Θεωρίες συνωμοσίας

Κι αν όλος ο πλανήτης είναι μια συνωμοσία εις βάρος του ΚΚΕ;

Ρωτάει ειρωνικά ένας τουιτεράς-συριζοτρόλ, από τα διαδικτυακά ορφανά της «πρώτη φορά Αριστεράς» που βγαίνει πλέον κριτικός και ανεξάρτητος.

Και τώρα τι να απαντήσεις μες σε 140 χαρακτήρες-τελειωμένους αναπτήρες, που μόνο ατάκες κι εξυπνακισμούς μπορούν να χωρέσουν;

Να πεις για το ψεκασμένο κοινό, που ζει και τρέφεται με συνωμοσιολογίες και μόνο Κκε δεν ψηφίζει –πχ γιατί ο Μαρξ ήταν Εβραίος ή για κάποιον αντίστοιχα σοβαρό λόγο;

Να εξηγήσεις πως η προοδευτικ(ουλικ)η ψήφος σε κάτι αριστερό, αντιμνημονιακό και η ελπίδα (που έφυγε) πως κάτι θα αλλάξει με αυτόν τον τρόπο, δεν απέχει ουσιαστικά απ’ το σκεπτικό των ψεκασμένων και μια θεωρία συνωμοσίας από την ανάποδη;

Να το ρίξεις στον Κοέλιο, για να τους αποδείξεις πως το βασικό τους πολιτικό πιστεύω μπορεί να συμπυκνωθεί σε γνωμικά του τύπου: αν θέλεις κάτι πάρα πολύ –να διαγραφεί το χρέος, να αλλάξει η ΕΕ από τα μέσα, να συγκρουστούμε χωρίς να έρθουμε όμως σε ρήξη, και άλλα τινά παρόμοια- συνωμοτεί όλο το σύμπαν για να το πετύχεις; Και όταν λέμε το σύμπαν εννοούμε όλο το σύμπαν, όχι μόνο το μισό ή ένα μέρος του σύμπαντος. Ακόμα κι ο Ντράγκι ή το ΔΝΤ που κατά καιρούς παρουσιάστηκαν να συμπίπτουν με τις θέσεις μας και να μας βοηθάνε (κερδάμε αδέλφια…).

 Να μπεις στη διαδικασία να εξηγήσεις ότι η ανάλυση της ταξικής πάλης, του ρόλου κάθε δύναμης και η επαγρύπνηση για τη δράση μυστικών υπηρεσιών (που και αυτές ταξικά συμφέροντα υπηρετούν) κάθε άλλο παρά συνωμοσιολογία είναι;

Να θυμίσεις πχ πως όταν οι κομμουνιστές μιλούσαν για αντεπανάσταση στη Σοβιετική Ένωση, που έδρασε οργανωμένα για την παλινόρθωση (και ο Γκόρμπι ήταν μονάχα η κορυφή του παγόβουνου), οι άλλοι τους θεωρούσαν συνωμοσιολόγους, που βλέπουν παντού προδότες και πράκτορες της CIA, απλουστεύοντας τη δική τους θεώρηση στο παιδιάστικο δίπολο: «εξωτερικές αιτίες à επέμβαση, εσωτερικοί λόγοι à κατάρρευση»; Προφανώς ταξική πάλη δε διεξάγεται στο εσωτερικό μιας σοσιαλιστικής χώρας, παρά μόνο με όσους εκτός αυτής (η αντεπαναστατική συνείδηση και δράση έρχεται απέξω, για να παραφράσουμε ένα γνωστό τσιτάτο του Λένιν).

Άσε πια τη βαθιά συνωμοσία που εξυφαίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί παρά τα θρυλούμενα και τα διάφορα αστικά ιδεολογήματα, η ταξική πάλη κι η ιστορία δε σταμάτησαν (με την εξάλειψη του αντίπαλου δέους), ούτε προφανώς οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η ανανεωτική αριστερά έφερε από την πίσω πόρτα τη σοσιαλδημοκρατική σκουριά και το τρίτο μνημόνιο, η νέα αριστερά εξελίσσεται σε νέο ανάχωμα, η πάλη για τις μικρές, καθημερινές κατακτήσεις συνδέεται άρρηκτα με το κεντρικό, στρατηγικό ζήτημα της εξουσίας… κι άλλα τόσα, που καταλήγουν στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα. Γιατί τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα και δεν τα διαμορφώνουν οι ιδεοληψίες του καθενός, που δε βασίζονται στην επιστημονική ανάλυση της πραγματικότητας.

Κι αν τελικά όλος ο πλανήτης είναι μια συνωμοσία για να επιβεβαιωθούν οι κομμουνιστές κι οι εκτιμήσεις τους –κι αν θες να το αγνοήσεις αυτό, δε σου μένει άλλος δρόμος από τις εξυπνάδες και τις χαβαλέ ατάκες;

Συντροφικά μαχαιρώματα

Παρακολουθώντας χτες τις δηλώσεις ενός χρυσαυγίτη βουλευτή για την επίθεση του υιού μπαλτάκου στον ίδιο και τους συναδέλφους του βουλευτές, παρατήρησα πως τους έλεγε συναγωνιστές, προφανώς γιατί το «σύντροφοι» είναι κατοχυρωμένο από την πλευρά που σιχαίνονται πολιτικά –κι ας πασχίζουν να το ευτελίσουν ως έννοια τα διάφορα πασόκ παλιάς και νέας κοπής. Και πώς λένε τότε τις επιρροές του ευρύτερου κύκλου τους, σαν τον αγνό αντικομμουνιστή μπαλτάκο; Γιατί έβγαλαν μάχαιρα ενάντια στο συναγωνιστή τους κι άρχισαν τα... συναγωνιστικά μαχαιρώματα, με κίνδυνο να ζήσουμε μια σύγχρονη εκδοχή της μεγάλης νύχτας των μαχαιριών; Και γιατί στοχοποιούν έτσι το σαμαρά και τον κυβερνητικό του συνέταιρο; Κι αυτοί συναγωνιστές δεν είναι; Όπως θα έλεγε εξάλλου ο γιάννος: για το σοσιαλισμό δεν παλεύουμε όλοι (χωρίς ερωτηματικό).

Υπάρχουν διάφορες πτυχές στον πυρήνα και τα πέριξ του θέματος που έσκασε χτες, που επισημάνθηκαν εύστοχα σε διάφορες γωνιές του διαδικτύου και δεν έχει νόημα να τις αναλύσουμε εδώ. Όπως πχ η προβολή του επίμαχου βίντεο στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, αμέσως μετά την κατάθεση και ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, για να μην κινδυνεύσει πραγματικά η κυβέρνηση κι οι εύθραυστες ισορροπίες της.

Εμένα πάντως αυτό που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι ενώ πρόκειται για ένα σχεδόν μαφιόζικο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με μονομερές σπάσιμο της ομερτά, ή μάλλον παζάρι και διαπραγμάτευση, (σε στιλ «δείξτε καλύτερη μεταχείριση στους δικούς μας, γιατί μπορούμε να πάρουμε και πολλούς δικούς σας μαζί μας στον πάτο»), όλες οι άμεσα εμπλεκόμενες πλευρές εξακολουθούν να εστιάζουν στη βιτρίνα και τους τύπους, στην επιφάνεια και τη νομιμοφάνεια της υπόθεσης –καθώς ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, όπως έλεγε και μια ψυχή.

Είναι παράνομη και ποινικά κολάσιμη η υποκλοπή της συνομιλίας από τον κασιδιάρη; Συνάδουν με τα χρηστά κοινοβουλευτικά ήθη οι βιαιοπραγίες του οϋκά μπαλτάκου μες στο ναό της δημοκρατίας; Εφάπτονται ή τέμνονται οι κύκλοι της κυβέρνησης με ακροδεξιούς κύκλους; Και αν είναι ομόκεντροι κύκλοι, που δεν εφάπτονται, λύνεται το πρόβλημα; {Μη μου τους κύκλους τάραττε}. Παρεμβαίνει άραγε η κυβέρνηση στο έργο της ανεξάρτητης δικαιοσύνης; Χέζουν οι αρκούδες στο δάσος; Και αν ναι, με τι σκουπίζονται; Είναι μεγαλοαστός ο έλληνας πρωθυπουργός; Έχει μείνει κανείς άλλος στα σύννεφα για να πέσει; Και πότε θα πέσουν τα ίδια τα σύννεφα και ο ουρανός μαζί στο κεφάλι μας, με όσα συνταρακτικά μαθαίνουμε τις τελευταίες μέρες;

Την ίδια στιγμή ο μέσος σύντροφος, πονηρεμένος από την πείρα τόσων χρόνων, ενεργοποιεί αυθόρμητα τα αντανακλαστικά και την καχυποψία του, προσπαθώντας να ξετυλίξει νοερά το κουβάρι των αστικών διεργασιών, για να καταλάβει τι κρύβεται πίσω τους και να απαντήσει στο κλασικό ερώτημα: ποιος ωφελείται; Και κάνει απανωτές υποθέσεις, για να βρει μια άκρη.

Λες να πάμε σε εκλογές με τριπλές κάλπες; Και να έψαχναν ένα εύσχημο πρόσχημα για να πέσουν, χωρίς να φανεί ότι λιποτακτούν; Μήπως προσπαθούν να ξαναβάλουν στο παιχνίδι τους φασίστες, με αντισυστημικό προσωπείο, γιατί «έριξαν» την κυβέρνηση; Αλλά τότε γιατί δεν έδωσαν το βίντεο πριν το πολυνομοσχέδιο; Και αν το παίξει ο σαμαράς πρωθυπουργός του δημοκρατικού τόξου κι αντίφα, που τον έριξαν οι νεοναζί; Ή αν βρει ευκαιρία το πασόκ να ξαναπάρει τα πάνω του, ρίχνοντας αυτό πρώτο την κυβέρνηση; Έτσι όμως επισπεύδει τον πολιτικό του θάνατο. Άραγε υπάρχει άλλο βίντεο; Που θα φτιάξει τεχνητά κλίμα πόλωσης για δευτερεύοντα θέματα κι ευνοεί και τις δυο συμπληγάδες;

Κορώνα χάνω–γράμματα κερδίζεις. Έτσι κι αλλιώς το σύστημα ξέρει να φτιάχνει καταστάσεις, όπου να το ευνοούν όλα τα ενδεχόμενα και να τα αξιοποιεί προς όφελός του.

Τελικά η τακτική των δελτίων ειδήσεων έδωσε μια πρώτη απάντηση σε κάποια ζητήματα. Η γραμμή που έδωσαν ήταν: α. ο σαμαράς είναι καθαρός και έδιωξε τον μπαλτάκο από την κυβέρνηση. Τόση στήριξη στο σαμαρά για το έργο του, τα θετικά βήματα, το πρωτογενές πλεόνασμα, με πρωτοπόρα δράση κατά των χρυσαυγιτών, και να ‘ρθει τώρα να το σπιλώσει ένας μεμονωμένος μπαλτάκος; Ε όχι συναγωνιστές, δε θα το αφήσουμε αυτό να περάσει έτσι. Ο σαμαράς είναι αθώος.

β. να θάψουν το θέμα, όσο γίνεται πιο ανώδυνα, παρά τις πολλές ουρές που ‘χε, ακόμα κι από αστική σκοπιά, που προσφέρονταν για σούσουρο και αποπροσανατολισμό, και να συνεχίσουν το δελτίο με πλούσια και διευρυμένη –όσο ποτέ άλλοτε- θεματολογία. Καλύτερα να δείχνεις πλάνα απ’ το σεισμό στην χιλή κι ό,τι άλλο ανά την υφήλιο, παρά κάτι που μπορεί να ταρακουνήσει τον κόσμο και να τον ξεκολλήσει από τον καναπέ και την τηλεόραση.

Παραμένουν βέβαια ανοιχτά τα ερωτήματα για τα κίνητρα, την επιλογή της χρονικής στιγμής και το πραγματικό διακύβευμα πίσω από το προσκήνιο. Φαίνεται όμως πως περισσεύουν τελικά οι θεωρίες συνωμοσίας. Δεν αποκλείεται δηλ η όλη υπόθεση να μην ξεφεύγει στην ουσία της από μικροπολιτικά παιχνίδια εν όψει των εκλογών και μια συνεννόηση για το δικαστικό μέτωπο και τους συλληφθέντες ηγέτες της χρυσαυγής, με μαφιόζικο στιλ και σε εντελώς πρωτόγονο, πρωτογενές –σαν πλεόνασμα- επίπεδο, χωρίς περαιτέρω ζουμερές προεκτάσεις πίσω από το προφανές. Είναι όπως στα αστυνομικά μυθιστορήματα, όπου κάποιες φορές η λύση είναι η προφανής, αλλά το περιπλέκουμε από μόνοι μας και αναζητάμε στο μυαλό μας ένα πιο ψαγμένο και σύνθετο σενάριο, που να μας ικανοποιεί.

Το θέμα βέβαια είναι να δει επιτέλους κι ο λαός αυτό το προφανές, για να βγάλει επιτέλους πολιτικά συμπεράσματα –όσο μονότονο και κλισέ κι αν ακούγεται αυτό το τελευταίο. Δε θέλει πολύ κλικ κλικ, άλλωστε. Ο μπάτλερ το έκανε...

Υστερόγραφα

1. την ίδια στιγμή ο τσίπρας έδινε διακαναλική συνέντευξη, που μπορεί να μην είχε πολύ ζουμί κι ενδιαφέρον (δεν είναι δα και από τους πιο συναρπαστικούς ρήτορες ο αλέξης), είχε όμως αρκετή πλάκα αν την παρακολουθούσες από τη ροή του τουίτερ και μάλιστα από τον επίσημο λογαριασμό του σύριζα, που έδινε το ρεζουμέ σε τίτλους.

Εκεί διαβάζουμε για παράδειγμα: Το μέλλον της ανθρωπότητας δεν είναι ο καζινοκαπιταλισμός. Το μέλλον της ανθρωπότητας είναι η αλληλεγγύη. Που μέχρι και ο γαπ δηλ είχε πει για τα μάτια και τα αυτιά του κόσμου εκείνο το περιβόητο «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», χωρίς να διευκρινίζει με ποιο από τα δύο είναι αυτός. Η ατάκα του προέδρου προσφέρεται πάντως και για σύνθημα στις συγκεντρώσεις του σύριζα, με μια μικρή μετατροπή.

Το μέλλον μας δεν είναι ο καζινοκαπιταλισμός

Είναι η μεταρρύθμιση και ο κεϊνσιανισμός

Ας δούμε κι ένα δεύτερο κελάηδισμα από την ίδια πηγή.

Με εκπλήσσει δυσάρεστα και με πληγώνει η στάση του ΚΚΕ.

Κοίτα τι έκανες, σφε αναγνώστη. Πληγώσαμε τον μελλοντικό πρωθυπουργό της χώρας. Μόνο δηλ τραγούδι που δε μας αφιέρωσε ο σάκης της αριστεράς.

Το ξέρω είσαι μόνη, είσαι μόνη, είσαι μόνη

Κι αυτό με πληγώνει, με πληγώνει.., με σκοτώνει…

2. ένα τελευταίο υστερόγραφο, σχετικό με την προηγούμενη ανάρτηση για τα εαακ, που είχαν βγάλει δύο μοναδικές στο είδος τους αφίσες εν όψει εξεταστικής, με έμφαση στη συλλογική προσπάθεια και την καθηγητική αυθαιρεσία.

Η μέρα που άλλαξε τον κόσμο

Καθώς αποχαιρετάμε το σεπτέμβρη –γιατί μέχρι να τελειώσω το κείμενο, θα ‘χουμε αλλάξει μήνα μάλλον- η κε του μπλοκ θέλει να σταθεί σε μια επέτειο, που την πέτυχε μακριά από μηχανήματα του διαβόλου, χωρίς άμεση δυνατότητα να καταγράψει πρόχειρα κάποιες σκέψεις.

Η 11η σεπτέμβρη πέρασε στην ιστορία και την κρατούσα ορολογία των μμε –που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και την κυρίαρχη ερμηνεία της ιστορίας- ως η μέρα που άλλαξε τον κόσμο. Και το σύνηθες ερώτημα της επετείου στο διαδίκτυο ήταν: εσείς θυμάστε τι κάνατε εκείνη τη μέρα;

Εμείς οι εαμοβούλγαροι εκείνη τη μέρα είχαμε ομιλία της αλέκας στα πλαίσια της δεθ κι ο μικρός απολίθωμας ετοίμαζε τον χώρο κι έστηνε πλαστικές καρέκλες –πιστός στο πνεύμα της ντίσκο και των καρεκλάδικων- στην αριστοτέλους. Την οποία δε γεμίζαμε ακόμα με άνεση, όπως τώρα. Αλλά τουλάχιστον δεν κάναμε τη σκηνοθεσία του σύριζα –δε μπορούσαμε κιόλας- που γέμιζε την πλατεία με ταμπλό από όλες τις συνιστώσες του, για να κόβει τη θέα και να μη φαίνονται τα κενά στις γωνίες. Πόσα άτομα έχει η ρόζα δηλ στη θεσσαλονίκη, για να στήσει και δικό της ταμπλό;

Στο ενδιάμεσο, φιλική κουβέντα με ένα μέλος της κε –όχι του μπλοκ, της κανονικής- που το 89 ήταν στο στρατό, έχασε το πανηγύρι της διάσπασης και παραδέχτηκε, τίμια κι ανθρώπινα, πως δεν θα μπορούσε να ξέρει τι θα γινόταν και που θα ‘τανε, αν τα ‘χε ζήσει από μέσα τα πράγματα. Γιατί το από μέσα τότε στη νεολαία, πολύ εύκολα γινόταν απ’ έξω –και δε θα ‘ταν κι αυτό του βλαδίμηρου. Ο σύντροφος ήταν ειλικρινής κι ανέβηκε αυτόματα στην εκτίμησή μου.

Και μετά, προ-συγκέντρωση με τη σπουδάζουσα, κι ερώτηση για τα γεγονότα στη σφισσα από την καθοδήγηση, που είπε να περιμένουμε να δούμε τι θα πει η αλέκα. Που δε θυμάμαι πια τι ακριβώς μας είπε, αλλά μου έχει μείνει εκείνη η περίφημη διαλεκτική άρνηση: «ούτε κλαίμε, ούτε γελάμε». Που ξεχώριζε από τον κλαυσίγελο των ημερών και τις αριστερές υπογραφές στην αμερικάνικη πρεσβεία, που ήταν για γέλια και για κλάματα μαζί. Δήλωση το κκε δεν υπογράφει. Ούτε συλλυπητήρια, ούτε και μετανοίας.

Μαζί κι οι πολιτικές προεκτάσεις, που πάνε συνειρμικά με τον χώρο.
-Εσείς δηλ θα χαιρόσασταν αν έμενε ο συνασπισμός εκτός βουλής;
-Τι να σου πω; Ούτε κλαίμε, ούτε γελάμε.
Έτσι ανάλγητοι ήσαν πάντοτε αυτοί οι σταλινικοί.

Αυτό που δε μπορεί να εκφράσει όμως η επίσημη γραμμή, μπορείς να το δεις πολλές φορές στη βάση και τον απλό λαό. Πχ στον ηχολήπτη του σταθμού μας που είχε μάθει όλα τα μακάβρια ανέκδοτα για τους πύργους και τα ‘λεγε γελώντας σε όλους τους σφους παραγωγούς με τη σειρά.
–Τι είπαν στον άλλο πύργο, όταν έπεσε ο πρώτος; κτλ
Εμένα δε μου φάνηκαν πολύ αστεία και κράτησα τη γραμμή του κόμματος. Ούτε κλαίμε, ούτε γελάμε.

Και μετά, βραδιά τσάμπιονς λιγκ. Το διπλό του παο στην πόλη όπου ξεκίνησαν οι μπητλς, με τους κατοίκους που λέγονται χάμπουργκερ, και τη σεντ πάουλι για τους εναλλακτικούς αριστερούς. Η ουέφα είπε να γίνουν τα παιχνίδια κανονικά, για να μην χάσει τα λεφτά των χορηγών. Αλλά όταν της απαιτήθηκε σε πολιτικό επίπεδο, επέδειξε επιλεκτική ευαισθησία κι ανέβαλε τους αγώνες της δεύτερης ημέρας. Και τότε μελαγχόλησε πραγματικά πολύς κόσμος ανά την υφήλιο.

Οι ποιητές της κερκίδας εκδικήθηκαν με στιχάκια, όπου η έμπνευση υπερέβαινε διαλεκτικά την καφρίλα. Ρε μπιν λάντεν, τι να κάνω, που δεν ξέρω να οδηγώ αεροπλάνο.. Κι εναλλακτικά, ρε μπιν λάντεν εμφανίσου, ρίξε βόμβα στους... κακούς κι εξαφανίσου. Όπου κακοί, μπορεί να είναι οτιδήποτε: στην επτά, στον πειραιά, στη βουλή, στους αστούς κοκ.

Τα επόμενα χρόνια οι ηπα έζησαν στον αθλητισμό μία ακόμα εκδοχή μαύρου σεπτέμβρη. Είδαν τη μπασκετική-ομάδα όνειρο να γίνεται εφιάλτης και να γκρεμίζεται από την κορυφή, ακολουθώντας πορεία παράλληλη με τους δίδυμους πύργους και το αμερικάνικο όνειρο εν γένει.

Η τελευταία τους ήττα ήταν το σεπτέμβρη του 06’ στην ιαπωνία απ’ την εθνική μας. Κι οι νεοσύλλεκτοι της 296 στο καμπάνη ψάχναμε τρόπο να δούμε τον ημιτελικό, που έπεφτε πρωινές ώρες προς μεσημέρι. Τελικά προκρίθηκε η λύση της συνδικαλιάς –διαπραγμάτευση με το λοχαγό- κι ο κλήρος έπεσε στους κομμουνιστές. Η συντονιστική επιτροπή πήρε ατύπως ακρόαση, κατέθεσε το λαϊκό αίτημα και πέτυχε μια μικρή νίκη στο σήμερα, βασικά επειδή ήρθε εντολή από πάνω, απ’ τα κεντρικά, να δουν τον αγώνα σε όλα τα στρατόπεδα της επικράτειας –ένεκα η εθνική υπερηφάνεια. Αλλά αυτό δεν το ήξεραν τα άλλα συφάνταρα, που ενθουσιάστηκαν με τους καρπούς της δράσης μας κι είδαν στην πράξη πώς παίρνονται οι κατακτήσεις στον καπιταλισμό.

Πριν απ’ το χτύπημα στους πύργους, στο επετειολόγιο της μέρας ξεχώριζε η πτώση κι ο θάνατος του αλιέντε. Αυτού του ηρωικού ιδεαλιστή, όπως είπε κι η αλέκα στο φεστιβάλ, που πέθανε με το όπλο στο χέρι, πληρώνοντας ακριβά τις αυταπάτες του για ειρηνική μετάβαση στο σοσιαλισμό. Τις οποίες πλήρωσε εξίσου ακριβά η χιλή, που έγινε προτεκτοράτο των ηπα, με δικτατορικό καθεστώς, κι ακολούθησε πρώτη στον κόσμο τη συνταγή θανάτου του δντ.

Κάποιοι λένε ότι η εποχή αυτή ανήκει στο παρελθόν, θαμμένη στα συντρίμμια των δίδυμων πύργων και του σημείου μηδέν. Στην ουσία όμως η ενδεκάτη σεπτέμβρη ήταν η μέρα που άλλαξε τον κόσμο, χωρίς ουσιαστικά να αλλάξει πολλά πράγματα από τη νέα τάξη πραγμάτων, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο τέλος του αιώνα που μας πέρασε –και πέρασε κυριολεκτικά από πάνω μας, μαζί με το τέλος της ιστορίας.

Στο λυκαυγές του εικοστού πρώτου αιώνα, η πρόσφατη ιστορία επαναλήφθηκε σαν τραγωδία. Αμερικάνικη επέμβαση στο αφγανιστάν κι ένας ακόμα πόλεμος στον περσικό κόλπο και το ιράκ, με έναν μπους επικεφαλής. Το μόνο που άλλαξε ήταν το μεσαίο όνομα του προέδρου (ο περίφημος τάμπλογιου, όπως έγραφε ο αλήστου μνήμης τηλέπαθος) κι ο ρόλος των παλιών συμμάχων των ηπα –σαντάμ, ταλιμπάν- που αναγορεύτηκαν πλέον σε μέλη της αυτοκρατορίας του κακού.

Μία ακόμα ομοιότητα μπορούμε να βρούμε διαβάζοντας τα εξής.
Αρχές σεπτέμβρη, η ευρώπη ζούσε υπό το κράτος του φόβου μιας νέας αμερικάνικης επίθεσης κατά της λιβύης, καθώς τα αεροπλανοφόρα του έκτου στόλου μαζεύονταν και πάλι στη μεσόγειο (...). Ενώ το άρθρο δημοσιευόταν έχοντας σαν επίκεντρο τη λιβύη, άρχιζε κιόλας η αντισυριακή φάση της συνωμοσίας αυτής, προσθέτοντας νέο υλικό. Τα δημοσιεύματα του δυτικού τύπου άρχισαν να συνθέτουν ένα εκπληκτικό παζλ, καθώς αποκαλυπτόταν κομμάτι-κομμάτι, μια τεράστια συνωμοσία απροσδόκητα μεγάλης έκτασης, που αγκάλιαζε όλες τις χώρς της μεσογείου.
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτά γράφτηκαν το δεκέμβρη του 86’ κι είναι παρμένα από το βιβλίο του δελαστίκ, συνωμοσία στη μεσόγειο –εκδόσεις σύγχρονη εποχή.

Στον πρόλογο ο δελαστίκ αναφερόμενος στο ρόλο του δυτικού τύπου στην εξέλιξη της συνωμοσίας λέει ότι δίνει ένα συγκεκριμένο, εξαιρετικό παράδειγμα για το σημαίνει «ιμπεριαλισμός πληροφόρησης». Αυτή τη φορά είχαμε όμως κι εθνική αστική τάξη, που συμμετείχε πρόθυμα με εγχώριους εκπροσώπους σε αυτή την επιχείρηση. Κι έναν τουλάχιστον εξ αυτών, μπορεί να τον συναντά στα γραφεία της εφημερίδας που διευθύνει και να ανταλλάσσουν συντροφικά γνώμες για θέματα της επικαιρότητας.

Ίσως κάποιοι κολλήσουν στον τίτλο του βιβλίου, για να επιβεβαιώσουν πόσο αρέσουν στους κομμουνιστές οι θεωρίες συνωμοσίας -ήδη πριν από την πτώση του υπαρκτού και των πύργων. Όπου το ένα εμπεριέχει το άλλο και διαπλέκονται διαλεκτικά. Η πτώση της μίας υπερδύναμης του ψυχρού πολέμου, του ενός πόλου της αντίθεσης, φέρνει νομοτελειακά τη διάλυση του άλλου. Που είναι αναγκασμένος να μετασχηματιστεί και να ανακαλύψει μια καινούρια αντίθεση για να τον τροφοδοτεί, ένα νέο εχθρό που να δικαιολογεί τη δική του ύπαρξη.
Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε κάπως να τους ανακαλύψουμε.

Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι το αγαπημένο άθλημα των αστικού κόσμου, που προσπαθεί να συσκοτίσει την ουσία με φετιχισμούς, ψευδείς συνειδήσεις και μύθους για τους εβραίους, τη λέσχη μπίλντεμπεργκ, τον πράκτορα των γερμανών λένιν, το πραξικόπημα του κόκκινου οκτώβρη, την αμύθητη μυστική περιουσία των κομμουνιστών. Έλα τώρα που δεν τα ξέρεις..

Αφήνουν τον κάθε λιακόπουλο να αλωνίζει συνειδήσεις και να πλασάρει την πραμάτειά του ως αντίσταση στη νέα τάξη πραγμάτων. Κι έχουν αφήσει ισχυρά βιώματα στους παλιότερους σφους, που ξέρουν από πρώτο χέρι ότι οι 'πρακτόρικες μέθοδες' είναι ένα από τα βασικά μέσα του ταξικού εχθρού, για να μας διαβρώσει και να μας καταστήσει ακίνδυνους.

Αυτές οι μέθοδοι διαιωνίζουν το σύστημα, αλλά δεν του εξασφαλίζουν κάποιου είδους επανεκκίνηση για να το γλιτώσουν απ’ τις αντιφάσεις του. Οι αμερικάνοι ονόμασαν το σημείο της επίθεσης μηδέν, και το 89’ 'έτος 1', το πρώτο μετά το τέλος της ιστορίας. Αλλά η πτώση της σοβιετικής ένωσης, δεν ήταν παρά μια μικρή τονωτική ένεση στο γερασμένο κι άρρωστο κορμί του καπιταλισμού, που σπαράσσεται από τις εσωτερικές του αντιθέσεις και την κρίση που αγκαλιάζει όλα τα επίπεδα.

Ο καπιταλισμός σκίζει τις σάρκες του, μαζί με τις μικροαστικές αυταπάτες και τα ιδεολογήματα που νανούριζαν τη συνείδηση του εργαζόμενου λαού. Ο οποίος καταλαβαίνει πια ότι δεν αρκεί να θέλει κάτι πάρα πολύ και να περιμένει να συνωμοτήσει το σύμπαν, για να το αποκτήσει. Φτιάχνει τη δική του «συνωμοσία» κι οργανώνει τον αγώνα του, για να ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς, κι η μέρα που θα αλλάξει πραγματικά τον κόσμο. Και θα τον κλονίσει συθέμελα, σαν τις δέκα πρώτες μέρες του οκτώβρη.