Όταν έκλαψε ο Γκαγκάλιν

Εισαγωγικό σημείωμα: το κείμενο αυτό ήταν έτοιμο κάνα δυο μέρες πριν -και είχε ήδη αργήσει. Θα ήταν όμως τρομερά ανεπίκαιρο να ανέβει τη μέρα της δολοφονίας του 29χρονου Μιχάλη. Και δε θα μπορούσε να ανέβει πριν από κάτι άλλο σχετικό και διόλου ανάλαφρο, όπως αυτό. Εξ ου και ανεβαίνει με αρκετές μέρες καθυστέρηση.

Λες να δάκρυσε για το κακό λογοπαίγνιο;

Πόσες είναι οι στιγμές στη ζωή μας τη σκυφτή -σαν την καμπούρα του Καμπούρη, του τίμιου οικοδόμου γίγαντα-, που μπορείς να καμαρώσεις σαν «πατερούλης» στα παιδιά σου πως ήσουν και εσύ εκεί ως αυτόπτης μάρτυρας;

Η επίθεση στο Λιτόχωρο την τελευταία μέρα της ανακωχής και του Μάρτη του ’46 -όσοι ήταν εκεί δηλαδή. Το Πολυτεχνείο -όπου στα λόγια ήταν όλοι, ακόμα και ο Σπύρος με την οργάνωση, πριν γίνει Απαράδεκτος και βρει αλλού το νόημα της ζωής. Το εννιαήμερο Φεστιβάλ -πω ρε φίλε...- του '88 στο Γαλάτσι. Το επόμενο με την ομιλία του Γράψα για την ομοφωνία των νεκροταφείων, ο οποίος πάντως δεν επέλεξε ποτέ την ολική ρήξη -και άσε το ρεύμα ανάδελφο να φτιάχνει τους μύθους του με μικρές νοθείες. Κι η ομιλία του Ντε Νίρο Μήτσου Κωστόπουλου στο 13ο Συνέδριο, πριν αρχίσει να θεωρεί το ΠΑΜΕ απομόνωση και το «ΟΚ» επίθεση του ιμπεριαλισμού στη γλώσσα μας (φράση αυτούσια από ομιλία του). Άντε να βάλεις και κάποιες αθλητικές στιγμές, που δεν κινούν διαλεκτικά μεν τη σπείρα του ιστορικού προτσές, αλλά χαράζουν τη μνήμη μας με ορόσημα.

Μετά το τέλος της ιστορίας, μπορεί να μη σταμάτησε να κινείται ο πλανήτης και η κοινωνία, στέρεψε όμως η κάνουλα με τις κοσμογονικές συγκινήσεις και τους συλλογικούς αγώνες, αφού άρχισαν όλοι να κινούνται γύρω από τον άξονά τους -δηλαδή τον εαυτούλη τους. Και ελλείψει τέτοιων συγκινήσεων βρίσκουμε υποκατάστατο σε άλλου τύπου αγώνες και αθλητικά ερζάτς, που γεμίζουν διακριτικά το κενό, μέχρι να έρθει πάλι εκείνη η ώρα.

Νίκο Γκάλη, κάρφωσέ τους πάλι...
(Ναι ρε, έκανε και καρφώματα και υπάρχουν αποδείξεις)

Και τι συγκινήσεις υπάρχουν στον αθλητισμό; Υπάρχουν πχ μερικές δυνατές στιγμές. Μετά μερικές άκρως συγκινητικές στιγμές, με ισχυρούς συμβολισμούς και μηνύματα. Υπάρχουν οι στιγμές που δακρύζει όλο το γήπεδο, μπαίνει ένα σκουπιδάκι στο μάτι και η τρίχα ανασηκώνεται. Πιο πάνω, οι στιγμές που ραγίζουν και τα τσιμέντα και πλανώνται τα φαντάσματα της (αθλητικής) ιστορίας πάνω από τον αγωνιστικό χώρο. Και πάνω από όλες αυτές, στην πιο ψηλή κορυφή (ίσαμε 1.83 μ.), η στιγμή που δάκρυσε ο Γκάλης (ακόμα και αυτός), βλέποντας τη φανέλα του να αποσύρεται και να κάνει τη δική της έφοδο στον ουρανό του ΟΑΚΑ -που φέρει το όνομά του.

Αλλά αν δεν έχεις ζήσει την πανστρατιά, τη χρονιά που κυνηγούσε ο Άρης τον Μίλωνα (ή μήπως τη Δάφνη;) για να μην πέσει κατηγορία, και έφερε για γούρι στο Αλεξάνδρειο τον Γκάλη, να δώσει κάτι από την αύρα του, μπας και σταυρώσουμε νίκη, δεν ξέρεις τι θα πει συγκίνηση...

 

Λένε πως οι άντρες δεν κλαίνε. Αλλά ο αθλητισμός είναι για να βρεις το παιδί μέσα σου και να το βοηθήσεις να μείνει αφάνα-το.

Λένε πως η πραγματική ενηλικίωση έρχεται όταν χάνεις τους γονείς σου. Αλλά υπάρχουν διάφορα ορόσημα που καθορίζουν την απώλεια της παιδικής αθωότητας.
Όταν ο Γκάλης έφυγε από τον Άρη και βρίζαμε τον Μητρούδη (που έγραψε, πριν πεθάνει, ένα βιβλίο για την «Αυτοκρατορία», στο οποίο μιλούσε λέει από καρδιάς στη Μούσα του, που τον άκουγε χωρίς να τον παρεξηγεί και να τον διακόπτει -οπότε ή μουγκή ήταν ή αντι-αρειανή).
Όταν ο Γκάλης ήρθε πρώτη φορά αντίπαλος στο Αλεξάνδρειο -που δε λεγόταν ακόμα Nick Gallis Hall- και έσπασε τα καλάθια από το άγχος και την πίεση, ενώ ο κόσμος που τον έβριζε ανακάλυπτε τι πάει να πει αντεστραμμένη αγάπη.
Όταν ο Γκάλης πήρε ένα ταξί στο ημίχρονο και έφυγε από την πίσω πόρτα του Μετς και του μπάσκετ. Όταν σταμάτησαν -περίπου στα 45 του- τα σενάρια ότι θα επιστρέψει στον Άρη και την ενεργό δράση. Όταν ξύρισε, μες στην πανδημία, το μαλλί και μείναμε ορ-φανα από τη θρυλική α-φάνα που αγαπήσαμε φανα-τικά και πέρασε στην αφανα-σία και την επετειακή φανέλα του Gangster, που είχε τη δική της τιμητική στο ΟΑΚΑ.

Σοκ και δέος! Σα να έκοβε δηλαδή τα κοτσιδάκια του ο Σφαλμάνης -γράψε άκυρο, ήδη συνέβη. Και οι στίχοι του είναι όλοι για εργάτες και άλλα τέτοια, ούτε μια ρίμα με τον Γκάλη, όπως τα Ημισκούμπρια. Σιγά μην ξανάρθει όμως τώρα ο Μιθριδάτης στο Φεστιβάλ, μετά από την πετυχεσιά να πατώσει με τον ΣΥΡΙΖΑ, εκεί στον Νότο.

Και όπως πάει, στην επόμενη πανδημία, μπορεί να του καρφωθεί του Γκάλη να ξυρίσει και τα φρύδια του, που ήταν σήμα κατατεθέν. Καλύτερα να έμενε στο κόλπο με το ξυραφάκι στα παπούτσια -για να μη φαίνεται η εταιρεία που δεν τον πλήρωνε (βλέπε παρακάτω). Ή έστω σε αυτό που ξύριζε ελαφρά τους ώμους του, για να φαίνεται η γράμμωση και να τρομάζει ο αντίπαλος -αν δεν είχε τρομάξει ήδη με την τριχοφυΐα στα χέρια του Νικ.

Βασικά, οι επαγγελματίες δεν κλαίνε. Δεν πληρώνονται για να έχουν αισθήματα και να δένονται με το κοινό. Αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας επαγγελματίας που να έφτασε στην κορυφή χωρίς μεράκι κι αγάπη, χωρίς να ανακαλύπτει ένα κομμάτι του εαυτού του σε αυτό που κάνει. Ο Γκάλης ήταν από τους πιο σκληρούς επαγγελματίες, που μετρούσε κάθε δεκάρα και είχε ξύσει κάποτε τη φίρμα από τα παπούτσια του στα αποδυτήρια, για να πιέσει την εταιρεία να του δώσει χρήματα και συμβόλαιο. Αλλά ήταν καλός μόνο στο άθλημα για το οποίο ζούσε και ανέπνεε. Δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο εκτός από αθλητής και δεν ήταν ποτέ καλός επιχειρηματίας όταν σταμάτησε το μπάσκετ -άλλο αν τώρα άνοιξε προφίλ Instagram, για να προωθήσει την εταιρία του.

Και γιατί μας ενδιαφέρουν όλα αυτά; Γιατί ήμασταν εκεί. Περασμένες αφάνες και διηγώντας τες να κλαις, για τα χρόνια της δεκαετίας του ’80.

Ωραία χρόνια! Ο Άρης έπαιρνε πρωταθλήματα, το ΚΚΕ διψήφια ποσοστά και δήμους, τα θέατρα έκλειναν τις Πέμπτες, οι χώροι δουλειάς στις απεργίες. (Και αν όλα αυτά δε σου φαίνονται ωραία, μπορεί να είσαι φιλελές ή ο Φασούλας που θέλει να ξεχάσει το Κνίτικο παρελθόν του. Ή απλώς να μην ξεχνάς βολικά πως τον Ιούνιο του ’87 δεν ήταν μόνο το Ευρωμπάσκετ, αλλά και ο καύσωνας που άφησε πίσω εκατοντάδες νεκρούς στην Ελλάδα της Αλλαγής, όπου τίποτα δεν είχε αλλάξει και ας έλεγε ο Πορτοκάλογλου "μα κάτι άλλαξε από χτες...") (και από εδώ ακόμα καλύτερα).
Ακόμα και ο Σκουντής μιλούσε λιγότερο εκείνα τα χρόνια -και άφηνε τον Γκάλη να πει κι αυτός καμιά ατάκα. Το βασίλειό μας για ένα φίμωτρο. Αλλά υπάρχει άραγε κάτι πιο γνήσια ΠΑΣΟΚ απ' την υπέροχα απάλευτη φλυαρία του Σκουντή -που μπήκε στο ψηφοδέλτιο του ανατέλλοντος μεταλλίου πράσινου ήλιου, στις τελευταίες εκλογές;
Μαύρισ' το αγόρι μου...

Ίσως είναι εύκολο να βρεις κάποιον να μεταφράσει στον Γουόκαπ τους στίχους του ύμνου για «την κόψη του σπαθιού την τρομερή» και άλλον έναν να τους μελοποιήσει στα αγγλικά για να ταξιδέψουν στο εξωτερικό με μια black metal μπάντα.
Το πραγματικά δύσκολο είναι να βρεις κάποιον να μεταφράσει πχ στον Ντόνσιτς και τους άλλους τη λογοδιάρροια του κονφερασιέ Σκουντή, που σκοντάφτει διαρκώς σε συνειρμούς, ξεχνώντας τι ήθελε να πει και πού έπρεπε να φτάσει. Ιδίως το λογοπαίγνιο για τον Γκάνγκστερ που... χόρευε τους αντίπαλους χάλι-Γκάλη...

Αλλά του το ανταπέδωσα νοερά, όταν έλεγε πως ο Γκάλης μικρός ήθελε να γίνει αστροναύτης, και εμείς τον βλέπαμε δακρυσμένο στην οθόνη του γηπέδου.
Όταν έκλαψε ο Γκαγκάλιν...

Και ήταν όλοι τους εκεί, Νίκος, Λούκα και Γιαννάκης
Πάνος, Στάθης και Καιτούλα και ο χαλίφης της Βαγδάτης
Όμως δεν ήρθες εσύ, Γιάννη Αντετοκούμπο, έστω με πολιτικά. Ούτε για τον Γιάννη, ούτε για τον Λούκα. Λες να έχει δίκιο η εμμονική νυφίτσα της φωλιάς του Βαξεβάνη, που λέει ότι έχει ξενερώσει με την ΕΟΚ (και ΝΑΤΟ ίδιο συνδικάτο);

Και ποια ήταν η ανθρωπογεωγραφία στις κερκίδες;
Οι 40άρηδες (και βάλε) που είχαν βάλει το μπλουζάκι με την αφάνα του Γκάνγκστερ -που δε θα ήταν τόσο τρομακτικός χωρίς τις τρίχες του. Οι 20άρηδες που είχαν φανέλα Αντετοκούμπο. Οι συνομήλικοί τους που είχαν φανέλα Ντόνσιτς και είναι δυνάμει υλικό για επανάσταση και αγώνα για την ήττα της δικής μας αστικής τάξης.

Και δυο παιδιά με τη φανέλα του Μπούκερ και του Μπεν του Σίμονς, που δεν έχεις λόγο να την βάλεις αν δεν είσαι γέννημα-θρέμμα της Φιλαδέλφειας -και δεν εννοώ της Νέας, όπου αλώνιζαν σαν άσβερκοι, άτριχοι γκάνγκστερ Κροάτες και Έλληνες νεοναζί. Και βασικά, εγώ αν ήμουν ο Ντόνσιτς, θα πήγαινα γελώντας να κολλήσω τη μούρη μου δίπλα στη δική τους και να τους ρωτήσω τι έχει πάει στραβά στη ζωή τους -εκτός από τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση, την αλλοτρίωση, τη φτώχεια.

Αλλά αν εξαιρέσουμε όλα αυτά, σύντρολοι Μόντι Πάιθον, τι έχει πάει τόσο στραβά στη ζωή μας για να φτάσουμε σε τέτοιο έσχατο σημείο;

Οι φανέλες της Εθνικής ήταν στο νέο κατάστημα-μπουτίκ της ΕΟΚ, σε τιμή γνωριμίας, μόλις 85 ευρώ. Που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν ήταν συλλεκτικές -με την υπογραφή του Γκάλη πχ- και βασικά σε ποιον ακριβώς απευθύνονται. Στο ίδιο κοινό με τις ακτοπλοϊκές και τα rooms to let των 100 ευρώ τη βραδιά, θα μου πεις. Γι’ αυτό η πόλη ποτέ δεν κοιμάται και προπαντός ποτέ δεν αδειάζει, ούτε τον Αύγουστο. Αλλά το γήπεδο δε γέμισε ασφυκτικά -μόνο ο Γιάννης θα μπορούσε να το κάνει τέτοια εποχή. Κι εσύ νιώθεις μικρός δεινόσαυρος, που ζεις για να ακούς Βασίλη και δεν καταλαβαίνεις γιατί γεμίζει ο Λεξ τα στάδια. Ναι αλλά όχι το Καλλιμάρμαρο...

Ποιος να το έλεγε πάντως στην εποχή του Γκάλη πως 30 χρόνια μετά η αγία τρίαδα του ΝΒΑ θα ήταν τρεις Βαλκάνιοι! Ένα θαύμα της φύσης που μεγάλωσε στη χώρα μας και δύο αγύμναστοι Γιούγκοι που δε χρειάζονται φυσική κατάσταση για να παίζουν σα γιοι του γιου του διαβόλου (Ντράζεν). Και αν έχουν μερικά παραπάνω κιλά, το βασικό είναι ότι έχουν τόνους μπάσκετ μέσα τους, για να μην τους νοιάζει.

Βασικά αυτός που θα κολλούσε σε μια τόσο Βαλκανική τριάδα -με μπόλικο ταλέντο και λιγοστά μούσκουλα- δεν είναι ούτε Γιάννης, ούτε Γιαννάκης, ούτε Γκάλης. Είναι ο Φάνης! Που προτίμησε να μείνει πρώτος στο χωριό και στην πλατεία της καρδιάς του, παρά να κυνηγήσει τίτλους και μεγαλεία. Έμεινε σχεδόν μια ζωή εκεί που ήταν η ζωή του: να βγαίνει βόλτες με τη Χάρλεϊ, να πίνει και να καπνίζει όσο θέλει, να τρώει κάθε μέρα λίγο από το ατόφιο ταλέντο του. Και δεν πήγε ποτέ στο ΝΒΑ κι ας φαινόταν πως είχε -περισσότερο από όλους- τα φόντα να το κάνει.

Ο Γιάννης μπορεί να μην είναι -σαν τους άλλους δύο Βαλκάνιους- μια κινητή διαφήμιση της παιδικής παχυσαρκίας, που κάνει θραύση στη χώρα μας, ως κατεξοχήν «λαϊκή νόσος», αλλά είναι πιο Έλληνας από τους Ελληνάρες και μπορείς να το καταλάβεις αν ακούσεις πόσο ελληνική είναι η προφορά του, όταν μιλάει αγγλικά. Ή αν δεις τον Θανάση, που βάζει πάνω απ’ όλα την οικογένεια, και θα μπορούσε να κάνει καριέρα στην Ευρώπη, αλλά μένει στο Μιλγουόκι για να προστατεύει τον μικρό του αδερφό.

Βασικά είναι όλοι τους μορφές, σαν κινηματογραφικοί ήρωες.
Ο Γιόκιτς έχει μεγαλύτερη λάμψη από τον Joker, δείχνει πώς θα ήταν ο Σαμπόνις χωρίς τραυματισμούς και αντικομμουνισμό αλλά δεν έχει φτάσει στην κορυφή με τη Σερβία, ίσως γιατί η δική του γενιά ήταν πολύ μικρή στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, για να ατσαλωθεί και να αποκτήσει έξτρα κίνητρο, όπως οι προκάτοχοί τους.
Ο Ντόνσιτς έχει τεράστια φλέβα κωμικού και είναι γκαβλωμένος για μπάσκετ. Ήταν παρών και στα δύο φιλικά με την Ελλάδα -κόντρα στα προγνωστικά- και έδωσε σόου, για να χαρεί το κοινό μα πάνω από όλα ο ίδιος -για τη χαρά του αθλήματος. Μια κινούμενη κωμωδία, αν δεν είσαι αντίπαλός του...

Ο Γιάννης πάλι έχει την πιο κινηματογραφική ιστορία από όλους -just a kid from Sepolia- αλλά είναι λιγότερο ντίβα-αστέρας και λέει κρύα ανέκδοτα (νοκ-νοκ, ποιος είναι;) στις συνεντεύξεις τύπου. Αλλά ο τυπάρας Θανάσης παίζει και για τους δύο σε αυτό το κομμάτι. (Ωστόσο αν δεν έχεις δει βίντεο με τις γκάφες του Φασούλα ή Παοκτζή να "τοποθετείται αντικειμενικά για τον Γκάλη", δεν ξέρεις τι θα πει πραγματική κωμωδία). Και είναι μεγάλο ξενέρωμα να βλέπεις μια ιδιωτική εταιρεία (σαν τους Μπακς) και ένα maximum συμβόλαιο να κάνουν κουμάντο στη δική του όρεξη για μπάσκετ.

Βασικά ο μόνος τρόπος να σωθεί το ξενέρωτο All Star Game του ΝΒΑ είναι να πάρει επιτέλους το καλό παράδειγμα από εμάς (δώσαμε τα φώτα, η Ελλάς δεν είναι κότα) και να καθιερώσει, όπως εμείς κάποτε, το δίπολο ΗΠΑ vs Ευρώπη -ή μάλλον vs υπόλοιπος κόσμος.
Όπα-είπα, κράτσες-κρούτσες.

Και ο μόνος τρόπος να γλιτώσει η ψυχή του μπάσκετ είναι να γλιτώσουμε από τον επαγγελματικό αθλητισμό. Μπορεί η FIBA να είναι βουτηγμένη στον βούρκο του κέρδους και να μην εκπροσωπεί κανένα αθλητικό ιδεώδες ούτε ξώφαλτσα, αλλά οι διοργανώσεις της είναι σχεδόν πάντα απολαυστικές. Όχι γιατί έχουμε εθνικούς θριάμβους και ρομαντικές συγκρούσεις χωρών (αυτά είναι εθνικισμοί και επικίνδυνα πράγματα, όπως λέει ο Σπύρος) αλλά γιατί οι παίκτες παίζουν -κυρίως- για τον εαυτό τους και επειδή το γουστάρουν, χωρίς να έχουν -κατά κανόνα- άμεσα υλικά ανταλλάγματα. Και επιπλέον, γιατί οι ομάδες δεν προλαβαίνουν να γίνουν άρτια σύνολα και αφήνουν περισσότερο χώρο στο ατόφιο ατομικό ταλέντο να αναδειχθεί.
Μπορεί βέβαια η αγία Βαλκανική τριάδα να μάγεψε πέρσι στο Ευρωμπάσκετ, σε ατομικό επίπεδο, έμεινε σύσσωμη όμως εκτός τετράδας, βλέποντας τις καλύτερες ομάδες να ανεβαίνουν στο βάθρο των μεταλλίων.
Γιατί το μπάσκετ είναι υπέροχα δίκαιο άθλημα -και για αυτό δεν είναι ο βασιλιάς των σπορ, γιατί δε γουστάρει πολύ τους βασιλιάδες και αναδεικνύει πάντα το σύνολο.

Σε κάθε περίπτωση, το άθλημα με τη «σπειριάρα» (εκ της διαλεκτικής σπείρας) προσφέρεται για απλά μαθήματα διαλεκτικής. Για τον ρόλο του ατόμου της ιστορίας και πώς το σύνολο αναδεικνύει τις μονάδες και δεν είναι ένα απλό άθροισμα των ικανοτήτων τους. Για τη σημασία της σωστής χρονικής στιγμής σε ένα δεκάλεπτο ή σε μια δεκαετία (ο σωστός Γκάλης τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο, για να δούμε την έκρηξη στο διάστημα: Μια πάσα πριν νωρίς, ένα βήμα μπρος, δύο πίσω, καθαρή παράβαση). Και για τις αντιδιαλεκτικές συγκρίσεις παικτών (ή ομάδων) που αγωνίστηκαν σε άλλες θέσεις, χρονικές περιόδους κτλ.

Διαλεκτική που στάζει στο περικάρπιο. Και ας τα εξιδανικεύουμε όλα στη μνήμη μας, καμιά φορά, και τα βλέπουμε χωρίς αντιφάσεις. Μα διαλεκτική χωρίς αντιφάσεις γίνεται;

Και εσύ δηλαδή ποιος λες ότι πέταξε ψηλότερα; Ο Γιάννης ή ο Γκάλης;
Καλά, ας αφήσουμε και κάνα αντιδιαλεκτικό ερώτημα για άλλη φορά, μην τα λύσουμε όλα σήμερα.

Gangsta's paradise

Με τους γκάνγκστερ να έχουν την τιμητική τους και τα γεγονότα της εβδομάδας να μας προσπερνούν χωρίς οίκτο, σαν τροχοφόρα -ου μην και πυραυλοκίνητα- χρειάζεται μάλλον να τα βάλουμε κάτω και να τα καταγράψουμε, για να τα χωνέψουμε και να τα αποτιμήσουμε.

Τζάμπολ με μπάσκετ. Τις προάλλες ο Τσίπρας συνάντησε στο Μαξίμου το μεγαλύτερο σεσημασμένο γκάνγκστερ των ευρωπαϊκών γηπέδων, εν όψει της μετονομασίας του κλειστού του ΟΑΚΑ σε στάδιο Νίκος Γκάλης (που δε νομίζω να τη βλέπουν με θετικό μάτι κάποιοι από τους έμμεσα εμπλεκόμενους αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία). Ο Αλέξης έκανε τη λεζάντα του κι έδωσε τροφή σε αυτές των memes, υψώνοντας μεσαίο δάχτυλο στην μπάλα και τη νοημοσύνη μας με τα επικοινωνιακά κόλπα του, που όμως δεν είναι τόσο φτηνά, όσο τα πολιτικά τεχνάσματα της ΔΦΑ.

Εσύ Αλέξη πάρ' τους τα λεφτά
Κι εσύ Γκάλη, πάρ' τους το κεφάλι

Κι ύστερα, κάνει σε κάποια φάση στον Γκάλη (τον παίκτη του 21ου αιώνα) την ηλίθια ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: "πώς το κάνατε αυτό;", "πώς στεκόσασταν στον αέρα;" ή κάτι τέτοιο.
Κάτι του απάντησε ο Γκάνγκστερ για να ξεμπερδεύει, αλλά ξέχασε να του πει για το σπάσιμο της μέσης, την κίνηση σήμα-κατατεθέν του, που τον καθιέρωσε. Θα καταλάβαινε άλλωστε κι ο Αλέξης, γιατί γνωρίζει πολύ καλά από επικύψεις, πάσχοντας από κλασική περίπτωση οσφυοκαμψίας.

Μια άλλη ελπιδοφόρος συνάντηση ήταν αυτή μεταξύ της ΛαΕ και της Χριστιανικής Δημοκρατίας, που κατέληξαν σε συμφωνία για κοινή δράση. Υπό άλλες συνθήκες, αυτή θα ήταν η σταγόνα που θα ξεχείλιζε το ποτήρι της υπομονής για τα Εαακ (και το κομμάτι της Εαακ που φλερτάρει πολιτικά με το Λαφαζάνη). Αλλά αυτοί προφανώς είναι αποφασισμένοι να υποστούν το μαρτύριο της σταγόνας και να πιουν το πικρό φαρμάκι ως τον πάτο, σφυρίζοντας αδιάφορα για την πραγματικότητα.

Περνάμε τώρα σε άλλου είδους γκάνγκστερ, καθώς η ελληνική αστική τάξη κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της, για να δικαιώσει τον ισχυρισμό λούμπεν (αστική τάξη) που χρησιμοποιούσε και η 17Ν στις ανακοινώσεις της. Επειδή όμως δεν υπάρχουν στοιχεία κι αποδείξεις για να συνδέσει κανείς το πλήρωμα του NOOR1 που αποδεκατίζεται μυστηριωδώς σαν τους δέκα μικρούς νέγρους της Αγκάθα Κρίστι, με την τυχαία αυτοανάφλεξη ενός προβληματικού μοντέλου Πόρσε, τον κομιστή το αφεντικό του, και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών τύπου Μπογκοτά, κι επειδή όπως έλεγε σε μια παράστασή του ο Ζαραλίκος: "έκανα το νούμερο αυτό, με τσιμεντένια παπούτσια και δε μου πάνε καθόλου, πιστέψτε με", δεν μπορούμε να είμαστε κατηγορηματικοί και να καταλήξουμε σε βιαστικά συμπεράσματα για το τι ακριβώς έγινε. Είναι τέτοια, εξάλλου, η κατασκοπευτική ατμόσφαιρα των ημερών, που κάποιοι υποψιάζονται πως μπορεί ο Μαυρίκος να σκηνοθέτησε το θάνατό του, για να εξαφανιστεί αθόρυβα από το προσκήνιο.

Υπάρχουν όμως μερικά εύλογα ερωτήματα, όπως: ποιος ήταν τέλος πάντων αυτός ο Μαυρίκος και πώς βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα ο εκδότης μιας τόσο ανυπόληπτης εφημερίδας. Καθώς επίσης, το κλασικό ερώτημα "cui bono?", ποιος ωφελείται δηλ από τις εξελίξεις.

Σε άλλα μαφιόζικα νέα, στα ανυπότακτα Εξάρχεια φαίνεται να υπάρχει μια άλλου είδους κόντρα για τον έλεγχο της πλατείας, εξίσου σκοτεινή και μπερδεμένη. Και δεν εννοούμε πχ εργατικό έλεγχο στα μέσα παραγωγής. Κι αν είναι δεδομένη η ύπαρξη μιας πρωτοβουλίας κατοίκων που προσπαθούν να κρατήσουν την περιοχή καθαρή από πρέζα και μαφία (που πάνε μαζί), υπάρχει και μια άλλη πλευρά, με την προ μηνών ένοπλη συγκέντρωση στην πλατεία ή με το προχτεσινό μαφιόζικο χτύπημα, μέρα μεσημέρι, σε πολυσύχναστο δρόμο κατοικημένης περιοχής, που παραπέμπει ευθέως σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Κι αυτό που βασικά αποδεικνύεται είναι ότι καθίστανται πια εντελώς δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ πολιτικού και ποινικού τομέα, ή μάλλον του δεύτερου που χρησιμοποιεί ως μανδύα τον πρώτο και διάφορες "κινηματικές αναφορές".

Τουλάχιστον έχουμε ελευθερία έκφρασης κι έτσι το κάθε αφεντικό μπορεί να παρεμβαίνει ζωντανά στο κανάλι του, να επαναφέρει με κομψό τρόπο στην τάξη τους υπαλλήλους του, όταν παρεκκλίνουν της γραμμής του μέσου κι όταν καταφέρονται ενάντια στην ιδιωτική πρωτοβουλία ή στο κράτος που αφήνει τρύπες στις κοινωνικές δομές του.

Του Πάνου Ζάχαρη

Και να φανταστείς ότι αυτός λογίζεται ως η καλή και τίμια περίπτωση αστού καναλάρχη (αντίθετα με το διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο Μεγκα) που έχει στο τσεπάκι μία τηλεοπτικά άδεια.
Και να φανταστείς ότι αυτά τα κανάλια για μερικούς συνιστούν τεκμήριο δημοκρατικής πολυφωνίας. Όχι σαν τη σοβιετία, όπου τα έλεγχε όλα το κράτος...
Και να σκεφτείς πως αυτό το ερπετό που γίνεται σκυλάκι για να γλείφει τα πόδια του αφεντικού του και να γρυλίζει σε όσους καταφέρονται εναντίον του, ο Δήμος Βερύκιος, πριν από 25 χρόνια έγραφε στο Ριζοσπάστη!

Εκεί όπου αρθρογραφούσε δηλ κατά διαστήματα κι ο Κοτζιάς, ως υπεύθυνος ιδεολογικής επιτροπής, που μαθημένος πια στην αστική πολυφωνία, δυσφορούσε φανερά σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη με τις ερωτήσεις που του έκανε ο Μπογιό, και το έδειξε χωρίς πολλές διπλωματικές ευγένειες (όπως θα επέτασσε το αξίωμα και το υπουργείο του). Την επόμενη φορά μπορεί να υπαγορεύσει απευθείας και τις ερωτήσεις που θέλει να του κάνουν, γιατί έχει παραγίνει το κακό. Α, ρε Κοντομηνά που θέλετε...

Το πιο απρόσμενο χαμπέρι της βδομάδας ωστόσο και βασικά η μοναδική είδηση που βγήκε από τη νιοστή εμφάνιση του Λεβέντη στο Χατζηνίκο, είναι αυτή.

Ω ναι, την άλλη Δευτέρα, θα είναι κοντά μας, θα είναι μαζί μας!
Ποιος να το 'λεγε...

Όλα είναι μπάσκετ

Δεν ξέρω αν φταίω εγώ, που δε μου λέει κάτι σαν είδος το θρίλερ (Eurogroup, διαπραγμάτευση, αντιλαϊκό σφαγείο και προβλέψιμο φινάλε) ή η εγχώρια επικαιρότητα (αφήνω έξω τη Γαλλία) που είναι φτωχή πολιτικά, αλλά αυτό που μου τραβάει την προσοχή τις τελευταίες μέρες έχει χρώμα βαθύ πορτοκαλί προς το κόκκινο και μερικά σπυράκια. Και δεν εννοώ με αυτό κάποια επανάσταση, δική μας (κόκκινη) ή δική τους (πορτοκαλί) και με εισαγωγικά, ούτε τις συνθήκες που ακόμα ωριμάζουν και βγάζουν σπυράκια πάνω στην ακμή τους. Αλλά το άθλημα, που ακούς το Γιαννάκη να το λέει και γεμίζει το στόμα σου μαζί με το δικό του, καθώς προφέρει: το-μπάσκετ.

Στους τελικούς της Α1 ή Basket League ΣΚΡΑΤΣ αν προτιμάτε (αλλά γιατί να είστε ανώμαλος και να το προτιμάτε;), έχουμε σπάνιο θέαμα και άγρια ομορφιά στην τελευταία μάχη Σπανούλη-Διαμαντίδη στα παρκέ.
Σε μια βδομάδα θα έχουν όλα τελειώσει (...) ας πεθαίνανε αγκαλιά πριν τελειώσει, ο τελευταίος χορός...
Οι οποίοι καταφέρνουν να γιγαντώσουν το μύθο τους, ακόμα και στον αγώνα όπου είχαν αθροιστικά 2/17 σουτ μέχρι το τελευταίο λεπτό, κάνοντας μάλιστα φανερές παραβάσεις (επιθετικό φάουλ και βήματα) στις δύο τελευταίες φάσεις, που έκριναν το παιχνίδι. Και που, τηρουμένων των αναλογιών, για όσους έχουν δει το How I met your Mother, ήταν σα να ξεκινάει ο Διαμαντίδης να λέει: Legen... -wait for it- και να πετιέται σε χρόνο μηδέν ο Σπανούλης:... dary!

Στη σειρά Άρης-ΑΕΚ γίνεται απίθανη μάχη μέχρι (μικρής) τελικής πτώσης για την τρίτη θέση (πού και να είχαν δηλ σοβαρό κίνητρο...), με το φινάλε του δεύτερου αγώνα να βρίσκει πέντε παίκτες -όχι για κάθε ομάδα, αλλά- συνολικά στο παρκέ, τρεις εναντίον δύο, και να θυμίζει το θρυλικό αγώνα του 95', Ολυμπιακός-ΤΣΣΚΑ, επί Ιωαννίδη, με τα ύποπτα νερά στο ΣΕΦ.

Ενώ στο ΝΒΑ, οι πρωταθλητές Warriors, με το τρομερό φετινό ρεκόρ (το 73-9 που εκθρόνισε τους Μπουλς του Τζόρνταν) είναι με την πλάτη στον τοίχο από την Οκλαχόμα του Κέβιν Ντουράντ, του Γουέστμπρουκ και του τίμιου μπαρμπα-Γιώργου Άνταμς (που θα γινόταν πολύ καλός Εαακίτης στα ξύλα, αν ερχόταν στην Ελλάδα). Κι έτσι πρέπει να γίνουν μόλις η τέταρτη ομάδα στην ιστορία, που επιστρέφει από το 3-1 εις βάρος της, για να μην παραδώσουν το στέμμα.

Λίγα πράγματα μπορούν να συγκριθούν όμως με τη ρετρό αίσθηση και τα κύματα νοσταλγίας που μπορεί να προσφέρει μια βουτιά στο παρελθόν και στα παλιά Τρίποντα (στην κορυφαία τριάδα των περιοδικών που έχουν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα μαζί με την Επιθεώρηση Τέχνης και την παλιά ΚΟΜΕΠ ή την Επιστημονική Σκέψη) που μπορεί να βρει κανείς στο Μοναστηράκι και σε διάφορα, επιλεγμένα παλαιοπωλεία.

Δε θα αναλωθώ (γιατί είναι εύκολο να παρασυρθώ) σε νοσταλγικές ονομασίες (Κύπελλο Ρονκέτι, Φονόλα Καζέρτα, ΠΟΠ 84') και λεπτομέρειες, όπως το BERRY BERRY GOOD, που ήταν λέει το σύνθημα που συνόδευε τον Ουόλτερ Μπέρι, προφανώς πριν έρθει στην Ελλάδα και του βγάλουν ένα άλλο, που έκανε ρίμα με το πιπέρι. Παρά μόνο σε όσες έχουν πολιτικό ενδιαφέρον και προκύπτουν από ένα απλό ξεφύλλισμα δύο τυχαίων τευχών από το αθλητικό 89'. Και να φανταστείς δεν είναι καν αυτό όπου ο Σαμπόνις λέει ότι ο κομμουνισμός του κατέστρεψε την καριέρα. Θαύμα της φύσης και να 'χαμε να λέγαμε, ψηλέ μου...

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Ο Βολκόφ ήταν ανέκαθεν η συμπάθεια του Μάικ Φρατέλο κι είχε γίνει ντραφτ των Χωκς το 1986. Υπέγραψε τελικά την Τρίτη με συμβόλαιο 350.000 δολαρίων και τον όρο ότι θα ενισχύσει την εθνική της Σ. Ένωσης στις μεγάλες διοργανώσεις. "Είμαι ένας νευρικός επαγγελματίας", είπε ο Γεωργιανός.

Δεν ξέρω αν ήταν όντως Γεωργιανός ο Βολκόφ, εγώ μια φορά τον θυμάμαι Ουκρανό και μάλιστα από αυτούς που δυσκολεύτηκαν να αποφασίσουν ποια εθνικότητα θα κρατήσουν μετά απ' τη διάλυση της ΕΣΣΔ (το έπαιξε για λίγο δίπορτο με τη Ρωσία, προτού αποφασίσει). Θα είχε ίσως ενδιαφέρον να δούμε πώς τοποθετείται σήμερα για τα γεγονότα στην Ουκρανία, αν και δε χωράνε πολλές αυταπάτες για εκατομμυριούχους αθλητές. Ο Μπλαχίν ήταν ίσως η εξαίρεση στον κανόνα.

Το 89' δεν ήταν μόνο ο Βολκόφ που άνοιγε τα σύνορα. Τον ακολούθησαν την ίδια χρονιά, στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ο Μαρτσουλιόνις κι από Γιουγκοσλάβους (που ήταν πάντα πιο χαλαροί σε όλα αυτά) ο Πέτροβιτς, ο Ντίβατς ως αντικαταστάτης του Τζαμπάρ που το πήρε απόφαση και αποχώρησε στα 42 του, ακόμα και ο Πάσπαλιε (που δε λέγεται ακριβώς έτσι, αλλά δεν έχει καμία σημασία, όπως δεν είχε ούτε για τον "Ίνγκραμ" και τον "Βαζέχα"). Αλλά οι μετακινήσεις δεν ήταν υπερατλαντικές μόνο, ούτε μόνο ανδρική υπόθεση, όπως μαθαίνουμε από το κομμάτι με τον τίτλο.

Η ΠΕΡΕΣΤΡΟΪΚΑ ΣΤΑ ΠΑΤΗΣΙΑ 

Ο άνεμος της Περεστρόικα φύσηξε και στο ελληνικό μπάσετ. Οι πολιτικές αλλαγές που συντελούνται τα τελευταία χρόνια στη Σοβιετική Ένωση άνοιξαν τις πύλες και έτσι "ήτανε γραφτό" οι πρώτες ξένες παίκτριες, που ήρθαν στη χώρα μας για να ενισχύσουν ελληνική γυναικεία ομάδα στις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις, να φέρουν τη σφραγίδα της "σοβιετικής σχολής". 

Οι δύο Σοβιετικές μπασκετμπολίστριες, η Ναταλία Πρόνινα και η Ιρίνα Λεφτσένκο έφθασαν στην Ελλάδα για τον Σπόρτιγκ και το κύριο λόγο στην... άφιξη αυτή έπαιξαν οι πρόσφατες διοικητικές εξελίξεις στον σύλλογο των Πατησίων. Η "Νέα Κίνηση", η παράταξη που κέρδισε τις αρχαιρεσίες έχει σαν έναν απ' τους κινητήριους μοχλούς της το φαρμακοποιό Βασίλη Σακκόπουλο ("Ζούγκλα" τον... πειράζουν φίλοι και... εχθροί), άνθρωπο με αρκετές διασυνδέσεις στον Τύπο (εκδότης μηνιαίου περιοδικού ο ίδιος), αλλά και στη Σοβιετική Ένωση, που σήμερα κατέχει το πόστο του γενικού αρχηγού και του συλλόγου. 

Ο Βασίλης Σακκόπουλος χρησιμοποιώντας σαν... γέφυρα "δικούς του" ανθρώπους στη Σοβιετική Ένωση και συγκεκριμένα τους Κώστα Μιχαηλίδη και Βασίλη Ποντίκη, που έχουν την ευθύνη της μετάφρασης στα ελληνικά του περιοδικού "Νέοι Καιροί" κατάφερε να "αδελφοποιήσει" τον Σπόρτιγκ με την Ντιναμό Κιέβου. Το γεγονός ότι η Ντιναμό Κιέβου τερμάτισε χαμηλά φέτος στο βαθμολογικό πίνακα του πρωταθλήματος ήρθε "γάντι" (sic) στους Σπορτιγκίτες. Η σοβιετική ομάδα δε βγήκε στην Ευρώπη και έτσι άναψε το πράσινο φως προκειμένου δύο παίκτριές της να έλθουν στο "αδελφό" ελληνικό σωματείο. Μόλις τελειώσουν οι υποχρεώσεις τους στην Ελλάδα θα επιστρέψουν για να αγωνισθούν στη Ντιναμό...

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς εδώ; Τη γλώσσα του κειμένου (έφθασαν, αγωνισθούν), τη σχέση του με τα εισαγωγικά και το sic στο άσχετο, το οποίο κάθε σφος που σέβεται τον εαυτό του και δεν έκανε Λατινικά, το έμαθε πιθανότατα, διαβάζοντας Λένιν; Το ότι η γυναικεία ομάδα του Σπόρτιγκ έσπασε τον πάγο στις εισαγωγές από τη Σοβιετία, σε αντίθεση με τη γενική εντύπωση ότι πρωτοπόρος στον τομέα αυτό ήταν ο Ολυμπιακός με τη γνωστή τριάδα των Μινγκ (Προτάσοφ-Λιτόφτσενκο-Σαβίτσεφ) που θα είναι μία από τις ερωτήσεις στο Κομμουντρίβιαλ των ονείρων μας, στην κατηγορία αθλητικά;
Ότι γινόντουσαν αρχαιρεσίες για την ανάδειξη διοίκησης κι εμείς είχαμε δική μας παράταξη και το Σακκόπουλο, που πέθανε στις αρχές του χρόνου και είχε αναφερθεί σε μια πρόσφατη ανάρτηση, που είχε ως βάση ένα κείμενο του Φιλέρη (παλιού δημοσιογράφου της Πρώτης);

Στη συνέχεια μαθαίνουμε ότι ενώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις, οι παράγοντες δεν αποκάλυπταν το ακριβές ποσό της μεταγραφής (που ήταν υπέρογκο), εδώ επικράτησε η διαφάνεια (γκλάσνοστ) και η επιχείρηση κόστισε ελάχιστα, δημιουργώντας συμπλέγματα ενοχής στους ανθρώπους του Σπόρτιγκ, που ψάχνουν τρόπους να αυξήσουν το χαρτζιλίκι των παικτριών και θα τις χρυσώσουν σε περίπτωση πρόκρισης στην 6άδα της Ευρώπης.

Μαθαίνουμε επίσης ότι μια γυναικεία ιταλική ομάδα λεγόταν Ντέμπορα (καμία σχέση με αυτήν από τους Απαράδεκτους, που γεννήθηκε στη διώρυγα του Παναμά και ήταν ευάλωτη) που είχε παίξει κι έναν τελικό του Ρονκέτι στο ΣΕΦ, με τη Ντιναμό. Και ότι τα βασικά προβλήματα των σοβιετικών παικτριών ήταν η γλώσσα και η ζέστη. Και ότι έβρισκαν αργό το σοβιετικό μπάσκετ, γιατί ο στόχος είναι να περάσει η μπάλα στις ψηλές, κοντά στο καλάθι. Εντάξει, σε λίγο θα μας πουν δηλαδή ότι ήταν δεινόσαυρος ο Τκατσένκο. Για να συνέλθουμε λίγο...

Ένας άλλος τρόπος για το άνοιγμα των συνόρων ήταν οι περιβόητες ελληνοποιήσεις. Βρίσκουμε λοιπόν μια συνέντευξη του Πρέντραγκ Μπένατσεκ, που έπιανε θέση ξένου στον Πανιώνιο, εις βάρος του μεγάλου ριμπάουντερ Λαντσμπέργκερ (που είχε περάσει κι από τους Λέικερς), αλλά απορούσε γιατί τα δικά του χαρτιά ήταν καλύτερα από αυτά του Πρέλεβιτς, που έπαιζε κανονικά ως Έλληνας στον ΠΑΟΚ (με θεωρητική καταγωγή από ένα χωριό της Κοζάνης, κάτι σα Σλαβομακεδόνας, δηλ). Κι όταν ρωτήθηκε γιατί μεταναστεύουν οι Γιουγκοσλάβοι τα τελευταία χρόνια, είπε.

Ο κύριος λόγος είναι τα χρήματα. Το γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα είναι το καλύτερο της Ευρώπης, αλλά κάποια στιγμή, όλοι χορταίνουν από δόξα και θέλουν να δοκιμάσουν σε άλλες χώρες την τύχη τους.

Δεν είναι η δόξα, (δεν) είναι τα λεφτά...
Όταν λέμε ότι το γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα τότε ήταν το καλύτερο στην Ευρώπη, νομίζω ότι δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς την πραγματική διάσταση αυτής της φράσης (που αποδόθηκε ως τίτλος και στο ελληνικό, λίγα χρόνια αργότερα). Αλλά θα ξεφεύγαμε πολύ από το αρχικό θέμα, αν αρχίζαμε να εξηγούμε πώς και γιατί.

Συνέχεια στο άνοιγμα των συνόρων.

Στη δυτικογερμανική Σαρλότενμπουργκ, με ετήσιες αποδοχές 8.700.00 δραχμές, συνεχίζει την καριέρα του ο Ανατολικογερμανός διεθνής Φρανκ Λέοπολντ (1.99). Ο Λέοπολντ είχε προσπαθήσει να "δραπετεύσει" το 1988, αλλά συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στις αρχές Μαΐου του δόθηκε η άδεια κι έφυγε με την οικογένειά του.

Αλήθεια τώρα; Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Σαρλότενμπουργκ; Ούτε καν για τους Σάρλοτ Χόρνετς (που θα γινόταν τότε η νέα ομάδα στο ΝΒΑ); Και μιλάμε για αρκετούς μήνες πριν από το μαύρο Νοέμβρη που ακολούθησε...

Άλλη μια ρωγμή στο τείχος.

Ύστερα αολι 30 ολόκληρα χρόνια οι θρυλικοί Χάρλεμ Γκλομπτρότερς και οι παρτενέρ τους Ουάσιγτον Τζένεραλς βρίσκονται πάλι στη Μόσχα, απ' όπου ξεκίνησαν μια περιοδεία 25 αγώνων στη Σ. Ένωση.

Το εντυπωσιακό δεν είναι η περιοδεία αυτή καθαυτή. Αλλά ότι είχε γίνει και μία αντίστοιχη 30 χρόνια πριν, δηλ το 59', επί Χρουτσόφ. Είδες, σφε αναγνώστη, πόσα χρόνια χάσαμε χωρίς το Νικήτα;

Ας δούμε και δύο ωραίες φωτογραφίες, πριν φτάσουμε στο κερασάκι, για το πώς αξιοποιούσαν τη δύναμη του αθλήματος οι πολιτικοί, δηλ οι υποψήφιοι ή οι εκλεγμένοι πρόεδροι των ΗΠΑ. Καταρχάς το "δικό μας" παιδί (όπου τα εισαγωγικά είναι όντως τέτοια, όχι διακοσμητικά όπως στο κομμάτι για το Σακκόπουλο παραπάνω), το Μάικ Δουκάκις, που είχε ως έδρα τη Βοστώνη και δε θα μπορούσε να βρει καλύτερη διαφήμιση από τους Σέλτικς, που ήταν (ακόμα) στα πάνω τους, και τη θρυλική τριάδα Μπερντ-Πάρις-Μακ Χέιλ...

Και το κάρφωμα της Νάνσι Ρίγκαν, σε έναν αγώνα επίλεκτων του ΝΒΑ κατά των ναρκωτικών, σε μια από τις πιο μαύρες (όχι με τη φυλετική έννοια) στιγμές στην καριέρα του Σερ Τσαρλς Μπάρκλεϊ.

Εκτός κι αν το έκανε, σαν τους πολιτικούς κρατούμενους στη Μακρόνησο, που είχαν πάρει μια φορά στα χέρια τους την Φρίκη, τάχα για να την υποδεχτούν θερμά, αλλά στην ουσία για να τη χουφτώσουν, να την ταπεινώσουν και να της δώσουν ένα συμβολικό μάθημα...

Και τώρα το κερασάκι. Δεν ξέρω πώς να το προλογίσω, οπότε ας το δούμε κατευθείαν, χωρίς άλλες περιγραφές.

Ο Έρβιν "Μάτζικ" Τζόνσον μιλάει για όλα, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξή του. (...) Η συνέντευξη δόθηκε στην καθημερινή σοβιετική εφημερίδα "ΣΟΒΙΕΤΣΚΙ ΣΠΟΡ" και αναδημοσιεύτηκε την Κυριακή, 30 Ιουλίου από τον "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ". Το "ΤΡΙΠΟΝΤΟ" εκτιμώντας ότι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, την αναδημοσιεύει αυτούσια.

Ναι ρε, Ρίζο της καρδιάς μας. Συνέντευξη με τον Μάτζικ γατάκια...

Στην οποία δε μας λέει κάτι τρομερά πρωτότυπο. Λέει για τη σχέση του με το Μάικλ Τζάκσον (λίγα χρόνια αργότερα, έπαιξε μάλιστα και σε ένα βιντεοκλίπ του), για τον χαμένο τελικό των ΗΠΑ έναντι της ΕΣΣΔ στη Σεούλ (σιγά μη δεν το ρωτούσαν για αυτό), για την επικείμενη Ολυμπιάδα του 92' (με τη Ντριμ Τιμ) και την πρώτη συμμετοχή επαγγελματιών παικτών, που τον βρίσκει σύμφωνο (σιγά μη δεν τον έβρισκε). Για τους Σοβιετικούς που μπορούν να κάνουν καριέρα στο ΝΒΑ (ήξερε το όνομα του Σαμπόνις, αλλά χρειαζόταν βοήθεια για το Μαρτσουλιόνις και το Βολκόφ). Για το ρατσισμό, που δεν το συνάντησε ποτέ στη ζωή του (άμα είσαι Μάτζικ, καταφέρνεις να μην το βλέπεις πουθενά γύρω σου, I can't breathe και μαλακίες τώρα...).

Ενώ το πιο σπαρταριστό κομμάτι είναι όταν απαντάει για τη σχέση του με τα χρήματα και τις ανάγκες του κάθε μήνα.

Δεν κάνω τίποτα υπερβολικά έξοδα. Η μόνη αδυναμία μου είναι τα ρούχα. Αγοράζω πάρα πολλά, κι όμως έχω την αίσθηση ότι είναι ελάχιστα.
-Τι φίρμα είναι το αυτοκίνητό σου;
Έχω μια Ρολς Ρόις, μια BMW, μια Μερσεντές και δύο μικρότερα.

Εντάξει, μιλάμε για τα απολύτως απαραίτητα, όχι κάτι υπερβολικό. Ούτε καν ένα Λάντα δεν έχει ο φουκαράς, για να απολαύσει την απόλυτη οδηγική εμπειρία... Αλλά έχει πλούσιο φιλανθρωπικό έργο όπως μας πληροφορεί στην επόμενη ερώτηση. Μπράβο λοιπόν. Το ΠαΣοΚ θα νικήσει...

Όσο για το Ρίζο των 80'ς και τη σχέση του με τα γήπεδα, μπορείτε να δείτε το παρακάτω βίντεο.



Κι αν βαριέστε να το δείτε όλο, να πάτε κατευθείαν σε αυτό το σημείο, για να δείτε τον Γκάλη να πανηγυρίζει ένα μεγάλο καλάθι και φάουλ (σπάσιμο μέσης, κλασικά, πρώτα η δική του και μετά των αντιπάλων, στην κυριολεξία), με φόντο την πινακίδα του Ριζοσπάστη στο παρκέ. Αξίζει να το κάνει κανείς screen shot και να το βάλει στην επιφάνεια εργασίας του...

Δεν περιγράφω άλλο...

Κάψε το σενάριο

Η ζωή λέει είναι αυτό που (μας) συμβαίνει στην πραγματικότητα, όσο εμείς πλάθουμε φανταστικά σενάρια με το μυαλό μας. Που σαν φράση έχει γίνει όμως τελείως κλισέ και δε διεκδικεί δα κανένα βραβείο πρωτοτυπίας. Όπως το όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου, καλή ώρα.

Ή σαν τη φετινή δεύτερη φάση της Ευρωλίγκα, που έληξε πάντως άδοξα, χωρίς γκρανικινιολικό, χιτσκοκικό, θριλερικό φινάλε για την τελευταία μέρα, παρά τα ογδόντα τόσα σενάρια που έπαιζαν πριν από δύο βδομάδες κι ήταν τόσο εθιστικά, που κάποιοι τα συνέχισαν με κεκτημένη ταχύτητα. Αν η Καλλονή νικήσει τον ΠΑΟΚ και μια πεταλούδα πετάξει κάπου στην άλλη γωνιά του πλανήτη...

Μπορείς επίσης να το ρίξεις στους χρησμούς, που δε λένε απολύτως τίποτα: θα είναι σαν ήττα, αλλά θα είναι γλυκιά σαν ήττα -κατά τις προφητείες του Παΐσιου. Ή αν δε νικήσουμε, θα ηττηθούμε. Κι αν έρθει ισοπαλία; Στο ποδόσφαιρο ναι, ίσως, αλλά στο μπάσκετ δε γίνεται.
Παρεμπιπτόντως, όσοι αναφέρουν ως στρατηγικό στόχο (κι όχι ως πιθανό, προσωρινό ενδεχόμενο) τη δυαδική εξουσία, είναι σαν να πιστεύουν ότι μπορούμε να παίζουμε συνέχεια παρατάσεις ή να εκτελούμε πέναλτι επ' αόριστον, χωρίς να βγαίνει ποτέ νικητής. Θεωρητικά γίνεται...

Ερχόμαστε λοιπόν στο στίβο της ταξικής πάλης και τη σημερινή συγκυρία. Η οποία μοιάζει ήδη πολύ διαφορετική σε σχέση με δυο μήνες πριν, που το κίνημα φαινόταν να ζεσταίνει τις μηχανές του και να μην αυτοαναιρείται ετυμολογικά, ευρισκόμενο σε πλήρη ακινησία. Η χτεσινή 24ωρη απεργία της Αδεδυ ήταν κάπως ψόφια και δε δίνει πολύ θετικούς οιωνούς εν όψει της επικείμενης, αλλά ακήρυκτης ακόμα 48ωρης.

Τι μεσολάβησε σε αυτό το μεσοδιάστημα και ανατράπηκαν εντυπωσιακά τα δεδομένα; Βασικά τίποτα, πέρα από κάποιες κινητοποιήσεις των Λακεδαιμόνιων, κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Κι αν σε κάποιους φαίνεται -κι εν μέρει είναι- αντιφατικό να υπάρχει κόπωση μετά από μια δίμηνη απραξία, ας σκεφτεί καλύτερα πως τα αδρανή μυαλά είναι τα πιο κουρασμένα, ακριβώς όπως και με τα αγύμναστα σώματα.

Η δεύτερη βασική διαφοροποίηση είναι η στάση των καναλιών, που δημιουργούσαν κλίμα για τις δικές τους σκοπιμότητες, πάντα μες στα πλαίσια της στρατηγικής της τάξης τους, που περνάει μέσα από την εφαρμογή του μνημονίου και το γκρέμισμα του ασφαλιστικού. Κι αν επιβεβαιωθεί πως το κίνημα λειτουργεί, ενισχύεται ή αποσυσπειρώνεται κυρίως με τηλεοπτικούς όρους κι ότι απευθύνεται σε συνειδήσεις παθητικών τηλεθεατών, αυτό προφανώς είναι άκρως ανησυχητικό κι αποθαρρυντικό.

Αυτό το λέω περισσότερο ως καμπανάκι κινδύνου κι όχι προδικάζοντας τις αντιδράσεις και την ανταπόκριση των εργατικών μαζών στο απεργιακό κάλεσμα. Έχει αποδειχτεί πάντως πως η επιτυχία μιας απεργίας περνάει υποχρεωτικά από την προετοιμασία (ω ναι, ακριβώς όπως και με τις ομάδες) και τη σκληρή δουλειά μυρμηγκιού (όσο κλισέ κι αν ακούγεται, τόσο αμείλικτη είναι η ισχύς του στην πράξη). Τα υπόλοιπα, που κάνουν τη διαφορά και φτιάχνουν κλίμα ή παρακινούνται απ' αυτό, αφορούν το χύμα κόσμο, που όσο εύκολα έρχεται, αλλά τόσο εύκολα απομακρύνεται και μας χάνει. Κι είναι ζήτημα πώς θα μονιμοποιηθούν οι δεσμοί μαζί του και δε θα είναι επαφές αραιά και που, σε στιλ να μην ξεχνιόμαστε.

Ας δούμε συνοπτικά μερικά πιθανά ενδεχόμενα-σενάρια, για να τα εξετάσουμε αναλυτικά τις επόμενες μέρες.
Πρώτο σενάριο: το κίνημα είναι ψόφιο, το κλίμα δεν αντιστρέφεται, η κυβέρνηση κλείνει την αξιολόγηση, περνάει πανηγυρικά το ασφαλιστικό με διακομματική συναίνεση -ή και όχι. Οι συγκεντρώσεις Μουσείου και ΓΣΕΕ είναι απογοητευτικές, ενώ το εξωκοινοβούλιο ετοιμάζει μεγάλες, επετειακές εκδηλώσεις για το ετήσιο μνημόσυνο από το δημοψήφισμα, την ελπίδα που θάψαμε και το όχι που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι. Περαστικά μας και να περιμένουμε σύντομα την επόμενη λυπητερή. Αυτά είναι τα τελευταία μέτρα μέχρι τα επόμενα, που θα έλεγε και ο Γκάλης, που είδε το φόβο στα μάτια μας.
Και πώς τον λεν τον Ιταλό...

Δεύτερο και πιθανότερο (κατά τη γνώμη μου) ως προς τις βασικές πλευρές του σενάριο: το κλίμα αντιστρέφεται μερικώς, χάρη και στις δικές μας προσπάθειες, γίνεται μια μεγάλη κινητοποίηση την πρώτη μέρα της 48ωρης, η κυβέρνηση νιώθει να πιέζεται και τα αφήνει όλα για την πασχαλινή ραστώνη. Πήραμε τα πάνω μας, αφήνουμε (μία ακόμα) παρακαταθήκη για το μέλλον στο κινηματικό ταμείο παρακαταθηκών, αλλά ο κυβερνητικός σχεδιασμός περνάει σχεδόν στο σύνολό του, χωρίς μεγάλο κόστος κι απώλειες.

Τρίτο και μακρύτερο σενάριο: τους έχουμε, τους ρίχνουμε, προεπαναστατική κατάσταση. Σείεται η Αθήνα από τις παλλαϊκές απεργιακές συγκεντρώσεις, ο κυβερνητικός λόχος φυλλορροεί σαν δέντρο το χειμώνα, η αντιπολίτευση φοβάται να εκτεθεί, ανατρέπουμε το μνημόνιο. Και μετά αλλάζουμε και πλευρό, πρώτη φορά αριστερά.

Όσο αντικειμενικά (κι όχι παραγγελιά, κατά βούληση) κι αν εμφανίζεται πάντως η επαναστατική κατάσταση, το σημαντικό σε κάθε περίπτωση -όπως έμαθε κι ο Ολυμπιακός, από πρώτο χέρι στην Ευρωλίγκα- είναι να εξαρτάσαι απότις δικές σου δυνάμεις και να μην κρέμεσαι από αποτελέσματα τρίτων. Το ζήτημα δεν είναι απλά να πάψουμε να είμαστε κομπάρσοι και να γίνουμε πρωταγωνιστές του έργου, ούτε να κάψουμε το σενάριο και να πορευτούμε αυτοσχεδιάζοντας, σαν κάτι κρύους, ατάλαντους (ντεμέκ) αυτοσχεδιασμούς στην τηλεόραση, με αμφίβολα αποτελέσματα. Το ζητούμενο είναι να αρχίσουμε να γράφουμε εμείς την πλοκή του έργου, με βάση τους δικούς μας σχεδιασμούς.

Τι την έκανε την μπάλα ο θεός

Κόμμα θυμήσου, πριν λίγα χρόνια, με τα σοβιετικά σου τα γαλόνια

Σε Γράμμο, Βίτσι, Πολυτεχνεία, τα μέλη σου όλα γράψαν ιστορία

Και τώρα πάλι εδώ μαζί σου, όλοι εμείς οι χιλιάδες σύντροφοί σου

Θάνο και Μίκη να τραγουδάμε και οι Συριζαίοι να παραμιλάνε

Κόμμα ολέο, κόμμα ολέ, κόμμα ολέ, τρελαίνομαι, τρελαίνομαι…

Εντάξει, το παλέ μπορεί να μη γέμισε ασφυκτικά προχτές στην εκδήλωση για τα 96χρονα του κόμματος, γιατί έμειναν κλειστές και σκεπασμένες με κόκκινα πανιά οι δύο ακριανές θύρες: η 10 όπου πηγαίνουν οι ιερολοχίτες με τις φασιστικές καταβολές, και η 1 όπου μπαίνουν συνήθως οι φιλοξενούμενοι. Αλλά εμείς δεν είχαμε τέτοιους (όχι επισήμως τουλάχιστον) γιατί.. είμεθα σεχταρισταί, και γιατί παίζαμε χωρίς αντίπαλο. Εξάλλου υπάρχουν αρκετές βάσιμες δικαιολογίες (το εργάσιμο της μέρας, η ώρα, η τιμή του εισιτηρίου, γιατί προφανώς έχει αρκετά έξοδα η ενοικίαση του παλέ). Κι είναι σίγουρα ο περισσότερος κόσμος που έχει μαζευτεί φέτος στο αλεξάνδρειο και τη σάλα νίκος γκάλης (εξ ου κι ο τίτλος της ανάρτησης) μετά από το φετινό άρης-παοκ, που διακόπηκε μετά από.. ρίψη αντικειμένων. Γι’ αυτό και στην είσοδο του γγ στο τερέν, ο κόσμος έμεινε στα συνθήματα και τα χειροκροτήματα, χωρίς να ακολουθήσει το γνωστό τελετουργικό με τα κίτρινα χαρτάκια από τον χρυσό οδηγό και τις λωρίδες που μπαίνουν στις ταμειακές μηχανές.

Στο στάδιο λένιν παίζουμε, όλους θα τους τρελάνουμε…

Στην οροφή του οποίου είχαν τυλιχτεί τα μικρά λάβαρα με τους 21 (σαν τους όρους της κομιντέρν) τίτλους του μπασκετικού άρη και δέσποζε ένα μεγάλο κόκκινο λάβαρο με το σήμα του κόμματος: αστοί ρουφιάνοι, κοιτάξτε το ταβάνι.

Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις, θα πει κανείς και για τις δυο περιπτώσεις. Κι ένα βασικό πρόβλημα με τις καινούριες γενιές, που επιδρά άμεσα στη διαμόρφωση της οπαδικοπολιτικής τους συνείδησης, είναι πως γεννήθηκαν εν μέσω αντεπανάστασης, χωρίς να έχουν προλάβει την κίτρινη αυτοκρατορία της δεκαετίας με τις βάτες στο μπάσκετ, ούτε την κόκκινη «αυτοκρατορία του κακού», όπως αποκαλούσαν οι αμερικάνοι αναλυτές τη σοβιετία.

Κι αν κάποτε μετονομάσουμε τη σάλα νίκος γκάλης σε «σάλα νίκος ζαχαριάδης»; Λες;

Πριν από την έναρξη οι οργανωμένοι (red ultras, ερυθροί χμερ, κτλ) έκαναν πηγαδάκια κι έδιναν προγνωστικά για τον αγώνα, το σικέ πρωτάθλημα-παρωδία στο κοινοβούλιο, το σκορ αλά ΝΒΑ της πρώτης ψηφοφορίας στη βουλή για πτδ (160-135), που θα κριθεί όμως στον τρίτο γύρο, όπως και η ταξική πάλη (κι αυτό είναι το μόνο κοινό τους στοιχείο). Για τα εκλογικά πλέι-οφ και τις ομάδες που θα καταφέρουν να φτάσουν το όριο του 3%, για το σύστημα διεξαγωγής και τους εκλογικούς γύρους (ένας ή μήπως περισσότεροι;) που είναι όλοι εκτός έδρας, μακριά από το γήπεδο όπου μπορούμε να παίξουμε εμείς το δικό μας παιχνίδι, για τις καλύτερες φάσεις (highlight) του παφίλη στον περασμένο αγώνα. Κι ενώ τα κυλικεία του σταδίου σου έσπαγαν τη μύτη με το βούτυρο για τα ποπ-κορν και τα λουκάνικα των χοτ-ντογκ, για να παραπέμπουν στο αστικό, κοινοβουλευτικό πατατάκι, που λαμβάνει χώρα αυτές τις μέρες.

Το βασικό θέμα συζήτησης όμως στα περισσότερα πηγαδάκια ήταν η ανησυχία για τις εξελίξεις στις αμερικανοκουβανικές σχέσεις κι η στροφή που σηματοδοτεί η απελευθέρωση των κουβανών από τις αρχές των ηπα, που σκέφτονται λέει το ενδεχόμενο να ανοίξουν πρεσβεία και στην αβάνα. Και ενώ αυτή καθαυτή η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί θετική, είναι ζήτημα εάν προήλθε (που δεν…) από μια υποχώρηση της αμερικάνικης αδιαλλαξίας στο ζήτημα του διεθνούς αποκλεισμού ή έστω από έναν αμοιβαίο συμβιβασμό, ή αν η υποχώρηση αφορά τη δική μας πλευρά και σηματοδοτεί μια γενικότερη πολιτική στροφή.

Το πρόγραμμα της βραδιάς περιελάμβανε δύο ημίχρονα. Το πρώτο ήταν πολιτικό, με την ομιλία του κουτσούμπα, που φώναζε ως συνήθως μαζί μας τα συνθήματα –γεννημένος οργανωτή κερκίδας για το πέταλο των φανατικών, στις θύρες 5-6- κι ύστερα ξέχασε να τελειώσει: χειροκροτούσαμε εμείς όρθιοι στο φινάλε κι αυτός συνέχισε τελικά να λέει κι άλλα, για να κάνα τρίλεπτο περίπου.

Το δεύτερο μέρος είχε τη συναυλία με το μικρούτσικο και μια σειρά σπουδαίους ερμηνευτές, που βασίστηκε ουσιαστικά σε ένα πρόσφατο αφιέρωμα που είχε επιμεληθεί ο ίδιος για τα 40χρονα του φεστιβάλ. Στην ανάπαυλα τα μεγάφωνα του γηπέδου έπαιζαν κάτι άσχετο, αλλά θα κολλούσε εν όψει εκλογών να είναι και το αμιγώς μπασκετικό final countdown, αφιερωμένο στις τελευταίες ώρες και την αντίστροφη μέτρηση στον πολιτικό χρόνο της κυβέρνησης σαμαρά.

Η κριτική επιτροπή της κε του μπλοκ ξεχώρισε τις δέκα καλύτερες φάσεις της βραδιάς και σας τις παρουσιάζει στο θέμα που ετοίμασε παρακάτω.

10. Η ατάκα του κουτσούμπα για το σύριζα στο κόμο, το σίτι του λονδίνου, κτλ, όπου μαθαίνει στους εκπροσώπους των αγορών δημοτικούς χορούς και λαϊκά όργανα. Και δεν εννοούσε προφανώς κάποια όργανα λαϊκής εξουσίας, αλλά την επική δήλωση πως η κυβέρνηση σύριζα «θα βαράει το ζουρνά και το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν»!

9. Το νέο σύνθημα των συντρόφων για τη σοσιαλδημοκρατία της εποχής μας.

Κυβέρνηση του σύριζα είναι μια απάτη, στην πλουτοκρατία για να βάλει πλάτη.

Υπήρχαν επίσης παλιότερα συνθήματα με την κατακλείδα «ΜΕΤΩΠΟ λαέ για την εξουσία». Και άλλα πιο πρόσφατα που είχαν ενσωματώσει στη ρίμα τους τη (λαϊκή) συμμαχία.

8. Οι σύντροφοι της περιφρούρησης με το κόκκινο διακριτικό μαντίλι στο μπράτσο. Που σιγά-σιγά χαλάρωναν και άφηναν τον κόσμο να κατέβει στο τερέν, για να γίνει στο τέλος μια μεγάλη αγκαλιά, που χόρευε τους «ήρωες».

7. Ο γγ «πρώτο τραπέζι πίστα» να απολαμβάνει το μουσικό πρόγραμμα του β’ ημιχρόνου. Κι ένας γέρος με την γκλίτσα του τραμπάκουλα (παίρνω όρκο πως αυτός πρέπει νάτανε) να χορεύει μπροστά του ζεϊμπεκικο, μητροπάνο. Έμεινα όμως με την απορία: το «όσοι με τον χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη», πού ακριβώς κολλάει με τα 96χρονα του κόμματος;

6. Ο κόσμος που ανέβηκε εξίσου στο β’ μέρος και γέμιζε με ένα στόμα – μια φωνή (λαού, οργή θεού) τα κενά και τις σκόπιμες σιωπές των καλλιτεχνών, που έδιναν πάσα στην εξέδρα. Εμπρός παλέ, τώρα κουκουέ.

5. Ο πασχαλίδης που κέρδισε ίσως το πιο θερμό χειροκρότημα από την κερκίδα. Και η κρυστάλλινη φωνή του μεράτζα, με τον οποίο ανταμώνουμε ολοένα και πιο συχνά πια, μετά από κάμποσα χρόνια απουσίας του από τις δημόσιες εμφανίσεις.

4. Οι διάλογοι που έκανε μόνος του ο μικρούτσικος με το γγ. Πχ, γραμματέα βάλε μία τάξη, όταν ο λαός φώναζε συνθήματα στη μέση του προγράμματος. Και η χρήσιμη πληροφορία της ημέρας πως ο κουτσούμπας είναι οργανωμένος εδώ και 41 χρόνια, συνεπώς πρόλαβε και το πρώτο φεσιτβάλ στο οποίο αναφερόταν ο συνθέτης.

3. Οι συντροφικές διακυμάνσεις του τελευταίου, που πότε μας αποκαλούσε συντρόφους και πότε καλούσε να «υποδεχτείτε το σύντροφό σας θάνο παπαδόπουλο» -δικό του όχι, δηλ; Και μολονότι εκνευριζόταν με τα συνθήματα ανάμεσα στα τραγούδια –όχι τώρα γαμώτο…- έκλεισε με την ευχή να τα ξαναπούμε του χρόνου. Αν δεν έχει πάει σε κάποιο υπουργείο πολιτισμού στο ενδιάμεσο δηλ –λέω εγώ τώρα.

2. Το κλείσιμο με τον ύμνο της κνε (όπως και στο αφιέρωμα του φεστιβάλ) για το συνέδριο της οργάνωσης, που άρχιζε την επομένη. Και δεν είχε επεισοδιακό προσυνεδριακό διάλογο (όπως ο περσινός για το συνέδριο του κόμματος), ούτε ιδιαίτερες εκπλήξεις –μόλις πέντε μέλη καταψήφισαν τις θέσεις και το καταστατικό, αν συγκράτησα καλά το στοιχείο από την χτεσινή εναρκτήρια ομιλία του χιόνη στο συνέδριο, κι άλλα τόσα λευκό.

1. Άσχετο με την προχτεσινή βραδιά, αλλά αξίζει να διαβάσετε τα απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από τη συνέντευξη του γγ στον τριανταφυλλίδη της (αυτοδιαχειριζόμενης) ετ3, που αφήνει στην άκρη τα προσχήματα και κατεβάζει, με ερωτήσεις ντεμέκ, όλη την πολιτική γραμμή του σύριζα, για να καταλήξει στο βασικό που τον καίει: ψήφο ανοχής σε κυβέρνηση σύριζα θα δώσει το κουκουέ;

Λέει ο γγ πως «το ίδιο θα γίνει και με άλλη κυβέρνηση» και απαντά ο τριανταφυλλίδης: θα το δούμε αυτό, θα το ψάξουμε, θα το διερευνήσουμε! Και πιο κάτω πως «αυτό μένει να αποδειχθεί».

Αλλά το ρεσιτάλ το δίνει παρακάτω, όπου εκφράζει υποτίθεται την αγωνία του κόσμου.

Να έρθουμε τώρα στον κόσμο. Τα 6,5 εκατ. των φτωχών, με βάση το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής και το τι μπορεί να περιμένουμε από τις εκλογές. Κάποιος κόσμος, κυρίως από το χώρο της αριστεράς, τον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, να τον πούμε έτσι, έχει σκαλώσει την ελπίδα του στον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που ήταν στο 4% και έχει φτάσει στο 27%. Και προβληματίζεται από την κριτική που ασκεί το ΚΚΕ απέναντι στο συγκεκριμένο κόμμα. Σ' αυτόν τον κόσμο που προβληματίζεται, που στενοχωριέται, που θα ήθελε να δει ενωμένη την αριστερά σε μια συγκεκριμένη και σαφή κατεύθυνση, τι έχετε να του πείτε;

Και συνεχίζει απτόητος:

Αντίλογος. Λέει ο πολίτης γονιός που βλέπει τα δυο του παιδιά άνεργα, που βλέπει σαν μόνη προοπτική να φύγει από τη χώρα. Και λέει τι να κάνουμε δηλαδή, εντάξει, έχουμε ενστάσεις, έχουμε επιφυλάξεις, καήκαμε στο χυλό, φυσάμε και το γιαούρτι, πολλά μας είπαν στο παρελθόν. Αλλά τι να κάνουμε, να δέσουμε μια πέτρα να πέσουμε στη θάλασσα; Πρέπει να υπάρξει μια ελπίδα. Και ρωτάει αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος είναι τοποθετημένος στην προοδευτική δημοκρατική αριστερή παράταξη, βλέπει την τελευταία εκτίμηση και λέει

- Δεν θα πρέπει να φοβηθεί κατ' αρχάς.

- Εγώ θέλω να καταλάβω τη θέση και στάση του ΚΚΕ.

- Ρωτώντας, παίρνετε τη θέση αυτών που τον θέλει φοβισμένο, τρομοκρατημένο. Σου λέει να δέσω την πέτρα στο λαιμό και να πάω να πνιγώ. Όχι. Πρέπει να αλλάξει συσχετισμούς.

- Όχι θέλει ελπίδα, θέλει να αγωνιστεί.

- Να ψηφίσει ΚΚΕ τότε.

- Άλλο θέλω να ρωτήσω. Με βάση τους υπάρχοντες συσχετισμούς, η τελευταία δημοσκόπηση δίνει 146 έδρες στον ΣΥΡΙΖΑ και 17 στο ΚΚΕ. Έρχεται στη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει τη διερευνητική εντολή...

- Ή δεν καταλάβατε ή δεν είπα τίποτα τόση ώρα που συζητάμε.

- Κατάλαβα, αλλά πρέπει να μεταφέρουμε και τα ερωτήματα του κόσμου που προβληματίζεται και θέλει να καταλάβει τι γίνεται; Θα δίνατε ψήφο ανοχής, αυτό ήθελα να ρωτήσω;

- Να σας το ξεκαθαρίσω.

Κι αφού του το ξεκαθαρίζει, σε ποιο τελικό συμπέρασμα καταλήγει;

- Γιατί, όλα αυτά δεν μπορεί να τα κάνει μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ;

- Μα όταν είσαι εντός της ΕΕ, όταν μιλάς για τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, όταν λες ότι θα διαπραγματευτείς το χρέος και ότι αναγνωρίζεις το χρέος, τέλειωσες. Δεν καταλάβατε; Τρία τέσσερα πραγματάκια σημαντικά είπα. Αυτά αν τα κάνει μια κυβέρνηση, τότε το ΚΚΕ θα μπορέσει να είναι εκεί. Αλλά δεν γίνονται αυτά τα πράγματα τώρα.

- Μια τελευταία κουβέντα, σε αυτόν τον κόσμο που έχει έτσι στο φυλλοκάρδι του και θέλει να δει μια άσπρη μέρα για τον τόπο, κοιτάζοντάς τον στα μάτια, πότε και πώς μπορεί να έρθει αυτή η άσπρη μέρα, ή να πάρει των ομματιών του και να ψάξει αλλού την τύχη του; Πώς θα γλιτώσουμε από αυτή τη γάγγραινα της ζωής μας που μαυρίζει, μαύρο παντού, όχι μόνο στην ΕΡΤ, σε όλα τα επίπεδα, Αυτοδιοίκηση, πόλεις, χωριά, περιφέρεια, παντού μαύρο. Πού βρίσκεται η ελπίδα;

Και πάει λέγοντας. Απλά δωρεάν μαθήματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Κλείνουμε την ανάρτηση με τον ίδιο οπαδικό παλμό κι ένα γηπεδικό σύνθημα στο ρυθμό του «περνούσαμε ωραία με εκείνη την παρέα (Ουσίες)», και διασκευή του.. (ας διατηρήσει καλύτερα την ανωνυμία του). Όσοι παροικούντες τη λδ του βορρά αναγνωρίζουν το στιλ, δε θέλουν άλλη βοήθεια για να καταλάβουν.

Κοτόπουλα με κράνη ποιοι είναι οι ρουφιάνοι, που λένε όλο ψέματα πολλά

Είναι οι χρυσαυγίτες, τα ματ κι οι ασφαλίτες, αλλά θα τους τσακίσει η εργατιά
Εμπρός λαέ και πάλι, μη σκύβεις το κεφάλι και πάλεψε τα μέτρα τα σκληρά
Με αντίσταση κι αγώνα και πλάι σου το κόμμα, καινούριο κόσμο χτίζουμε ξανά

Τρία σε ένα

Η κε του μπλοκ δημοσιεύει σήμερα τρία κείμενα που γράφτηκαν το τελευταίο διάστημα για αλλού, αλλά δε βρήκαν το δρόμο τους και σκόνταψαν σε διάφορα τεχνικά ζητήματα, οπότε παρατίθενται εδώ απλώς για αρχειακούς λόγους, για να μην πάνε χαμένα και όχι επειδή έχουν κάτι ιδιαίτερο να προσθέσουν. Να συμπληρώσω επίσης πως από σήμερα και για τις επόμενες μέρες, δε θα υπάρχει από την πλευρά μου άμεση δυνατότητα σχολιασμού κι απαντήσεων -καλό είναι να το έχουν υπόψη τους οι σφοι σχολιαστές-αναγνώστες όταν αφήνουν το δικό τους σχόλιο.

ΚΝΕ

Ετούτα τα παιδιά φτάνουν από πολύ μακριά, τραβούν πολύ μακριά
(...) είναι τα παιδιά της ΚΝΕ, που λένε στη ζωή το μέγα ΝΑΙ
έγραφε ο ποιητής της Ρωμιοσύνης Γιάννης Ρίτσος σε ένα ποίημα αφιερωμένο στους νεαρούς Κνίτες συντρόφους του, που υπογράφουν όλοι μαζί “με ένα ρωμέικο, παγκόσμιο σφυροδρέπανο”.

Η ΚΝΕ ιδρύεται το 1968, με απόφαση του ΠΓ του ΚΚΕ, παίρνοντας τη σκυτάλη και την πολιτική κληρονομιά της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ και της νεολαίας Λαμπράκη. Η ίδρυσή της έρχεται σε δύσκολες συνθήκες βαθιάς παρανομίας, έναν χρόνο μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών και λίγους μόλις μήνες από τη διάσπαση του ΚΚΕ με την ευρωκομμουνιστική πτέρυγα του ΚΚΕ εσωτερικού. Παρά τις συνεχείς διώξεις και τις συλλήψεις των μελών της, η ΚΝΕ αναπτύσσει αντιδικτατορική δράση κι έχει σημαντική συμβολή στα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Πρωτοστατεί στους μαζικούς λαϊκούς αγώνες της μεταπολίτευσης, με βασικό σταθμό τη δολοφονία της φοιτήτριας Σωτηρίας Βασιλακοπούλου έξω από τις πύλες του εργοστασίου της ΕΤΜΑ. Γίνεται η μαζικότερη πολιτική νεολαία, συσπειρώνοντας στις γραμμές της τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία αλλά κι αρκετούς που εξαργύρωσαν το πέρασμά τους από την ΚΝΕ για την προσωπική τους ανέλιξη.

Η ΚΝΕ περνάει σοβαρή πολιτική κρίση και δύο διασπάσεις κατά τη διετία 89-91, μετά από τις κυβερνήσεις συνεργασίας του ενιαίου Συνασπισμού με τους φορείς του δικομματισμού και την παγκόσμια υποχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος διεθνώς. Ανασυγκροτείται αργά αλλά σταθερά κατά τη δεκαετία του 90' κι ενισχύεται αποφασιστικά με το μαθητικό κίνημα κατά της “μεταρρύθμισης Αρσένη” και τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις κατά της νατοϊκής επίθεσης στη Γιουγκοσλαβία. Συνεχίζει να συμμετέχει και σήμερα σε κάθε μαζική αγωνιστική διεργασία, για κάθε ζήτημα που απασχολεί τους νέους, ενώ βαδίζει προς το 11ο συνέδριό της, που θα διεξαχθεί στο τέλος της χρονιάς.

Αυτή τη βδομάδα κορυφώνονται στο πάρκο Τρίτση στην Αθήνα κι οι εκδηλώσεις του 40ού Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, του μόνου αντίστοιχου θεσμού που διοργανώνεται σταθερά σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης κι αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πολιτικές-πολιτισμικές προτάσεις των ημερών μας. Παράλληλα η ΚΝΕ εκδίδει κάθε μήνα τον Οδηγητή, το περιοδικό της νεολαίας, που συμπυκνώνει στο εξώφυλλό του, με ένα τετράστιχο του Βάρναλη το λόγο ύπαρξη και δράσης της οργάνωσης.

Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης, ο πλαστουργός της νιας ζωής
Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης, κι ώριμο τέκνο της ζωής

-.-.-

Η επανάσταση που έρχεται

Ο Κώστας Κάππος συνήθιζε να λέει πως το επώνυμό του γράφεται με δύο πι: ένα που ανήκει στον ίδιο και ένα σε όλους τους άλλους. Αλλά τα αρχικά του έδιναν επίσης δύο κάπα, σαν το κομμουνιστικό κίνημα με το οποίο συνδέθηκε άρρηκτα ως το θάνατό του, εννιά χρόνια πριν, σαν σήμερα.

Ο Κάππος γεννήθηκε στην Αργολίδα το 37’. Πέρασε δύσκολα χρόνια γεμάτα στερήσεις αλλά κατάφερε να σπουδάσει στην Ανωτάτη Βιομηχανική και στη συνέχεια εργάστηκε ως λογιστής. Οργανωμένος στην ΕΔΑ από τα 18 του, εξορίζεται από την χούντα στη Γυάρο και τη Λέρο, ενώ το 74’ συλλαμβάνεται ξανά από την ΕΑΤ-ΕΣΑ και υφίσταται φρικτά βασανιστήρια, που αφήνουν τα σημάδια τους πάνω στο σώμα του. Κορυφαίο στέλεχος της ΚΝΕ από τα χρόνια της δικτατορίας, εκλέγεται ανελλιπώς βουλευτής του ΚΚΕ στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το καλοκαίρι του 89’ διαφωνεί με το σχηματισμό της κυβέρνησης Τζανετάκη, αφήνοντας με τη στάση του πολιτική παρακαταθήκη ενάντια στον αριστερό κυβερνητισμό. Συμμετέχει στη συγκρότηση και τα πρώτα βήματα του Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ) αλλά επιστρέφει κριτικά κοντά στο ΚΚΕ (από το οποίο δεν έφυγε ουσιαστικά ποτέ, όπως έλεγε σε μια συνέντευξή του). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διατέλεσε μέλος της διοίκησης του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ), θεωρητικά ενεργός κι ανήσυχος ως το τέλος και πάντα παρών στους λαϊκούς αγώνες. Από το αξιόλογο συγγραφικό έργο του ξεχωρίζει η κριτική του σοβιετικού σχηματισμού, οι μελέτες για την εργατική τάξη στην Ελλάδα και οι σημειώσεις του για το φάκελο του Κυπριακού, που άνοιξε τυπικά για να κλείσει όπως-όπως τη δεκαετία του 80’.

Ο Κάππος ήταν ένας εργάτης της διανόησης και διανοούμενος της εργατικής τάξης. Μια σεμνή κι ευγενική φυσιογνωμία, που δεν κρατούσε κακία ούτε στους βασανιστές του. Περιφρονούσε χαρακτηριστικά τα αξιώματα και το χρήμα, χαρίζοντας μέρος της βουλευτικής του σύνταξης στη σοσιαλιστική Κούβα. Κι ήταν έτοιμος να αμφισβητήσει, να ελέγξει, ακόμα και να αλλάξει τη γνώμη του, για τα πάντα, εκτός από ένα που έμεινε αδιαπραγμάτευτο: τη συνεπή του θέση δίπλα στο λαό και την πάλη των κομμουνιστών για να αλλάξει ο κόσμος, για την επανάσταση που έρχεται..

-.-.-

Τον είπαν αθλητή του 21ου αιώνα. Τον κορυφαίο έλληνα αθλητή. Γκάνγκστερ γιατί τρομοκρατούσε τις αντίπαλες άμυνες. Ο Μπομπ Μάκαντου της Τρέισερ είπε πως αυτά που έκανε ο Γκάλης τα είχε δει μόνο στο ΝΒΑ. Κι ένας αντίπαλος προπονητής έλεγε πριν τον αγώνα με τον Άρη πως η ομάδα του έκανε τα αμυντικά της σχέδια για τους υπόλοιπους παίκτες ενώ για τον Γκάλη έκαναν απλώς την προσευχή τους.

Ο Γκάλης ήταν ο πρώτος που έφερε στον ελληνικό αθλητισμό τον επαγγελματισμό και τα υψηλά συμβόλαια. Αλλά οι επόμενες μπασκετικές γενιές που έβγαλαν ψωμί και παντεσπάνι χάρη σε αυτόν, θα όφειλαν να του κόβουν Γκαλόσημο ως φόρο τιμής για την προσφορά του.

Φεύγοντας από τον Άρη ο σοφός Ντουντα Ίβκοβιτς, σε μια από τις σπάνιες κακές εκτιμήσεις του είχε πει πως για να πάρει τίτλους η ομάδα πρέπει πρώτα να διώξει τον Γκάλη. Οι κίτρινοι τον κράτησαν κι έγραψαν μαζί του τις πιο χρυσές σελίδες της ιστορίας τους. 8 πρωταθλήματα, 6 κύπελλα, 3 σερί συμμετοχές σε φάιναλ φορ. Η δόξα κι η ακμή ενός αυτοκράτορα. Το μόνο που έλειπε από το στέμμα του ήταν ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο, που έμεινε άπιαστο όνειρο, ως ατέλεια που τονίζει την τελειότητα του αθλητή.

Το 92' ο Γκάλης φεύγει χολωμένος με τον πρόεδρο της ομάδας και πάει στον Παναθηναϊκό, όπου κερδίζει ένα κύπελλο και συμμετέχει σε ένα ακόμα φάιναλ φορ. Κλείνει όμως άδοξα την καριέρα του μετά από ένα επεισόδιο με τον Κώστα Πολίτη. Τον προπονητή με τον οποίο έφτασαν την εθνική στην κορυφή της Ευρώπης το 87.

Κάθε καλοκαίρι ως τα 45 του φημολογείται η επιστροφή του στα γήπεδα αλλά ο Γκάλης μένει μακριά από τα αθλητικά δρώμενα και τη δημοσιότητα για δυο περίπου δεκαετίες. Μέχρι πέρσι που η διοίκηση του Άρη διοργάνωσε διεθνές φιλικό προς τιμήν του. Εκεί ο θεός του μπάσκετ μπορεί να μην έκανε τα μαγικά που ζητούσαν οι πιστοί του, ίσως για να μην τσαλακωσει την τελευταία εικόνα οου είχαν κρατήσει για αυτόν, αλλά οι μνήμες κι η συγκίνηση ξεχειλιζαν από την οροφή του Παλέ με τα λάβαρα των τίτλων και την αποσυρμένη φανέλα του Γκάλη.

Φέτος στο ιωβηλαίο του συλλόγου που διανύει μια πολύ κρίσιμη καμπή της ιστορίας του, ο Γκάλης μπαίνει μπροστά στην προσπάθεια του Άρη να ανακτήσει την χαμένη αίγλη του κι απευθύνεται στον κόσμο της ομάδας ως απλός στρατιώτης, χωρίς να προσδοκά κανένα... μισθοφορικό αντάλλαγμα για τη στράτευσή του.

100 χρόνια Άρης

-Δηλ είσαι από την τούμπα και είσαι αρειανός;

Μα ναι ρε φίλε, γιατί όχι. Τι με κοιτάς λες και είμαι, ξέρω εγώ, αφροαμερικάνος στην εθνική ρωσίας; Για στάσου όμως, κι αυτό έχει γίνει στο μπάσκετ, με τον χόλντεν. Είδες η παλινόρθωση; Και ο παοκ στην τελική το 60’ πήγε εκεί, που του έδωσαν το οικόπεδο να φτιάξει γήπεδο. Ως τότε έπαιζε κάπου μες στην πανεπιστημιούπολη, στην πλατεία χημείου νομίζω, και όταν έφευγε έξω η μπάλα, πήγαινε στα μνήματα απέναντι, στο α’ νεκροταφείο, στην αρχή της ευαγγελίστριας –η οποία είναι ένα μαγικό μέρος, κέντρο – απόκεντρο, σαν χωριουδάκι στη μέση της πόλης.

Και ξέρεις πως από εκεί έχει μείνει η φράση που προτρέπει τον αμυντικό να πετάξει την μπάλα στα μνήματα, για να φάει χρόνο; Όπως στην επαρχία –και την ευαγγελίστρια- που το γήπεδο είναι λίγο έξω από το χωριό, μαζί με το νεκροταφείο. Κι όπως ερημώνει τις τελευταίες δεκαετίες η επαρχία, θα την κλείσουν μια μέρα όλη μαζί σε ένα μνήμα και θα μείνουμε πίσω εμείς, ζωντανοί-νεκροί μες στις πόλεις και τα αστικά κλουβιά –αστικά με την έννοια της πόλης και της αστυφιλίας, και με την έννοια των αστών, που εδώ να δεις ‘αστυφιλία’ από διάφορους ψωνισμένους μικροαστούς.

Αλλά κι η τούμπα τότε, σαν χωριουδάκι ήταν, με χαμηλά προσφυγικά σπίτια. Η πραγματική (αετο)φωλιά για τον παοκ όμως είναι η δυτική θεσσαλονίκη, με τις δυτικές συνοικίες -ή με τα λούμπεν κωλόμπαρα και τους κάγκουρες, εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπεις. Και όσο πας ανατολικά, σπάει λίγο η μαυρίλα κι αρχίζει κάπως να κιτρινίζει. Οπότε η διελκυστίνδα της υπερβολής μεταξύ των οπαδών, κάτι σα διαγωνισμός γραφικότητας, όπου τραβάς το σκοινί προς την πλευρά σου μέχρι να σπάσει, επιτάσσει να λένε οι παοκτζήδες πως ο άρης είναι ‘παπαναστασιακός’, που αφορά μόνο μια μικρή ζώνη γύρω από τον κεντρικό δρόμο του χαριλάου, και οι αρειανοί να παίρνουν τηλέφωνο στα αθλητικά ραδιόφωνα και τον ραπτόπουλο –που και ο ραπ αρειανός από την τούμπα ήταν, αλλά το κρύβει, όπως έκρυβε παλιά, στα φιλότριχα και προοδευτικά χρόνια του ογδόντα, με περουκίνι το εξωτερικό κενό στο κεφάλι του (για το εσωτερικό κενό δεν ξέρω να σου πω, αλλά μια χαρά ξύπνιος μου φαίνεται), ενώ τώρα που είναι της μόδας η χρυσαυγίτικη καράφλα, κυκλοφορεί γουλί ακομπλεξάριστος…- να παίρνουν λοιπόν τηλέφωνο στα ραδιόφωνα οι αρειανοί και να λένε: καλησπέρα από την κιτρινόμαυρη τούμπα ή από την κιτρινόμαυρη επτάλοφο, την κιτρινόμαυρη κρήτη (όχι από τους ντάλτον του εργοτέλη), τον κιτρινόμαυρο πειραιά, την κιτρινόμαυρη αφρική, τον κιτρινόμαυρο πλανήτη άρη, που βασικά κοκκινωπός είναι, αλλά έτσι και αλλιώς κι η γη θα γίνει κόκκινη, ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο και νιόγαβρους θαυμαστές του μαρινάκη (που πήρε λέει και τον 902), εκτός βέβαια από την τούμπα και την επτάλοφο, που θα παραμείνουν κιτρινόμαυρες, αν και λένε πως και εμείς στο άρμα του μαρινάκη είμαστε. Και τότε, αν είναι, γιατί πέφτουμε ρε συ και μας έχουν πηδήξει διαιτητικά;

Ναι, αλλά γιατί αναφέρεις την τούμπα σε ένα επετειακό κείμενο για τα εκατό χρόνια του άρη; Για να σου εξηγήσω τη δική μου βιωματική σχέση με την ομάδα. Και ότι στη δική μου γενιά, δεν ήταν περίεργο να είσαι τουμπιώτης κι αρειανός, αν είχες προλάβει, στα τελειώματα έστω, τη μεγάλη ομάδα του γκάλη και του γιαννάκη –άλλο αν κάποιοι αλλαξοπίστησαν στην πορεία. Κι έπρεπε να έχεις παοκτζή πατέρα και γερή κατήχηση από το σπίτι, για να πας κόντρα στο αυθόρμητο ρεύμα της εποχής· ή αντιστρόφως να έχεις δεθεί με την ομάδα –και όχι μόνο με τους τίτλους της και τη λογική να είσαι πάντα με τον καλύτερο- για να μη σε παρασύρει μετά η άμπωτη της αντεπανάστασης και να παραμείνεις αρειανός στα πέτρινα χρόνια.

Και τη λαμπράκη –ή κονίτσης, όπως τη λένε ακόμα κάποιοι παλιοί δεξιοί- την έχουν συνδέσει όλοι με τη διαδρομή του 14, κατά μήκος της άνω τούμπας, που ανεβάζει τα καραβάνια των ταλιμπάν ως την αγία βαρβάρα, για να πάνε γήπεδο, ή τους αφήνει μια στάση πιο πέρα, στα γυράδικα, για να φάνε ωμό κρέας –πού να προλάβει να ψηθεί ο γύρος σε μέρα αγώνα- πίνοντας τούμπα λίμπρε: μαλαματίνα με κόκα κόλα ή σουρωτή για τους «εναλλακτικούς». Αλλά το μόνο γήπεδο που υπάρχει επί της λαμπράκη στην πραγματικότητα, είναι το αλεξάνδρειο, όπου παίζει ο μπασκετικός άρης, στην αρχή του δρόμου, κάτω από την εγνατία –αν και οι περισσότεροι αγνοούν αυτό το κομμάτι. Είδες σφε, κι ο λαμπράκης δικός μας είναι...

Κι ίσως είναι σκάνδαλο να έχει ο παοκ δικό του γήπεδο μπάσκετ και να το γεμίζει (;) δύο φορές τον χρόνο, με άρη κι ολυμπιακό, ενώ ο άρης όχι, αλλά καλύτερα έτσι από μια άποψη, που μας άδειασαν τη γωνιά, γιατί το αλεξάνδρειο είναι το πιο μπασκετικό γήπεδο, γεμάτο αύρα, θρύλους και φαντάσματα, που πλανώνται πάνω από την ευρώπη. Κι ήταν αυτονόητο η κεντρική σάλα να πάρει το όνομα του γκάλη, που άφησε εποχή σε αυτό το γήπεδο. Θα το φανταζόσουν ποτέ δηλ με όνομα «μπάνε πρέλεβιτς» ή κάτι άλλο παρόμοιο; (πχ πέτζα στογιάκοβιτς, ή χρήστος τσέκος, ακόμα καλύτερα).

Έτσι κι αλλιώς όμως, δεν έχει νόημα να μιλήσεις για τον άρη χωρίς το διαλεκτικό του αντίθετο, για το γιν χωρίς το γιαν (και για το δίδυμο γκα-γιαν) –κι ας μην το καταλαβαίνουν αυτό όσοι χαίρονται τώρα με την παρακμή και τον υποβιβασμό του ποδοσφαιρικού τμήματος. Όπως δε γίνεται να μη μιλήσεις και για τον ηρακλή, που ιδρύθηκε επί τουρκοκρατίας, αρχικά ως σύλλογος φίλων της μουσικής, και ο άρης προέκυψε από τις τάξεις του με διάσπαση –την ίδια χρονιά που τα έσπαγαν κι οι μπολσεβίκοι με τη δεύτερη διεθνή.

Κι όσοι θυμούνται τον παλιό rso στα ερτζιανά της πόλης, που έκανε ξανά μόδα τα 80’ς στη θεσσαλονίκη, ήδη από τα τέλη του 90’, κι αναρωτιόντουσαν τι να σημαίνουν αυτά τα αρχικά, έχουν καθαρά ελληνική προέλευση και βγαίνουν από το «ραδιοφωνικός σταθμός των οπαδών του ηρακλή», γιατί ως τέτοιος είχε ξεκινήσει –τιμής ένεκεν ίσως και για την αρχική ιδιότητα του συλλόγου. Και πώς να μην έχουν νοσταλγία για τα 80’ς και το βάσια, που ποτέ δεν ξεπέρασαν, οι ηρακλειδείς –ή γριές κατά το κοινώς λεγόμενο, λόγω της παλαιότητας του συλλόγου;

Κι ούτω πως προέκυψε από τα σπλάχνα του ημίθεου ηρακλή ένας θεός. Δηλ τι θεός…; Ημίθεος και βάλε, που θα ‘λεγε κι ο χάρρυ κλυνν. Ο οποίος όμως είναι με τον απόλλωνα καλαμαριάς κι είχε γίνει και πρόεδρος της επαε για ένα διάστημα στα μυθικά 80’ς. Να τα βλέπει αυτά τώρα ο άλλος πόντιος, ο σαββίδης, που τα ‘χει βρει μπαστούνια με τον σαρρή στην επαε, και... διηγώντας τα να κλαις.

Κι αν ψάχνουμε το συνδετικό (μ)νήμα των συλλόγων της θεσσαλονίκης, δεν είναι γιατί τις θεωρούμε «μια πόλη, μια ομάδα, μια τζατζίκι, μια πατάτες». Που το ‘χε πει, με άλλα λόγια κάποτε κι ο μπουτάρης, όταν πρότεινε να υπάρχει μόνο μία ομάδα ανά άθλημα: ο άρης στο μπάσκετ, ο παοκ στο ποδόσφαιρο και ο ηρακλής στο βόλεϊ. Και ναι μεν ο μπουτάρης είναι αρειανός θεωρητικά, μα πάνω απ’ όλα είναι επιχειρηματίας χωρίς ιδεολογίες και συναισθήματα, που σκέφτεται πάντα με κριτήρια κέρδους και όρους αγοράς –που δύσκολα θα χωρέσει στη θεσσαλονίκη παραπάνω από έναν «επενδυτή», με σταθερά έσοδα και κερδοφορία.

Γιατί δηλ, οι ομάδες εκφράζουν κάποια ιδεολογία –θα μου πεις; Δεν είναι ανώνυμες επιχειρήσεις (αε); Σωστή παρατήρηση. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι εμείς τις θέλουμε έτσι, να συγχωνεύονται σαν τις ελληνικές τράπεζες, για να επιβιώσουν, διαγράφοντας μονοκονδυλιά την ιστορία τους.

Και σαν τι διαφορετικό εκφράζει δηλ ιστορικά και ιδεολογικά ο άρης; Έλα ντε. Ο άρης είναι πολύ αντιφατική κι ιδιαίτερη ομάδα. Κάποτε είχε αριστοκρατική κοινωνική βάση, αλλά άκμασε μαζί με τους μικροαστούς και την πασοκάρα του 80’, ενώ σήμερα έχει επιφανειακά αρκετές εξωτερικές ομοιότητες με το κομμουνιστικό κίνημα (ίσως τις αναλύσουμε σε κάποια επόμενη ανάρτηση, αν υπάρξει ανταπόκριση από τη βάση του μπλοκ) και μπορείς να δεις στο γήπεδο πανό με τον τσε και τη σημαία της αργεντινής –λόγω μπομπονέρα περισσότερο, παρά λόγω του αργεντινάσο. Άσε που οι αρειανοί έχουν βγάλει και το σύνθημα-κατατεθέν της κρίσης κι εκστασιάζονται όταν φωνάζουν όλοι μαζί «δεν έχω σπίτι, δεν έχω δουλειά, δεν έχω γκόμενα, δεν έχω λεφτά».

Ο άρης είναι επίσης αδελφοποιημένος με το (εναπομείναν) εβραϊκό στοιχείο της πόλης και την τοπική μακάμπι, παράλληλα όμως ήταν από τους ευνοούμενους της κατοχής, σύμφωνα με την κυρίαρχη ασπρόμαυρη προπαγάνδα –κι ας τον αποκαλούν ‘εβραίο’ κι αυτοί σε κάποιο σύνθημά τους (στη μελωδία του «σαρά περκέ τι άμο»).

Κατάφερε να ενώσει στην ακμή του όλους σχεδόν τους έλληνες –κάτι σαν το εαμ της δεκαετίας με τις βάτες- και να κλείνει τα θέατρα τα βράδια της πέμπτης, αλλά να ενώσει στην παρακμή του όλους τους αντίπαλους οπαδούς, που κάνουν καζούρα με το διαφαινόμενο ποδοσφαιρικό υποβιβασμό του.

Έχτισε μια αυτοκρατορία στο μπάσκετ –που οι παοκτζήδες τη θυμούνται σαν την επταετία- αλλά σήμερα έχει μείνει αλώβητο από την «τουρκιά» μόνο το σούλι και ο σούλης παπαδόπουλος, όπως στην τελευταία περίοδο των παλαιολόγων.

Αν θέλεις όμως σφε αναγνώστη μια βασική ιδιαιτερότητα του άρη, εγώ θα ξεχώριζα την εξής. Έβλεπα προχτές τη συγκινητική υποδοχή που είχε ο ομπράντοβιτς στο οακα, στην επιστροφή του ως αντίπαλος και τη βράβευσή του από τον επίσημο παναθηναϊκό στο ημίχρονο. Και σκεφτόμουν ότι ο άρης δεν είχε ούτε ένα ομαλό διαζύγιο με τους δικούς του μπασκετικούς θρύλους.

Ο ιωαννίδης ήρθε με τον ολυμπιακό για να χάσει και να ακούσει να βρίζουν εν χορώ τη γυναίκα του. Ο γκάλης την επόμενη χρονιά με τον παναθηναϊκό, δε γλίτωσε την ένταση και τα υβριστικά. Για το γιαννάκη, ένα χρόνο αργότερα, είχε βγει και ειδικό τραγούδι που υπάρχει και στο γιου-τιουμπ. Μία από τα ίδια με το σούμποτιτς (ως προπονητής) και με το λιαδέλη –που ήταν μια σκάλα κάτω βέβαια ως μπασκετική αξία από τους άλλους. Όλους σχεδόν –άντε να εξαιρείται εν μέρει ο γκάλης- το κοινό τους υποδέχτηκε σαν ιούδες, όπως υποδέχτηκε το καμπ νου το φίγκο, την πρώτη χρονιά που πήρε μεταγραφή στη ρεάλ. Κι αν γινόταν τότε καμιά απόπειρα να τους βραβεύσουν στο ημίχρονο για την προσφορά τους στην ομάδα, πχ το γιαννάκη, θα τον πετροβολούσαν οι οπαδοί με όσα αντικείμενα δεν είχαν πετάξει στον πρέλεβιτς (τότε που εκτελούσε βολές σε νεκρό χρόνο και ο γιαννάκης κάθισε μπροστά, ασπίδα προστασίας από την εξέδρα των αρειανών). Άλλο αν σήμερα έχει παραγραφεί για κάποιους το αδίκημα και τον θέλουν προπονητή στην ομάδα.

Κι η πλάκα είναι πως οι πιο πολλοί από αυτούς είναι όντως αρειανοί κι ο κόσμος σε γενικές γραμμές τους αγαπάει –με βασική εξαίρεση τον ιωαννίδη, που έγινε υπουργός με τη νδ και συνεχίζει από άλλο πόστο την επίδειξη των αρετών του χαρακτήρα του. Αλλά (ο κόσμος) δε συγχωρεί ποτέ και κανέναν. Γιατί όπως λέει και το σύνθημα της αρειανής κερκίδας.

Και πες μου τι ψυχή θα παραδώσεις

Τα χρώματα του άρη αν προδώσεις.

Εσύ δρεπάνι πάρε τους το σκαλπ...

…κι εσύ σφύρο πας για τρίτο γύρο

Η προκήρυξη της ανάληψης για την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας των χρυσαυγιτών ήρθε μόλις μία μέρα πριν την επέτειο του πολυτεχνείου, μη τυχόν και ξεστρατίσει κανενός η σκέψη και δεν πάει κατευθείαν ο νους του να κάνει τη σύνδεση. Και αν είχαν λίγο χιούμορ τα παιδιά θα μπορούσαν να ονομάσουν τη δική τους οργάνωση 16νοέμβρη για να δέσει το γλυκό.

Το κείμενο ήταν κάπως πιο προσεγμένο από τα αντίστοιχα της σέχτας –όπου έμπαζε ακόμα και το όνομα της οργάνωσης. Μπορεί αυτή τη φορά να είχαν καλύτερη μέθοδο «αντιγραφής-επικόλλησης» από το διαδίκτυο· ή να έβαλαν μια τάξη ασφαλίτες να γράψουν έκθεση ιδεών και να βράβευσαν την καλύτερη με δημοσίευση. Αλλά πέρα από τον ιδεολογικό αχταρμά –για να χωρέσει στο μίγμα όλο το αριστερό άκρο- τους προδίδουν κάποια σημεία με γραφικές διατυπώσεις του στιλ: «να τους ανοίγει τα κεφάλια με σφυρί, να τους κόβει προς παραδειγματισμό το χέρι με δρεπάνι».
Που εμένα προσωπικά μου θύμισε εκείνο το παλιό σύνθημα των αρειανών: εσύ γιαννάκη παρ’ τους τα μυαλά κι εσύ γκάλη παρ’ τους το κεφάλι. Εξ ου και η εισαγωγή του κειμένου με το σχετικό τίτλο (που έχουμε πόσα χρόνια να δούμε στο αλεξάνδρειο).

Κατά τα άλλα η χτεσινή μέρα σημαδεύτηκε από τη γυμνή διαμαρτυρία δυο διαδηλωτών μπροστά σε αστυνομικούς. Όταν λέμε γυμνή εννοούμε κυρίως από στόχευση και πολιτικό περιεχόμενο. Γιατί πιο πολύ και από το να δείξει πως ο βασιλιάς και οι σημερινοί κρατούντες είναι γυμνοί ή να παραπέμψει συμβολικά στα γυμνά στήθη των φοιτητών του πολυτεχνείου μπροστά στα τανκς της χούντας, αυτό που κατέδειξε ήταν η ιδεολογική γύμνια μιας ελαφριάς μερίδας του κινήματος, που βαδίζει ξυπόλητη στα αγκάθια. Τουλάχιστον δε ντύθηκε με τη σοβαροφάνεια άλλων πολιτικών λύσεων και προτάσεων, που είναι εξίσου κενές πλην βαρύγδουπες και γεμίζουν άσκοπα την επικαιρότητα.

Τα ρούχα μου παλιώσανε και πέφτουν σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις.

Μα οι κυβερνήσεις μένουνε –μαζί με το χρέος- και το ηθικό μας πέφτει.

Αυτά δεν τα γράφω ως κάποια αφ’ υψηλού θεώρηση για την «άμαθη πλέμπα». Είναι ζήτημα εξάλλου αν και τα δικά μας ρούχα είναι επαρκή για αυτές τις συνθήκες. Μπορεί να γινόμαστε κόμμα παντός καιρού αλλά είναι κάποιες μέρες που δεν ξέρεις τι να φορέσεις με τέτοιο παλιόκαιρο κι αν τελικά θα αρέσεις στον κόσμο που σε βρίσκει ξεπερασμένο κι εκτός μόδας. Γιατί δηλ, τι έχουν τα ταγάρια και τα αμπέχονά μας;

Άλλο αυτό όμως και άλλο να κάνεις πολιτικό γυμνισμό από άποψη και να τον ανάγεις σε ιδεολογία, πιστεύοντας πως οτιδήποτε άλλο είναι αφύσικο και σκλαβώνει τον άνθρωπο στον ‘πολιτισμό ως πηγή δυστυχίας’.

Μιας και μιλήσαμε για πολιτισμό (και δυστυχία) ο χτεσινός ρίζος είχε τη διακήρυξη της κετουκε για τα 95χρονα που σηματοδοτεί μια γεμάτη πενταετία μέχρι τα εκατόχρονα του κουκουέ. Του πιο νέου κόμματος, που πρεσβεύει τη νιότη του κόσμου, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Και κάνει κάλεσμα σε νέους καλλιτέχνες κι επιστήμονες να εμπνευστούν από την επέτειο και να συμβάλουν στον εορτασμό της με τις δημιουργίες τους.

Ιδού η ρόδος για τη γενιά μας να κάνει το άλμα και να φτάσει τους κολοσσούς των χρόνων της μεταπολίτευσης –και προγενέστερων- που παραμένουν αξεπέραστοι. Κι αυτό το βλέπει κανείς –ή μάλλον το ακούει- με εκκωφαντικό τρόπο στα μεγάφωνα των συγκεντρώσεών μας, είτε παίζουν τα ίδια και τα ίδια από το ένδοξο παρελθόν, είτε βάζουν άλλα πιο σύγχρονα που δε συγκινούν κανένα. Και να πεις πως δεν προσφέρεται η εποχή μας για εμπνεύσεις…

Εμπρός για της γενιάς μας τα πολυτεχνεία, σε κάθε επίπεδο. Για να μην χρειαστεί στο ιωβηλαίο να καταφύγουμε σε «πεπατημένες λύσεις» όπως φέτος, με τη συναυλία στο σεφ και το αφιέρωμα στο έργο του θεοδωράκη. Ο οποίος με τη διαδρομή του σε αναγκάζει να δοκιμάσεις κάπως την πίστη σου στο μαρξισμό κι όσα ήξερες για τη διαλεκτική ενότητα του έργου με το δημιουργό και να πας τελικά με την εκδοχή της σχετικής αυτονόμησης του πρώτου από τον δεύτερο, για να μην πέσεις σε τοίχο αδιέξοδο.

Κι ίσως κάποτε «αξιωθούμε» κι εμείς να ζήσουμε στιγμές ανάλογες με τη μαγεία και τον ηλεκτρισμό της πρώτης επετείου του πολυτεχνείου. Τη μέρα που οι κρατούντες προγραμμάτισαν εκλογές, για να σκεπάσουν με τη γιορτή της δημοκρατίας το κίνημα και τον κόσμο που έβγαινε στους δρόμους. Το πολυτεχνείο όμως δεν ήταν γιορτή –κι οπωσδήποτε όχι γιορτή της αστικής δημοκρατίας. Η πορεία μεταφέρθηκε μία εβδομάδα μετά και είχε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, από το πολυτεχνείο ως το σύνταγμα, σε πυκνές γραμμές. Με το ρίτσο να απαγγέλλει στίχους του και το κοινό να φλέγεται, να χειροκροτεί, να απογειώνεται.



Και το ερώτημα είναι ποιος θα τα δείχνει όλα αυτά στη μικρή οθόνη, τώρα που δεν υπάρχει ερτ και το πολύτιμο αρχείο της. Η οποία θυμήθηκε μέσα στο τριήμερο τις «αγωνιστικές της καταβολές» κι εξέπεμψε ένα πολύ καλό πρόγραμμα με συνεχή ενημέρωση από τις συγκεντρώσεις. Αυτά όμως έχουν μεγαλύτερη αξία όταν γίνονται εγκαίρως κατ’ επιλογήν κι όχι κατ’ ανάγκη εκ των υστέρων –γιατί τότε είναι πολύ αργά.

Κατεβαίνεις λοιπόν στην πορεία του πολυτεχνείου και ψάχνεις το συναίσθημα που είχε περιγράψει ο σαββόπουλος: η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά. Αλλά πώς να το βρεις σε μια πόλη που νομίζει ότι έχει λυμένα τα προβλήματά της, σαν τα χανιά καλή ώρα..
Αποφεύγεις λοιπόν όσους φαντασιώνονται πως το ξαναζούν εδώ και τώρα (βοήθειάάάάάά τους) –και η ραχήλ στα κάγκελα, μαζί με τα μυαλά. Και καταλαβαίνεις πως πρέπει να το ξαναβρούμε μόνοι μας. Να ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα, να ανακαλύψουμε τη φωτιά, για να κρατήσουμε τη φλόγα ζωντανή. Να κομίσουμε γλαύκας εις αθήνας, γιατί πήξαμε στους μπούφους και τις κουτοπόνηρες αλεπούδες.

Αγώνας-γνώση-τόλμη και αντοχή, όπως λέει ένα καινούριο σύνθημα της οργάνωσης. Κι ας θυμίζει λίγο ένα παλιό παρατσούκλι του βουρνούκιου από τους υπεραστικούς: «επιμονή, μυαλό και τόλμη», από το οποίο δικαιολογούσε κυρίως το πρώτο στα σχόλιά του –αλλά δεν πειράζει γιατί σήμερα γιορτάζει και αμαρτίαν ουκ έχει.

Η δική μας ερυθρόδερμη φυλή λοιπόν –περικυκλωμένη από μια άγρια καπιταλιστική δύση- αντιστέκεται στο μεθοδευμένο εκφυλισμό του πολυτεχνείου και των αγώνων. Και είναι από σπάνιο υλικό, που παίρνει τις καλύτερες παραδόσεις της ανθρωπότητας και ατσαλώνεται απ’ τις συνθήκες. Δεν ξεγελιέται από χάντρες και καθρεφτάκια, ούτε μπλέκει σε «ενδοαριστερό εμφύλιο» -γιατί όπως και με τον ελληνικό εμφύλιο, το ζήτημα ήταν ταξικό, όχι από πού κατάγεται ο καθένας.

Και ποια είναι αυτή η περίφημη φυλή των λακεδαιμονίων;

Είμαστε η κόκκινη φυλή των κούτσι (από το όνομα του νέου γγ) ενώ παλιότερα λεγόμασταν η φυλή των αλεκούτσι, με καταγωγή τη (γουινέα) παπαούα.

Δεν είμαστε ζουλού, δεν είμαστε παπούα, είμαστε η άγρια φυλή των παπαούα.

Υστερόγραφο

Ένα άλλο φετινό σύνθημα ξεκινούσε κάπως έτσι: «εμπρός λαέ άλλαξε σελίδα...». Η οποία μοιάζει να ‘χει κολλήσει όπως σε εκείνα τα παλιά βιβλία που ήταν κολλημένα και χρειάζονταν «σταλινικές μέθοδες» με χαρτοκόπτη. Αν και το βασικό πρόβλημα είναι πως ο λαός έχει κολλήσει στην ίδια σελίδα, επειδή δεν του αρέσει τόσο το διάβασμα, μόνο να του διαβάζουν παραμυθάκια για να αποκοιμάται ήσυχα η ταξική του συνείδηση. Εδώ δεν μπορεί καλά-καλά να βγάλει ένα κεφάλαιο, πόσο μάλλον το Κεφάλαιο του κάρολου ή έστω το κεφάλαιο για την υπεραξία.
Μπορεί ο κάρολος να αφιέρωσε το «Κεφάλαιο» στην εργατική τάξη, αλλά αυτή πολύ δύσκολα θα αφιερώσει στο τέλος μιας δύσκολης μέρας της τον χρόνο και τον κόπο που απαιτείται για την ανάγνωσή του. Και το πιο πιθανό είναι να τον καταβάλλει η κούραση προτού καν προλάβει να γυρίσει σελίδα.

Κι έτσι ανοίγουμε ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο με τα συνθήματα του πολυτεχνείου. Αλλά αυτό θα το δούμε σε επόμενη ανάρτηση.