Οδός Παπασταύρου

Ομολογώ πως έχω πιάσει κάποιες φορές τον εαυτό μου να είναι κάπως επιφυλακτικός απέναντι στο τρολάρισμα κατά του Άδωνη Γεωργιάδη. Όχι γιατί δεν είναι πολιτικό σίχαμα (κατά το "μπασκετικό σίχαμα" που είχε εισαγάγει ως όρο για το Ναβάρο ο Συρίγος). Αλλά αφενός γιατί εκτός από γραφικός είναι κι επικίνδυνος -δεν πρέπει να μας διαφεύγει αυτό. Κι αφετέρου γιατί η διαφοροποίηση από την επικίνδυνη γραφικότητά του είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου που μπορεί να το κάνουν όλοι, ακόμα και πολιτικά σιχάματα άλλης απόχρωσης, που κερδίζουν έτσι κάλπικα κι ανέξοδα παράσημα αριστεροφροσύνης. Κι αυτό βασικά είναι το τελευταίο καταφύγιο που τους έχει απομείνει. Για αυτό χρειάζονται τον Άδωνη, όσο τους χρειάζεται κι αυτός, για να αναπαράγουν από κοινού στο διηνεκές ένα στημένο δίπολο. Με ποιο κριτήριο δηλ είναι προτιμότερος ο Κοτζιάς που έδειξε χτες πόσα κιλά μ-λ-κας είναι,

Παρόλα αυτά, την ατάκα του (aka λεκτική ρητορική υπερβολή) για τον ευεργέτη Παπασταύρου, που αν ήμασταν σοβαρή χώρα, θα δίναμε το όνομά του σε κάποιον δρόμο, για τον τιμήσουμε (το δρόμο βασικά, όχι τον Παπασταύρου) είναι από αυτές που δεν μπορεί κανείς να την ξεπεράσει εύκολα. Αν τη συνδέσουμε μάλιστα με την πρόσφατη θανατηφόρα ατάκα του Σαμαρά, μακάρι να είχαμε δέκα Παπασταύρου (κάτι σαν τους έντεκα Ζαφειρίου που ήθελε στην ενδεκάδα ο Άγγελος), φαντάζομαι πως πρέπει να δεκαπλασιαστούν και οι δρόμοι με το όνομά του -ένας τουλάχιστον σε κάθε μεγάλη πόλη (με τη Λάρισα μάλιστα να πρωτοπορεί, έχοντας ήδη μια οδό Παπασταύρου, όπως προκύπτει από ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα).

Όπως για παράδειγμα με το Βενιζέλο, που υπάρχει παντού, σαν τον Κεμάλ στην άλλη όχθη του Αιγαίου, αφού περάσεις πάνω από τα αναβλύζοντα πτώματα, και βρίσκεται πάντα μπροστά σου, εκεί που δεν το περιμένεις. Έτσι την πάτησε και μια σφισσα, που προσπαθούσε να βρει κάποτε την οδό Πανεπιστημίου, ενώ την περπατούσε, αλλά δεν το ήξερε, γιατί οι οδοδείκτες έγραφαν Ελ. Βενιζέλου.

Πιάνοντας βέβαια το Βενιζέλο και τη μεγαλόνησο, θυμάται κανείς συνειρμικά πως έχει, πλάι στις άλλες τις ιδιαιτερότητες, το ωραίο σύστημα οδοσήμανσης με τις ιστορικές επεξηγήσεις, πχ Βενιζέλος - Έλληνας πρωθυπουργός, Γρηγόρης Λαμπράκης -μαραθωνοδρόμος (sic) και πάει λέγοντας. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς τι ακριβώς θα ανέφερε ως ιδιότητα η αντίστοιχη πινακίδα στη μελλοντική οδό Παπασταύρου. Πχ οφσοράς - ευεργέτης.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς βέβαια, οι δρόμοι των ελληνικών πόλεων είναι γεμάτοι από το πολιτικό σινάφι του Παπασταύρου και των ομοίων του ή άλλων ακόμα χειρότερων. Ξεκινώντας πχ από τους βασιλιάδες και τα πριγκιπόπουλα που μπορεί να δυσκολεύεσαι να τα θυμηθείς ως ιστορικά πρόσωπα (πόσοι γνωρίζουν σήμερα ποια ήταν και τι ρόλο έπαιξε ιστορικά η Αλεξάνδρα), αλλά έχουν γεμίσει το κέντρο των μεγάλων πόλεων με τα ονόματά τους -και μάλιστα μεγάλους, κεντρικούς δρόμους και λεωφόρους, γιατί δεν μπορούν να βολευτούν με τίποτα λιγότερο. Παίζει ένα ρόλο βέβαια το πότε έγιναν τα βαφτίσια των περισσότερων δρόμων, εν μέσω βασιλείας και μαύρης μαυρίλας από πολιτική άποψη. Αλλά και η χαρακτηριστική απροθυμία των μετέπειτα "δημοκρατικών" αρχών να προχωρήσουν σε κάποια μετονομασία.

Κι όπου αυτό έγινε σαν εξαίρεση στον κανόνα, παίζει ένα ρόλο κι η δύναμη της συνήθειας. Οι Αθηναίοι πχ δε συνήθισαν ποτέ να λένε πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως αυτήν που έμαθαν ως πλατεία Κοτζιά, απ' το δήμαρχο Αθηνών επί Μεταξά. Γι' αυτό πάντα συμπληρώνεται το όνομά της, ακόμα και σε δικά μας καλέσματα κι αφίσες για κάποια πορεία, μη μείνει με την απορία και ψάχνεται αυτός που θα τη διαβάσει.

Στη Θεσσαλονίκη οι παλιότεροι δυσκολεύονται (ή δε θέλουν) να πούνε τον κεντρικό δρόμο της Άνω Τούμπας ως Γρηγορίου Λαμπράκη (ο γνωστός... μαραθωνοδρόμος) και επιμένουν στο Κονίτσης (από την εκεί μάχη). Το ίδιο συμβαίνει με τη Σβώλου, (δεν ήταν δα κάποιος ριζοσπάστης αριστερός, αλλά έχει τη ρετσινιά του συνοδοιπόρου) που παλιά λεγόταν πρίγκηπος Νικολάου. Προσωπικά ελπίζω να επικρατήσει η ίδια λογική και με τη Νέα Εγνατία, που αρνούμαι να την καταχωρίσω στη μνήμη μου ως Κωνσταντίνου Καραμανλή, όπως αρνούμαι να πω Σούπερ Λιγκ την Α' Εθνική που αγαπήσαμε, κι ας μη με έχουν πάρει και τόσο τα χρόνια, για να μπορώ να επικαλεστώ τα βιώματα μιας ζωής, παρά μόνο τα παιδικά (που είναι και τα πιο σημαντικά, ίσως).

Επίσης, οι Χανιώτες συμπατριώτες που είναι κι αγύριστα κρητικά κεφάλια, αναφέρουν ακόμα έναν κεντρικό δρόμο ως Λεωφόρο Δημοκρατίας κι αρνούνται να τη στήσουν στο απόσπασμα, για να την αποκαλέσουν Ανδρέα Παπανδρέου. Ο νονός που έκανε τα βαφτίσια πάντως είχε κέφι και φαντασία, αφού διάλεξε να πει μια κάθετο της (ας την πούμε) Παπανδρέου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, και να τιμήσει το γνωστό Χανιώτη Δρακουμέλ, ενώ είναι ακόμα εν ζωή (που είναι εξαιρετικά σπάνιο, από όσο μπορώ να ξέρω).

Σε κάθε περίπτωση, τα περισσότερα ονόματα είναι παρμένα από το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης του μεσοπολέμου, γεφυρώνοντας αναδρομικά το υποτιθέμενο χάσμα μεταξύ βενιζελικών και φιλοβασιλικών και τιμώντας έτσι μια σειρά καθάρματα, που είχαν καθίσει επί χρόνια στο σβέρκο του λαού μας.

Στον αντίποδα, οι μόνες οδοί που παραπέμπουν στις δικές μας μεγάλες φυσιογνωμίες, είναι είτε στις γενέτειρές τους (πχ στην Αμαλιάδα για τον Μπελογιάννη, στο Βόλο για το πρώτο Εργατικό Κέντρο στην Ελλάδα, κοκ) είτε σε κάποιους δικούς μας δήμους-προπύργια (δυτικά πχ μπορεί να βρει κανείς την οδό Βελουχιώτη την οδό Στέφανου Σαράφη, κοκ). Καμία σχέση βέβαια με την οδό Στάλινγκραντ και άλλα εξίσου εντυπωσιακά ονόματα στους κόκκινους δήμους της Ιταλίας, το μοναδικό που έμεινε να μαρτυρεί ότι υπήρχε κάποτε ισχυρό κομμουνιστικό κόμμα σε αυτή τη χώρα. Και ευτυχώς που δεν μπορούν να αναθεωρήσουν και τα ονόματα των δρόμων που βάφτισαν κάποτε, μαζί με όλα τα άλλα, που άφησαν μια για πάντα πίσω τους, πριν περάσουν στην αντίπερα ταξική όχθη...

Υγ: όχι πως μου αρέσει, αλλά λες να το έγραψαν για εμάς;

Η διαδρομή

Αφήνοντας πίσω τα παλαιοπωλεία στο θησείο και τους καταχωνιασμένους θησαυρούς τους, τους κράχτες στου ψυρρή (δουλειά κι αυτή όμως) και την παραδοσιακή αυλή της «Αυλής», βγαλμένη από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, μπορείς να βγεις στην αρχή της σωκράτους και την μπόχα από τα παρασκήνια της βαρβάκειου, που δε φεύγει ούτε καν τις κυριακές, αλλά είναι λιγότερο επώδυνη από την ανθρώπινη βόχα (όπως την αναφέρει ο βάρναλης στα ενθυμήματά του από τον άι-στράτη) που ενδέχεται να βρεις στη συνέχεια.

Το πρώτο στενό στα αριστερά, πριν το υπόγειο μαγειρείο, όπου περιμένεις να βρεις το ζήκο και τους συμπρωταγωνιστές του, είναι η οδός θεάτρου, που βγάζει στη μενάνδρου, γιατί του ψυρρή είναι γεμάτο αρχαίους ποιητές. Κι εκεί μπορείς να δεις μια παλιά, ηρωική πινακίδα από τα γραφεία της τοπικής κοβ, που μοιάζουν εγκατελειμμένα, όπως και η γύρω περιοχή εξάλλου. Στα επόμενα μέτρα της σωκράτους στήνεται ένα πανηγύρι φυλών και πολιτισμών, και βασικά μαγαζιών, γιατί έτσι μετράει τον πολιτισμό ο σύγχρονος αστικός κόσμος, με το εμπόριο, θεωρώντας συνήθως πιο πολιτισμένους και φιλήσυχους τους μετανάστες μαγαζάτορες –με εξαίρεση τους ντόπιους φασίστες βάρβαρους, που δε συνηθίζουν να κάνουν διακρίσεις στο ρατσισμό τους, εκτός και αν συμμαχούν με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς ενάντια στις καινούριες φουρνιές των κολασμένων της γης.

Στην επόμενη γωνιά, πρέπει να υπάρχει ένα στούντιο ηχογράφησης. Κι αν είσαι τυχερός, μπορείς να πετύχεις ένα ροκάκι ή κάποιο φανκ κομμάτι να ντύνει μουσικά την κίνηση του δρόμου, σα βιντεοκλίπ που παρωδεί τη μελωδία της ευτυχίας: always look on the bright side of death, όπως έλεγαν κι οι μόντι πάιθονς, που μπορεί να τους ερωτευτείς ή να τους μισήσεις κεραυνοβόλα, αλλά δύσκολα θα σε αφήσουν απλώς αδιάφορο.

Κι ύστερα φτάνεις στη διασταύρωση με πειραιώς και την πολυκλινική, που πέρασε από σαράντα κύματα, για να επαναλειτουργήσει κουτσουρεμένη, και έτυχε (;) να την κλείσει ο άδωνις, τότε ακριβώς που πήραν οι δικοί μας για πρώτη (κι ιστορική) φορά την πλειοψηφία στο σωματείο, κρίνοντας προφανώς πως το καθημερινό πανδαιμόνιο στον (επίσης κόκκινο) ευαγγελισμό δεν είναι αρκετό και χρειάζεται ενισχύσεις.

Δεξιά σου έχεις την ομόνοια και τους πάγκους με τις εφημερίδες, που έχουν τις κυριακάτικες από το απόγευμα του σαββάτου. Και είναι αγαπημένη συνήθεια να στήνεσαι για να δεις τα πρωτοσέλιδα ή στα κλεφτά κάτι από τις μέσα σελίδες, αρκεί να μη θυμηθείς τον (όχι και πάρα πολύ) μακρινό καιρό που τις αγόραζες με το κιλό –κι ας μην τις διάβαζες όλες- και μελαγχολήσεις.

Ευθεία στη σωκράτους βλέπεις ένα μαγαζί οπτικών με τιμές τΣΟΚου, σε ένα από τα πιο τσοκαριστικά λογοπαίγνια όλων των εποχών –που πρέπει να είσαι τσόκος αναγραμματισμένος, για να μην το πιάσεις.

Περνάς κάποιες στοές με ενδιαφέροντες μεζέδες και πελατεία, όπου βρίσκει καταφύγιο ο 20ός αιώνας κι η παράδοσή του. Κλίνεις ευλαβικά το γόνυ προς τα γραφεία της δημαρ στο βάθος και την κουλτούρα να φύγουμε. Και μπαίνεις στο σκληροπυρηνικό κομμάτι της σωκράτους, πριν και μετά τη διασταύρωση με την οδό ξούθου, που σου κάνει για όνομα κάποιας άγριας φυλής.

Ένα κομμάτι που το δέρνουν οι αντιθέσεις και την πιο χτυπητή εξ αυτών τη συναντάς στη βερανζέρου. Από τη μία τρία κόκκινα γράμματα και το καινούριο δέντρο, που φύτρωσε και ρίζωσε στην αθήνα μες στο κέντρο (κι αν δεν έχεις διαβάσει νίκο μπίστη να φτύνει χολή στο βιβλίο του για τη μετριότητα αυτού του τραγουδιού, δεν έχεις δει τίποτα σε αυτή τη ζωή). Και από την άλλη το άλφα ταυ (που δεν είναι τα αρχικά αστικής τάξης, αλλά την εκπροσωπούν κατά μία έννοια, ως οργανικό κομμάτι του κράτους της) ομονοίας και το χαφιεδότσουρμο, που στήνει μπλόκα και σπάει πλάκα με όσους μετανάστες δεν έχουν χαρτιά και με το φόβο μες στα μάτια τους. Αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις κυρίες που φοράνε μίνι στο πεζοδρόμιο και τα πλεούμενα βαποράκια που είναι καμιά δεκαριά χιλιόμετρα μακριά από τη θάλασσα. Ίσα-ίσα που οργανώνει τις δουλειές τους, για να είναι πιο αποτελεσματικές, και τους έχει στο διπλανό τετράγωνο –ούτε καν δυο δρόμους πιο εκεί, για ξεκάρφωμα- για να τους επιτηρεί καλύτερα. Το πραγματικό πρόβλημα όμως, όπως ξέρεις, είναι ότι οι γειτονιές μας μένουν αφρούρητες, χωρίς άλφα ταυ (που δεν είναι η αστική τάξη, αλλά είναι κιόλας κατά μία έννοια) και τον μπάτσο της γειτονιάς. Κι ότι δεν προχωράμε στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Και βρες μου εσύ, σφε αναγνώστη, μία αστική κυβέρνηση, της αριστεράς ή ό,τι άλλο, που να είναι σε θέση να προχωρήσει μία αστικοδημοκρατική μεταρρύθμιση: να τα βάλει πχ με τη μαφία και το αστυνομικό παρακράτος. Κι αν τη βρεις, ξανασυζητάμε σε νέα βάση.

Περνάς το παλιό εφετείο, όπου είχαν κάνει μία από τις πρώτες τους εμφανίσεις τα χρυσαυγίτικα τάγματα εφόδου –όλως τυχαίως δίπλα από το άλφα ταυ και αυτοί- ενάντια στους στοιβαγμένους φτωχοδιαβόλους μετανάστες. Έξω οι ξένοι, τους ακούς να λένε και γυρνάς το βλέμμα στους οδοδείκτες: βερανζέρου, σατωβριάνδου, παραδίπλα γλάδστωνος, κι άλλα τέτοια που κάνου το λαϊκό στρώμα να ξεκαρδίζεται από τον πολύ αρχοντοχωριατισμό.

Περνάς αμίλητος, χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις, δίπλα από τις επιχειρήσεις-σκούπα και σκέφτεσαι πότε θα πάρουμε εμείς τη σκούπα, σαν το βλαδίμηρο, για να καθαρίσουμε τον αστικό σταύλο του αυγεία με το χαφιεδότσουρμο και όλα τα παλιοπράγματα που συνοδεύουν τις ταξικές κοινωνίες από τη στιγμή που συγκροτήθηκαν.

Πιο κάτω αρχίζουν τα φαλάφελ της λιοσίου και της αχαρνών, με τους πιο «πολιτισμένους, φιλήσυχους» μετανάστες, που οι «πιο» πολιτισμένοι, φιλήσυχοι λευκοί αποφεύγουν καχύποπτα, γιατί τους φαίνονται πολύ βρώμικα ή πολύ πικάντικα για τα γούστα τους. Και η σωκράτους γίνεται αριστοτέλους. Γιατί αυτή η περιοχή είναι γεμάτη φιλοσόφους κι ας μην το δείχνει με πολλούς τρόπους. Αλλά δε βαριέσαι, ούτε κι η χώρα το δείχνει, γιατί να γίνει εδώ η διαφορά;

Την έχουμε μεγαλύτερη

Ε λοιπόν, για τα δεδομένα των αναθεωρητών, οφείλω να ομολογήσω πως η συγκέντρωση της ομόνοιας είχε αρκετό κόσμο, όπως φαίνεται. Βέβαια.. η πλατεία ήτανε άδεια (και τρελός απ' τα σημάδια) βάση σχεδίου, για να φαίνονται γεμάτοι οι γύρω δρόμοι, χωρίς πολύ μπιρσίμ. Και πιθανότατα σήμερα είδαμε το αποκορύφωμα της δυναμικής που μπορεί να καταγράψει στους δρόμους η ελπίδα που έρχεται, λίγα 24ωρα προτού γίνει εξουσία (απογοήτευση και ιδιώτευση). Αλλά δεν υπάρχει λόγος να μειώσουμε το γεγονός και τη σημασία του. Για συγκέντρωση των αναθεωρητών, η παρουσία του κόσμου ήταν μαζική. Ίσως η μεγαλύτερη που έχει διοργανώσει ποτέ το κόμμα της κουμουνδούρου.

Ξέρεις λοιπόν τι είναι να βρίσκονται την ίδια ώρα στους δρόμους οι κομμουνιστές κι ένα κόκκινο ποτάμι να πλημμυρίζει το σύνταγμα και να σε αφήνει στη σκιά του; Ξέρεις τι είναι να βρίσκεσαι ένα βήμα πριν το μέλι της κυβέρνησης, να μεθάς από το άρωμά του μιλώντας για μέρες του 81', ραντεβού με την ιστορία κι άλλα τινά παρόμοια, αλλά να βλέπεις την πλάτη ενός κόμματος που προσπαθείς να απορροφήσεις εκλογικά και να λεηλατήσεις με εκβιαστικά διλήμματα τη βάση του, για να το βάλεις στο περιθώριο και να το εξαφανίσεις; Να επαίρεσαι για το ρεύμα που έχεις (όχι του λαφαζάνη, το εκλογικό) και να σε γειώνουν απότομα... "αυτοί που ξέχασαν να πεθάνουν" και που "έχουν μείνει στον περασμένο αιώνα";



Και εδώ γραπτός σύνδεσμος

Δεν αντέχεται τέτοιο κάζο. Συνεπώς, πώς να μην ωρύεται στη δικομματική ο πουλάκης, ότι το κουκουέ χτυπάει και υπονομεύει την ελπίδα που έρχεται, βοηθώντας τη δεξιά;
Οι οποίοι δεξιοί βέβαια μας τσουβαλιάζουν όλους μαζί, με το φτωχό τους το μυαλό (λες και οι άλλοι που έχουν θεωρητικά περισσότερο, δεν κάνουν το ίδιο ανόητο τσουβάλιασμα), και έζησαν σήμερα τον απόλυτο τρόμο (μετά τα τρομολαγνικά σενάρια για το ευρώ) βλέποντας τα σύνορα της σκομπίας, ομόνοια και σύνταγμα, να εαμοκρατούνται από ερυθροφρουρούς για ένα βράδυ, σαν εικόνα από τα προσεχώς και τις διώξεις που θα ζήσουν. Γιατί δεν καταλαβαίνουν πως ο σύριζα του σύγχρονου "και εις τη λαοκρατίαν πιστεύομεν" είναι από το δικό τους μετερίζι, για να εξασφαλίσει ακριβώς τη δική τους εξουσία. Και πως δεν κατεβήκαμε όλοι χτες για να πανηγυρίσουμε τις δηλώσεις του ντράγκι ή κάτι παρόμοιο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα εν όψει της κάλπης.

Θα μου πεις, εσύ απολίθωμα γιατί χαίρεσαι; Επιβεβαιώσατε πως την έχετε μεγαλύτερη και κάτι έγινε; Έμαθες κάτι που δεν ήξερες, κάτι καινούριο κι ελπιδοφόρο;
Από μία άποψη, όχι. Το κουκουέ εδώ και μερικά χρόνια διοργανώνει αναμφισβήτητα και με διαφορά τις μεγαλύτερες εκλογικές (και όχι μόνο) συγκεντρώσεις πανελλαδικά, κινητοποιεί τον περισσότερο κόσμο, παρά τις διακυμάνσεις της εκλογικής του απήχησης και της δουλειάς με τον κόσμο, -η οποία όμως αποδεικνύεται πως έχει πιο μόνιμα χαρακτηριστικά σε αυτό το κομμάτι όπου έχει φτάσει και στο οποίο απευθύνεται.

Αλλά ναι, έχει μια σημασία να το επαναλαμβάνουμε και να το τονίζουμε. Γιατί εάν την επαύριο των εκλογών έρθει ένα μέτριο εκλογικό αποτέλεσμα για το κόμμα, θα βγει σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο (αυτοί που αποτελούν το μεταβατικό κορμό και την κυβέρνηση με κορμό σύριζα και λίγη μαρξίζουσα πασπαλισμένη άχνη ζάχαρη για γαρνίρισμα) και θα ωρύεται για το κόμμα, την ηγεσία, την κατάντια, τον κατήφορο χωρίς τέλος, την καταστροφή και πάει λέγοντας.

Οπότε ναι, έχει μια σημασία να το τυπώσουμε και να θυμηθούμε αυτό που μπορεί να έχει πραγματική αξία από μια προεκλογική περίοδο για τους κομμουνιστές. Την οργάνωση, τη μαζική παρουσία και τη συμμετοχή του κόσμου. Και από αυτήν την άποψη, αν θέλετε -που έλεγε και η αλέκα, που τώρα λέει έλειψε σε κάποιους, άλλο που αν την ξανάβλεπαν στις κεντρικές εκδηλώσεις (γιατί ήταν μάχιμη έτσι κι αλλιώς ως επικεφαλής του επικρατείας και σε αυτήν την καμπάνια) θα ρώταγαν πότε επιτέλους θα την αλλάξει το κουκουέ, κι αν θα τη βαλσαμώσει να μην του πάθει τίποτα...
Από αυτήν την άποψη λοιπόν, όπως έλεγα, ναι ρε φίλε/σφε αναγνώστη. Στο δρόμο την έχουμε μεγαλύτερη (τη δύναμή μας). Και θα την κάνουμε ακόμα μεγαλύτερη, χωρίς πλαστικά σημαιάκια, τεχνητά βοηθήματα (κάμερες, σκηνοθεσίες, κτλ) κι άλλα εφέ για την χόρταση του αποχαυνωμένου τηλεοπτικού κοινού. Στο δρόμο θα γίνουμε ακόμα περισσότεροι..

Υγ: ωραίο συγκεντρωμένο (από διάφορες πηγές) φωτορεπορτάζ μπορείτε να δείτε (εφόσον έχετε λογαριασμό στο τουίτερ) στο προφίλ του σφου με το προσωνύμιο tourloubouki
2: κι όπως λέει κι ένας άλλος σφος τουιτεράς

Κι άντε και συνεργαζόμασταν. Την Αυγή δεν τη σκέφτεστε; Που θα έπρεπε να σβήσει τόσα σφυροδρέπανα; Ταλαιπώρια...

Ξέρω τι έκανες φέτος το καλοκαίρι

Ημερολόγια κατασκήνωσης – ημέρα δεύτερη

-Τελικά πήγε στις έντεκα. –Ποιο πράγμα;
-Αυτό που ήταν να κάνουμε στις δέκα.
Η όβα του ναρ δηλ, αλλά ντεμέκ περιφρουρημένη γιατί ήμουν κι εγώ μπροστά. Την οποία τελικά θα μπορούσα ίσως να παρακολουθήσω ως παρατηρητής, αλλά δε φτάσαμε μέχρι αυτό το σημείο.

Το πρωινό ξύπνημα ήταν καθημερινή απόλαυση με πολλές επιλογές. Η μία ήταν ο τούρκος με το ραδιομεγάφωνο που φώναζε να ξυπνήσουν όλοι οι αρκαντάς κι έπαιζε με τις πιθανότητες να φάει παντόφλες κατακέφαλα. Γι’ αυτό είναι τα αδέρφια εξάλλου. Για να παίζουμε και να μαλώνουμε.

Η δεύτερη ήταν πιο αποτελεσματική. Να αφεθείς στη ζεστή αγκαλιά του ήλιου και να ξυπνήσεις μούσκεμα κατά τις εννιά. Το μέρος που μας έδωσαν για τον γιουνάν μαχαλά ήταν ιδανικό. Κι όταν στήναμε τις σκηνές δίναμε μάχη για μια θέση στον ήλιο –όπως είπε κι ο κοντόχοντρος. Τελικά τα καταφέραμε όλοι.

Όπως και να ‘χει είναι άκρως συγκινητικό να βλέπεις τον ανθό της σπουδάζουσας νεολαίας στο πόδι απ’ το άγριο χάραμα. Τώρα που έχουμε την τεχνογνωσία να το δοκιμάσουν και σε καμιά απεργία.

Μετά το εγερτήριο υπήρχε ένα εξίσου ευρύ φάσμα δυνατοτήτων. Μπάνιο σε ένα βούρκο με χρώμα λεκάνης όπου ο ναυαγοσώστης δε σε άφηνε να πας βαθιά που ήταν πιο καθαρά γιατί οι τούρκοι δεν ξέρουν να κολυμπάνε κι έχουν ιστορικά πνιγμών –κι ο ναυαγοσώστης στην πραγματικότητα ήταν εν πλω πάνω σε βάρκα. Εργαστήρια (workshops) κι εκδηλώσεις στα τούρκικα –η αγγλική μετάφραση ήταν προαιρετική και δε βοηθούσε ιδιαίτερα. Και πρωινό με όλα τα υλικά της χωριάτικης. Που αν τα άφηνες για να τα βρεις στα επόμενα γεύματα, έμενες με την όρεξη και τα ρεβίθια στο πιάτο. Κι έβλεπες τον κοντόχοντρο να τα πετάει πίσω του σαν κοντορεβιθούλης.

Οι τουαλέτες δεν συμπεριλαμβάνονταν σε αυτό το ευρύ φάσμα γιατί τις καθάριζαν τρεις φορές από τις επτά ως τις δέκα και μετά τις άφηναν στο έλεος χιλιάδων κατασκηνωτών να βρωμίσουν μέχρι το άλλο πρωί. Κάθε φορά ξυπνούσα με μειωμένη προσδοκία ικανοποίησης των βιολογικών μου αναγκών και το φόβο μήπως αποκτήσω φροϋδικά κόμπλεξ πρωκτικού τύπου που τη βρίσκει όταν σφίγγεται.

Ευτυχώς ο κοντόχοντρος δεν είχε τέτοια κωλύματα κι ενεργούσε τρεις φορές τη μέρα. Τα ρεβίθια και το ρύζι είχαν διπλή επίδραση στην ελληνική αποστολή. Άλλους τους στούμπωνε η έλλειψη φρούτων και σαλάτας κι άλλοι έστελναν μέι-ντέι κάθε μέρα απ’ τις μελιτζάνες και τα πικάντικα.

Διαφορετικές κι οι αντιδράσεις της αποστολής στις συνθήκες κατασκήνωσης που συναντήσαμε. Οι ναρίτες ήρθαν με υλικά, αφίσες, φακέλους γνωριμίας κι ήταν παραδόξως εξωστρεφείς και δραστήριοι. Η αποστολική φράξια της αραν είχε έρθει για πιο χαλαρά πράγματα, ξενέρωσαν τη ζωή τους που δεν είχαμε το ελεύθερο για εκδρομές χωρίς τουρκική συνοδεία κι έλιωσαν στη μπλόφα και στα χαρτιά.

Κι η κε του μπλοκ γνώρισε τους τούρκους κι αγάπησε τους έλληνες. Που ξέρουν καλά αγγλικά και κολύμπι και δε στήνουν χορό όπου βρεθούν κι όπου σταθούν –από τα μαγειρεία ως τις τουαλέτες- εκτός κι αν έχουν πιει. Επίσης, αν δεν ήμουν απολίθωμα, θα (ήθελα να) ήμουν καπετάν μιζέριας.
Συμπάθησα αντιθέτως τον κόσμο έξω από το κάμπινγκ και πιο πολύ τα φαγητά τους. Αυτό όμως τις επόμενες μέρες, με τις εκδρομές.

Ψυχικά ήμουν με την αράν, αλλά σώματι με τους ναρίτες που τους ήξερα κι είχαν στο πρόγραμμα ενδιαφέροντα πράγματα που μπορούσα να παρακολουθήσω. Δηλ επαφές και διμερείς συναντήσεις με νεολαίες και κόμματα του εξωτερικού.
-Πιστεύεις ότι αν ήμασταν σοβαρή οργάνωση δε θα έπρεπε να σε αφήνουμε να τις παρακολουθείς αυτές τις συναντήσεις;
Όχι, ρε συ. Αυτό είναι το τελευταίο. Έχω άλλους λόγους να το πιστεύω.

Τι ωραίες που είναι οι διεθνείς επαφές. Ποτάμια σκέψεων και λυρικές συνδικαλιές που σκοντάφτουν πάνω στην άγνοια της γλώσσας και βρίσκουν διέξοδο σε παιδικά λεκτικά σχήματα και ετικέτες.
-Γουάτ ντου γιου ριντ; ρωτάει ο τουρκογερμανός από δίπλα.
-Αλτουσέρ. Έλεμεντς οβ σελφ-κρίτικ, του δείχνω τον τίτλο.
-Άι ντοντ λάικ χιμ. Χι’ζ ρέβιζιονιστ.
Ναι, ρε αρχηγέ. Νίδερ ντου γουί. Αλλά αυτό είναι σελφ κρίτικ. Γι’ αυτό το διαβάζουμε.
Κι άντε να του εξηγήσω ότι το ‘φερα για καζούρα στους αρανίτες σφους.
-Φίλοζοφ; ρωτάει ένας παραδίπλα.
Τι λες παιδί μου; Πέφτεις στην παγίδα του ιδεαλισμού; Εδώ μόνο επιστήμη δεχόμαστε. Τι την έχουμε την τομή;

Σε τέτοιες στιγμές οι ιδέες μας είναι ταξικά καθαρές κι αγνές σαν τον έρωτα ενός μικρού κοριτσιού.
Θυμάμαι έναν διάλογο που πετύχαμε στο κούρδικο του τσετίν.
-Χρειάζεται επανάσταση ενάντια σε οπορτουνισμό, ρεβιζιονισμό και το ρεφορμισμό.
Το μεταφράσαμε στα ελληνικά να δούμε αν είχε κάνα πλεονασμό και τελικά το βολέψαμε το γενικό νόημα.
Ο άλλος όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη.
-Ναι, αλλά δεν είπες το πιο σημαντικό. Ένοπλη επανάσταση.

Κάπως έτσι κυλάνε πολλά συντονιστικά εαακ.
Λέει φερ’ ειπείν ο πρώτος ομιλητής ότι για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Ναι, αλλά δεν πάμε πουθενά χωρίς αρετή και τόλμη, θα πει ο δεύτερος. Κι ο επόμενος θα πει ότι όλα αυτά είναι πολύ καλά, αλλά δεν κάνουμε τίποτα αν δεν έχουμε οργάνωση και θεωρία.
Και πάει λέγοντας στο ρυθμό που πάει το κοκοράκι.
Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι, θα σου αγοράσω… μια επαναστατική συνείδηση.
Κι ο καθένας προσθέτει μετά κι από ένα.

Όλα αυτά αποκρυσταλλώνονται σε πείρα που περνάει από γενιά σε γενιά.
Κι έτσι στα συντονιστικά προσπαθούν όλοι να τα χωρέσουν όλα στο λόγο τους. Γιατί αν ξεχάσουν κάτι θα δώσουν πάτημα στον επόμενο για να τους την πει. Κι αντ’ αυτού προτιμάν να μιλήσουν κάνα μισάωρο.

Έτσι κρυστάλλινα, χωρίς κορδελάκια, φαίνονται στα αγγλικά κι οι μεταξύ μας διαφορές.
-Γιατί αποχωρήσατε το 89;
-Το κόμουνιστ πάρτι έκανε κυβέρνηση συνεργασίας μαζί με τη δεξιά..
Α, πες μας έτσι. Καταλαβαινόμαστε τώρα. Δεν χρειάζονται περσότερα.
-Και ποιες είναι οι ιδεολογικές σας διαφορές;
-Η σοβιετική ένωση.. τα εκμεταλλευτικά καθεστώτα.. δεν ήταν σοσιαλισμός..
Ενώ στα ελληνικά θα άρχιζες τις ιδιότυπες δικαιολογίες και θα ξεγλιστρούσες σαν χέλι.

Στάλιν γουόζ ράιτ εντ τρότσκι λεφτ.
Εσείς με ποιον ακριβώς είστε; Μήπως με αυτόν; Ε... Μήπως με τον άλλον; Ε...
Στον τρότσκι τους απαντάν όχι και παρακαλάν μέσα τους μην πετύχουν μετά οι άλλοι το ρασκόλνικοβ.

Η πρώτη επαφή της ημέρας ήταν με τους τουρκογερμανούς της ντιντεφ που κάνουν δουλειά με τους μετανάστες. Μία από τις οργανώσεις που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά της για τη σμύρνη ήταν η σοσιαλιστική νεολαία που είναι κάτι σαν τσικό του ες πε ντε και διατηρεί σχέσεις με τη βήτα διεθνή.

Μετά πιάσαμε κουβέντα για μουσική, τους είπα για σάντρα και μόντερν τόκινγκ και τους πιάσαν τα γέλια –υποθέτω η σωστή απάντηση ήταν ραμστάιν. Δεν ξέρω για ποιο λόγο η δεκαετία με τις βάτες είναι πιο αστεία από το γιωργάκη και το νετανιάχου. Το χιούμορ είναι προσωπική υπόθεση.

Η δεύτερη επαφή ήταν με το γαλλικό αντίστοιχο της κίνησης 18-55, παραδοσιακοί μεταμοντέρνοι με τις ευρωκομμουνιστικές ιδιαιτερότητές τους –ακόμα κι αυτοί. Συμμαχούν εκλογικά με όλους τους σχηματισμούς της αριστεράς –αυτό το τελευταίο με την ευρεία ποσαδιστική έννοια- αλλά κατηγορούν το ΝΡΑ ότι είναι απλώς αντινεοφιλελεύθερο κι όχι γνήσια αντικαπιταλιστικό.

Κι άντε τώρα να βγάλεις άκρη για τις σχέσεις του κόμματος με το εμεπ.
Το εμεπ παρακολουθεί τις διεθνείς διαδικασίες που συγκαλούμε, αλλά συμμετέχει ως παρατηρητής εξαιτίας κάποιων διαφωνιών. Σύμφωνα με τη ναρίτικη εκδοχή –που δεν πρέπει να είναι μακριά από την αλήθεια- αυτές είναι βασικά δύο. Οι τούρκοι ανήκουν στο ρεύμα του χότζα και δε δέχονται ότι υπήρχε σοσιαλισμός μετά το στάλιν (αλλά την ίδια στιγμή διατηρούν σχέσεις με το ναρ που λέει πως δεν υπήρχε καθόλου σοσιαλισμός και μας κατηγορεί για σταλινική στροφή). Κι έχουν ενστάσεις για τις σχέσεις μας με το ακελ και κάποια άλλα κόμματα στη μέση ανατολή (αλλά φιλοξενούν τα συριακά κκ που συμμετέχουν στην κυβέρνηση κι οργανώσεις που έχουν σχέση με τη σοσιαλιστική διεθνή)!

Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι το κόμμα ζητά απ’ το εμεπ να κόψει τις σχέσεις με το ναρ. Αλλά την ίδια στιγμή πρωτοστάτησε στην ανασύσταση του τε κα πε και στην ουσία το ανασυγκρότησε σχεδόν μόνο του σε στιλ κομιντέρν. Όποιος ξέρει κάτι παραπάνω ή διαφορετικό ας το μοιραστεί μαζί μας.

Επιστροφή στο γιουνάν μαχαλά και το σοκάκ μας που σημαίνει μικρό δρομάκι, ενώ ο μεγάλος δρόμος είναι σκέτο σοκ –χωρίς υποκοριστικό. Ο σοκ είχε τη δική του ιστορία. Μέχρι που μπήκαμε στο τρίτο σοκ του πα-σοκ προς το σοσιαλισμό και κάπου στρίψαμε λάθος και βγήκαμε στον ευρωμονοσόκ του μάαστριχτ και της ονε απ' όπου θα μας βγάλει το σοκ της κοε και του αλέκου.

Οι τούρκοι διοργανωτές ονόμασαν το σοκ μας προμηθέα αλλά η ελληνική αποστολή τον μετονόμασε από τα κάτω κι αριστερά σε σοκ άρη βελουχιώτη και συμπλήρωσε από κάτω –στα κρητικά πρότυπα- την ιδιότητά του: κομμουνισταράς.

Κάποιοι από την ελληνική αποστολή όμως συνέχισαν να μας τρώνε τα συκώτια με τη διαγραφή του χρέους και την παύση πληρωμών που θα την επιβάλλει το κίνημα με μαζικό πολιτικό εκβιασμό. Δηλ σε μια αστική κυβέρνηση.
-Μα όχι. Αφού λέμε και κάτω η κυβέρνηση.
-Δηλ θα είναι δική μας η εξουσία.
-Μα εκεί καταλήγουν όλα. Γι’ αυτό λέμε αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.
-Μα αν έχουμε εμείς την εξουσία, ποιον ακριβώς θα εκβιάσουμε; Τους δικούς μας; Και πού χρειάζεται ο μπε (μαζικός πολιτικός εκβιασμός);

Βασικά ο μπε χρειάζεται σφε αναγνώστη ως αγωνιστική διατύπωση που κρύβει την αδυναμία μας και την έλλειψη πίστης. Και θυμίζει λίγο αυτό που έκανε ο μικρός πέπε στο αστερίξ στην ισπανία. Που κρατούσε την ανάσα του, γινόταν κόκκινος κι απειλούσε ότι θα σκάσει αν δεν του έκαναν το χατίρι.
Γιατί αν έχεις τη δύναμη να επιβάλεις πράγματα δεν κάθεσαι να σκας. Απλώς τα επιβάλλεις.

Αυτά ως εισαγωγικά για την τρίτη μέρα και την εκδήλωση της ελληνικής αποστολής για την κρίση.
Το βράδυ στο γιουνάν μαχαλά δέσαμε τον κακοφωνίξ στο δέντρο και στήσαμε γλέντι με κιθάρες. Στα μαύρα κοράκια μπέρδεψαν πάλι τους στίχους –δε βαριέσαι.. Κι ύστερα ξεκίνησαν τον μπεζεντάκο.
Οι αστοί τρομάξανε και κάστρα φτιάξανε...
Α, μπα; Λες να το πάνε μέχρι τέλους; Έστησα αυτί απ’ τη σκηνή μου και περίμενα.
Μα αυτοί είναι μακριά, εβίβα βρε παιδιά, ζήτω το κόμμα μας το εργατικό.
Κάτσε να δούμε τι θα πουν στη δεύτερη στροφή.
Μα αυτοί είναι μακριά, εβίβα βρε παιδιά, ζήτω το κόμμα μας το εργατικό.
-Το κουκουέ λέει ρε-εεεε…

Συνεργάτες μου καλοί

Βράδυ στη Σόλωνος. Στο μυαλό τριγυρίζουν τα άμεσα κινηματικά ζητήματα. Τα βήματα του γιασικεβίτσιους, το κόψιμο του τσίλντρες, το πέμπτο φάουλ του τεόντοσιτς που κανονικά ήταν επιθετικό. Τα λέω στο τηλέφωνο στο συνεργάτη της κε του μπλοκ σε θέματα παναθηναϊκού. Κι ήξερες ότι στην τσόχα απέναντι από το γήπεδο έχουν τσιτάρει μπόρχες που λέει ότι ο παράδεισος πρέπει να είναι ένα είδος βιβλιοθήκης;

Οι μπάτσοι βγαίνουν παγανιά με μηχανάκια. Γουρλώνω τα μάτια να τους θαυμάσω.
-Ώπα, σταμάτα εδώ λίγο, λέει ο ένας. Κατεβαίνει και με πλησιάζει.
-Τι έγινε, δεν έχεις ξαναδεί αστυνομικούς;
Πού, στα εξάρχεια; Όχι, ποτέ κύριε μπάτσε μου. Πρώτη φορά μου συμβαίνει.
Και να σκεφτείς ότι είναι η περιοχή με τη μικρότερη εγκληματικότητα. Χωρίς τράπεζες, σούπερ μάρκετ. Αν δεν είχε και μπάτσους θα είχε μηδενικά ποσοστά.

Εδώ το βλέμμα μας πρόδωσε, αλλά γενικά βοηθάει.
Στο στρατό, στο σχολείο, στις συνελεύσεις, στη σχέση με το σύντροφό σου. Ακόμα και στην οργάνωση, σε καμιά δύσκολη συνεργασία.
Ξέρεις τι είναι να μην κοιτάζεις τον άλλον όταν σου μιλάει; Τον έχεις σκοτώσει. Δεν ακούς με τα μάτια, αλλά του χαλάς το παιχνίδι της υποταγής που θέλει να παίξει.
Let's play masters and servants.

Μέχρι να έρθει δίπλα μου προλαβαίνω να σκεφτώ τα πάντα.
Τον παναγούλη που έλεγε ότι εξαγρίωνε σκόπιμα τους βασανιστές του για να τον χτυπάν πάνω στα νεύρα τους και να λιποθυμάει. Τους εβραίους ναζί που έκαναν ενέσεις στους συλληφθέντες για να μην χάσουν τις αισθήσεις τους και να συνεχίσουν να τους δέρνουν. Το συμμαθητή μου από το σχολείο που έγινε αξιωματικός μπάτσος λόγω οικογένειας.

Ο μπάτσος ζητάει ταυτότητα. Μα εγώ την ψάχνω απ' τα δεκαεννιά.
-Έχεις μαζί σου τίποτα παράνομο;
Τυπικά όχι (ακόμη). Εκτός κι αν κηρύξατε τίποτα και δεν το 'μαθα.
-Άνοιξε την τσάντα σου... Φέρε λίγο το φακό!
Ναι, είναι παλιό μοντέλο. Δεν έχει φωτάκι με αισθητήρα, όπως τα ψυγεία.
Το πάρτι ξεκινάει.

Πρώτη πιάνει την απόφαση του συνεδρίου. -Είσαι οργανωμένος;
-Όχι πια. Ο κλασικός ο μαλάκας ο πρώην σύντροφος που λέει τον πόνο του σε όλους και δε σκέφτεται πού μιλάει.
-Διαφωνίες; ρωτάει ένας μικρός που έχει το ρόλο του καλού. Μπορεί και να 'ναι κιόλας.
-Περίπου.

Κοίτα να δεις, όταν ψάχνεσαι σε προβληματίζουν διάφορα. Δε σημαίνει ντε και καλά ότι διαφωνείς. Αλλά ποιος το καταλαβαίνει αυτό; Η νιφάδα απορούσε γιατί είμαι στην οργάνωση πριν βαδίσει στα χνάρια της κουκούλου. Κι ύστερα έπαιρνε το τσιμπρό της το βλέμμα και πάγωνε το σύμπαν. Βοηθάνε πολύ τα μάτια.

Ναι, αλλά μετά ο σύντροφος έχει αντιλήψεις.
Μερικά πράγματα είναι καλύτερο να τα έχεις στον ενικό. Έστω και με κίνδυνο να μην τα έχεις καθόλου. Αλλά αν δεν έχεις πληθυντικό εξ αρχής πώς να διαλέξεις και να συνθέσεις για να έχεις στο τέλος δική σου αντίληψη;
Απ' το μηδέν πάλι στο τίποτα καταλήγεις.

-Ήμουν κι εγώ παλιά, λέει ψιθυριστά ο καλός μπάτσος. Αγρίνιο. Στα 15 μου.
Τι τα ήθελες τα ματ αφού ήσουνα... σε μας. Ο κύκλος του τσώρτσιλ σε γρήγορη κίνηση (φαστ φόργουορντ). Αν δεν είσαι κνίτης στα δεκαπέντε πώς θα γίνεις μπάτσος στα είκοσι;

Κι ύστερα τι έγινε; Άσε, ξέρω. Ανεργία κι απαλεψιά.
Είναι κάτι νομοί όπου ο ένας στους δύο γίνεται μπάτσος ή εποπ. Κι αν δεν είχαν κάποια στρατόπεδα θα έπρεπε να κλείσουν και να βάλουν λουκέτο. Κι άντε μετά να πεις ότι οι μπάτσοι είναι του λαού παιδιά. Πετάς σκατά σε αυτούς και την κοινωνία τους, καθαρίζεις κι έχεις καθαρή και τη συνείδησή σου.

Μετά έβγαλε το πρόγραμμα (και καταστατικό) του κκσε του 61', από το 22ο συνέδριο. Εκείνο που έβαζε άμεσο καθήκον την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας με ενιαία παλλαϊκή ιδιοκτησία. Και στο καπάκι την κόντρα.
Θα μου πεις: και με τη σακε και με το ρεβιζιονισμό, πώς γίνεται;
Εδώ οι άλλοι δηλώνουν αναρχοσταλινικοί, σε αυτό θα κολλήσουμε;

Επόμενο έπιασε το λούκατς, αλλά κάπως άγαρμπα.
Κοίτα. Και μένα μου τη δίνει που εκθειάζει το εικοστό και την αποσταλινοποίηση αλλά δεν είναι λόγος αυτός να σκίζουμε το εξώφυλλο.

Κερασάκι το συλλογικό του ΚΨΜ για τον ιμπεριαλισμό όπου γράφει όλη η ντριμ τιμ κι ο χαριτάκης λέει για το μεσιανισμό του προλεταριάτου και του κόμματος. Ενώ οι εργάτες μπορούν λέει να παλέψουν μέσα από τα συνδικάτα χωρίς κόμμα και καθοδήγηση. Κι αναρωτιέσαι ποιος πάσχει τελικά από μεσιανισμό.

Κι αν ήμουν φετιχιστής κι είχα κανά γυναικείο εσώρουχο; Να το μυρίζω και να θυμάμαι τη δικιά μου; Αν είχα τίποτα γυναικείο για να της δώσω; Αν είχα χάπια ή κάτι παρόμοιο; Μην τα πειράζεις αυτά, είναι βιταμίνες για την τριχόπτωση.

Τελευταία πιάνει τα χαρτιά μου που τα έχω σαν αυτιστικό χωρισμένα σε στήλες.
-Τι σημειώσεις είναι αυτές; Όλες για σένα και την αγάπη μας.
Του φαίνεται ανώμαλο. Το ίδιο και σε αρκετούς συντρόφους.
Τις ξεφυλλίζει. Βρίσκει μια προκήρυξη της εδυε για το λαμπράκη, αλλά δεν του κάνει. Άνθρακες ο θησαυρός.

-Είναι οργανωμένος, τι λέμε τώρα...
Εντάξει κι εγώ έτσι νιώθω, αλλά δεν είναι το ίδιο. Πού να σου εξηγώ τώρα. Οι λογοκριτές είναι κατά κανόνα ηλίθιοι. Και τα σκυλιά του συστήματος σαν τον ραν-ταν-πλαν.

Άλλο ενεργός, άλλο οργανωμένος. Σκέψου να ήσουνα χρυσαυγίτης κι όχι ένστολος. Η ουσία δεν αλλάζει. Και στις πορείες πάλι μαζί είστε. Κράτος και παρακράτος, η ισχύς εν τη ενώσει. Αλλά δεν είναι το ίδιο.
Σκέψου κι εμένα σαν ένα είδος παρακομματικού.

Τελικά με πέρασε για μέλος της οργάνωσης και με άφησε ήσυχο. Αυτό θα πει ασφάλεια απέναντι στους ασφαλίτες. Σε τέτοια θέματα η οργάνωση είναι κάτι σαν την ιντεραμέρικαν. Μεγάλη και σίγουρη.

Πήρε άλλος τη σκυτάλη. -Πού είναι το σπίτι σου;
Σπίτι μου είναι εκεί που με αγαπάν. Μπορεί να μένω σε αυτή την πολη, αλλά ποτέ δε θα γίνει σπίτι μου.
-Με φιλοξενεί μια φίλη μου στις εστίες.
Καλή απάντηση. Πιάσαμε κι άσυλο που τους αποθαρρύνει.

-Μόνιμη κατοικία;
Μένω εστίες αλλά είμαι ανέστιος. Και κομματικά άστεγος. Που κάποιες φορές είναι χειρότερα κι απ' όσους δεν έχουν πραγματικά σπίτι.
Έχω ψυχολογία λελέ και λέω θεσσαλονίκη. Άνω τούμπα.
-Παοκτζής; Όλες οι προσβολές μαζεμένες.
-Μπα δε θα ασχολείται με αυτά, λέει ο καλός μπάτσος. Ξέρει από πρώτο χέρι το στερεότυπο. Λέω να μην του το χαλάσω.

Ο σκληρός διαλεκτικός λέει ότι ο πρωταθλητισμός είναι σαν την αξιολόγηση. Αντανάκλαση των εμπορευματικών σχέσεων που προσπαθούν να μετρήσουν τα πάντα και να τα βάλουν στο καλούπι τους.

Η άμιλλα όμως; Οι ολυμπιακοί αγώνες της αρχαιότητας; Μια παρέα παιδιών που τρέχουν για να δουν ποιος είναι ο πιο γρήγορος; Δυο καμάκια που ανταγωνίζονται για ένα κορίτσι; Ο σταχανοβίτης που κυνηγά το μπόνους της υπερκάλυψης;
Πού σταματάει το ένα κι αρχίζει το δεύτερο;

Στη σπουδάζουσα η άμιλλα σταματούσε εκεί που ξεκινούσαν οι γιατροί. Έκαστος στο είδος του και η υγεία στους δείκτες.
Αν το ήξερα πιο πριν αυτό με τις εμπορευματικές σχέσεις θα πήγαινα να το πω στον οικονομικό τους υπεύθυνο που μας την έλεγε. Κι αυτός θα με χτυπούσε φιλικά στην πλάτη με συγκατάνευση και θα ρωτούσε ειρωνικά.
-Τι κλείσιμο έχουμε;

Τελειώνουν τα διαδικαστικά. Έφτασε η ώρα να χωρίσουμε. Χαιρετάω μόνο τον καλό μπάτσο. Να πάμε και για κανά καφέ να τον φέρω πάλι στον ίσιο δρόμο.
-Καλό δρόμο, μου λέει κι αυτός.
Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία. Δρόμος;
Ε όχι και δρόμο ρε συ. Τι μας πέρασες, για τίποτα σαλτιμπάγκους αλαβανικούς; Τίποτα του δρόμου; Με ροζ φυλλάδια για το φεστιβάλ της κοε; Κομμουνιστές ορθόδοξοι είμαστε.

...---...

Ούτε ένας χαφιές δουλειά να μη βρίσκει. Όμορφη που 'ναι η προφητεία αυτή.
Και στις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες ποιος θα δουλεύει;
Στην κοινωνία του μέλλοντος το χαφιέδισμα θα πάψει να είναι ένας μηχανισμός πάνω από την κοινωνία. Θα γίνει συλλογικό και θα απλώσει ρίζες μέσα της όπως στην τιμημένη ντε ντε ερ. Και θα απονεκρωθεί πλήρως στον κομμουνισμό όπου όπως θα έλεγε κι ο ιλιένκοφ, η ηθική θα είναι σαν το αεράκι που αναπνέουμε κι οι χαφιέδες χαρτί υγείας για να σκουπιζόμαστε.