Δελτίο Κομινφόρμ Μαρτίου 2019

Η πάλη των τάξεων παραμένει ιστορικά αδικαίωτη. Και κάποιοι νιώθουν σα να μπαίνει η άνοιξη στα ξαφνικά, ενώ σπεύδουν να την προϋπαντήσουν, όχι στην εξοχή αλλά στην κάλπη που έρχεται.

Δε χρειάζονται περσότερα (προς το παρόν). Τα υπόλοιπα από τη βάση του μπλοκ, στα σχόλια που ακολουθούν.

Δελτίο Κομινφόρμ 13

Δε νομίζω πως έχω να προσθέσω κάτι καινούριο στο "θέμα" των ημερών για τη δήλωση του Καζάκου, ούτε καν επιχειρώντας μια σύνοψη όσων έχουν ειπωθεί, ακόμα κι εδώ. Καταρχάς είναι τραγικό πως το θέμα έχει πάρει τόση έκταση και μας αναγκάζει να ασχολούμαστε ή να απαντάμε σε αυτό. Δείχνει τη διαχρονική αξία της μονταζιέρας, τη δύναμή της να επιβάλει την ατζέντα της, για μια δήλωση που έγινε μερικά χρόνια πριν και ξεθάφτηκε τώρα (και θα είχε ενδιαφέρον να ψάξει κανείς το νήμα και να βρει από πού και με ποιον τρόπο γιγαντώθηκε). Και προφανώς την ικανότητά της να απομονώνει μαεστρικά φράσεις, να διαστρεβλώνει την ουσία, ακόμα και στο γραπτό λόγο, που μένει πίσω και δεν πετάει στον αέρα, να προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις, επικοινωνιακό αντιπερισπασμό, εντυπώσεις. Κι είναι πολύ ενδιαφέρον πως σε μια βδομάδα που περνάνε στη ζούλα τα μνημονιακά προαπαιτούμενα, τα social media που είναι ένα είδος θερμόμετρου της κοινής γνώμης και των μέσων που την διαμορφώνουν, έχουν αναλωθεί σε μια Καζακιάδα, ενώ η θρασύτητα της ΔΦΑ περνάει στα ψιλά, ως κάτι γνωστό και δεδομένο.

Είναι κι αυτό το ιδιότυπο μάρκεντινγκ που έχει το κόμμα, που μπορεί να λέει κάτι σωστό, επίκαιρο, να μαλλιάζει η γλώσσα του σε ώτα μη ακουόντων (πχ όταν προειδοποιούσε πως "έρχεται θύελλα"), αλλά αν πει κάτι παρεξηγήσιμο (χωρίς να είναι απαραίτητα, αρκεί να μπορεί να περάσει ως τέτοιο και να καταχωρείται στη δημόσια σφαίρα ως παρεξηγήσιμο) θα γίνει viral, θα διαδοθεί από προφίλ σε προφίλ, από στόμα σε αυτί, κανονική δουλειά μυρμηγκιού, και στη διαδρομή θα αποκτά μυθικές διαστάσεις, πχ και τρεις αρκούδες, σταλμένες κατευθείαν από την εποχή της Σοβιετίας.

Ναι αλλά γιατί μιλάμε για το ΚΚΕ αφού το "θέμα" μας είναι μια δήλωση του Καζάκου, που δεν είναι καν οργανωμένο μέλος του; Μα για αυτό ακριβώς. Ήταν όμως βουλευτής του και συνδέθηκε με αυτό -συνεπώς, δε χρειάζονται περσότερα.

Αν ο Καζάκος είχε πει κάτι εύστοχο που θα γινόταν viral αυτό θα ανήκε στον εαυτό του, θα είχε συμβεί παρά κι ενάντια στην πολιτική του τοποθέτηση, τη συμπόρευσή του με το ΚΚΕ, θα ήταν καρπός του ξεχωριστού ήθους του, της ποιότητάς του -εξ ου κι ηθοποιός- του ευρύτατου πνεύματός του, που δεν το συναντάς σε σεχταριστές και γραφειοκράτες, μη σου πω πως κατά βάθος θα ήταν και με το 15ο Συνέδριο, κι είχε και τον Μπογιόπουλο σε μια πρόσφατη παράστασή του.
Τώρα είναι ο Καζάκος του ΚΚΕ, για τον οποίο πρέπει να απολογηθεί ο ΓΓ σε συνέντευξή του, ο οποίος έχει παίξει σε σαπουνόπερες, όπως το Βέρα στο Δεξί (ούτε καν στο αριστερό, σημειολογικά) κι η προδοσία που φόρτωσε στα παιδιά που φεύγουν έξω, αντανακλά στην πραγματικότητα το κακό προδοτικό Κουκουέ, που φταίει για όλα.

Και η ουσία σε ποιο ακριβώς γκεστάλτ αρχίζει να μας απασχολεί;
Εξαρτάται τι θεωρεί κανείς ουσία κι αυτή δεν είναι να πάρουμε αποστάσεις από τη διατύπωση του Καζάκου -αυτό είναι το πλέον εύκολο. Αν τον απασχολεί η θέση του ΚΚΕ, αυτή μπορεί να την βρει πολύ εύκολα, με ένα απλό γκουγκλάρισμα, ακόμα και από την τελευταία, πολύ καλή, δήλωση του Κουτσούμπα. Κι αν αυτή είναι -επιτέλους- το θέμα της μετανάστευσης στην οποία αναγκάζονται να καταφύγουν πολλοί απελπισμένοι της δικής μας γενιάς, αυτή μπορεί να τη βρει σε διάφορα αξιόλογα άρθρα -παραθέτω ενδεικτικά αυτό, και το βράδυ θα ενημερώσω την παραπομπή και με έναν ακόμα σύνδεσμο.

Κατά τα άλλα, σε τηλεγραφικό ρυθμό, γιατί δυστυχώς η κε του μπλοκ δεν έχει χρόνο για κάτι πιο αναλυτικό.

-Η ΔΦΑ που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή θυμίζει τις χειρότερες στιγμές του δεξιού παρακράτους, διασκευάζοντας δημιουργικά στη συγκυρία το παλιό σύνθημα "κανένα σπίτι στα χέρια ασφαλίτη" που καπηλεύτηκε, και μετατρέποντάς του σε "κανένα σπίτι, δίχως ασφαλίτη".
Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

-Το ΚΚΕ επιμένει στον "ξύλινο" λόγο, που καλεί τους οπαδούς να βγάλουν συμπεράσματα και να μην ταυτίζουν την αγάπη τους για την ομάδα με τα συμφέροντα του κάθε επιχειρηματία, σε αντίθεση με κάποιες εξωκοινοβουλευτικές ανακοινώσεις για τον Ηρακλή που έγιναν και πρωτοσέλιδο χτύπημα στον αθλητικό Τύπο της Θεσσαλονίκης και παίρνουν θέση υπέρ των δίκαιων αιτημάτων της ομάδας -που υποβιβάστηκε στα χαρτιά- μαζί με μια γενική αντιμνημονιακή καταγγελία.

-Το ΚΚ Βενεζουέλας στενοχωρεί τους όψιμους φίλους του -που το στηρίζουν αποκλειστικά στο βαθμό που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν εναντίον του ΚΚΕ- και δεν μπαίνει στα καλούπια τους, κρατώντας κριτικά τις αποστάσεις του από τους χειρισμούς της 'μπολιβαριανής κυβέρνησης'.

-Η ΔΦΑ εντελώς αποθρασυμένη φέρνει σαν τον κλέφτη τα υπόλοιπα προαπαιτούμενα της δεύτερης αξιολόγησης και του μνημονίου, με ένα (άσχετο) νόμο -για τα ψάρια- σε μία (ν)τροπολογία. Αυτή η πρόκληση δεν μπορεί να μείνει χωρίς απάντηση. Όλοι αύριο στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ έξω από τη Βουλή, στις 3.30. Ο εργαζόμενος λαός δεν πρέπει να ψαρώσει και να μείνει στη στάση του ροφού. Μόνο στο δρόμο θα καταλάβει τη δύναμή του και θα βρει το δίκιο του. Να μην τηρήσουμε "σιγήν ιχθύος", όπως λέει κι η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ.

Την ίδια στιγμή, το Κόμμα αποχωρεί -μετά από αρκετό καιρό από όσο μπορώ να θυμηθώ- από τη συζήτηση στη Βουλή, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις φαστ-τρακ διαδικασίες που ακολουθούνται.
Ες αύριον τα σπουδαία...

Δελτίο Κομινφόρμ 12

Στον απόηχο των μαζικών πανεργατικών κινητοποιήσεων ενάντια στα προκαταρκτικά του τέταρτου μνημονίου, αλλά χωρίς την παραμικρή πολιτική σύνδεση με αυτές, ο πολιτικός ροκ σταρ, Γιάνης Βαρουφάκης, παρουσίασε στο κλειστό του Σπόρτινγκ τη νέα πολιτική του κίνηση, καταφέρνοντας να μαζέψει ένα στενό κύκλο συγγενών και φίλων -που με πολιτικούς όρους λέγεται σέχτα ή αλλιώς τρεις κι ο κούκος, που δε φέρνει την άνοιξη.

Λένε πως όταν είχε έρθει ο Έντι Τζόνσον στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό κι έπαιξε πρώτο αγώνα με τον ΠΑΟ στο Κύπελλο, είχε πάθει σοκ με τις συνθήκες και πίστευε πως το Σπόρτινγκ ήταν απλά ένα βοηθητικό κλειστό κι όχι η σάλα όπου θα γινόταν ο αγώνας (με το ιστορικό χαμηλό του 42-40, κάτω κι από το 45-44 στον πέμπτο τελικό της ίδιας χρονιάς).  Τηρουμένων των αναλογιών, αν πήγαινε κανείς δικός μας την Παρασκευή στο κλειστό, μπορεί να ξεγελιόταν και να πίστευε πως ήταν απλώς μια μικρή προσυγκέντρωση. Κι ύστερα να κάνει τις συγκρίσεις με τα εισιτήρια που έκοβε ο Μίτσελ Ουίγγινς (κι ο Αβδάλας, κι ο Παπαδάτος, ο Μποσγανάς, ο Χρήστος Χριστοδούλου, ο Αγγελίδης, ο Τόνι Κόστνερ, ο Κουβανός Γκίμπερτ, μη σου πω κι η Άννυ Κωνσταντινίδου). Για να μην πιάσουμε την ΚΝΕ που το γεμίζει άνετα μόνη της -και το παρκέ, όχι μόνο τις κερκίδες.

Αλλά στα δύσκολα έρχονται οι φίλοι, όπως η ΕφΣυν κι ο συντάκτης της, να συμμαζέψουν τα αδικαιολόγητα, θυμίζοντας τις αθλητικές αναλύσεις του γαλατικού κοινού από τον Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες: ο αγωνιστικός χώρος ήταν πολύ βαρύς, και τα αγριογούρουνα -που είναι πολύ ευαίσθητα ζώα- είχαν φάει κάτι αηδίες, ενώ το κοινό ήταν πιο ευγενές στις μέρες του Μαθουσαλίξ...
Κατ' αντιστοιχία, την Παρασκευή η παρουσίαση ήταν αργά το βράδυ, είχε μπάσκετ ο Ολυμπιακός -που ήταν το απόγευμα πάντως- κι ήταν μακριά από το κέντρο... Χώρια που τον πολεμούν τα ΜΜΕ κι οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ -που είναι βασικά επαρχιώτες, παρά φιλελέδες- παραγνωρίζοντας την εκδοτική του επιτυχία στην Ευρώπη.

Έτσι είναι... Κατά βάθος, ο Βαρουφάκης έγινε ροκ-σταρ επειδή τον πολέμησε ανελέητα το μιντιακό σύστημα για τις ριζοσπαστικές πολιτικές του απόψεις: πχ αποδοχή του μνημονιακού πυρήνα στο 70% του, και αταξικές αναφορές στην Ευρώπη-ΕΕ: εμείς δε μένουμε Ευρώπη, είμαστε η Ευρώπη που μάχεται για τη Δημοκρατία και την Αξιοπρέπεια.

Γιατί όχι όμως; Εδώ θεωρείται αριστερή σύγκρουση με το σύστημα το κακόγουστο σόου της Ραχήλ ή τα τρικάκια της ΛαΕ. Κι ένα σόου -σε αντίθεση με τις πολιτικές συγκεντρώσεις- χρειάζεται πολύ λίγα άτομα για να πιάσει. Πχ σαν τους 30 παρατρεχάμενους της Μακρή ή τις μερικές δεκάδες του Βαρουφάκη.

-Για όσους (επιμένουν να) μπερδεύουν τη σύγχρονη καπιταλιστική Ρωσία με τη Σοβιετική Ένωση, μπορούν απλώς να συγκρίνουν το λιγόψυχο -πλην πανάκριβο σαν γούνα- κουφάρι της σημερινής ΤΣΣΚΑ, με την παλιά κραταιά ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Μισθοφόροι vs ερασιτέχνες, που όμως αγαπάνε την τέχνη τους κι αυτό που κάνουν.

Το βράδυ, ο Ολυμπιακός πάει με φόρα για το 4ο (Ευρωπαϊκό), αλλά τον πρόλαβε στη γωνία ο Τσίπρας με το τέταρτο μνημόνιο και ο Μητσοτάκης με τις γουρλίδικες και γουρολμάτικες ευχές του.

Και μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα του Λαϊκού Στρώματος.
Είναι ο Ομπράντοβιτς ένα είδος μπασκετικού Μουρίνιο; Και πρέπει άραγε να ταχθούμε με την ήττα της δικής μας αστικής τάξης, στην ελληνοτουρκική διένεξη;

-Δεν είναι μόνο η νοσταλγία των λαών της Ευρώπης για το σοσιαλισμό που γνωρίσανε. Είναι και η εκτίμησή τους για τα "καλούδια" που τους έφερε ο "ελεύθερος" ιμπεριαλιστικός κόσμος.

Ο Ρίγκαν στη γειτονικής Βουλγαρία

Αλλά κι η προκλητικότητα του τελευταίου που στήνει μνημεία της νίκης του για λαομίσητους ηγέτες, που αν δεν ήταν πρόκληση, θα ήταν απλώς ανέκδοτο. Σαν κι αυτά που διηγούνταν στις μέρες τους ο Ρίγκαν.



-Μπορεί να μην έβαλε γραβάτα, αλλά μας την φόρεσε θηλιά και συνεχίζει με κρύα αστειάκια να προκαλεί για τη μαύρη τρύπα του χρέους. Και τώρα λέει πως μπορεί να χρειαστεί να φορέσει τελικά γραβάτα... Φοβερό, τρομερό!



Μόνο που στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί και γραβάτες...

Του Γιάννη Δερμεντζόγλου

Όποιος κρίνει την προοδευτικότητα ενός πολιτικού από το ντύσιμο και την εμφάνισή του, είναι σαν να βλέπει ένα προϊόν από τη συσκευασία ή ένα αστικό κόμμα από τις προεκλογικές του διακηρύξεις ή μια σύγκρουση από τις τρακατρούκες και το τηλεοπτικό σόου τριάντα χαρούμενων -όπως τις προάλλες στο Σύνταγμα. Ή να κάνει όλα τα παραπάνω μαζί...

-Μπορείτε επίσης να διαβάσετε τη συνέντευξη του Κουτσούμπα στα "Νέα", όπου μεταξύ άλλων απαντά στην κλασική πια ερώτηση περί συνεργασίας με ΛαΕ, Ανταρσυα, κτλ, για να πει ότι έχουμε κάτι καλύτερο, την κοινωνική συμμαχία.

Προτείνουμε κάτι πιο αποτελεσματικό και συνάμα ρεαλιστικό. Να τα "βρουν" μέσα στο κίνημα στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και τις σχολές οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι και οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, μέσα από τα σωματεία τους, τις επιτροπές αγώνα, τους συλλόγους τους, τις συσπειρώσεις τους, ανεξάρτητα τι έχουν ψηφίσει τα προηγούμενα χρόνια, ανεξάρτητα πως νιώθουν "αριστεροί", "δεξιοί", "προοδευτικοί", εάν είναι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. Να διαμορφώσουν τη δική τους συμμαχία, την κοινωνική συμμαχία, η οποία θα διαθέτει και σχέδιο, θα έχει και κατεύθυνση και πρόγραμμα δράσης σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή βάση, δεν θα περιορίζεται σε τρέχοντα ζητήματα, άμεσων διεκδικήσεων, αλλά θα στρέφεται ενάντια στο σύστημα, θα ανοίξει τη συζήτηση και την πάλη για την εξουσία που πρέπει να πάρουν οι εργάτες, ο λαός, για το οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο δράσης της. Μέσα σε αυτή τη συμμαχία έχουν θέση όλοι και όλες, όχι απλά ως κάποιες συνιστώσες κορυφών, που θα ποδηγετούν το κίνημα, αλλά μέσω των μελών και των φίλων τους θα μπορούν να συζητάνε και να αγωνίζονται για τα ωραιότερα ιδανικά που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία.

Κοινωνική συμμαχία. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο; 

Δελτίο Κομινφόρμ 11

Ας μαζέψουμε μερικές ειδήσεις της εβδομάδας για το αρχείο.

Χτες διεξήχθη η Γιουροβίζιον, γιορτάζοντας τη διαφορετικότητα, με μια σειρά πανομοιότυπα τραγούδια, και νικητή έναν Πορτογάλο (Εαακίτη, όπως λέει το Λαϊκό Στρώμα) που ήθελε να φορέσει ένα μπλουζάκι με ένα σύνθημα για τους πρόσφυγες, αλλά δεν τον άφησαν οι γιουροβιζιονικές αρχές, γνωστές για τις ανθρωπιστικές τους ευαισθησίες και τη δυσανεξία τους στα πολιτικά μηνύματα, που δεν αφορούν τον αντισταλινισμό, κι άλλες τέτοιες πανανθρώπινες ευρωπαϊκές αξίες.

Εντύπωση προκάλεσε πάντως κι ο αποκλεισμός της ρωσικής συμμετοχής, γιατί λέει η τραγουδίστριά της επισκέφτηκε "παράνομα" την Κριμαία, που η φασιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας τη θεωρεί δικό της έδαφος υπό ρωσική κατοχή.

Τα τελευταία χρόνια, η αγαπημένη ασχολία του κοινού της εκάστοτε διοργανώτριας ήταν να δείχνει τον ευρωπαϊκό του πολιτισμό, αποδοκιμάζοντας τη ρώσικη συμμετοχή. Τώρα τους απέκλεισαν εξ αρχής για να ξεμπερδεύουν μια ώρα αρχύτερα. Κι επειδή τους τραγουδιστές δεν μπορούν να τους βγάλουν ντοπέ, όπως τους αθλητές πέρσι στο Ρίο, βρίσκουν άλλες μεθόδους, που παραπέμπουν σε "ψυχροπολεμικές" εποχές, κι ας μην υπάρχει πια Σοβιετική Ένωση.

Αν τυχόν, πάντως, κάποιοι μπερδεύονται και ξεγελιούνται πχ με τις εικόνες από την πολυπληθή, πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στη Μόσχα, έρχονται κάποιες ειδήσεις, όπως αυτή με τις συλλήψεις μελών του ΚΕΚΡ-ΕΚΚ, για να τους χαλάσει έναν ωραίο συλλογισμό και να τους προσγειώσει στην πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας.

Όσο για το θεσμό-διαγωνισμό, μπορείτε να διαβάσετε εδώ ένα χορταστικό αφιέρωμα του μονίμως αχόρταστου Λαϊκού Στρώματος, σε δύο μέρη. Κι όχι, να μην περιμένετε τρίτο, επειδή νίκησε ο Εαακίτης...

-Σε άλλα νέα, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ζήτησε να αλλάξει η μέρα της απεργίας, επειδή συνέπιπτε με τις φοιτητικές εκλογές, που είχαν οριστεί για τις 17. Κι η ΔΑΠ ξέρει να ορίζει τις προτεραιότητές της και να καταλαβαίνει τι είναι πραγματικά σημαντικό. Σε επόμενο επεισόδιο, μπορεί να ζητήσει την αναβολή της διεξαγωγής της επανάστασης, επειδή είχε προγραμματίσει τις ίδιες μέρες μια εκδρομή στη Μύκονο -όπου μπορεί να μείνουν πολιτικοί εξόριστοι, μετά την επικράτησή μας.

Την ίδια στιγμή, η ΠΑΣΠ της Πάτρας (όχι πως έχουν βασικές διαφορές μεταξύ τους από πόλη σε πόλη, αλλά έχει κι αυτό τη σημασία του: της Πάτρας, κοντά στο "ηρωικό Καλέντζι") καταγγέλλει την Πανσπουδαστική για την παρακάτω φοβερή προεκλογική αφίσα της και την αδιαφάνεια στο δήμο, με την κόκκινη δημοτική αρχή και τα "δικά μας παιδιά" που μπήκαν από το παράθυρο. Να γελάνε και τα τσιμέντα που διόρισε ο Ανδρέας...

Κι η έμπνευση των συντρόφων συνεχίζεται, πηγαίνοντας από το καλό στο καλύτερο, καλώντας τους φοιτητές να μαυρίσουν τον παλιό κακό δικομματισμό (ΔΑΠΑΣΠ) για... καθαρά αγωνιστικούς λόγους.

Αλλά τι τα θες, οι Κνίτες δεν έχουν χιούμορ, αφού.

Όσο για τις φοιτητικές εκλογές, τελικά αναβλήθηκαν αυτές για μια βδομάδα, κι όπως ανακοινώνει η νεολαία της ΛαΕ -δηλ βασικά Αραν κι Αρας, που γεφύρωσαν το ιστορικό (;) χάσμα- θα κατεβούν σε αυτές κανονικά ως ΕΑΑΚ -για όσους τυχόν διατηρούσαν αμφιβολίες- αφού ατσάλωσαν την ενότητα με ξύλα (μεταξύ τους) κι αγώνες.
Πώς δενότανε το σχήμα...

Κρατήστε στα υπόψη και μια πρόσφατη δημοσκόπηση, που δείχνει την Ανταρσυα κοντά στο 2%, πάνω από ΛαΕ και Πλεύση, σε ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο, με τη ΛαΕ στη μέση, και το στόχο του 3% ως διακύβευμα κι επίδικο μαζί. Αλλά δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία...

Στο ίδιο πολιτικό μήκος κύματος, αξίζει μια αναφορά και στο πρωτοσέλιδο του Δρόμου της Αριστεράς, με ένα άρθρο του Τζ. Πέτρας που λέει "ομόφωνα στον Τσίπρα το βραβείο του προδότη της χρονιάς". Και σε αφήνει να αναρωτιέσαι τι βραβείο αξίζει σε αυτούς που πίστευαν τον Τσίπρα για δικό τους και προδόθηκαν από την πορεία του...

-Μία από τις ειδήσεις των ημερών είναι κι η συνέντευξη του ΓΓ στη Lifo, που συνήθως κυκλοφορεί με περιεχόμενο επιπέδου Σώτης, αλλά αυτή τη βδομάδα είχε ένα διαφορετικό τεύχος, με συνέντευξη Θεοδωράκη κι αναφορά στη Φρίντα Κάλο (όπου ευτυχώς είχε τα γνωστά αντισταλινικά στερεότυπα και μας έφερε στα ίσια μας).

Η συνέντευξη σχολιάστηκε για χίλιους δυο άλλους λόγους, εκτός από το περιεχόμενό της. Αξίζει να σταθεί κανείς με προσοχή στις απαντήσεις του Κουτσούμπα για το άνοιγμα της Κούβας στις αγορές, το μισθό που παίρνει, το... "κλειστό καταστατικό" του κόμματος, και το σύμφωνο συμβίωσης (ή την επιφύλαξη του κόμματος για το δικαίωμα της υιοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια)

-Στο τζημερικό μέτωπο, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι πάθαιναν ΣΚΑΪ, ήρθε το (τρισάθλιο κατά τα άλλα) δίδυμο Λυριτζή-Οικονόμου να κάνει την έκπληξη και να κόψει το επικοινωνιακό σόου του "πολιτικού μάνατζερ" στον αέρα, για να τον βάλει στη θέση του, όπως κανείς άλλος μέχρι τώρα. Και αν δεν το πιστεύετε, υπάρχει το βίντεο (κι η περιγραφή εδώ) όπου ομολογώ πως περίμενα να 'ρθει μια ανατροπή, ο Πρετεντέρης έστω, μια κωλοτούμπα, ένα χάπι εντ όπου θα τα βρούνε στο κοινό μέτωπο της λογικής... Αλλά τελικά όχι.
Τα ύστερα του κόσμου (της εκμετάλλευσης).

Μας έφερε όμως στα ίσια το συγκρότημα Αλαφούζου, με τον αρθρογράφο του Πάσχο, που πάσχει από ανίατο αντικομμουνισμό, και δεν τάσσεται μεν υπέρ του Τζήμερου, αλλά δεν μπορεί να πιστέψει κιόλας αυτούς που λένε ψέματα για το Καλίν -όπου κι αν βρίσκεται αυτό. Εννοεί προφανώς το γνωστό αστικό μύθο για το Κατίν, αλλά μπορεί να τον επηρεάζει το (γεωστρατηγικής σημασίας) Καλίνινγκραντ της Ρωσίας (που όλως παραδόξως δεν έχει αλλάξει όνομα) ή ακόμα κι η Καλίνκα.

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε εδώ τον αξιοσημείωτο συντονισμό φασιστοειδών και Τζήμερου, που σχολιάζει ο χτεσινός Ρίζος.

-Στο ΚΚΛΙ, εν τω μεταξύ, η διάσπαση είναι μη αναστρέψιμο γεγονός, και το ρήγμα βαθαίνει με νέα επεισόδια. Κι αν τα δύο τμήματα που διεκδικούν τον τίτλο, τα έντυπα και τα χρήματα του κόμματος θυμίζουν κάπως την κατάσταση που επικρατούσε μετά τη διάσπαση του 68' με το λεγόμενο "εσ." σε εμάς, η κρίση αγκαλιάζει και τη νεολαία, με σκηνικά που παραπέμπουν συνειρμικά στην κρίση της ΚΝΕ το 89'.

Η πιο συνεπής πτέρυγα φαίνεται να έχει την πλειοψηφία στις τάξεις της νεολαίας κι εμπόδισε την απόπειρα σύγκλησης ολομέλειας της νεολαίας στα γραφεία της Μαδρίτης από την άλλη πτέρυγα, που έχει βγάλει μάλιστα κι αφίσα καταγγελίας κατά της φράξιας, όπως την ονομάζει, σε ανακοίνωσή της όπου την κατηγορεί για μαφιόζικες μεθόδους...

Υγ: για τον τραγικό εκτροχιασμό του τρένου έξω από τη Θεσσαλονίκη, μπορείτε να διαβάσετε αυτό το κείμενο στην Κατιούσα

Δελτίο Κομινφόρμ 10

Χτες ο Τσίπρας μίλησε στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ-1 (που κάποτε έκανε την καλύτερη προεκλογική δουλειά για το Σύριζα, με τα τρομολαγνικά ρεπορτάζ και τη μαύρη διαφήμιση, αλλά τώρα με το Χατζηνίκο, αλλάξανε τα κόζια) κι είπε μεταξύ άλλων τα εξής:

-ότι για πρώτη φορά δε χάσαμε στη διαπραγμάτευση με σκορ Μπαρτσελόνα-Παναλευσινιακός, αλλά πήραμε θετικό αποτέλεσμα. Που σημαίνει ότι θα το γυρίσουμε στη ρεβάνς; Ότι πετύχαμε το γκολ της τιμής, όπως η Παρί στο 6-1; Ότι το φάγαμε στο 92' (το λεπτό του Μάαστριχτ) σαν τη Ρεάλ; Ότι από Ελευσίνα γίναμε Καλλιθέα -που έχει κι αυτή Τσίπρα στη σύνθεσή της, που πέτυχε δύο γκολ απέναντι στον Άρη;
Γενικά η τακτική της ΔΦΑ είναι να πετύχει το γκολ της τιμής, για να το πουλήσει επικοινωνιακά (κοιτάξτε τι ωραία αντίμετρα) και να δείξει την ποιοτική της υπεροχή από τους προηγούμενους.

-ότι η Μέρκελ είναι ανοιχτόμυαλη κι ο Σόιμπλε σεβαστός πολιτικός αντίπαλος. Κι η δική του γλώσσα ένα μέτρο ως το πάτωμα από το πατόκορφο γλείψιμο στους... Μερκελιστές. Αν συνέχιζε και την ποδοσφαιρική παρομοίωση, μπορεί να τους έλεγε Μέσι της πολιτικής, αλλά το κράτησε για άλλο αγώνα.

(Παρεμπιπτόντως, και παραμένοντας σε αθλητικά συμφραζόμενα, η ποδοσφαιρική μετάφραση της λογικής των σταδίων (ΟΑΚΑ, Αλκαζάρ, Καυταντζόγλειο) στην πολιτική, θα μπορούσε να είναι το αθάνατο κλισέ: κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά).

-Ότι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης -η οποία σε λίγα χρόνια θα λέγεται Σαββιδιστάν και το μόνο γυράδικο που θα έχει μείνει ανοιχτό θα είναι ο Σαββίκος- το ξεπουλήσαμε με επωφελές τίμημα, 70% πάνω από τη χρηματιστηριακή του αξία, και με δέσμευση για άμεσες επενδύσεις απ' την κοινοπραξία όπου συμμετέχει κι ο Σαββίδης. Βασικά, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους (και το Σαββίδη πασά πάνω απ' τα Τέμπη), τους πιάσαμε κότσο τους επενδυτές. Και να θυμάστε τούτο: αριστερό σήμερα δεν είναι να εμμένει κανείς στον κρατισμό, και σε ιδεοληψίες-φετίχ, όπως η δημόσια περιουσία. Αριστερό είναι να πετυχαίνεις σαν έμπορος καλύτερη τιμή ξεπουλήματος από τους δεξιούς.

-Ότι μένει ο ΕΝΦΙΑ που φεύγει που μένει. Κι ότι οι φόροι είναι ίδιοι με πριν και λίγο περισσότεροι.

-ότι ο λαός τρέχει χαρούμενος στα λιβάδια, την εξοχή και τα πάρκα να χαρεί το Πάσχα, την ανάσταση της οικονομίας και τους φοβερούς δρόμους που έφτιαξε η ΔΦΑ.
Σπάω, εν τω μεταξύ, το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιο καθεστώς καμάρωνε γιατί έφτιαξε δρόμους... κι είχε και μια επέτειο πρόσφατα... ποιο ήταν να δεις, ποιο ήταν...

-το βασικό όμως είναι ότι ο Τσίπρας περιέγραφε μια ειδυλλιακή κατάσταση, σε μια μαγική χώρα, όπου η ανάπτυξη έρχεται κι όλοι είναι ευχαριστημένοι, κάτι που αποδεικνύεται εύκολα, γιατί δεν υπάρχουν σήμερα μαζικές διαδηλώσεις δυσαρεστημένων κοινωνικών ομάδων, όπως τη διετία 10-12'. Κι επειδή εδώ δεν είναι τόσο πιθανή μια παρδαλή αντ-επανάσταση τύπου Βενεζουέλας (πέρα από τις γραφικές συνάξεις "μένουμε Ευρώπη"), ο Τσίπρας βασικά μας πετάει το γάντι και μας βγάζει τη γλώσσα κατάμουτρα για τις δικές μας ανεπάρκειες.

Τι άλλο χρειαζόμαστε για να το καταλάβουμε, σφε αναγνώστη; Ο Τσίπρας δεν πέφτει, γιατί δεν υπάρχει κόσμος στους δρόμους να τον ρίξει. Δεν υπάρχει οργανωμένο κίνημα που να δίνει τον τόνο στις εξελίξεις. Και αυτό προφανώς δε συμβαίνει γιατί τρέχουμε γυμνοί στην εξοχή από τη χαρά μας κι ευημερούμε, αλλά γιατί ο κόσμος είναι απογοητευμένος και περνάει ακόμα από τα διάφορα στάδια του πένθους.

-Σε μια άλλη είδηση που ταράζει τα νερά και μπανιέρας ολόκληρης, το ΠαΣοΚ προχωρά σε έκτακτο συνέδριο-τομή για την πολιτική ζωή του τόπου. Ακόμα πιο (πα)σοκαριστικό είναι πως στο ΠαΣοΚ υπάρχουν συντροφικά μαχαιρώματα που οδήγησαν στο έκτακτο συνέδριο κι αποδεικνύουν ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Κι η αλήθεια είναι πως έχει αργήσει πολύ να βγει αυτή η ψυχή του ετοιμοθάνατου ΠαΣοΚ.

Το απόλυτο (πα)σοκ όμως είναι το κείμενο της ομάδας του Ανδρουλάκη -που δεν το υπέγραφε ο ίδιος, που δεν είναι ο Μίμης!- που κάνει λόγο για πολυδιάσπαση "με αποτέλεσμα την ηγεμονία της δημαγωγίας και του οπορτουνισμού".
Και το ερώτημα είναι: τι εστί συνέπεια για έναν πασόκο και πώς ορίζεται ως προς αυτήν ο πασοκικός οπορτουνισμός;

-Συνεχίζοντας με άλλες σοκαριστικές ειδήσεις, ο Τάκης Τσουκαλάς δέχτηκε επίθεση έξω από τα γραφεία της εφημερίδας "Παραπολιτικά". Ποιος θα το πίστευε α) ότι ο Τσουκαλάς έχει εχθρούς που θα ήθελαν το κακό του και β) ότι έχει κάποια σχέση με το Μαρινάκη. Κοίτα να δεις...

-Πραμένοντας στο χώρο του ξύλου, τα ΕΑΑΚ κορυφώνουν την ενωτικής τους παρέμβαση στα πανεπιστήμια, προάγοντας το κομμουνιστικό ήθος και τον πολιτικό πολιτισμό -εξ ου και το σύνθημα: ΕΑΑΚ-ήθος-πολιτισμός, που μετεξελίχθηκε σε ΕΑΑΚ-καφρίλα-ποδαρίλα.

Αυτές τις μέρες λοιπόν κορυφώνουν την προεκλογική του δουλειά, παίζοντας ξύλο μεταξύ τους και σχεδιάζοντας να κατεβάσουν δύο ξεχωριστά σχήματα σε πολλές σχολές -τα οποία θα καταγράφονται αμφότερα όμως στα/στην ΕΑΑΚ. Για όσους ανίδεους δεν μπορούν να καταλάβουν το διακύβευμα και το επίδικο αυτών των εσωτερικών διεργασιών, τα ΕΑΑΚ εφαρμόζουν βασικά μια λενινιστική, εκλογική τακτική, που συνοψίζεται στο εξής:
Μαζί (μεταξύ μας) να χτυπιόμαστε, χωριστά να βαδίζουμε...

-Και με αυτή τη γέφυρα, περνάμε στο αθλητικό δελτίο. Όπου μετά το "κι εγώ κάλυπτα τον Κατσουράνη", εφηύραμε και το αντίθετό του στον αγώνα Λαμία-Πανσερραϊκός για τη Β' Εθνική (Football League).

Αλλά τα καλά γίνονται στα μεγάλα σαλόνια, όπου ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρωτάθλημα, αλλά κινδύνευε με αφαίρεση βαθμών -που δεν του επιβλήθηκε ποτέ- για κάτι επεισόδια στη φυσούνα των αποδυτηρίων, όπου βρέθηκαν κάτι περίεργοι και προπηλάκισαν τους Πλατανιώτες -ίσως γιατί αντιστάθηκαν παραπάνω από το αναμενόμενο- που δεν ψήνονταν όμως να καταγγείλουν τα γεγονότα γιατί διοικητικά έχουν άριστες σχέσεις (εξάρτησης, αλληλεξάρτησης, τέλος πάντων παραρτήματος) με τον Ολυμπιακό. Κι έτσι αναζητήθηκε το υλικό που θα είχε καταγράψει το κλειστό κύκλωμα με τις κάμερες. Αλλά αυτό δε βρέθηκε ποτέ, γιατί όλως τυχαίως είχε σβηστεί. Εντάξει, δε χρειάζεται να το δραματοποιούμε. Υλικό από τις κάμερες σβήστηκε, δεν εξαφανίστηκε πλοίο, ούτε πέθαναν άνθρωποι (άσχετο).

Κι ας μην ξεχάσουμε σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε πως το ελληνικό ποδόσφαιρο δε θα πάει ποτέ μπροστά, αν δεν μπει κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης σε όλα τα γήπεδα να καταγράφει και να ρουφιανεύει κάθε μας κίνηση. Αυτή είναι η ρίζα του κακού, κι όχι οι ΠΑΕ (ανώνυμες εταιρείες) που λυμαίνονται το χώρο.
Καληνύχτα και καλή τύχη.

Υστερόγραφα

-Η τριάδα των κλασικών (Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν) δε συνεχίζεται με Στάλιν (ή και Μάο κατά άλλους), αλλά...

Σύγχρονη Εποχή - 2017

...με Πάνο Ζάχαρη κι αρνητικούς συσχετισμούς.

-Κι ένα video, που αλιεύτηκε από το διαδίκτυο κι αξίζει να γίνει viral.



Άκου να δεις...

Δελτίο Κομινφόρμ 8

Κυριακάτικο σημειωματάριο

-Η πολιτική απόφαση του 20ού Συνεδρίου δε βάζει προφανώς κάτι καινούριο πολιτικά -σε σχέση με την εισήγηση και το κλείσιμο της απερχόμενης ΚΕ- αλλά είναι σημαντικό κείμενο που συνοψίζει την ουσία, την πολιτική ανάλυση του κόμματος, τις δραστηριότητες και τα καθήκοντα μέχρι το επόμενο συνέδριο.

Συνίσταται ιδιαίτερη ανάγνωση στο υποκεφάλαιο για την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την εκτίμηση πως ένας πιθανός πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές (ασχέτως ποιος επιτέθηκε πρώτος), αλλά και τον αγώνα ενάντια σε κάθε αλλαγή συνόρων, σε μια πιθανή εισβολή-κατοχή.

Όπως επίσης και στο υποκεφάλαιο για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ και τις εκτιμήσεις για τον αστικό ευρωσκεπτικισμό.
Η πάλη για την αποδέσμευση πρέπει να μπει στην προμετωπίδα των λαϊκών αγώνων, διεκδικώντας ταυτόχρονα τα κλειδιά της οικονομίας και την εξουσία.
Η καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα δε συνιστά ρήξη με το σύστημα, προς όφελος του λαού.
Αν επιλεγεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο από την αστική τάξη, το ΚΚΕ θα παλέψει με συγκεκριμένη γραμμή.
Το λαϊκό κίνημα πρέπει να αξιοποιήσει τις όποιες αντιθέσεις και να βαθύνει τα πιθανά ρήγματα.

Όποιος είναι καλοπροαίρετος, καταλαβαίνει καθαρά και ξάστερα.
Όποιος δε θέλει να ζυμώσει το στόχο της αποδέσμευσης από την ΕΕ, σε άμεση σύνδεση με την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και την αστική εξουσία, κοσκινίζει τα συνεδριακά ντοκουμέντα δέκα μέρες -που δε συγκλόνισαν τον κόσμο- μετά το συνέδριο κι ανακαλύπτει ασάφειες -ενώ κατάπινε αμάσητες τις δημιουργικές ασάφειες του Βαρουφάκη και το 70% του μνημονίου που είναι καλό και θα έπρεπε να το ψηφίσουμε κι από μόνοι μας.

-Η απάντηση του Μαργαρίτη στην Αυγή και τον (χαρές που) Καρτερό είναι απολαυστικό κείμενο -όπως άλλωστε και το αρχικό για τον Τσίπρα- με λεπτή πλην άκρως πολιτική ειρωνεία (υποθέτω πως σας είναι γνωστό το έντυπο "Πολίτης"). Ο Μαργαρίτης προκαλεί την εφημερίδα ή τον αρθρογράφο να υποδείξουν συγκεκριμένα τα σημεία που στοιχειοθετούν τις κατηγορίες τους (αμοραλισμός, καριερισμός, χρυσαυγίτικο υβρεολόγιο, κοκ) ή αλλιώς να παραδεχτούν ότι είναι ανακριβή.

Ο Καρτερός πουλάει τρέλα ζητώντας... "συγνώμη για την αντιγραφή" αυτούσιων φράσεων από το αρχικό κείμενο του Μαργαρίτη για τον Τσίπρα και τη φιέστα της Αμαλιάδας. Αλλά κάνει γαργάρα, γλου-γλου όλα τα υπόλοιπα που πρόσθεσε ο ίδιος, ή μάλλον κάνει την πάπια, και βασικά μια κότα λιράτη, που αποφεύγει την ουσία. Αν και από όλα τα πετούμενα, ίσως να του ταίριαζε καλύτερα το μαύρο κοράκι (με νύχια γαμψά), που γαβγίζει σαν κυβερνητικό μαντρόσκυλο κι εξαπέλυσε χυδαία επίθεση εναντίον ενός ιστορικού που σηκώνει το κύριο βάρος της ιστορικής αλήθειας -κυρίως για τη δεκαετία του 40'- και της υπεράσπισής της απέναντι στο ρεύμα Καλύβα-Μαραντζίδη, αλλά και λοιπούς παραχαράκτες, διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων -καλή ώρα.

Εκτός από την αποσιώπηση των χλευαστικών σημείων που πρόσθεσε από μόνος του ο Καρτερός και φανερώνουν βαθιά κομπλεξικό άτομο με απωθημένα απέναντι στο Μαργαρίτη, η πολιτική βρωμιά δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά αντανακλά συνολικά την κυβερνητική φυλλάδα της Αυγής. Η οποία είχε στη διάθεσή της -μια βδομάδα σχεδόν- την απάντηση του Μαργαρίτη και δεν τη δημοσίευσε παρά μόνο το απόγευμα του Σαββάτου στην ιστοσελίδα της (εκτός κι αν υπάρχει και στα σαββατοκυριακάτικα φύλλα της έντυπης έκδοσης). Όταν δηλ κυκλοφόρησαν στο κέντρο της Αθήνας οι κυριακάτικες εφημερίδες, είδαν τα περιεχόμενα του Ρίζου με την επιστολή που δε δημοσίευαν επί μία βδομάδα, κι έσπευσαν να προλάβουν, για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις...

-Ο Κουτσούμπας δανείστηκε στίχους της Μποφίλιου σε μια συνέντευξή του στις "Αληθινές Ειδήσεις", για να απαντήσει σε ερώτηση σχετικά με το ενδεχόμενο εκλογών.
Στις ειδήσεις είπαν πάλι για εκλογές
Και γελάνε με μας δώδεκα φυλές

Φαντάσου πχ να τον ρωτούσαν για την επανάσταση που έρχεται και τις προοπτικές της, για να τους απαντήσει: έρχονται οι μέρες του φωτός...
Και κάπου εκεί εξαντλούνται οι γνώσεις μου για τα τραγούδια της Μποφίλιου, και τα λογοπαίγνια που θα μπορούσα να σκεφτώ.
Υπάρχει και το "σε έχω βρει και σε χάνω", αλλά αυτό θα ταίριαζε καλύτερα για κάποιο αδικαίωτο -ακόμα- πολιτικό φλερτ, όπως της Ανταρσυα με τη ΛαΕ και τον ευρωσκεπτικισμό.

Αύριο το βράδυ, ο ΓΓ δίνει συνέντευξη στην ΕΡΤ -που έδωσε ρέστα τις τελευταίες μέρες- και τον Πάνο Χαρίτο (που στη νιότη του έδειχνε πως θα γινόταν άλλος), στην πρώτη τηλεοπτική εμφάνισή του μετά το συνέδριο. Θα έχει αν μη τι άλλο ενδιαφέρον...

-Την περασμένη βδομάδα, η δημόσια τηλεόραση -υπό αριστερή διοίκηση- έθαψε το 20ό συνέδριο του κόμματος.
Μες στη βδομάδα κατάφερε να βαφτίσει το απογευματινό συλλαλητήριο της Πέμπτης, όπου καλούσε η ΑΔΕΔΥ (με πιο αγωνιστικά ένσημα από τη ΓΣΕΕ), η ΛαΕ κι η Ανταρσυα (ή μάλλον ο συντονισμός για την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων) κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ!

Δεν ξέρω τι έκανε την Παρασκευή, που είχε όντως συλλαλητήριο το ΠΑΜΕ στην Ομόνοια (και σε όλες τις πόλεις της χώρας). Σίγουρα όμως θα ήταν λίγο δύσκολο να το μπερδέψει με τη μαζικότατη ανταπόκριση μερικών δεκάδων ατόμων στο παλλαϊκό κάλεσμα της Πέμπτης. Όχι σας τους άλλους, τους σεχταριστές, που είναι μερικές χιλιάδες και απομονώνονται.

Σήμερα ολοκληρώνεται και η παγκόσμια ημέρα δράσης για την υπεράσπιση των ΒΑΕ, που όπως έγραφαν κάποια πλακάτ στο συλλαλητήριο διαρκεί από 3-9 Απρίλη. Πού να δεις, σφε αναγνώστη, και στην επαναστατική κατάσταση, όταν κάθε μέρα θα μετράει σα μήνας, συμπυκνώνοντας πλούσια πολιτικά γεγονότα...

-Από τις τελευταίες κυκλοφορίες στο χώρο του βιβλίου, ξεχωρίζει η επανέκδοση του χρονικού του Μάη του 36' της Θεσσαλονίκης, που έγραψε ο Θέμης Κορνάρος. Καθώς κι η έκδοση της ΣΕ για τα 50χρονα από την επιβολή της δικτατορίας, με την επιμέλεια του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ, που θα παρουσιαστεί στην έδρα της κετουκε στον Περισσό, ανήμερα της μαύρης επετείου.

Η σημασία της έκδοσης έγκειται στα εξής: συνδέεται με τη μελέτη της αντίστοιχης περιόδου στα πλαίσια της συγγραφής του δοκιμίου (καθώς τα χρόνια της μεταπολίτευσης, ως το 91', εξετάζονται ξεχωριστά), έχει ενδιαφέρουσες θεματικές, κείμενα και ντοκουμέντα, και καταπιάνεται με μια ιστορική περίοδο, που δεν έχει φωτιστεί ιδιαίτερα από το κόμμα, με ολοκληρωμένες επεξεργασίες και προσεγγίσεις.

Από άλλους εκδοτικούς οίκους, ξεχωρίζω μια έκδοση των redmarks (που κάνουν λογοπαίγνιο και με το Μαρξ) της ΔΕΑ και τη βιογραφία του Κάρολου από τον Φραντς Μέρινγκ, συντρόφου της Ρόζας και του Κ. Λίμπκνεχτ, που πέθανε δύο βδομάδες μετά τη στυγερή δολοφονία τους από τους σοσιαλδημοκράτες.

-Το ιστορικό αρχείο της κετουκε εμπλουτίζεται διαρκώς εν όψει των 100χρονων του κόμματος.
Μέχρι κι ο Μητοτάκης προσκόμισε ένα έγγραφο από την Αντίσταση στην Κρήτη, για να παίξει το δικό του πολιτικό παιχνίδι με τους κατάλληλους συμβολισμούς (εθνικής συνεννόησης, κτλ). Κρίμα μόνο που δε βγήκε τελικά καμιά φωτογραφία με τον Κυριάκο και φόντο το Λένιν στα γραφεία του κόμματος στη Βουλή (όπου έγινε η συνάντηση με τον ΓΓ) για να γίνει και το σχετικό τρολάρισμα.

-Σχετικά με ένα δευτερεύον "προσωπικό" επεισόδιο των ημερών (πάτε στο σύνδεσμο, στο τελευταίο τρίλεπτο του αρχείου), το συμπέρασμα είναι πως όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνει οι κότες. Και δεν εννοώ προφανώς τώρα που πέφτουν οι όποιες γέφυρες, αλλά το αμέσως προηγούμενο διάστημα, τις 'λάθος πορείες' και τις επαφές με τα καβαλημένα ξεφτιλισμένα "εγώ", τους διάφορους επαγγελματίες κουκουεδολόγους, κτλ.

Αν δεν πιάνετε τα φωτογραφικά υπονοούμενα, δεν υπάρχει λόγος να εμβαθύνετε. Μπορείτε να συνταχθείτε με το ειλικρινές "δεν κατάλαβα τίποτα" που λέει ο Κοττάκης στο τέλος.

Υστερόγραφο

Έλαβα και προωθώ μερικούς συνδέσμους και μια ανακοίνωση για τις τελευταίες εξελίξεις στο ΕΚ Κοζάνης.
Tα στελέχη της ΔΑΚΕ έχουν χάσει την ψυχραιμία τους, κι όχι μόνο!

Το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Νομού Κοζάνης καταγγέλλει του τραμπουκισμούς της παράταξης της ΔΑΚΕ στο Εργατικό Κέντρο Ν Κοζάνης.

Για τις πρακτικές της ΔΑΚΕ τις επόμενες μέρες του Συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης

ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, το τελευταίο διάστημα, έχουν επιδοθεί, συνειδητά, σε ένα αισχρό αγώνα…

Εντάσεις στις εργασίες του ΕΚ Κοζάνης

Ακολουθεί η ανακοίνωση της Ταξικής Ενότητας, που καταλήγει με τη φράση: έχουμε μπροστά μας αγώνες που πρέπει να δοθούν και όχι να προδοθούν...

ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΗΚΕ Η ΕΦΟΡΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ -ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ Ν. ΚΟΖΑΝΗΣ

Εδώ και δύο μήνες εκδηλώθηκε η, από πριν σχεδιασμένη, προσπάθεια για την ολοκληρωτική κυριαρχία της ΔΑΚΕ στο Συνέδριο και συνεπώς στη νέα Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ν. Κοζάνης (ΕΚΝΚ). Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν στα τέλη Γενάρη του 2017 όταν το σωματείο στο οποίο «μετακόμισε» ο πρόεδρος του ΕΚΝΚ παρουσίασε αύξηση ψηφισάντων 683% σε σχέση με το 2014 και 13 αντιπροσώπους. Τον αντισυνδικαλιστικό κατήφορο της ΔΑΚΕ ακολούθησαν τόσο η διάσπασή της (ΑΚΕ), όσο και η ΠΑΣΚΕ, στήνοντας ένα μήνα πριν την διεξαγωγή του συνεδρίου τρία νέα σωματεία με τις επωνυμίες «Σωματείο Υπαλλήλων Ιδιωτικού Δικαίου και Ανέργων Περ. Εν. Κοζάνης», «Σωματείο Εργαζομένων η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Παράρτημα Κοζάνης» και το σωματείο με τον περίεργο τίτλο «Οργάνωση πολιτών ανέργων και επισφαλώς εν γένει εργαζομένων Περ. Εν. Κοζάνης», όπου αθροιστικά εμφανίζουν να ψήφισαν 1.903 που μεταφράζεται σε 39 αντιπροσώπους. Ανέστησαν το ανενεργό «Σωματείο Μαγείρων, Σερβιτόρων κλπ» (6 αντιπρόσωποι) και πέτυχαν αύξηση «μόνο» 220% στο «Σωματείο Τεχνικών Υπαλλήλων Ελλάδας, παράρτημα Κοζάνης» (6 αντιπρόσωποι).

Προσπαθώντας η κάθε μια απ’ αυτές (ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ) να εξασφαλίσουν το προβάδισμα έναντι των άλλων που θα τους εξασφάλιζε την πρωτιά και την καρέκλα, έκαναν πληθώρα αντικαταστατικών, παράνομων και αντισυνδικαλιστικών πράξεων.

Με την εφόρμησή τους οι παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ επιχείρησαν να νομιμοποιήσουν επιπλέον 66 αντιπροσώπους στο 35^ο Συνέδριο του ΕΚΝΚ ^[1].

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΚΝΚ στις 23/03 και 30/03 δεν έκανε δεκτή την εγγραφή αυτών των νέων σωματείων και δεν νομιμοποίησε τους αντιπροσώπους των σωματείων ήδη μελών του ΕΚΝΚ που παρουσίασαν ξαφνική, εξωφρενική και εξωπραγματική αύξηση των ψηφισάντων αναντίστοιχη με την αδράνεια και ολοκληρωτική απουσία τους από το εργατικό κίνημα και γενικότερα το δημόσιο χώρο. Στο 35^ο Συνέδριο παρ’ ότι ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ, αφού πρώτα «τα βρήκαν», προσπάθησαν με αιφνιδιασμό στην έναρξη του Συνεδρίου να πραγματοποιήσουν αντιδημοκρατική εκτροπή, το σώμα των αντιπροσώπων του Συνεδρίου την απέτρεψε, στις ψηφοφορίες επικύρωσε τις αποφάσεις των συνεδριάσεων του ΔΣ της 23/03 και 30/03 και με αδιαμφισβήτητη πλειοψηφία απέρριψε όλον αυτόν τον «στρατό» των 66 αντιπροσώπων.

Αφού οι αποφάσεις του Συνεδρίου, του ανώτατου σώματος των αντιπροσώπων των σωματείων, δεν άρεσαν σε ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ από την επόμενη κιόλας μέρα ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου για να τις προσβάλλουν δικαστικά καταθέτοντας αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων και ζητώντας η κάθε μια την νομιμοποίηση των αντιπροσώπων τους. Τελικά όλες οι αιτήσεις τους απορρίφθηκαν από το δικαστήριο την Παρασκευή κι έτσι την Κυριακή 09/04/2017 από τις 9:00 πμ μέχρι 19:00 μμ θα γίνουν οι εκλογές για νέο ΔΣ και αντιπροσώπους για ΓΣΕΕ με βάση τις αποφάσεις του 35^ου Συνεδρίου.

Η ΤΑΞική ΕΝότητα με την ακλόνητη στάση της αποτέλεσε τον σταθερό κορμό της αποτροπής και της ανάσχεσης αυτής της εφόρμησης, τόσο στο ΔΣ και στο Συνέδριο όσο και στο δικαστήριο, υπερασπιζόμενη τις αποφάσεις του ΔΣ και του Συνεδρίου.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι

Αυτή η προσπάθεια απέτυχε! Για να αποτύχουν και οι επόμενες χρειάζεται η αποφασιστική ενίσχυση της ΤΑΞικής ΕΝότητας στο νέο ΔΣ, η αύξηση της συμμετοχής των εργαζομένων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και ιδιαίτερα στα ταξικά προσανατολισμένα σωματεία, το τσάκισμα του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού και η απομόνωση των βαρώνων της «εργατικής αριστοκρατίας».

Έχουμε αγώνες μπροστά μας που πρέπει να δοθούν κι όχι να προδοθούν!

1^{[ ]} Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της «εφόρμησης», το 66 αντιστοιχεί στο 70% των 95 αντιπροσώπων του 35^ου Συνεδρίου!!!

Δελτίο Κομινφόρμ VII

ή αλλιώς δυστυχώς δε σε εκτέλεσαν "σύντροφε"

Λέγαμε χτες για τις διάφορες τιμές που απέδωσαν διάφοροι με τον τρόπο τους στην επέτειο της Βάρκιζας -και της ολομέλειας του ΚΚΕ που την ακύρωσε εν μέρει, αφού ούτως ή άλλως ποτέ δεν τηρήθηκε.

Η Έλενα Κατρίτση της ΕΡΤ πχ είχε καλεσμένη στην εκπομπή της ("Προσωπικά") την Έρη Ρίτσου, κι ελπίζω πως θα ανέβει σύντομα στο διαδίκτυο, για να τη δούμε και όσοι δεν προλάβαμε τη ζωντανή μετάδοση. Αναρωτιέμαι πάντως πότε επιτέλους θα πει κάποιος καλεσμένος στην οικοδέσποινα πως το όνομα της εκπομπής είναι λάθος, βασικά γιατί το "προσωπικό" είναι και πολιτικό.
Πολιτικά, δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά...

* * *

Η κυριακάτικη "Δημοκρατία" (πάντα εντός εισαγωγικών, όπως κι η αστική) έδινε το βιβλίο του Τάκη Λαζαρίδη "ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι". Κι επειδή τότε δεν τον είχε βρει και περιμαζέψει ακόμα ο "αριστερός" Κούλογλου να του δώσει όχι απλώς βήμα αλλά μόνιμο στασίδι, και το βιβλίο του ήταν σαφώς αντιδραστικό, ο μόνος οίκος που βρέθηκε να το εκδώσει ήταν ο Πελασγός, με το ακροδεξιό πολιτικό στίγμα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή...

Τουλάχιστον αυτός τα έλεγε από νωρίς. Κρίμα όμως που δεν το κατάλαβε πιο νωρίς να γλίτωνε και την ταλαιπωρία ο άνθρωπος. Φυλακές, δίκες, παραλίγο εκτέλεση, μαζί με τον Μπελογιάννη... Κι έτσι κάθε φορά που ακούω αυτόν τον τίτλο, μου έρχεται αυθόρμητα ως απάντηση ο σημερινός υπότιτλος: δυστυχώς δε σε εκτέλεσαν "σύντροφε".
Κι όχι, δεν είναι καφρίλα, αλλά συμβουλή με αγάπη. Τουλάχιστον θα 'χες γλιτώσει την υστεροφημία σου,,,

Την ίδια μέρα η Εστία έδινε ένα αντίστοιχο πόνημα, με "όλη την αλήθεια" για τον Άρη Βελουχιώτη και το Μελιγαλά. Ναι αλλά πόσα τέτοια να αντέξει κανείς σε μια μέρα. Έπρεπε να διαλέξω το ένα...

* * *

Μπορεί η ΑΕΛ να έχασε το Σάββατο στο Καραϊσκάκη και να έχει πάρει την κάτω βόλτα στη βαθμολογία (ενώ κάποτε ο δικός της τίτλος σηματοδοτούσε την έναρξη της... "πέτρινης δεκαετίας" του Ολυμπιακού -μέχρι να έρθει από τη ΓΛΔ ο γιος του Πέτρου Κόκκαλη και να αλλάξει τα κόζια), αλλά αύριο, που είναι η μέρα του Βαλεντίνου και του πανελλαδικού αγροτικού συλλαλητηρίου, είναι ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει: αγρότες, ερωτευμένους κι ενδιάμεσους (μη εξαρτημένους).

ΑΕΛ, τρακτέρ και love is in the air...

Οι Μπαλούρδοι εξαιρούνται από την παραπάνω αγωνιστική κι αγαπησιάρικη ενότητα και περιμένουν τους αγρότες και το μαχητικό, γαλατικού τύπου (αλά Αστερίξ) αυθορμητισμό τους, με καρδιοχτύπια κι αγωνία -μεγαλύτερη κι από τις θαυμάστριες του γνωστού Κρητικού αγρότη...

* * *

Λεβεντιά και βάσεις μαζί δε γίνεται, λέει ένα σύνθημα στην Κρήτη -αφού πιάσαμε τη λεβεντογέννα. Και επίγειος παράδεισος, με τόσα κρούσματα καρκίνου γύρω από τις βάσεις, είναι επίσης ουτοπικός. Εξαιρείται ο Μητσοτάκης, που έχει πάθει ανοσία και έκανε άφοβα κάθε χρόνο στο Μαράθι μπάνιο.

Και δεν υπάρχουν πολλά θεάματα, πιο θλιβερά από το να βλέπεις τους Κρητίκαρους, που πετούσαν κάποτε τους Αμερικάνους στη θάλασσα (για να μην περάσει η ατιμωρησία της "ετεροδικίας") γιατί πχ τάχα πείραξαν την αδερφή τους, να γυρίζουν τώρα σκηνές από την ταινία "καλώς ήλθε το δολάριο", με τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα, που ήρθαν σαν μάννα εξ ουρανού για τα μαγαζιά, μες στο χειμώνα, όπου δεν κουνιέται φύλλο, και μπορεί να σε πιάσει μελαγχολία ακόμα και στα εξωτικά Χανιά -όπου χιόνισε πρόσφατα, αλλά περίμεναν να έρθει ο αμερικάνικος στόλος, για να δουν "άσπρη μέρα".
Μπορείτε να δείτε μερικά χαρακτηριστικά γλοιώδη σχόλια (που δεν είναι τόσο μειοψηφικά, όπως άλλοτε), όπως τα σταχυολόγησε ο Poe στο ιστολόγιό του.

* * *

Χρωστάω κι ένα κομμάτι για τη θέση ανάνηψης, όπου σου κάνουν κάποιες "λαβές" και σε γυρίζουν στο πλάι, για να σε κρατήσουν ή μάλλον να σε επαναφέρουν στη ζωή. Οι πολιτικοί ανανήψαντες της Μακρονήσου πχ είναι ζωντανοί-νεκροί (κομμουνιστές που ξέχασαν να πεθάνουν, όπως λέει ο Ζίζεκ) που δεν τους έχει πιάσει όμως νεκρική ακαμψία. Και το ζητούμενο για τους αναμορφωτές τους δεν είναι απλά να τους επαναφέρουν στη ζωή και τις αγκάλες της μαμάς-πατρίδας, αλλά να τους έχουν όσο το δυνατόν πιο εύκαμπτους, σε βαθμό οξείας οσφυοκαμψίας. Αυτή λοιπόν είναι η θέση ανάνηψης για το πολιτικό μας σύστημα, που χτίζει νέους Παρθενώνες. (Και κάτι άσχετο, αλλά μήπως ήξερες εσύ, σφε αναγνώστη, πως το "παρτενοπέι" της Νάπολι, σημαίνει βασικά "Παρθενόπες";)

* * *

Πήρε το μάτι μου κάπου (στα Σαββατιάτικα του Teddy) μια δήλωση του Σταύρου Θεοδωράκη, που λέει πως η χώρα συχνά σώθηκε από μικρά κόμματα και πολιτικούς που δεν υπολόγισε κανείς αρχικά τη δύναμή τους.
Μόνο εγώ έκανα το συνειρμό και κατάλαβα πως ονειρεύεται να γίνει Μεταξάς;
-Αλόρ σε λα γκερ... Πάμε άλλη μία, να το τραβήξω από καλύτερο πλάνο..

* * *

Εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω.
Μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα.

Στίχοι του Λουκιανού για το μικρό Ήρωα, που θα μπορούσαμε να τους τραγουδήσουμε εμείς για εκείνον.

Το Πρώτο Θέμα εν τω μεταξύ κατάφερε να μας θυμίσει πόσο βρωμερό είναι, πουλώντας cd με τα τραγούδια του -παρά την αντίθετη θέληση του ίδιου και της οικογένειάς του. Κι έτσι ξέσπασε ένας σχετικό ντόρος και πέρασε στα ψιλά ένα άθλιο κείμενο του αντιδραστικού Πανούτσου (που βρήκε επιτέλους στο Liberal, το σπίτι που του ταιριάζει).

Γιατί άθλιο; Το πρόβλημα δεν είναι προφανώς οι σωστές επισημάνσεις για τις μετά θάνατον αγιογραφίες με τις πολιτικάντικες σκοπιμότητες, ούτε πως την πέφτει στο Σύριζα -εξάλλου για αυτό πληρώνεται- και τον καθιστά συμπαθή. Αλλά ότι ο Πανούτσος (κι ο κάθε Πανούτσος) δεν είχε ποτέ αξίες για να αποκλείσει το Πρώτο Θέμα και τη βρωμιά του από αυτές. Και έτσι είναι προκλητικό να προσπαθεί να φέρει τον Κηλαηδόνη στα δικά του "απολίτικα" μέτρα.

* * *

Αύριο κάνει ντεμπούτο κι η καθημερινή εφημερίδα του συγκροτήματος Χατζηνικολάου, για να επισημοποιήσει τον έρωτά του με τη ΔΦΑ, με τίτλο "Αληθινές Ειδήσεις" (μετάφραση του Real News). Μπορεί να μην έχει λεφτά να πληρώσει τους εργαζόμενους στο ραδιόφωνο κι η κατάσταση να είναι κάπως έκρυθμη, αλλά τι ψυχή έχει μια εφημερίδα (που θα κλείσει μες σε λίγες βδομάδες) για να μην τη βγάλει;

* * *

Στη δίκη του Πελετίδη (που δεν έδωσε χώρο στους χρυσαυγίτες για εκδήλωση), είχαμε* μία ακόμα αναβολή, προφανώς γιατί υπολογίζουν στο γνωστό δικαστικό κόλπο για τους αλληλέγγυους: εντάξει, θα μαζευτούν, θα φωνάξουν, θα συμπαρασταθούν και στο τέλος θα βαρεθούν και θα τον αφήσουν μόνο του. Ναι αλλά δεν ξέρουν καλά πού έμπλεξαν...

(* να διορθώσω αυτό το σημείο: αναβολή είχαμε μόνο στη μία από τις δύο υποθέσεις της δίκης, που συνεχιζόταν μέχρι πριν από λίγη ώρα)

Φοβερό σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη

Δελτίο Κομινφόρμ VI

Πέρυσι τέτοιο καιρό, το κλίμα ήταν διαφορετικό. Τα κανάλια πίεζαν την κυβέρνηση, γιατί περίμεναν τη διαδικασία με τις άδειες (που κατέληξε σε φιάσκο), οι αγρότες ήταν πάλι στους δρόμους, αλλά με πιο μαζικούς όρους -απ' όσο μπορώ να καταλάβω τουλάχιστον- κι η πανεργατική απεργία ήταν ίσως η μεγαλύτερη της τελευταίας τριετίας, ευχάριστη νότα από το πρόσφατο κινηματικό παρελθόν.

Φέτος η μόνη "πίεση" είναι για να κλείσει η αξιολόγηση -που έχει γίνει όρος-φετίχ. Και μόνο τα ΝΕΑ -που δεν είναι πια εδώ- πίεζαν λίγο την κυβέρνηση, για να πάρουν δάνειο και να συνεχίσουν να λειτουργούν. Αλλά δεν το έκαναν από θέση ισχύος και πάντως δεν είχαν αντίπαλο την κυβέρνηση που μέχρι και κυβερνητικό επίτροπο έβαλε στο συγκρότημα, για να βρει μια λύση.

Η δική μας αξιολόγηση "κλείνει" στις 21 Φλεβάρη, στο δρόμο και τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ -και όσο πιο μαζική είναι τόσο το καλύτερο. Ενώ μια βδομάδα πριν, είναι το κεντρικό συλλαλητήριο των αγροτών που είναι στα μπλόκα. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο για Βαλεντίνο;

* * *

Η επικαιρότητα μονοπωλήθηκε και από δύο σκάνδαλα (το πανάκριβο σπίτι που αγόρασε η Μαρέβα και το ταξίδι του Τσίπρα) αποφεύγοντας επιμελώς  όμως να ασχοληθεί με την ουσία του ταξιδιού και τις υψηλές συναντήσεις του Αλέξη και τις χρυσοφόρες μπίζνες για το κεφάλαιο (που θα φέρει όμως την ανάπτυξη). Τα υπόλοιπα είναι τόσο αδιάφορα, που αρκεί πως τα ανακίνησαν δύο κολοσσοί, σαν το Βαξεβάνη και τον Άδωνη, για να καταλάβεις τη βαρύτητά τους.

Εν τω μεταξύ, η ΔΦΑ θέλει να φτιάξει την αριστερή της λεζάντα με το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης. Όπου δεν αρκεί να είσαι οικονομικά εξαθλιωμένος για να το πάρεις, αν δεν πάρεις μια γεύση κι από την αθλιότητα στις ουρές του ΟΑΕΔ, αφού το ηλεκτρονικό σύστημα κατέρρευσε -εκτός κι αν το ανέτρεψαν αντεπαναστάτες. Ο μακροπρόθεσμος στόχος μοιάζει να είναι σκυμμένα κεφάλια, που θα γλείφουν τα ψίχουλα και θα λένε ευχαριστώ ή απλά θα σιχτιρίσουν με αυτήν την ταλαιπωρία και θα τα χαρίσουν στο κράτος. Έτσι κι αλλιώς τη λεζάντα της η κυβέρνηση την έχει κάνει.

Και φροντίζει να την επιβεβαιώνει κάθε τόσο, όπως τώρα στην Ουκρανία με τη νομιμοποίηση μιας ημι-φασιστικής κυβέρνησης που καταργεί τον εορτασμό της 8ης Μάρτη (ημέρα της γυναίκας) και ποινικοποιεί κάθε αναφορά στο σοβιετικό παρελθόν. Κι εις ανώτερα...

* * *

Την ίδια στιγμή, ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος στο Ριζοσπάστη συνεχίζεται με αυξημένο ενδιαφέρον. Ξεχωρίζω (χωρίς να ομαδοποιώ και να ταυτίζω μεταξύ τους) τις παρεμβάσεις δυο σφων που βάζουν το ζήτημα της βελτιωμένης παρουσίας του κόμματος στο διαδίκτυο (1η και 2η), μία άλλη παρέμβαση που δε μένει στην ανάγκη διάδοσης και αύξησης κυκλοφορίας του Ρίζου, αλλά προτείνει μερικά σημεία για το πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό, κι άλλη μία που βάζει σημαντικά ζητήματα στο μέτωπο της Τέχνης και του Πολιτισμού (εξηγώντας μάλιστα και τις διαφορές των δύο όρων).

* * *

Στο αθλητικό δελτίο, εκτός από την αγωνιστική δραστηριότητα, χτες ήταν η επέτειος του τραγικού θανάτου των 21 οπαδών της "Θύρας 7" στο Καραϊσκάκη (συνωστισμό θα το έλεγαν μάλλον κάποιοι ιστορικοί), που αμαύρωσε το θρίαμβο της ομάδας τους επί της ΑΕΚ.
36 χρόνια μετά, τα περισσότερα γήπεδα έχουν αποκτήσει θεωρητικά ασφαλείς εξόδους, καθίσματα-καρεκλάκια και ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας, αλλά το βασικό είναι πως έχουν αδειάσει. Λίγο η τηλεόραση, κάτι οι τιμές των εισιτηρίων που είναι αδικαιολόγητα υψηλές, κάτι το πρωτάθλημα που αντικειμενικά δε βλέπεται...
Έτσι ο κίνδυνος δυστυχημάτων ελαχιστοποιείται κι η πρόληψη αποδεικνύεται ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης...

Ας σημειωθεί, παρεμπιπτόντως, και το εξής. Συνηθίζουμε να λέμε και να πιστεύουμε πως το αφιόνι του ποδοσφαίρου γίνεται βαλβίδα ασφαλείας για το σύστημα, αποπροσανατολίζοντας τη νεολαία -κι όχι μόνο- από τα πραγματικά προβλήματα της ζωής κι εκτονώνοντας την ορμή της σε ακίνδυνα -για το σύστημα- μονοπάτια.
Στον αντίποδα, υπάρχει όμως και μια αντίστροφη ανάγνωση, που λέει πως ο κόσμος του γηπέδου δεν είναι ακριβώς αντίπαλος για το μαζικό κίνημα και δεν πηγαίνει αντιπαραθετικά προς αυτό. Πριν από τριάντα χρόνια, βρισκόταν και τα δύο στο ζενίθ της μαζικότητάς τους κι ακολούθησαν παράλληλους βίους και σχεδόν ταυτόχρονη παρακμή, μαζί με κάθε τι άλλο μαζικό και συλλογικό από εκείνη την εποχή..

* * *

Πρωθύστερο υστερόγραφο: Δηλ θα έρθουν όντως οι Boney M;
Κοίτα να δεις... Ναι αλλά η φίρμα τους έχει πεθάνει. Και ξέρουν πως πρωταγωνιστούν άθελά τους σε δύο κορυφαίες ελληνικές ταινίες της εποχής; Το μάθε παιδί μου γράμματα και το Αλαλούμ;
Ρα-Ρα-Ράσπουτιν...

* * *

Κλείνουμε τη σημερινή ανάρτηση με ένα διήμερο ιστορικών εκδηλώσεων για το ΔΣΕ. Μερικοί αναγνώστες μπορεί να θυμούνται μια πρόσφατη αναφορά σε τμήματα του αναρχικού χώρου που υπερασπίζονται κριτικά (με έμφαση στο κομμάτι της υπεράσπισης) τον ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ και νιώθουν (και) δική τους κληρονομιά την παρακαταθήκη που άφησε, αναδεικνύοντάς την με το δικό τους τρόπο.

Δεν ξέρω αν αυτή η περίπτωση υπάγεται στο παραπάνω σχήμα (ή αν την τσουβαλιάζω άδικα και κάνω συνειρμικά έναν άστοχο συσχετισμό, επειδή είδα την αφίσα τους σε Εξάρχεια και Indymedia). Όπως και να είναι, σημασία έχει αυτή καθαυτή η πρωτοβουλία και οι κρίσεις επί του περιεχομένου μπορούν να ακολουθήσουν. Η κε του μπλοκ σκόπευε ούτως ή άλλως να την προβάλλει, πόσο μάλλον αφού μου έστειλαν ενημερωτικό μήνυμα με το πρόγραμμα των εκδηλώσεων που ακολουθεί.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων

Παρασκευή 10 Φλεβάρη

18:30 Οι γυναίκες στο ΔΣΕ

19:30 Από τη Βάρκιζα στην ίδρυση του ΔΣΕ: ο αγώνας για την ανασυγκρότηση
του επαναστατικού κινήματος στις συνθήκες του μονόπλευρου εμφυλίου πολέμου

Εικαστική εγκατάσταση "Πηνελόπη": Μια αφήγηση για την πορεία των χιλίων
αόπλων της Ρούμελης

Σάββατο 11 Φλεβάρη

18:30 Ο λαϊκός επαναστατικός πόλεμος 1946-1949

20:30 Η ιστορική παρακαταθήκη του ΔΣΕ

Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της επαναστατικής ιστορίας

Ακολουθεί το κείμενο που συνοδεύει το κάλεσμά τους στο συνέδριο.

Η ιστορία του ΔΣΕ είναι η ιστορία μιας λαϊκής επανάστασης! Διήμερο Εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, Πολυτεχνείο, κτίριο Γκίνη, 10 και 11 Φλεβάρη

Η ιστορία δεν είναι μια απλή εξάσκηση ακαδημαϊκών γνώσεων και μια απλή αλληλουχία σημαντικών γεγονότων. Η ιστορία είναι το ίδιο το αίμα που ποτίζει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι ταμπούρι, είναι προμαχώνας, είναι θέση μάχης στον διεξαγόμενο ταξικό πόλεμο. Η επαναστατική μνήμη δεν είναι νεκρό γράμμα, δεν είναι μαυσωλείο. Είναι ζώσα ιστορία, διδάσκει, πλάθει το παρόν μας και φωτίζει το μέλλον. Από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του χθες παίρνουμε τη σκυτάλη για να συνεχίσουμε την πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, δίχως αφέντες και δούλους. Για μια κοινότητα των ανθρώπινων αναγκών και όχι του αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους. Ακόμα και όταν δεν ταυτιζόμαστε με τους αγώνες του χθες, τιμάμε τη μνήμη τους, πλουτίζουμε τη χλώρη και πλαταίνουμε τη γη στο περιβόλι που μας κληρονομήσαν. Βυθιζόμαστε στις ρίζες του παρελθόντος για να στήσουμε τον κορμό μας ακόμα πιο στέρεα στο παρόν και να υψώσουμε τα κλαδιά μας ακόμα ψηλότερα στο μέλλον. Η κληρονομιά του χθες δεν είναι στάχτη. Είναι ζωντανό κύτταρο της σημερινής μάχης.

Αυτός ο τόπος είναι πλούσιος σε κάστρα αγώνα. Και η ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού είναι ένα από αυτά. Η ένοπλη αναμέτρηση που έδωσε ο ΔΣΕ με το μοναρχοφασιστικό αστικό καθεστώς και τους ιμπεριαλιστές προστάτες του (Βρετανούς αρχικά, Αμερικάνους ακολούθως) ήταν η κορυφαία και πιο συγκλονιστική στιγμή της ταξική πάλης στην Ελλάδα. Εκεί που η αστική εξουσία αμφισβητήθηκε στα ίσια και επιδιώχθηκε στην πράξη η συνέχεια και ολοκλήρωση της λαϊκής εποποιίας του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Μιας εποποιίας βαθιά ταξικής, πατριωτικής και διεθνιστικής συνάμα, που συμπυκνώθηκε από τους στίχους του αντάρτικου: “Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”. Η στρατιωτική ήττα του 1949 δεν μειώνει σε τίποτα αυτούς τους ηρωικούς αγώνες. Κάθε ήττα, έλεγε η μεγάλη κομμουνίστρια Ρόζα Λούξεμπουργκ, σφυρηλατεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των διαδοχικών ιστορικών ηττών που ανοίγουν εν τέλει το πέρασμα για την μεγάλη και οριστική νίκη της κοινωνικής επανάστασης.

Ο κύκλος των εκδηλώσεων που θα ξεκινήσει με αφορμή τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, ας θεωρηθεί μια μικρή συμβολή στη σφυρηλάτηση της επαναστατικής μνήμης. Μιας μνήμης που μετουσιώνεται σε ζώσα Ιστορία. Και με τα λόγια το Βάλτερ Μπένγιαμιν, ας μετατρέψουμε την ταξική μνήμη σε κάλεσμα των ηττημένων της Ιστορίας για εκδίκηση!

Δελτίο Κομινφόρμ V

Επιλεκτικές ματιές στην επικαιρότητα των ημερών

Ο θάνατος ενός (ακόμα) πρόσφυγα στη Μόρια της Λέσβου (χωρίς άλλες λεπτομέρειες, καθώς είναι "άβατο") ξεγυμνώνει τις ευθύνες, την υποκρισία και τις "ευαισθησίες" της κυβέρνησης, που δε χρειάζεται καν φύλλα συκής, για να καλύψει τα μόρια και τη στάση της στο προσφυγικό. Εξάλλου είχε τοποθετηθεί δια στόματος Κυρίτση, λέγοντας ότι προσπαθεί για το καλύτερο και πετυχαίνει τα οκτώ στα δέκα, από αυτά που θέλει. Το υπόλοιπο 20% των προσφύγων μπορούν να αποδημήσουν εις Κύριον, με το χαμόγελο στα χείλη και τη χαρά πως είχαν την τύχη να τους περιθάλψει μια αριστερή κυβέρνηση, με ευαισθησίες, που έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, κι όχι τίποτα ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι.
Πάνω-κάτω δηλ την ίδια χαρά που καλούνταν να νιώσουν στην πατρίδα τους, όταν-επειδή τους ξεπάστρευαν οι βόμβες του κουλ Ομπάμα κι όχι του μακελάρη Μπους.

* * *

Αν όντως τα ΝΕΑ οδεύουν προς αναστολή της λειτουργίας τους, τότε η προχτεσινή συνέντευξη του ΓΓ μπορεί να έχει κι ιστορικό χαρακτήρα, ως η τελευταία. Κι ίσως γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, αν συσχετίσει κανείς το όνομα του δημοσιογράφου του συγκροτήματος, με μια δική του παρέμβαση, σε έναν παλιότερο προσυνεδριακό διάλογο.
Επειδή όμως το παρελθόν δεν ορίζει τα στερνά, οι μισές ερωτήσεις της συνέντευξης κινήθηκαν στη γνωστή πεπατημένη: για το συνέδριο ως κλειστή κομματική διαδικασία, τους περιοριστικούς όρους του διαλόγου, το Κυπριακό και τις σχέσεις με το ΑΚΕΛ.

* * *

Μιας κι αναφέραμε τον προσυνεδριακό, αυτός του 20ού συνεχίζεται χωρίς εντάσεις κι απρόοπτα στις στήλες του Ρίζου. Έχει ουσία, θέαμα, ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις -αλλά και το αντίθετό τους- και δευτερεύοντα σημεία, με κωμικές πτυχές. Αλλά η κε του μπλοκ έχει μια δυσκολία να αναφερθεί σε αυτά ή να απομονώσει κάποια σημεία, χωρίς να παρεξηγηθούν, έτσι ή αλλιώς, οι προθέσεις της. Πχ ένας 70χρονος σφος που ευχαριστεί το κόμμα γιατί του οφείλει το ευ ζην (δεν το γράφει έτσι, αλλά αυτό εννοεί) είναι μάλλον συγκινητική περίπτωση, κι ας μας φέρνει το χαμόγελο στα χείλη, με την όποια αυθεντική υπερβολή του.

Μπορείτε πάντως να αναζητήσετε μεταξύ πολλών άλλων την παρέμβαση του Καρδιτσιώτη dj, που περιλαμβάνει αρκετές γόνιμες αιχμές, και δείχνει αν μη τι άλλο πως ο διάλογος είναι ανοιχτός και δε στέλνει τις "δυσάρεστες κριτικές" στις σελίδες της ΚΟΜΕΠ, όπου μπορεί να τις διάβαζαν πολύ λιγότεροι.

Καθώς και την παρέμβαση της Τιτίκας Σαριγκούλη, που λέει πως οι καλές θέσεις κι επεξεργασίες δε φτάνουν, εφόσον ο προοδευτικός χώρος έχει γεμίσει με τα σκουλήκια του οπορτουνισμού και δεν τα έχουμε πατήσει. Και δε βάζουμε δίπλα στα πορτρέτα του Βελουχιώτη και του Σαράφη αυτό του Στάλιν, του μέγα καθαιρέτη του φασισμού, και δεν αναφερόμαστε στο σταλινισμό, ως συμπλήρωμα του μαρξισμού-λενινισμού.
Βάζει όμως κι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, για τη μετεξέλιξη του χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός αλλά μετατράπηκε σε αντιφασιστικό-απελευθερωτικό, με την εμπλοκή της ΕΣΣΔ και των εργατικών κινημάτων, όπως πρώτος είπε ο Στάλιν το 46 (;) (υποθέτω πως εννοεί νωρίτερα).

Συνεπώς, θα περιοριστώ σε δύο σημεία.
Το πρώτο είναι η διαπίστωση πως διάφοροι σφοι συγκλίνουν στις παρεμβάσεις τους σε ένα σημείο και βάζουν ως κρίσιμο ζήτημα την έλλειψη συντροφικότητας, που δεν είναι απλή φιλία-κολλητιλίκι, αλλά ανώτερος τύπος σχέσης μεταξύ των σφων. Κι η έλλειψή του συνέβαλε αρνητικά στην απομάκρυνση κάποιων σφων ή επιρροών από την οργανωμένη δράση, ιδίως στα χρόνια της κρίσης, ενώ η ύπαρξή του θα μπορούσε σαφώς να λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Μια δεύτερη παρατήρηση είναι ότι κάποια στελέχη επιχειρούν στις παρεμβάσεις τους να συνοψίσουν την εμπειρία από το χώρο ευθύνης τους, δίνουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία -αναφέρω ενδεικτικά ως παράδειγμα μια παρέμβαση για τις διεθνείς σχέσεις και την Κούβα, για την οποία υπάρχει μια επίμαχη διατύπωση στις θέσεις της ΚΕ.
Αρκετές φορές ωστόσο, ρέπουν σε μια παρουσίαση που θα ταίριαζε περισσότερο στα πλαίσια ενός άρθρου στο Ρίζο, παρά σε έναν προσυνεδριακό διάλογο, όπου το νόημα είναι να γίνουν κριτικές επισημάνσεις, να ανοίξει κουβέντα και να εμπλουτιστεί ο προβληματισμός.

* * *

Στα αθλητικά, ο Κατίδης πήγε στη Γιάρο. Εννοούμε το γνωστό Κατίδη, με το ναζιστικό χαιρετισμό μετά από ένα γκολ στο ΟΑΚΑ, στην πιο μαύρη χρονιά της ΑΕΚ -όχι μόνο λόγω υποβιβασμού και Μελισσανίδη, αλλά κι ελέω Κατίδη.
Δεν εννοούμε όμως τη γνωστή Γιάρο. Δεν πρόκειται για το νησί που πέρασε στην ιστορία ως τόπος βασανιστηρίων κι εξορίας, αλλά για μια φινλανδική ομάδα, που γεννά ιντριγκαδόρικους συνειρμούς με το όνομά της.

Κι έτσι δεν υπάρχει εξιλέωση και μείναμε με μία μόνο φασιστική μετάνοια: αυτή του Άδωνη, που ανακάλυψε όψιμα πως υπάρχει τελικά ναζιστικό ολοκαύτωμα εναντίον των Εβραίων, τώρα που από φασίστας έγινε... (νεο)φιλελεύθερος, και οι Ισραηλινοί (κυβερνώντες) είναι φίλοι μας

Στην ίδια κατηγορία, θα χωρούσε μια αναφορά στο χτεσινό τελικό του Αυστραλιανού Όπεν, στις αναμετρήσεις Ναδάλ-Φέντερερ, που είναι ίσως ό,τι καλύτερο έχουμε παρακολουθήσει ποτέ στην ιστορία του τένις, εκ προοιμίου επικές, κάτι σαν τους πυγμαχικούς αγώνες του Ρόκι, αλλά αληθινές, όπου δεν υπάρχει νικητής κι ηττημένος (λατρεμένο κλισέ) στην πραγματικότητα, αλλά μόνο η δική τους μάχη με το χρόνο, που μας νικάει όλους στο τέλος.
Ας μείνουμε όμως σε αυτά τα λίγα για αρχή, χωρίς περαιτέρω ανάλυση (που θα έπρεπε υποχρεωτικά να συμπεριλάβει την απομυθοποίηση, τα αναβολικά, τους περίεργους τραυματισμούς, κτλ).

* * *

Στον επίλογο, με αφορμή τους καινούριους στίχους των Υπεραστικών -που τους παραθέτω παρακάτω και φαντάζομαι πως θα τους μελοποιήσουν κιόλας- επανέρχομαι ετεροχρονισμένα στο θέμα "αντίφα Τατιάνα", και σε μια πτυχή, που πέρασε μάλλον στα ψιλά, χωρίς να της δοθεί η απαραίτητη προσοχή. Αναφέρομαι στο διάλογο του δικηγόρου της Στεφανίδου με τον αστυνομικό διευθυντή του τοπικού τμήματος, που λίγη ώρα αργότερα είχε διαρρεύσει και δημοσιευτεί, με το νι και με το σίγμα, σε ιστότοπο των χρυσαυγιτών.
Αλλά εντάξει, είναι αυτός λόγος ανησυχίας για μια αριστερή κυβέρνηση;

Αυτό που έγινε θέμα, αντιθέτως, ήταν η εμφάνιση της Κανέλλη στην εκπομπή της Τατιάνας -καθώς υποστηρίζει οποιονδήποτε μπαίνει στο στόχαστρο των φασιστών- απλώς για την παρουσία της κι όχι για αυτά που είπε:
1. η  πρώτη ήττα θα ήταν να φοβηθούμε-σκιαχτούμε και να κάνουμε πίσω.
2. είναι ελεεινό που χρειάστηκε να γίνει πρώτα ένας φόνος για να αρχίσει να ασχολείται η επίσημη πολιτεία με το φασιστικό απόστημα -κάτι που έγινε και με την υπόθεση Σώρρα και τη δολοφονία μιας επιστήμονα.
3. να ακούτε τους κομμουνιστές, γιατί στην τελική αυτοί τσάκισαν τους φασίστες.

-Έχεις δίκιο Λιάνα μου, απαντάει η Τατιάνα.
Κι ενώ είσαι έτοιμος για το εγκεφαλικό, έρχεται η καρδιά στη θέση της, καταλαβαίνοντας πως εννοούσε το δεύτερο -κι όχι το τρίτο- σημείο.

Ακολουθούν οι στίχοι των Υπεραστικών

"Λαγός τη φτέρη έσειε"

Ο λαγός φόρεσε βάτες και οργάνωνε παράτες

για τους άρχοντες του δάσους, με τενόρους και κομπάρσους.

Ήταν κρίσιμη η ώρα, μην τα ζώα πάρουν φόρα

που οι αρχόντοι οι τζιτζιφρίγκοι ’βγάζαν απ’ τη μύγα ξίγκι,

των φτωχών η απαντοχή που δεν βάσταγε στη γη.

Ήταν άδειο το τσουκάλι, ’βγαίναν τ’ άλογα στην πάλη,

ξεσηκώναν τα υποζύγια να τελειώσουν τα μαρτύρια.

Ο λαγός φόρεσε φράκο, τα χαρτιά του έκανε πάκο

και πιστός στους χορτασμένους, κήρυττε στους πεινασμένους,

τρέμοντας ξεσηκωμό, του λαού τον γδικιωμό:

«Άστε τ’ άλογα να λένε. Για την πείνα οι ξένοι φταίνε

απ' το διπλανό το δάσος που ’ρχονται εδώ με θράσος.

Τούτοι παίρνουν τις δουλειές μας, ξαποσταίνουν στις σκιές μας

και θα φτιάξουν και φωλιά στη δική μας φυλλωσιά.

Την μπουκιά το φαγητό θα μας κόψουνε στα δυο».

Μια μαϊμού χειροκροτούσε κι ένα φίδι πώς κουνούσε

την ουρά με μαεστρία, των αρχόντων εφεδρεία.

Το πε, το πε ο παπαγάλος, «ο λαγός είναι μεγάλος»

και δυο σαύρες συμφωνούσαν σαν τους απεργούς μετρούσαν,

το ραπόρτο για να δώσουν, παραδάκι να τσεπώσουν.

Μα ο κυρ-Μέντιος παλικάρι, μ’ ένα κόκκινο φουλάρι,

άνεργος εδώ και μέρες πρόβαλε μέσα απ' τις φτέρες.

«Φυλλωσιά δεν μου χει μείνει, μου την πήρανε δυο σκύλοι

που εκτελούσανε κι αυτοί των αρχόντων διαταγή.

Τρεις κοριοί τους το ’χαν πει, πως κοιμόμουνα εκεί.

Ποιά δουλειά έχω να χάσω, που μ’ αφήσανε στον άσσο,

κι οι αρχόντοι στις σκιές μας να χωνεύουν τις τροφές μας.

Απ’ το διπλανό το δάσος, απ’ ανάγκη κι όχι θράσος

τα αδέρφια μας ζυγώνουν, όσοι απ' τη φωτιά γλυτώνουν,

το ψωμί λένε ψωμάκι, δεν κρατάνε από τζάκι.

Τη φωτιά βάλανε πάλι οι αρχόντοι οι μεγάλοι

που εδώ όπως και κει τρώνε όλο το φαϊ.

Των δασών οι πεινασμένοι να σταθούμε ενωμένοι,

μην ακούτε τον λαγό, των χορτάτων τον βαλτό,

δώστε μια για να του δίνουν, οι βαλτοί “λαγοί να γίνουν”».

Όλοι οι μέρμηγκες βουρκώσαν. Χρόνια στη δουλειά ματώσαν,

πρόσφυγες ήταν και ’κείνοι που στο δάσος είχαν μείνει.

Νεροκότσυφες κι αηδόνια, πελαργοί και χελιδόνια,

χήνες και νανογεράκια, μετανάστες με μεράκια,

τον κυρ-Μέντιο σαν ακούσαν, βάσανα εξιστορούσαν.

Άρχισε ο λαγός τους πήδους για το καθαρό του είδους,

και στου δάσους τα σοκάκια έσκουζε μ’ άλλα τσιράκια,

οι λαγοί οι εθνικιστές ήταν, λέει, «ακτιβιστές».

Στους χειμώνες και στα θέρη των αρχόντων μακρύ χέρι,
του ντουνιά όλη η σαβούρα δεν αρκούνταν στη μουρμούρα. 

Φόρεσε άγρια γκριμάτσα κι αμολήθηκε στην πιάτσα.

Να τρομάξει ήθελε πάλι όποιον σήκωνε κεφάλι.

«Λύκους», έλεγε, με πάθος, τα ζωάκια απ' τ' άλλο δάσος

που απ' τη φωτιά διωγμένα τρέχαν τώρα τρομαγμένα.

“Λύκοι”, “όρνια”, “αρπακτικά”, του λαγού τ’ αφεντικά.

Μπούκαρε και στα σχολεία, να μην πάρουν τα «θηρία»:

τόσα δα αλεπουδάκια, σκίουρους και ελαφάκια,

προσφυγόπουλα ζαρκάδια που της μάνας τους τα χάδια

είχαν χάσει τα καημένα, μόνα και κυνηγημένα.

Και έσκουζε χωρίς αιδώ, «έξω οι ξένοι από δω».

Ο λαγός κουνάει τη φτέρη, ποιο θα τον αρπάξει χέρι,

καθώς πάει νερό να πιει στων αρχόντων την αυλή;

Φτώχεια, πόλεμος, φοβέρα στων αρχόντων τη σκακιέρα,

των δασών οι κολασμένοι να σταθούμε ενωμένοι.

Μπρος της γης οι προλετάριοι μην τους κάνουμε τη χάρη.

υπεραστικοί

Γενάρης 2017

Καλωσορίζουμε τα προσφυγόπουλα στα σχολεία.

Δεν θα περάσει ο φασισμός. 

Είναι ο καπιταλισμός που σαπίζει, ηλίθιε

Δελτίο Κομινφόρμ - Καταγραφή γεγονότων

Ο Θέμος Αναστασιάδης είναι τελικά πιο χαζός κι από τις γλάστρες-μοντέλα που τον πλαισιώνουν στο σόου του. Και πιο φασίστας από τους χρυσαυγίτες. Αλλά ο φασισμός δεν είναι θέμα ανοησίας. Είναι ο καπιταλισμός που σαπίζει, ηλίθιε!

Και αποδεικνύει πόσο σάπιος είναι ακόμα κι όταν φροντίζει να σουλουπώσει τη βιτρίνα του, πχ με τη γελοία φωτογράφιση διάσημων που ντύθηκαν πρόσφυγες, για να νιώσουν πρόσφυγες ως καρνάβαλοι. Και σπεύδουν εκ των υστέρων να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, για να σώσουν την υστεροφημία τους.

Ο Πάγκαλος ενώνει τη φωνή του με τον Πορτοσάλτε και όλους τους άλλους δημοκρατικούς πολίτες που ζητάνε να κατέβει ο στρατός στο δρόμο, για να επιληφθεί της κατάστασης, επιτέλους. Κρίμα που ήταν σε λάθος μπάντα επί χούντας, όταν είχαν κατέβει όντως τα τανκς στο δρόμο. Αλλά χαραμίστηκε τότε με Λαμπράκηδες, την υπόθεση Πέτρουλα και τις διασπάσεις των κομμουνιστών. Τσ, τσ, τσ...

Στο Σύριζα πήγε να γίνει ένας μικρός χαμός με ένα αθλητικό νομοσχέδιο, που ήρθε ως κατεπείγον -από τις καλύτερες σαμαρικές παραδόσεις- για να μην κατατεθεί τροπολογία για την εφαρμογή απλής αναλογικής στις εκλογές των αθλητικών ομοσπονδιών. Να έχεις ψηφίσει δηλ τρίτο μνημόνιο και να ετοιμάζεσαι να φέρεις αμάσητο το ασφαλιστικό, αλλά να κολλάς σε μια δευτερεύουσα τροπολογία και να απειλείς με αντάρτικο. Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα...

Στην τελική παιδιά, αφού καίγεστε τόσο για την απλή αναλογική, γιατί δεν τη φέρνετε στη Βουλή για τις εθνικές εκλογές, να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος; Πότε θα υλοποιήσουν άραγε κι αυτήν την προεκλογική δέσμευση; Όταν κάνει πράξη ο Λεβέντης την υπόσχεση για βουλευτές εκ περιτροπής κι ανά εξάμηνο. Δεν είναι κρίμα ένα τέτοιο κεφάλαιο για το κεφάλαιο και τη χώρα να χαραμίζεται και να μην τον αναβαθμίζουν σε κυβερνητικό εταίρο; Τζάμπα θα πάει τόσο σπρώξιμο από τα συστημικά ΜΜΕ και τόση θεωρία των άκρων; Εδώ προαλείφεται η Φώφη για αντιπρόεδρος της κυβέρνησης...

Όσοι τρόμαξαν πάντως ότι μπορεί να πέσει η κυβέρνηση από σπόντα, σε ένα τέτοιο θέμα, είδαν τη σωτήρια επέμβαση του Φλαμπουράρη κι οι καρδιές τους ήρθαν στη θέση τους. Για να ξεκινήσει ένα καινούριο "θρίλερ" με τον Καμμένο και τους ΑΝΕΛ, που μπορεί να ψάχνονται για να την κάνουν με ελαφρά από τη συγκυβέρνηση, και να παραμείνουν ζωντανοί στο παιχνίδι. Τι άλλο δείχνουν άλλωστε οι αστείοι, υποκριτικοί χειρισμοί κι η τζάμπα μαγκιά του Καμμένου στο θέμα Μουζάλα; Εκτός κι αν είναι το γαμώτο, γιατί αυτοί πληρώνουν αμέσως τις μουσμουλιές που λένε, ενώ οι άλλοι έχουνε τους συσχετισμούς με το μέρος τους και τη βγάζουν καθαρή.

Δεν είναι λόγος αυτός πάντως για να χαλάσει η εθνική συναίνεση. Στο θέμα της FYROM, η μόνη, διαχρονική εθνική γραμμή είναι αυτή που είχε χαράξει ο Κύρκος στα σκοπιανοφάγα συλλαλητήρια, με την περιβόητη φράση του "πλην Λακεδαιμονίων". Όσο για το προσφυγικό, η κυβέρνηση έχει τις λύσεις στα χέρια της. Δώσε Αντζελίνα στο λαό...

Μία ακόμα λαμπρή νίκη για τη ΔΦΑ, που ρίχνει τη σκόνη της στη δεξιά και την Αλαμουντίν επί Σαμαρά. Κερδάμε αδέρφια! Κι ας δυσκολευόσουν λίγο να ξεχωρίσεις ποιοι είναι οι ιθαγενείς και ποιους ακριβώς επισκέπτεται για να βοηθήσει η Τζολί. Τους πρόσφυγες ή τους φωτορεπόρτες της τριτοκοσμικής χώρας, που την ακολουθούσαν παντού και χαίρονται με χάντρες και καθρεφτάκια; Μήπως να τη φέρναμε και σε κάποια ουρά του ΟΑΕΔ, για να αλλάξει το κλίμα;

Γενικά πάντως δε συντρέχει κανείς λόγος ανησυχίας για τους έλληνες ιθαγενείς. Η συγκυβέρνηση δε θα πέσει ποτέ από μόνη της κι από τις εσωτερικής της έριδες, όσο υπάρχει η συγκολλητική ουσία της εξουσίας. Και στον άλλο κυβερνητικό πόλο της ΝΔ δεν υπάρχει ακροδεξιά. Την έφαγε το Γουδή.
Όλα βαίνουν καλώς, το σύστημα σαπίζει κι οι συνθήκες ωριμάζουν...

Δελτίο Κομινφόρμ IV

4 ημέρες για την κάθοδο των αγροτών στην Αθήνα

Ο απόηχος της απεργίας της Πέμπτης δείχνει πως η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα και το επεξεργάζεται κατάλληλα. Κάτι που φαίνεται (μεταξύ πολλών άλλων) και από αυτό το σχόλιο ενός μέλους της ΠΓ του Σύριζα, που έχει ως επωδό:
Μόνοι μας και όλοι τους.

Έτσι είναι. Ο Σύριζα είναι ένας αλλά λέων κι όλοι εμείς τυριά (απλά τα μπλε μυρίζουν περισσότερο). Στην ίδια πλευρά είναι πχ αυτοί που σήκωσαν ναζιστικά σύμβολα στα βραχάκια του Άρειου Πάγου με φόντο την Ακρόπολη, και οι αντιεξουσιαστές που επιτέθηκαν σε αθώους Γερμανούς τουρίστες τις προάλλες. Τα δύο άκρα σε αγαστή συνεργασία, για να ρίξουν την κυβέρνηση, σε μια επανάληψη του βρώμικου 89' (αλλά άμα τους πεις Πασόκους, θίγονται σα μωρές παρθένες).

Μαθαίνουμε επίσης πως (το σύστημα, τα συμφέροντα, με δυο λόγια οι κακοί) ρίχνουν όλα τα λεφτά για να ρίξουν τον Αλέξη Τσίπρα. Αν και, μεταξύ μας, όλα τα λεφτά είναι ότι ο Κουρής βρίσκει άξιους συνεχιστές στους αυριανίστας τους διαδικτύου.

Το τελευταίο φρούτο που ευδοκιμεί στο μπαχτσέ του κυβερνητικού αυριανισμού και των ακλόνητων επιχειρημάτων του είναι ότι ο κόσμος δεν έχει κανένα λόγο να αντιδρά και να κατέβει στους δρόμους εφόσον δεν έχει έρθει ακόμα τίποτα προς ψήφιση. Είναι παραλλαγή αυτού που λέγανε πέρσι, τέτοιες μέρες: ας περιμένουμε πρώτα να δούμε τι θα κάνουνε και μετά κρίνουμε την κυβέρνηση. Και έχουνε δίκιο από μια άποψη, ας περιμένουμε πρώτα να δούμε. Έτσι και αλλιώς, το ασφαλιστικό πχ, θα είναι πολύ χειρότερο μετά από τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Αν αντιδράτε έτσι από τώρα δηλ, τι θα κάνετε στη συνέχεια, όταν έρθει το τελικό σχέδιο;

Η ΔΦΑ (συγ)κυβέρνηση είναι τόσο φιλολαϊκή εξάλλου, που να καταλαβαίνει καλύτερα από εμάς τι χρειάζεται "για το καλό μας". Το οποίο πρέπει πάντως να το βλέπουμε σφαιρικά, ως γενικό καλό, χωρίς παρωπίδες και στεγανά. Στο κάτω-κάτω έχουν κι οι δανειστές τα προβλήματά τους, όπως είπε κι ο Παπαδημούλης σε μια πρόσφατη εμφάνισή του.

Παρόλα αυτά, οι απομονωμένοι σεχταριστές -που ούτε καν εκατό χιλιάδες δεν κατέβασαν στο δρόμο την περασμένη Πέμπτη- προχωρούν σε κλιμάκωση και τυφλή σύγκρουση.
Το Σάββατο βγήκε η ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΚΚΕ για την κλιμάκωση της πάλης, ενώ η ΕΓ του ΠΑΜΕ ανέμενε την απόφαση του συντονιστικού των αγροτικών μπλόκων στη Νίκαια, όπου ελάχιστα μπλόκα (από τα Τέμπη και λίγα ακόμα) δεν έστειλαν αντιπροσωπία.
Οι αγρότες, που δίνουν ένα ωραίο μάθημα τακτικής, αγωνιστικής ευελιξίας στα μέσα και τις μορφές, αποφάσισαν κλιμάκωση, με εντεινόμενους αποκλεισμούς της εθνικής οδού και των παραδρόμων της και κάθοδο στην Αθήνα για πανελλαδικό αγροτικό συλλαλητήριο την ερχόμενη Παρασκευή,που θα είναι κομβικής σημασίας.

Από κάμπους και λαγκάδια κατεβαίνει η αγροτιά,
μ'υψωμένα τα δρεπάνια χαιρετάει την εργατιά.
Χρόνια τώρα εμείς σκυμμένοι σκάβουμε τη μαύρη Γη
και τα πλούτη μας τα παίρνουν οι τυράννοι οι αστοί.
Ό,τι βλέπετε μπροστά σας απ'τα χρόνια τα παλιά,
στη δουλειά μας τα χρωστάτε, ζήτω-ζήτω η εργατιά!

Κι άμα γίνει η αρχή, ας κρατήσουν οι χοροί που ξεκίνησαν ήδη σε κάποια αγροτικά μπλόκα, ενάντια στη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού.



Βλέποντας εν τω μεταξύ τα πλήθη στη λαϊκή κινητοποίηση της Πέμπτης, λέγαμε μεταξύ σοβαρού κι αστείου με ένα σφο ποιο μπορεί να είναι το επόμενο δυναμικό βήμα κλιμάκωσης. Να κάνουμε ντου σε κάποιο κτίριο με επικεφαλής το ΓΓ ή την κοινοβουλευτική ομάδα, ή έστω να κάνουμε τον άλλο μήνα μια συμβολική κατάληψη στο αστυνομικό τμήμα του Λιτόχωρου, τιμής ένεκεν για το ΔΣΕ και το πρώτο επεισόδιο του ένοπλου αγώνα του. Αλλά τώρα θα μου πεις έχουμε αριστερή κυβέρνηση κι είναι διαφορετικά. Αριστερός να στρέφεται ενάντια σε αριστερό;

Μα εδώ φασίστες βαράνε ακροδεξιούς και ρατσιστές, αν δεις τι γίνεται στην Κω. Κι έτσι μια ένωση αστυνομικών αναγκάστηκε να βγάλει ανακοίνωση κατά της καταστολής "γιατί μας τραβάτε στην Κω κτλ" (ενώ στην πρωτεύουσα προφανώς έχουν άλλη άνεση και δε αντιμετωπίζουν προβλήματα να το κάνουν). Έβγαλε και η κομματική οργάνωση στο νησί μια ανακοίνωση ενάντια στην καταστολή, αν και ο μέσος σφος συνεχίζει να αναρωτιέται με το βασικό κι αρχέγονο ερώτημα "με ποιον είμαστε;".
Με τους μετανάστες είναι προφανώς η απάντηση.

Αλλά μερικές μικρές κοινωνικές αναταραχές δεν μπορούν να αναιρέσουν το ηθικό πλεονέκτημα που διατηρεί η ΔΦΑ και φροντίζει συχνά-πυκνά να το επιβεβαιώνει, δίνοντας πάτημα στους εκδότες, τα κανάλια και τον τύπο της Δεξιάς, να τη χτυπάνε με σπερμολογίες και κίτρινα δημοσιεύματα που δεν διαψεύδονται. Πχ για την πρόταση κυβερνητικών βουλευτών να σπουδάζουν με δίδακτρα στα ΑΕΙ όσοι δεν τα καταφέρνουν στις πανελλαδικές εξετάσεις. Ή για τον Αρβανίτη και τις προσλήψεις των συγγενών του.

Παρεμπιπτόντως, είναι εντελώς λογικό να καλύπτεις με πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης σου κομβικά πόστα του κρατικού μηχανισμού. Αυτό που δεν είναι λογικό είναι να βολεύεις τους δικούς σου και να επικαλείσαι μετά τις αντιστασιακές τους ρίζες, για να το δικαιολογήσεις. Και μια που το έφερε η κουβέντα, τι παλικάρι κι αυτός ο Αρβανίτης (και ιδεολόγος, πάνω από όλα).

Κλείνουμε τη σημερινή ανάρτηση με μια δόση εξωκοινοβούλιο, που έχει κι αυτό να αντιμετωπίσει τα δικά τoυ προβλήματα. Όπως την τροτσκιστική ονείρωξη του ενιαίου μετώπου με τη ΓΣΕΕ και το λατρεμένο εισοδισμό τους με τις σημαίες και τα πανό της Ανταρσυα, που είχε πάρει όμως απόφαση για συμμετοχή στη συγκέντρωση του Μουσείου.
Τον Σεκίτη κι αν το δέρνεις, τα καδρόνια σου χαλάς...