Το είναι και το φαίνεσθαι

(ή αλλιώς εντυπώσεις από μια γενική συνέλευση #2
συνέχεια εκ του προηγούμενου...)

Η πασπ στο πολιτικό το παίζει αριστερά. Χαρντκορ.
Εμείς αλά μπογιό ανασύραμε από το αρχείο μια παλιά τους αφίσα για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.
Εκείνη την ιστορική επί σημίτη για το πολυτεχνείο. Όπου έχουν σβήσει με μοντάζ τα συνθήματα ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ, ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ.

Επειδή την είχαμε σε φωτοτυπία, οι πασπίτες ρώτησαν από πού είναι και μετά αμφισβήτησαν τη γνησιότητα.
Την κάνατε σε φότοσοπ, είπε ένας.
Ναι, αλλά άμα είναι να παιδιαρίζουμε τότε:
α. όποιος το λέει πρώτος είναι, και β. όποιος κοροϊδεύει, κοροϊδεύει τον εαυτό του.
Ε, μα τι να του πεις τώρα...

Στη συνέχεια ο αρχιπασόκος έκανε επίθεση σε δαπ και κυβέρνηση. Μεταξύ άλλων γιατί οι ευρωβουλευτές της νδ ψήφισαν υπέρ των κες σε μια ψηφοφορία στο ευρωκοινοβούλιο.
-Γιατί ρε αρχηγέ, του πασοκ τι κάναν δηλ; Αποχώρησαν;

Α, όλα κι όλα. Άλλο πασπ, άλλο πασοκ. Δε συμφωνούν πάντα.
Τα παιδιά της πασπ είχαν ένα σωρό παραδείγματα να μας πουν σχετικά. Επί ανδρέα είχαν διαφωνήσει για τη βιβλιοκάρτα. Επί σημίτη με τη μεταρρύθμιση αρσένη ήταν στους δρόμους. Και τώρα επί γιωργάκη διαφωνούν ξανά για το άρθρο 16.
Σκέτο πνεύμα αντιλογίας τα παιδιά της πασπ.

-Κοίτα να δεις συναγωνιστή πασόκε.
Έτσι όπως τα λες κι εμείς έχουμε μια άλφα αυτονομία. Κι ας μας λες πρόβατα μόλις γυρίσουμε την πλάτη μας.
Δε συμφωνούμε σε όλα με το κόμμα. Θυμάσαι που διαφωνήσαμε με τον τζανετάκη και φύγαμε μαζικά; Καμία σχέση βέβαια με τις δικές σου κραυγές για βρώμικο 89 και καθαρό ανδρέα.
Ή πάλι πρόπερσι τον μαϊούνη. Που οι κνίτες δεν θέλαμε καταλήψεις (όχι όλοι) κι ήρθε το κόμμα να αλλάξει τη γραμμή.

Γενικά έχουμε ευρείς ορίζοντες. Αλλά μας έχουν παρεξηγήσει.
Να, για παράδειγμα μας λένε σταλινικούς. Ενώ εμείς κάνουμε σκληρή κριτική σε αυτήν την περίοδο. Και για τις υπερβολές και για τους ρυθμούς της κολεκτιβοποίησης. Άσε που ο στάλιν είχε γράψει ένα άρθρο για τον ίλιγγο της επιτυχίας, όπου προειδοποιούσε για τυχόν υπερβολές.
Αλλά δεν είμαστε σε θέση να μιλήσουμε ακόμα για όλα αυτά. Ψάχνουμε βιβλιογραφία, αλλά δε βρίσκουμε...

Εγώ λοιπόν τα καταλαβαίνω τα νέα παιδιά.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί μένουν στο πασοκ άμα διαφωνούν σε τόσο πολλά και κεντρικά θέματα.

Τελικά σε αυτή την κοινωνία κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται. Μέσα του όλοι κρύβουν ένα φλογερό ανεξάρτητο, επαναστατικό πνεύμα.
Οι πασπίτες δε συμφωνούν με το πασοκ, οι δαπίτες δε θέλουν ιδιωτικά πανεπιστήμια (θέλουν μη κρατικά) κι η κοπέλα από τα αριστερά σχήματα δεν έχει σχεση με το σύριζα ή είναι [σύριζα] από το 2004 και μετά.

Μα αν κανείς δεν τους στηρίζει, τότε πώς βγαίνουν κυβέρνηση και τα περνάνε όλα αυτά;
Τι διάολο μόνο εμείς είμαστε (μ-λ)κες και λέμε ότι είμαστε κκε;
Αλλά τι περιμένεις από κολλημένους δογματικούς;
Άμα δεν κολλήσουν μια ταμπέλα στον εαυτό τους και στους υπόλοιπους δε μπορούν.

Αρνούνται να σκεφτούν διαλεκτικά. Το είναι και το μη είναι ενιαία σε μια διαλεκτική ενότητα.
Το είναι πασόκ και το μη είναι πασόκ. Που συνθέτουν το περίφημο όλον πασοκ του μπένι.

Λοιπόν το αποφάσισα.
Αν είναι έτσι θα παίρνω κι εγώ σβάρνα τις συνελεύσεις και να το παίζω ανένταχτος αντικειμενικός. Και θα παίρνω το λόγο να λέω ότι αν και ακηδεμόνευτος και μη οργανωμένος, το πλαίσιο της πανσπουδαστικής με καλύπτει πολιτικά και βάζει σωστά όλα τα ζητήματα.
Στο κάτω-κάτω, την αλήθεια θα λέω.

(Συνεχίζεται...)

Save Gizmo

Μετά την κνε (που πήγε περίπου σύσσωμη στην κνε ναρ) τον σεπτέμβρη του 89 ήταν η σειρά του φεστιβάλ να διασπαστεί. Τα μ-λ μπορεί να την είχαν γλιτώσει λόγω παρανομίας, αλλά την κνε ναρ την πήγαμε στα δικαστήρια και κρατήσαμε το κοπιράιτ στο όνομα. Τον κόσμο όμως δε μπορούσαμε να τον διεκδικήσουμε δικαστικά και φυλλορρόησε.

Θρυλείται ότι στο δικό τους φεστιβάλ συνέρρευσε κοντά ένα εκατομμύριο κόσμος. Η υπερβολή συνοδεύει πάντα τους θρύλους, το παρελθόν και τις εκτιμήσεις για τα μεγάλα πλήθη (σε γήπεδα, πορείες και φεστιβάλ). Και το μισό να είναι αλήθεια όμως, το νούμερο είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακό. Ειδικά όταν στο δικό μας, το ορίτζιναλ, είχαν μείνει να φυλάνε θερμοπύλες κάποιοι παππούδες (που ανεξάρτητα από εποχές είναι διαχρονικοί, ηρωικοί και μορφές του κινήματος, υπεράνω κρίσεων).

Αλήθεια όμως, τι απέγιναν όλοι αυτοί οι μυριάδες;

Το ναρ σήμερα έχει αρκετά κομμάτια και κινδυνεύει να γίνει χίλια.

Ο (μικρο)αστικός μύθος λέει ότι στις γραμμές του υπάρχει ακόμη και φράξια με την επωνυμία "μπολσεβίκοι". Η πραγματικότητα λέει ότι στις γραμμές του οι κομμουνιστογενείς (sic) μαρξιστές νιώθουν μάλλον σαν μενσεβίκοι. Δηλαδή μειοψηφία.

Οι του "αναρχο"-κινηματικού ρεύματος έχουν το πάνω χέρι στους συσχετισμούς και στο τελευταίο συνέδριο φώναζαν για τους "μενσεβίκους": αέρα-αέρα να φύγει η χολέρα.

Τα παιδικά τραύματα σημάδεψαν έντονα την πορεία του ναρ.

Ο φόβος για τους καρεκλοκένταυρους και την ιεραρχία έγινε κυκλική εναλλαγή σε όργανα και δσ, αλλά όχι για πολύ (ευτυχώς). Ο φόβος για τυχόν καπέλωμα της νεολαίας από το κόμμα έφερε την υστερία για το ακηδεμόνευτο και τα εαακ. Η καχυποψία απέναντι στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, με τον τρόπο που (δεν) εφαρμόστηκε, οδήγησε σε χαλαρές (αποδι)οργανωτικές γραμμές. Η επίσημη ονομασία του κόμματος για αυτό είναι οργανωτικός φιλελευθερισμός -και μόνο από τη βαρύγδουπη ονομασία, φαίνεται πόσο βαρύ είναι το παράπτωμα.

Τέλος, οι σιδερένιες μαρξιστικές νομοτέλειες που "κατέρρευσαν" και μας πλάκωσαν, έδωσαν τη θέση τους στον σχετικισμό και σε έναν ιδιότυπο (sic) αγνωστικισμό. Η επαναθεμελίωση πάνω στα ιδεολογικά ερείπια έβγαλε μεγάλο κομμάτι της θεωρίας για τα μπάζα και την εκ(μετα)μοντέρνισε με το δικό της στιλ.

Τα παιδικά τραύματα έφεραν το σπέρμα της παιδικής αρρώστειας. Κι όπως έλεγε ένας θρυλικός αρχι-εαακίτης (μη ναρίτης) από το φυσικό του απθ: η αρεφ (το σχήμα του δηλ) είναι η παιδική αρρώστεια του αριστερισμού.

Τα εαακ εν γένει θα έλεγα εγώ.

Το σύνθημα για τους ναρίτες τους λέει μεταλλαγμένους κνίτες.

Κάθε φορά που το ακούω ο συνειρμός με τα γκρέμλιν είναι αναπόφευκτος. Οι κνίτες που ξεστράτισαν από το μαντρί βρέθηκαν ξαφνικά εκτεθειμένοι στο νερό του ποταμιού που δε γυρίζει πίσω πια και το φως του ακηδεμόνευτου και της αμεσοδημοκρατίας. Την πάτησαν σαν γκίζμο και μεταλλάχτηκαν σε εαακ. Αυτοί δεν πάθαν τίποτα, αλλά γύρω τους τα τερατάκια γκρέμλιν πολλαπλασιάζονταν και σκορπούσαν χαμό και πανικό στο διάβα τους γκρεμίζοντας τα πάντα αντί να επαναθεμελιώνουν.

Κι άντε να τους μαζέψεις μετά...

Τώρα οι συμπαθείς γκίζμο είναι είδος υπό εξαφάνιση στο κόμμα των γκρέμλιν, ανήμποροι να γυρίσουν πίσω το ποτάμι. Κάποιοι από αυτούς δεν άντεξαν κι έφυγαν (ήρθαν στη μεγάλη οικογένεια των ανένταχτων κομμουνιστών).

Το κόμμα είναι πια ό,τι πιο κοντά σε αυτό που τους εκφράζει. Αλλά τα βιώματα φορτίζουν το κλίμα και η παραβολή του ασώτου μπορεί να μην έχει χάπι εντ αυτή τη φορά. Άσε που είναι ζήτημα ποιος ακριβώς είναι ο άσωτος της υπόθεσης.

Η περιπέτεια του ναρ θυμίζει το τραγούδι: "να σε σκεφτώ και να σε νοσταλγήσω και αν υπάρχει λόγος(3) να γυρίσω"... Υπάρχει όμως;

Έλα ντε! Μεγάλη κουβέντα. Και τελειώνει και το ποστ...

Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν δύο σίγουρα δεδομένα.

1ον: όσοι έφυγαν το 89 κι έφτιαξαν το ναρ έφυγαν εξαιτίας (ή τέλος πάντων με κύρια αφορμή) της κυβέρνησης τζανετάκη.

2ον: επισήμως αυτοκριτική, ή έστω παραδοχή κάποιου λάθους για αυτό το θέμα, το κόμμα δεν έκανε ποτέ (ούτε και στο 14ο της ανασυγκρότησης όπου έκανε λόγο για σωστή επιλογή).

Ψήγματα τέτοιας υπάρχουν στο τελευταίο βιβλίο για τον στράτο τσαμπή που επιμελήθηκε ο ίδιος λίγο πριν τον θάνατό του.

Αλλά αυτά θα μας απασχολήσουν σε επόμενο σημείωμα...

.

Υγ: σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να συσταθεί μια επιτροπή σωτηρίας για τους λιγοστούς γκίζμο που έχουν απομείνει στο ναρ. Θα μπορούσε να είναι κι ανοιχτή, αλλά θα υπήρχε ο κίνδυνος να την καπελώσουν τα γκρέμλιν κι οι αποφάσεις να παίρνονται αναγκαστικά ομόφωνα ή καθόλου, οπότε δε θα έβγαινε τίποτα.

.

(Συνεχίζεται...)