Όσα ξέρουν οι κομμουνιστές

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Πηγή: Α.Ο. (aka σωσίας Φιντέλ στην Ελλάδα)

Ακολουθούν χίλιες πεντακόσιες τουλάχιστον, σε γραπτή μορφή.

Πρόλογος-εισαγωγή

Η επικαιρότητα τρέχει χωρίς να κοιτά τη δική σου μελαγχολία. Τους ρυθμούς σου, την ανάγκη να επεξεργαστείς τα γεγονότα για να τα χωνέψεις. Να τα δεις σε βάθος, να αποκτήσεις πολιτική άποψη, να βγάλεις συμπεράσματα που δεν είναι έτοιμα από πριν. Να αφήσεις σκέψεις στο χαρτί, σαν χρονογράφημα, αντί για μερικά τουί σε μια οθόνη, που πρέπει διαρκώς να ανανεώνει το περιεχόμενό της, για να δείχνει πως έχει τάχα περιεχόμενο.

Ας δούμε, ασθμαίνοντας πίσω τους, μερικά γεγονότα -και πώς μπορεί να προσαρμοστεί η κε του μπλοκ στη μικρή φόρμα.

Κυρίως θέμα

Ο θυμόσοφος ΓΓ είπε στον Κοτρώτσο πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η ευρωατλαντική συμμορία είναι κώλος και βρακί με θεοκρατικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή (συνεργάζονται οικονομικά και πολιτικά), χωρίς να διευκρινίζει ωστόσο την ακριβή κατανομή ρόλων (ποιος είναι κώλος και ποιος βρακί), δείχνοντας πως είναι νύχι-κρέας με τη γλώσσα του λαού -για να μην πούμε κώλος-βρακί με τους αγώνες των σύγχρονων «αβράκωτων».

***

Στο ΕΚΑ αναδείχτηκε νέα διοίκηση, με πρόεδρο τον Στεφανάκη -ο πάγος έσπασε κτλ. Κάτι που δεν αρκεί (ούτε λίγο) για να ροδίσει το μέλλον μας, όπως δείχνουν τα πράγματα στην ΑΔΕΔΥ, όπου η πρόταση για απεργία δεν πέρασε γιατί οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέμειναν στη δική τους πρόταση-σχεδιασμό για 48ωρη. Και αυτό μπορεί να προστεθεί στο πάνθεο με τους αστικούς μύθους -πχ ότι για μια ψήφο δεν έγιναν τα ελληνικά η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ. Μόνο που εδώ δεν είναι μύθος και είναι μάλλον μικροαστικός, στη λογική «48ωρη ή τίποτα».

Το βασικό βέβαια είναι πως τα Νατοϊκά παραμένουν η επίσημη γλώσσα της ελληνικής κυβέρνησης και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει με μια ψήφο, ούτε με μια αλλαγή κυβέρνησης.

Τι επικαλείται ο Μητσοτάκης για να στείλει φρεγάτες κτλ στην Κύπρο; Το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ που μιλά για βοήθεια μεταξύ χωρών-μελών του Οργανισμού. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι τέτοιο, είναι όμως η Βρετανία, που έχει στρατιωτικές βάσεις στο νησί, οι οποίες θεωρούνται και τυπικά βρετανικό έδαφος. Και δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν «κομμάτι του ελληνισμού», όπως είπε ο Μητσοτάκης στη Βουλή, ψάχνοντας πρόσχημα για την εμπλοκή στον πόλεμο.

***

Ο ΓΓ αποκάλυψε σε δημοσιογραφικό πηγαδάκι πως δύο από τα τέσσερα ιρανικά (;) drone που αναχαιτίστηκαν στην Κύπρο προορίζονταν για τη βάση της Σούδας. -Έχετε πληροφορίες; τον ρώτησαν. Το ξέρουμε! απάντησε. Και ούτε μία λαλίστατη κυβερνητική πηγή δε βγήκε να τον διαψεύσει, ενώ ο Δένδιας είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη πως δεν έχει τέτοια πληροφορία -χωρίς να την διαψεύσει ούτε αυτός.

Όσα ξέρουν οι κομμουνιστές, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος -και ούτε πρέπει να τα μάθει, με «περιττές» συζητήσεις στη Βουλή. Και πού τα μαθαίνουν όλα πια αυτοί οι κομμουνιστές; Έχουν τις πηγές τους, ακόμα και στο βαθύ κράτος, όπως έδειξε τις προάλλες και η συγκλονιστική μαρτυρία ενός πρώην λιμενικού για το προσφυγικό και τις επαναπροωθήσεις.

Εκτός από τους νατόγκαβλους απόστρατους καραβανάδες που παρελαύνουν αυτές τις μέρες στα κανάλια για να μας πουν υπεύθυνα πως δεν κινδυνεύουμε -και άντε να πουν το αντίθετο και να τρέχουν για την εκκένωση της Σούδας, των Χανίων και της μισής Κρήτης-, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος στις Ένοπλες Δυνάμεις -ακόμα και στα Σώματα Ασφαλείας. Ο οποίος δεν εκδηλώνεται, για ευνόητους λόγους, ή δε βρίσκει θέση στα κανάλια, για ακόμα πιο ευνόητους λόγους.
Μπορεί όμως να τον δει κανείς στις σελίδες του Ρίζου, με το ρεπορτάζ από την εκδήλωση στο ΣΕΦ και την απόδοση τιμής σε παλιούς αγωνιστές -με τους απογόνους τους να παραλαμβάνουν τιμητικά διπλώματα, εκτός από μια περίπτωση, όπου δε βρέθηκαν γνωστοί συγγενείς και το δίπλωμα θα φυλαχτεί στην έδρα της Κετουκε.

***

Το Τουντέχ δεν είναι απαραίτητα κομμουνιστικό κόμμα (χωρίς το απαραίτητα). Αυτοί που ξεχνάν τις σφαγές και τις διώξεις των κομμουνιστών στο Ιράν είναι σίγουρα κομμουνιστές;
Ίσως όσο και αυτοί που ανασύρουν τη συζήτηση περί Αγιατολάχ και θεοκρατίας στη σημερινή συγκυρία. Αλλά δεν τους περισσεύουν λόγια κριτικής για τις δυτικές θεοκρατίες, που έχουν για θεό τους το χρήμα, τις βόμβες, την εξουσία και προώθησαν-επέβαλαν αυτές τις αξίες σε όλον τον πλανήτη. 

Τι μπορεί να είναι κάτω και από τους gusanos στη Φλόριντα, στα κατώτερα κλιμάκια-καζάνια της επίγειας κόλασης; Ίσως οι Ιρανοί που πανηγυρίζουν μπροστά στις κάμερες, όχι το τέλος μιας θεοκρατίας, αλλά τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα, χορεύοντας στον ρυθμό στο ταψί του Τραμπ, με τη γλοιώδη χάρη ενός Χλαπάτσα. Πώς να λένε άραγε στα φαρσί το «θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε»;
Dance me to the end of world...

***

Η Μάγδα αφιέρωσε τη νίκη του Παύλου και του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα θύματα του ναζισμού και προπαντός στους 200 της Καισαριανής, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης σε όσους την άκουγαν.
Ο φασισμός δεν πρόκειται να πεθάνει μόνος του, ούτε βέβαια θα του κάνει ευθανασία μια δικαστική απόφαση. Θα τον τσακίσουν, όμως, όσοι έχουν το ψυχικό σθένος της Μάγδας, το αλύγιστο φρόνημά της και τη συνείδηση να συνδέσουν τη δική τους υπόθεση με έναν συλλογικό αγώνα, το μεγάλο, το ωραίο, το συγκλονιστικό.

Μία μέρα αργότερα, ο κόσμος ανατριχιάζει και πάλι με τα νέα ντοκουμέντα που έρχονται στη δημοσιότητα. 

Αυτή η φωτογραφία από τη στιγμή της εκτέλεσης. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, που περιφρονούν τον θάνατο και τον φασισμό. Αυτός ο τόπος, αυτό το κόμμα, αυτά τα δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό και ετοιμάζουν την έφοδό τους. Αυτό το τραγούδι των Κοινών Θνητών, που υμνεί τους Κοινούς Αθάνατους 200 και βγήκε την ίδια μέρα!

Εντάξει, ήρωες, καθαρά βλέμματα, σφιγμένες γροθιές. Έρπη όμως έβγαλε κανείς τους ή δεν υπέφεραν τόσο;

Μιας και δεν είμεθα ιστότοπος-site-, ελπίζω να μη θεωρηθεί εμπορική διαφήμιση. Είναι πάντως μια καλή ευκαιρία να πάρετε (όσοι ενδιαφέρεστε) τις επόμενες μέρες, σε καλή τιμή από τον Γκούτεμπεργκ, το «Πούτζι», μια μυθιστορηματική βιογραφία ενός καλλιεργημένου μεν ανθρωπάκου δε (όπως ήταν το παρανόμι του), που «υπέκυψε» στην πολιτική γοητεία των Ναζί και τα έσπασε μαζί τους για λάθος λόγους, χωρίς τη θέλησή του και χωρίς να αποκηρύξει ποτέ τις ιδέες του ή τον θαυμασμό του για τον Φύρερ.
Δε χρειάζονται μεγαλοστομίες του τύπου «απαραίτητο ανάγνωσμα» κτλ, είναι όμως χρήσιμο και επίκαιρο, με λογοτεχνική γραφή και πολιτικό άλλοθι, σαν αυτά που αρέσουν στην κε του μπλοκ -και ενδεχομένως στους αναγνώστες της.

***

Ξεφυλλίζεις με κλικ το όργανο, πέφτεις πάνω στο όνομά του, ζουμάρεις αμέσως στην είδηση από τη χώρα των Κιμ.
Ειδικότερα, ο Κιμ Γιονγκ Ουν ισχυρίστηκε ότι «ένας πύραυλος είναι αρκετός για να σβήσει» το Ισραήλ, τονίζοντας τις δυνατότητες του πυρηνικού και βαλλιστικού οπλοστασίου της Βόρειας Κορέας.

Από μικρό (κράτος) και από «τρελό» μαθαίνεις την αλήθεια, λες μέσα σου και συνεχίζεις την ανάγνωση.

Με την αναφορά «ένας πύραυλος είναι αρκετός για να σβήσει» το Ισραήλ, ο Κιμ χρησιμοποιεί την ίδια ακραία ρητορική που είχε στις προηγούμενες αντιπαραθέσεις του με τη «Δύση».
Εντάξει τώρα, πετάει. Δυο απλωτές με τα χέρια κάνει και ξαναπέφτει.

***

Πόσο συχνά ακούς τη φράση «είναι ζήτημα ζωής και θανάτου»; Και πόσες φορές πλησιάζει την κυριολεξία, όπως για τους απεργούς ναυτεργάτες που απαιτούν την ασφαλή επιστροφή των συναδέλφων τους από την εμπόλεμη ζώνη; Ένας από τους πιο σημαντικούς απεργιακούς αγώνες (που πέρασε στα ψιλά των εφοπλιστικών ΜΜΕ), για να νικήσει η τάξη μας και η ζωή. Αυτή που δεν έχουμε πια στη Δραπετσώνα με τα καζάνια του θανάτου.

Έχουμε και λέμε.

Ο Μελισσανίδης μολύνει τη θάλασσα και την ατμόσφαιρα με τα καζάνια του θανάτου. Η ΕφΣυν είναι μαχητική, αποκαλυπτική εφημερίδα. Οπότε θα έχει αύριο πρωτοσέλιδο θέμα τη ροή των λαδιών στην Oil One.
Όχι...

Ο Μελισσανίδης κάνει χρυσές μπίζνες με τον πόλεμο. Η ΕφΣυν στηρίζει τον Αλέξη και δεν έχει χώρο για φωνές που του ασκούν κριτική. Ο Τσίπρας θα πάρει πρωτοβουλίες για να σταματήσει τον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας.
Ούτε...

Το βαθύ Τουίτερ αποθέωνε τον σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ, που ύψωσε ανάστημα. 11 χρόνια πριν αποθέωνε την ελπίδα που έρχεται. Έβαλε όμως μυαλό από την κωλοτούμπα της «Πρώτης Φοράς Αριστερά» και δεν την ξαναπατά τώρα.
Χμμ...

Ο Σάντσεθ φωτογραφιζόταν δίπλα στον Ζελένσκι με φόντο την Γκερνίκα -μαρτυρικό τόπο για τα θύματα των Ναζί. Ο Αλέξης πόζαρε δίπλα στον σατανικά καλό Τραμπ, για την ειρήνη και τη δημοκρατία. Η ελπίδα είναι ένα πιάτο που τρώγεται ξαναζεσταμένο.
Βφκστφτ...

Πάντα έρχεται μια μικρή λεπτομέρεια, πχ τα γεγονότα, να σου χαλάσει μια ωραία λογική ακολουθία. Μία τελευταία προσπάθεια.

Ο Σάντσεθ έβαλε βέτο για τις Νατοϊκές βάσεις (που φεύγουν, που μένουν) επί ισπανικού εδάφους. Η Ισπανία έστειλε φρεγάτα στην Κύπρο και βλέπει θετικά τις επιχειρήσεις σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ο Ανδρέας καμαρώνει από ψηλά την Πασοκιά (ι ελ σοθιαλίσμο) αλά ισπανικά και θυμάται το αγαπημένο του ισπανικό μόριο «θα», που έλεγε και ο Χάρρυ Κλυνν στο Nάτην, Φάτην.
Κάτι κάναμε τελικά.

***

Το άλλο το έμαθες;
Εντάξει, πρέπει να κλείσουμε, ας μείνουμε στα σημαντικά.
Πλάκωσαν οι αναρχικοί τους Αρασίτες στη Σαλούγκα.
Αυτό απαιτεί ένα άλλο κείμενο, ας κρατήσουμε τα ήσσονος σημασίας εδώ.

Επίλογος

Αυτό είναι μια ιδέα που μπορεί μελλοντικά να την αναπτύξω σε ξεχωριστό κείμενο, μπορεί να μπει και εδώ όμως ως ένα ερώτημα στους εαυτούς μας: αν και ποιον ενδιαφέρει η πολιτική σήμερα -και αν-με ποιον τρόπο ενδιαφέρει και εμάς τους ίδιους. Τι είναι πολιτική, πόσοι γοητεύονται από την τέχνη της, πόσοι σφοι έχουν πολιτική σκέψη και δράση. Πόσο μας αφορά μια μίζερη πολιτική επικαιρότητα, καταιγιστική και κουραστική, φιλτραρισμένη από διάφορους μηχανισμούς και τρολ της δεκάρας. Γιατί να ενδιαφέρει τον λαό ένα πεδίο στο οποίο δεν έχει ουσιαστική συμμετοχή, καθορίζει μεν τη ζωή του, αλλά δεν μπορεί να το καθορίσει αυτός, στο δοσμένο πλαίσιο.

Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος τον αφορά άμεσα -ακόμα και όσους δεν το καταλαβαίνουν ή όσους σκέφτονται μόνο ένα πιθανό πλήγμα στον τουρισμό και την τσέπη τους ή την τιμή της βενζίνης. Μια κυβέρνηση που αρνείται να φέρει το θέμα προς συζήτηση στη Βουλή είναι δεδομένα μέρος του προβλήματος και οργανωτής της μαζικής αδιαφορίας προς την πολιτική. Και αυτό ίσως είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρει κανείς, για να καταλάβει τις προθέσεις της γύρω από την επιστολική ψήφο και τη συμμετοχή του «κυρίαρχου λαού» στα πολιτικά δρώμενα.

***

Τις επόμενες ημέρες η κε του μπλοκ θα αδυνατεί αντικειμενικά να (παρ)ακολουθεί τις εξελίξεις της επικαιρότητας με κείμενα. Μπορεί να ανέβει κάποιο κονσέρβα -καλώς εχόντων των πραγμάτων. Ελπίζω να μην είναι εντελώς ανεπίκαιρο και βασικά να μην ξεσπάσει στο ενδιάμεσο ο Γ’ Παγκόσμιος.

Κλείνουμε όπως ξεκινήσαμε, με αυθόρμητα μηνύματα στους τοίχους, για τη Ρόζα, τον Σήφη και τις επετείους της ημέρας -5 Μαρτίου.

Τα μυστικά της κρύπτης

Αν σε βγάλει ο δρόμος σου στην οδό Λυκούργου 39, που είχε τη δική της ιστορία, δε θα βρεις τίποτα που να μαρτυρά το παρελθόν της. Ότι δηλαδή εδώ ήταν το σπίτι ενός συντρόφου του Μπελογιάννη, που εκτελέστηκε στο πλευρό του ως... κατάσκοπος. Και ότι εδώ (και τότε) μπήκε τέλος στη μυθιστορηματική ζωή ενός ασυρματιστή, που τον «σπλαχνίστηκε ο θάνατος» -όπως είπε ο Μαργαρίτης- σε μια σειρά μέτωπα (από την πολιορκία της Μόσχας ως τον ισπανικό εμφύλιο) και φυλακές, αλλά έμελλε να εκμετρήσει το ζην σε μια κρύπτη, ακολουθώντας πιστά τη «μοίρα» του παράνομου αγωνιστή. Ο οποίος δεν έκανε τίποτα παράνομο -όπως είπε και ο γγ- παρά νόμο -sic- να υπερασπιστεί τη νομιμότητα της λαϊκής πάλης, σε μια εποχή που απαγορευόταν ακόμα και να μιλάς για την Ειρήνη (όχι το εκδοτικό), όπως δείχνει η εκτέλεση του Νικηφορίδη, την ίδια περίπου περίοδο.

Αν ψάχνεις ιστορικά κατάλοιπα και εξηγήσεις, πρέπει να πας μερικά μέτρα πιο πέρα, στον πεζόδρομο της Καλλιθέας (προς τον σταθμό του Ταύρου), να δεις την τιμητική πλακέτα του ΚΚΕ για τον Νίκο Βαβούδη, ταγματάρχη της Διεθνούς Ταξιαρχίας -sic- στον Ισπανικό Εμφύλιο και ασυρματιστή στις αντάρτικες δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αλλά κι εκεί πρέπει να πας συστημένος ή με οδηγίες του GPS, για να μην περάσεις ξώφαλτσα και την περάσεις ανυποψίαστος. Και πρέπει να είσαι γενικώς υποψιασμένος για αυτήν την ξεχωριστή περίπτωση αγωνιστή, για να σε τραβήξει πχ η χτεσινή βιβλιοπαρουσίαση στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ.

Γιατί ο Βαβούδης (και η Μαραγκοζάκη που έγραψε το βιβλίο για τη ζωή του) δεν έχουν πχ το μάρκετινγκ της Ιθάκης του Τσίπρα, ο οποίος σίγουρα χρειάζεται GPS για να ξεχωρίσει το Ιόνιο από το Αιγαίο, να βρει στον χάρτη τον Μανταμάδο Λέσβου (δίπλα απ’ τη Μυτιλήνη) όπου μεγάλωσε ο Βαβούδης, και να μην ψάχνει μάταια τη Ρίγα στην Εσθονία, όπως στο βιβλίο του. Ή για να ξεχωρίσει Αριστερά και Δεξιά, και το τέλος της Οδύσσειας από τα μνημόνια χωρίς τέλος που υπέγραψε.

Και δε θα άξιζε καμία αναφορά όλο αυτό το πολιτικό κουτσομπολιό, που το μοσχοπουλά σχεδόν 30 ευρώ, αν δεν έγραφε μουσμουλιές για το ΚΚΕ, που τις σχολίασε ο γγ στην παρουσίαση, λέγοντας «φανταστείτε να είχαμε συνεργαστεί τότε με αυτόν τον τραγέλαφο...»

[Ας ανοίξουμε μια παρένθεση. Κάποιοι θα το φαντάζονταν εύκολα, αν δεν το εύχονταν - επιδίωκαν κιόλας, αλλά ευτυχώς βρίσκονταν μακριά, σε μια άλλη βιβλιοπαρουσίαση, του Άρη Χατζηστεφάνου για την παραπληροφόρηση στο διαδίκτυο. Όπου το πάνελ (με τον Πι-Πι -πρωτοπαλίκαρο του Λαφαζάνη, προ δεκαετίας στο ντιμπέι-, έναν Γιακωβίνο της Αναμέτρησης -η οποία διψάει να αντικαταστήσει την ΑΡΑΣ στο πλευρό του Βαρουφάκη- και συντονίστρια τη Γιάμαλη), σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος είναι πιο (κεντρο)αριστερός και με λιγότερες αυταπάτες, πχ για τον Μαμντάνι. Ο οποίος -λέει- θα αποτύχει, είτε γιατί θα κάνει πίσω, είτε γιατί θα βρει ανυπέρβλητα εμπόδια, αλλά η ψήφος που του έδωσε το ιδιαίτερο πολιτικό οικοσύστημα της Νέας Υόρκης, σημαίνει πολλά, καθώς είχε για σημαία του τον σοσιαλισμό -για τον οποίο αγωνιζόμαστε όλοι σφοι, ακόμα και ο Μαμντάνι. Κι ο ενθουσιασμός που γεννά η εκλογή του στο αριστεροχώρι, «χωρίς» αυταπάτες βεβαίως-βεβαίως, δείχνει ακόμα περισσότερα -σημειώνει με νόημα η κε του μπλοκ. Και τέλος πάντων, οι αυταπάτες και η φρούδα ελπίδα που έρχεται, αλλά κόλλησε στην κίνηση και τις νομοτέλειες, είναι σαν την πληροφορία ή την αλήθεια στα X files. Είναι εκεί έξω, αρκεί να θες να την βρεις. Κλείνει η (κεντροαριστερή) παρένθεση].

Κι αν οι περισσότεροι έμειναν σε αυτή τη δήλωση, ο γγ είπε αρκετά και ενδιαφέροντα, ξεκινώντας με το υπέροχο μπρεχτικό εγκώμιο στην παρανομία, για να συνεχίσει με αναφορές στη μυθιστορηματική ζωή του Βαβούδη, την αφοσίωσή του και το ηρωικό τέλος του, με τα λόγια «δε θα με βάλουν ζωντανό στο χέρι» -και κανείς δεν μπορεί να σε θεωρεί γενικώς του χεριού του, όταν μένεις πιστός στα ιδανικά σου. Η Ασφάλεια δεν παρέδωσε ποτέ τη σορό του, ενώ κράτησε μυστικό το σημείο της ταφής του, κάτι που συνέβαλε στο τραγικά λανθασμένο συμπέρασμα της ηγεσίας του κόμματος ότι ο Βαβούδης δεν είχε αυτοκτονήσει με το Τουκάρεφ του, αλλά φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό. Μια άδικη, απαράδεκτη κατηγορία, που παρέμεινε εκκρεμής για δεκαετίες, μέχρι το 2011 και τη Συνδιάσκεψη για το Δοκίμιο Ιστορίας του Κόμματος.

Εξίσου πολλά και ενδιαφέροντα -ως συνήθως δηλαδή, εκτός από όταν πετάει ασυναρτησίες σε ακροδεξιούς YouTubers- ήταν όσα είπε και ο Μαργαρίτης για το ιστορικό πλαίσιο της εποχής. Μιας εποχής που θέλησε να αλλάξει τον κόσμο και σχεδόν το πέτυχε. Και η οποία σφραγίστηκε από την επανάσταση του 1917, η οποία ωστόσο σπανίως αναφέρεται στα σχολικά εγχειρίδια.

Ο πολύς Μαζάουερ αποφάνθηκε στη «Σκοτεινή Ήπειρο» ότι ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος γέννησε δύο ολοκληρωτισμούς, τον φασισμό και τον κομμουνισμό, από τους οποίους ο φιλελεύθερος αγγλοσαξονικός κόσμος απαλλάχτηκε διαδοχικά το ’45 και το ’90. Στην πραγματικότητα ο πόλεμος σταμάτησε μόνο μπροστά στην απειλή μιας παγκόσμιας επανάστασης. Και ο φασισμός επιστρατεύτηκε ως φάρμακο, αλλά απέτυχε να γιατρέψει την «ασθένεια». Κι αν τα ισχυρά κάστρα πέφτουν από μέσα, ενώ τώρα μένουν σκιές και φαντάσματα αυτού του κόσμου, ο κομμουνισμός δεν μπορεί να πεθάνει, γιατί τρέφεται από τον ίδιο τον εχθρό και πρόγονό του και από τις αντιφάσεις του.

Γι’ αυτό ο Τραμπ ένιωσε την ανάγκη να κηρύξει-οργανώσει εβδομάδα κατά του κομμουνισμού (ό,τι και αν ορίζει ο ίδιος ως τέτοιο), την οποία τίμησε στα καθ’ ημάς ο φασίστας Πλεύρης -από τη σπορά των ηττημένων του ’45- με την πλήρη στήριξη της αστικής δικαιοσύνης.

Οι κομμουνιστές ήταν η έκπληξη της ιστορίας στον 20ό αιώνα, αμφισβητώντας τον καπιταλισμό, μόλις μετά από έναν αιώνα κυριαρχίας του, ενώ αυτός χρειάστηκε 500 χρόνια για να επικρατήσει οριστικά της φεουδαρχίας. Και ο Βαβούδης ήταν ένας απ’ αυτούς, τους κομμουνιστές του εικοστού αιώνα, με μια σειρά σημαντικούς σταθμούς να σημαδεύουν τη ζωή του. 

Γεννήθηκε στην Οδησσό το 1905, στη σκιά ενός πολέμου και μιας επανάστασης (αν και οι επαναστατικοί χαρακτήρες δε διαμορφώνονται από... τα άστρα και τις χρονολογίες), ενώ έζησε ως έφηβος στη Λέσβο το μεγάλο κύμα του ξεριζωμού και της προσφυγιάς, λόγω ενός άλλου ιμπεριαλιστικού πολέμου, για να ακολουθήσουν το ΕΚ Πειραιά, η συνδικαλιστική δράση, η συνεργασία με τον Κλάρα, η θρυλική απόδραση των 8 κομμουνιστών από την Αίγινα, η συνεχής αλλαγή ταυτοτήτων (σε βαθμό να ξεχνάει το όνομά του) και η προσφυγή στη Σοβιετική Ένωση, για να γλιτώσει από τους αφηνιασμένους διώκτες του, ένας σύντομος γάμος, η ένταξη στον Κόκκινο Στρατό, η αποστολή στον Ισπανικό Εμφύλιο, οι μάχες, η μεταφορά από τα Πυρηναία με φορείο, η πολιορκία της Μόσχας, άλλος ένας τραυματισμός... Και ενώ πλησίαζε τα 45 και θα μπορούσε να επιλέξει να αποσυρθεί, δεν το δέχτηκε, αλλά αξιοποίησε τη νέα του ειδικότητα ως ασυρματιστή, αναλαμβάνοντας μια προμηθεϊκή αποστολή ως παράνομος στην Ελλάδα, όπου κατάφερε να σπάσει τον φόβο αλλά και την αλαζονεία του αντιπάλου, που όπως φάνηκε, τον είχε απασχολήσει σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Κι αν έχει νόημα να διαβάσουμε σήμερα ένα ιστορικό μυθιστόρημα για τη ζωή του, δεν είναι για να συγκινηθούμε απλώς. Λένε ότι η εποχή μας μοιάζει με τον Μεσοπόλεμο (αν και η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται) και το μέλλον διαφαίνεται δυσοίωνο, αλλά μπορεί να αποδειχτεί το ακριβώς αντίθετο. Και μπορεί να νιώθουμε μικροί μπροστά στις απαιτήσεις των καιρών ή διαβάζοντας για τη ζωή του Βαβούδη, αλλά αυτή μας δείχνει ότι μπορούμε να μεγαλώσουμε. Και αυτό είναι κάτι που θα μας χρειαστεί στο κοντινό μέλλον.

Στη συνέχεια μίλησε η συγγραφέας, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι αισθάνεται και αυτοπροσδιορίζεται μάλλον ως γραφιάς, δηλαδή ως χειρώνακτας της γραφής, και όχι μια ξεχωριστή συνομοταξία από τους υπόλοιπους. Είπε ότι οι λέξεις είναι φλέβες που κυλάει μέσα τους αίμα (όπως μας λέει ο Ρίτσος) ενώ οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να αποδομήσουν τη γλώσσα. Και ότι στην προσπάθειά της να δώσει τις δικές της απαντήσεις στα μεγάλα ζητήματα του καιρού μας, έπεφτε συνεχώς πάνω στην προσωπικότητα του Νίκου Βαβούδη. Ο οποίος θυσίασε το «εγώ» του απορρίπτοντας την αθλιότητα μιας βολεμένης ζωής και τη νοοτροπία που περιέγραψε υπέροχα ο Γκόρκι λέγοντας: μικροαστός είναι κάποιος που προτιμά τον εαυτό του...

Κι εδώ ίσως πρέπει να σφυρίξουμε το ημίχρονο, για να μην ξεχειλώσει σε μέγεθος η ανάρτηση και να βρούμε χώρο στον επίλογο για εκτιμήσεις και συμπεράσματα.

(Συνεχίζεται...)

Τι είναι και τι θέλει το αστικό πατατάκι

Πάει ο Κουτσούμπας μου, έγινε είδωλο, βγαίνει σε μεσημβρινά
Να ’τανε ψέμα, να ’ταν προβοκάτσια, αχ να ’τανε Πρωταπριλιά.

Που, όντως, Πρωταπριλιά θα ’ναι. Λες;

-Έρχεται μια φάση στη ζωή του οργανωμένου πρωτοπόρου (που είναι πρώτος σε όλα, στα μαθήματα, στον αγώνα και στο να κρατά μέσα του την γκρίνια και τη μελαγχολία), που κουρασμένος και αηδιασμένος, σαν τον Σκιπίωνα στην τελευταία σκηνή του «Αστερίξ Λεγεωνάριος», διατάσσει υποχώρηση. Η οποία μπορεί να είναι συντεταγμένη -κατά το «διαλυόμαστε συγκροτημένα» στις συγκεντρώσεις- αλλά βιώνεται προσωπικά, όπως κάθε ήττα.

Και τι είναι άραγε οι εκλογές, αν όχι μια μικρή ήττα, όπου δεν παίζουμε καν στο δικό μας γήπεδο, και ο βασικός κανόνας είναι πως δεν πρέπει να νικήσουμε ποτέ; Αλλιώς περιμένουν στη γωνία της ιστορίας τα τανκς, να διορθώσουν το λάθος του κυρίαρχου λαού, που δε διάλεξε τον Καραμανλή. Ή μας περιμένει το τέλος του Αγιέντε και η πικρή αλήθεια της Unidad Popular, που επαναλήφθηκε μια φορά σαν τραγωδία και άλλη μια σαν φάρσα, με τον Λαφαζάνη στο Νομισματοκοπείο.

Και δε θες να είσαι πάντα ο θλιμμένος στη γιορτή τους, τη γιορτή της δημοκρατίας τους, το πανηγυράκι του αστικού κοινοβουλευτισμού, όπου τη βγάζεις με μαλλί της γριάς -σαν του Λυκουρέζου. Θες να πάρεις πατατάκια, να αποτραβηχτείς και να κρατήσεις μια απόσταση, αλλά όχι μπρεχτική αποστασιοποίηση, να μην έχεις δηλαδή ενεργό ανάμιξη στα πράγματα. Θες να ξαποστάσεις, να ζήσεις τη γλυκιά ξεκούραση του πολεμιστή που κουράστηκε να περιμένει στο χαράκωμα -πόλεμος θέσεων- χωρίς να πολεμάει, να βλέπει τα πράγματα να μην αλλάζουν, να μην αλλάζουν από όσα κάνει ο ίδιος, να αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο.

Θες να πας για μια φορά ενάντια στο σύνθημα και να μείνεις θεατής στα πράγματα. Να απολαύσεις άρτον (δηλαδή πίτσα ή πατατάκια) κι εκλογικά θεάματα, με πολιτικό άλλοθι. Να χαλαρώσεις και να απολαύσεις τη στιγμή, που δεν μπορείς να αποφύγεις. Να παρακολουθείς λαίμαργα τις εξελίξεις, να βγάζεις με γεμάτο στόμα άναρθρες κραυγές -και ψίχουλα που εκσφενδονίζονται- αντί να αρθρώνεις πολιτικό λόγο με σοβαρά επιχειρήματα που ελάχιστοι ακούν, λιγότεροι προσέχουν κι ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν.

Να πάρεις μια μέρα ρεπό. Να κάνεις χαβαλέ, σα να βλέπεις Γιουροβίζιον. Σύνδεση με Μανταμάδο Λέσβου: Μεσιέ Κουτσουμπάς, ντουζ πουά.

Αλλά ο οργανωμένος κομμουνιστής (γιατί, υπάρχουν και άλλοι;) δεν έχει δικαίωμα στην τεμπελιά. Κι αντί για χαβαλέ, μπαίνει εκλογικός αντιπρόσωπος και τρώει τα σ’κώτια του, να μετράει ψηφοδέλτια, σταυρούς και σφυροδρέπανα, να καλύπτει άτυπα το κενό της εφορευτικής, να ανοίγει και να κλείνει το μαγαζί μαζί με τον δικαστικό αντιπρόσωπο, αλλά να μην παίρνει καμία αποζημίωση για τη χαμένη μέρα -ούτε καν μια ηθική επιβράβευση από τους συσχετισμούς, που συνεχίζουν καταθλιπτικοί, χωρίς να βλέπουν τη δική μας αισιοδοξία.

Τι εστί λοιπόν (αστικό, εκλογικό) πατατάκι; Να κόβεις φάτσες στα πάνελ, λίγο πριν το πρώτο έξιτ πολ, για να μαντέψεις το αποτέλεσμα. Η Βίκυ Μοσχολιού στα γραφεία της ΝΔ, να κάνει ανακουφισμένη το σήμα της νίκης, λίγο πριν έρθει η κρυάδα. Ο Βενιζέλος να θέτει ταπεινά την αφεντιά του στην υπηρεσία της παράταξης, πριν καν κρυώσει το πτώμα του ΠαΣοΚ. Η κλασική λατρεμένη φράση: ας περιμένουμε να μπει η Β’ Αθήνας -σα να λες: να ωριμάσουν οι συνθήκες. Η ροή των αποτελεσμάτων κι οι πρώτοι πίνακες από τα κουτσοχώρια: «Πέρα Παναγιά: Μαντάς 2, Κουτσούμπας 98%. Δώθε Παναγιά...» Η διαχρονική απορία: «πού βρέθηκαν τόσοι μουλούδες/εκκε/τροτσκιστές/κοκ, στην τάδε ραχούλα...»; Και το παραδοσιακό ξενύχτι, για να φυσήξουμε το ποσοστό του κόμματος, που ανέβαινε αργά και βασανιστικά -όσο έμπαινε η Β’ Αθήνας...

Ο Καραμανλής να ανακοινώνει εκλογές πάνω στις στάχτες της Ηλείας και το Ευρωμπάσκετ, κάνοντας τον θρήνο πλεονέκτημα. Το Λαϊκό Στρώμα να μου ανακοινώνει με προγούλι: Παραγγέλνω αμέσως ένα στρέμμα πατάτες από το Νευροκόπι. Το Κόμμα να σκαρφαλώνει ανέλπιστα στο 8,15 και ο αμερικάνος της Ρωσίας να κλείνει το σπίτι των υπερφίαλων Ισπανών -που τελικά δεν ήταν και τόσο αντιπαθητική φουρνιά. Κάτι σαν τη «χούντα του Καραμανλή», που έλεγαν τα πλακάτ του ΣΕΚ, που στην πορεία έγινε «βασιλιάς ήλιος» που «τον έφαγαν οι νταβατζήδες και οι Αμερικάνοι» και τώρα παίρνει τώρα τα στελέχη του ο ΣΥΡΙΖΑ στα ψηφοδέλτιά του. Με τη διαφορά πως οι Ισπανοί στο μπάσκετ είναι όντως αρκετά συμπαθείς -αν εξαιρέσεις τον προκλητικό Ρούντι και κάνα δυο ακόμα.

Και από κοντά το προεκλογικό πατατάκι: Ο Βαγγέλας της ΝΔ να χαμηλώνει το σώμα του, για να τρολάρει τον σκηνοθέτη του ντιμπέι(τ), που τον δείχνει πιο κοντό από τον Τσίπρα. Τα προεκλογικά πεντάλεπτα του κάθε πικραμένου (κατά φαντασίαν) συνεχιστή του Καποδίστρια και του Βενιζέλου. Ο «Ενικός» του ’12 με την Αλέκα και τους βαλτούς «αγανακτισμένους», που ξεσπούσαν και έφευγαν ζωντανά από το στούντιο. Η χαμογελαστή αμηχανία μετά από κάθε καλτ σποτ: «Έρχεται θύελλα» - «Βρυξέλλες; Εμείς πάμε αγώνα...». Τα δημοσκοπικά μπαλόνια του Θεοδωρικάκου και άλλων, από Οικολόγους Πράσινους μέχρι ΔΗΜΑΡ και Δημαρά, που ξεφούσκωναν γρήγορα, αλλά ήταν καλά αναχώματα.

Η αγωνία να δεις τη σύνθεση των πάνελ της Δευτέρας: αν θα έχει Παφίλη ο Χατζηνίκος -όταν το έπαιζε αντι-μνημονιακός-, αν θα θολώσει ο Μπογιό να αρχίσει τα κουτσαβάκικα, αν θα κάνει την «Ανατροπή» ο Πρετεντέρης να φέρει κάποιον δικό μας. Ή αν θα παίζει τον αριστερό ο Κουναλάκης, για 30ή συνεχόμενη βδομάδα. Κάτι μεταμεσονύχτια καμένα ντιμπέι με τα μικρά κόμματα, που στρίμωχναν τον Τζήμερο δίπλα στον Χάγιο, τον Μπίστη, τον Σάββα και τη θεωρία των δύο άκρων. Και μια εκπομπή του Παπαδάκη, που έκανε σύνδεση με σπίτια και οικογένειες: οικογένεια Πασόκων, Κουκουέδων κοκ. Σαν σκηνή του Ρετιρέ, με σενάριο Δαλιανίδη. Και πού θα τα βρούμε αυτά άραγε -ποιος τα ’χει να τα ανεβάσει;

Τώρα πια η χαρά έχει λιγοστέψει. Ίσως φταίει η παγκόσμια σταθερά, το ποσοστό PH που σου αφαιρεί το στοιχείο της έκπληξης. Ίσως φταίνε οι νέες γενιές αστών πολιτικών, που είναι σαν ατάλαντοι ηθοποιοί, χωρίς καλό κείμενο και χωρίς πλάκα -σαν τη φθίνουσα πορεία της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ίσως φταίει ότι δε βγαίνουν πουθενά σχεδόν οι δικοί μας ή ότι βγαίνουν οι παρεμβάσεις τους μαζεμένς στο portal και δε χρειάζεται να περιμένεις μαζοχιστικά πότε θα έρθει η σειρά τους, για να τους πουν ότι πρέπει να πάμε σε διαφημίσεις. Ίσως απλά να φταίει ότι μεγαλώσαμε πια κι ωριμάσαμε, σε αντίθεση με τις συνθήκες. Βασικά μπορεί και αντίστροφα.

Αλλά δεν το φτιάχνουν πια όπως παλιά -στα χρόνια της μεταπολίτευσης- το αστικό πατατάκι. Και αν αυτή είναι η απόδειξη πως γίνεσαι μπάρμπας, την ψηφίζω δαγκωτό...

Υστερόγραφα

1. Το 13ο -το γουρλίδικο- Συνέδριο του ΚΚΕ. Το 4ο Συνέδριο της ΚΝΕ -και το επόμενο Έκτακτο. Η 6η Ολομέλεια -ποια απ’ όλες, θα μου πεις. Η εποχή του φραξιονισμού χωρίς αρχές -εντάξει να φραξιονίζεις, αλλά πού είναι οι αρχές σου; Η έφοδος στα γραφεία της Τασκένδης, το αυτί του Πάνου Δημητρίου... Και τόσες άλλες δραματικές στιγμές, που θα τα έδινες όλα για να τις ζήσεις και ας ξέρεις πως δεν πρέπει να τις ξαναζήσουμε ποτέ πια. Μοναδικές ιστορίες, για να τρως όλο το φαγητό σου, τις κρύες νύχτες του χειμώνα, μπροστά από το τζάκι και την κρύπτη της ιστορίας που δεν τελείωσε.

Σαν το δικό μας -το ταξικό, κομμουνιστικό- πατατάκι, δεν έχει...

2. Κι αν θες απόδειξη για όλα αυτά, μπορείς να βάλεις να δεις πρωταπριλιάτικα Κουτσούμπα στη Ναταλία Γερμανού. Και δεν εννοώ αυτήν...

Πιο καλτ πατατάκι δε γίνεται...

Κάποτε γκρίνιαζαν πως το ΚΚΕ δεν είναι καθόλου επικοινωνιακό. Τώρα γκρινιάζουν πως έχει παραγίνει. Ακολουθούν αντανακλαστικά το ραβδί που λυγίζει από την ανάποδη. Αλλά και ο ΓΓ, με το επιτελείο του, άλλο που δε θέλουν από τέτοια -όχι σαν την Αλέκα, που γινόταν σταρ, επειδή απέφευγε τη δημοσιότητα. Αλλά... αυτοί είναι/είμαστε...

Οκ, η Γερμανού δεν είναι η χειρότερη σε αυτό το είδος, άσε που για ένα φεγγάρι έγινε σύμβολο αγώνα για τη μίζερη αντιπολίτευση των συριζοτρόλ. Αλλά δεν είναι καν άξια του ονόματος του Φρέντυ Γερμανού, που ήταν κλασικός δεξιός αλλά μύριζε μεταπολίτευση και Ελευθεροτυπία. Τουλάχιστον ο Κουτσούμπας μπορεί να πει στην εκπομπή για το κύκνειο άσμα του, το ημιτελές «Αντικείμενο» για τον Ζαχαριάδη, και πόσο αντικομμουνιστικό γινόταν, όταν δεν ήταν απλά καλτ -με την πάλη του ήρωα με την ινστρούκτορα της ΚΟΥΤΒ, προτού συνεχίσουν να κυλιούνται, σε άλλο είδος (ερωτικής) πάλης...

Αν είναι να γίνει, αντικείμενο τηλεθέασης ο ίδιος, ας βγει τουλάχιστον και ένα συμπέρασμα για το κοινό, όχι μόνο ατάκες για το Λούμπεν...

3. Πέστε με τρελό, πέστε με τρελό
Εγώ δε συμπαθώ τη Ναταλία...
Άσε που βάζει 100 φίλτρα πάνω της και γυαλίζει στο γυαλί.

Αν ήταν όλοι οι δεξιοί σαν τον Ξαρχάκο...

 Η βραδιά που αφιέρωσε το ΚΚΕ στον Σταύρο Ξαρχάκο είχε τόσα αξιοσημείωτα, συνειρμούς και προεκτάσεις, που δεν ξέρεις από ποιο να αρχίσεις να σχολιάζεις: απ' τα πιο σοβαρά και πολιτικά, μέχρι κάποια ζουμερά παραπολιτικά ή και τα πιο ευτελή, όπως η κλασική καζούρα στους γάβρους: "Από πότε έχει να δει τόσο κόσμο το ΣΕΦ;" και "Πότε παίζει πάλι το ΚΚΕ να ξαναγίνει sold out;".
Ή το... άτυπο "αριστερόμετρο" στους ερμηνευτές, που κάθονταν σχεδόν με τη σειρά. Αριστερά οι "βαμμένοι" Πασχαλίδης - Μποφίλιου, στο κέντρο ο Νταλάρας που εξιλεώνεται για το αμαρτωλό πρόσφατο παρελθόν, και στα δεξιά ο αμφίβολος Μητσιάς και η Γαλάνη, που είχε 30 χρόνια να έρθει σε κομματική εκδήλωση, από το Φεστιβάλ του '93...!

-Και η Σαΐα;
-Η Σαΐα χόρευε... όπως είπε σεφερλίζοντας ένας από τους θεατές.
Βασικά όμως απέδειξε πως ήρθε με το σπαθί της και όχι "βυσματικά", ως σύζυγος του Ξαρχάκου, ο οποίος έχει πάντα (πιο) νέες συντρόφισσες δίπλα του και ξανανιώνει. Το βασικό ελιξήριο της νιότης του κόσμου, ωστόσο, είναι η τέχνη του, αυτές οι συναυλίες και η αποθέωση που γνώρισε, που τον κάνουν να νιώθει δέκα χρόνια νεότερος -όπως και ο Θάνος πριν λίγα χρόνια.

Ακόμα και έτσι, βέβαια, θα ήταν μόλις 73 στα 74 και ίσως δε θα ήταν ενδεδειγμένο να βρίσκεται στη σκηνή και να διευθύνει τη συναυλία. Αλλά όποιος τον έβλεπε χτες εκστασιασμένο, με ενέργεια εφήβου, να σεληνιάζεται σε κάποια κομμάτια, θα αναθεωρούσε και ας μην είναι αναθεωρητής -έναν είχαμε, χτες τον πήρανε.

Και αν πρόσεχες τους ερμηνευτές, δύσκολα θα έβρισκες άλλη συναυλία που να συμμετέχουν και να την ζούνε με τόσο πάθος και οι ίδιοι, κάνοντας ως και χάι-φάιβ μεταξύ τους (το "κόλλα το", μάνα), σαν την Μποφίλιου στους άλλους. Και βασικά, το βασικό είναι να βρούμε όλοι μας κάποι@ να μας κοιτάζει με λατρεία, όπως η Νατάσσα τον ΓΓ.

Ο οποίος ήταν ο κλέφτης της χτεσινής παράστασης. Κι αν όλοι περίμεναν (κατά βάθος ήξεραν πως θα έχουμε) έναν χορό ή κάτι αντίστοιχο, λίγοι γνώριζαν τι θα γινόταν στο φινάλε, όταν πήρε το μικρόφωνο του Πασχαλίδη και το κρατούσε -χαμηλά- σιγουραγουδώντας μαζί με τους υπόλοιπους την "Άπονη Ζωή" κτλ. Κι αυτός εκεί, ούτε ένα mic drop. Αλλά αυτός είναι!
-Ρε Κουτσούμπα, τι λες τώρα
Που θα παίζεις ως τις 4 η ώρα...

Κι αν έκλεισαν λίγο "ανέμελα", με το "Κάνε υπομονή", ήταν έμμεση αναφορά στις συνθήκες που αργούν να ωριμάσουν, χωρίς να κοιτάζουν τη δική μας ανυπομονησία, για να γίνει ο ουρανός πιο γαλανός -μπορεί και κόκκινος, δε θα τα χαλάσουμε εκεί Σταύρο. Και βασικά δικός μας με έφοδο επουράνια. Που δεν το έγραφε στο ταμπλό, αλλά περίπου υπονοούνταν, όπως με τα περίφημα αποσιωπητικά της 2ης Ολομέλειας το '46...

Κι ήταν όλοι τους εκεί, όπως ο Φέρης που σκηνοθέτησε το "Ρεμπέτικο". Ακόμα και αυτοί που δε θα περίμενες ποτέ να είναι. Όπως ο Ζουράρις με το μπαστούνι του. Και ο Μίμης Δομάζος, σε λάθος σπορ - στάδιο, ομάδα και πολιτική παράταξη, πιθανότατα γιατί γνώριζε καλά τον Ξαρχάκο από τον καιρό της συνεργασίας του με τη Μοσχολιού που ήταν γυναίκα του (με κουμπάρο αξιωματούχο της χούντας). Κι ο εκκολαπτόμενος δήμαρχος Αθηναίων με τον Σύριζα -που τα έκανε όλα σωστά, εκτός από το κόμμα που διάλεξε να τον στηρίξει. Και ο Αλέξης Κωστάλας, αν και δεν είδα τι βαθμό έβαλε στην προσπάθεια του Κουτσούμπα.
So you think you can sing...

Σε κάποιους έλειψε το "Μεγάλο μας Τσίρκο" από την επιλογή των τραγουδιών, αλλά ήταν εκεί ως πανό με σύνθημα το πάντα επίκαιρο: Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι...

Κι ύστερα συνειδητοποιείς πως έχουν περάσει 50 χρόνια από τότε που γράφτηκε και ανέβηκε. Πως ο Ξαρχάκος έγραψε κάτι μεγάλο και ανεξίτηλο -που θα ήταν υπεραρκετό και ας μην είχε γράψει τίποτα άλλο στη ζωή του- πριν καν κλείσει τα 35. Ενώ ο σημερινός μέσος 35χρονος δυσκολεύεται να μείνει σε δικό του σπίτι, γιατί του λένε να σφίξει και άλλο το ζωνάρι και να ζήσει χειρότερα από τους δικούς του.
Για απόφοιτος Λυκείου, καλά τα κατάφερα, όπως είπε ειρωνικά και ο ίδιος για τους κυβερνώντες...

Συνειδητοποιείς πως κάποιοι νοσταλγούν εκείνα τα χρόνια, που ζούσε και βασίλευε ο έκπτωτος, που ήταν παράνομο το ΚΚΕ αλλά και οι παραστάσεις με τη μουσική του Ξαρχάκου, που υποτίθεται πως τον τιμούν, ως ομοϊδεάτη τους. Και πως μισούν δικαίως τη μεταπολίτευση, ως στιγμή που άλλαξε η μορφή πολιτεύματος αλλά και ως περίοδο συνολικά. Γιατί ακόμα και όσοι δήλωναν δεξιοί, σαν τον Ξαρχάκο, έγραφαν τόσο σπουδαία έργα, που πιστοποιούν την "ιδεολογική ηγεμονία" της αριστεράς, που τους κυνηγά ως εφιάλτης μέχρι σήμερα.

Ο Ξαρχάκος δήλωσε χτες πως το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που έχει τα κότσια να κάνει την υπέρβαση, δίνοντας εκ των προτέρων απάντηση στα τρολάκια του βαθέως μηχανισμού, που ξεσαλώνουν από χτες με σημαία τους την ιδεολογική μούχλα του αντικομμουνισμού. Κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν μειδιώντας την "υπέρβαση του '89", με κομμάτια αμπελόφυλλα στα δόντια τους και ψαγμένες αμπελοφιλοσοφίες για τον "ιστορικό συμβιβασμό αλά ελληνικά".

Αλλά το ΚΚΕ κάνει αυτή την υπέρβαση εδώ και χρόνια. Όταν κρίνει κάθε άτομο από τη θέση του στην παραγωγή και όχι από το ψηφοδέλτιο που έριξε στην κάλπη. Όταν επιδιώκει την πιο πλατιά κοινωνική συμμαχία, ενάντια σε κάθε λογής ξύλινα και ψευδεπίγραφα προοδευτικά αντινεοφιλελεύθερα μέτωπα. Και πρωτίστως όταν εκτιμά και αναδεικνύει αυτή την τέχνη που χειραφετεί και ανυψώνει το είδος μας, ενάντια στη λογοκρισία της αγοράς -όπως είπε εισαγωγικά ο ΓΓ, πριν πάρει το μικρόφωνο ανά χείρας.

Το κόμμα αυτό δε γεννά Ξαρχάκους, ούτε υπερανθρώπους χωρίς αντιφάσεις. Ξέρει όμως να παράγει πολιτισμό -πολιτικό και όχι μόνο- που μοιάζει με αληθινή υπέρβαση για έναν πολιτικό φορέα, αλλά είναι μονόδρομος για ένα κόμμα που έχει τα κότσια να υπερβεί τον κόσμο της εκμετάλλευσης και την ασχήμια του, που αποτυπώνεται στις ευτελείς καλλιτεχνικές του αξίες.

Κι αν κάποιοι δεξιοί ανησυχούν μήπως καπηλευτεί το ΚΚΕ τον Ξαρχάκο, αν έχουν αθώες ανησυχίες για τις ελευθερίες σε μια σοσιαλιστική κοινωνία αλλά δεν τους πειράζει αυτό το είδος αγοραίας ανελευθερίας που φιμώνει τον Ξαρχάκο και κρύβει το έργο του από τη νέα γενιά, μπορούμε να τους καθησυχάσουμε.

Αν όλοι οι δεξιοί είναι χρήσιμοι και αξιόλογοι σαν τον Ξαρχάκο, το βασικό μας καθήκον στην κοινωνία του μέλλοντος θα είναι να τιμάμε το έργο τους και να τους δίνουμε όλα τα εφόδια να το συνεχίσουν. Κι αν πάλι έχουν τις "αθώες ανησυχίες" του Τζήμερου, μπορούν να πάνε μαζί του στον βόθρο της ιστορίας να κάνουν τις τουαλέτες των γαλαζοαίματων. Ή εναλλακτικά να τους βάλουμε παρκαδόρους στο ΣΕΦ, που θέλει σχεδόν μια αιωνιότητα και μια μέρα για να αδειάσει από όλα τα αμάξια, για να έχουν αρκετό χρόνο να σκεφτούν πάνω στην αξία και χρησιμότητα του κεντρικού σχεδιασμού, κατά την εκκένωση ενός σταδίου -ή ενός βασιλικού πισινού...

Δελτίο Κομινφόρμ 12

Στον απόηχο των μαζικών πανεργατικών κινητοποιήσεων ενάντια στα προκαταρκτικά του τέταρτου μνημονίου, αλλά χωρίς την παραμικρή πολιτική σύνδεση με αυτές, ο πολιτικός ροκ σταρ, Γιάνης Βαρουφάκης, παρουσίασε στο κλειστό του Σπόρτινγκ τη νέα πολιτική του κίνηση, καταφέρνοντας να μαζέψει ένα στενό κύκλο συγγενών και φίλων -που με πολιτικούς όρους λέγεται σέχτα ή αλλιώς τρεις κι ο κούκος, που δε φέρνει την άνοιξη.

Λένε πως όταν είχε έρθει ο Έντι Τζόνσον στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό κι έπαιξε πρώτο αγώνα με τον ΠΑΟ στο Κύπελλο, είχε πάθει σοκ με τις συνθήκες και πίστευε πως το Σπόρτινγκ ήταν απλά ένα βοηθητικό κλειστό κι όχι η σάλα όπου θα γινόταν ο αγώνας (με το ιστορικό χαμηλό του 42-40, κάτω κι από το 45-44 στον πέμπτο τελικό της ίδιας χρονιάς).  Τηρουμένων των αναλογιών, αν πήγαινε κανείς δικός μας την Παρασκευή στο κλειστό, μπορεί να ξεγελιόταν και να πίστευε πως ήταν απλώς μια μικρή προσυγκέντρωση. Κι ύστερα να κάνει τις συγκρίσεις με τα εισιτήρια που έκοβε ο Μίτσελ Ουίγγινς (κι ο Αβδάλας, κι ο Παπαδάτος, ο Μποσγανάς, ο Χρήστος Χριστοδούλου, ο Αγγελίδης, ο Τόνι Κόστνερ, ο Κουβανός Γκίμπερτ, μη σου πω κι η Άννυ Κωνσταντινίδου). Για να μην πιάσουμε την ΚΝΕ που το γεμίζει άνετα μόνη της -και το παρκέ, όχι μόνο τις κερκίδες.

Αλλά στα δύσκολα έρχονται οι φίλοι, όπως η ΕφΣυν κι ο συντάκτης της, να συμμαζέψουν τα αδικαιολόγητα, θυμίζοντας τις αθλητικές αναλύσεις του γαλατικού κοινού από τον Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες: ο αγωνιστικός χώρος ήταν πολύ βαρύς, και τα αγριογούρουνα -που είναι πολύ ευαίσθητα ζώα- είχαν φάει κάτι αηδίες, ενώ το κοινό ήταν πιο ευγενές στις μέρες του Μαθουσαλίξ...
Κατ' αντιστοιχία, την Παρασκευή η παρουσίαση ήταν αργά το βράδυ, είχε μπάσκετ ο Ολυμπιακός -που ήταν το απόγευμα πάντως- κι ήταν μακριά από το κέντρο... Χώρια που τον πολεμούν τα ΜΜΕ κι οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ -που είναι βασικά επαρχιώτες, παρά φιλελέδες- παραγνωρίζοντας την εκδοτική του επιτυχία στην Ευρώπη.

Έτσι είναι... Κατά βάθος, ο Βαρουφάκης έγινε ροκ-σταρ επειδή τον πολέμησε ανελέητα το μιντιακό σύστημα για τις ριζοσπαστικές πολιτικές του απόψεις: πχ αποδοχή του μνημονιακού πυρήνα στο 70% του, και αταξικές αναφορές στην Ευρώπη-ΕΕ: εμείς δε μένουμε Ευρώπη, είμαστε η Ευρώπη που μάχεται για τη Δημοκρατία και την Αξιοπρέπεια.

Γιατί όχι όμως; Εδώ θεωρείται αριστερή σύγκρουση με το σύστημα το κακόγουστο σόου της Ραχήλ ή τα τρικάκια της ΛαΕ. Κι ένα σόου -σε αντίθεση με τις πολιτικές συγκεντρώσεις- χρειάζεται πολύ λίγα άτομα για να πιάσει. Πχ σαν τους 30 παρατρεχάμενους της Μακρή ή τις μερικές δεκάδες του Βαρουφάκη.

-Για όσους (επιμένουν να) μπερδεύουν τη σύγχρονη καπιταλιστική Ρωσία με τη Σοβιετική Ένωση, μπορούν απλώς να συγκρίνουν το λιγόψυχο -πλην πανάκριβο σαν γούνα- κουφάρι της σημερινής ΤΣΣΚΑ, με την παλιά κραταιά ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Μισθοφόροι vs ερασιτέχνες, που όμως αγαπάνε την τέχνη τους κι αυτό που κάνουν.

Το βράδυ, ο Ολυμπιακός πάει με φόρα για το 4ο (Ευρωπαϊκό), αλλά τον πρόλαβε στη γωνία ο Τσίπρας με το τέταρτο μνημόνιο και ο Μητσοτάκης με τις γουρλίδικες και γουρολμάτικες ευχές του.

Και μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα του Λαϊκού Στρώματος.
Είναι ο Ομπράντοβιτς ένα είδος μπασκετικού Μουρίνιο; Και πρέπει άραγε να ταχθούμε με την ήττα της δικής μας αστικής τάξης, στην ελληνοτουρκική διένεξη;

-Δεν είναι μόνο η νοσταλγία των λαών της Ευρώπης για το σοσιαλισμό που γνωρίσανε. Είναι και η εκτίμησή τους για τα "καλούδια" που τους έφερε ο "ελεύθερος" ιμπεριαλιστικός κόσμος.

Ο Ρίγκαν στη γειτονικής Βουλγαρία

Αλλά κι η προκλητικότητα του τελευταίου που στήνει μνημεία της νίκης του για λαομίσητους ηγέτες, που αν δεν ήταν πρόκληση, θα ήταν απλώς ανέκδοτο. Σαν κι αυτά που διηγούνταν στις μέρες τους ο Ρίγκαν.



-Μπορεί να μην έβαλε γραβάτα, αλλά μας την φόρεσε θηλιά και συνεχίζει με κρύα αστειάκια να προκαλεί για τη μαύρη τρύπα του χρέους. Και τώρα λέει πως μπορεί να χρειαστεί να φορέσει τελικά γραβάτα... Φοβερό, τρομερό!



Μόνο που στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί και γραβάτες...

Του Γιάννη Δερμεντζόγλου

Όποιος κρίνει την προοδευτικότητα ενός πολιτικού από το ντύσιμο και την εμφάνισή του, είναι σαν να βλέπει ένα προϊόν από τη συσκευασία ή ένα αστικό κόμμα από τις προεκλογικές του διακηρύξεις ή μια σύγκρουση από τις τρακατρούκες και το τηλεοπτικό σόου τριάντα χαρούμενων -όπως τις προάλλες στο Σύνταγμα. Ή να κάνει όλα τα παραπάνω μαζί...

-Μπορείτε επίσης να διαβάσετε τη συνέντευξη του Κουτσούμπα στα "Νέα", όπου μεταξύ άλλων απαντά στην κλασική πια ερώτηση περί συνεργασίας με ΛαΕ, Ανταρσυα, κτλ, για να πει ότι έχουμε κάτι καλύτερο, την κοινωνική συμμαχία.

Προτείνουμε κάτι πιο αποτελεσματικό και συνάμα ρεαλιστικό. Να τα "βρουν" μέσα στο κίνημα στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και τις σχολές οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι και οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, μέσα από τα σωματεία τους, τις επιτροπές αγώνα, τους συλλόγους τους, τις συσπειρώσεις τους, ανεξάρτητα τι έχουν ψηφίσει τα προηγούμενα χρόνια, ανεξάρτητα πως νιώθουν "αριστεροί", "δεξιοί", "προοδευτικοί", εάν είναι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. Να διαμορφώσουν τη δική τους συμμαχία, την κοινωνική συμμαχία, η οποία θα διαθέτει και σχέδιο, θα έχει και κατεύθυνση και πρόγραμμα δράσης σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή βάση, δεν θα περιορίζεται σε τρέχοντα ζητήματα, άμεσων διεκδικήσεων, αλλά θα στρέφεται ενάντια στο σύστημα, θα ανοίξει τη συζήτηση και την πάλη για την εξουσία που πρέπει να πάρουν οι εργάτες, ο λαός, για το οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο δράσης της. Μέσα σε αυτή τη συμμαχία έχουν θέση όλοι και όλες, όχι απλά ως κάποιες συνιστώσες κορυφών, που θα ποδηγετούν το κίνημα, αλλά μέσω των μελών και των φίλων τους θα μπορούν να συζητάνε και να αγωνίζονται για τα ωραιότερα ιδανικά που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία.

Κοινωνική συμμαχία. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο; 

Δελτίο Κομινφόρμ 11

Ας μαζέψουμε μερικές ειδήσεις της εβδομάδας για το αρχείο.

Χτες διεξήχθη η Γιουροβίζιον, γιορτάζοντας τη διαφορετικότητα, με μια σειρά πανομοιότυπα τραγούδια, και νικητή έναν Πορτογάλο (Εαακίτη, όπως λέει το Λαϊκό Στρώμα) που ήθελε να φορέσει ένα μπλουζάκι με ένα σύνθημα για τους πρόσφυγες, αλλά δεν τον άφησαν οι γιουροβιζιονικές αρχές, γνωστές για τις ανθρωπιστικές τους ευαισθησίες και τη δυσανεξία τους στα πολιτικά μηνύματα, που δεν αφορούν τον αντισταλινισμό, κι άλλες τέτοιες πανανθρώπινες ευρωπαϊκές αξίες.

Εντύπωση προκάλεσε πάντως κι ο αποκλεισμός της ρωσικής συμμετοχής, γιατί λέει η τραγουδίστριά της επισκέφτηκε "παράνομα" την Κριμαία, που η φασιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας τη θεωρεί δικό της έδαφος υπό ρωσική κατοχή.

Τα τελευταία χρόνια, η αγαπημένη ασχολία του κοινού της εκάστοτε διοργανώτριας ήταν να δείχνει τον ευρωπαϊκό του πολιτισμό, αποδοκιμάζοντας τη ρώσικη συμμετοχή. Τώρα τους απέκλεισαν εξ αρχής για να ξεμπερδεύουν μια ώρα αρχύτερα. Κι επειδή τους τραγουδιστές δεν μπορούν να τους βγάλουν ντοπέ, όπως τους αθλητές πέρσι στο Ρίο, βρίσκουν άλλες μεθόδους, που παραπέμπουν σε "ψυχροπολεμικές" εποχές, κι ας μην υπάρχει πια Σοβιετική Ένωση.

Αν τυχόν, πάντως, κάποιοι μπερδεύονται και ξεγελιούνται πχ με τις εικόνες από την πολυπληθή, πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στη Μόσχα, έρχονται κάποιες ειδήσεις, όπως αυτή με τις συλλήψεις μελών του ΚΕΚΡ-ΕΚΚ, για να τους χαλάσει έναν ωραίο συλλογισμό και να τους προσγειώσει στην πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας.

Όσο για το θεσμό-διαγωνισμό, μπορείτε να διαβάσετε εδώ ένα χορταστικό αφιέρωμα του μονίμως αχόρταστου Λαϊκού Στρώματος, σε δύο μέρη. Κι όχι, να μην περιμένετε τρίτο, επειδή νίκησε ο Εαακίτης...

-Σε άλλα νέα, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ζήτησε να αλλάξει η μέρα της απεργίας, επειδή συνέπιπτε με τις φοιτητικές εκλογές, που είχαν οριστεί για τις 17. Κι η ΔΑΠ ξέρει να ορίζει τις προτεραιότητές της και να καταλαβαίνει τι είναι πραγματικά σημαντικό. Σε επόμενο επεισόδιο, μπορεί να ζητήσει την αναβολή της διεξαγωγής της επανάστασης, επειδή είχε προγραμματίσει τις ίδιες μέρες μια εκδρομή στη Μύκονο -όπου μπορεί να μείνουν πολιτικοί εξόριστοι, μετά την επικράτησή μας.

Την ίδια στιγμή, η ΠΑΣΠ της Πάτρας (όχι πως έχουν βασικές διαφορές μεταξύ τους από πόλη σε πόλη, αλλά έχει κι αυτό τη σημασία του: της Πάτρας, κοντά στο "ηρωικό Καλέντζι") καταγγέλλει την Πανσπουδαστική για την παρακάτω φοβερή προεκλογική αφίσα της και την αδιαφάνεια στο δήμο, με την κόκκινη δημοτική αρχή και τα "δικά μας παιδιά" που μπήκαν από το παράθυρο. Να γελάνε και τα τσιμέντα που διόρισε ο Ανδρέας...

Κι η έμπνευση των συντρόφων συνεχίζεται, πηγαίνοντας από το καλό στο καλύτερο, καλώντας τους φοιτητές να μαυρίσουν τον παλιό κακό δικομματισμό (ΔΑΠΑΣΠ) για... καθαρά αγωνιστικούς λόγους.

Αλλά τι τα θες, οι Κνίτες δεν έχουν χιούμορ, αφού.

Όσο για τις φοιτητικές εκλογές, τελικά αναβλήθηκαν αυτές για μια βδομάδα, κι όπως ανακοινώνει η νεολαία της ΛαΕ -δηλ βασικά Αραν κι Αρας, που γεφύρωσαν το ιστορικό (;) χάσμα- θα κατεβούν σε αυτές κανονικά ως ΕΑΑΚ -για όσους τυχόν διατηρούσαν αμφιβολίες- αφού ατσάλωσαν την ενότητα με ξύλα (μεταξύ τους) κι αγώνες.
Πώς δενότανε το σχήμα...

Κρατήστε στα υπόψη και μια πρόσφατη δημοσκόπηση, που δείχνει την Ανταρσυα κοντά στο 2%, πάνω από ΛαΕ και Πλεύση, σε ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο, με τη ΛαΕ στη μέση, και το στόχο του 3% ως διακύβευμα κι επίδικο μαζί. Αλλά δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία...

Στο ίδιο πολιτικό μήκος κύματος, αξίζει μια αναφορά και στο πρωτοσέλιδο του Δρόμου της Αριστεράς, με ένα άρθρο του Τζ. Πέτρας που λέει "ομόφωνα στον Τσίπρα το βραβείο του προδότη της χρονιάς". Και σε αφήνει να αναρωτιέσαι τι βραβείο αξίζει σε αυτούς που πίστευαν τον Τσίπρα για δικό τους και προδόθηκαν από την πορεία του...

-Μία από τις ειδήσεις των ημερών είναι κι η συνέντευξη του ΓΓ στη Lifo, που συνήθως κυκλοφορεί με περιεχόμενο επιπέδου Σώτης, αλλά αυτή τη βδομάδα είχε ένα διαφορετικό τεύχος, με συνέντευξη Θεοδωράκη κι αναφορά στη Φρίντα Κάλο (όπου ευτυχώς είχε τα γνωστά αντισταλινικά στερεότυπα και μας έφερε στα ίσια μας).

Η συνέντευξη σχολιάστηκε για χίλιους δυο άλλους λόγους, εκτός από το περιεχόμενό της. Αξίζει να σταθεί κανείς με προσοχή στις απαντήσεις του Κουτσούμπα για το άνοιγμα της Κούβας στις αγορές, το μισθό που παίρνει, το... "κλειστό καταστατικό" του κόμματος, και το σύμφωνο συμβίωσης (ή την επιφύλαξη του κόμματος για το δικαίωμα της υιοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια)

-Στο τζημερικό μέτωπο, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι πάθαιναν ΣΚΑΪ, ήρθε το (τρισάθλιο κατά τα άλλα) δίδυμο Λυριτζή-Οικονόμου να κάνει την έκπληξη και να κόψει το επικοινωνιακό σόου του "πολιτικού μάνατζερ" στον αέρα, για να τον βάλει στη θέση του, όπως κανείς άλλος μέχρι τώρα. Και αν δεν το πιστεύετε, υπάρχει το βίντεο (κι η περιγραφή εδώ) όπου ομολογώ πως περίμενα να 'ρθει μια ανατροπή, ο Πρετεντέρης έστω, μια κωλοτούμπα, ένα χάπι εντ όπου θα τα βρούνε στο κοινό μέτωπο της λογικής... Αλλά τελικά όχι.
Τα ύστερα του κόσμου (της εκμετάλλευσης).

Μας έφερε όμως στα ίσια το συγκρότημα Αλαφούζου, με τον αρθρογράφο του Πάσχο, που πάσχει από ανίατο αντικομμουνισμό, και δεν τάσσεται μεν υπέρ του Τζήμερου, αλλά δεν μπορεί να πιστέψει κιόλας αυτούς που λένε ψέματα για το Καλίν -όπου κι αν βρίσκεται αυτό. Εννοεί προφανώς το γνωστό αστικό μύθο για το Κατίν, αλλά μπορεί να τον επηρεάζει το (γεωστρατηγικής σημασίας) Καλίνινγκραντ της Ρωσίας (που όλως παραδόξως δεν έχει αλλάξει όνομα) ή ακόμα κι η Καλίνκα.

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε εδώ τον αξιοσημείωτο συντονισμό φασιστοειδών και Τζήμερου, που σχολιάζει ο χτεσινός Ρίζος.

-Στο ΚΚΛΙ, εν τω μεταξύ, η διάσπαση είναι μη αναστρέψιμο γεγονός, και το ρήγμα βαθαίνει με νέα επεισόδια. Κι αν τα δύο τμήματα που διεκδικούν τον τίτλο, τα έντυπα και τα χρήματα του κόμματος θυμίζουν κάπως την κατάσταση που επικρατούσε μετά τη διάσπαση του 68' με το λεγόμενο "εσ." σε εμάς, η κρίση αγκαλιάζει και τη νεολαία, με σκηνικά που παραπέμπουν συνειρμικά στην κρίση της ΚΝΕ το 89'.

Η πιο συνεπής πτέρυγα φαίνεται να έχει την πλειοψηφία στις τάξεις της νεολαίας κι εμπόδισε την απόπειρα σύγκλησης ολομέλειας της νεολαίας στα γραφεία της Μαδρίτης από την άλλη πτέρυγα, που έχει βγάλει μάλιστα κι αφίσα καταγγελίας κατά της φράξιας, όπως την ονομάζει, σε ανακοίνωσή της όπου την κατηγορεί για μαφιόζικες μεθόδους...

Υγ: για τον τραγικό εκτροχιασμό του τρένου έξω από τη Θεσσαλονίκη, μπορείτε να διαβάσετε αυτό το κείμενο στην Κατιούσα

Δελτίο Κομινφόρμ 8

Κυριακάτικο σημειωματάριο

-Η πολιτική απόφαση του 20ού Συνεδρίου δε βάζει προφανώς κάτι καινούριο πολιτικά -σε σχέση με την εισήγηση και το κλείσιμο της απερχόμενης ΚΕ- αλλά είναι σημαντικό κείμενο που συνοψίζει την ουσία, την πολιτική ανάλυση του κόμματος, τις δραστηριότητες και τα καθήκοντα μέχρι το επόμενο συνέδριο.

Συνίσταται ιδιαίτερη ανάγνωση στο υποκεφάλαιο για την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την εκτίμηση πως ένας πιθανός πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές (ασχέτως ποιος επιτέθηκε πρώτος), αλλά και τον αγώνα ενάντια σε κάθε αλλαγή συνόρων, σε μια πιθανή εισβολή-κατοχή.

Όπως επίσης και στο υποκεφάλαιο για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ και τις εκτιμήσεις για τον αστικό ευρωσκεπτικισμό.
Η πάλη για την αποδέσμευση πρέπει να μπει στην προμετωπίδα των λαϊκών αγώνων, διεκδικώντας ταυτόχρονα τα κλειδιά της οικονομίας και την εξουσία.
Η καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα δε συνιστά ρήξη με το σύστημα, προς όφελος του λαού.
Αν επιλεγεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο από την αστική τάξη, το ΚΚΕ θα παλέψει με συγκεκριμένη γραμμή.
Το λαϊκό κίνημα πρέπει να αξιοποιήσει τις όποιες αντιθέσεις και να βαθύνει τα πιθανά ρήγματα.

Όποιος είναι καλοπροαίρετος, καταλαβαίνει καθαρά και ξάστερα.
Όποιος δε θέλει να ζυμώσει το στόχο της αποδέσμευσης από την ΕΕ, σε άμεση σύνδεση με την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και την αστική εξουσία, κοσκινίζει τα συνεδριακά ντοκουμέντα δέκα μέρες -που δε συγκλόνισαν τον κόσμο- μετά το συνέδριο κι ανακαλύπτει ασάφειες -ενώ κατάπινε αμάσητες τις δημιουργικές ασάφειες του Βαρουφάκη και το 70% του μνημονίου που είναι καλό και θα έπρεπε να το ψηφίσουμε κι από μόνοι μας.

-Η απάντηση του Μαργαρίτη στην Αυγή και τον (χαρές που) Καρτερό είναι απολαυστικό κείμενο -όπως άλλωστε και το αρχικό για τον Τσίπρα- με λεπτή πλην άκρως πολιτική ειρωνεία (υποθέτω πως σας είναι γνωστό το έντυπο "Πολίτης"). Ο Μαργαρίτης προκαλεί την εφημερίδα ή τον αρθρογράφο να υποδείξουν συγκεκριμένα τα σημεία που στοιχειοθετούν τις κατηγορίες τους (αμοραλισμός, καριερισμός, χρυσαυγίτικο υβρεολόγιο, κοκ) ή αλλιώς να παραδεχτούν ότι είναι ανακριβή.

Ο Καρτερός πουλάει τρέλα ζητώντας... "συγνώμη για την αντιγραφή" αυτούσιων φράσεων από το αρχικό κείμενο του Μαργαρίτη για τον Τσίπρα και τη φιέστα της Αμαλιάδας. Αλλά κάνει γαργάρα, γλου-γλου όλα τα υπόλοιπα που πρόσθεσε ο ίδιος, ή μάλλον κάνει την πάπια, και βασικά μια κότα λιράτη, που αποφεύγει την ουσία. Αν και από όλα τα πετούμενα, ίσως να του ταίριαζε καλύτερα το μαύρο κοράκι (με νύχια γαμψά), που γαβγίζει σαν κυβερνητικό μαντρόσκυλο κι εξαπέλυσε χυδαία επίθεση εναντίον ενός ιστορικού που σηκώνει το κύριο βάρος της ιστορικής αλήθειας -κυρίως για τη δεκαετία του 40'- και της υπεράσπισής της απέναντι στο ρεύμα Καλύβα-Μαραντζίδη, αλλά και λοιπούς παραχαράκτες, διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων -καλή ώρα.

Εκτός από την αποσιώπηση των χλευαστικών σημείων που πρόσθεσε από μόνος του ο Καρτερός και φανερώνουν βαθιά κομπλεξικό άτομο με απωθημένα απέναντι στο Μαργαρίτη, η πολιτική βρωμιά δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά αντανακλά συνολικά την κυβερνητική φυλλάδα της Αυγής. Η οποία είχε στη διάθεσή της -μια βδομάδα σχεδόν- την απάντηση του Μαργαρίτη και δεν τη δημοσίευσε παρά μόνο το απόγευμα του Σαββάτου στην ιστοσελίδα της (εκτός κι αν υπάρχει και στα σαββατοκυριακάτικα φύλλα της έντυπης έκδοσης). Όταν δηλ κυκλοφόρησαν στο κέντρο της Αθήνας οι κυριακάτικες εφημερίδες, είδαν τα περιεχόμενα του Ρίζου με την επιστολή που δε δημοσίευαν επί μία βδομάδα, κι έσπευσαν να προλάβουν, για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις...

-Ο Κουτσούμπας δανείστηκε στίχους της Μποφίλιου σε μια συνέντευξή του στις "Αληθινές Ειδήσεις", για να απαντήσει σε ερώτηση σχετικά με το ενδεχόμενο εκλογών.
Στις ειδήσεις είπαν πάλι για εκλογές
Και γελάνε με μας δώδεκα φυλές

Φαντάσου πχ να τον ρωτούσαν για την επανάσταση που έρχεται και τις προοπτικές της, για να τους απαντήσει: έρχονται οι μέρες του φωτός...
Και κάπου εκεί εξαντλούνται οι γνώσεις μου για τα τραγούδια της Μποφίλιου, και τα λογοπαίγνια που θα μπορούσα να σκεφτώ.
Υπάρχει και το "σε έχω βρει και σε χάνω", αλλά αυτό θα ταίριαζε καλύτερα για κάποιο αδικαίωτο -ακόμα- πολιτικό φλερτ, όπως της Ανταρσυα με τη ΛαΕ και τον ευρωσκεπτικισμό.

Αύριο το βράδυ, ο ΓΓ δίνει συνέντευξη στην ΕΡΤ -που έδωσε ρέστα τις τελευταίες μέρες- και τον Πάνο Χαρίτο (που στη νιότη του έδειχνε πως θα γινόταν άλλος), στην πρώτη τηλεοπτική εμφάνισή του μετά το συνέδριο. Θα έχει αν μη τι άλλο ενδιαφέρον...

-Την περασμένη βδομάδα, η δημόσια τηλεόραση -υπό αριστερή διοίκηση- έθαψε το 20ό συνέδριο του κόμματος.
Μες στη βδομάδα κατάφερε να βαφτίσει το απογευματινό συλλαλητήριο της Πέμπτης, όπου καλούσε η ΑΔΕΔΥ (με πιο αγωνιστικά ένσημα από τη ΓΣΕΕ), η ΛαΕ κι η Ανταρσυα (ή μάλλον ο συντονισμός για την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων) κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ!

Δεν ξέρω τι έκανε την Παρασκευή, που είχε όντως συλλαλητήριο το ΠΑΜΕ στην Ομόνοια (και σε όλες τις πόλεις της χώρας). Σίγουρα όμως θα ήταν λίγο δύσκολο να το μπερδέψει με τη μαζικότατη ανταπόκριση μερικών δεκάδων ατόμων στο παλλαϊκό κάλεσμα της Πέμπτης. Όχι σας τους άλλους, τους σεχταριστές, που είναι μερικές χιλιάδες και απομονώνονται.

Σήμερα ολοκληρώνεται και η παγκόσμια ημέρα δράσης για την υπεράσπιση των ΒΑΕ, που όπως έγραφαν κάποια πλακάτ στο συλλαλητήριο διαρκεί από 3-9 Απρίλη. Πού να δεις, σφε αναγνώστη, και στην επαναστατική κατάσταση, όταν κάθε μέρα θα μετράει σα μήνας, συμπυκνώνοντας πλούσια πολιτικά γεγονότα...

-Από τις τελευταίες κυκλοφορίες στο χώρο του βιβλίου, ξεχωρίζει η επανέκδοση του χρονικού του Μάη του 36' της Θεσσαλονίκης, που έγραψε ο Θέμης Κορνάρος. Καθώς κι η έκδοση της ΣΕ για τα 50χρονα από την επιβολή της δικτατορίας, με την επιμέλεια του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ, που θα παρουσιαστεί στην έδρα της κετουκε στον Περισσό, ανήμερα της μαύρης επετείου.

Η σημασία της έκδοσης έγκειται στα εξής: συνδέεται με τη μελέτη της αντίστοιχης περιόδου στα πλαίσια της συγγραφής του δοκιμίου (καθώς τα χρόνια της μεταπολίτευσης, ως το 91', εξετάζονται ξεχωριστά), έχει ενδιαφέρουσες θεματικές, κείμενα και ντοκουμέντα, και καταπιάνεται με μια ιστορική περίοδο, που δεν έχει φωτιστεί ιδιαίτερα από το κόμμα, με ολοκληρωμένες επεξεργασίες και προσεγγίσεις.

Από άλλους εκδοτικούς οίκους, ξεχωρίζω μια έκδοση των redmarks (που κάνουν λογοπαίγνιο και με το Μαρξ) της ΔΕΑ και τη βιογραφία του Κάρολου από τον Φραντς Μέρινγκ, συντρόφου της Ρόζας και του Κ. Λίμπκνεχτ, που πέθανε δύο βδομάδες μετά τη στυγερή δολοφονία τους από τους σοσιαλδημοκράτες.

-Το ιστορικό αρχείο της κετουκε εμπλουτίζεται διαρκώς εν όψει των 100χρονων του κόμματος.
Μέχρι κι ο Μητοτάκης προσκόμισε ένα έγγραφο από την Αντίσταση στην Κρήτη, για να παίξει το δικό του πολιτικό παιχνίδι με τους κατάλληλους συμβολισμούς (εθνικής συνεννόησης, κτλ). Κρίμα μόνο που δε βγήκε τελικά καμιά φωτογραφία με τον Κυριάκο και φόντο το Λένιν στα γραφεία του κόμματος στη Βουλή (όπου έγινε η συνάντηση με τον ΓΓ) για να γίνει και το σχετικό τρολάρισμα.

-Σχετικά με ένα δευτερεύον "προσωπικό" επεισόδιο των ημερών (πάτε στο σύνδεσμο, στο τελευταίο τρίλεπτο του αρχείου), το συμπέρασμα είναι πως όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνει οι κότες. Και δεν εννοώ προφανώς τώρα που πέφτουν οι όποιες γέφυρες, αλλά το αμέσως προηγούμενο διάστημα, τις 'λάθος πορείες' και τις επαφές με τα καβαλημένα ξεφτιλισμένα "εγώ", τους διάφορους επαγγελματίες κουκουεδολόγους, κτλ.

Αν δεν πιάνετε τα φωτογραφικά υπονοούμενα, δεν υπάρχει λόγος να εμβαθύνετε. Μπορείτε να συνταχθείτε με το ειλικρινές "δεν κατάλαβα τίποτα" που λέει ο Κοττάκης στο τέλος.

Υστερόγραφο

Έλαβα και προωθώ μερικούς συνδέσμους και μια ανακοίνωση για τις τελευταίες εξελίξεις στο ΕΚ Κοζάνης.
Tα στελέχη της ΔΑΚΕ έχουν χάσει την ψυχραιμία τους, κι όχι μόνο!

Το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Νομού Κοζάνης καταγγέλλει του τραμπουκισμούς της παράταξης της ΔΑΚΕ στο Εργατικό Κέντρο Ν Κοζάνης.

Για τις πρακτικές της ΔΑΚΕ τις επόμενες μέρες του Συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης

ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, το τελευταίο διάστημα, έχουν επιδοθεί, συνειδητά, σε ένα αισχρό αγώνα…

Εντάσεις στις εργασίες του ΕΚ Κοζάνης

Ακολουθεί η ανακοίνωση της Ταξικής Ενότητας, που καταλήγει με τη φράση: έχουμε μπροστά μας αγώνες που πρέπει να δοθούν και όχι να προδοθούν...

ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΗΚΕ Η ΕΦΟΡΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ -ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ Ν. ΚΟΖΑΝΗΣ

Εδώ και δύο μήνες εκδηλώθηκε η, από πριν σχεδιασμένη, προσπάθεια για την ολοκληρωτική κυριαρχία της ΔΑΚΕ στο Συνέδριο και συνεπώς στη νέα Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ν. Κοζάνης (ΕΚΝΚ). Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν στα τέλη Γενάρη του 2017 όταν το σωματείο στο οποίο «μετακόμισε» ο πρόεδρος του ΕΚΝΚ παρουσίασε αύξηση ψηφισάντων 683% σε σχέση με το 2014 και 13 αντιπροσώπους. Τον αντισυνδικαλιστικό κατήφορο της ΔΑΚΕ ακολούθησαν τόσο η διάσπασή της (ΑΚΕ), όσο και η ΠΑΣΚΕ, στήνοντας ένα μήνα πριν την διεξαγωγή του συνεδρίου τρία νέα σωματεία με τις επωνυμίες «Σωματείο Υπαλλήλων Ιδιωτικού Δικαίου και Ανέργων Περ. Εν. Κοζάνης», «Σωματείο Εργαζομένων η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Παράρτημα Κοζάνης» και το σωματείο με τον περίεργο τίτλο «Οργάνωση πολιτών ανέργων και επισφαλώς εν γένει εργαζομένων Περ. Εν. Κοζάνης», όπου αθροιστικά εμφανίζουν να ψήφισαν 1.903 που μεταφράζεται σε 39 αντιπροσώπους. Ανέστησαν το ανενεργό «Σωματείο Μαγείρων, Σερβιτόρων κλπ» (6 αντιπρόσωποι) και πέτυχαν αύξηση «μόνο» 220% στο «Σωματείο Τεχνικών Υπαλλήλων Ελλάδας, παράρτημα Κοζάνης» (6 αντιπρόσωποι).

Προσπαθώντας η κάθε μια απ’ αυτές (ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ) να εξασφαλίσουν το προβάδισμα έναντι των άλλων που θα τους εξασφάλιζε την πρωτιά και την καρέκλα, έκαναν πληθώρα αντικαταστατικών, παράνομων και αντισυνδικαλιστικών πράξεων.

Με την εφόρμησή τους οι παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ επιχείρησαν να νομιμοποιήσουν επιπλέον 66 αντιπροσώπους στο 35^ο Συνέδριο του ΕΚΝΚ ^[1].

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΚΝΚ στις 23/03 και 30/03 δεν έκανε δεκτή την εγγραφή αυτών των νέων σωματείων και δεν νομιμοποίησε τους αντιπροσώπους των σωματείων ήδη μελών του ΕΚΝΚ που παρουσίασαν ξαφνική, εξωφρενική και εξωπραγματική αύξηση των ψηφισάντων αναντίστοιχη με την αδράνεια και ολοκληρωτική απουσία τους από το εργατικό κίνημα και γενικότερα το δημόσιο χώρο. Στο 35^ο Συνέδριο παρ’ ότι ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ, αφού πρώτα «τα βρήκαν», προσπάθησαν με αιφνιδιασμό στην έναρξη του Συνεδρίου να πραγματοποιήσουν αντιδημοκρατική εκτροπή, το σώμα των αντιπροσώπων του Συνεδρίου την απέτρεψε, στις ψηφοφορίες επικύρωσε τις αποφάσεις των συνεδριάσεων του ΔΣ της 23/03 και 30/03 και με αδιαμφισβήτητη πλειοψηφία απέρριψε όλον αυτόν τον «στρατό» των 66 αντιπροσώπων.

Αφού οι αποφάσεις του Συνεδρίου, του ανώτατου σώματος των αντιπροσώπων των σωματείων, δεν άρεσαν σε ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ από την επόμενη κιόλας μέρα ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου για να τις προσβάλλουν δικαστικά καταθέτοντας αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων και ζητώντας η κάθε μια την νομιμοποίηση των αντιπροσώπων τους. Τελικά όλες οι αιτήσεις τους απορρίφθηκαν από το δικαστήριο την Παρασκευή κι έτσι την Κυριακή 09/04/2017 από τις 9:00 πμ μέχρι 19:00 μμ θα γίνουν οι εκλογές για νέο ΔΣ και αντιπροσώπους για ΓΣΕΕ με βάση τις αποφάσεις του 35^ου Συνεδρίου.

Η ΤΑΞική ΕΝότητα με την ακλόνητη στάση της αποτέλεσε τον σταθερό κορμό της αποτροπής και της ανάσχεσης αυτής της εφόρμησης, τόσο στο ΔΣ και στο Συνέδριο όσο και στο δικαστήριο, υπερασπιζόμενη τις αποφάσεις του ΔΣ και του Συνεδρίου.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι

Αυτή η προσπάθεια απέτυχε! Για να αποτύχουν και οι επόμενες χρειάζεται η αποφασιστική ενίσχυση της ΤΑΞικής ΕΝότητας στο νέο ΔΣ, η αύξηση της συμμετοχής των εργαζομένων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και ιδιαίτερα στα ταξικά προσανατολισμένα σωματεία, το τσάκισμα του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού και η απομόνωση των βαρώνων της «εργατικής αριστοκρατίας».

Έχουμε αγώνες μπροστά μας που πρέπει να δοθούν κι όχι να προδοθούν!

1^{[ ]} Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της «εφόρμησης», το 66 αντιστοιχεί στο 70% των 95 αντιπροσώπων του 35^ου Συνεδρίου!!!

Αιδώς Ηλείοι

Βασικά αιδώς Συριζαίοι. Δε μας φταίνε σε τίποτα οι συμπαθείς Πελοποννήσιοι, παρά τα στερεότυπα για τους καταυλακιώτες. Η Ηλεία εξάλλου και πιο ειδικά η Αμαλιάδα έβγαλε έναν Μπελογιάννη. Αν και το ΚΚΕ είναι που γεννά Μπελογιάννηδες, κι ας βγαίνουν ενίοτε και Δραγασάκηδες ή Αλέξηδες από τις γραμμές μας, που το εγκατέλειψαν, όταν απέτυχαν να το διαλύσουν από μέσα. Ενώ ο Σύριζα στην καλύτερη να γεννήσει Πλαστήρες, που δε διαφέρουν ουσιαστικά από τους Παπάγους. Κι όπως λέει ο Γιάννης Α-γιάννης στο τουίτα, αν πρέπει ο Τσίπρας να τιμήσει κάποιον μεθαύριο, στα εγκαίνια του μουσείου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα, δεν είναι ο κομμουνιστής ήρωας, αλλά ο Πλαστήρας. Που δε λύγισε στις πιέσεις και το λαϊκισμό της εποχής και προχώρησε θαρραλέα στην εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του...

Στον Αλέξη ταιριάζει ο ρόλος που έπαιξε ο Κατράκης στην ταινία "ο άνθρωπος με το γαρίφαλο", με τον Πλαστήρα που "ήταν καλός και δημοκράτης" αλλά σκόνταφτε διαρκώς σε τοίχο και βυθιζόταν σε απόγνωση, ήθελε να βοηθήσει, αλλά δεν τον άφηναν οι κακοί, το παρακράτος και οι ξένες δυνάμεις, που ήταν όμως σύμμαχοι και εταίροι και μας έδιναν οικονομικά πακέτα. Λες και ο Πλαστήρας να 'χε βγάλει έρπη το Μάρτη του 52' από τις πιέσεις και τη στενοχώρια του;

Τι να πει εξάλλου για το τιμώμενο πρόσωπο ο Τσίπρας; Να παρουσιάσει πχ μια λίστα με τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του (τρίτο μνημόνιο, πάμε για το τέταρτο, διάλυση ασφαλιστικού, χημικά στους συνταξιούχους, κοκ) και να πει στο τέλος: "έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα. Με το αίμα και τον ιδρώτα της 17ωρης διαπραγμάτευσής μας...";

Η μόνη σχέση που έχει ο Σύριζα με το όνομα Νίκος Μπελογιάννης είναι ο συνονόματος γιος του, που λέει ότι θα τον ψηφίσει ξανά με βαριά καρδιά, για να μην έρθει ο Κούλης, αλλά απογοητεύτηκε από αυτόν. Ενώ εμείς οι υπόλοιποι, ως γνωστόν, χτυπάμε το Σύριζα γιατί θέλουμε να έρθει ο Κούλης

Ποιος έχασε όμως την τσίπα για να τη βρει ο Τσίπρας, που δεν ορρωδεί προ ουδενός; Και πήρε έναν άλλο συντοπίτη Νίκο, τσιτάροντας -λέει- αποσπάσματα από το βιβλίο του Μπογιόπουλου για τον καπιταλισμό. Είναι ο οπορτουνιστικός παχυδερμισμός, ανόητε, που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει για να βγάλει εκλογική υπεραξία. Ακόμα και το Ναζίμ Χικμέτ, με μια μπλε λωρίδα στα μάτια, πιθανότατα για να μη βλέπει τη σκύλευση -όπως λέει ο Ζάχαρης.

Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια...

Αλλά τη μεγαλύτερη ξεφτίλα, την πιο χυδαία πασοκιά, δεν την έχουμε δει ακόμα.
Και για να παραφράσω τους Ιταλούς συντρόφους, όποιος πουλάει το λαό του, δεν έχει πρόβλημα να λερώσει και τους ήρωές του. Άσεμνη υπογραφή πάνω στα λαϊκά σύμβολα του αγώνα για να τα φέρει στα μέτρα του και να τα σπιλώσει.

Τους βαράς ή δεν τους (β)αράς κύριε πρόεδρε, κ. ΓΓ;
Είχε δίκιο η Ελληνοφρένεια, που το έθεσε σε σωστή βάση, για τον πολυμήχανο λαό που μπορεί να σκαρφιστεί κάτι, για να χαλάσει τη μόστρα και τη λεζάντα του Τσίπρα. (Δεν είναι εύκολο να το πει και να το κάνει όμως αυτό το ΚΚΕ και τα μέλη του, γιατί ουσιαστικά είναι άτυπος διοργανωτής των εγκαινίων του μουσείου που θα φιλοξενεί κυρίως δικό του αρχειακό υλικό κι η θέση του είναι αρκετά λεπτή).

Για αυτό η Ελληνοφρένεια μπήκε στο στόχαστρο του Left, που λέει ότι οι συντελεστές της έκαναν κάλεσμα σε βίαιες ενέργειες, θυμήθηκε και την πρόσφατη ιστορία περί σεξισμού του τσολιά και τα έβαλε όλα μαζί στο μπλέντερ, μαζί με τα μυαλά μας. Αν όλοι όσοι δεν ψηφίζουν Σύριζα είναι με τον Κούλη, τότε με το ίδιο σκεπτικό δεν τους είναι τίποτα να τσουβαλιάσουν κάθε πιθανή αντίδραση με τα φασιστοειδή και τους φραουλάδες που ευδοκιμούν στην περιοχή και την αντι-συγκέντρωση όσων έχουν αλλεργία στον κομμουνισμό και δε θέλουν το μουσείο στην πόλη (εντάξει δεν είναι κι όλοι οι Ηλείοι για μύρισμα). Μόνο αυτοί εξάλλου μπορούν να μπερδέψουν τον Τσίπρα με τον Μπελογιάννη και τους κομμουνιστές, οπότε είναι βολικοί από κάθε άποψη.

* * *

Χέρι-χέρι με την κυβέρνηση, πηγαίνει κι η εφημερίδα της κυβερνήσεως -κατά κόσμον ΕφΣυν- που ανήμερα Πρωταπριλιά -καθώς μοιάζει με ψέμα- κυκλοφορεί με υλικό από το φάκελο του Μπελογιάννη στην ασφάλεια. Πάνω-κάτω δηλ κάτι παρόμοιο με αυτό που έχει και ο σημερινός, σαββατοκυριακάτικος Ρίζος, αξιοποιώντας το κομματικό αρχείο.

Το οποίο αρχείο ή ένα τμήμα του τουλάχιστον, δεν ξέρω αν βρίσκεται μόνο στην κατοχή του κόμματος ή το έχουν οικειοποιηθεί και άλλοι, κατά το πρόσφατο παρελθόν, φωτοτυπώντας πχ ένα μεγάλο μέρος του, σημαντικά έγγραφα, στοιχεία, κτλ, που τα παρουσιάζουν για δικά τους, ως μέρος του... προσωπικού τους αρχείου. Και αυτό το σημειώνω γενικά, όχι απαραίτητα για τη συγκεκριμένη περίπτωση.
Λέω εγώ τώρα κι ο νοών νοείτω...

* * * 

Στο τελευταίο φύλλο της ίδιας εφημερίδας, υπάρχει άρθρο του ΓΓ εν όψει των εργασιών του συνεδρίου, όπου σημειώνει μεταξύ άλλων.

Τα αδιέξοδα αυτά οξύνουν και τους υπαρκτούς ανταγωνισμούς και αντιθέσεις ανάμεσα στα κράτη, δημιουργούν προβλήματα συνοχής, ακόμη και σε παραδοσιακές συμμαχίες, όπως είναι η ΕΕ.
Δεν αποκλείουμε μέσα σε αυτό πλαίσιο να δυναμώσει η συζήτηση για αποπομπή χωρών από την Ευρωζώνη, την ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Ή ακόμη να επικρατήσουν, στις κυρίαρχες τάξεις κρατών, απόψεις ότι η έξοδος από αυτές τις συμμαχίες, η αναζήτηση ίσως άλλων συμμαχιών υπηρετεί καλύτερα τα δικά τους συμφέροντα. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο το ΚΚΕ ούτε θα αιφνιδιαστεί ούτε θα σοκαριστεί, θα δώσει αποφασιστικά τη μάχη με το μέρος των καταπιεσμένων, υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων. Θα υπερασπιστεί το λαό από την αντιλαϊκή πολιτική που θα συνεχιστεί. Στην περίπτωση υποτίμησης του νομίσματος, μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας ή της επιδίωξης τμημάτων του κεφαλαίου να φορτώσουν την όποια ζημιά τους στο λαό, θα δώσει τη μάχη ενάντια σε πιθανά σε τέτοιες περιπτώσεις φαινόμενα, όπως της αισχροκέρδειας, ακόμα και τεχνητής έλλειψης τροφίμων και φαρμάκων. Θα αξιοποιήσει ρωγμές που ενδεχομένως υπάρξουν μέσα στην αστική τάξη, όμως ταυτόχρονα θα καλέσει το λαό να μην επιλέξει αν θα χρεοκοπήσει με ευρώ ή δραχμή, αλλά να έρθει σε ρήξη συνολικά με την εξουσία του κεφαλαίου, που όσο υπάρχει θα οδηγεί σε τέτοιες αντιλαϊκές πολιτικές και συμμαχίες, να κατευθύνει την πάλη του για να έρθει επιτέλους πραγματικά ο λαός στην εξουσία. 

Αυτή είναι και η θεμελιακή διαφορά του ΚΚΕ από τις δυνάμεις του λεγόμενου ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη και την Ελλάδα, που μιλάνε για έξοδο από το ευρώ ή και την ΕΕ, ως στοιχείο ενίσχυσης της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας. Και έτσι ουσιαστικά βάζουν εμπόδια στο ριζοσπαστισμό, την αντικαπιταλιστική πάλη, παίζουν το παιχνίδι τμημάτων του κεφαλαίου και πάνω από όλα καλλιεργούν την αυταπάτη ότι μπορεί ένας καπιταλισμός με εθνικό νόμισμα να είναι λιγότερο βάρβαρος και «πιο δίκαιος» από τον σημερινό.

Το πιο σημαντικό είναι ότι σε συνθήκες σαν τις σημερινές, μεγάλης οικονομικής κρίσης, οξυμένων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, μεγαλώνουν και οι κίνδυνοι για ένταση των πολεμικών συγκρούσεων.
Γι' αυτό χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας για αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, για κλείσιμο των ξένων βάσεων στην Ελλάδα, για να φύγει το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.

Αντίστοιχα καθαρή είναι κι η ανακοίνωση του ΠΓ της κετουκε, για τα 60χρονα της ΕΚΑΧ, που έγινε ΕΟΚ και μετά ΕΕ, αν και τελευταία δεν είναι ακριβώς ενωμένη, αλλά ανέκαθεν ήταν λυκοσυμμαχία και λάκκος των λεόντων, για τους λαούς της Ευρώπης. Όχι βέβαια πως αυτό αρκεί για να πείσει τους διάφορους καλοθελητές, που έχουν έτοιμα συμπεράσματα -και αν δε συμφωνούν στοιχειωδώς με τα γεγονότα, τόσο το χειρότερο για αυτά. Εξάλλου, η τελευταία λέξη τους είναι να τα εξηγούν όλα αυτά με την ανακάλυψη της "διγλωσσίας" και να καθαρίζουν.

Υγ: είχα σκεφτεί και μια αναφορά σε ένα "antifa" φύλλο του Έθνους, μεσοβδόμαδα (που είχε ένα αφιέρωμα για τα 100 χρόνια του ΣΕΗ, αναφορά σε μια καλλιτεχνική έκθεση στη Θεσσαλονίκη για την Οχτωβριανή Επανάσταση κι ένα άρθρο σε καθαρά ευρωσκεπτικιστική λογική, ενάντια στην ΕΕ και την εξάρτηση της χώρας (κι όχι δεν έβαζε μόνο θέμα νομίσματος).
Τα στρίμωξα όμως σε ένα υστερόγραφο, για την οικονομία της ανάρτησης.

Ήμουν Συριζαίος, δε μίλησα

Το χτεσινό σχόλιο του ratm ήταν κάτι μεταξύ προδημοσίευσης και "χαλάστρας". Οι Συριζαίοι είναι καταδικασμένοι να λουστούν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά για τα οποία αγωνίστηκαν. Ποια; Ε όλα αυτά. Το ένα, το άλλο, από εδώ, από εκεί...

Πάρε για παράδειγμα τον Αλέξη ("ο γκάβλας" κατά Ζαραλίκον).
Αναδείχτηκε ως "παιδί των μαθητικών καταλήψεων", αλλά ως πρωθυπουργός συνέδεσε το όνομά του με εισαγγελικές παρεμβάσεις για τη διάλυσή τους. Εις ανώτερα, άντε και σε μαθητοδικεία.
Οι καταλήψεις συνδέθηκαν με τη δολοφονία του Τεμπονέρα από τον Καλαμπόκα, στέλεχος της ΝΔ στην Πάτρα, όπου είχε υψηλόβαθμη στελεχική θέση και ο Ν. Νικολόπουλος, μετέπειτα συνεργάτης του Τσίπρα, στη συγκυβέρνηση με τους ΑνΕλλ.

Μία από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις του ως επικεφαλής της Νεολαίας του Συνασπισμού τότε, ήταν εν όψει της επίσκεψης του Κλίντον στην Αθήνα, το Νοέμβριο του 99', με την πρωτοβουλία της ΚΝΕ για κοινή συνέντευξη τύπου των πολιτικών νεολαιών. Από εκεί μας έχει μείνει και η "ιστορική" φωτογραφία με το Σοφιανό (που είχε ασπρίσει από τότε, με όσα έζησε, τραβώντας το δύσκολο κουπί της ανασυγκρότησης της νεολαίας).

Πιθανότατα, δε θα μπορούσε να φανταστεί τότε πως πριν κλείσουν καν δυο δεκαετίες, θα υποδεχόταν επίσημα, από τη θέση του πρωθυπουργού, έναν άλλο Αμερικανό πρόεδρο, πάλι κοντά στην επέτειο του Πολυτεχνείου, αλλά με τελείως διαφορετικά (;) αισθήματα, χωρίς να διαδηλώνει στους δρόμους. Εξάλλου ο Ομπάμα είναι φίλος μας (και αυτός) και θα μας βοηθήσει στο ζήτημα του χρέους.

Πώς τα φέρνει η σουζάνα η Ζωή (όχι η Κωνσταντοπούλου)!

Κι αν αυτά συνέβησαν με τον αρχηγό, πριν καν γίνει αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αρχίσει τα παχιά λόγια, που τον εκθέτουν, φαντάσου τι έγινε στη συνέχεια, σε επίπεδο και κλίμακα κόμματος, με όλους τους Συριζαίους, συνολικά. Δεν έχουν αφήσει ούτε ένα μέτωπο (ούτε ρουθούνι) ανοιχτό, που να μην είπαν κάτι και να κάνουν ακριβώς το αντίθετο.

Έκαναν σημαία το αντιμνημόνιο, για να ψηφίσουν τελικά το τρίτο και μακρύτερο. Κι όταν το 'φεραν στη βουλή, δε μίλησαν, γιατί είχαν έναν έρπη στο κάτω χείλος, που τους ενοχλούσε.

Έκαναν σημαία τους ότι ξεμπερδεύουν με το παλιό, κι έφεραν τον Πάκη για ΠτΔ και τον Βύρωνα για επικεφαλής στο ΕΣΡ (άσχετα που δεν περπάτησε). Αλλά ήταν Συριζαίοι και δε μίλησαν, γιατί ήταν μπουκωμένοι με την κουτάλα της Αλλαγής.

Όταν έγιναν πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, ήταν Συριζαίοι, δε μίλησαν. Είχε κλείσει η φωνή τους από πριν, που φώναζαν "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη".

Όταν είδαν το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (που ήταν μετριοπαθής κεϊνσιανισμός, σύμφωνα με το Λαπαβίτσα) να μένει στα χαρτιά, δε μίλησαν, γιατί δεν ήταν από τη Θεσσαλονίκη (οι περισσότεροι), ούτε καν από την Γκότα ή την Ερφούρτη.

Όταν πέρασαν το ασφαλιστικό, όταν έπνιξαν στα χημικά τους συνταξιούχους, όταν, όταν, όταν... δε μίλησαν γιατί ήταν Συριζαίοι, έμμισθα τρολ του διαδικτύου, για 500 ευρώ (πολύ καλό συμπλήρωμα για δεύτερη δουλειά-παράλληλη απασχόληση).

Ή μάλλον μίλησαν κάποιοι, εκφράζοντας την αντίθεσή τους με την κυβέρνηση που στηρίζουν, μέχρι να σβήσει ο ήλιος (ο ανατέλλων του ΠαΣοΚ). Και μένεις τελικά με την απορία τι απ' τα δυο είναι πιο προκλητικό: η εκκωφαντική σιωπή τους, ή οι υποκριτικές φωνές διαμαρτυρίας, χωρίς αντίκρισμα, για τα μάτια του κόσμου.

Το ερώτημα δεν είναι η δική τους πολυφωνική οσφυοκαμψία. Αλλά να σπάσουμε την αφωνία της δικής μας πλευράς και τη σιγή νεκροταφείου, ως ένα από τα στάδια του πένθους, που επικρατεί σε πολύ κόσμο τα τελευταία χρόνια. Τι θα κάνουμε για να ενώσουμε τις φωνές μας και να δούμε σε ποια κατεύθυνση θα τις οδηγήσουμε.

Αντί επιλόγου ή κάποιου άλλου υστερόγραφου, αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε μερικά λεπτά για να διαβάσετε τα εξής:
-μια διαφορετική συνέντευξη του Κουτσούμπα στον Καμπουράκη (και την καινούρια σελίδα του), με τις "φρέσκιες, εναλλακτικές" ερωτήσεις του. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα.

Έχετε μετρήσει στα αρχεία του Περισσού, πόσοι από τους σημερινούς υπουργούς, βουλευτές, γραμματείς και Φαρισαίοι της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και άλλων πολιτικών χώρων, πέρασαν από τις γραμμές του Κόμματος και της νεολαίας σας;

Τόσοι ώστε εάν ήταν στο ΚΚΕ όλοι αυτοί, θα ήμασταν σήμερα η μεγαλύτερη Κοινοβουλευτική Ομάδα. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση, δε θα ήμασταν πλέον ΚΚΕ…

Αλήθεια, όταν ακούτε τον Γιώργο Κατρούγκαλο να λέει ότι ήταν και παραμένει κομμουνιστής, πως αντιδράτε;

Αντί απάντησης σας στέλνω ένα ευρηματικό γελοιογράφημα που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο.

Και από την ίδια σελίδα, δύο κείμενα του Αντώνη Αναστασόπουλου.

-God Bless America

για τις Πασοκικές παλινωδίες της ΔΦΑ εν όψει Ομπάμα κι όχι μόνο

-Παίρνω το Σύνταγμα και φεύγω

για τα παιδάκια με την μπάλα, τους καπιταλιστές με τα μέσα παραγωγής και το στημένο παιχνίδι.