Ενός κακού μύρια έπονται

BRexit δε θέλατε λαοί της Βρετανίας; Ακυβερνησία δε θέλατε λαοί της Ισπανίας; Να τώρα λοιπόν τα πρώτα αποτελέσματα. Λουστείτε τις συνέπειες των αποφάσεών σας...

Ταπεινωτικός αποκλεισμός για την εθνική Αγγλίας από τους "σον" της Ισλανδίας, που έχουν για τερματοφύλακα ένα σκηνοθέτη και περισσότερα ενεργά ηφαίστεια απ' ό,τι επαγγελματίες παίκτες, όπως έγραψε ο Γκάρι Λίνεκερ -αλήθεια θυμάται κανείς, χωρίς να το γκουγκλάρει, το όνομα εκείνου του ηφαίστειου που εξερράγη το 10' και γέμισε καπνούς όλη την Ευρώπη; Κι έχουν πιο προβλέψιμες καταλήξεις καταλήξεις κι από τους Γαλάτες στο Αστερίξ (ή από τους βάρβαρους στο "Αστερίξ και οι Νορμανδοί"). Και είχαν την άνωθεν βοήθεια του Ευλόγησον, κι έναν κρυφό πράκτορα στον αντίπαλο πάγκο, τον Ρόι Χόντσον. Λες και χρειάζονται οι Άγγλοι προπονητική βοήθεια, για να αποκλειστούν. Α, και μην ξεχνάτε. Φέτος θα είναι η χρονιά τους.

Πάρε κι εσύ Ισπανία ένα ξεγυρισμένο χαστούκι από την Ιταλία, με τη μακρόχρονη παράδοση των κυβερνήσεων συνεργασίας και των πολυκομματικών πόλων. Γιατί αυτή η ομάδα συνέδεσε τη λάμψη της με το καλό φεγγάρι και την κυριαρχία της Μπάρτσα του Γκουαρντιόλα και την παρακμή της με το κλείσιμο αυτό του κύκλου. Και δεν μπορεί να έχουν όλοι την τύχη της Ρεάλ, για να φτάσουν στον τελικό με άκοπα σταυρώματα (αν βέβαια δεν είχαν χάσει από τους Κροάτες στον όμιλο, θα 'ταν στην καλή πλευρά του ταμπλό και θα τα είχαν όλα έτοιμα στρωμένα ως το Παρίσι. Κακό του κεφαλιού τους...)

Η Βρετανία κι η Ισπανία είναι δύο πολυεθνικά βασίλεια, όπου μπορεί να χάσεις τον μπούσουλα και να μπερδευτείς χειρότερα απ' ό,τι με τις διασπάσεις του εξωκοινοβουλίου. Υπάρχει καταρχάς το ΗΒ, που είναι όμως κάτι διαφορετικό από την Κοινοπολιτεία, με τις παλιές βρετανικές αποικίες, αλλά δεν ταυτίζεται ούτε με την Αγγλία, ούτε καν με τη Βρετανία ως νησί, γιατί παίρνει και το βόρειο κομμάτι της Ιρλανδίας, και γίνεται Μεγάλη Βρετανία (σαν αυτή που έπρεπε να ανατινάξουμε το 44, αλλά...) Εκτός κι αν τη χάσει τώρα με δημοψήφισμα, όπως και τη Σκωτία, που θέλει να μείνει στην ενωμένη Ευρώπη (αυτή τη γλίτωσε και δεν τη λέμε Ηνωμένη) που ξεσκίζεται από αντιθέσεις και φυγόκεντρες τάσεις. Όπως έγραψε κι ο Μώμος στο τουίτερ: φεύγουν Σκωτία, Β. Ιρλανδία, η Μεγάλη Βρετανία γίνεται Βρετανία, διεκδικεί το όνομα η Γαλλία λόγω Βρετάνης, από το Ηνωμένο Βασίλειο (Η.Β) φεύγει το "Η" και το φωνάζουν όλοι Βασίλη.
Κι υπάρχει πάντα το Γιβραλτάρ (και το ενδεχόμενο συγκυριαρχίας) ως συνδετικός κρίκος με την επόμενη παράγραφο.

Στην Ισπανία υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα διαφορετικά ιδιώματα, που δεν ξέρω πώς θα ΄ταν καλύτερο να τα χαρακτηρίσουμε (γλώσσες, διαλέκτους, κτλ), αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν μπορεί να τα καταλάβει κάποιος που μιλάει Καστιγιάνικα (τα επίσημα Ισπανικά). Ιδίως τη γλώσσα των Βάσκων (Euskadi) που πρέπει να παραμένουν αναλλοίωτα (και... σεχταριστικά απομονωμένα) πριν καν εμφανιστούν στη γειτονιά μας τα ινδοευρωπαϊκά φύλα. Κι υπάρχουν τουλάχιστον δύο κοινότητες-περιφέρειες (comunidades), που είναι αυτόνομες αλλά επιδιώκουν την ανεξαρτησία τους. Κι αν αυτό πριν από κάποια χρόνια είχε το χαρακτήρα της εναντίωσης στον Φράνκο και γενικά προοδευτικό πρόσημο, σήμερα γίνεται από μάλλον αντιδραστική, εθνικιστική σκοπιά, με βάση τα συμφέροντα της καταλανικής αστικής τάξης, που δε θέλει να πληρώνει τα σπασμένα του φτωχού νότου (Ανδαλουσία) και πιστεύει πως μόνη της θα πορευτεί καλύτερα. Περίπου ό,τι γίνεται και στο BRexit δηλαδή...

Τώρα, πώς ακριβώς καταφέρνουν να τα συμβιβάζουν όλα αυτά στο πρόγραμμά τους και τι θέση παίρνουν κάποια κόμματα με εκπροσώπους σε πανεθνική κλίμακα, όπως οι Podemos, που βγαίνουν πρώτοι σε Καταλονία και Βασκονία, η απάντηση είναι σαφής: έλα ντε. Προσωπικά, μου θυμίζουν πολύ "το Δώρο του Καίσαρα" από το Αστερίξ, όπου στο γαλατικό χωριό γίνονται εκλογές, η αντιπολίτευση προσπαθεί να συσπειρώσει κάθε πικραμένο από τη διακυβέρνηση του Μαζεστίξ, όπως τον ένα βαστάζο του και τον ψαρά Αλφαβητίξ, και καταλήγει να υποστηρίζει την υποχρεωτική και ταυτόχρονη κατανάλωση ψαριού και κρέατος, για να τους αφήσει όλους ικανοποιημένους.

Κι αφού μιλήσαμε για γαλατικά χωριά, κάπως έτσι μοιάζουν οι συνεπείς αδελφές δυνάμεις, σε αυτές τις χώρες. Τόσο το νέο ΚΚΒ -που δεν έχει σχέση με το ανοιχτά φιλοΠΑΣΟΚικό (αν έγραφα φιλΕργατικό, θα χανόταν το νόημα) ΚΚΒ. Όσο και το ΚΚ των Λαών της Ισπανίας, που δεν παίρνει ούτε καν 30 χιλιάδες ψήφους (όσοι πηγαίνουν κατά μέσο όρο σε έναν αγώνα της Primera Division), σε διάκριση με το ΚΚΙ που την είδε Σύριζα και ενώθηκε με τους Podemos. Όσο και το ΚΚΓ στη Γαλλία, όπου οι αδελφές μας δυνάμεις βρίσκονται συγκεντρωμένες σε κάποια διαμερίσματα του Παρισιού, για να θυμίζουν πιο πολύ γαλατικά χωριά.
Κι αν για τις δύο πρώτες περιπτώσεις, έχουμε τα διαλυτικά αποτελέσματα του τρεϊντγιουνιονισμού και του ευρωκομμουνισμού, είναι ζήτημα τελικά τι ακριβώς γίνεται με το απεργιακό κίνημα στη Γαλλία, κι αν θα αφήσουν να τους νικήσει το όπιο του EURO ή το (χρυσωμένο) υπνωτικό χάπι ενός ρεφορμιστικού συμβιβασμού.

Από ιστορική σκοπιά, να σημειώσουμε επίσης ότι μιλάμε για δύο ξεπεσμένες, ξεδοντιασμένες αυτοκρατορίες, που κάποτε κυριαρχούσαν παγκόσμια, πολέμησαν και μεταξύ τους και τώρα έχουν αρκετά κατάλοιπα της πληγωμένης εθνικής συνείδησης, που (αν και συνείδηση) δε συνειδητοποιεί ακριβώς την απώλεια αυτών των πρωτείων. Πχ σαν τους διάφορους αγγλοχτυπημένους οπαδούς, που νομίζουν πως έχουν το καλύτερο ποδόσφαιρο στον κόσμο, επειδή κάποτε η Λίβερπουλ, κτλ...
Θαυμάσια ασίστ (που θα έλεγε κι ο ισπανολάτρης Μανόλο) για την επόμενη παράγραφο.

Από αθλητική, ποδοσφαιρική σκοπιά, οι Άγγλοι κι οι Ισπανοί έχουν τα πιο δυνατά πρωταθλήματα και τους πιο ακριβούς συλλόγους, που κυριαρχούν στις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις. Αλλά σε επίπεδο εθνικών ομάδων, θεωρούνται από τους πιο ηττοπαθείς, τους μεγαλύτερους loser διαχρονικά. Η Ισπανία κατάφερε να αποτινάξει αυτή τη ρετσινιά στον προηγούμενο θριαμβευτικό της κύκλο, που μόλις έκλεισε, αλλά οι Άγγλοι παραμένουν εγγύηση για τη (νυχτερινή) διασκέδαση, από τον εκάστοτε τρύπιο τερματοφύλακά τους, μέχρι τον εκάστοτε προπονητή τους, ακόμα και όταν ξεχειλίζει από ταλέντο η ομάδα τους.

Το ωραίο είναι πως η Ισπανία παραμένει τυπικά ενιαία ως εθνική (Roja) και πρωτάθλημα (κι ας έχει ζητήματα με τον Καταλανό Πικέ, που δεν πανηγυρίζει πολύ τα ισπανικά γκολ, χώρια κάτι περίεργες χειρονομίες που κάνει κατά τη διάρκεια του εθνικού ύμνου. Ο οποίος πάντως δεν έχει λόγια, αφενός γιατί σε ποια γλώσσα θα ήταν κι αφετέρου γιατί σιγά μη συμφωνούσαν μεταξύ τους τι να λέει).

Σε αντίθεση με τη Βρετανία, που έχει τέσσερις διαφορετικές εθνικές ομάδες και ξεχωριστά πρωταθλήματα (όπως το σκωτσέζικο). Αλλά το ΗΒ κατεβαίνει με ενιαία αποστολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες (σαν τους Γαλάτες που κατέβηκαν ως Ρωμαίοι, μαζί με τους κατακτητές του, στην ομώνυμη περιπέτεια του Αστερίξ). Αλλά οι Βορειο-Ιρλανδοί κατεβάζουν ενιαία εθνική με τους άλλους Ιρλανδούς, τους... ΕΙΡΕγιώτες, σε άλλα αθλήματα. Αλλά οι Ουαλοί έχουν δική τους ποδοσφαιρική ομοσπονδία και εθνική, με τις ομάδες τους όμως να συμμετέχουν στο πρωτάθλημα της Αγγλίας (Κάρντιφ, Σουόνσι). Και για αυτό παίκτες σαν το Ράιαν Γκιγκς έμειναν χωρίς διακρίσεις σε αυτό το επίπεδο, γιατί έπαιζαν σε αδύναμες εθνικές ομάδες, και με την απορία τι θα γινόταν, αν μπορούσαν να παίξουν πχ στην εθνική Αγγλίας (τίποτα πιθανότατα, γιατί εντάξει, Αγγλία είσαι). Αλλά η Ουαλία φέτος είναι η μόνη βρετανική ομάδα που συνέχισε στην οκτάδα, μετά από το μαζικό BRexit στη φάση των 16 (είχε γίνει και το δημοψήφισμα), σε ένα φινάλε που ούτε ο τερματοφύλακας των Ισλανδών δε θα το σκηνοθετούσε καλύτερα.

Και τώρα έχουμε προημιτελικά με το ευρωπαϊκό clasico, Ιταλία-Γερμανία, αλλά αυτά εν καιρώ...

Είχα προβλέψει και ένα μέρος για τη σημερινή πολιτική κατάσταση σε Βρετανία και Ισπανία, και την ελπίδα που έρχεται από το BRexit και τους Podemos, hope, esperanza, από το esperar, που σημαίνει "περίμενε" ως τη Δευτέρα Παρουσία. Αλλά έχουμε ξεφύγει σε έκταση και γενικώς και δε βρέθηκε χώρος. Όχι για την ανάλυση, για την ελπίδα...

Υγ: η αθλητική ανάλυση θα μπορούσε να είναι και μικρότερη (ή και όχι). Αλλά τη βρίσκω αφάνταστα, καθώς φαντάζομαι τα ξινά μούτρα κάποιων στρυφνών, σοβαροφανών δημοσιολόγων, που μας κοιτάνε υποτιμητικά για τα "ταπεινά μας πάθη" κι εκτονώνουν τη δική τους καφενειακή διάθεση στα σοβαρά, πολιτικά θέματα και τις "αναλύσεις" τους για το ΚΚΕ. Αν ξεγκάβλωναν όμως (όπως το λέμε στη Θεσσαλονίκη) λίγο με την μπάλα, μπορεί να ήταν καλύτερα για όλους μας...

Ήλθα, είδα, νίκησα

Η ελπίδα ήρθε, είδε, νίκησε το Γενάρη του 15’. Αυτή τη φορά ελπίδα δεν υπήρχε, αλλά είχαν παραμείνει οι αυταπάτες πως αυτοί δε θα ‘ναι τόσο ανάλγητοι, ότι τουλάχιστον το πάλεψαν και πως δεν πρόκειται να φέρουν κι άλλα επώδυνα μέτρα, να μειώσουν κι άλλο μισθούς και συντάξεις. Κι ήρθε ο καιρός (βαρυχειμωνιά) να τελειώσει το παραμύθι, να χάσουν το παλιό τους κέλυφος και να χρειαστεί να ψάξουν για καινούριο, πριν καν περάσει μήνας.

Κανείς δε θα εκπλήσσεται βέβαια, αν έκανε τον κόπο να σκεφτεί τι σημαίνουν στην πράξη όλα αυτά που ακούμε κι έχουμε μάθε να αποδεχόμαστε ως θέσφατα. Γιατί όπως λέει ένας σφος, τον ένα επιχειρηματία δεν πρέπει να το φορολογήσουμε γιατί θα το γονατίσουμε, να μη φορολογήσουμε τον άλλο που έχει κέρδη, γιατί θα είναι σα να τον τιμωρούμε και να το διώχνουμε, οπότε μάντεψε ποιος θα (την) πληρώσει στο τέλος, αρχηγέ, με φόρους ή άλλα ισοδύναμα –όσο τα χνώτα μας παραμένουν τόσο αδύναμα.

Είναι πάντως φοβερό να βλέπεις να τη βγαίνουν από τα αριστερά (και αντιμνημονιακά) στη δεύτερη φορά αριστερά, ο κάθε γλυκαμένος από την πολιτική της. Τα ιδιωτικά κανάλια με τα ρεπορτάζ τους για τις συνέπειες του πολυνομοσχεδίου, ο βαθυπασόκος Κουτρουμάνης, που είχε ψηφίσει αντίστοιχα μέτρα επί των ημερών του, ή και φαρμακοβιομήχανοι σαν τον Τράκη Γιαννακόπουλο, που ενσαρκώνει (κάτι σαν) τη λούμπεν αστική τάξη και ένα από τα βασικά επιχειρηματικά στηρίγματα του πάλαι ποτέ «αντιμνημονιακού» Σύριζα (είχε βγει πχ ανοιχτά υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα). Και το ωραίο της υπόθεσης δεν είναι το θράσος των παραπάνω, αλλά ότι βρίσκουν πάτημα, για να κάνουν την κριτική τους και να φαίνεται πως έχουν δίκιο.

Είναι δύσκολο να συγκεντρώσει κανείς και να αναλύσει σε ένα μόνο κείμενο τις σαρωτικές αλλαγές που έρχονται και πιάνουν από τους μηχανικούς (που επιβιώνουν με υποθέσεις για αυθαίρετα) μέχρι τα περίπτερα (στην πρεμούρα τους να επιταχύνουν τη συγκεντροποίηση και να ευνοήσουν τα πολυκαταστήματα). Αλλά αυτό που μπαίνει βασικά στο στόχαστρο είναι είναι το ασφαλιστικό κι οι συντάξεις, που αποτελούν ίσως το τελευταίο αποκούμπι για πολλά λαϊκά νοικοκυριά με έναν και παραπάνω άνεργους ή με παιδιά που δεν έχουν ακόμα απογαλακτιστεί από τους γονιείς τους. Και γίνεται με τον κλασικό, πατροπαράδοτο τρόπο, τα πορίσματα κάποιας επιτροπής σοφών, όπως έχουν ονομάσει τους εμπειρογνώμονες, για να τυλίξουν με αδιαμφισβήτητο, επιστημονικό κύρος τις αντιλαϊκές παπάτζες τους –που θα είχαν απλώς πλάκα, αν δεν ήταν ως το μεδούλι αντιλαϊκές και δε μας αφορούσαν άμεσα. Θυμάμαι πχ τον αποχαρακτηρισμό των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων (ΒΑΕ), που έγινε με τη μέθοδο που κάναμε και εμείς μικροί με τα ξυλαράκια, για να δούμε ποιος θα τα φυλάει κι έχανε αυτός που τραβούσε το (τρίτο το) μακρύτερο.

Το ξήλωμα του ασφαλιστικού/συνταξιοδοτικού και των λαϊκών-εργατικών κατακτήσεων είναι παράλληλα η πιο κραυγαλέα απόδειξη για τις συνέπειες του διεθνούς, καταθλιπτικά αρνητικού συσχετισμού, μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης και την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ –είναι τέτοια η χρονική σύμπτωση, στο μεταίχμιο της δεκαετίας του 90’, που ‘ναι δύσκολο να μη γίνει, συνειρμικά έστω, η σύνδεση. Κι αυτός ο συσχετισμός είναι που διαμορφώνει εν πολλοίς, παράλληλα με τη φάση ανάπτυξης ή μάλλον ύφεσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, τη σημερινή κατάσταση υποχώρησης του κινήματος και τις δυνατότητές του να διεκδικεί και να πετυχαίνει μερικούς επιμέρους στόχους πάλης. Θέλω να πω ότι ο συσχετισμός δύναμης δε διαμορφώνεται μόνο από εμάς (ή την ηττοπάθεια και την ατολμία μας, σύμφωνα με την κλασική αριστερίστικη αντίληψη, που θεωρεί πως όλα ήταν υπερώριμα από χτες και σήμερα σαπίζουν, λόγω της κακής ηγεσίας που φοβάται να δρέψει τους καρπούς) αλλά κι από εξωτερικούς παράγοντες, ανεξάρτητους από τη θέλησή μας.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση δίνει παντού αντίστοιχα δείγματα γραφής. Από το γεύμα της Όλγας με την Όλγα (Τρέμη-Γεροβασίλη), που αποδεικνύει πως το μιντιακό σύστημα τρέμει το Σύριζα, όπως ο Ελευθερόπουλος τον Ντέμη, και επιχειρεί να τον καλοπιάσει. Μέχρι το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια, την περιβόητη Α-Ρένα Δούρου και το ζεστό κρατικό χρήμα, που θα δοθεί στο Μελισσανίδη από την περιφέρεια, αποδεικνύοντας περίτρανα τη σχετική αποστροφή από τις προγραμματικές δηλώσεις του Τσίπρα, ότι δηλ η κυβέρνησή του θα ‘χει απέναντί της, ως αντιπολίτευση, τα μεγάλα συμφέροντα.

Χώρια η υπεύθυνη, ανθρωπιστική στάση στο προσφυγικό ζήτημα, από κοινού με τους ευρωπαίους εταίρους ιμπεριαλιστές –όχι όμως και με το Νατοϊκό εταίρο της Τουρκίας, γιατί ανοίγει το ζήτημα συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου. Παρεμπιπτόντως, αυτός ο «στόχος δράσης» (της συνόδου κορυφής, της κυβέρνησης, κτλ) ενάντια στους λαθρεμπόρους, που εκμεταλλεύονται τους πρόσφυγες και την ανάγκη τους, υπονοεί πως υπάρχει και νόμιμη εμπορία ανθρώπων; Ή το συνθετικό «λαθρο-» έχει μείνει από τη συχνή χρήση του όρου «λαθρομετανάστης» και το κολλάνε παντού; Και τέλος πάντων, γιατί δεν ξεκινάνε αυτές τις «δράσεις» από το κέντρο της Αθήνας και όσους παίρνουν ταρίφα 30 ευρώ το κεφάλι σε κάθε πρόσφυγα, για να τους μεταφέρουν στα σύνορα;

Τι αντίδραση υπάρχει απέναντι σε όλα αυτά; Κάτι είχε πάρει το αυτί μου για δίωρη στάση εργασίας της Αδεδυ, ου μην και της Γσεε, που δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά είναι φαιδρή ακόμα κι ως προς τη μορφή (κι ίσως για αυτό να μην προχώρησε τελικά στην πράξη).

Μένει λοιπόν, ως συνήθως, το αποκούμπι του ΠΑΜΕ. Που οργανώνει πολύμορφες δράσεις σε όλη τη χώρα (αναλυτικά επ’ αυτού, κατά πάσα πιθανότητα, στο αυριανό σημείωμα), με τη διήμερη κατάληψη στο Υπουργείο Εργασίας, τη σημερινή συγκέντρωση, την αντίστοιχη κινητοποίηση την επόμενη βδομάδα, και την κλιμάκωση με την απεργία στις 12 Νοέμβρη –λίγες μέρες πριν το Πολυτεχνείο- για την οποία έχουν πάρει αποφάσεις μια σειρά ταξικά σωματεία, ασκώντας πίεση στο πτώμα της Γσεε, για να κηρύξει πανεργατική απεργία και να καλύψει ουσιαστικά όσους θέλουν να απεργήσουν (γιατί δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κυνηγήσει την επιτυχία της).

Επιστρέψαμε ουσιαστικά δηλαδή στο προμνημονιακό 09’, όταν το Παμε προσπαθούσε, με την απεργία του Δεκέμβρη, να τραβήξει μόνο του το κάρο από τη λάσπη, να κινητοποιήσει τον κόσμο, να δρομολογήσει εξελίξεις, όσο αυτό περνούσε από τις δικές του δυνάμεις. Με μια σημαντική διαφορά βέβαια. Το 2009 η ελπίδα λαγοκοιμόταν ή μάλλον ξυπνούσε σιγά-σιγά, μετά από ένα λήθαργο διαρκείας. Ενώ τώρα η «ελπίδα» ήρθε, είδε και μας «νίκησε», περνώντας από πάνω μας, και νιώθουμε σαν τον Καίσαρα στον Αστερίξ, που «ήρθα, είδα και τέλος πάντων... χμμ... ναι». Κι ω εποχή μου θυμίζει τον Καίσαρα, και οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν. Και η ελπίδα μας έχει θαφτεί, σαν τον Ντορή, μες στο παχνί. Αλλά άιντε θύμα, άιντε ψώνιο...

Ζητείται ελπίς

Η πραγματική ελπίδα είναι σήμερα στους δρόμους.

Ενάντια στη λεπίδα που έρχεται...

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Η ελπίδα φεύγει. Το μνημόνιο έρχεται. Και τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς ελπίδα; Ήταν και αυτή μια κάποια λύση.

Είσαι η ελπίδα μας, πήδα-πήδα-πήδα μας...

Η ελπίδα όμως δεν είναι αντεστραμμένη απελπισία, μια μεταφυσική προοπτική πως τα πράγματα θα αλλάξουν για εμάς, χωρίς εμάς –εκτός κι αν είναι προς το χειρότερο. Δεν είναι η αυταπάτη πως υπάρχει κάτι ανώτερο που μας προστατεύει, γιατί έχουμε ανάγκη (να πιστέψουμε) την ύπαρξή του. Δεν είναι οφθαλμαπάτη, να βλέπουμε κάτι με τα μάτια της ψυχής μας και με βάση τις επιθυμίες μας κι όχι όπως πραγματικά είναι. Να κολλάς σε ένα πρόσωπο ή –ακόμα χειρότερα- σε ένα κόμμα και να συγχωρείς τα λάθη του που σε πληγώνουν, γιατί αυτά θα είναι τα τελευταία, κι υποσχέθηκε πως θα αλλάξει. Και βασικά γιατί δε βλέπεις κάτι άλλο στον ορίζοντα και προτιμάς να παραμένεις στην ασφάλεια του τίποτα.

Η ελπίδα δεν είναι σπασμωδικές αντιδράσεις κι απονενοημένα διαβήματα, ένα μπουκάλι στο πέλαγος με ένα μήνυμα, για να το βρει και να το μεταφράσει κάποιος όπως θέλει και τον συμφέρει. Η ελπίδα δεν είναι ασπιρίνη, η παρηγοριά του μικρότερου κακού –που θα φέρει σύντομα και το μεγαλύτερο. Η ελπίδα χτίζεται στα ερείπια των αυταπατών μας και στα θεμέλια της πείρας από τα λάθη μας. Δεν είναι παλάτι πάνω στην άμμο, που θα το γκρεμίσει το πρώτο κύμα (της αντίδρασης). Πατά στη δοσμένη συγκυρία, αλλά δεν είναι συγκυριακή, μια ζαριά της στιγμής, βαρκούλα που ανεβαίνει με την παλίρροια και πέφτει στα βράχια λίγες ώρες αργότερα, για να βουλιάξει.

Η ελπίδα είμαστε εγώ κι εσύ. Εμείς και ο κόσμος. Η πάλη μας, η συλλογική μας δράση, που είναι πολύ μεγαλύτερη από το άθροισμα της δύναμης του καθενός ξεχωριστά. Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται. Μην ψέγεις χαιρέκακα τον πνιγμένο, που προσπαθεί να πιαστεί απ’ τα μαλλιά του. Οφείλεις όμως να τον προειδοποιήσεις και να του πεις ότι είναι περούκα, πως το παραμύθι για την ευρώπη των αξιών ή οι ασκήσεις «διαλεκτικής» του τύπου «υπογράφουμε νέο μνημόνιο, για να φύγουμε από τα μνημόνια» είναι απλώς τρίχες.

Η ελπίδα πεθαίνει πρώτη αν την εναποθέσεις στους άλλους. Η ελπίδα είναι στο δρόμο. Κι είναι σαν το δρόμο. Αν δεν υπάρχει, θα τη δημιουργήσουμε. Αυτό όμως δε σημαίνει να τη φανταζόμαστε και να την εφευρίσκουμε εκεί που δεν υπάρχει. Αλλά να ψάξουμε να τη βρούμε στην καθημερινή ζωή και να τη δημιουργήσουμε με τις πράξεις μας, από το μηδέν.

Και όταν θα “ρθουν οι καιροί
που θα “χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Με κομμένη την ελπίδα

Να μιλήσουμε, να μιλήσουμε... για το τι σημαίνει κρίση κορυφών, επαναστατική κατάσταση και πώς διαπλέκονται ο αντικειμενικός κι ο υποκειμενικός παράγοντας; Για το αν οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τον εξαρτημένο ή τον ανισότιμα αλληλεξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού; Για τα πρακτικά καθήκοντα που απορρέουν ή μάλλον επιβάλλονται στη δοσμένη συγκυρία; Και για το σύνθημα μπορεί σα μοχλός κινήσει τη γη και τις μάζες –αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν τέτοια μαγικά κλειδιά;

Όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα κι ίσως τα πιο βασικά από μια άποψη, μόνο που τα γεγονότα τρέχουν με καταιγιστικό ρυθμό και δεν προλαβαίνει καλά-καλά να τα καταγράψει κανείς, πόσο μάλλον να τα χωνέψει, να βγάλει το ρεζουμέ και να τα σχολιάσει. Πόσο μακρινό μοιάζει ήδη το δημοψήφισμα της κυριακής και το «διαπραγματευτικό χαρτί» του «όχι», ε;

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Η εθνικά περήφανη κυβέρνηση αξιοποιεί το «όχι» του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα, για να φέρει στο τραπέζι μια ακόμα χειρότερη συμφωνία, απ’ αυτήν που απορρίφθηκε την κυριακή. Το κουκουέ δικαιώνεται, πριν καν στεγνώσει η νωπή λαϊκή εντολή. Αλλά το σενάριο αυτό είναι τόσο προβλέψιμο, που ο κόσμος το βαριέται κι αλλάζει κανάλι, για να δει καμιά ρομαντική κομεντί, με ωραίους, σιροπιαστούς διαλόγους, και πλαστικά (πλην όχι ξύλινα) λογύδρια, όπως προχτές, στη συζήτηση στο ευρωκοινοβούλιο. Δεν κυλά ένα δάκρυ στο μάγουλό σου, σφε αναγνώστη, πχ κάθε φορά που ακούς ένα δεκάρικο λόγο για την ευρώπη των αξιών και της αλληλεγγύης;

Αλληλεγγύη στα δάνεια των λαών, ζήτω η νέα τάξη των ιμπεριαλιστών.

Άσε που οσονούπω, θα το γυρίσουμε στο φώσκολο.

-Είναι αλήθεια, σφε αλέξη; Πάμε να υπογράψουμε τρίτο μνημόνιο;

-Είμαι έτοιμος να υπογράψω συμφωνία, για το καλό του τόπου μας.

-Θέλεις να πεις δηλ, σφε αλέξη, πως οδεύουμε σε μια νέα επαχθή συμφωνία; Πως θα συνεχίσει ο φαύλος κύκλος των μνημονίων; Πως δε θα σκίσουμε τα μνημόνια, μαζί με τα καλτσόν μας, με ένα άρθρο σε ένα μόνο νόμο; Πως ο αιμοσταγής σόιμπλε θα εξακολουθεί να μας ρουφά με το καλαμάκι;

-Τελείωνε ρε λαφαζάνη, να διαβάσεις τα μέτρα που θα ψηφίσουμε, μην την πατήσεις κι εσύ σαν το χρυσοχοΐδη, που δεν πρόλαβε κι εκτέθηκε...

Γενικά, που λες, παναγιώτη, δύο επιλογές και δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά σου. Ή που θα πάρεις τηλέφωνο το χρυσοχοΐδη να σου εξηγήσει πώς πουλάνε τρελίτσα, ή που θα πατήσεις στο google «μαυρίκος, μημόνιο», να δεις πώς το πετάνε στα μούτρα αυτών που το φέρνουν. Τρίτος, μεσοβέζικος δρόμος, με περήφανες παραιτήσεις ή άλλα πυροτεχνήματα, για να διαχωρίσει τη θέση σου και την υπογραφή σου, δεν υπάρχει.

-Τα μέτρα είναι τόσο σκληρά, που ως κι οι σκληροί δανειστές ομολογούν την έκπληξή τους και μόνο που δε γουργουρίζουν (σα λιοντάρια κι όχι σα γατάκια) από ευχαρίστηση. Και η πλάκα θα είναι να τσιτσιρίσουν λίγο ακόμα την κυβέρνηση στο λάδι της, και να μην κλείσουν ούτε τώρα τη συμφωνία, ζητώντας λίγη «ζωή ακόμα», όση φαίνεται να μένει και στο σύριζα, υπό την παρούσα μορφή τουλάχιστον, έτσι που το πάει.

-Και αν χάσει τη δεδηλωμένη στην ψηφοφορία; Πόσους να κοροϊδέψουν δηλ οι συριζαίοι, που βγαίνουν και βρίσκουν ξαφνικά ένα σωρό θετικά σημεία στην πρόταση; Και αν γίνει της κορέας στην κοινοβουλευτική του ομάδα; Είτε από το πολύ σιάτσου και το μασάζ, είτε από τα τεταμένα νεύρα, που μπορεί να οδηγήσουν σε ένταση, ου μην και ξύλο. Αλλά μερικές ψιλές, όχι σπουδαία πράγματα, για να μη διασπαστούν και να τελειώνουμε οριστικά με το παραμύθι της κυβερνώσας αριστεράς, που δυσφημεί οτιδήποτε αριστερό πιάνει στο στόμα της και τα χέρια της, τα οποία θα σηκωθούν για να ψηφίσουν «ναι σε όλα», γιατί –μην το ξεχνάτε- η ιστορία γράφεται με «όχι», αρκεί να μην εμπιστεύεσαι την πολιτική του διαχείριση σε ναιναίκους.

Μια κο που μπορεί να μοιάζει και με μυστικό δείπνο.

-Κάποιοι από εσάς σκέφτονται, να μην ψηφίσουν τα μέτρα της συμφωνίας.

-Μήπως εγώ κύριε; -Μήπως εγώ κύριε...;

-Έλα τώρα παναγιώτη, μην κάνεις το μ...

Το πιο ωραίο της υπόθεσης όμως είναι ότι το κόμμα έχει τη δυνατότητα να ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία και να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις και να τελειώνουμε (πριν καν αρχίσουμε) και με το νέο ανάχωμα, που μπορεί να στηθεί, σε περίπτωση διάσπασης του σύριζα.

-Παναγιώτης Λαφαζάνης.

-...

-Παναγιώτης Λαφαζάνης

-... Χμμ σε όλα...

-Οι πολιτικοί απατεώνες του σύριζα κατεβάζουν άλλο κείμενο στα ελληνικά (για να ξεγελάσουν τους ιθαγενείς) και δίνουν άλλο προς τους δανειστές, με τις πραγματικές τους προτάσεις.

Η κυβέρνηση καλεί εκτάκτως συνεδρίαση της βουλής, ό,τι ώρα τελειώσει το πολύωρο μασάζ της κοινοβουλευτικής ομάδας του σύριζα, για να ζητήσει από τη βουλή εν λευκώ εξουσιοδότηση να διαπραγματευτεί. Από τη λογική της μαρίας αντουανέτας του φίλη σχετικά με τα μακαρόνια, στη λουδοβίκειο λογική «η χώρα είμαι εγώ», στη δημοκρατική διαδικασία του κατεπείγοντος, τις εξουσιοδοτήσεις, κτλ. Οι δημοκρατικές διαδικασίες του σύριζα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο αντιδημοκρατικές. Κι είναι κρίμα να μην είναι στην αντιπολίτευση, να καταγγείλει όλα αυτά τα μικρά «πραξικοπήματα».

Οι πολιτικοί απατεώνες της κυβέρνησης βρέθηκαν στριμωγμένοι σε αδιέξοδο, έκαναν τον ελιγμό του δημοψηφίσματος, για να βουλώσουν μεταξύ άλλων και τις αντίθετες φωνές στο εσωτερικό τους, έστησαν επικοινωνιακό σόου στο ευρωκοινοβούλιο για εσωτερική κατανάλωση και να πιστέψει ο κόσμος ότι ο τσίπρας κάνει το καλύτερο δυνατό, ό,τι περνάει από το χέρι του, και περιμένουν τώρα, που τους σερβίρει το μνημόνιο, να πει κι ευχαριστώ, ανακουφισμένος για τη μνημονιακή συμφωνία που έκλεισε. Αλλά είμαστε εδώ για να χαλάσουμε, αυτή τη σούπα, μες στο κατακαλόκαιρο –κι ας μην έχει ξινίσει ακόμα τόσο, όσο της προηγούμενης κυβέρνησης...

-Και μες σε όλα, οι «μένουμε ευρώπη» επανήλθαν στα φυσιολογικά τους μεγέθη, και κατέβηκαν τρεις κι ένας κούκος, που δε φέρνει την (πολιτική) άνοιξη. Σήμερα είναι να ξανακατέβουν και να γιορτάσουν οι λεγόμενες «ΟΧΙές», που στην περίπτωση της κυβέρνησης είναι διμούτσουνες, που εξαπατούν και κοροϊδεύουν τον κόσμο. Και αντί για γιορτή και πανηγύρια, μπορεί να προκύψει κηδεία. Ψιτ, κοε, φέρε το ελικόπτερο.

Μια νύχτα μαγική, σαν την αργεντινή...

-Ευτυχώς την ίδια ώρα καλεί το παμε στην ομόνοια, σαν όαση στην ξηρασία ελπίδων και τις οφθαλμαπάτες των ημερών. Όλοι στους δρόμους, για να διασφαλίσουμε την αξιοπρέπεια της τάξης μας και να βροντοφωνάξουμε: όχι σε παλιά και νέα μνημόνια και στο σύστημα που τα γεννάει.

Έλα Ηπείρου κι Αχαρνών

Εναλλακτικός τίτλος: ο πολιτικός Κώστας Μπίγαλης

Κάθε σφος το ξέρει και το έχει κάνει θεωρητικά κτήμα του: κάθε (κ)οβα πρέπει να γίνει ζωντανό κύτταρο δράσης του κόμματος. Που δένει διαλεκτικά και με κάτι άλλο: ότι κάθε κόβα πρέπει να πάει, συλλογικά και βάσει προγράμματος (και του 19^ου μη σου πω) στο Κύτταρο, ηπείρου κι αχαρνών, όπου κάνει αποκριάτικες εμφανίσεις η (αγία) τριάς: μπίγαλης-πωλίνα και χαριτοδιπλωμένος. Επιστροφή στην αγαπημένη δεκαετία με τις βάτες και την αλλαγή, όπου άλλαζαν απλώς τα ονόματα κι υπέφεραν οι λέξεις, μένοντας κενές, χωρίς περιεχόμενο. Κι αφού τώρα ζούμε το δικό μας 81’ και ψάχνουμε άλλο όνομα για την τρόικα, μπορούμε να τη βαφτίσουμε «μπιγαλης-πωλίνα-χαριτοδιπλωμένος», για να ‘χει μια διονυσιακή, καρναβαλίστικη νότα και να το απολαύσει ο ελληνικός λαός, που δεν του έχει μείνει σάλιο και υποφέρει να το τρώει ασάλιωτο, αλλά όταν τον φτύνουν νομίζει ότι βρέχει και από την αναβροχιά καλή είναι κι η ροχάλα.

Επιβάλλεται λοιπόν να πάνε οι σφοι για κοινωνική παρατήρηση και επαφή με το... πολιτικό τραγούδι της εποχής και τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης που αποκτά αναδρομικά. Ως τέτοια ευκαιρία το είδαμε και στην ομήγυρη, που πορεύτηκε θαρρετά προς τις μάζες των καρναβαλιστών με τη λιλιπούτεια πολιτική συνείδηση. Κι είναι ζήτημα αν υπήρχε εκεί άλλος ψηφοφόρος που να στοιβάχτηκε στον κεντρικό πυρήνα και κάθε μιτοχόνδριο του κύτταρου γεμίζοντά το ασφυκτικά. Κι ευτυχώς δηλ που έκλεισαν οι πόρτες σε κάποια φάση και δε στριμώχτηκαν κι άλλα  ζωντανά στο μαντρί, γιατί είναι αμφίβολο πόσα θα έβγαιναν όντως ζωντανά από εκεί μέσα στο τέλος και τι ακριβώς τέλος θα είχαν-με. Και έμπαιναν κρίσιμα θέματα στην ημερήσια διάταξη: τι μέτρα ασφαλείας (σιγά μην) είχε το μαγαζί, αν θα την πατούσαμε και εμείς όπως σε εκείνο το γαμήλιο πάρτι στο ισραήλ όπου κατέρρευσε ένας όροφος, αν θα ήταν καλύτερο να είμαστε με τους πάνω ή με τους από κάτω τη στιγμή της κατάρρευσης (ή μήπως ανατροπής;) και αν είναι επαναστατική κατάσταση να καταρρέουν οι πάνω και οι από κάτω να πλακώνονται από τις αυταπάτες τους και να μην μπορούν να σηκώσουν κεφάλι και να προκαλέσουν το παραμικρό ρήγμα στο ετοιμόρροπο οικοδόμημα.

Καήκαμε στο ζέσταμα με κονσέρβες από τα ηχεία, με το ρακιντζή να τραγουδάει τον πουφ και να ζητάει «μες στης ύδρας τα στενά» την αγάπη του, αλλά να έχει γυρίσει τις σκηνές του βιντεοκλίπ στο παλιό λιμάνι των χανίων και να είναι φως φανάρι πως εκεί δε θα την έβρισκε ποτέ. Και με το «πατρινό καρναβάλι για πάντα», που φέτος δε θα προλάβει μάλλον να έχει εντυπωσιακές αλλαγές, αλλά από του χρόνου θα λένε όλοι «κάν’ το όπως ο ΠΕΛΕ».

Κι ύστερα ξεκίνησε το πρόγραμμα με τον μπίγαλη, που του ‘βγαιναν κάτι κουνήματα χεριών σαν του λε-πα και πήγαινε σπιντάτος πάνω-κάτω χωρίς λόγο, ίσως από την κόκα (ούτε γουλιά), που την τραγούδησε μετά από κλάπτον ο χαριτοδιπλωμένος (αντικειμενικά το μεγαλύτερο όνομα της βραδιάς, με επτά συλλαβές)- αλλά αν τα ρουθούνια τους μείνουν μισά, ε δεν πειράζει αυτοί θα βάλουν χρυσά κι ας μη γίνανε ποτέ σταρ του mtv, μονάχα για μία ακόμα αρπαχτή, στα καλλιτεχνικά γεράματα. Don’t worry be happy.

Υπάρχουν και χειρότερα, μα θα στα πω αργότερα.

Κι αρχίζουν τότε που λες βροχή οι σημειολογίες και τα πολιτικά μηνύματα, εκεί που δεν το περιμένεις, κεραυνός εν αιθρία και εν κύκλω, σαν το σήμα της κατάληψης. Πιάνει λοιπόν τα κομμάτια όπου πειραματίστηκε με ροκ ήχους και την ελληνική παράδοση (βαλάντωσα μωρέ) κι εκεί που σκεφτόμουν ότι θα το ‘χω σα βασικό αντεπιχείρημα για τους οπαδούς του θανάση (τι φταίει όμως κι ο ρα, να πάθει δύο εγκεφαλικά σαν το λένιν, καθώς διαβάζει το κέιμενο), μας εξηγεί ο σύντροφος κώστας τους ρυθμούς: 7/8 καλαματιανό, 9/8 από τα επτάνησα, κι έρχεται και το ηθικό δίδαγμα: αυτά δεν μπορούν να τα χορέψουνε οι γερμανοί κι η νυφίτσα ο ντάισελμπλουμ (νυφίτσα ο σωσίας του συντρόφου αρβανίτη;). Και δεύτερη φορά στο καπάκι, για να το εμπεδώσουμε, γιατί ήταν πετυχημένο.

Άτσα ο μπίγαλης, αντιμνημόνιο κι έτσι, λες μέσα σου. Να δεις τι σου ‘χω για μετά. Μας είπε ότι μέχρι να γράψει τη «ρίνα-κατερίνα» (που με κόβει δυο κομμάτια κι εκεί κάνουμε το σήμα της νίκης και της ΕνΠΙΔΑΣ που νίκησε) τα μεγάλα κανάλια τον έγραφαν στα αρχίδια τους και δεν τον καλούσαν. Οπότε κάναμε τον απαραίτητο συνειρμό με ένα ξεκάρφωτο λάβαρο της ερτ, που ήταν πάνω από τη σκηνή και πίσω απ’ τις ντισκομπάλες: δεν πειράζει κώστα, από φέτος στην αυτοδιαχειριζόμενη ετ3 και με συναυλία αλληλεγγύης!

Και πριν συνέλθουμε από το σοκ και χωνέψουμε σε βάθος όλα τα πολιτικά μηνύματα, ήρθε και το (όχι ένα απλό κερασάκι, αλλά αυτό που ο sniper συνηθίζει να λέει) καρπούζι στην τούρτα (σοκολάτα του χαριτοδιπλωμένου) με το ανοιχτό κάλεσμα: όλοι αύριο (δηλ σήμερα) στο σύνταγμα!

-Δηλ ο μπίγαλης είναι με τους αγανακτισμένους;

-Αυτό λες εσύ; Εδώ μπορεί να καλεί με την ανταρσυα.

-Λες να θέλει και διαγραφή του χρέους;

Μετά όμως, είπαν ντουέτο με την πωλίνα τον αλέξη των «ολίμπιανς»

Όπως το ξανθό καλοκαιράκι

Ψήφισε το γιάνη βαρουφάκη

Κι ο σφος κώστας σημείωσε το πολιτικό μήνυμα και τον πολιτικό ηγέτη που έρχεται πίσω από τις λέξεις (του μνημονίου).

Αλλά αυτό δεν αποκλείει απαραίτητα να είναι ανταρσυα, αφού κι αυτοί κριτική στήριξη του κάνουν.

Πρόσφατα βέβαια ο μπίγαλης ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στη νέα φιλαδέλφεια με έναν πασοκανεξάρτητο, αν δεν κάνω λάθος –ούτε καν δηλ με το συριζαίο που εκλέχτηκε. Είδες όμως πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί ως έθνος αυτή η κυβέρνηση και πως η ελπίδα ριζοσπαστικοποιεί τις λαϊκές συνειδήσεις; Αν δεν το βλέπεις σφε αναγνώστη, όλη αυτή την κοσμογονική αλλαγή γύρω μας, είναι γιατί είσαι μίζερος σεχταριστής ή γιατί δεν έχεις πάει ακόμα στο κύτταρο. Αχ, η συντηρητική σου φύση, που δε λέει να κυβερνήσει...

Μετά απ’ αυτά, τα βλέπαμε όλα με άλλο μάτι. Η φαντασία στην εξουσία έσβηνε τα σύνορα με την πραγματικότητα και διαπλεκόταν διαλεκτικά σε ένα αξεχώριστο σύνολο με διάχυτα πολιτικά μηνύματα. Ευχηθήκαμε «καλή επιτυχία, καλή επιτυχία» μαζί με την πωλίνα στην κυβερνώσα αριστερά (σε αυτούς που κάνουν διαπραγμάτευση, σε αυτούς που σκίζουν τα μνημόνια) με ένα σούπερτοσοδούλι μίνι διάφανο και ροζ μπικίνι, ασορτί με την κυβερνώσα ελπίδα και το φύλλο συκής της. Είπαμε το «κυκλοφόρησε-κυκλοφόρησε, η φήμη σου αγόρι μου προχώρησε» για το βαρουφάκερ, που θα μπορούσε να τραγουδάει αυτός στη θέση του δάκη και του μπέζου για το λιτό βίο: «θωρακισμένη μερσεντές, εγώ δεν ονειρεύτηκα ποτέ, μην κάνεις όνειρα τρελά, μαζί μου θα ‘χεις λίγα και καλά». Μα έτσι «όλοι θα πέσουμε στη λούμπα-τη λούμπα-τη λούμπα, αψηφώντας τον κουτσούμπα-κουτσούμπα-κουτσούμπα». Κι απέ θα πούμε το πους-απς σε στιλ αντικαπιταλίστα, σεκίτικο «πους-πους-πους-πους, σαρόν, φονιάδες των λαών» και θα κλείσουμε δυναμικά χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες: «φοβερό, ψηφίζουμε και κάνουμε μια τρύπα στο νερό» {που παρακάτω βέβαια λέει κάτι για απεργίες και αργίες, αλλά μην αφήνεις ποτέ μια επουσιώδη λεπτομέρεια να σου χαλάσει έναν ωραίο συνειρμό· χρυσός κανόνας της δημοσιογραφίας}.

Αλλά όταν είσαι ερωτευμένος, όλα περιστρέφονται γύρω από την αγάπη σου για τον αλέξη και το βαλεντίνο σύριζα. Και νομίζεις πως όλα τα τραγούδια του κόσμου έχουν γραφτεί για αυτήν και μόνο γι’ αυτήν.

«Τι ήτανε να πεις πως μοιάζω με κομμούνι, μπήκανε στα μάτια μου δυο κιλά σαπούνι!»

Υπόψην, πως κι ο γκουσκούνης μαζί μας είναι σύντροφοι, σύριζα στηρίζει κι αυτός.

Ο χαριτοδιπλωμένος τραγουδάει για τη μαρτυρική κύπρο κάτι από αλέξια: ορκίσου να μην πτωχεύσουμε ποτέ-ποτέ ξανά, ορκίσου να μη γυρίσει πια ποτέ-ποτέ-ποτέ, αυτή η δεξιά.

Ο μπίγαλης να φωνάζει: «ανεβαίνουμε κι άλλο».

-Ναι σφε κώστα, 45% μας δείχνουν τώρα οι δημοσκοπήσεις. Που ‘σαι ανδρέα για να δεις...

Και ναι, η ελπίδα έρχεται. Στη ντισκοτέκ στην παλιά ντισκοτέκ. Αλλά δε βρήκε κανέναν στο ακατοίκητο κεφάλι μας και έφυγε σούμπιτη.

Κλείνουμε το πρόγραμμα με σφιγμένη αριστερή γροθιά και.. τη διεθνή; Όχι.

Ωω...Ωω (Κι απ’ τα τόσα ψέματά σου έχω χάσει το μυαλό).

Και ποιο είναι το πολιτικό επιμύθιο σφοι;

Ότι αν αυτό είναι αλλαγή, τότε κεμάλ ο κόσμος αυτός ποτέ δε θα αλλάξει. Και κάθε εποχή έχει την αλλαγή που της αξίζει. Οπότε το μέτρο της δικής μας (εποχής και αλλαγής) είναι ο πολιτικός κώστας μπίγαλης.

Σήμερα

Το κείμενο που ακολουθεί παρωδεί αυτή την κατάθεση ψυχής του αλκίνοου ιωαννίδη, την επαύριο των εκλογών, ακολουθώντας το δικό του σκεπτικό και πολλές από τις διατυπώσεις του. Βασίζεται (στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της) σε μια ιδέα-προσπάθεια ενός.. ανώνυμου σφου (που δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσα να τον παρουσιάσω, αλλά παίρνω την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω και δημόσια για την παρωδία που μου έστειλε). Και έρχεται ως αυθόρμητη αντίδραση στις ξεχειλισμένες ελπίδες, που σκορπίζουν οι κινήσεις της νέας κυβέρνησης.

Σήμερα πήρα ανάσα! Και θα την κρατήσω, για να εκβιάσω τους ευρωπαίους εταίρους μας, μέχρι να δουν το δίκιο μας και να αλλάξουν γνώμη. Όλα είναι θέμα διαλόγου και διαπραγμάτευσης.

Επιτέλους μια κυβέρνηση στη χώρα που είτε ξαναβουτήξει είτε όχι ο δείκτης του χρηματιστηρίου, βάζει πλάτη σα ναυαγοσώστης (και ταξικό ναυάγιο συνάμα) για να επιβιώσει το σύστημα. Του δίνει αέρα στα πνευμόνια και αίμα στην καρδιά! Ου μην και το αντίστροφο.

Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε στο «κερδίστε χάνοντας» μια μεγάλη μάχη απέναντι στο φόβο, την κακογουστιά, την ασχήμια, την ανηθικότητα, την αδικία και την ανοησία που μικραίνει τις οικονομικές και always in καλλιτεχνικές μας προσδοκίες. Τις αυταπάτες μας (που βασικά είναι αήττητες), θα τις κερδίσουμε σε άλλο γύρο, αρκεί να μην είναι ο τρίτος.

Σήμερα ελπίζω πως το προ κρίσης παρελθόν, θα γίνει σύντομα παρόν. Ενώ θα γίνει σύντομα παρελθόν αυτό που κυρίως εκπροσώπησε όσα μ’ έδιωχναν απ’ τη χώρα μου, αυτό που, όποτε ξεπηδούσε μέσα απ’ την ανάγκη, ή διαδήλωνε απρόσκλητο και δε μ' άφηνε να πάω για πρόβα, μ’ έκανε να θέλω μια κοινωνία χωρίς εργάτες, αγρότες και παραγωγούς. (Ναι αλλά τι σε έδιωχνε απ' τη χώρα θα μας πεις;)

Σήμερα χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια απέφυγα κάθε κομματική ανάμιξη και θέση, κι έτσι εγώ (και ο σφος Σταύρος Θεοδωράκης) μπορώ να γράφω απ' την καρδιά μου υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς κομμουνιστικά βαρίδια, τα όσα γράφω.

Σήμερα εγώ, και μόνο εγώ, ο εμμονικά ακομμάτιστος και «πολιτικά» απολιτίκ, (λόγω καθοριστικών για τη διαμόρφωσή μου εμπειριών), καχύποπτος απέναντι σε κάθε ηγεσία εκ του περισσού, ο χωρίς συμφέρον να εκτίθεται (και ειδικά σε περιπτώσεις που νομοτελειακά –γιατί αυτό είναι κοινωνική νομοτέλεια ξέρετε- μόνο εναντίον του θα γυρίσουν), δηλώνω βαθύτατα συγκινημένος κι ας μου βγει σε ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα ελπίζω πως όσα εμπόδισαν το ναζιστικό φίδι να εκκολαφθεί με τους αγώνες του εργατικού κινήματος μπορούν να εξαλειφθούν. Και τότε οι φασίστες θα μπορούν να διαλυθούν ησύχως κι αυτοβούλως ή αλλιώς να κοροϊδεύουν το λαό ότι υφίστανται πολιτικές διώξεις και να γίνουνε επιτέλους πλειοψηφία, γιατί… «την είδαμε και την Αριστερά».

Σήμερα χαίρομαι που ζω στην Ελλάδα. Χαίρομαι που δεν είμαι εργάτης, δεν είμαι άνεργος, οικονομικός μετανάστης ενώ έφτασα τόσο κοντά στο να μείνω ρέστος και είμαι εδώ τώρα, μαζί με τους ανθρώπους του τόπου μου που είναι άνεργοι, απλήρωτοι, μπροστά σε ένα αύριο γνωστό και διακηρυγμένο, επικίνδυνο, δύσκολο, με θεατές εμάς και τις μη εξαιρετέες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες των δικών μας.

Σήμερα νιώθω περήφανος που ανήκω σε μια χώρα που ξεκινά επιτέλους τον αγώνα της για δικαιοσύνη, ισότητα, αδελφότητα κι άλλες τέτοιες αφηρημένες έννοιες του σοσιαλισμού του 21^ου αιώνα, παρμένες από τις αστικές επαναστάσεις του 18^ου, γυμνή και σίγουρη, σαν τους ξεβράκωτους του Παρισιού.

Σήμερα ο τόπος μου από πείραμα (άραγε το θυμάται κανένας αυτό;) γίνεται πρόταση χωρίς (επαναστατικό) υποκείμενο, κατηγορούμενο για όσα έγιναν και αντικείμενο συγκεκριμένο για τον αγώνα μας, όλοι ενωμένοι με παρατακτικές συνδέσεις, χωρίς κύριες και δευτερεύουσες προτάσεις στην ενωμένη Ευρώπη των λαών.

Σήμερα οι ξένοι φίλοι μου, καλλιτέχνες εναλλακτικοί, καθηγητές, στελέχη επιχειρήσεων, εισοδηματίες, σοσιαλδημοκράτες και φασίστες, μας κοιτάνε αλλιώς. Πάλι σαν πείραμα βέβαια, αλλά αλλιώς... Κι ο λαός συνεχίζει το μακάριο ύπνο του από το αριστερό πλευρό. Πάλι παθητικός θεατής, αλλά από άλλο πλευρό.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως δεν θα αντιμετωπίζομαι πια από τους προύχοντες (ποιοι είναι αυτοί;), εγώ και ο κάθε πελάτης-πολίτης (μην πεις εργαζόμενος ή εργάτης, πιπέρι), σαν υποτακτικός, άσχετος, λίγος, αμελητέος, ανεπαρκής, ανίκανος, απατεώνας, ζητιάνος, ουτοπιστής, παράξενος, ρομαντικός, χέστης, ηλίθιος και μόνος. Δεν είμαι μόνος, είμαστε όλοι μαζί οι πολίτες. Είμαστε το 99% (των πολιτών).

Σήμερα νιώθω πως θα κοροϊδέψουμε για άλλη μια φορά τα νεκρά παιδιά του Βουνού, τους κατατρεγμένους, τους βασανισμένους, τους φυλακισμένους, τους αφημένους να σαπίζουν ανώνυμοι στα χαντάκια της ιστορίας, τους ήρωες που εξαφάνισε η αφήγηση των κουστουμαρισμένων, φρεσκοξυρισμένων συνεργατών κάθε λογής κατακτητών. Τους εκτελεσμένους της Καισαριανής, που γράφουν καλά στο φακό, ως φόντο του Αλέξη, και τους άλλους, που ξέχασαν να πεθάνουν..

Κι ας μην είναι μόνον έτσι, κι ας μην είναι ακριβώς έτσι, κι ας είναι δύσκολα θέματα, πρέπει όμως να στηρίξουμε τη σοσιαλδημοκρατία και να σώσουμε την καπιταλιστική μας οικονομία, με τον άνθρωπο (γενικά κι αόριστα) πάνω από τα κέρδη, αλλά πάντα δίπλα τους και ποτέ εναντίον τους.

Σήμερα εύχομαι οι προύχοντες (τους θυμάστε έτσι;) να ακούσουν τα παιδιά μας που αγκομαχούν λυπημένα (και ποτέ εκμεταλλευόμενα, γιατί τώρα έχουμε σοσιαλισμό, πρέπει να τους φτιάξουμε και την ψυχολογία) κάτω από ένα σύστημα παιδείας απάνθρωπο, βλακώδες και αναποτελεσματικό. Γιατί το πρόβλημα της παιδείας είναι οι μισάνθρωποι, βλάκες και αναποτελεσματικοί ιθύνοντες, δεν υπάρχει σχέση με την οικονομία κι άλλα τέτοια ξύλινα που λένε οι κομμουνιστές. Οι ικανοί πάνε μπροστά και θα τα φτιάξουμε όλα, ανθρώπινα, έξυπνα κι αποτελεσματικά.

Σήμερα εύχομαι ο ασθενής, ο ορφανός, ο μετανάστης, ο φυλακισμένος, ο άνεργος και ο φτωχός να γίνουν οι πρωταγωνιστές της σκέψης και της έμπρακτης έγνοιας μας. Ας (προσ)ευχηθούμε όλοι μαζί γι’ αυτό, χωρίς να θίγουμε τις αιτίες της δυστυχίας τους, με ασπιρίνες που θα τους ανακουφίσουν και θα χρυσώσουν το χάπι.

Σήμερα εύχομαι ο Πολιτισμός να πάψει να θεωρείται πολυτέλεια για αργόσχολους και να γίνει το ψωμί και το νερό της κάθε μέρας και της ψυχής μας. Όλος ο Πολιτισμός και όχι μόνον αυτός των διασήμων. Υπάρχουν αρκετοί άσημοι που δημιουργούν “εσωτερική” τέχνη, στο επίπεδο των μεγάλων ιδεών, στην απαρχή της έκπτωσης του ανθρώπου από την ιστορία του ως είδος και την βέβαιη ατομική γαλήνη του συναγερμού στο σπίτι. Να γίνει συγκάτοικος στο σπίτι μας, πρόσωπο στο γερασμένο μας κορμί, σύνορο στη σκέψη και δράση της λαϊκής εξουσίας.

Σήμερα εύχομαι το ποδόσφαιρο να γίνει ξανά ένα άθλημα και όχι η γλώσσα μιας άναρθρης χώρας. Κι αυτό δεν εξαρτάται από δομές και συστήματα. Ψηφίζεις, φεύγει ο κακός καπιταλιστής από την ομάδα, έρχεται ο καλός στη θέση του και ζήσαμε εμείς καλά κι οι αστοί καλύτερα.

Σήμερα ξέρω (αλλά συνεχίζω μονότονα) πως χωρίς την ακούραστη συμμετοχή όλων μας (στο κοινοβούλιο;), θα επιστρέψουμε σε κυβερνήσεις λοβοτομής. Και πως δε μας παίρνει πια να απέχουμε, να κριτικάρουμε από μακριά, να θέτουμε την διακυβέρνηση έξω απ’ το όριο της φωνής, της γνώμης και της πράξης μας. Αλλά μας παίρνει (κι έχω μπόλικο καιρό να κοροϊδεύω) να μη λέμε κουβέντα για αλλαγή τάξης στην εξουσία.

Σήμερα εύχομαι η Ευρώπη να γίνει Ευρωπαϊκή (Ένωση) κι εμείς κομμάτι της ουσίας της (τώρα δεν είμαστε). Και ο Αριστοτέλης ας μας φωτίζει το δρόμο για τις επόμενες γενιές των ομιλούντων εργαλείων και της οικονομικής δουλείας.

Σήμερα τα παιδιά μου, που πάλευα να φύγουν, να ζήσουν αλλού, μπορώ να τα ονειρεύομαι μεγάλα και δημιουργικά εδώ, στον τόπο τους, άρχοντες υπό των αστών και πάνω από τους αγράμματους. Κι ύστερα να ξυπνήσω και να προσγειωθώ απότομα στην πραγματικότητα.

Σήμερα επαναπατρίζω οριστικά τα όνειρα, τα σχέδια και τις προσδοκίες που τοποθέτησα αλλού, τότε που ετοιμαζόμουν να τα ακολουθήσω στα ξένα. Θα μείνω εδώ, συνεχίζοντας να μπαίνω κάτω από ξένες σημαίες, χωρίς να νιώθω εργάτης.

Σήμερα δέχομαι ευχαρίστως να πληρώσω όσα αναλογούν στην χρόνια ανοχή μου απέναντι σε διαφθορείς και διεφθαρμένους, καθώς και την όποια συμμετοχή μου, από άγνοια, αδυναμία, υποχρέωση ή συνήθεια, στο παιχνίδι τους. Φτάνει να πληρώσουν αναλογικά και αυτοί. Εμείς πχ το 67% κι αυτοί το υπόλοιπο 33%, όλοι ενωμένοι και με αναλογίες.

Σήμερα χαίρομαι που δεν ζήτησα και δεν πήρα τίποτα ιδιωτικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και χαίρομαι διπλά που δε θα ζητήσω τίποτα ιδιωτικά από τις επόμενες. Γιατί η τέχνη αφορά πάντα ιδιώτες κι όχι τη σφαίρα του δημόσιου.

Σήμερα μπορώ να ονειρεύομαι μια συλλογική διακυβέρνηση αντί για εξουσία (χωρίς άλλους ξύλινους, ταξικούς προσδιορισμούς). Θα πέσω έξω, το ξέρω, μου το φωνάζουν η πραγματικότητα και η ιστορία (σοβαρά;). Όμως, και μόνο που μπορώ να το ονειρεύομαι, είναι μεγάλο πράγμα. Αρκεί να συνεχίσω το μακάριο ύπνο μου, χωρίς να με ξυπνάει μια πεινασμένη κοιλιά που γουργουρίζει.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως σύντομα η σχέση Εκκλησίας-Κράτους θα τελειώσει ή τέλος πάντων θα εξορθολογιστεί, γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι το όπιο του λαού και μπορεί να παίζει με τις λέξεις, υποτιμώντας θρήσκους και άθρησκους πολίτες.

Σήμερα εύχομαι η Κύπρος να αντιμετωπιστεί επιτέλους με τη σοβαρότητα, τη γνώση, τη συνέπεια και την αγάπη που της αξίζει (προδέρμ κι αγάπη ρε μ…) Γιατί, αν χαθεί, θα χαθεί μαζί της και η Ελλάδα. Ενώ αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα (η ελπίδα έρχεται, μην ξεχνιόμαστε).

Σήμερα ελπίζω πως μπορεί να ανεβεί επιτέλους το επίπεδο του πολιτικού λόγου στο επίπεδο της πολιτικής θεολογίας. Εύχομαι σε όλη μου τη ζωή να με παίρνει να ελπίζω και να προσδοκώ, να προσεύχομαι και να μιλάω γενικά ή παραπλανητικά.

Σήμερα ελπίζω πως η πολιτική μπορεί κάποτε να πάψει να αποτελεί βρισιά και να φωνάζουμε στις πλατείες «οι τρακόσιοι στη βουλή» (αντί για Γουδί). Και να γίνει συνώνυμο με τα παιδικά παραμυθάκια, όπου αλλάζει ο κόσμος, χωρίς να αλλάζει τίποτα (χωρίς να γκρεμίσουμε την χώρα που λέει κι ο ακομμάτιστος Σταύρος).

Σήμερα μαζεύω τα κομμάτια μου, τινάζω τη σκόνη δεκαετιών από τα όνειρά μου και ετοιμάζομαι για τα δύσκολα που ακολουθούν, με την παμπάλαια, σοσιαλδημοκρατική σκουριά, που δε λέω να αποτινάξω με τίποτα από τη σκέψη μου.

Σήμερα, επιτέλους, ελπίζω. Με το ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ. Και εύχομαι το σήμερα να κρατήσει στο αύριο.

Τζήμερο, άσε με να σ’ αγαπάω τζήμερο…

Όταν όμως οι αυταπάτες τελειώσουν, τότε θα 'ρθεις μαζί μου καλλιτέχνη;

Πείσμα, πολύ πείσμα.
Να μάθω να γράφω,
γιατί αγράμματο μ' αφήσατε.

Από πείσμα γράφω,
για την ανατροπή σας,
για το σοσιαλισμό.

Καλούς ανθρώπους,
τους γυρίσατε ανάποδα
και τους κάνατε δασκάλους.

Καλούς ανθρώπους,
μισάνθρωπους τους φτιάξατε
και τους κάνατε δασκάλους.

Από φόβο,
δημιουργίας ανήμποροι,
φοβόσαστε τους ποιητές εργάτες.

Από φόβο,
την ποίηση για να μισήσουμε,
όπως εσείς τον άνθρωπο.

Κι όλο μας πεισμώνετε να μάθουμε.
Κι εμείς μαθαίνουμε.
Σε λίγο θα κρυφτείτε.

Η απογοήτευση έρχεται

Πρώτη φορά αριστερά… Πονάει πάντα η πρώτη φορά. Αν και δεν είναι ακριβώς η πρώτη, μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Σαν ένα είδος παρθενορραφής που έκανε η τσούλα η ιστορία, όπως εξηγεί ο τριπολίτης στο ανεμολόγιο: την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα.

Μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Κι ο μανολιός τα ρούχα του. Γιατί οι ονομαστικές αλλαγές θα είναι σαρωτικές και ριζοσπαστικές.

Καταρχάς ο ενφια αναβαπτίζεται σε φόρο μεγάλης ακίνητης παρουσίας (φμαπ), με τον ίδιο τρόπο που άλλαξε πριν όνομα το χαράτσι.

Ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, ένα υπερώριμο αίτημα αστικού εκσυγχρονισμού που δεν απαιτεί θεωρητικά κάποια σοσιαλιστική επανάσταση για να υλοποιηθεί, μεταλλάσσεται σε ανάγκη… εξορθολογισμού της μεταξύ τους σχέσης.

Τα ματ μετεξελίσσονται σε όργανα κοινωνικής ειρήνης (που μπορούν να σχηματίσουν το αρκτικόλεξο «οκέι»), ενώ ο περιβόητος αφοπλισμός τους περιορίζεται μάλλον στην… τροχαία. Το κρέας βαφτίζεται ψάρι και τα γκλομπ τους λουλούδια.

Το πρόγραμμα των πρώτων εκατό ημερών (με τα πρώτα διατάγματα του κοινωνικού μετασχηματισμού) απλώνεται τελικά σε ορίζοντα τετραετίας. Κι αυτό μόνο εφόσον εξασφαλιστεί η πολυπόθητη αυτοδυναμία για το σύριζα.

Η καταγγελία του μνημονίου, το σκίσιμό του, η κατάργησή του με ένα άρθρο, κτλ, έγινε ξαφνικά παράτασή του για μερικούς μήνες. Και η κωλοτούμπα μπορεί να ολοκληρωθεί με τη μετονομασία του σε ΠΚΣ, που δεν είναι η γνώριμή μας πανσπουδαστική στα πανεπιστήμια, αλλά το πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας της αριστερής κυβέρνησης.

Μπορεί αντιστοίχως να καταρτιστεί κι ένα πρόγραμμα εθνικού οικονομικού σχεδιασμού, (ΠΕΟΣ), που θα είναι ο βασικός τρόπος αντιμετώπισης για το χρέος, με το οποίο ριμάρουν κιόλας.

Το λατινοαμερικάνικο venceremos αντικαθίσταται με το vinceró. Και η εργοδοτική αυθαιρεσία στο σκλαβοπάζαρο του ιδιωτικού τομέα, με το φόβο (που αλλάζει πλευρό) των εκμεταλλευτών και με το τραγούδι των νέων άνεργων, που με ένα μαγικό τρόπο θα νικήσουν, τώρα με την κυβέρνηση της αριστεράς.

Ενώ η επιβίωση γίνεται ελπίδα (που έρχεται). Και το ΕΠΙΖΩ… ΕνΠΙΖΩ, μαζί με το γνωστό σήμα της νίκης, που κυβερνητική α(η)δεία, διαβάζεται ως λάμδα. Μπροστά στις ΚΑνΠΕΣ, όλα γίνονται.

Η αυταπάτη πεθαίνει πάντα τελευταία

Με την κυβέρνηση σύριζα να κλειδώνει (είτε ως αυτοδύναμη, είτε με κορμό αυτόν), το βλέμμα όλων στρέφεται στην επόμενη μέρα. Που μπορεί και να τη δει κανείς με την αβάσταχτη ελαφρότητα που αρμόζει στο αστικό πολιτικό, όπως πχ κάποιοι τουιτεράδες που καταπιάστηκαν με το θέμα «τουί του μέλλοντος».

Η ανταρσυα γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση και κατεβαίνει στις εκλογές με σύνθημα ‘πρώτη φορά αριστερά’.

2089: Το ναρ αποχωρεί από την ανταρσύα, που κάνει κυβέρνηση συνεργασίας με το σύριζα.

Και πάει λέγοντας…

Η κουβέντα για την επόμενη μέρα δε σημαίνει ότι προεξοφλούμε ηττοπαθώς κάπόιο αρνητικό αποτέλεσμα ή τις εξελίξεις. Σημαίνει όμως πως πρέπει να μας βρει κατάλληλα προετοιμασμένους να αντιμετωπίσουμε την «ελπίδα που έρχεται» και τις ιδιαίτερες συνθήκες της αριστερής διακυβέρνησης, για να μην υπάρξει ούτε μια μέρα ανοχής κι αναμονής στη.. φιλολαϊκή astikñh διακυβέρνηση, που χάνει ήδη (πριν καν γίνει εξουσία) τη φόρα της και τα προοδευτικά της φτιασίδια. Και επειδή ακόμα και αυτή η κουτσουρεμένη ελπίδα πολύ γρήγορα θα διαψευστεί, το μείζον ζητούμενο είναι η διαχείρισή της, να μη μεταφραστεί σε (περαιτέρω) απογοήτευση κι ιδιώτευση, να μη βρει διέξοδο σε ανοιχτά αντιδραστικές, φασιστικές οδούς.

Ο μεγαλύτερος σκόπελος σε αυτή την κατεύθυνση είναι το λεγόμενο σύνδρομο του «σαςταλεγάκια». Που εκτός από την όποια αρνητική χροιά όμως, έχει και μια πολύ στέρεα και λογική βάση. Σε μια πρόσφατη τηλεοπτική συζήτηση πχ η συντονίστρια-δημοσιογράφος αναρωτιόταν ρητορικά: ποιος περίμενε άραγε πριν μερικά χρόνια πως θα είχαμε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού μεταξύ πασόκ και νέας δημοκρατίας; Και δε θυμάμαι αν είπε τίποτα ο δικός μας εκπρόσωπος, αλλά εγώ στη θέση του, θα σήκωνα το χέρι και θα το έβαζα επιδεικτικά μπροστά στη μούρη της παρουσιάστριας:

«Κυρία-κυρία-κυρία…. Κυρία να πω; Κυρία να πω;»

Ο κόσμος είναι όμως κι αυτός με τη σειρά του σα μικρό παιδάκι, που δε θέλει να του χτυπάς τα λάθη του και προτιμά να επιμένει πεισματικά σε αυτά, παρά να παραδεχτεί πως δεν είχε (και βασικά δεν ήθελε να) δει, κάτι που του είχες υποδείξει. Κι απαιτεί γερό στομάχι και μεγάλη τέχνη να παραμερίσεις τα όποια νεύρα από την ένταση του προεκλογικού τρεξίματος και τυχόν παλινωδίες του συνομιλητή σου. Να βάλεις τα δυνατά σου, για να μη φανείς σαν κακιασμένη «σας τα ‘λεγα» κασσάνδρα, που περιμένει τη δικαίωσή της από την αποτυχία των άλλων, και να μη θίξεις παιδικά πείσματα κι εγωισμού. Αλλά να πάρεις τον κοψοχέρη με το μέρος σου και να του δείξεις πως οι συνεχείς επιβεβαιώσεις των προβλέψεών σου από την ίδια τη ζωή δεν οφείλονται σε κάποιο κληρονομικό χάρισμα, παρά στη σκοπιά και τα εργαλεία της πολιτικής σου ανάλυσης. Να του δείξουμε δηλ ότι η ελπίδα δε θα έρθει σα σλόγκαν διαφημιστικού (η μέρα φεύγει, το τζόνι γουόκερ έρχεται) ούτε είναι κάλπηκη.Υπάρχει, αλλά σε άλλο δρόμο, πολύ πιο δύσβατο, αλλά με προοπτική.

Αυτή θα είναι η βασική πρόκληση της επόμενης ημέρας. Ιδού η ρόδος, ιδού το πήδημα, ιδού και αυτοί που περίμεναν να γυρίσει ο τροχός του πηδήματος για να έρθει η σειρά τους, αλλά θα το απολαύσουν τελικά από διαφορετική θέση απ’ αυτήν που νόμιζαν.