Απολογία

Πιθανόν πολλά από όσα γράφω να φαίνονται σε κάποιους από εσάς χοντράδες.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει με δύο τρόπους. Είτε να σας φαίνονται "ιερόσυλα", είτε απλώς κακόγουστα (ή και ακατανόητα).
Αν συμβαίνει το δεύτερο, δε μπορώ να κάνω τίποτα σχετικά.
Και αν συμβαίνει το πρώτο, τότε δεν θέλω.

Δε θεωρώ ότι έχω να κάνω με θρησκόληπτα άτομα (αν κι αυτό σηκώνει πολλή κουβέντα και ίσως την κάνουμε κάποτε) που τους θίγονται ιερά και όσια. Κι από την άλλη για μένα το πείραγμα δείχνει πρωτίστως οικειότητα και αγάπη. Για κακώς κείμενα σε πράγματα που μου τη δίνουν, απλώς σιχτιρίζω και παύω να ασχολούμαι. Αντιθέτως για πράγματα που είναι διαρκώς στο μυαλό μου, τρόπος ζωής, δεύτερη φύση μου κτλ, έχω αναπόφευκτα μια σειρά συνειρμούς, οι οποίοι είναι ίσως το βασικό χαρακτηριστικό της τέχνης.
Και θεωρώ ότι είναι κρίμα να μην τους πω, γιατί είναι έξυπνοι. Αλλά και να μην είναι, εγώ έχω την κάψα να τους εκφράσω. Και από εκεί και πέρα όποιον αγγίξουνε (για τους άλλους δεν θα τυλίξουμε).

Σε μια σχέση αγάπης θέλω να έχω το ακαταλόγιστο (που είναι άλλο πράγμα από το να είσαι στο απυρόβλητο). Κι επειδή αγαπάω κάποια πράγματα που δίνουν νόημα στη ζωή μου, νιώθω ελεύθερος να τα σχολιάσω, ακόμα και να τα σατιρίσω.
Κι αν όλα αυτά τα διαβάζει η ασφάλεια, ο ταξικός εχθρός; Α, τότε μου κάνουν μεγάλη τιμή. Και μάλλον μου δίνουν μεγαλύτερη αξία απ' όση έχω.
Αλλά δεν τους έχω ικανούς. Οι λογοκριτές είναι παραδοσιακά ηλίθιοι.
Και να έμπαινε κάποιος ασφαλίτης εδώ μέσα, δε νομίζω ότι θα καθόταν να τα διαβάσει όλα αυτά. Δε νομίζω ότι κάποιος που δεν είναι δικός μας θα είχε το ενδιαφέρον και το κουράγιο να το κάνει.
Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτό που θα έβγαινε παραέξω είναι αυτό που λέει ο ένγκελς (και μου το θύμισε ένας καλός διαδικτυακός φίλος, χούλιγκαν της διανόησης): η αυτοκριτική όχι μόνο είναι «αβάσιμος φόβος να [θεωρείται ] ότι θα 'δινε όπλα στους αντιπάλους [αλλά αντίθετα αυτοί θα σκέφτονταν] « τι εσωτερική δύναμη πρέπει να έχει ένα κόμμα που μπορεί να επιτρέπει στον εαυτό του τέτοιο πράγμα!»

Ένα παράδειγμα τώρα.
Σήμερα θα συναντήσω τον κυριούλη που ενσαρκώνει τον σοβιετικό τύπο ανθρώπου και για τον οποίο έκανα μνεία στο κείμενο για την ζωή χωρίς αυτοκίνητο. Σήμερα στη ζωή του παιδαγωγεί νέους παιδαγωγούς στο παιδαγωγικό του απθ. Συναντιόμαστε αυτός και κάποια άτομα κάθε τόσο και συζητάμε (το μακρύ και το κοντό μας που λένε, αρκεί να είναι για τη σοβιετική ένωση, ή από μαρξιστική σκοπιά).
Την προηγούμενη φορά που τον είδαμε, μας είπε με εμφανή συγκίνηση, για το εγκεφαλικό που είχε υποστεί ο σοβιετικός βαζιούλιν, που για αυτόν είναι σαν δάσκαλος, από την εποχή που σπούδαζε στο λομονόσοβ (σήμερα ο βαζιούλιν ζει με σύνταξη πείνας και σιτίζεται στη φοιτητική λέσχη για να τα βγάλει πέρα).
Δε μπορούσα να συμμεριστώ τη δική του αγωνία. Αλλά και να τη συμμεριζόμουν (ο κίνδυνος πάντως είχε περάσει), ο συνειρμός ήταν αναπόφευκτος και οπωσδήποτε πολύ δυνατός για να τον νικήσω: "τώρα δηλ θα έχουν παραλύσει τα αριστερά του άκρα, δεν θα είναι ικανός για ομιλία και οι γιατροί θα του επιτρέπουν να υπαγορεύει μόνο για δέκα λεπτά τη μέρα σημειώσεις...". Τα υπόλοιπα τα είπα από μέσα μου.

Αν συνέβαινε το ίδιο σε κάποιον από την ηγεσία του κόμματος, λυπάμαι, αλλά θα ήταν μία από τις πρώτες σκέψεις μου, αν όχι η πρώτη.
Και αν το πάθαινα εγώ, θα έλεγα στην κρούπσκαγια να με επισκέπτεται για να της υπαγορεύω και μετά αν κάποιος την επέπληττε σκαιά γι' αυτό, θα του θύμωνα και θα ζητούσα στη διαθήκη μου να εξεταστεί το θέμα της αντικατάστασής του από τη θέση του ΓΓ.
Επίσης θα μάθαινα να πληκτρολογώ με το ένα χέρι για να τα γράψω όλα αυτά...

Το σημείο στο οποίο παραδέχομαι ότι μπορεί να το χάνω λιγάκι, είναι ότι ίσως πέφτω θύμα της δικτατορίας του χαβαλέ. Αλλά δεν είναι όλα τα κείμενά μου τέτοια, ούτε χάνουν τη σοβαρή τους προσέγγιση όσα έχουν αναφορές σε καλτ σημεία.
Εξάλλου όποιος έχασε τη σοβαροφάνειά του και βρήκε το μέτρο -αλλά και αντικειμενικά κριτήρια για να το ορίσει- ας το πει και στους υπόλοιπους.

Σε τελική ανάλυση (πάντα), το χιούμορ κι ο σαρκασμός διέπουν τα μελαγχολικά και προβληματισμένα άτομα.
Κι αν δεν είναι τέτοια οι κομμουνιστές, με τις οξυμένες ευαισθησίες για τις μαλακίες που βλέπουν γύρω τους και με τις τόσες πίκρες-απογοητεύσεις που έχουν δοκιμάσει, τότε ποιος θα είναι;