Ευχές για σας

Η σημερινή μέρα έχει μια διπλή επέτειο. Κάπως σαν την 25η Μαρτίου με τον Ευαγγελισμό της Μαρίας με τον κρίνο (που σήμερα ή κάπου στα κοντά είναι και η περιφορά της, όπως με ειδοποιούν από το κοντρόλ) και την επανάσταση του 21'. Με τη διαφορά πως στην πραγματικότητα αυτά τα δύο (που δεν είναι αμφότερα ιστορικά γεγονότα, για να τα εξετάζουμε ενιαία, αλλά τέλος πάντων), στην πραγματικότητα, δεν έχουν καμία χρονική σύμπτωση, αλλά τα ταίριαξαν εκ των υστέρων, για το συμβολισμό του πράγματος. Και (με τη διαφορά) ότι εμείς δεν έχουμε συχνά (ή τέλος πάντων, όχι πάντα) καλά νέα (ευαγγελισμούς) και δεν τιμούμε μόνο ευχάριστες επετείους.

Η μία σημερινή επέτειος λοιπόν είναι η υπογραφή της συνθήκης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, που η ΕΕ επιχειρεί να την περάσει ως μέρα μνήμης για τα θύματα του ολοκληρωτισμού. Κι η άλλη επέτειος είναι η εκτέλεση των αναρχικών Σάκο και Βαντσέτι, στην Αμερική, παρά τη διεθνή κινητοποίηση για την ανάκληση της σχετικής απόφασης.

Έχουν γραφτεί αρκετά πράγματα για αυτά και δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω παραλλαγμένα, διανθισμένα με δικές μου πινελιές. Προτιμώ αντιθέτως να εστιάσω σε κάποιες παράπλευρες πτυχές.

Το σύμφωνο μη επίθεσης (κι όχι συνεργασίας ή όπως αλλιώς προβάλλεται) Μολότοφ-Ρίμπεντροπ ήταν ένας απαραίτητος, κρίσιμος ελιγμός, που υπηρετούσε το γενικό στόχο: την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ και την προετοιμασία της για τον αναπόφευκτο, επικείμενο πόλεμο. Δεν επανακαθόρισε τα πράγματα, αλλά έδωσε στους Σοβιετικούς πολύτιμο χρόνο για τη διαμόρφωση των συσχετισμών στο πεδίο της μάχης. Κι από αυτήν την άποψη είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για το πώς εννοούσε ο Λένιν τους τακτικούς ελιγμούς και την επιλογή των αναγκαίων συμβιβασμών στην μπροσούρα του για τον Αριστερισμό.

Όσοι έχουν πολιτική αλλεργία στο σύντροφο με το μουστάκι (Στάλιν) αλλά νιώθουν αναγκασμένοι να κρατούν κρατούν για ξεκάρφωμα κάποιες αναφορές στο σύντροφο με το μουσάκι (Λένιν) και το μαρξισμό, προτιμούν άλλα παραδείγματα, όπως το Μπρεστ-Λιτόφσκ και η εφαρμογή της ΝΕΠ -που δημιούργησε προσωρινά το έδαφος για την ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ρωσία. Και τα φέρνουν στα μέτρα τους, για να δικαιολογήσουν τα πάντα, από το αριστερό μνημόνιο ως την οξεία οσφυοκαμψία, έξω από κάθε ιστορικό κι ερμηνευτικό πλαίσιο.

Ποιος, πού, πότε, γιατί, με τι σκοπό και για ποιο λόγο; Αυτά είναι λεπτομέρειες, για τις οποίες ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του και να μη βγαίνει ποτέ συμπέρασμα. Αρκεί να κρατήσουμε ως κοινό τόπο την αναγκαιότητα της ύπαρξης συμβιβασμών και να το κρατήσουμε ως τυφλοσούρτη για κάθε χρήση.
Οι συμβιβασμοί είναι το παν, ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα. Ή τέλος πάντων είναι κάτι μακρινό κι αδιάφορο, μέχρι να ολοκληρωθεί μια μακρόχρονη, μεταβατική περίοδος καθολικών συμβιβασμών, που θα την πάρουμε σοβαρά και για πολύ καιρό, όχι μόνο καμιά πενταετία.

Κρίμα μόνο -κι ευτυχώς μαζί από μια άποψη- που ο αντισταλινισμός τους δεν τους αφήνει να επεκτείνουν και σε άλλα πεδία τους παραλληλισμούς τους. Να πουν δηλ πως αναγκάστηκαν να υπογράψουν με τους θεσμούς και τους Γερμανούς (μετά από 17 ώρες διαπραγμάτευση, όπως κι η χρονιά της επανάστασης -τυχαίο; δε νομίζω...) μια συμφωνία, για να κερδίσουν χρόνο, όπως με το Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, και να περάσουν σε λίγο καιρό στην αντεπίθεση...
Τρέμετε Μερκελιστές (ή μάλλον Σοϊμπλιστές, για να αξιοποιούμε λενινιστικά τις ενδοαστικές αντιθέσεις), έρχεται ο Ζούκοφ της νέας εποχής...

Όσο για την άλλη επέτειο, κάποιοι από εσάς σίγουρα θα γνωρίζετε την ταινία που γυρίστηκε για την υπόθεση, καθώς και το σχετικό μουσικό θέμα που έγραψε ο Μορικόνε και τραγούδησε η Joan Baez.
Αυτό που δεν ξέρω κατά πόσο είναι ευρέως γνωστό, είναι η ελληνική διασκευή του, που κυκλοφόρησε μάλιστα μες στα χρόνια της χούντας από το... γνωστό, αντικαθεστωτικό συγκρότημα των Ολύμπιανς -με μεγάλη διαδρομή στο πολιτικό τραγούδι- του... Πασχάλη Αρβανιτίδη, που ήταν από παλιά μεγάλο αναρχόμουτρο, πριν τον τυλίξει η ακροδεξιά σύζυγός του.



Το πιο πιθανό βέβαια είναι πως κατάφεραν να ξεγελάσουν τη λογοκρισία της εποχής, πιθανότατα γιατί ούτε οι ίδιοι γνώριζαν περί τίνος πρόκειται και για ποιος μιλούσε το τραγούδι. Θα μπορούσε πχ να λέει κάλλιστα "ευχές για σας Βλαδίμηρε και Ιωσήφ" και να περάσει. Πάνω-κάτω δηλ ό,τι έγινε στην τουρκική ταινία "η Διεθνής", όπου μια μπάντα έπαιζε ανυποψίαστη τις νότες του ύμνου της, εν μέσω σκληρής δικτατορίας, χωρίς να γνωρίζει το περιεχόμενο.

Εμπρός της γης οι κολασμένοι...

Έλα όμως που η πραγματική ζωή, ξεπερνά -ως συνήθως- τη μυθοπλασία..

Η Ρένα είναι οφσάιντ

Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν, λέει το σλόγκαν. Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας κι ας πούμε πως είμαστε σύμφωνοι. Αφού λοιπόν είναι τόσο απλά τα πράγματα, σα σλόγκαν διαφήμισης (η μέρα φεύγει, ο σύριζα-τζόνι γουόκερ έρχεται) δεν πρέπει να προβληματιστούμε ίσως τι ακριβώς είναι αυτό που θα έρθει στη θέση τους;

Για να το δούμε αυτό θα ανατρέξουμε στα δικά τους λεγόμενα και σε ένα άρθρο της ρένας δούρου με τίτλο «για μια νέα αριστερή πολιτική, για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής με αριστερό πρόσημο» από το συλλογικό βιβλίο «κυβέρνηση της αριστεράς, δρόμος για το μέλλον ή παρένθεση» που κυκλοφόρησε πέρσι από τις εκδόσεις τόπος. Η δούρου, που αυτή την κυριακή διεκδικεί την περιφέρεια αττικής, ειδικεύεται στα διεθνή, δηλ σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και αναλύει τις βασικές αρχές της ΝΕΠ, που δεν είναι η λενινιστική φόρμουλα κι ο τακτικός ελιγμός της νέας οικονομικής πολιτικής, αλλά μια αντίστοιχα σημαντική σύλληψη κι επεξεργασία για τα θεμέλια μιας νέας εξωτερικής πολιτικής για την ελλάδα και μια μελλοντική αριστερή κυβέρνηση.

Η ρένα ξεκινάει με γκολ από τα αποδυτήρια, χωρίς να είναι οφσάιντ, στην πρώτη κιόλας σελίδα, όταν χαρακτηρίζει την εξωτερική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, πασόκ και νδ, στραμμένη στο παρελθόν, προσκολλημένη στο πεπερασμένο «ανήκομεν εις τη δύσιν» σε μια περίοδο, που η «δύση» ως «όλον», ως ταυτότητα συμφερόντων, έχει πάψει να υφίσταται. Πού να φανταζόταν βέβαια τότε η δούρου πως ο αρχηγός του κόμματός της, θα επαναλάμβανε αυτούσια αυτή την.. αναχρονιστική λογική και φράση: ανήκουμε στη δύση, στην εε και το νατο.

Τι εννοεί όμως η ρένα με αυτό; πρακτικά εννοεί πως η χώρα πρέπει να έχει ως στόχο της: α. τη σταδιακή αποδέσεμυση από την ατλαντική συμμαχία και την απομάκρυνσή της από τον ατλαντισμό του νατο. (Ας σημειωθεί παρενθετικά πως ακόμα κι η επίτευξη ενός ενδιάμεσου μη επαναστατικού στόχου πρέπει να είναι πάντα σταδιακή, πχ αποδέσμευση πρώτα από το στρατιωτικό σκέλος του νατο ίσως, για να βαδίσουν στα χνάρια του εθνάρχη τριανταφυλλίδη και να παραμείνουν πιστοί στη ρεφορμιστική τους λογική.

β. τα τρία άλφα (αλληλεγγύη, ανάπτυξη, απασχόληση) ενός αριστερού ευρωπαϊσμού, μακριά από τη γερμανική αυτοκρατορία στην οποία εξελίσσεται σήμερα η εε, καταστρέφοντας την «ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα». Και γ. μια ενεργητική εξωτερική πολιτική για την ελλάδα, που μπορεί εντός του αριστερού ευρωπαϊσμού της, να αναπτύξει διμερείς σχέσεις με τη ρωσία, την κίνα και τις άλλες αναδυόμενες οικονομικά χώρες (τις λεγόμενες BRICs). Συνεπώς, όταν η ρένα μιλάει για πολιτική απαλλαγμένη από κάθε είδους εξάρτηση, δεν εννοεί προφανώς την αποδέσμευση από την εε (αυτό στον αντίποδα της δορυφοροποίησης θα συνιστούσε απομόνωση) αλλά να αλλάξουμε ρότα και να ανοίξουμε περισσότερες παρτίδες με κίνα και ρωσία –βούτυρο στο ψωμί του κάθε οακκίτη και της ανάλυσής του για το ρωσόδουλο μπλοκ.

Αναφέραμε παραπάνω τον όρο εξάρτηση· ας δούμε τη σχετεική ανάλυση στο άρθρο της ρένας. Η ελλάδα των μνημονίων είναι κράτος περιορισμένης κυριαρχίας, έχει υποβαθμιστεί στο καθεστώς της αποικίας χρέους, έχει εισέλθει στο τούνελ του εξαρτημένου κράτος: δε λαμβάνει η αθήνα πλέον αποφάσεις, αλλά καλείται να εφαρμόσει εκείνες που έχουν ήδη καθοριστεί εκτός των ελληνικών συνόρων και οι οποίες εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας μας, του μεγάλου κεφαλαίου (κυρίως της γερμανίας και των συμμάχων της, των πλεονασματικών χωρών), των αγορών και των τραπεζών. Μας λέει επίσης πως το φαινόμενο παραπέμπει ευθέως στην ανάλυση της αποικίας από το μαρξ, στον πρώτο τόμο του κεφαλαίου, κατά την περίοδο της πρωταρχικής συσσώρευσης του καπιταλισμού!

Αν ερμηνεύω σωστά πάντως τη μαρξιστική πολιτική σκέψη της ρένας δούρου, η χώρα δεν ήταν από πριν σε αυτή την εξαρτημένη θέση της.. αποικίας χρέους, αλλά βρέθηκε σε αυτό το τούνελ με την επιβολή των μνημονίων από την τρόικα.

Σε κάποιο άλλο σημείο η δούρου γράφει ότι μοιάζει σα να επιστρέφουμε ορμητικά στο 19^ο αιώνα της υπερεκμετάλλευσης του εργατικού δυναμικού, με απάνθρωπες συνθήκες και παντελή έλλειψη κοινωνικής πρόνοιας, παράλληλα όμως ορθώνονται παντού νέου τύπου αντιστάσεις και κινήματα, όπως το occupy και εκείνο των αγανακτισμένων των πλατειών. Δεν είναι καθόλου τυχαία η αναφορά αυτή, καθώς η δούρου θεωρεί σημαντικό εργαλείο της περίφημης νεπ την ενεργοποίηση της.. «διπλωματίας των κινημάτων», δηλ ενός πλήρως νέου πλέγματος φορέων, όπου θα έχουν φωνή/θα μετέχουν μκο, πολίτες-πανεπιστημιακοί, ερευνητές, κοινοβουλευτικοί θεσμοί, κτλ.

Ψάχνω παρεμπιπτόντως κάποιον αναθεωρητή να μου εξηγήσει επακριβώς το διαχωρισμό που κάνουν στο λόγο τους μεταξύ υπερεκμετάλλευσης και της απλής, συμβατικής εκμετάλλευσης και πώς ορίζονται τα υπερκέρδη σε διάκριση από το απλό (θεμιτό προφανώς) κέρδος. Ας δούμε όπως πώς αναλύει η ρένα δούρου στο άρθρο της την τρέχουσα κρίση.

Είναι μια δομική κρίση του νεοφιλελευθερισμού (σε άλλο σημείο κάνει λόγο και για τη σοβαρή κρίση που βιώνει –sic- ο καπιταλισμός στην ευρωζώνη, την εε και σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά μετά επιστρέφει στο προηγούμενο μοτίβο). Η κρίση χαρακτηρίζεται από διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, την υποταγή της πολιτικής στην οικονομική εξουσία των αγορών, των τραπεζών, από προγράμματα λιτότητας και περιστολής των κοινωνικών δικαιωμάτων, από πραγματικό (όχι αστεία) πόλεμο κατά της εργασίας. Λέει επίσης ότι η νεοφιλελεύθερη δημοκρατία υπονομεύει συνειδητά το δεύτερο συστατικό της, τη δημοκρατία (ενώ αν καταλαβαίνω καλά ο σύριζα θα κάνει το ακριβώς αντίθετο, υπονομεύοντας το νεοφιλελευθερισμό και κρατώντας τη δημοκρατία). Και πως το νεοφιλελεύθερο μοντέλο βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία, την εργασία, τον πλανήτη (το οποίο ακούγεται ίσως και σαν αυτές τις τόσο χρήσιμες προειδοποιήσεις του υπουργείο υγείας πάνω στα πακέτα των τσιγάρων). Ενώ στην ανάλυση της σημερινής εε ως γερμανικής αυτοκρατορίας, με άνεργη ανάπτυξη, φτωχούς εργαζόμενους και νεοφιλελεύθερη δημοσιονομική πειθαρχία, διαπιστώνει πως η κρίση χρέους μετατρέπεται σε κρίση δημοκρατίας.

{Πολύ πιο γλαφυρό ως προς την ανάλυση της κρίσης και το μετανεοφιλελεύθερο ορίζοντα είναι το κείμενο του οικονομικού ιθύνοντα του σύριζα, γιάννη δραγασάκη, στην ίδια έκδοση. Αλλά αυτά θα τα δούμε εν καιρώ, καθώς το βιβλίο προσφέρεται και προορίζεται για πολλαπλή αξιοποίηση}.

Η δούρου δεν ξεχνά φυσικά να αναφερθεί και στη διέξοδο από την κρίση, που πρέπει να δοθεί σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, στη βάση ενός σχεδίου τύπου μάρσαλ και της συμφωνίας του λονδίνου του 53’. Ενώ εντοπίζει τη βασική διαχωριστική γραμμή εντός της εε, όχι μεταξύ βορρά-νότου, όσο μεταξύ πλεονασματικών-ελλειμματικών χωρών, χωρών δορυφόρων της γερμανίας και των υπολοίπων. Εγώ θα πρόσθετα και τον διαχωρισμό μεταξύ proactive και reactive ομάδων, που κάνουν οι αθλητικοί αναλυτές στο ποδόσφαιρο.

Τι άλλο μας λέει το άρθρο της δούρου; Πολλά και διάφορα: για την αναβάθμιση της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό, που έχει τρωθεί λόγω της κρίσης και κάποιων δηλώσεων ελλήνων πολιτικών (παπανδρέου, παπακωνσταντίνου) περί τεμπέληδων ελλήνων, και για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων που θα πληρούν τις προϋποθέσεις που θέτει ο σύριζα (φορολογικές, περιβαλλοντικές, εργασιακά δικαιώματα, κτλ). Για τη διαβαλκανική συνεργασία στα χνάρια της προσέγγισης του ρήγα φεραίου (του κανονικού, όχι της μεταπολίτευσης) κι όχι της κατακτητικής ρεβανιστικής αντίληψης κατά την περιβόητη οικονομική διείσδυση επιχειρήσεων στα βαλκάνια. Για το ευρωπαϊκό όραμα του καποδίστρια που συγκρούστηκε με το μέτερνιχ, στο συνέδριο του άαχεν το 1818. Για ένα νέο πατριωτισμό, εξωστρεφή, μακριά από εθνοκεντρικές αντιλήψεις.

Και φυσικά μπόλικα ευχολόγια για ένα νέο ευρωπαϊκό υπόδειγμα με ειρήνη, δημοκρατία, χάρτα δικαιωμάτων, αυξημένες αρμοδιότητες της ευρωβουλής… ένα νέο τύπο διεθνών σχέσεων, ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών, με αυξημένο το κύρος του οηε… και μια σειρά ακόμη, στο ίδιο μήκος κύματος, που ο λένιν –για να θυμηθούμε τον εμπνευστή της κανονικής νεπ- θα χαρακτήριζε σίγουρα μικροαστικά, παπαδίστικα παραμύθια για μικρά παιδιά.

Αλλά τι λες τώρα ρε βλαδίμηρε, αφού λέμε, στις 26 φεύγουν. Τι δεν καταλαβαίνεις…;

Για το αγροτικό ζήτημα

Πρέπει να πω πως και με οι παππούδες μου ήταν αγρότες.
Τα της εποχής τους τα κατανοώ πλήρως, αλλά τα σύγχρονα ζητήματα δυσκολεύομαι να τα παρακολουθήσω.

Στην ουσία τους τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Το κόμμα πρέπει να διαλύσει τις οργανώσεις του στην ύπαιθρο για να συγχωνευτούν με αυτές του αγροτικού κόμματος στα πλαίσια του εαμ.

Μίνιμουμ πρόγραμμα του μετώπου να είναι ο σχηματισμός προσωρινής κυβέρνησης κι η δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς που πατάει στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.
Μάξιμουμ πρόγραμμα θα μπει αυτό των εσέρων που σε προεπαναστατική κατάσταση θα εκλαϊκευτεί προς τις μάζες με το σύνθημα όλη η γη στους αγρότες.

Μετά τη νικηφόρο έφοδο στον ουρανό η άμεση λύση που θα δώσει διέξοδο στα προβλήματα θα είναι η νεπ κι η αποκατάσταση του μπουχάριν. Η νεπ αποτελεί προσωρινή υποχώρηση, ένα βήμα πίσω για να πάρουμε φόρα και να κάνουμε δυο άλματα μπροστά στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Σε βάθος χρόνου όμως η λαϊκή εξουσία πρέπει να βάλει μπρος το στόχο της κολεκτιβοποίησης και της εξόντωσης του μπουχάριν.
Η βίαια κολεκτιβοποίηση με τα λάθη και τις υπερβολές (sic) δεν πρέπει επ' ουδενί να συγχέεται με την τροτσκιστική θέση περί δικτατορίας της πόλης πάνω στην ύπαιθρο, που είναι το ίδιο πράγμα αλλά με διαφορετική διατύπωση κι εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.

Οι γνώσεις μου για τα αγροτικά χρονικά φτάνουν λίγο πολύ μέχρι την ένταξή μας στην εοκ (γεννήθηκα το 83, αλλά μετά το θάνατο του μπρέζνιεφ το 82 με πήρε από κάτω κι έπαψα να ασχολούμαι) και τον μύθο της κοινής αγοράς που θα απορροφήσει τα ελληνικά προϊόντα.
Είναι η ίδια εοκ (εε, πες το κι έτσι) που μας ορίζει πόσο βαμβάκι να παράγουμε και για το υπόλοιπο μας λέει να κόψουμε το λαιμό μας γιατι αυτή το βρίσκει φτηνότερα στον τρίτο κόσμο.

Κι άντε να εξηγήσεις εσύ σε ένα παιδί με ποιο σκεπτικό μια χώρα πετάει ως άχρηστα αυτά που παράγει κι αφήνει τις σοδειές να σαπίζουν στο χωράφι για να κάνει εισαγωγές απ' έξω, ή να αρχίσει τις βατραχοκαλλιέργειες -με νυχτερίδες κι αράχνες που λέει κι ο σουμπκομαντάντε μπούτας των ζαπατίστας.

Δεν υπάρχει λογική στον καπιταλισμό. Ή μάλλον υπάρχει, αρκεί να πληθαίνουν τα κέρδη. Αν δεν συμβαίνει αυτό η λογική (η ανθρώπινη, όχι του κέρδους) καταργείται.
Βέβαια το ίδιο παιδί που θα μείνει με την απορία για τα πορτοκάλια που παίρνει τζάμπα στο σχολείο, θα μάθει από το γυμνάσιο να παπαγαλίζει ότι οι αγρότες πήραν ένα κάρο λεφτά επιδοτήσεις από την εοκ και φάγανε το καταπέτασμα. Ακόμα να λιώσει αυτή η καραμέλα.

Τα παπαγαλάκια της εξουσίας όμως βγάζουν λάδι την εοκ και την καπ και τα ρίχνουν όλα στα καρτέλ (όχι πως δε φταίνε, κάθε άλλο). Η πιο καυτή ρίμα των ημερών είναι το ράφι-χωράφι που είναι όπως το χώμα με τον αγώνα.
Ένα στο ράφι (πχ πορτοκάλι), χιλιάδες στο χωράφι να σαπίζουν απούλητα.

Το αντι-καρτελικό αγροτο-καταναλωτικό δημοκρατικό μέτωπο (ααδμ) προβάλλει σαν αίτημα αιχμής κι ανάγκη των καιρών. Μαζί με τη δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς που θα είναι ο βασικός στόχος του ααδμ.

Πίσω από την επιφάνεια και τα καρτέλ βέβαια βρίσκονται οι ευθύνες του συντρόφου με το μουστάκι, που με τη βίαια κολεκτιβοποίηση και το λιμό στην ουκρανία χαντάκωσε τις παραγωγικές δυνατότητες των παραμαυροθαλάσσιων περιοχών, του σιτοβολώνα της ευρώπης, πυροδοτώντας ένα ντόμινο κρίσης που με το φαινόμενο της πεταλούδας έφτασε και στην χώρα μας με καθυστέρηση εβδομήντα χρόνων.
Ο σύντροφος μπούτας -που στις πρώτες μέρες των μπλόκων έφερνε λίγο στον κάραζιτς όταν τον συνέλαβαν- είναι ζήτημα αν θα γλίτωνε στη σοβιετία την αποκουλακοποίηση με τα στρέμματα που έχει. Αυτό λεν τουλάχιστον οι κακές γλώσσες.

Παίρνοντας υπ' όψιν τους τις νέες συνθήκες, οι ταξικοί αγροτοσυνδικαλιστές προσάρμοσαν ευέλικτα την τακτική τους και προχώρησαν στο κατέβασμα τρακτέρ σε ξεχωριστά, ταξικά μπλόκα.
Μετά τους red bloggers, εμφανίζεται δυναμικά στο προσκήνιο κι η γενιά των ρεντ μπλόκερς αγροτών, μαζί με το σύνθημα: στα ρεντ μπλοκς της αγροτιάς θα σπάσει της κυβέρνησης ο τσαμπουκάς.
Σύνθημα διπλά επίκαιρο μετά τη διάλυση των άλλων μπλόκων και το ξεπούλημα των γαλάζιων αγροτοπατέρων.

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς τη σούπα της κοκκινο-μπλε συνεργασίας που ξίνισε και δε φτουράει; Ήταν κι αυτή μια κάποια λύσις.

Ειδικά ο κοκκινούλης της νδ ήταν όνομα και πράγμα, καθαρός καρπός του "βρόμικου" 89. Που άλλοι το βρόμισαν κι εμείς το ξεβρομίσαμε, όπως έλεγε κι ο φλωράκης. Αλλά με την κάθαρση πήραμε εμείς τη βρομιά των άλλων στο λαιμό μας. Τι θέλαμε και μπλέξαμε στο βούρκο με τα σκατά τους;

Η δεύτερη εκδοχή για την προέλευση του ονόματός του -που από μόνο του σε προδιαθέτει για συμπαιγνία και κομπρεμί- είναι ότι ο κοκκινούλης είναι ο κτηνοβάτης σύζυγος της κοκκινούλας, της προβατίνας που έβαψε κόκκινη ο χαράλαμπος τραμπάκουλας αφού αυτο-οργανώθηκε στην κοβ λετσόβου, στην οποία ήθελε να μυήσει μετά και τον τασούλη της γκόλφως που ήταν πασόκος -οι αυταπάτες της αλλαγής ήταν στο φουλ.
Παράλληλα ο χάρρυ κλυνν, με τα κόκκινα πρόβατα, παρέδιδε δωρεάν μαθήματα υψηλών συμβολισμών και καλτ χιούμορ επιπέδου για όποιον μπορούσε να ανεχτεί τη σάτιρα με το βαμβάκι και να συλλάβει τα βαθιά νοήματα.
Ο σοσιαλιστικός σουρεαλισμός στα καλύτερά του...

Το συλλογικό κεκτημένο της ασίγαστης ταξικής πάλης μεταδόθηκε στους αγρότες κι έδωσε τη λαογένννητη μορφή των ξεχωριστών μπλόκων.
Κι απ' ό,τι το κόβω, έτσι θα το πάμε μέχρι τέλους.
Το επόμενο βήμα θα είναι κατάληψη σε ξεχωριστές, ταξικές πτέρυγες σχολών. Και θα ακολουθήσει ξεχωριστή εξέγερση, ξεχωριστή έφοδος στον ουρανό και στα χειμερινά ανάκτιρα (οι άλλοι θα καλούνε έφοδο στα θερινά), ξεχωριστή σοβιετική εξουσία (μια σοσιαλιστική και μια λαϊκοδημοκρατική) και πάει λέγοντας.

Δεδομένης της γνωστής ευελιξίας μας, η δήλωση της γγ αλέκας ότι μόνο με τα μπλόκα έχουν ελπίδες οι αγρότες να ακουστεί η φωνή τους με ξάφνιασε.
Ούτε πολυμορφία, ούτε βιοποικιλότητα (με το πρώτο συνθετικό εκ της βίας), ή να συγκληθεί η εφεε των αγροτών. Ούτε καν διήμερα ή μονοήμερα μπλόκα με ανοιχτούς δρόμους και σχολές για να απευθυνθούμε πλατιά στον κόσμο και στους περαστικούς.
Τέτοιος φετιχισμός του μέσου, ούτε εαακ να ήμασταν.

Τα οποία έχουν μια διαλεκτική μη-σχέση με την αγροτιά. Συνυπάρχουν διαλεκτικά σε παράλληλα σύμπαντα, αγνοώντας οι μεν την ύπαρξη των δε. Τι έχουν σπουδάσει δηλ οι αγρότες για να είναι κι αυτοί επαναστατικό υποκείμενο;

Μου μετέφεραν σκηνικό, όπου μιλούσε εαακίτης για το θέμα (ευτυχώς όχι σε συνέλευση) και πέταξε θανατηφόρα ατάκα για σωματείο αγροτών. Πάλι καλά, δεν τους έφτιαξε και φοιτητικό σύλλογο.
Η αγροτιά είναι μια μακάρια -μες στην άγνοιά της- τάξη, που δε συμπαθεί πολύ τους φοιτητές και δεν έχει ιδέα τι θα πει εαακ. Τα εαακ της το ανταποδίδουν.

Το φοιτητικό κόμμα των εαακ (είναι θέμα χρόνου να το συγκροτήσουν) και το αγροτικό έχουν κατά βάση κοινούς εχθρούς και συμφέροντα. Αλλά απέχουν πολύ από το να το συνειδητοποιήσουν και να βρουν σημεία επαφής μεταξύ τους.
Ο ρόλος του κόμματος σε αυτό το προτσέσο είναι αναντικατάστατος.

Ελαφρώς καλύτερη είναι η σχέση που έχουν οι αγρότες με το σύριζα. Ξέρουν να σου πουν τι είναι και πού το είδαν για τελευταία φορά.
Ο τελευταίος αναθεωρητής ήταν στο λέτσοβο, αλλά όπως διαβεβαιώνει ο αυτόπτης μάρτυρας χαράλαμπος τραμπάκουλας πέθανε τις προάλλες, χωρίς να αφήσει ίχνη και δεσμούς πίσω του.

Η τραγική εικόνα του τσίπρα στα μπλόκα το αποδεικνύει.
Έστεκε τόσο ξένος στο όλο σκηνικό προσπαθώντας να δείξει πως είμαι ένας από σας, που ήταν σα να γύριζε το βιντεοκλίπ του αθάνατου και με οι παππούδες μου ήταν αγρότες.

Τις προάλλες στο άλτερ στον χατζηνικολάου ήταν δυο ΚΚΕδες στο στούντιο, άλλος ένας από τα μάλγαρα κι ένας ακόμα με συμμετοχή στο μπλόκο της νίκαιας, που εγώ το λέω μπλόκο της κοκκινιάς.
Άλτερ κουρής, εσύ μας οδηγείς.

Στην ίδια εκπομπή ο παπαδημούλης ξεμπροστιάστηκε γιατί δεν είπε ούτε μια λέξη για την καπ και την εοκ (αναγκάστηκε να τα μπαλώσει εκ των υστέρων). Το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να μιλάει για εξέγερση (να και μια που δεν την υποκινεί ο σύριζα, έλεγε) και να κάνει δίπλα του τον άδωνι να βγάζει αφρούς απ' το στόμα.

Ο μπουμπούκος εξοργίστηκε με την επίθεση του σκυλλάκου στην καπ και άρχισε να φωνάζει ότι δε μπορούμε να βγούμε από την εοκ (ναι, εκαχ, πες το κι έτσι). Αυτό όμως ήταν για τα μάτια του κόσμου. Η σύμπραξή του με το κόμμα στο αρραγές μέτωπο της συγκυβέρνησης ήταν κάτι παραπάνω από φανερή για όποιον δεν έμενε στην επιφάνεια.
Ειδικά στο σημείο που επισήμανε ότι έχουμε τον υψηλότερο δείκτη φορολόγησης των επιχειρήσεων στην ευρώπη.

Μετά άρχισε να λέει ότι η χώρα δέχτηκε ισχυρό πλήγμα στον τουρισμό της με το δεκέμβρη (που ως γνωστόν είναι φουλ σεζόν για τα ελληνικά νησιά που κατακλύζονται με τουρίστες) κι ότι επιτέλους πρέπει να αρχίσουμε να δουλεύουμε για να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση.
Δεν πουλάμε βιβλία εμείς πέταξε πληρωμένη απάντηση κάποιος από τα μπλόκα, αλλά, γαμώτο, δεν πρέπει να ακούστηκε καλά.

Μετά από αυτό σιγουρεύτηκα.
Η νικηφόρα δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς θα κοψει τα κεφάλια του μπουμπούκου και του κιλτίδη -που είναι σεσημασμένη φασιστόφατσα- και θα τα κρεμάσει σε δημόσια θέα στην κεντρική πλατεία της καρδίτσας.

Όσο για τον σκυλλάκο με άφησε άφωνο. Το 'χει το αγροτικό. Πού κρυβόταν τέτοιο ταλέντο;
Εϊναι η πρώτη φορά που ένιωσα κομματικά υπερήφανος με την εμφάνισή που έκανε.

Τα σημάδια είναι ολοφάνερα, η ώρα της επανάστασης πλησιάζει.
Μετά από μια καλή τηλεοπτική εμφάνιση του σκυλλάκου δε μένουν πολλά πράγματα που δεν έχει δει κανείς. Η επανάσταση είναι ένα από τα τελευταία που έχουν μείνει.