Υπάρχει λύση

Κοίταξε το αυτοσχέδιο αφισάκι και τη συνέχεια, κάτω από το κεντρικό σύνθημα: θα μιλήσει ο γγ του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης. Ώρα, ημερομηνία, μέρος, κτλ. Εκτίμησε την ακούσια ρίμα (λύση-μιλήσει), τη μετριοφροσύνη του Καζάκη που τιτλοφορούνταν απλώς ως γγ και δεν είχε αυτοανακηρυχθεί ακόμα Μεσσίας, και το χιούμορ των διοργανωτών, που εντόπιζαν τη λύση του προβλήματος στην ομιλία ενός τηλεσωτήρα.

Η αλήθεια είναι στο Δημήτρη Καζάκη. Γκέγκε;

Κρίμα μόνο που δεν ήταν εκεί, να το δει για να γελάσει, κι η σφισσα με την οποία μιλούσε πριν από λίγο. Θα ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς για το τι μέλλει γενέσθαι. Ή και μια πραγματική διέξοδος. Ποτέ δεν ξέρεις…

Είχαν ξεκινήσει με αγνό και άδολο τρολάρισμα, παραλληλίζοντας την ομοφοβία με την πρωην(ο)φοβία, για τους παλιούς συντρόφους που (πήγαν στον παράδεισο και) όλοι τους αποφεύγουν στην αρχή, για ένα διάστημα, λες και φοβούνται μη τυχόν κολλήσουν τη ρετσινιά τους ή κάποια αρρώστια. Αλλά είναι (και) στο δικό τους χέρι να μην μπουν στο περιθώριο και να σπάσουν την προκατάληψη, αναλόγως πώς θα χειριστούν την περίπτωση. Στο κάτω-κάτω της γραφής, όπως έλεγε και μια άλλη σφισσα, δε χρειάζεται να είμαστε όλοι οργανωμένοι, γιατί πρέπει να μείνουν κάποιοι απέξω να κάνουν το μέτωπο.

Αναρωτήθηκαν πότε πέρασαν 16 χρόνια, ένας ολόκληρος έφηβος, από το περιβόητο μιλένιουμ, όταν ήταν αυτοί έφηβοι, και πώς έφυγαν τόσο άδεια, σαν άμμος που γλιστράει από τα χέρια, ή κινούμενη (άμμος) που τους καταπίνει, αργά και σταθερά. Και να φανταστείς πως υπήρχαν στο ενδιάμεσο μερικές κινηματικές παρενθέσεις, σαν τη διετία 10-12’ ή το φοιτητικό Μαϊούνη, που είχε κι ένα σύνθημα που ταίριαζε με την περίσταση. Να δεις πώς πήγαινε…

Ω δεκαέξι, κι άμα βρέξει, θα είμαι εδώ…

-Και μετά;

-Τι μετά; Εννοείς τι άφησε ο Μαϊούνης;

-Όχι, μετά πώς πήγαινε το σύνθημα;

Είπανε για τους φίλους τους, που φεύγουν στο εξωτερικό, με την ψευδαίσθηση πως θα είναι κάτι προσωρινό, ενώ στην πραγματικότητα, κλείνουν εισιτήριο, χωρίς επιστροφή. Και με τι μούτρα θα τους πεις: φίλε, είναι παγίδα, μη φύγεις, κάτσε εδώ να το παλέψεις; Έχεις καμιά προοπτική να τους δείξεις, κάποια λύση από το αδιέξοδο; (και όχι δεν εννοώ τον Καζάκη). Και γιατί να θεωρήσεις την επιλογή τους φυγομαχία; Σάμπως κι εμείς που μένουμε, από φόβο (για το άγνωστο, κτλ) δεν το κάνουμε κατά βάθος; Ή μήπως μένουμε γιατί βλέπουμε κάποια απτή προοπτική μπροστά μας;

Κάποιες φορές, ξέρεις, κι η ενασχόληση με το κίνημα, με τα κοινά, τα μεγάλα και γενικά ζητήματα, είναι και αυτή ένας τρόπος φυγής από τα δικά μας, καθημερινά προβλήματα, που έχουν τη ρίζα τους όμως στο γενικό. Και δεν το κάνουμε για να τα συνδέσουμε και να συμπληρώσουμε την εικόνα, αλλά για να ξεφύγουμε, και να τα παραπέμψουμε στο απώτερο μέλλον, που θα τα λύσει όλα. Γιατί στην τελική όλα πολιτικά είναι, ακόμα και τα προσωπικά.

Κι από την άλλη πάλι, δεν είναι λογικό να ζητάς ατομικές λύσεις πρώτα στα δικά σου, ξέχωρα από τη γενική εικόνα. Να μπορέσω πρώτα να πατήσω στα πόδια μου, να βολευτώ, να βρω μια σταθερή δουλειά, περιβάλλον, κτλ, και τότε θα μπορέσω κι εγώ να αφοσιωθώ στον αγώνα, ψυχή τε και σώματι. Ενώ τώρα τι ακριβώς να κάνεις, όταν δεν έχεις κανένα σημείο αναφοράς, κανένα μαζικό χώρο, για να δράσεις, παρά μόνο μια σταθερή αίσθηση προσωρινότητας, σαν το μετανάστη; Ούτε σταθερή δουλειά, ούτε σταθερή κατοικία, πότε από εδώ, πότε από εκεί, τα πάντα ρει, και ουδέν μένει, τη διαλεκτική μου μέσα.

Ποια διαλεκτική μου λες όμως, όταν περιμένεις τελείως μεταφυσικά μια δική σου σχετική σταθεροποίηση, κόντρα στη ροή των πραγμάτων, σαν εξαίρεση στον κανόνα του χυλού και της φουρτούνας, για να ανοίξεις μετά πανιά εκ του ασφαλούς, μες σε απάνεμα λιμάνια, γιατί μπούχτισες πια τόσα χρόνια (δεκαέξι σύνολο, έξι παραπάνω και από την Οδύσσεια) με ένα καρυδότσουφλο μεσοπέλαγα, θάλασσες μας ζώνουν, κύματα μας κλειούν, σε μια σχεδία χωρίς σχέδιο, και η Ιθάκη να μη φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα, και οι σύντροφοι να λιγοστεύουν, να τους μεταμορφώνει σε βολεμένα γουρούνια η Κίρκη του συστήματος ή να τους πλανεύει ο ροζ Πολύφημος, γιατί μες στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, και ο κοψοχέρης υπήκοος που έβαλε τα χεράκια του κι έβγαλε τα ματάκια του με την ψήφο του.

Πώς νομίζεις δηλ ότι στράφηκε τόσος κόσμος, ακόμα και υποψιασμένος, στο Σύριζα; Δεν ήταν η ελπίδα που έρχεται, αλλά η απελπισία, σαν έμμεση παραδοχή πως δε βλέπει αλλού διέξοδο, στον αγώνα, την ταξική πάλη. Γι’ αυτό μην κρατάς πολύ μεγάλο καλάθι πως όλοι αυτοί θα δουν το φως το αληθινό και θα γυρίσουν κοντά μας, σαν άσωτοι υιοί, μόλις καταλάβουν τι γίνεται.

Αλλά δεν είναι αυτοί το πρόβλημα. Το πρόβλημα είμαστε εμείς. Αν εμείς δε βλέπουμε διέξοδο σε αυτό που κάνουμε, και δεν το πιστεύουμε, αν δεν ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την αγωνία πώς θα γίνει καλύτερο, πιο μαζικό και ισχυρό, για να φέρει αποτελέσματα, αν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε πεισμένοι κατά βάθος, πώς περιμένουμε να πείσουμε τους άλλους;

Το πρόβλημα είναι πως δεν πρέπει να περιμένεις να βρεις κάτι έτοιμο, σταθερό, μεγάλο και σίγουρο, για να ρίξεις το δικό σου λιθαράκι ως συμβολή, αλλά να βάλεις τα θεμέλια από την αρχή. Να πέσεις κατευθείαν στα βαθιά και να τραβήξεις κουπί, κι ας μη βλέπεις πουθενά κοντά τη θάλασσα, να γίνεις ο γραφικός, ο τρελός του χωριού, γιατί μόνο από αυτούς μαθαίνεις την αλήθεια, μέχρι που να κονομήσουν πολλοί την τρέλα σου και τότε να σκεφτούμε με άλλους όρους και συσχετισμούς ποιος είναι ο γνωστικός και ποιος όχι, και τι είναι λογικό να κάνουμε.

Γι’ αυτό, κράτα γερά, σύντροφε. Γιατί πρέπει να δούμε εμείς πρώτα και να δείξουμε μετά και στους άλλους την προοπτική. Και αν δεν υπάρχει δρόμος, πρέπει να τον ανοίξουμε. Και γιατί, όντως, τα πάντα είναι πολιτικά. Ακόμα κι η εύλογη ανάγκη μας να ζήσουμε απλά, να μην ασχολούμαστε με την πολιτική, το μαζικό άνοιγμα, κτλ, κτλ. Γιατί (μόνο) στον κομμουνισμό, δε θα υπάρχουν τάξεις, κόμματα και κατά συνέπεια πολιτική, με την τρέχουσα σημασία του όρου…

Καλούς αγώνες, για να μην είναι (και) η φετινή χρονιά δίσεκτη...

Ο χειμώνας ήρθε

Ποιο είναι το συμπέρασμα από τις χτεσινές εκλογές;

Ότι ο λαός δεν έβγαλε συμπεράσματα. Και ήθελε μία από τα ίδια, να απορρίψει τα sequel, για να ξαναδεί το ίδιο ακριβώς έργο. Κι ότι προχώρησε σε ένα ιστορικός λάθος –ε ναι, δεν μπορεί να τα κάνουμε μόνο εμείς, κάπου έχει και ο λαός τις δικές του ευθύνες, εφόσον δεν αξιοποιεί την πλούσια πείρα αυτού του διαστήματος. Όπως λέει κι ο 2310, το τελικό στάδιο του πένθους είναι αυτό της αποδοχής.

Ότι ο χειμώνας ήρθε (αν δηλ είχε φύγει ποτέ), για να μας βρει γυμνούς κι ανέτοιμους να τον αντιμετωπίσουμε από καλύτερες θέσεις.

Ότι το 62% όχι του δημοψηφίσματος πήγε όντως μέχρι τέλους κι εξεμέτρησε τον πολιτικό του βίο, εξανεμίστηκε πιο γρήγορα και από τη σκιά του, δίνοντας την ολόπλευρη συναίνεσή του και 90% στα κόμματα του μνημονίου και της μεγάλης ευρωπαϊκής ιδέας. Δίνοντας δηλ ακόμα μεγαλύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία (από τους 222 της περασμένης φοράς), για να περάσουν τα επόμενα αντιλαϊκά, μνημονιακά μέτρα. Κάτι που θα μπορούσε να στριμώξει το επόμενο κυβερνητικό σχήμα, μες στους επόμενους μήνες. Μόνο που τώρα, οι βουλευτές ξέρουν πως χρωστάνε την εκλογή τους στο μεγάλο Αρχηγό, όχι στους ψηφοφόρους τους, κι ότι χωρίς αυτόν δε θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους…

Ότι η χώρα είχε κυβέρνηση όχι σε τρεις μέρες, αλλά πριν καν περάσουν τρεις ώρες από το κλείσιμο της κάλπης.

Ότι το Πασόκ ποτέ δεν πεθαίνει, είτε στην κανονική είτε στη γενόσημη εκδοχή του. Και ευτυχώς που το Κόμμα βρέθηκε το Γενάρη πάνω από το κίνημα του πράσινου ήλιου και αξιωθήκαμε να το δούμε κι αυτό, ικανοποιώντας ένα απωθημένο χρόνων.

Ότι επιστρέψαμε κατά μία έννοια σε δεδομένα του 93’, όπου αντί για το προσφυγικό ζήτημα κυριαρχούσε το «Σκοπιανό», ο φασισμός βρισκόταν στα πάνω του, ενώ η ΛαΕ της εποχής, ο διασπασμένος Συνασπισμός, έμενε οριακά εκτός βουλής (όπως είχε προβλέψει πρώτος ο Αγγουράκης) με 2,93% (σχεδόν πλήρης ταύτιση, ακόμα και στα ποσοστά). Και πως αυτή η κατάσταση επηρέασε πολύ κόσμο σε κάποια κόκκινα νησιά, όπου είναι ντροπή να ανεβαίνει η χρυσή αυγή.

Ότι οι παντελώς αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις και τα exit poll δυστυχώς πέφτουν μέσα στο δικό μας ποσοστό. Κι ότι πολύς κόσμος που έκανε το αγροτικό του στο Σύριζα και μάλλον θα επαναπατριζόταν, τελικά το ξανασκέφτηκε, ή μας είπε ψέματα, ή το μετάνιωσε τελευταία στιγμή, για να το μετανιώσει ξανά την επαύριο των εκλογών, σα γνήσιος κοψοχέρης. Αλλά προς το παρόν έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία στις αυταπάτες του, που τον γλύκανα τόσο πολύ την πρώτη φορά (αριστερά). Κι έτσι, ψηφίζοντας με βαριά καρδιά, φανερά απογοητευμένος, κατάφερε να μας απογοητεύσει κι εμάς στο τέλος με τη στάση του. Πήρε τοις μετρητοίς το περιβόητο ΤΙΝΑ, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, και τα άφησε όλα τα ίδια και στις κάλπες.

Ότι τα αποτελέσματα βρίσκονται μπροστά στις πύλες του ανεξήγητου. Δεν ξέρω πόσοι τα έβλεπαν να έρχονται, έστω και τις τελευταίες μέρες, αλλά είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις πώς η απογοήτευση κι η οργή των εξαπατημένων ψηφοφόρων του Σύριζα, θα άφηνε άθικτα τα ποσοστά του, δε θα διαφοροποιούσε δραματικά τους συσχετισμούς του Γενάρη, αλλά θα επηρέαζε πχ δικούς μας ψηφοφόρους.

Ότι ο  ελληνικός λαός διακατέχεται πιθανότατα από το σύνδρομο της Στοκχόλμης για τους βιαστές του. Ή απλά από αυτό που έλεγε κάποτε ο Χάρρυ Κλυνν (τον καιρό που είχε ακόμα πλάκα) για το Πασοκ: ο κόσμος θα τους ξαναψηφίσει, γιατί αυτοί τα ‘καναν μούσκεμα, αυτοί να μας ξελασπώσουν τώρα.

Ότι, για να μην κρυβόμαστε μεταξύ μας, κι επειδή δε δίνω λέξεις παρηγοριά, το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο αρνητικό, όχι μόνο για το Κόμμα, αλλά συνολικά (κι αυτό δε θα άλλαζε, αν πχ το δικό μας ποσοστό είχε ένα εξάρι μπροστά). Το Κόμμα δεν εισέπραξε κάτι από την απογοήτευση που μεταφράστηκε σε αποχή, και έχασε μερικές χιλιάδες ψήφους (σε απόλυτες τιμές), για να κλειδώσει τελικά στις 300 (χιλιάδες) και να παραπέμπει στους τριακόσιους του Λεωνίδα, και το διαχρονικό «πλην Λακεδαιμονίων». Κι ευτυχώς κρατήσαμε τις 15 έδρες και τα αντίστοιχα «προνόμια», που απορρέουν από αυτό το όριο για την κοινοβουλευτική ομάδα. Αλλά η βραδιά πήγε στραβά ακόμα και στις λεπτομέρειες, ώστε ούτε καν τις δηλώσεις του ΓΓ δεν μπορούσαμε να ακούσουμε. Όπως λέει κι ο νόμος του Μέρφι (που δεν είναι το δίκιο του εργάτη), αν στραβώσει κάτι εξ αρχής, θα πάει έτσι μέχρι τέλους (όπως πήγε το όχι του δημοψηφίσματος).

Ότι τελικά θα ήταν μάλλον περίεργο να ανέβει το ποσοστό του Κόμματος, με αυτούς τους όρους και την κινηματική νηνεμία που επικρατεί γύρω μας.

Κι ότι ο λαός σκέφτηκε κάπως σαν τους 53 του Σύριζα, που διαφωνούν αλλά τον στηρίζουν με αστερίσκους, ή ακόμα χειρότερα σαν το Γλέζο και το Μητρόπουλο, που αναγνωρίζουν και καταλαβαίνουν πως η πιο έντιμη και σωστή απόφαση είναι η κόκκινη ψήφος στο Κόμμα, αλλά αυτό δε σημαίνει κιόλας πως θα τη ρίξουν εκεί.

Κατά τα άλλα, ψάχνεις να βρεις με το ψαροντούφεκο κάποια θετικά σημεία μες στο βυθό του αποτελέσματος.

Το ποτάμι πχ μοιάζει να ξόφλησε και να στερεύει, από την άλλη όμως ανέβηκε ο Λεβέντης –κι αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο η… λεβεντομάνα Θεσσαλονίκη, που τον πριμοδότησε, για να μπει στη βουλή.

Βγήκε ο τσολιάς στον Άλφα, αλλά πέτυχε πάλι τη Διαμάντω κι έβγαλαν σέλφι, ενώ στο Σταρ ο Ζαραλίκος διαφήμιζε το Φεστιβάλ –αλλά ο ίδιος μάλλον δε θα είναι στο πρόγραμμα.

Έμεινε εκτός βουλής και η ΛαΕ (με την αναλογία 5 προς 3 υπέρ μας, που είχαμε πει), αλλά αν είχε μπει, θα έκοβε έδρες από το Σύριζα, που θα αναγκαζόταν να ψάξει δεύτερο κόμμα-συνεργάτη, για να κουμπώσει το κυβερνητικό σχήμα. Κι ενώ γενικά δεν είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις τον κόσμο να ανακυκλώνει τις αυταπάτες του και να τις βαφτίζει ελπίδες, δεν μπορεί να μη σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά (αριστερά) που ο λαός ψήφισε απλά και καθαρά το μνημόνιο και τους εκπροσώπους του, χωρίς αυταπάτες, χωρίς ναι μεν αλλά, χωρίς σχήματα κι αφηγήματα που να το εξωραΐζουν και να κάνουν το άσπρο μαύρο.

Αλλά ίσως αυτό τελικά να ‘ναι το μόνο πεδίο, που μπορεί να μας χαρίσει κάνα χαμόγελο το επόμενο χρονικό διάστημα. Οι ζυμώσεις με τους παράγοντες που θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια από τη ΛΑΕ, το μπαλάκι των ευθυνών με την Ανταρσυα για τη μεταξύ τους συνεργασία που δεν τελεσφόρησε εγκαίρως, για να μπούνε στη Βουλή, αλλά μπορεί να γίνει τώρα με πολύ καλύτερους όρους, με κατεβασμένα σκέλια και χωρίς τάσεις ηγεμονισμού.

Αλλά αυτά έχουμε χρόνο μπροστά μας να τα δούμε στην πορεία…