Το πιο εκπληκτικό και πιο μεγάλο

Αυτή η ανάρτηση έπρεπε να προηγείται χρονικά, αλλά δεν ήταν έτοιμη στην ώρα της και μπαίνει σήμερα, εμπλουτισμένη με κάποια νεότερα στοιχεία. Εξάλλου τα ιστολόγια δεν είναι παρά διαδικτυακά ημερολόγια. Δεν είναι υποχρεωτικό να τρέχουν για να προλάβουν την επικαιρότητα ή κάποιες προθεσμίες και αυτή είναι ίσως η ιδιαίτερη αξία τους, που την βλέπεις ανατρέχοντας μετά από καιρό, στο αρχείο τους.

Παρασκευή: Αυτή τη φορά στην Πανόρμου, ήταν όλα όπως έπρεπε: παλμός, μαζικότητα, ομιλίες, καπνογόνα έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ και ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης. Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

{Ναι αλλά για το Κουρδιστάν δε λέτε τίποτα.
Μια φορά ένα δεξιό τρολ να κάνει την έκπληξη, λέγοντας κάτι έξυπνο-πρωτότυπο, καλή ώρα. Κι ας μπλέξουμε ύστερα σε κουβάρια, ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και προτεκτοράτα. Πολυσύλλαβες έννοιες που με το ζόρι χωράνε ονομαστικά σε ένα τουί -πού να τις αναλύσεις κιόλας. Κλείνει η παρένθεση.}

Ή(μασ)ταν σαφώς καλύτερα από το τελευταίο κάλεσμα της ΕΕΔΥΕ, μετά το ρεσάλτο στον στόλο της Φλοτίλα, όπου δεν είχαμε καν ντουντούκα -και δε χρειαζόταν κιόλας για να ακούσουμε τον Μπενετάτο. Μαζευτήκαμε απλώς γύρω του, καμιά 80αριά νοματαίοι -κι ένας σφ@ς, με συμπερίληψη- και διαλυθήκαμε, γιατί έρχονταν οι άλλοι. Τα οργανωμένα καλέσματα τρέχουν πάντα καλά -με δουλειά μυρμηγκιού και προετοιμασία ημερών. Τα ξαφνικά θέλουν λίγη βελτίωση -αλλά και αυτά θέμα οργάνωσης είναι βασικά.

-Μα γιατί διαδηλώνετε, αφού έκλεισε συμφωνία για ειρήνη -χωρίς δικαιοσύνη- και όλοι είναι ικανοποιημένοι; Η κυβέρνηση συνεχίζει τη στρατηγική της συνεργασία, το Ισραήλ τους εποικισμούς και το καθεστώς Απαρτχάιντ -όταν δε ρίχνει καμιά βόμβα για ξεμούδιασμα-, η ΕΕ την επίδειξη ευαισθησιών και απάθειας, η ΦΙΦΑ, η ΟΥΕΦΑ και άλλοι οργανισμοί να κάνουν τα στραβά μάτια για τις ισραηλινές ομάδες (εθνικές και συλλόγους). Και εμείς παραφωνία στη συμφωνία τους που ισοδυναμεί με αφωνία, πάλι λάθος μες στο κεφάλαιο του λάθος λήμματος.
Αφού όλοι διασκεδάζουνε, γιατί είσαι λυπημένη;

Η συμφωνία -σύμφωνα και με τις προηγούμενες- επιβεβαιώνει πως ο πόλεμος και η ειρήνη τους μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Και είναι η πιο γλαφυρή απεικόνιση του συνθήματος για την ιμπεριαλιστική ειρήνη που επιβάλλεται στους λαούς με το πιστόλι στον κρόταφο, για να διαλέξουν ελεύθερα τον τρόπο και την ταχύτητα του αφανισμού τους.

Αλλά όπως λέγαμε και στο 19ο Συνέδριο: ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα, που όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο. Και αυτό θα είναι το σύνθημα του Εργατικού-Λαϊκόυ Μετώπου, λιτό και περιεκτικό σαν πλήρες όνομα Βραζιλιάνου μέσου, γιατί οι λέξεις πρέπει να χαράσσονται στο μυαλό και να καρφώνονται σαν πρόκες. Σε κάθε Καλαμπόκ...

Τούτες τις μέρες -που ο άνεμος μας κυνηγά- το ΠΑΜΕ διοργάνωσε μια αποστολή αλληλεγγύης στη Δυτική Όχθη. Όπου οι κάτοικοί της, «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» από τείχη, ασφυκτικούς ελέγχους, καθημερινές ταπεινώσεις, θεωρούνται περίπου... «προνομιούχοι», συγκριτικά με την επίγεια κόλαση της Γάζας, που παραμένει πρακτικά αποκλεισμένη, ακόμα κι από τρόφιμα-ανθρωπιστική βοήθεια. Κι αν τώρα θεωρητικά απολαμβάνουν τα... καλά της «ειρήνης» -με το πιστόλι στον κρόταφο-, μπαίνεις ωστόσο στη διαδικασία να σκεφτείς μήπως το κράτος - δολοφόνος (απαγωγέας και εγκληματίας, με κάθε πιθανή έννοια) τολμήσει να συλλάβει και τους δικούς μας. Θα έχουμε άραγε τότε το ίδιο παλλαϊκό κύμα αλληλεγγύης; (Κι ενώ τα έγραφα μεταξύ σοβαρού και αστείου, σκάει η είδηση για την προσωρινή κράτηση των σφων στο Τελ-Αβίβ! Τα αντανακλαστικά ήταν άμεσα και η υπόθεση έληξε γρήγορα, αλλά η ουσία του πράγματος δεν αλλάζει).

Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται, διώκεται, συλλαμβάνεται, σε όποιον βρίσκεται στο στόχαστρό τους. Το όργανο και το portal καταγράφουν τα πάντα, καταγγέλλουν την άγρια (σχεδόν εκδικητική) καταστολή στις διαδηλώσεις των άλλων. Και αυτοί με τη σειρά τους γράφουν στις καλένδες την απεργία και δε γράφουν τίποτα για το 13ωρο.

-Μα πώς κολλάνε τώρα αυτά; Εύκολα και διαλεκτικά. Όπως τα συνδέει πχ ο πολιτικός κλόουν Σπυράδωνης, που τον ρωτάνε για τα χιλιάδες κενά στο ΕΣΥ και αυτός παραληρεί και απαντά αρλούμπες για την Παλαιστίνη, τα σύνορα του ’67 και την ομόφωνη ψήφο της Βουλής, πριν δέκα χρόνια. Θράσος είναι το μεσαίο του όνομα -σαν τον μπράβο Κούκουρα, στους Απαράδεκτους.

Όλα δένουν, γιατί έχουν κοινό παρονομαστή το κέρδος. Κι αν στον αριθμητή σκοτώνονται παιδιά από βόμβες ή εργαζόμενοι από υπερκόπωση και συνεχόμενες βάρδιες, όλα στη «ζωή» είναι. Άλλοι κυνηγάν το μέγιστο κέρδος και άλλοι την επιβίωση -τι να κάνουμε! Κι όπως λέει το Κεφάλαιο για το κεφάλαιο, αν μυρίσουν το ενδεχόμενο ενός μέγιστου κέρδους, δεν υπάρχει έγκλημα μπροστά στο οποίο θα διστάσουν, για να το αποκτήσουν...

Κι ενώ η ΓΣΕΕ έκανε ένα γενικό κάλεσμα «όλοι στους δρόμους», χωρίς να βγάλει καν απεργία, βρήκε απρόσμενους ( ; ) συμμάχους στο αριστεροχώρι, που ακολουθούν τον προγραμματισμό της, στην τσέπη της γλιστράνε, και μας το έκαναν διφραγκάκια πως διαφωνού(σα)ν με την απεργία της Τρίτης. Κι αντί να εισπράττουν απ’ την εξέδρα τους βροχή δεκάρικα, φτιάχνουν τον (πολιτικό) τόπο όπου θα ξανασυναντηθούν -με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τις θάλασσες του Αλέξη ή με το καπετανάτο του Γιάνη και της ΑΡΑΣ ή κάποιο άλλο ποντίκι που το έσκασε από το πλοίο, που βουλιάζει αύτανδρο και έχει κρατήσει μόνο τον Παππά από την σύνθεση της ΠΦΑ, ταϊζοντας παπά όλο τον κόσμο που το ’χε ανάγκη να (τους) πιστέψει. Τα άσχημα αριστεροχώρια, άσχημα καίγονται - βουλιάζουν κτλ. Αλλά τις πιο ωραίες αυταπάτες δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα, Αλέξη μου...

Την περασμένη βδομάδα πάντως είχε γενική απεργία, αν τυχόν δεν το καταλάβατε. Την διοργάνωσαν το ΣΕΚ κι οι φίλοι του -χωρίς τη ΓΣΕΕ-, συμμετείχαν κάποιοι σφοι στον κλάδο τους -γιατί δε θα αφήσουν ποτέ κανέναν δεξιό αριστεριστή να τους πει απεργοσπάστες- και εξελίχθηκε σε (κάτι σαν) στάση εργασίας σε κάποιους χώρους, σαν τοπικό καιρικό φαινόμενο, αμελητέο και ανάξιο λόγου. Αν η μαζική απεργία των λιμενεργατών στη Γένοβα ήταν εργατικό τσουνάμι, η περασμένη Παρασκευή ήταν ανεμιστηράκι χειρός, χωρίς μπαταρία.

ΣΕΚίτες παντός καιρού έπαιρναν το μικρόφωνο, ο ένας μετά τον άλλον, με διάφορα ψευδώνυμα. Και η απορία του σφου, στο διπλανό πηγαδάκι στην Πανόρμου, ήταν εύλογη. Μιλούσε ο Χ από την τάδε οργάνωση, ο Ψ από την δείνα οργάνωση. Κι από τα Σωματεία ποιος θα μιλήσει...;
Λίγο αργότερα έψαχνε να καταλάβει το Σχέδιο (Κ).
Βάλανε μια πορεία τη μέρα της απαγωγής, άλλη πορεία την επόμενη, την υποδοχή στο αεροδρόμιο, κινητοποίηση για την επέτειο των δυο χρόνων, τώρα την απεργία. Φυλλορρόησε ο κόσμος. Μα είναι σχέδιο αυτό;

Την ίδια στιγμή, το κίνημα μετράει τη μια νίκη μετά την άλλη.
Αστυνομική επέμβαση, για να σπάσει μια φοιτητική κατάληψη, προσαγωγή στους συνδικαλιστές που πήγαν να διαμαρτυρηθούν και το κερασάκι στην τούρτα: άρση ασυλίας για κομμουνιστή βουλευτή, επειδή ήταν με τους αγρότες, στην πρώτη γραμμή στα μπλόκα. Είναι επειδή έχουμε καλομάθει σε δεκαετίες νόμιμης δράσης. Οπότε θα μας ταράξουν στη νομιμότητα! Αστική δημοκρατία είναι θα περάσει.

Αλλά η κυβέρνηση εντόπισε το δημοκρατικό έλλειμμα στο γνωστό σούργελο της Πάτρας, που εκτελούσε καθήκοντα ασφαλίτη (και απεργοσπάστη, δύο σε ένα) και λέει πως τον τραμπούκισαν -έχει μάλιστα και βίντεο που δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Η κυβέρνηση παρόλα αυτά καταδικάζει την επίθεση στο κατά φαντασίαν θύμα. Κι ίσως χρειάζεται μια διαρροή που να αποδίδει σε τέτοιες επιθέσεις τη χαμηλή θέση της χώρας μας στον πίνακα για την ελευθερία έκφρασης στα ΜΜΕ. Τόσο χαμηλά, που εδώ κανείς δε θα τολμούσε να βγει με μαύρο περιβραχιόνιο στην οθόνη, ως διαμαρτυρία για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη -όπως έκαναν Ιταλοί δημοσιογράφοι, με αφορμή τον αγώνα της εθνικής τους με το Ισραήλ.

Εν παρόδω, στην Ευρωλίγκα γίνονται τρομερά πράγματα, εκτός γηπέδων. Οι Ισραηλινοί παίζουν πλέον ενώπιον κοινού και χιλιάδων θεατών (στη Σόφια ή όπου αλλού), χωρίς περιττούς περιορισμούς για λόγους ασφαλείας. Όταν παίζουν σε αφιλόξενες έδρες, όπου φοβούνται τις αντιδράσεις του κόσμου (πχ στην Ισπανία) απαιτούν και πετυχαίνουν τη διεξαγωγή της αναμέτρησης κεκλεισμένων των θυρών! Δηλαδή όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά αποκτούν πλεονέκτημα, σε μια εντυπωσιακή μεταστροφή των όρων και των δεδομένων. Και σα να μην έφτανε η προνομιακή μεταχείριση που απολαμβάνουν, τώρα πιέζουν για την άμεση επιστροφή τους στο Τελ Αβίβ, καθώς πλέον έχουμε ειρήνη! Πάλι καλά που δεν αξιώνουν και το φετινό Φάιναλ Φορ -να επιστρέψει στη γη της επαγγελίας-γενοκτονίας. Εκτός και αν τους το παραχωρήσει οικειοθελώς η Αθήνα, με εντολή Μωυσή...

Κι αν οι Ισραηλινοί πετυχαίνουν τέτοιες συμφωνίες και προνομιακούς όρους στην Ευρωλίγκα -έστω σε καθαρά συμβολικό επίπεδο-, φαντάσου τι όρους πετυχαίνουν πχ στις ειρηνευτικές συμφωνίες και κατά πόσο τις τηρούν.

Κι όμως, μες σε όλα αυτά, ήρωες μες στα χαλάσματα, οι μαχητές της Παλαιστίνης επιστρέφουν. Για μας λοιπόν, το πιο επιβλητικό, μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας λαός που τον ’μποδίζουν να βαδίζει, αλλά παρόλα όσα σηκώνει ανάστημα και στέκεται όρθιος, για λευτεριά από το ποτάμι ως τη θάλασσα. Ακόμα και αν τον κλείσουν σε μια λωρίδα γης, ακόμα και την κοίτη ενός ποταμού να του αφήσουν, θα είναι αρκετή για να συνεχίσει να παλεύει. Και θα γίνει τσουνάμι που θα τους πνίξει...

Η απεργία απελευθερώνει

Άγχος, πίεση για πενταροδεκάρες, μισή άδεια, μισά ένσημα, μισά δικαιώματα, μισή ζωή, διπλάσιος εργάσιμος χρόνος, καθόλου ζωή, φαύλος κύκλος και πάλι από την αρχή, περιμένοντας την έκπληξη: τον κυρ-Μέντιο να κινήσει, τον Σίσυφο να φτάσει τον βράχο στην κορυφή -πριν σαπίσουν οι συνθήκες-, τον φόβο να χαθεί μες στο πλήθος. Αν η μισθωτή σκλαβιά υποδουλώνει σώμα και πνεύμα, αν καίει μυικούς ιστούς και εγκεφαλικά κύτταρα, αν βλάπτει σοβαρά την υγεία (ψυχική και οργανική) τσακίζοντας κορμιά και (ταξικές) συνειδήσεις, τότε η απεργία δεν μπορεί παρά να είναι μια μορφή χειραφέτησης και ελευθερίας. Συνείδηση της αναγκαιότητας να οργανωθούμε και να αντιδράσουμε. Μα πάνω απ’ όλα απελευθέρωση από την αγκύλωση της αδράνειας, από τον φόβο για τους ισχυρούς και το άγνωστο, έξω από τη μίζερη καθημερινότητα, μακριά από τη «ζώνη ασφαλείας» και της εργασιακής ανασφάλειας.

Ακολουθούν μερικά στιγμιότυπα από τη σημερινή απεργία, δύο μέρες μετά την επέτειο της απελευθέρωσης. Η ζωντανή σύνδεση και η παρέμβαση από την ηρωική Παλαιστίνη. Η συνδικαλίστρια απ’ τον Σκλαβενίτη να λέει: «λιποθυμάμε ακόμα και τώρα, με την οκτάωρη βάρδια». Το πλακάτ του εμπορικού συλλόγου: «13 ώρες δουλειά, ποιος θα μεγαλώσει τα παιδιά;» Αυτό που τα αναλαμβάνει και τις μέρες της απεργίες. Όπου αν δεν υπάρχει ο βασικός πυλώνας κοινωνικής μέριμνας -δηλαδή παππούδες, γιαγιάδες- αρχίζουν τα δύσκολα διλήμματα της «απεργοσπασίας». Να μείνει σπίτι ο ένας από τους δυο γονείς ή να φωνάξεις την κυρία που προσέχει το παιδί, για να κατέβουν και οι δύο. Και να σου πω κάτι; Ποτέ δεν είναι νωρίς για το παιδί να αρχίσει το σχολείο της ζωής και του αγώνα.

Αθλητικό πηγαδάκι για τους Αντετοκούνμπο και την ελληνο-νιγηριανή παροικία στο Μιλγουόκι. Ο Κώστας έχει συμβόλαιο, τον μεγάλο αδερφό τον κέρδισε η τραπ -πιο δυσοίωνο και από το «1984»- και τα μικρά ίσως γίνουν ντραφτ κάπου στα δέκα τους, με δυο μέτρα ύψος. Αλλά αν ο Γιάννης είχε την παραμικρή επαφή με το κίνημα -λέμε τώρα-, θα τον φώναζαν Κιμ και θα μάθαινε τι σημαίνει η λέξη «νεποτισμός».

Καταγγελία από τα μεγάφωνα για το αστυνομικό ντου στην Αρχιτεκτονική, για να σπάσουν την κατάληψη και να συλλάβουν όσους ήταν μέσα. Γιατί η κατάληψη ήταν μια αυθαίρετη κίνηση με απόφαση συλλόγου, ενώ τα ΜΑΤ μπήκαν με το σπαθί τους -και το κλομπ τους- με δημοκρατική απόφαση του Πρύτανη (του αίσχους), που τάχθηκε στη σωστή πλευρά της εξουσίας (της δύναμης που παράγει «δίκαιο» κατά το δοκούν και συμφέρον) και κάνει προπόνηση για καριέρα στον ιδιωτικό τομέα. Δημοκρατία είναι, θα περάσει. Άμεσα αντανακλαστικά και συγκέντρωση στη ΓΑΔΑ, για να αφήσουν τα παιδιά ελεύθερα.

Τα μπλοκ μας φωνάζουν «το 13ωρο δε θα εφαρμοστεί». Αλλά το ζήτημα είναι πως θα νομιμοποιήσει τις γαλέρες όπου ήδη εφαρμόζεται -διάφορα κάτεργα της τουριστικής βιομηχανίας, όπου το μόνο «βαρύ» είναι η άγρια εκμετάλλευση. Κανείς δεν έχει αυταπάτες πως δε θα το ψηφίσει ο κυβερνητικός λόχος. Ίσως έπρεπε, όμως, να ’μαστε απέξω την ώρα της ψήφισης, για την τιμή των όπλων και της τάξης μας, με κάποιο κάλεσμα για συλλαλητήριο. Αν δεν το κάνουμε-σηκώσουμε εμείς, τότε ποιος;

Ο κόσμος γεμίζει την Πανεπιστημίου, από την Ομόνοια ως το Σύνταγμα και την αρχή της Αμαλίας. Μαζική και πετυχημένη συγκέντρωση, δεδομένων των συνθηκών και των περιορισμών -η απεργοσπασία της ΓΣΕΕ. Πού να είναι όμως ο κόσμος που είχε κατεβεί για τα Τέμπη; Ένιωσε άραγε κινηματική κόπωση; Ότι δεν είναι δική του η μάχη αυτή; Ή μήπως ξεχνά πως οι 13ωρες σερί βάρδιες φέρνουν με μαθηματική ακρίβεια νέα Τέμπη -και νέους σταθμάρχες ως εξιλαστήρια θύματα;

Ένας σφος φορά μπλουζάκι με καρπούζι και μότο: Smile, tomorrow will be worse -χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε; Δεν είναι ο γνωστός συμβολισμός, αλλά θα κολλούσε για την Παλαιστίνη -και για το μέλλον μας γενικώς, αν δεν το πάρουμε στα χέρια μας και περιμένουμε να μας το βρουν-ορίσουν οι άλλοι. Οι σφοι παραμένουν ιστορικά και κοσμοθεωρητικά αισιόδοξοι πως ο κόσμος αυτός μπορεί και πρέπει να αλλάξει, αν δε θέλει να σβήσει πριν την ώρα του. Αλλά μαζί με τη γνώση, έρχονται τα μελαγχολικά χαμόγελα. Ιδίως όταν ξέρεις πώς θα μπορούσαμε να ζούμε, αντί να παλεύουμε για επιβίωση.

Ένας άλλος φοράει μπλουζάκι του Βάρναλη, ίσως υπαινιγμός για τους μοιραίους -και άβουλους αντάμα- που προσμένουν κάποιο θάμα, χωρίς να κατέβουν στον δρόμο για να το πετύχουν. Δεν μπορεί όμως το «αυθόρμητο» να καλύπτει πάντα την τρύπα της ΓΣΕΕ -ή τις δικές μας αδυναμίες.

Πλησιάζουμε το Σύνταγμα και το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου δεν υπήρχαν τανκ (ακόμα), αλλά τα φαναράκια, τα 57 ονόματα και λίγοι τουρίστες -λίγοι παραπάνω από την απέναντι συγκέντρωση. Οι οποίοι δεν προσβάλλουν κανέναν κυρ-Παντελή, όταν φέρνουν συνάλλαγμα -κι ας έχουν βραχιολάκια, για να μην αφήνουν ποτέ χύμα χρήμα, σε τρίτους.

Είναι δύσκολο να διακρίνεις την ουσία μες σε τόνους υποκρισίας, αλλά ας θυμίσουμε κάποια βασικά πράγματα. Τα ΜΑΤ είναι και αυτά ένα είδος στρατιωτικής δύναμης, με αστυνομικές στολές. Σε μια πραγματική δημοκρατία θα είχαν καταργηθεί. Αν αυτό δεν έχει συμβεί, είναι γιατί έχουμε δικτατορία του κεφαλαίου, δηλαδή μια ταξική εξουσία, που στήνει τείχη με πραιτωριανούς για να οχυρωθεί πίσω τους. Καμία εντύπωση δεν προκαλεί η «παρέκκλιση» της αστικής εξουσίας από το δημοκρατικό ιδεώδες και τις σημαίες της νιότης της. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι βρίσκει πάντα πιστά σκυλιά και άμισθα τρολ, πρόθυμα να δεχτούν και να δικαιολογήσουν τα πάντα: από τανκ στο Σύνταγμα, μέχρι μια ανοιχτή δικτατορία -για να θεραπευτεί ο ασθενής.

Στο Σύνταγμα ένα μεγάλο ποτάμι ενώνεται ή μάλλον περνάει ξώφαλτσα από τον βούρκο της εργατικής γραφειοκρατίας και τις 50 αποχρώσεις της σοσιαλδημοκρατίας - αριστεροχωρίου. Στα μεγάφωνα παίζει ο Μπεζεντάκος ενώ οι παρόντες ψάχνουν τον ένατο -και τους οκτώ- από άποψη μαζικότητας. Οι ΣΕΚίτες βρίσκουν κοινό για να κάνουν... «μαζική δουλειά» και να πείσουν τους πεισμένους που οργάνωσαν την απεργία, χωρίς το απόστημα της ΓΣΕΕ. Ενώ ο εκφωνητής κλείνει λέγοντας «είμαστε ενωμένοι, είμαστε πολλοί», μήπως το πιστέψει και ο ίδιος. Στο φινάλε λέει «ευχαριστούμε πολύ», θυμίζοντας αεροσυνοδό ή παρουσιαστή ειδήσεων.

Δύσκολα μπορείς να βρεις τόσο έντονη αντίθεση σε μια απεργιακή συγκέντρωση. Από τη μια τα «απομονωμένα μπλοκ» του ΠΑΜΕ με χιλιάδες κόσμο και από την άλλη η «πλατιά ενότητα» της ανυπαρξίας, που απλώνεται σε μεγαλύτερο πλάτος, για να πιάνει περισσότερο χώρο. Δυο κόσμοι αντίθετοι, ο ένας με κόσμο και ο άλλος χωρίς. Και μια σημείωση για τους λοβοτομημένους που δυσκολεύονται να πιάσουν το νόημα. Η σύγκριση δε γίνεται για να (ανα)μετρηθούμε με ένα άταφο πτώμα και να χαρούμε, αλλά γιατί δείχνει τις προτεραιότητες κάθε χώρου: ποιος προσπαθεί -με όσες αδυναμίες, αντιφάσεις και ανεπάρκειες- να οργανώσει έναν αγώνα και ποιος κάνει πλάτες στην εργοδοσία, βγάζοντας μια υποχρέωση. Μόνο τυχαίο δεν ήταν, τελικά, το σχετικό σχόλιο του Ρίζου τις προάλλες...

Κατακλείδα: Δεκάδες Σωματεία, Ομοσπονδία και Εργατικά Κέντρα, 38 (αστέρια) σύνολο, τα περισσότερα από κάθε άλλη φορά, χωρίς την κεντρική τριτοβάθμια σφραγίδα, οργάνωσαν υπό σχετική πίεση χρόνου μια μαζική απεργία -τη δεύτερη μες σε λίγες μέρες, με τις οικονομικές αντοχές του εργατόκοσμου να είναι περιορισμένες. Κι αυτή είναι η βασική παρακαταθήκη για τους αγώνες που έρχονται. Οι εργάτες μπορούν χωρίς αφεντικά και εργατοπατέρες, λύκους με προβιά που μας θεωρούν πρόβατα, έτοιμα για σφαγή -για να αγιάσουμε προφανώς. Μπορούν να δίνουν μάχες, να σπάνε το τείχος της συναίνεσης, της ένοχης σιωπής και του φόβου. Έχουν όμως πολύ δρόμο μπροστά τους, μέχρι να μάθουν να νικάνε, να αλλάξουν τον καταθλιπτικό συσχετισμό δύναμης και τους όρους του παιχνιδιού. Και στο πλευρό τους, έχουμε να μάθουμε και εμείς πολλά.

Όσα δε φέρνει ο χρόνος

-Καλημέρα. Είναι μόνο αυτή που σε βρίσκει στον δρόμο να παλεύεις.
-Και καλό μήνα. Μόνο σε αυτούς που απέργησαν και αγωνίζονται στον δρόμο. Στους υπόλοιπους 13ωρο, με διάλειμμα εκτός εργάσιμου χρόνου. Εντάξει αλλά δεν πάει έτσι. Διεκδικούμε για το σύνολο της τάξης μας. Όλοι μαζί νικάμε ή χάνουμε και...
-Πάτε στην πορεία; Μακάρι να μπορούσαμε και εμείς; -Γιατί δεν απεργείτε; -...
Τι λέγαμε; Ναι. Μακάρι 13ωρο σπαστό, 7/7 και άδεια ένα ΣΚ κάθε τρίμηνο. 

Ξέρω πολλούς που εύχονται να κρατούσε το Φεστιβάλ κάνα δεκαήμερο -χωρίς να σκέφτονται τις πρακτικές συνέπειες και το λούκι που θα τραβούσαν οι σφοι διοργανωτές. Δεν ξέρω όμως ούτε έναν εργαζόμενο που να επιθυμεί το 13ωρο. Και βασικά ούτε έναν που θα δούλευε καθημερινά, αν δεν είχε ανάγκη τα λεφτά.

Σε αυτό το σύστημα, η εργασία δεν είναι κάτι που εξανθρωπίζει το είδος μας, του χαρίζει συνείδηση και το ξεχωρίζει από το ζωικό βασίλειο. Είναι βραχνάς, αγγαρεία που αποκτηνώνει και αποβλακώνει, που διασφαλίζει πως θα γυρνάμε σκυφτοί στα τέσσερα χωρίς όνειρα και επιθυμίες, άβουλα βλίτα σε διαμαντένια προβλήτα. Κι ο χειραφετητικός της χαρακτήρας καταντάει μια παρωδία, σαν την ειρωνική επιγραφή στο Άουσβιτς «η εργασία απελευθερώνει».

13 ώρες... Δε χωράνε ούτε στο ρολόι της ταξικής πάλης, που κινεί τα γρανάζια της ιστορίας προς το μέλλον. Και αν δεν τα κινήσουμε εμείς, γυρίζουν πίσω ολοταχώς, μετά τις 12 -και ούτε ένα τηλεφώνημα ή ένα γοβάκι παρηγοριά-, στα μεσάνυχτα του κόσμου και τον εργασιακό μεσαίωνα.

Όσο τον νου μου λερώνω
Δίπλα σε εκείνους που δεν ξέρουν τίποτα για τον φόνο
Τον δολοφόνο κατηγορώ με μανία
Μα τον φυλάει στρατός, Βουλή και αστυνομία
Δε με ακούει κανείς, νιώθω σαν σχιζοφρενής...

Μαζευόμαστε για να κάνουμε τη φωνή μας (πιο) δυνατή και ας μας περνάνε ενίοτε για τους τρελούς του χωριού. Είμαστε οι μουρλοί που θέλουν να νεκρώσουν τα πάντα για μια μέρα, για να έχουμε δικαίωμα στη ζωή. Για να μη δουλεύουμε ήλιο με ήλιο, σαν ζωντανοί - νεκροί, σε ένα ανοιχτό κλουβί με σιγή νεκροταφείου, όπου κανείς δε θα έχει ελεύθερο χρόνο. Είμαστε αυτοί που δε σταυρώνουμε τα χέρια μας, αλλά παίρνουμε σε αυτά τις τύχες μας και δεν γκρινιάζουμε κατόπιν εορτής για όσα συμβαίνουν -γαμώ την ατυχία μας και την «γκαντεμιά» που μας δέρνει.

Θεωρείς το 13 παρεξηγημένο αριθμό; Είναι το τυχερό σου νούμερο; Κυνηγούσες πάντα το χρυσό 13άρι; Τέλεια! Παίξε ΠΡΟ-ΠΟ -το παλιό, το πατροπαράδοτο. Πάρε φανέλα του Διαμαντίδη ή του Φασούλα. Γράψου στη Θύρα 13, μα πάνω από όλα στο Σωματείο σου. Και για 13ωρη δουλειά ούτε σκέψη!

Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, σου λένε. Αλλά δουλειά τις Κυριακές (τη μέρα του... Κυρίου), 13ωρη εργασία -να μη σε βλέπει το σπίτι σου. Τι άλλο θες για να καταλάβεις ότι η μόνη πατρίδα είναι τα κέρδη του αφεντικού σου, μόνος θεός το χρήμα και όλοι εδώ είμαστε μια οικογένεια για να το υπηρετούμε πιστά;

Ένας σφος λέει πως οι καπιταλιστές συσσωρεύουν υπεραξία, αλλά θα έχουν σοβαρές δυσκολίες να πραγματοποιήσουν τα κέρδη τους στην αγορά, αν δουλεύουμε 13ωρα σαν μηχανές, γιατί μας χρειάζονται και ως καταναλωτές, να αγοράζει κάποιος τα προϊόντα τους. Κι αυτή την αντίφαση θα την βρουν μπροστά τους -όπως και τόσες άλλες.
Εγώ λέω πως η αύξηση του ωραρίου, χωρίς υπερωρίες και περιττά έξοδα για οικονομικά κίνητρα, είναι μονόδρομος για να πετύχουν απόλυτη αύξηση στην απόσπαση υπεραξίας και να αντιμετωπίσουν την πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους.
Και η πείρα από την πραγματική ζωή λέει πως το 13ωρο το θέλουν κυρίως οι ξενοδόχοι και οι καπιταλιστές σε διάφορες γαλέρες (τουριστικά κάτεργα κ.ά.), όπου το 13ωρο/7ήμερο εφαρμόζεται ήδη de facto και θέλουν το νομικό πλαίσιο που θα το κατοχυρώνει de jure και θα το νομιμοποιεί ως βάση για να πάμε πιο κάτω στον πάτο του βαρελιού.

Ένας άλλος σφος αναρωτιέται μήπως η τεχνητή νοημοσύνη πλησιάζει στο σημείο να κατασκευάζει μηχανές-τεχνητούς εργάτες που θα... παράγουν υπεραξία χωρίς το είδος μας και θα ανατρέψει όσα ξέρουμε για τις βάσεις της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας. Και εγώ αναρωτιέμαι αν αλλάζει κάτι στην ουσία του θέματος (της αντικατάστασης του ανθρώπου από μηχανές) από την εποχή του Ιλιένκοφ (και όσων σπουδαίων έγραφε σχετικά και μπορεί να διαβάσει κανείς στο «Μαύρο Κουτί της Νοημοσύνης»), των κλασικών και της πρώτης εμφάνισης των μηχανών με τους Λουδίτες. Κι (αναρωτιέμαι) αν όντως οι ποσοτικές αλλαγές που συσσωρεύτηκαν μες στα χρόνια εισάγουν πλέον μια νέα ποιότητα.

Αλλά αυτή είναι μια κουβέντα για τον ελεύθερο χρόνο μας -αυτόν που δε θα έχουμε με την 13ωρη εργασία. Και το βασικό είναι πως η ΤΝ μάς προσφέρει τη δυνατότητα για δραστική μείωση της εργάσιμης ημέρας κι εδώ συζητάμε για το 13ωρο και τις στρατιές ανέργων που έρχονται, ακριβώς γιατί η τεχνολογία δεν υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, σε μια ταξική κοινωνία.

Τις σκέψεις σου διακόπτει η απεργιακή αφίσα της ΓΣΕΕ: ο χρόνος εργασίας δεν είναι εμπόρευμα, είναι η ζωή μας! Τότε πάρε άλλες πέντε ώρες ζωή-δικαίωμα, να φτάσεις τις 13. Και να απορείς μετά τι έχουν τα έρμα και πέφτουν σαν κοτόπουλα - παθαίνουν εργατικά ατυχήματα.

Το πλάνο ανοίγει, ένα αγγελάκι-τρολ εμφανίζεται πάνω από τον ώμο σου.
-Καλά, σας είδαμε στο Φεστιβάλ -στα πανηγύρια πρώτοι. Αλλά πού είναι αυτός ο κόσμος στο κίνημα; Οι μισοί από αυτούς να απεργούσαν σήμερα...
Μάντεψε, αυτό ακριβώς έκαναν. Απέργησαν και κατέβηκαν στον δρόμο. Όχι όλοι, αλλά δεκάδες χιλιάδες, που γέμισαν τα Προπύλαια, μεγάλο μέρος της Πανεπιστημίου, και την άλλη φορά θα είναι ακόμα περισσότεροι. Τους πανηγυρτζήδες του πληκτρολογίου δεν ξέρω πότε θα βρούμε στους δρόμους -τόσα χρόνια τους ψάχνουμε...

Οι ομιλητές της συγκέντρωσης ήταν στοχευμένα επιλεγμένοι. Από τις σχολικές καθαρίστριες, όπου τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, επί πανδημίας, έγιναν απόλυση για μια συνάδελφο που δήλωσε πως θα απεργήσει. Από τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, που κέρδισαν ως παράσημο άλλη μια δικαστική απόφαση για «παράνομη και καταχρηστική» απεργία. Ένας σμήναρχος εν αποστρατεία που μας πήγε πέρα από το τυράκι για τις αυξήσεις στις απολαβές των στρατιωτικών και είπε ότι η κυβέρνηση επιχειρεί ουσιαστικά να διαλύσει τις ένοπλες δυνάμεις.

Μα πάνω απ’ όλα ο εκπρόσωπος της Ένωσης Παλαιστίνιων εργατών, που σκόρπισε ρίγη συγκίνησης -και όχι απλώς με την υπερτίμια προσπάθειά του να ξεπεράσει το εμπόδιο της γλώσσας- κλείνοντας με μια δραματική έκκληση, «μην αφήνετε τη Γάζα μόνη της!». Σε μια ομιλία που θύμιζε συνειρμικά «μήνυμα από την άλλη πλευρά», για έναν λαό που μάχεται αλλά τον έχουν εγκαταλείψει σχεδόν όλοι -πχ ο διαφημισμένος συνασπισμός των BRICs- και καλείται να αποφασίσει με το πιστόλι στον κρόταφο, με ποιον τρόπο θέλει να πεθάνει και αν θα δεχτεί να τον σφάξουν ή να αυτοκτονήσει (πολιτικά) οικειοθελώς.

Στο τέλος ο Τασούλας από τους Οικοδόμους εξήγησε πως το 13ωρο δεν είναι ο πάτος του βαρελιού -ήδη γίνεται λόγος για σπαστό 13ωρο, που ισοδυναμεί πρακτικά με 16ωρο!- και σημείωσε τους βασικούς σταθμούς προσεχώς.

-Την εκδήλωση του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων για τα 5 χρόνια από την 7η Οκτώβρη του 2020 και την καταδίκη της νεοναζιστικής συμμορίας της ΧΑ -μια πενταετία στην οποία είχαμε αρκετές αλλαγές προς το χειρότερο.
-Την κινητοποίηση των Σωματείων για την Παλαιστίνη την επόμενη βδομάδα.
-Τον σχεδιασμό για νέα απεργία, όταν κατατεθεί το εκτρωματικό νομοσχέδιο από την κυβέρνηση.

Και ως τότε τρέχουμε. Και αν έχουμε κάποια ευχάριστη δράση -όπως στη Γένοβα-, τόσο το καλύτερο.

Φτάνοντας στο Σύνταγμα άρχισαν να ηχούν οι Σειρήνες. Συναγερμός για το 13ωρο; Άσκηση εναντίον του εσωτερικού εχθρού -δηλαδή εμάς; Μάλλον κάτι σαν το δεύτερο, προγραμματισμένο για εκείνη την ώρα, αλλά ήταν ωραίος ο συγχρονισμός και ο συμβολισμός του πράγματος.

Από συλλογικές κινηματικές παρουσίες, ξεχώρισα αυτό του Σωματείου στη Γραμμή 4 του Μετρό -όπου οι εργαζόμενοι δεν ακολούθησαν τον παλιό τους γραμματέα, ίσως γιατί ούτε ο ίδιος δεν κατάλαβε όσα μπερδεμένα έγραφε στο Πριν για την αποχώρησή του από το κόμμα. Και το Σωματείο των εργαζόμενων στην e-traveli -και όποιος γελάσει ομοφοβικά, να του καεί η οθόνη.

Μα δεν πρέπει επιτέλους το ΠΑΜΕ να εντάξει στον λόγο του τη συμπερίληψη; Να συμπεριλάβει τις αγωνίες και τη σκέψη του απεργοσπάστη, του μέσου κυρ-Παντελή και του χαφιέ της εταιρείας; Να μιλήσει στη γλώσσα όσων βαριούνται να ξυπνήσουν χαράματα για περιφρούρηση ή όσων πιστεύουν πως δε βγαίνει τίποτα με τις απεργίες και ότι είναι τουφεκιές στον αέρα;

Όχι, αρκεί που το έκανε με τα μέλη του March to Gaza -που μοίραζαν το υλικό τους- και με την εγρήγορση για να μην χτυπήσει τον στολίσκο αλληλεγγύης το κράτος-δολοφόνος. Και σε ένα άλλο (υποδεέστερο γκεστάλτ) με τους συναγωνιστές που ήρθαν όπως είναι, με τα μπλουζάκια τους για τον Σόκρατες (και την «Κορινθιακή Δημοκρατία») και για τον Gangster...

Παρεμπιπτόντως, χτες ο μπασκετικός Άρης πέτυχε κάτι που δεν είχε καταφέρει ούτε με το δίδυμο Γκάλη-Γιαννάκη, ένα διπλό επί ιταλικής ομάδας, δείχνοντας πως οι συνθήκες ωριμάζουν γρήγορα, όσα δε φέρνει ο (εργάσιμος) χρόνος τα φέρνει η στιγμή και ο καιρός γαρ εγγύς για τις πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες που αναμένουμε. Ως τότε δε γίνονται ούτε τα αυτονόητα -που είναι τα πιο δύσκολα να γίνουν. Οι ομάδες από το Ισραήλ παίζουν κανονικά και με τον νόμο, η ΦΙΦΑ και η Ευρωλίγκα κάνουν την πάπια για να μην τις αποκλείσουν, η Χάποελ του Ιτούδη παίζει στη Σόφια με χιλιάδες κόσμο, ενώ η Εφές κάνει εξορία για «λόγους ασφαλείας» στο ματς με τη Μακάμπι. Και η υποκρισία με τα διπλά σταθμά συνεχίζεται...

Εν τω μεταξύ, ο ΓΓ άφησε ένα λιτό, καλλιγραφικό μήνυμα για τον απεργό πείνας Πάνο Ρούτσι, ανθρώπινο και χωρίς ανορθογραφίες -κι ας μην είναι απόφοιτος του Χάρβαρντ. Μέχρι την τελική δικαίωση! Μέχρι να καθίσουν όλοι οι ένοχοι στο σκαμνί. Για να μην έχουμε ξανά τέτοια εγκλήματα! Με εκτίμηση και αλληλεγγύη.

Λίγες μέρες πριν, στον ίδιο χώρο, έλαβε χώρα μια ένταση κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης, που μπορεί να μοιάζει με τρικυμία σε ποτήρι, αλλά ανέδειξε διάφορες αντιφάσεις και παθογένειες, ένθεν και ένθεν. Κι είναι μια ένοχη απόλαυση να βλέπεις τους μισούς να ανακαλύπτουν προβοκάτορες και τους άλλους μισούς να φρικάρουν με το χαζοχαρούμενο χυμαδιό -που κατά κανόνα το αποθεώνουν στο όνομα του αυθόρμητου- ή να βάζεις αθώα το ερώτημα πού κοιτούσε η περιφρούρηση -και αν είχε μέτωπο στη Βουλή ή στον χύμα κόσμο. Αλλά η ουσία βρίσκεται πάντα σε μεγαλύτερο βάθος. Κι αυτοί που αναμασάν μια φράση του Λένιν, για αυτούς που δε θα δουν ποτέ μια επανάσταση, αν περιμένουν να την βρουν στην «καθαρή μορφή» της, πρέπει κάποτε να μας πουν πού λέει ο Βλαδίμηρος ότι πρέπει να σέρνεσαι άκριτα πίσω από μικτές, αντιφατικές μορφές κινήματος και να μην παρεμβαίνεις με τους δικούς σου όρους.

Οι άλλες δύο απεργιακές συγκεντρώσεις ήταν ένας διαρκής κλαυσίγελως, ταξίδι στο φάσμα της χαρμολύπης. Η θλιβερή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, με ελάχιστα σωματεία, δεκάδες γκρούπες και τις 50 αποχρώσεις-ψευδώνυμα του ΣΕΚ, την ΕΡΓΑΣ του ΜΛ-ΚΚΕ, τη ΝεΑΡ κι έναν τύπο με μπλουζάκι «πας μη Έλλην βάρβαρος», που ήταν μες στο κλίμα. Και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, που δε θα γίνουν ποτέ 3ος πόλος -ούτε καν 2,5 Διεθνής- όσο λειτουργούν ως δορυφόρος της ΓΣΕΕ και περιμένουν να ξεκινήσει η δική της πορεία, κρατώντας απλώς κάποιες αποστάσεις -όχι πολιτικές, αλλά χιλιομετρικές, επί της Σταδίου. Κάπου στο 2 και κάτι ήταν το ΜεΡΑ25 και η ΑΡΑΣ στον ρόλο της νεολαίας του Βαρουφάκη, λίγο μετά η υπόλοιπη ΑΝΤΑΡΣΥΑ -και ένα μπλουζάκι «η καρέκλα είναι πρέζα», του Μητσοτάκη που δε γαμιέται. Και προς το τέλος, οι διάφορες αποχρώσεις του μαύρου, όπου παραδόξως έπαιζε Νταλάρας. «Αναρχία στην αναρχία» που θα έλεγε και το αντίστοιχο μπλουζάκι.

Ένα κομμάτι αυτού του (2,5) πόλου θέλει να ξαναγυρίσει την ίδια σκηνή της γέννας μιας άλλης -και όχι άλλης μιας- ελπιδοφόρας εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ένοχη απόλαυση για ένα φανατικό σινεφίλ κοινό, που έχει χάσει το μέτρημα στις συνέχειες (σίκουελ) αλλά δεν θυμάται πλέον το πρώτο μέρος της απειρολογίας και κρατά ανά χείρας πατατάκια και ποπ κορν για αντίστοιχες διαδικασίες.

Όλα τα υπόλοιπα, που δε φέρνει ο χρόνος, θα τα φέρει μια στιγμή, διαλεκτική και αντιφατική σαν εμάς. Μην περιμένεις να την δεις σε καθαρή μορφή, γιατί δε θα την ζήσεις ποτέ. Και αν η κε του μπλοκ έχασε τελικά κάποιο σπουδαίο στιγμιότυπο, θα το έχει συλλάβει ο φακός του ακροβάτη φωτογρά(σ)φου, που σκαρφαλώνει παντού, κερδίζοντας και το αυθόρμητο χειροκρότημα του Τσουβέλα τις προάλλες...

Ψήσου να κάνεις καμιά απεργία

 -Για πες, τι κόσμο είχε στην απεργία;
-Εντάξει, κάτι είχε. -Δηλαδή;
Κι αρχίζουμε διάλογο από «Τρεις Χάριτες», Ρέππας-Παπαθανασίου.

Μπροστά στον Φασούλα είναι κοντός. Μπροστά στον Θανασάκη Κανελλόπουλο, είναι ψηλός.
Και ποιος είναι τώρα αυτός, θα μου πεις, νεαρέ αναγνώστη -αν υπάρχεις. Τι να σου λέω. Ο Φασούλας τουλάχιστον σου λέει κάτι;
Μια μέρα θα το γράψει η ιστορία, ένας Πασόκος δύο μέτρα δεκατρία...

Εντάξει, λίγο παλαιακό χιούμορ, αλλά δεν πειράζει. Αρκεί να μην έχουμε παλαιακά πολιτικά σχήματα, για κυβερνήσεις, στάδια και φιλολαϊκές κρατικοποιήσεις.

Το γενικό νόημα είναι πως αν μιλούσαμε για οποιαδήποτε απεργιακή μέρα, η προσέλευση ήταν ικανοποιητική -δεδομένου ότι έγιναν ξεχωριστές συγκεντρώσεις σε Πειραιά και Λαύριο. Αν όμως πάρεις ως μέτρο σύγκρισης τις πρόσφατες διαδηλώσεις, δεν τις πλησίασε ποτέ, ούτε σε όγκο, ούτε σε δυναμική. Και όπως λέει ένας Κομαπίτης (μεταλλαγμένος Ναρίτης) έμοιαζε κάπως σαν επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Και ας μην είναι ακριβώς έτσι.

Γιατί δεν μπαίνεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι, είτε είναι μεγάλο, φουσκωμένο, σαν την οργή του λαού, είτε μοιάζει καλοκαιρινό κι έτοιμο να στερέψει -μα πάντα είναι οι όχθες βίαιες, που το συγκρατούν στην κοίτη του. Και γιατί μπορεί να «ξανάρθει η ρουτίνα και να ξανάρθουνε βροχές, μα... κάτι άλλαξε από χτες», που λέει ο τροβαδούρος. Κι ας μην ξέρουμε πότε θα ξαναδώσει καρπούς.

Ανάμεσα στο υπεραισιόδοξο κλισέ «νέκρωσαν όλοι οι χώροι δουλειάς» και την αφ’ υψηλού, ξινή εκτίμηση για «ψόφια πράγματα» και μια συγκέντρωση «σαν μνημόσυνο», υπάρχουν μια σειρά διαβαθμίσεις και οι 50 αποχρώσεις της ζωής -χωρίς κεφαλαίο και χωρίς κεφάλαιο. Το βασικό ήταν που σπάσαμε την καταθλιπτική σιωπή των ημερών, τα γραφειοκρατικά μικροαστικά έθιμα που τιμούν τη «βουβή βδομάδα» που διανύουμε και μας θέλουν σιωπηλούς συνένοχους στο έγκλημα, εν αναμονή των παθών, μιας ακόμα σταύρωσης, μιας ακόμα κοιλάδας Τεμπών. Και μιας μακρινής δευτέρας παρουσίας που θα μας λυτρώσει κάποτε, αν είμαστε φρόνιμοι, χωρίς ταξικές αμαρτίες ανυπακοής και δυσπιστίας.

Το τείχος της σιωπής σπάει μόνο όταν μιλάμε με πράξεις. Αλλιώς εντείνεις απλώς τη φλυαρία, των ΜΜΕ και του πληκτρολογίου -κατά κανόνα η δεύτερη ακολουθεί πιστά την πρώτη- και την απάθεια. Κι ο νόμος της αδράνειας είναι το δίκιο του ισχυρού που δε θέλει να αλλάξει τίποτα και επιβάλλει τη σιωπή ή μια «πολυφωνική» βαβούρα, για να μην αρθρώσουμε ποτέ ταξικό λόγο και όραμα.

Κι αν η μόνη φορά που ανοίγεις το στόμα σου είναι για να χλευάσεις όσους απεργούν και κατεβαίνουν στον δρόμο -γιατί δεν τολμάς να μοιραστείς τον αγώνα τους και να κάνεις ό,τι σου αναλογεί-, κάπου κάτι κάνεις λάθος, γιατί λες χωρίς να κάνεις. Οπότε πάρ’ το απ’ την αρχή και ξεκίνα απ’ τα βασικά, από το Κύτταρο, όπου είχε live την Τρίτη ο Σφαλμάνης, το πήρε σερί και έδωσε νέα διάσταση στην έννοια της επαγρύπνησης. Ψήσου να κάνεις και καμιά απεργία.

Και πού ’σαι, Αντώνη. Αν καμιά φορά κοιτάω/ακούω μουδιασμένος το χιπ-χοπ, σαν την αμηχανία της γενιάς μου για τους κώδικες των σημερινών εφήβων, ή αν εμβαθύνω στους στίχους λιγότερο και από ό,τι η «Εφηβεία» στο πρόβλημα, δεν πειράζει. Το βασικό είναι να μη βλέπεις αμήχανος, από μακριά (και απατημένος), τα επεισόδια της ταξικής πάλης που κινούν τον τροχό της ιστορίας. Κι η ζωή κυλά, ακόμα και αν μένει στάσιμη, χωρίς να κοιτά τη δική μας ανυπομονησία να τσουλήσει γρήγορα.

Στα στιγμιότυπα της μέρας η κε του μπλοκ ξεχώρισε:

-Το πανό των εργατών από το Μπαγκλαντές, που έχουν σταθερή παρουσία σε όλες τις κινητοποιήσεις. Έρχονται οι «ξένοι» και σας παίρνουν την ταξική συνείδηση...

-Τη θλιβερή (κάτι σαν) παρουσία της ΓΣΕΕ και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων, να μετρούν της αγάπης την ουσία στην απουσία σε ρόλο κομπάρσου. Ντάξει, όμως, γίνεστε λίγο άδικοι. Σποτάκια στο ράδιο έπαιξαν, γυαλιστερά φυλλάδια είχε, τι άλλο να κάνουν οι εργατοπατέρες -όλα αυτοί πια;

-Τις πολλές καινούριες πληροφορίες για το δημιουργικό χάος σε κάποια Σωματεία του Δημοσίου, που δεν ακολουθούν απαραίτητα τις αναδιατάξεις των υπουργείων, με το μοίρασμα τομέων και αρμοδιοτήτων, και μπορεί να καλύπτουν πολλούς χώρους ή κτίρια, αλλά εν τω μεταξύ ξεφυτρώνουν άλλοι «σύλλογοι εργαζομένων», που βασικά ασχολούνται με εκδρομές και εκπτώσεις. Και ξέρεις το πρόβλημα δεν είναι οργανωτικό, αλλά ότι είναι τσάτσοι τελειωμένοι, χωρίς ίχνος τσίπας.

-Μια «προσωπική» διεθνιστική ερευνητική νότα από την Γκρενόμπλ, γιατί «εμείς θα την φτιάξουμε την οργάνωση», και αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα, και ας μην πιάναμε τίποτα παλιά στο ακουστικό, με μασημένες κασέτες και τραγουδιστές προφορές, όπου έπιανες λιγότερα και από ηχογράφηση βωβού κινηματογράφου, σε μια βουβή βδομάδα, πλήρους αφωνίας των ΜΜΕ. Μάθαμε όμως να ακούμε τον άλλον και ας μη βγάζουν πάντα νόημα αυτά που λέει -που είναι στοιχείο πολύτιμο για τις εξορμήσεις. (Κάτι δικά μου, δεν πειράζει αν δε βγαίνει νόημα).

-Τα πηγαδάκια (μικρά προς το παρόν) για τη Ζωή και τον έρωτά της με τον Λαμπρούλη, που φουντώνει κάθε φορά που θέλει να καλύψει τις συστημικές της κουτσουλιές, σαν τα Ωνάσεια ή την ψήφο για να αρθεί η ασυλία του Δελή, διότι δε συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις σε μια διαδήλωση στη ΛΔ του Βορρά.

-Την ομιλία του νέου προέδρου της ΕΙΝΑΠ, Γιώργου Σιδέρη. Που πρέπει να είναι και σιδερένιος και χαλκέντερος για να αντέξει τον ανελέητο παροξυσμό και τις αφόρητες εμμονές του ΠιΤζι, στο πληκτρολόγιο και στη ζωή -απ’ την ΕΙΝΑΠ, ως το Περιστέρι.

-Την ομιλία του Σταμούλη από την Ομοσπονδία Τροφίμων-Ποτών. Που αν δεν την πρόσεχες και έβλεπες μετά το ρεπορτάζ του 902, διάβαζες ότι «συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια σε ένα σάπιο κράτος που δεν μπορεί να προστατέψει ούτε τα πιο στοιχειώδη δικαιώματά μας». Και καλά έκανε, που έδωσε βάρος στην ουσία και όχι στις «ηχηρές» λεπτομέρειες. Πχ για «κάτι τραγικούς τύπους», που όταν κατάλαβαν πως δε θα εκλεγούν στα όργανα, έκαναν «ακηδεμόνευτο» ψηφοδέλτιο με στέλεχος της ΝΔ, έμπλεξαν τα δικαστήρια για να ακυρώσουν συναδέλφους τους και είδαν «ιστορική ευκαιρία» σε μια πρόταση του ΣΕΒ που άφηνε έξω τους μισούς και παραπάνω εργαζόμενους. Αλλά βρήκαν θερμή υποδοχή από τζιμάνια της αστικής δημοσιογραφίας και αγωνιστές του πληκτρολογίου. Και για όλα αυτά, δύσκολα θα βρεις κάτι στα πρόθυμα ΜΜΕ.

-Και την... «απρόσμενη» μεταστροφή των ΜΜΕ, που ξέχασαν τις πολύωρες ζωντανές συνδέσεις με το Σύνταγμα και άλλες πόλεις και γύρισαν στις εργοστασιακές τους ρυθμίσεις, θάβοντας την απεργία -αφήνοντας μπουκάλα όσους πίστευαν πως θα συνεχίσουν να ανεμίζουν τα αγωνιστικά λάβαρα.

Κι αν μένει κάτι ως επιμύθιο, είναι ότι ακόμα και «απαξιωμένα», τα ΜΜΕ (κανάλια, μέσα και λοιπούς διαύλους επιρροής) έχουν ακόμα, δυστυχώς, τη δύναμη να κατευθύνουν - χειραγωγούν τις αυθόρμητες διαθέσεις του κόσμου. Τουλάχιστον πιο εύκολα- από ό,τι ο δικός μας πόλος, με την αναντικατάστατη δουλειά μυρμηγκιού που ονειρεύεται να βγάλει φτερά και να πετάξει.

Και έτσι στο τέλος της ημέρας, βλέπεις κάποιους δικούς μας -ή κοντινούς μας- να τα βάζουν με τον κόσμο, που θέλει ηχητικά με τα θύματα για να συγκινηθεί και να κατέβει ή πίστεψε πως μια φορά στον δρόμο ήταν αρκετή για να τα αλλάξει όλα, μια και έξω. Κάποιοι άλλοι τα βάζουν με την οργανωμένη πρωτοπορία, που δεν έπιασε το νήμα της οργής και την άφησε να ξεφουσκώσει -λες και περνά από το χέρι της να κινεί όλα τα νήματα, κατά παραγγελία. Και όλοι μαζί προβληματίζονται -καλόπιστα ή μη- γιατί οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης ξεφούσκωσαν, φουσκώνοντας τη φούσκα της Ζωής.

Αλλά η βασική διαπίστωση είναι πως το σύστημα, ακόμα και όταν κλονίζεται, μπορεί να παίξει μεγάλη μπάλα, να βάλει μπροστά τις εφεδρείες του, να ξεπεράσει σχετικά ανώδυνα τις κρίσεις του. Φούσκωσε τα πανιά της Πλεύσης, έβγαλε στην τελική ευθεία για την απεργία το θέμα με τις «ηχηρές αποχωρήσεις συνδικαλιστών» του ΠΑΜΕ (που ήταν γνωστό και λυμένο τουλάχιστον έναν μήνα πριν), κατάφερε να στείλει την μπάλα στην εξέδρα της πυρόσφαιρας και να διασπάσει ακόμα και το μέτωπο των συγγενών -που έμειναν μακριά από το προσκήνιο σε αυτόν τον γύρο. Και διψά να επιστρέψει στη δική του, καταθλιπτική «κανονικότητα», λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο.

Αλλά ο αγώνας δεν τελείωσε -και όχι μόνο γιατί ακολουθεί η Πρωτομαγιά- ούτε παίζουν μπάλα μόνοι τους. Και πέρα από όλα τα άλλα, η όποια τυχόν αυτοκριτική διάθεση οφείλει να λάβει υπόψη τα δεδομένα, να αποφύγει το αυτομαστίγωμα, τις παγίδες που στήνει ο αντίπαλος, να καταφέρνει να επικεντρώνει στην ουσία (την οποία αποφεύγει συστηματικά η πολεμική του αντίπαλου) και να γίνεται δημόσια. Που θα είναι δείγμα ωριμότητας και δύναμης -όχι δημόσια παραδοχή αδυναμίας. Και θα αγκαλιάζει όλο και πιο πολλούς εργαζόμενους, γιατί θα νιώθουν πως τους αφορά και θα είναι δική τους υπόθεση.

Αλλά αυτά έχουμε καιρό (και αναρτήσεις) μπροστά μας, για να τα δούμε.

Πιο μαζικά Λόλα - Να ένας γίγας λαός

28/2, Αγαπητό ημερολόγιο,

Πρωινό ξύπνημα. Σήμερα θα ζήσουμε κάτι μεγάλο. Για κάποιους θα είναι σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο: Λόλα, να ένα μήλο, να μια διαδήλωση, να ένας χαφιές και μια κρατική προβοκάτσια. Πιο χαμηλά Λόλα, πιο χαμηλά -κάνε θεμου να βρει ένα παγκάκι ο Μαραβέγιας για το κορίτσι του. Θα σπάσει ο υμένας, κάτι τζάμια, μερικές πέτρες από τούτα εδώ τα μάρμαρα -που κακιά σκουριά δεν πιάνουν-, ίσως έχουμε λίγο αίμα -θέλει και οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους. Αλλά το βασικό είναι να ’μαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, να μην επανορθώσουμε (ξανά) την παρθενιά της σφιχτά με ράμματα.

Πρώτα χτυπήματα εκ των έσω.
-Να σταματήσουμε για καφέ; -Το απόγευμα έβαλα πιλάτες. -Έχω κλείσει τραπέζι για το βράδυ.
Όχι σήμερα γμτσμ. -Μη βρίζεις τα θεία. -Δεν τα βρίζω. Γαμώ τον σοσιαλισμό μου εννοούσα.
Είσαι ΠΑΣΟΚ και δε χωράς.

Από κοντά το κομμωτήριο με το συμβολικό ένα λεπτό σιγής και το φροντιστήριο με το επαναλαμβανόμενο λεπτό σιγής ανά δίωρο -κλιμακώνουμε με πεντάλεπτα αφωνίας. Οκ, ό,τι μπορεί ο καθένας, αλλά ας μην το ανακοινώνει περήφανος στα ΜΚΔ. Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες θα μας πείσουν να φοράμε περιβραχιόνια στη δουλειά αντί να απεργούμε -εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ, δεν είναι Ιαπωνία. Ή να το δηλώνουμε με νέα φωτό προφίλ, πχ je suis απεργός. Α όχι, αυτό συμβαίνει ήδη με έναν τρόπο.

Σημασία έχει πως νέκρωσαν τα πάντα, μαγαζιά ή κύτταρα σκέψης, εγκεφαλικά νεκροζώντανων που επιβραβεύουν δολοφόνους με την ψήφο τους και την απραξία τους. Αλλά αυτοί είναι λίγοι και δε δίνουν τον τόνο.
Κλειστές βιτρίνες με αφισάκια «μέχρι τέλους» -έχει η πλάση κοκκινίσει. Ένα (επιχειρηματικό) δαιμόνιο καφέ μένει ανοιχτό και μαζεύει όλη την πελατεία. Περνάει από το μυαλό σου η προβοκάτσια της Μαρφίν και όλα τα «μακάρι». Αλλά θα κλείσει, λέει, από τις 11 ως τις 2.

Κινούνται μόνο μετρό και μερικά ταξί, για όσους ψάχνουν τρόπο να φτάσουν στο κέντρο -το δικό μας προσωπικό ασφαλείας. Παρεισφρέουν σε αυτό απρόσκλητοι γνωστοί-άγνωστοι μαρκουτσοφόροι (κάπου τους έχεις πετύχει αλλά ούτε ξέρεις πώς τους λένε) και τα κανάλια. Που κάποτε νέκρωναν στις απεργίες, αλλά το έσπασαν τη μέρα της Μαρφίν, τάχα να... «μας ενημερώσουν για τις εξελίξεις», και έκτοτε δεν κοίταξαν ποτέ πίσω -ούτε κάλυψαν ποτέ μια απεργία. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα που 'χαν ολοήμερες ζωντανές συνδέσεις, ανταποκρίσεις, σχεδιαγράμματα και μουσική υπόκρουση ΚΘ, αλλά ούτε ένα ολόγραμμα με κουκούλα και μπουκάλι για τον Νίκο Ευαγγελάτο -πόσο κρίμα.

Η ΕΛ.ΑΣ. απαγορεύει τα drone -για λόγους ασφαλείας- και οτιδήποτε ιπτάμενο παραπέμπει στην επουράνια έφοδο -για να μη φανεί το μέγεθος της συγκέντρωσης. Ευτυχώς επιτρέπονται τα μπαλόνια...

Κι αν δε θέλετε drone, υπάρχει και δορυφόρος. Και φαντάσου ότι εδώ δε φαίνεται καν όλο το μήκος της συγκέντρωσης...

Ο «Οδηγητής» γράφει την απαγόρευση στα παλιά του τεύχη (με το δαγκωμένο μήλο) κι ακολουθεί το ΜΕΓΚΑ γιατί breaking the law και υπεράνω νόμου. Μια γελοία, αδύναμη κυβέρνηση φαίνεται από τις γελοίες απαγορεύσεις και την αδυναμία της να τις επιβάλει.

Ναι αλλά νιώθει δικαιωμένη απ’ το πόρισμα στο ζήτημα της συγκάλυψης! Η πρώτη διάγνωση κάνει λόγο για πανικό, άρνηση και ελλιπή οξείδωση εγκεφαλικών κυττάρων (δεν έχω οξυγόνο). Κι αν το καλοσκεφτούμε, οι χτεσινές συγκεντρώσεις παίζει να ήταν υπέρ της κυβέρνησης που χτυπά θαρραλέα κι αλύπητα τη συγκάλυψη. Αλλά μαζικές διαδηλώσεις υπέρ του κράτους, μόνο η ΠΦΑ έχει καταφέρει ως τώρα -και μπράβο της.

Είχε βρέξει αποβραδίς, δε φυσούσε, δεν είχε κρύο: ιδανικές συνθήκες για διαδήλωση. Οι δύο πλευρές παρατάσσονται χωρίς απουσίες: από τη μια σωματεία, φορείς, οργανώσεις, χύμα κόσμος, παιδιά και οικογένειες. Από την άλλη Μπαλούρδοι, χαφιεδότσουρμο, παρακρατικοί και χρήσιμοι ηλίθιοι. Στη μέση ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος -μέσος, και ας μην είναι μεσαία τάξη όπως βαυκαλίζεται-, πότε μαζί μας πότε συνένοχος-αδιάφορος, πότε Βούδας πότε Κούδας, σύστημα Περσεφόνης και Ντι Στέφανο. Αλλά τι μπαλάρα παίζει, όταν κατεβαίνει αποφασισμένος...

Η σημερινή μέρα είναι άκρως διαφωτιστική… Εύχομαι να έρθει η μέρα που αυτά τα παρτάλια θα τρέμουν να κατεβαίνουν με κουκούλες ανάμεσα στον κόσμο! ΟΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ! ΑΛΗΤΕΣ! pic.twitter.com/uLCGUTq1VN

— Stefanos Damianidis (@dstefanos) February 28, 2025

Αρχίζει το ματς, και η φάση είναι σαν το (άλλο) τραγούδι του Λουκιανού: αν κοιμηθώ νωρίς, ξυπνήσω νωρίς, πάω στο Σύνταγμα νωρίς, κανείς δε θα με περιμένει και θα πιάσω θέση στην πλατεία. Αλλιώς δε θα πλησιάσεις καν την Βουλή και είναι ζήτημα αν/πόσα θα ακούς από τα μεγάφωνα.

Οι δικοί μας είναι παντού, κυκλωτική κίνηση-Ματ (κι άσε να σκούζουν για ΚΝΑΤ). Σταδίου και Πανεπιστημίου, Αμαλίας και Σοφίας, Φιλελλήνων και στην Πλατεία, είμαστε παντού. Συναντάμε το πανό του νεοσύστατου Σωματείου στα Μακ Ντόναλντς. Μια μέρα (εκείνη δε θα αργήσει), να το δεις, σε αυτούς τους δρόμους, σε αυτή την κοινωνία, ο κόσμος δε θα στριμώχνεται σε ουρές για πλαστικές τροφές που δεν τρώγονται, αλλά για να γραφτεί στο σωματείο του.

Πετυχαίνουμε λίγο εξωκοινοβούλιο και το ΣΕΚ, με τα πλακάτ για την κυβέρνηση των δολοφόνων.
-Mariori, πιστεύεις ότι αναδεικνύουν τις διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων για το έγκλημα; -Βεβαίως, όσο και οι Αρασίτες που φωνάζουν «κάτω η Νέα Δημοκρατία».
Φτιάχνουν αλυσίδα, φωνάζουμε δίπλα-δίπλα με (όχι και τόσο) ευγενή άμιλλα, ο καθένας τα δικά του. Ένας σφος συγκινήθηκε, είχε να το κάνει από τα νιάτα του στο Πολυτεχνείο. Μένουμε πάντα παιδιά - φοιτητές.

Το σήμα στα κινητά αρχίζει να χάνεται από τις 10 -αν είναι δυνατόν οι αλήτες, δεν εισάκουσαν την έκκληση του Λαζόπουλου. Δίνεις τηλεφωνικό ραντεβού, στείλε όταν φτάσεις, πού να φτάσει και πώς να στείλει... Υποψιάζεσαι πως γίνεται κάτι μεγάλο, πρωτοφανές, αλλά κανείς δεν ξέρει -ακόμα- πόσο ακριβώς. Ρουφάς άπληστα οξυγόνο μες στις ασφυκτικές γραμμές του πλήθους -ασφυκτικό, σαν σε βαγόνι του μετρό στην πανδημία. Ή σαν το 14 μετά από ματς στην Τούμπα. Αλλά πολλαπλάσιο και χωρίς χαζά συνθήματα.

Στα μεγάφωνα παίζουν Κοινοί Θνητοί και τα άπαντα των τραγουδιών που βγήκαν για τα Τέμπη. Μέχρι και ένα σε στίχους Βαξεβάνη -για να μη νιώθει μοναξιά το στιχουργικό ταλέντο του Βαγγέλα στον επιχειρηματικό κόσμο...

Αρχίζουν οι ομιλίες, άλλος δικός μας, άλλος λιγότερο, όλοι καλά τα λεν. Ένας γονιός εξηγεί πώς είναι πλημμέλημα η δολοφονία κατά συρροή εξ αμελείας (πχ μια κυβέρνηση) αλλά κακούργημα η παρακώλυση συγκοινωνιών (πχ μια διαδήλωση) και ζητά να αλλάξει ο τρόπος εκλογής των δικαστών. Έχετε πέντε λεπτά να σας μιλήσω για το Κόμμα και την πρόταση που έκανε;

Όλοι περιμένουν την Καρυστιανού, που ξεκίνησε λέγοντας «θεέ μου, πόση ομορφιά» για τον κόσμο. Αλλά η πιο συγκινητική στιγμή ήταν μακράν η μητέρα της Κυριακής που δολοφονήθηκε έξω ακριβώς από το τμήμα των Αγίων Αναργύρων, γιατί «το περιπολικό δεν είναι ταξί» -κανείς ταρίφας δε θα άφηνε αβοήθητη μια γυναίκα, όπως ένας μπάτσος. Μιλάει από καρδιάς, λαχανιασμένη, με αναφιλητά -δεν έχει οξυγόνο.

Ξέρω τι είναι να θες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Να πνίγεις τον πόνο σου σε ένα μαξιλάρι, για να μη σε ακούσουν τα άλλα μέλη της οικογένειας. Ξέρω πώς είναι να πονάς, να ακούς ένα ηχητικό με το παιδί σου να ζητάει βοήθεια και γύρω να σφυρίζουν αδιάφορα. Αυτό που δεν ξέρω είναι πόσο βάθος έχουν 57 ψυχές. Εγώ το δικό μου παιδί το νεκροφίλησα. Πώς είναι όμως να παίρνεις ένα δάχτυλο, ένα ρολόι ή ένα κάρβουνο να θάψεις; Πώς είναι να σου δίνουν το παιδί σου σε σακούλα;

Αρχίζουν να έρχονται οι πρώτες εικόνες από άλλες πόλεις, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Όγκος που τρομάζει -ιδίως αν υπηρετείς το καθεστώς. Στη Σαλούγκα η αστυνομία δίνει εξαψήφιο νούμερο(!), στη Λάρισα κατέβηκε η μισή πόλη, στη Μυτιλήνη βούλιαξε η προκυμαία. 

Κόσμος παντού, σε πόλεις, κάμπους και βουνά, σε χωριά και κωμοπόλεις υπεράνω υποψίας, σε πόλεις που είχαν πρακτικά ολομέλεια και τον πληθυσμό τους στον δρόμο -αθροιστικά πάνω από εκατομμύριο σε όλη τη χώρα. Ιστορικές συγκεντρώσεις, μεγαλύτερες από τον Γενάρη, οι μεγαλύτερες στα χρονικά της μεταπολίτευσης, οι πιο ιστορικές από την απελευθέρωση -και από την ίδρυση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης. Το ίδιο και στο εξωτερικό, κόσμος παντού, από τη λαζομάνα Μελβούρνη ως τη λαομάνα Ισλανδία και τα εργατονήσια Κέιμαν!
Τι έγινε, ρε παιδιά; Βρήκαμε υλικό για επανάσταση;

Τελειώνουν οι ομιλίες, το σχέδιο είναι να ΠΑΜΕ ως την Hellenic Train, αλλά είναι πρακτικά αδύνατο, επικρατεί το αδιαχώρητο. Φεύγει κόσμος από το Σύνταγμα, σημειωτόν ως την Ομόνοια για ένα μισάωρο -και όλες οι κάθετες γεμάτες κόσμο- ενώ πίσω μας ακούμε την κόλαση του Δάντη, μπαμ και μπουμ, και κουμπουριές για κάνα τρίλεπτο, γιατί είμαστε πολλοί και πρέπει να φτάσουν για όλους. Μας ψεκάζουν, μας ραντίζουν, μας ευλογούν, το δροσερό αεράκι της δημοκρατίας με τις αύρες. Μας κερνάνε μπόλικο οξυγόνο, μαζί με υδρογόνο 2.

Μια ομάδα καπουτσίνων φτάνει στη Βουλή και πετάει μολότοφ ανενόχλητη. Habemus προβοκάτσια και μαύρους καπνούς. Ξέφυγαν από χιλιάδες αστυνομικούς ή ξεπήδησαν από μέσα τους -διαλέγεις και παίρνεις. Η κυβέρνηση βρίσκει οξυγόνο μόνο στα χημικά και την καταστολή. Το πλήθος την πνίγει και την τρομάζει, μορφή οξείας αγοραφοβίας, εκτός και αν μιλάμε για την ελεύθερη.

Ποιο ήταν το επιτελικό σχέδιο της ΕΛ.ΑΣ.; Όποιος ρίχνει χημικά στο ψαχνό, πρακτικά ψάχνει νεκρό. Στο πλήθος, με παστωμένο κόσμο, χωρίς εύκολη διέξοδο διαφυγής και μάσκες. Μίνιμουμ στόχος να διαλυθεί το πλήθος και να το ξαναδιαλύσουν -πάλι και πάλι- μην αφήνοντας κανένα μπλοκ να ανασυνταχθεί και να επιστρέψει για πολλή ώρα. Και το εκτέλεσαν στην εντέλεια. Το σχέδιο πέτυχε, ο εντολέας του έχασε, σε κάθε επίπεδο: τις εντυπώσεις, τη μάχη, το μέτρο τα αυγά και τα πασχάλια. Ακόμα και όσους δικούς του βρέθηκαν σήμερα στον δρόμο.

Γυρνάς σπίτι, κάνεις ζάπινγκ και σε αιφνιδιάζει η τιβί, με κινηματικές ανταποκρίσεις. Κοίτα να δεις τελικά που τα κανάλια μπορούν να διακρίνουν πότε υπάρχει προβοκάτσια, απρόκλητη επίθεση, σχέδιο να διαλυθεί μια διαδήλωση και πως τα μπάχαλα δεν αξίζουν προβολή και να επισκιάσουν τις τεράστιες συγκεντρώσεις! Είτε έπιασαν το κλίμα, είτε χτίζουν πιο έξυπνη γραμμή άμυνας -πως όλοι αυτοί κατέβηκαν μακριά από κόμματα, δίχως σημαίες και δίχως ιδέες, δίχως καβάτζα καμιά. Είτε είναι απλώς υπάλληλοι και χορεύουν στον ίδιο ρυθμό με το ντέφι του αφεντικού.

Και τώρα; Τι γίνεται τώρα, σφοι;
Καταρχάς, Κεμάλ, δεν έχεις παράπονο. Αυτή τη φορά κόσμος μπορεί να αλλάξει, να ’ρθει ανάποδα μονομιάς, και το κατάλαβαν όλοι.

Τώρα είμαστε σε εκείνο το σημείο που η ποσότητα ζητά να γίνει ποιότητα, ένα νέο πολιτικό μέγεθος, να γεννήσει κάτι νέο. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει να υπάρξει συνέχεια -οι γέννες αυτές δε βγαίνουν μια και έξω. Η άλλη βδομάδα -μετά το τριήμερο- θα είναι πυκνή σε εξελίξεις. Αρκεί να μην ξεχνάμε ότι αυτές τις γεννά - πυροδοτεί ο δρόμος.

Άρον τον καναπέ σου και διαδήλωσε

Η Παρασκευή πλησιάζει και τα ερωτήματα πληθαίνουν.

Ποιον συγκαλύπτουν με τόσο ζήλο;
Μάλλον κάποιον λαθρέμπορο -αν και αυτές οι δουλειές συνήθως γίνονται δια θαλάσσης. Την Hellenic Train, που δεν τήρησε τους όρους της σύμβασης -αλλά ίσως αναγκαστούν τελικά να την θυσιάσουν. Το σύστημα, το κράτος-δολοφόνο, το ότι όλη η χώρα είναι μια απέραντη κοιλάδα των Τεμπών. Μα πάνω από όλα τον κώλο τους, αν και είναι τελείως ξεβράκωτοι -όπως λέει κι ο Ζαραλίκος. Και αυτόν δεν τον καλύπτει τίποτα, ούτε καν το πόρισμα που παρήγγειλαν και βγάζει στη φόρα όλα τα άπλυτα: μπάζωμα, ύποπτο υλικό, υπουργικές ευθύνες...

Θα πέσουν; Θα πιεστούν;
Καμία κυβέρνηση δε μένει χαλαρή, όταν βλέπει τόσο κόσμο στον δρόμο. Κανένα σύστημα δε μένει ακλόνητο από μαζικές, γενικές απεργίες, όταν έχουν τέτοιο πλήθος και πληθυντικό αριθμό -πολλές συνεχόμενες απεργίες, με σχέδιο και κλιμάκωση. Η καλύτερη πρόταση μομφής γίνεται στον δρόμο, εκεί που γεννιούνται οι πολιτικές εξελίξεις.

Μα καλά, δεν ντρέπονται λίγο;
Όχι, δεν ντρέπονται. Πρώτα θα κοκκινίσει η πλάση και ύστερα τα δικά τους μάγουλα από ντροπή.

Αν είχαν ντροπή, μπορεί να είχαν παραιτηθεί. Μπορεί να μη γάβγιζαν από τα κανάλια στους συγγενείς των θυμάτων. Να είχαν φτιάξει λιγάκι το δίκτυο, που είναι σε χειρότερο χάλι από ό,τι πριν. Να μην έλεγαν προκλητικά ότι ο κόσμος δεν έχει πάντα δίκιο. Να μην κρύβονταν πίσω από το 41%. Σου λέει όμως, μισή ντροπή δική μας, μισή δική τους, όσων μας ψήφισαν...

(Αθλητική παρένθεση.

Ντροπή δεν είναι να τρώει έξι η ομάδα σου στο ντέρμπι. Ντροπή στον εργάτη, στον σκλάβο ντροπή, είναι να τρως το ένα γκολ μετά το άλλο στην πραγματική ζωή και να μη σηκώνεις κεφάλι να αντιδράσεις. Και να τραγουδάς το έχει η πλάση κοκκινίσει για άλλους σκοπούς και εκτός συμφραζόμενων.

Πραγματική χαρά δεν είναι όταν πατάς τον αντίπαλο στο γήπεδο -χαρά στο πράμα. Χαρά είναι μια πλατεία ασφυκτικά γεμάτη κόσμο και νόημα, ένα μοναδικό βίωμα, παλλαϊκό, τεράστιο, μεγαλύτερο από όλους μας, που δεν μπορείς να το χωρέσεις.

Ιστορία δε γράφουν οι αγώνες στο γήπεδο -με ό,τι σκορ κι αν λήξουν. Ιστορία γράφουν οι αγώνες που δίνεις έξω απ’ αυτό, όταν σταματάς να πετάς την μπάλα στην κερκίδα και η οργή σου δε ξεθυμαίνει σαν κουτάκι αναψυκτικό.

Επιστροφή στο ερωτηματολόγιο).

Θα έχουμε επεισόδια;
Ναι, ένα από τα κορυφαία επεισόδια στο «σίριαλ» της ταξικής πάλης, που ουδέποτε τελείωσε. Κι η διαφορά είναι πως τώρα δε θα είσαι θεατής, αλλά πρωταγωνιστής. Αρκεί να μη μείνεις μόνο σε ένα «γκεστ» και να δώσεις συνέχεια.

Θα έχουμε δηλαδή εμφύλιο;
Κοίτα, δεν το έμαθες από μένα, αλλά ποτέ δεν είχαμε ειρήνη, ούτε μπορούμε να έχουμε σε μια κοινωνία με τάξεις. Το ζήτημα δεν είναι να αποφύγεις τον πόλεμο, αλλά να βρεθείς στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Και να βρούμε τα όπλα για να τον κερδίσουμε.

Θα είναι εκεί φασίστες και απολίτικοι;
Πιθανότατα, αλλά το ζήτημα είναι ποιος δίνει τον τόνο. Όσοι έχουν στόχους, συνθήματα, παλμό, οργάνωση. Δηλαδή τα μπλοκ των συνδικάτων και των μαζικών φορέων -αυτών που λύσσαξαν κάποιοι να μην έρθουν, για να είμαστε μπουλούκι ευάλωτο, χύμα στο κύμα, και κάτω από την άσφαλτο υπάρχει παραλία. Απαγορεύεται να απαγορεύεις περιφρουρείς.

Μήπως κάποιοι μπερδεύουν τη διαδήλωση με το καρναβάλι;
Χρειάζεται και λίγη διονυσιακή διάθεση, τώρα που πέφτουν οι μάσκες. Ελάτε όπως είστε, με τις στολές σας, αρκεί να μην είστε ένστολα καθάρματα που δολοφονούν για 3.60, δηλαδή από ευχαρίστηση. Και θα βρούμε ποιος θα κάνει τον καρνάβαλο...

Είναι αυτή η μεγαλύτερη στιγμή που θα ζήσουμε;
Όχι. Μακάρι να μην είναι -μόνο μια στιγμή. Θα φροντίσουμε εμείς να μην είναι, να έχει συνέχεια, να γίνει χιονοστιβάδα οργής, να τους γκρεμίσει. Θα είναι όμως ιστορική, από τις σπάνιες φορές που κρίνονται τόσα στον δρόμο. Μπορείς άραγε να λείπεις; Πόσες τέτοιες στιγμές έχεις ζήσει, για να χάσεις αυτήν;

Μήπως είναι η ώρα της κρίσης;
Και ναι και όχι. Για το σύστημα που γεννά κέρδη και εγκλήματα, όχι ακόμα -χρειάζονται πολύ περισσότερα. Ίσως έχουμε πολιτική κρίση για την κυβέρνηση και όσους συγκαλύπτουν το έγκλημα. Βασικά όμως είναι η ώρα της κρίσης εμάς και στην πράξη θα κριθεί ο καθένας μας. Ποιος λέει πολλά αλλά δεν κάνει τίποτα. Ποιος νικά τους φόβους του. Ποιος είναι εκεί κι οργανώνει τον αγώνα. Ποιος κρύβει την αξιοπρέπειά του πίσω από δικαιολογίες και το ψαράκι της γυάλας. Ποιος έχει δική του κρίση-σκέψη και μπορεί να καταλάβει τι είναι το σύστημα, για να το ρίξει.

Είναι ώρα ευθύνης;
Ναι, και δε μας πειράζουν και μερικά «ου-ου», εφόσον ακούγονται και πιο στοχευμένα συνθήματα. Είναι ώρα ευθύνης σε κάθε επίπεδο. Ευθύνη του καθενός και της τάξης μας να βρούμε δικαίωση για τους νεκρούς μας και για τις απέραντες κοιλάδες των Τεμπών, στη ζωή μας.

Θυμάσαι στην πανδημία την καραμέλα της «ατομικής ευθύνης» -για να κρύψουν την κρατική; Είναι καιρός να τους το γυρίσεις μπούμερανγκ. Θυμάσαι που οι ναζί σκότωναν αμάχους, στη λογική της «συλλογικής ευθύνης»; Να το αντιστρέψουμε και αυτό. Ο καθένας από εμάς μπορούσε να είναι στη θέση των 57 ψυχών που χάθηκαν. Δε χρειάζονται σεμινάρια ενσυναίσθησης και life-coach για να το καταλάβεις αυτό και να αντιδράσεις.

Τι πρέπει να κάνω λοιπόν;
Άρον τον καναπέ σου και κατέβα στον δρόμο να διαδηλώσεις. Δε χρειάζονται ειδικές συμβουλές ή κάποιο εγχειρίδιο με οδηγίες χρήσης. Κι αν θες τα λόγια κάποιου σοφού, μπορείς να βρεις συμπυκνωμένες διαλέξεις μιας διαδρομής, πιάνοντας κουβέντα με κάποιον ταρίφα, στα ταξί που θα κατεβάζουν κόσμο δωρεάν στο κέντρο, δείχνοντας την ταξική τους αλληλεγγύη -και αυτό δεν είναι απλώς λογοπαίγνιο.
Και όποιος γυρίζει προς τα βόρεια, ας μαζέψει και τον Πρετεντέρη, που ανησυχεί πώς θα πάει Κηφισιά και φοβάται τα επεισόδια -εκτός και αν τα κάνει ο ίδιος, πετώντας μπουκάλια στο γήπεδο, σαν χουλιγκάνος.

Αν πάλι θέλεις οπωσδήποτε να συμβουλευτείς κάποιον ειδικό, μπορείς να δεις εδώ την κυρία που στα εξηγεί όμορφα και ωραία -πχ πώς η παιδική πούδρα μπορεί να σε γλιτώσει από τα χημικά.

Καθόμαστε κ συζητάμε για τη συγκέντρωση, τη μαζικότητα, τα αιτήματα, την καταστολή κ δεν έχουμε σκεφτεί το pH του προσώπου μας αν δεχθούμε δακρυγόνα. (Μπράβο στην κύρια που θα κατέβει στη συγκέντρωση). Όλοι στην απεργία pic.twitter.com/SnfVm8vW48

— sfyrodrepano (@sfyrodrepano) February 27, 2025

Κι αν θες κάτι πιο βαθύ (που σε γλιτώνει), μόλις κυκλοφόρησε ο οδηγός του Τμήματος Δικαιοσύνης και Λαϊκών Ελευθεριών της κετουκε, με οδηγίες για πώς να αντιμετωπίζουμε αστυνομικούς ελέγχους, συλλήψεις, αυθαιρεσίες κτλ. Πάνω στην ώρα -σαν το τραγούδι των ΚΘ.

 

Κι αν δεν έχω κατέβει ποτέ ξανά σε πορεία;
Δεν πειράζει, είναι κάπως σαν τον έρωτα. Την πρώτη σου φορά θα την θυμάσαι πάντα -και δεν πονάει απαραίτητα, αυτά τα λέει ο αστικός μύθος των καναλιών. Κι αν δεν ξέρεις τι ακριβώς να κάνεις, θα είναι δίπλα σου κάποιος σύντροφος, παλιός και έμπειρος, για να σου δείξει. Τα βασικά τα έχεις μέσα σου -σαν ένστικτο. Τα ειδικά θα τα μάθεις στην πορεία -να μην τρέχεις πανικόβλητος για να μη δίνεις στόχο, γιατί κάνουμε αλυσίδες κτλ. Όλες οι απαντήσεις που ψάχνεις είναι στον δρόμο.

Ξέρεις με τι κάνουν ρίμα τα Τέμπη;
Με το ρήμα «πέμπει», δηλαδή στέλνω, όπως το μήνυμα που θα περάσουμε αύριο, μαζικό και ξεκάθαρο: καμία συγκάλυψη, δε θα ξεχαστεί το έγκλημα.
Με το ρήμα «αποπέμπει», δηλαδή διώχνω-απομακρύνω, πχ μια κυβέρνηση δολοφόνων και τις προηγούμενες που έστρωσαν τις ράγες του εγκλήματος, αλλά αυτό είναι μόνο η πρώτη πράξη του έργου.
Και με το ρήμα «παραπέμπει» πχ τους ενόχους του εγκλήματος στη δικαιοσύνη, που δεν είναι τυφλή και ανεξάρτητη, από τη στιγμή που διορίζεται, αλλά και αυτή ζορίζεται, όταν βλέπει την οργή του κόσμου στους δρόμους να γίνεται υλική δύναμη και να αλλάζει τους συσχετισμούς.

Και τέλος πάντων, τα λόγια είναι περιττά, την ώρα που βαδίζουμε -μαζί στον ίδιο δρόμο. Και κανένα μαντρόσκυλο δεν μπορεί να σε τρομάξει, να σε αλυσοδέσει και να σε ’μποδίσει να βαδίσεις.
Σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσανε -που λέει και ο ΓΓ. Τώρα θα μιλήσει ο λαός...

Υστερόγραφο

Τι είναι το κράτος; Δολοφόνος -αυτό το ξέρουν πια όλοι.
Και από πότε εμπιστευόμαστε εμείς ένα τέτοιο κράτος-δολοφόνο να εγγυηθεί τις ζωές μας, ασφαλείς μεταφορές και έναν δημόσιο ΟΣΕ; Εκτός και αν το μπερδεύουμε με άλλο κράτος.

Αλλά αυτά έχουμε καιρό να τα δούμε, μετά την Παρασκευή...

Το χρυσοψαράκι της γυάλας

Λένε πως οι 24ωρες απεργίες είναι ντουφεκιές στον αέρα. Κι ειδικά αυτές για τον προϋπολογισμό κάποιο ετήσιο εθιμοτυπικό, κάτι σαν το σεμεδάκι της γιαγιάς στο κομοδίνο της τηλεόρασης, όπου βγαίνει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες κι ο Γιάννης ο Παναγόπουλος, ο άρχοντας της εργατιάς.

Ναι αλλά δεν υπάρχει χειρότερο έθιμο από τις κλασικές δικαιολογίες του απεργοσπάστη, που είναι έτοιμος - ψημένος για απεργίες διαρκείας ή να ανέβει στο βουνό για αντάρτικο, αλλά δεν ευκαιρεί να χαλάσει τη ζαχαρένια του ή να χάσει τη δουλειά του για μια 24ωρη. Άσε που στο γραφείο είναι κι ένα ψαράκι στη γυάλα, που πρέπει οπωσδήποτε να το ταΐσει, για να μην πεθάνει της πείνας -όλοι οι άλλοι είναι ασυνείδητοι, ταξικώς και γενικώς. Μακάρι να έρθει μια κυβέρνηση να μας ταΐσει κι εμάς, ανταμείβοντας την υποταγή μας.

Το ξέρεις, θα ήμουν πρώτος σε μια απεργία διαρκείας, αλλά δεν περισσεύουν λεφτά για 24ωρες. Έβγαλα όμως διαρκείας για την ομαδάρα, που κάνει ένα μηνιάτικο -ή ένα νεφρό αν θες να πας δίπλα στην όποια Μαριγκόνα.

Και δεν υπάρχει χειρότερος αφοπλισμός από τον εκούσιο, από τον εργάτη που αγνοεί τη δύναμή του και αρνείται να χρησιμοποιήσει ένα τόσο βασικό όπλο σαν την απεργία -όχι στον αέρα, αλλά στο ψαχνό, ενάντια στην τάξη ή το κράτος που τον καταπιέζει, με τους οποίους βρίσκεται σε ανειρήνευτο ταξικό πόλεμο κάθε μέρα, είτε το έχει συνειδητοποιήσει είτε όχι.

Κι αν δεν το γνωρίζει αυτός, το ξέρει πολύ καλά ο αντίπαλος κι οι δυνάμεις καταστολής, που λειτουργούν συχνά σα λαγωνικά Ραντανπλάν, αλλά έχουν αλάνθαστο ταξικό ένστικτο -γνωρίζουν καλά τα αφεντικά τους και ποιος τα απειλεί. Μπορεί να συλλάβουν πχ έναν σύντροφο γιατί είχε μια σημαία που «παρέπεμπε σε επικίνδυνο όπλο» -sic. Δεν είναι η «αθάνατη ελληνική αστυνομία» που χαρίζει θάνατο μαζί με γέλιο και μακροζωία. Ο συμβολισμός εννοεί πως η απεργία και η διαδήλωση είναι το πιο επικίνδυνο όπλο. Αναγνωρίζουν δηλαδή αυτό που αγνοούν πολλοί εργάτες, που έχουν μάθει να κουνάνε χαρούμενα την ουρά τους στους ισχυρούς και τους γεμίζουν σάλια. Άραγε ο Παβλόφ να μελέτησε τέτοιου είδους εξαρτημένα αντανακλαστικά -ούτε καν ανισότιμη αλληλεξάρτηση, γιατί «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά...;

Το ρεύμα των αναθεωρητών ιστορικών ψάχνει σε κάθε πόλεμο μικρές προσωπικές αφηγήσεις για να ανατρέψει την ιστορική αλήθεια, ατομικά παραδείγματα και μικρές προσωπικές ιστορίες για να αναιρέσουν τα γεγονότα και να αλλάξουν την Ιστορία -με γιώτα κεφαλαίο- και τα γρανάζια που την κινούν -τα ταξικά συμφέροντα, την πάλη τους, τους μαζικούς αγώνες. Χωρίς αυτούς γρανάζι δε γυρνά και ο πυκνός ιστορικός χρόνος αρχίζει να γυρίζει προς τα πίσω, στον εργασιακό Μεσαίωνα.

Στον -ακήρυκτο, πλην προαιώνιο- κοινωνικό πόλεμο, όλες οι κυρίαρχες αφηγήσεις εστιάζουν στο «προσωπικό δράμα» του απεργοσπάστη, που ποθεί κολασμένα να δουλέψει αλλά δεν τον αφήνουν της γης οι κολασμένοι που απεργούν. Και το Σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα στην εργασία -εκτός και αν μιλάμε για απολύσεις, ανεργία και άλλα τέτοια φυσικά ταξικά φαινόμενα, όπου το κράτος δεν μπορεί να επέμβει και αφήνει το αόρατο χέρι της αγοράς να μας χουφτώνει κανονικά.

Για αυτόν γίνονται όλα! Ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος, βιδωμένος στον καναπέ, να αυνανίζεται με οθόνες σαν τον Αλ Μπάντι, ζει μακάβριος στη νιρβάνα του -τηλεοπτική ή καταναλωτική. Έγκλειστα χρυσόψαρα, με συλλογική μνήμη μερικών δευτερολέπτων, που καταναλώνουν πλάνα ακόμα μικρότερης διάρκειας για την απεργία και τα αιτήματά της. Η αγανακτισμένη σιωπηλή μάζα, που αφήνει σε άλλους να ερμηνεύουν τη σιωπή της, κατά το δοκούν και συμφέρον τους, ή να της λένε πώς και πότε πρέπει να αγανακατεί, πχ για τη μεγάλη ταλαιπωρία της στους δρόμους -που είναι πάντα πιο άδειοι και εύκολοι, τις μέρες της απεργίας.

Βλέπει τα πάντα από τη γυάλα του, με τις 55 ίντσες, θολούρα και στερεότυπα υψηλής ευκρίνειας. Μαθαίνει ακόμα και πώς να εκτονώνεται, βλέποντας πχ πόσο καλά τα λέει ο Λάκης, που η μόνη του απεργιακή κουβέντα ήταν ότι τη Γερασιμίδου δεν την αφήνει το κόμμα της να εμφανιστεί ζωντανά, σε μέρα απεργίας, για αυτό βγήκε κονσέρβα το σκετς τους.

Είναι λογικό να (θες αλλά να) φοβάσαι να απεργήσεις, με τόση τρομοκρατία -που αφήνει παντού αποτυπώματα αλλά μένει ασύλληπτη και ατιμώρητη. Κι είναι άλλο να μη φοβάσαι το αφεντικό σου αλλά τους απεργούς. Να γίνεσαι ένα φοβισμένο ανθρωπάκι (όχι του Τσίρκα, αλλά του Λάκη) που αγαπά τους εκ-βιαστές του όσο κανείς ή ένα κανίς -το σύνδρομο της ταξικής υποταγής, που ονειρεύεται τη Στοκχόλμη και το σουηδικό μοντέλο. Κι ενίοτε σιχτιρίζει ψιθυριστά -άει χάσου, εξουσία- ή της βροντοφωνάζει στον τοίχο του πως γαμιέται -που είναι χειρότερο κι από ψίθυρος, συνέψεια της υποταγής με άλλα μέσα και άλλα ντεσιμπέλ. Μια ανέξοδη βαλβίδα εκτόνωσης σαν τον γελωτοποιό του Μαρινάκη, που σήκωσε το λάβαρο της αντιπολίτευσης -ου μην και της επανάστασης- κατά της κυβέρνησης, για τους δικούς του λόγους -δηλαδή συμφέροντα.

Όταν φοβάσαι την απεργία, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Είτε να είσαι επιχειρηματίας που σου κλείνουν το μαγαζί, τα γραφεία, το εργοστάσιο κοκ. Είτε να μην ξέρεις απολύτως τίποτα γι’ αυτήν, να νιώθεις φόβο μπρος στο άγνωστο, που είναι τέτοιο γιατί το έχεις «γνωρίσει» μόνο μέσα από φτηνά στερεότυπα και τα κανάλια που τα διαμορφώνουν.

Ο μέσος ανθρωπάκος - χρυσόψαρο φαντάζεται πως στην απεργία θα δει κομματικούς στρατούς, που ξερνάνε φλόγες και μπάχαλα, αργόσχολους και ανεπάγγελτους, αιώνιους φοιτητές που μασουλάνε τα λεφτά του πατέρα, εργατοπατερούληδες που δεν έχουν κολλήσει ποτέ ένσημα και ό,τι άλλο έχει μάθει από τα δελτία ειδήσεων. Και τα φαντάζεται όλα αυτά, γιατί έχει άποψη, για κάτι που δεν είδε ποτέ. Ας κατέβαινε, να έχει δική του άποψη, και ας ήταν προκατειλημμένη.

Ο πραγματικός κόσμος είναι πάντα διαφορετικός, πολύ πιο πλούσιος σε χρώματα, αντιφάσεις, συναισθήματα και ιστορίες. Κι η μόνη κομματική επαφή που θα έχει ένας άτυχος κυρ-Παντελής -για να μη βρει μπελά- είναι ίσως οι Κνίτες που έχουν οικονομική εξόρμηση και μια μεγάλη ποικιλία τετράδια κι ημερολόγια για να σε στραγγίξουν, από Τσε μέχρι Παλαιστίνη -το καλύτερο όμως είναι αυτό με το στιγμιότυπο από τα Δεκεμβριανά, τους αντάρτες και την υπογραφή ΚΚΕ στον τοίχο πίσω τους.

Επίσης περνάμε ξώφαλτσα τη Σανταρόζα και την έκθεση του ΚΚΕ για τα 80χρονα της απελευθέρωσης. Μια καλή ευκαιρία να μάθει κανείς ιστορία, να δει συγκλονιστικά ντοκουμέντα -όπως τη χειρόγραφη επιστολή του Άρη στο Κόμμα, που κλείνει συνωμοτικά με το «κάπου...» ή τις ανατριχιαστικές εικόνες από το βασανισμένο γυμνό σώμα της Ηλέκτρας. Ή να μάθει απλώς τι ενοχλεί τον Πρετεντέρη και τους ένοικους της Σκομπίας, που οχυρώνονται στον δικό τους κόσμο -όπως ο τηλεθεατής πίσω από τη γυάλα του.

Τι άλλο θα δει κανείς στην απεργία;

Ταξικά σωματεία που ξέρουν να οργανώνουν αγώνες και να πετυχαίνουν μικρές νίκες, να ξεχωρίζουν εχθρούς και φίλους ή ποια είναι η ενότητα που χρειαζόμαστε -με τους στόχους του αφεντικού για «ανάπτυξη» και κέρδη ή με το συμφέρον της τάξης μας. Κι αυτά τα δυο, σε έναν κοινωνικό ιστό που ξεσκίζεται από ανταγωνισμούς, δεν πάνε ποτέ μαζί, παρά μόνο στις καρτ-ποστάλ της κοινωνικής ειρήνης που δείχνουν τα δελτία, χωρίς αντιθέσεις -ούτε καν ασπρόμαυρες.

Θα δει πχ τους διανομείς της Wolt που έκαναν το δικό τους Σωματείο και έχουν πολύ δρόμο ακόμα αλλά έκαναν το πιο σημαντικό βήμα. Θα δει το μπλοκ του ΕΚ Λαυρίου με τη «φοιτητική» μαυροκόκκινη αισθητική, τον παλμό και τη δράση που ξεχωρίζει. Θα δει την επιτροπή αγώνα Λαϊκών Αγορών, με το κορυφαίο, εμπνευσμένο σύνθημα: αυτή η πολιτική, η αντιλαϊκή/βάζει λουκέτο στη λαϊκή...

Θα δει το μπλοκ της ΕΝΕΔΕΠ, που βιώνουν στο κορμί τους πώς δενότανε το ατσάλι. Τους εκπαιδευτικούς που έρχονται αντιμέτωποι με ωμούς εκβιασμούς, για όσους νομίζουν πως στο δημόσιο είναι χαλαρά και ειδυλλιακά κι έχεις δεμένο τον γάιδαρό σου στο μικρό σπίτι στο λιβάδι, όπου τρέχεις με ξέπλεκες κοτσίδες. Καληνύχτα (Τζον-μπόι) και καλή τύχη.

Θα δει τους εποχιακούς πυροσβέστες, τους ήρωες του καλοκαιριού, που τους πετάνε σα στυμμένες λεμονόκουπες τον χειμώνα -εν μέσω πυρκαγιών και πλημμύρων- να καταγγέλλουν με τρεμάμενη φωνή από το μικρόφωνο την άγρια καταστολή που αντιμετώπισαν από το επιτελικό κράτος.

Θα δει τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ, που εγγράφουν στο Σωματείο τους συμβασιούχους υπαλλήλους, δείχνοντας στην πράξη τι σημαίνει ενότητα (κι αγώνας), αλλά η Ομοσπονδία -που λατρεύει το δίκιο και τη νομιμότητα- τους αποκλείει για αυτό ακριβώς, επικαλούμενη το καταστατικό και τους κανόνες.

Θα δει τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, που συσπειρώνονται στο πιο μαζικό σωματείο, που -για αυτό ακριβώς- έχει και τις πιο μαζικές νοθείες, όπου μεταξύ πολλών και κραυγαλέων, ξεχωρίζουν οι εργατοπατέρες με τουρμπάνια (!), όχι από ταξική, διεθνιστική αλληλεγγύη στους μετανάστες συναδέλφους τους, αλλά ασορτί με τη νοθεία που ετοίμαζαν και τη δημοκρατία του φερετζέ -σε χώρους δουλειάς και γενικώς.

Αυτοί είναι, έτσι κάνουν εκλογές οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ

ΕΞΩ ΟΙ ΝΟΘΟΙ απο τις Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα

ΕΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ απο τα Σωματεία

ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΕΡΓΑΤΩΝ όχι των νόθων και των εργοδοτών! pic.twitter.com/ou6tHAt0Gi

— Π.Α.ΜΕ (@PAMEhellas) November 22, 2024

Θα δεις τους εργαζόμενους στο ΣΕΤΗΠ, που έχουν τις δικές τους εκλογές και έκαναν έναν έξυπνο χειρισμό για να μην κοπεί το Σωματείο για γραφειοκρατικούς λόγους, αποφεύγοντας την καταγραφή και το φακέλωμα του νόμου Χατζηδάκη. Η «Ταξική Πορεία» του πίσω μουλού βρήκε μια καλή ευκαιρία για σπέκουλα -πως το ΠΑΜΕ συναινεί τάχα στην εφαρμογή του νόμου- για να της απαντήσει η παράταξη που πρόσκειται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να τους θυμίσει πως η διοίκηση του Σωματείου διώκεται δικαστικά για αυτόν ακριβώς τον λόγο -από μήνυση της Teleperformance. Κι ας παίρνει τελικά το μέρος τους, στα γύρω-γύρω από την ουσία.

Με άλλα λόγια θα δεις πολλές μικρές ιστορίες ταξικής συνδικαλιστικής δράσης, το ειδικό που αναδεικνύει το γενικό, αλλά δε θα βρει ποτέ θέση στο μικροσκόπιο της ανάλυσης των αναθεωρητών ιστορικών. Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος -με την τάξη των αφεντικών- κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά, σαν τους εργάτες...

Και πλάι σε όλους αυτούς, τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, στην πλατεία Κλαυθμώνος, με φόντο το Μνημείο Εθνικής Συμφιλίωσης -σημειολογικά ταιριαστά και τα δύο, για την περίσταση. Εκεί που θριαμβεύει η ενότητα -με όσους θέλουν να πάμε στον βούρκο. Κι εκτός από τους χρήσιμους ανόητους -όπως το ΣΕΚ και το άλλο μουλού με τον «ΕΡΓΑΣ»- ή διάφορους Πασόκους όλων των αποχρώσεων, θα έβλεπες δύο ξεχωριστές εξέδρες, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που έχουν βαθιές διαφορές και χάσμα να τους χωρίζει -όση και η απόσταση που χώριζε τις δύο εξέδρες, στην ίδια πλατεία. Που δεν ήταν γεμάτη, αλλά για τα δικά τους δεδομένα, κάτι είχε -ακόμα κι εκεί. Κι αν είχαν χιούμορ, αντί να παίζει Αρβανιτάκη από τη μικροφωνική τους, έπρεπε να βάλουν Άσιμο.

Μια διαδήλωση, δέκα μικρόφωνα και τα μεγάφωνα στη διαπασών.
Ξεπουληθήκατε στο Γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Την ίδια στιγμή, ο κόσμος ήταν πραγματικά πολύς στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, στην Πανεπιστημίου -σε κάποια φάση ακούστηκε από τα μεγάφωνα ότι τα μπλοκ έφταναν από το Σύνταγμα ως την Ομόνοια. Κι αν ήταν κάπως υπερβολική εκτίμηση, πάντως είχαν πυκνές γραμμές, δύσκολο πέρασμα από τα πλάγια και αρκετό κόσμο και στα Προπύλαια ή στην Κοραή -μακριά από το οδόστρωμα δηλαδή. Φαντάσου να μη γινόταν ξεχωριστή συγκέντρωση στον Πειραιά και στην Ελευσίνα δηλαδή...

Ποια θα είναι τώρα η επόμενη μέρα; Η επόμενη μέρα ξεκίνησε ήδη, περιφρουρώντας - προστατεύοντας όσους συμμετείχαν και βρέθηκαν στο στόχαστρο. Είναι σαν την καλή άμυνα στο μπάσκετ, που τελειώνει πάντα με το ριμπάουντ -και όχι απλά με ένα άστοχο σουτ. Κι η καλή (αντ)επίθεση, αρχίζει με μια γενική απεργία διαρκείας. Μια μέρα δε θα είναι εικονική πραγματικότητα, σαν αυτή που βιώνουν τα τηλεοπτικά ψαράκια, που ψαρώνουν να κατέβουν στον δρόμο, για να δουν τι παίζει.

Μπορεί αυτή η απεργία να μη νέκρωσε τα πάντα, ως θα όφειλε. Έδειξε όμως ότι δεν έχει νεκρώσει το κίνημα, δεν είμαστε όλοι ακίνητοι κι απαθείς, κλινικά νεκροί μπροστά σε μια οθόνη, με μια ευθεία γραμμή για σφυγμό και ταξική συνείδηση. Η ζωή τραβά την ανηφόρα, μαζί με τον Σίσσυφο, αλλά το σημαντικό είναι πως κινείται και μια μέρα θα νικήσει, γιατί δεν παραδέχτηκε τη νέκρα και τα σφαγεία του πολέμου, που ζητάνε εργατικό κρέας για τα κανόνια τους.

Η εργατική τάξη δεν πάει στον παράδεισο

One-two-three, raise the salary...
Και στο βάθος, ως υπόκρουση, η μελωδία του Bella Ciao.

Τι είναι αυτό; Ένα από τα βασικά συνθήματα της χτεσινής απεργιακής κινητοποίησης. Και γιατί διάλεξαν αγγλικό στίχο; Όχι για τη Γιουροβίζιον, αλλά για να εκφράσουν το σύνολο του κλάδου των εργαζόμενων στα τηλεφωνικά κέντρα, που έχει από όλες τις φυλές του περιούσιου εργαζόμενου λαού. Αλλά αντί για τη Γη της Επαγγελίας, βιώνει προς το παρόν συνθήκες που θυμίζουν -χωρίς υπερβολή- κόλαση. Και δε χρειάζεται να είσαι «κύπριος αδελφός» για να τους δώσεις το 12άρι και την αλληλεγγύη σου. Απλά ταξικό τους αδέρφι, με συνείδηση της θέσης σου.

Μπορεί να φαίνεται κάπως απλοϊκό, αλλά σε οποιαδήποτε γλώσσα ή συνθήκη, θα έπρεπε να ξεκινήσουμε συλλαβίζοντας από τα βασικά. Λό-λα, να, έ-να, μή-λο. Ένα, δύο, τρία. Α-περ-γί-α. Αυξήσεις μισθών. Όπου το «ξι» είναι διπλό σύμφωνο και η πάλη για αυξήσεις έχει διπλό στόχο. Να βελτιώσει τις συνθήκες και να οργανώσει συνειδήσεις -όχι να τις υπνωτίσει με ένα ξεροκόμματο -ή ένα κομμάτι πίτσα, που λογίζεται ως μια μορφή bonus σε κάποιες από αυτές τις εταιρίες.
Το βασικό μάθημα είναι ο αγώνας και η αξιοπρέπεια. Και όταν κάνεις τα πρώτα βήματα, μετά από λήθαργο διαρκείας, από τον ύπνο του δικαίου που δε σε βοηθά σε τίποτα να βρεις το δίκιο σου και να το κάνεις νόμο, είναι λογικό να σκοντάφτεις και να παραπατάς, να μπουσουλάς αργά και μουδιασμένα, σχεδόν βασανιστικά. Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερο βασανιστήριο από την ακινησία και την αφωνία. Να υπομένεις αμίλητος κάθε σταγόνα του μαρτυρίου, χωρίς να έρχεται ποτέ αυτή που ξεχειλίζει το ποτήρι της υπομονής.

Μπορεί οι περισσότεροι να έμαθαν το Μπέλα Τσάο από το Casa de Papel και να ήταν η εύκολη λύση για να βρεθεί ένας κοινός κώδικας και να καλυφθεί το κενό στη συνεννόηση, αλλά η ταξική πάλη είναι γλώσσα διεθνής, για όσους έχουν φωνή και δεν έχουν μείνει ταξικά κωφάλαλοι -με το συμπάθιο και χωρίς ίχνος κριτικής για τα ΑμεΑ. Γιατί αυτές οι λειτουργίες συνδέονται άρρηκτα και διαλεκτικά, όπως ακριβώς στην πραγματική ζωή. Κι όποιος κωφεύει σε όσα συμβαίνουν γύρω του, καταλήγει σαν εκείνα τα πιθηκάκια που δεν είδαν, δεν άκουσαν και δεν είπαν τίποτα. Ούτε καν ανθρωπίδα...

Δεν πρόκειται να μας σώσει η νοηματική και η παντομίμα, με χειρονομίες καλής θέλησης προς τη διοίκηση. Πρέπει να μιλάνε οι πράξεις σου, για να ακουστεί η φωνή σου. Κι αν σπάσει το τείχος της αφωνίας, δε θα υπάρξει νέα Βαβέλ. Το σύγχρονο προλεταριάτο θα βρει το ν-ο-ημα, όσες γλώσσες και αν μιλάνε οι εργάτες. Η χειρότερη Βαβέλ έρχεται όταν δεν αρθρώνουμε πολιτικό, ταξικό λόγο, αλλά παπαγαλίζουμε τη γλώσσα των αφεντικών. Είναι η (αδιέξοδη) κατάληξη του ατομισμού και των μοναχικών, παράλληλων δρόμων, που δε συναντιούνται ποτέ, και ας στοιβάζονται ντουζίνες εργάτες σε τηλεφωνικά κέντρα και εργοστάσια.

Μέχρι να εδραιωθεί η τηλεργασία για να διασφαλίσει πως δε θα βρισκόμαστε καν στον ίδιο χώρο, πόσο μάλλον στην ίδια (ταξική) πλευρά, απέναντι στο αφεντικό. Ο νέος θεσμός πλασάρεται ως μια μορφή χειραφέτησης (φτου, τηλεργασία για όλους!), για να νιώθει ελεύθερο το αλυσοδεμένο κατοικίδιο, που δεν έχει να χάσει παρά μόνο το κοκαλάκι που του πετάνε. Η τηλεργασία κι η δουλεία απελευθερώνουν. Προσοχή στον τόνο -πάει καιρός που επιμέναμε να το γράφουμε με «γιώτα», ως εναλλαχτική ορθογραφία που χάνεται μαζί με τα «χτ» και όσους τα εχτιμούσαν.

Βέβαια το ζώο αντιδρά αυθόρμητα από ένστικτο στις αλλαγές του περιβάλλοντος και ας μην μπορεί να αποκτήσει συνείδηση (ταξική και όχι μόνο) και να αρθρώσει λόγο. Αλλά τα εθελόδουλα, υποταγμένα δίποδα δεν κάνουν ούτε αυτό και σε αφήνουν με την απορία γιατί δεν αντιδρούν ενστικτωδώς έστω, με απλό ταξικό ένστικτο. Ούτε καν τετράποδο...

{Δε μιλάμε καν για ταξική συνείδηση, που μπορεί να προκύψει και αυθόρμητα, μες στον οικονομικό αγώνα -για αυξήσεις κτλ. Η επαναστατική συνείδηση είναι που έρχεται απέξω, όχι με ντελίβερι από αγωνιζόμενους διανομείς (της Wolt και της Efood) αλλά έξω από τη μιζέρια της βιοπάλης και την αποβλάκωση που προσφέρει το καθημερινό, εντατικό οκτάωρο -όταν τηρείται κι αυτό.
Αν η ταξική συνείδηση ήταν εμβόλιο, η δημόσια σφαίρα θα κατακτούσε νέες κορυφές ψεκ υστερίας. Μακριά από σωματεία και μπόλια! Μακριά από κόμματα, μη βρεις μπελά...
Βασικά τα μεγάλα κεφάλια της αστικής τάξης της χώρας (μαφιόζοι, καπιταλιστές, λαθρέμποροι και λοιπές ευγενείς τάξεις) είναι ικανοί να ικανοποιήσουν ακόμα και επιμέρους αιτήματα ή να δώσουν αυξήσεις πάνω από τον μέσο όρο, υπό τον βασικό όρο να μη συγκροτηθεί σωματείο στον χώρο τους. Καμία σχέση με την παλιά σκανδιναβική συνταγή, όπου κάθε νέος εργάτης γραφόταν υποχρεωτικά στο σωματείο -ακόμα και αν αγνοούσε την ύπαρξή του- για να μπει εξ αρχής στο μαντρί του κίτρινου εργοδοτικού συνδικαλισμού.}

Αφεντικά έχουν μόνο τα ζώα. Και οι αποκτηνωμένοι εργάτες που τους εκμεταλλεύονται σαν υποζύγια και τραβάνε το κάρο από τη λάσπη, με μπόλικο μαστίγιο και ελάχιστο καρότο. Μας επιτρέπουν να μουγκανίζουμε -αρκεί να μη διαμαρτυρόμαστε έντονα, έξω από το πλαίσιο της δημοκρατίας μας και της οθόνης του κινητού. Μας ενθαρρύνουν να γίνουμε μαντρόσκυλα του αφεντικού, να του κουνάμε χαρούμενα την ουρά για κάθε ψίχουλο και να γρυλίζουμε σε όσους τον ενοχλούν. Μας επιβάλλουν να περπατάμε σκυφτοί, με τα τέσσερα και να μη σηκώνουμε κεφάλι.

Αν θες, λοιπόν, να λέγεσαι άνθρωπος, πρέπει να σπάσεις τις αλυσίδες σου. Να πάψεις να είσαι σκλάβος, ένα ομιλούν εργαλείο, να μη δουλεύεις σαν το ζώο για να ζήσεις -αν και όπως λέει ο Δαλιανίδης, κανένα ζώο δε θα ήταν τόσο ζώο για να πληρώνει τόσες εισφορές στο ΙΚΑ. Πρέπει να πάψεις να είσαι κατοικίδιο του αφεντικού, μαντρόσκυλο του καναπέ -που δε ζει στην πούδρα αλλά έχει μάθε να μένει ήσυχο στον καναπέ και να γαβγίζει σε όσους «κάνουν φασαρίες», απειλώντας την επιχειρηματική γαλήνη.

Αυτή η απεργία λοιπόν είναι ιστορική κι έχει ήδη νικήσει -και δεν πρόκειται να σταματήσει. Γιατί πέρασαν εκατομμύρια χρόνια για να σταθεί ο άνθρωπος στα δυο του πόδια και να σηκώσουν ανάστημα οι εργαζόμενοι στα τηλεφωνικά κάτεργα. Και θα είναι έγκλημα να έχουμε τώρα πισωγύρισμα. Κι έχει ήδη νικήσει, ανεξάρτητα από τους ελιγμούς της διοίκησης, γιατί λειτούργησε σαν ξυπνητήρι συνειδήσεων και σαν μεγάλο σχολείο, όπου πολλοί συνάδελφοι βγάζουν μια ολόκληρη τάξη (εργατική) μέσα σε λίγες βδομάδες και ας είχαν μείνει εξεταστέοι τις άλλες φορές. Και δεν υπάρχει εργάτης που να μην παίρνει τα γράμματα, αν μιλάμε για την αλφαβήτα της ταξικής πάλης. Το συμφέρον μας δε θέλουμε; -που αναρωτιόταν και ο Τραμπάκουλας.

Μιλάμε για επιχειρήσεις - κάτεργα του 21ου αιώνα, με σύγχρονους είλωτες, που όμως έχουν... δυνατότητες ανέλιξης (sub και βάλε) αν δεν απεργούν και δε συνδικαλίζονται. Και μπορούν να επιστατούν και να εκπαιδεύουν τους συναδέλφους τους, σαν μια ιδιότυπη πυραμίδα με μισθωτούς σκλάβους που δε διάβασαν πολύ προσεκτικά τα ψιλά γράμματα της σύμβασής τους -όπως θα έλεγε και ο Γκοσινί. Ή τα διάβασαν και υπέγραψαν, μην έχοντας άλλη εναλλακτική στον ορίζοντα.

Μιλάμε για επιχειρήσεις που έκαναν χρυσές δουλειές μες στην καραντίνα, που δεν καταλαβαίνουν από κρίση -ούτε από εργατικά δικαιώματα. Που τάζουν πίτσες (μπλε) ως μπόνους στους (αγαπάτε) υπαλλήλους τους, βάζουν άπιαστους στόχους, ελέγχουν κάθε λεπτό του ωραρίου, ζητάνε τον λόγο από όσους έβηξαν ή αφαιρέθηκαν κι εντατικοποιούν την εργασία στο έπακρο. Που βλέπουν τους εργαζόμενους στα call center ως πλήρως αναλώσιμους (σαν call girls -and boys) και απελπιστικά διαθέσιμους κάθε στιγμή της ημέρας και της βδομάδας -σαν καβάτζα για booty call. Είσαι για μια υπερωρία;

Μιλάμε για εργαζόμενους που δε φοβούνται απλώς να μη χάσουν τη δουλειά τους, αλλά ενίοτε και την άδεια παραμονής τους στη χώρα και νιώθουν ευάλωτοι σαν τους εργάτες γης στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας και άλλες σύγχρονες κοιλάδες του κέρδους (σαν Silicon Valley της Ελλάδας).

Τα αφεντικά τούς απειλούν ότι θα σηκωθούν να φύγουν και θα βρουν αλλού φτηνότερους σκλάβους. Το προφανές που ξεχνάνε βολικά είναι ότι έχουν έρθει στη χώρα μας για αυτό ακριβώς, ότι βρίσκουν εξειδικευμένο προσωπικό στις πιο χαμηλές τιμές της (διεθνούς) αγοράς. Με την κυβέρνηση να κανονίζει, σαν σουπερ-μαρκετάς, σούπερ προσφορές για τους επενδυτές-πελάτες της, αλλά να πετάει επικοινωνιακές χάντρες και καθρεφτάκια σε ιθαγενείς και μετανάστες εργάτες, για τον μικτό κατώτατο μισθό που θα φτάσει τα 950 σε βάθος τετραετίας.
-Γέλα, υπηρέτη! (τι σου ζητάνε...).

Ο ξεσηκωμός των σύγχρονων σκλάβων στα τηλεφωνικά κέντρα έχει κάποιες αναλογίες με την εξέγερση του Σπαρτάκου και των συντρόφων του. Η διαφορά είναι πως η σύγχρονη «αυτοκρατορία» (όχι του Νέγκρι) έχει σαθρά θεμέλια και δεν περιμένει στίφη βαρβάρων να την αλώσουν -θα ήταν και αυτοί μια κάποια λύση από τα αδιέξοδά της- γιατί εκφράζει η ίδια τη βαρβαρότητα και τη σαπίλα. Και μόνο ο «νεκροθάφτης» που παράγει η ίδια μπορεί να την κλείσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, νικώντας τα κοράκια (με νύχια γαμψά) και τα παπαγαλάκια (με μικρόφωνο και κάμερα) που τον περικυκλώνουν -αλλά δεν έπαιξαν ούτε ένα πλάνο από τη χτεσινή απεργία. Αρκεί να έχουμε αφομοιώσει το μάθημα των σύγχρονων Σπαρτακιστών: ο βασικός εχθρός δεν είναι ο ανταγωνιστής της εταιρείας μας, αλλά το ίδιο το αφεντικό μας και η τάξη του.

Τα παπαγαλάκια (με νύχια γαμψά) μας λένε να μη γίνουμε κοπάδι. Ότι μόνο με ατομικές συμβάσεις με τον λύκο μπορούμε να καθίσουμε σε ένα τραπέζι και να αποφασίσουμε από κοινού ποιος θα φαγωθεί σε αυτό. Αλλά η ουσία είναι να μη δεχόμαστε πια να μας φέρονται σαν ζώα και να πηγαίνουμε σαν πρόβατα στη σφαγή, χωρίς οργάνωση και αγώνα. Αυτός είναι ο μόνος μαγικός ζωμός που έχουμε. Η αλληλεγγύη της τάξης μας. Δεν υπάρχει όμως μαγική συνταγή ή μυστικά συστατικά -άλλοι έχουν άλλωστε την κουτάλα, και μας αφήνουν κάτι ξεροκόμματα πίτσα, ως μπόνους.

Η εργατική τάξη μπορεί να πάει στον παράδεισο, μόνο αν πάει τους βασανιστές της στην κόλαση και ατσαλωθεί στη φωτιά της μάχης. Αυτό φοβούνται οι εκμεταλλευτές της και πέφτουν πάνω της, σαν παπαδαριό, να την πείσουν ότι ο αγώνας είναι μάταιος, παράνομος και η απεργία περίπου συνώνυμο της αμαρτίας. Και ας κινεί το προτσές της κοινωνικής εξέλιξης.

Ιστορία μου, απεργία μου... Λάθος μου μεγάλο που τόσα χρόνια σε απέφευγα...

Υγ: στο βήμα τώρα οι αγρότες και να ετοιμάζονται οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες (φοιτητές, εργάτες κτλ).