την οικονομική δυνατότητα να ακολουθήσουν το λαϊφστάιλ και τις επιταγές του.
Όσο να 'ναι όμως αλλάζουν ο τρόπος ζωής κι οι συνειδήσεις. Το βλέπουμε και στην χώρα μας αυτό.

Η ανατολή τέλος είναι βοστόκ.
Από εκεί βγαίνει μεταξύ άλλων και το γνωστό βλαντιβοστόκ για το οποίο ακολουθεί ειδική ιστορία.

Η ίδια φίλη -φέρουσα όλες τις τρίχες της- έφαγε κόλλημα και με ρωτούσε γιατί της θυμίζει κάτι το βλαδιβοστόκ και από πού μπορεί να το ξέρει.
Οπότε αρχίσαν οι αντιδιαλεκτικές μαντεψιές.
-Από το σύνθημα πέρα από τη μόσχα και το βλαδιβοστόκ είναι κι εκεί πατρίδα με σοσιαλισμό.
-Όχι.
Από τον υπερσιβηρικό, όπου ταξιδεύεις για μέρες και είναι η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γραμμή στον κόσμο. (σ.σ:συνδέει ευρωπαϊκή ρωσία με ειρηνικό)
-Όχι.
-Μήπως από τα Βοστόκ I και II που έστειλαν οι σοβιετικοί στο διάστημα;
-Όχι. Μα κι αυτοί βοστόκ βρήκαν να το πουν; Ανατολή;
-Ε και πώς να το έλεγαν; Λαοκράτη;
-Όχι ρε παιδί μου. Αλλά τον Μιρ πχ πώς τον είχαν ονομάσει ειρήνη;
-Ναι αλλά Μιρ σημαίνει και κόσμος. Που πάει να πει οικουμενικά, διαταξικά προβλήματα, ειρηνική συνύπαρξη κτλ. Είχε διπλή σημασία. Γι' αυτό την πήγαιναν τόσο στα χρόνια της περεστρόικα της διπρόσωπης...

Η συζήτηση πήγε αλλού και το μυστήριο μπήκε στο αρχείο.
Σκεφτείτε όμως: πόσες γλώσσες έχουν την ίδια λέξη για τον κόσμο και την ειρήνη;
Φοβερή σύνδεση, πραγματικά...

Πάμε τώρα στο βλαδιβοστόκ (νοητά εννοείται γιατί είναι στου διαόλου).
Το οποίο μου το περιέγραψαν ως ένα λονδίνο του ειρηνικού όπου έχει απίστευτη υγρασία και βρέχει συνέχεια.
Μεταξύ άλλων άκουσα τα εξής ενδιαφέροντα:

Οι σοβιετικοί χρειαζόντουσαν βίζα για να πάνε εκεί πέρα.
Για την καμτσάτκα και την σαχαλίνη που ήταν λίγο παραπέρα χρειαζόταν άλλη βίζα λες και ήταν διαφορετικό κράτος. Κι αυτά επί γκόρμπι και περεστρόικα που έπνεε ήδη ο παγωμένος άερας της αλλαγής των σκόρπιονς...
Όλα αυτά τα μέρη ήταν τρόπον τινά παραμεθόριες περιοχές και για αυτό υπήρχαν δρακόντεια μέτρα. Σε σημείο μάλιστα που δεν κυκλοφορούσαν τουριστικοί οδηγοί πόλης γιατί τα στοιχεία που θα έδιναν θεωρούνταν απόρρητα!!

Η αλίσια βρέθηκε εκεί το 86 με τον πατέρα της.
Χωρίς να έχουν κάνει τίποτα, ήταν ύποπτοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου και υπήρχαν ειδικοί άνθρωποι να τους παρακολουθούν.
Οι κατάσκοποι δε νοιάζονταν καν να κρυφτούν για να είναι μυστικοί. Πήγαιναν μαζί τους στις βόλτες, τα μαγαζιά, τις πλατείες, ακόμα και στο σινεμά. Για την τουαλέτα δεν ρώτησα.

Έτσι ωραία ήταν τότε τα πράγματα. Όλοι οι ταβαρίτσι μια ωραία αγαπημένη οικογένεια. Με κοινές δραστηριότητες και ψυχαγωγία. Για να ενισχύεται το αίσθημα αληλεγγύης. Και να ανεβαίνει το επίπεδο και η κουλτούρα...
Ήταν τα χρόνια που η γιοβάννα στις περιοδείες της στις ΛΔ και τις ΣΔ τραγουδούσε
Οι ταβάριτς ξενυχτάνε με έναν μυστικό, ω-ω-ω,
έτσι κάνω κι εγώ...
Μετά το πήρε η αλέξια και το έκανε διασκευή.

Ζούσαμε ωραία στη μικρή μας δημοκρατία, όπως έλεγε ο υπουργός στις ζωές των άλλων. Εννοώντας με το μικρή την έκταση της λδγ, όχι τη δημοκρατία αυτή καθεαυτή.

Υστερόγραφα:
-Στάλινγκραντ ως τοπωνύμιο δεν υπάρχει ήδη από την εποχή του χρουτσόφ (ονομάζεται ως σήμερα βόλγογκραντ). Και το λένινγκραντ μετονομάστηκε επισήμως από το 91, αλλά ζει για πάντα στις καρδιές μας ως τέτοιο. Το ίδιο κι η ζενίτ.
Το ότι μέσα σε όλη αυτή τη δίνη θα υπήρχε πόλη που να τη γλιτώσει, ξεπερνούσε τη φαντασία μου.
Κι όμως...!

Ένα μικρό γαλατικό καλίνινγκραντ αντιστέκεται και ελπίζουμε να εξακολουθήσει να αντιστέκεται -ως προς το όνομα τουλάχιστον- στις ορδές του κατακτητή!
Αν δεν πρόκειται για κάποια ακραία συνεπωνυμία, η πόλη πήρε το όνομά της από τον μιχαήλ καλίνιν, τον -αν δεν απατώμαι- πρώτο πρόεδρο της ΕΣΣΔ και σημαίνον στέλεχος των μπολσεβίκων (έφτασε και στο πολιτμπιρό).

Για τον καλίνιν πόλη, για τον κοσύγκιν άγαλμα...
Και για τον λιγκατσόφ ούτε ένα χωριουδάκι. Ντροπή...

-εν παρόδω, το εκδοτικό μας κυκλοφόρησε πρόσφατα μια επιλογή από άρθρα παιδαγωγικού περιεχομένου του καλίνιν και της ναντέζντα κονσταντίνοβα.
Συλλεκτικό κομμάτι! Αναζητήστε το.

-Την ύπαρξη πόλης με το όνομα καλίνινγκραντ την έμαθα από τα διεθνή ενός μεσοβδόμαδου ριζοσπάστη.
Στο ίδιο φύλλο αναφερόταν ότι στον σημερινό κυριακάτικο θα υπήρχε αναλυτικό ρεπορτάζ για την οκτωβριανή επανάσταση.
Με όλες τις τελευταίες δραματικές λεπτομέρειες φαντάζομαι.
Επειδή εδώ και λίγο καιρό τον ρίζο τον διαβάζω από το ίντερνετ και στην κυριακάτικη έκδοση δε μπαίνει το ένθετο, παρακαλώ θερμά όποιον σύντροφο διάβασε το αφιέρωμα του επτά μέρες μαζί, να με ενημερώσει το ταχύτερο δυνατόν για τα τελευταία νέα στο μέτωπο της επανάστασης...

Πριν γίνω γοργόνα και πάρω σβάρνα τα πελάγη να ρωτάω αν ζει η σοβιετική ένωση...