Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό καπιτάλα

Αναδημοσίευση από την Κατιούσα

H “φρουρά-ααα, φρουρά-ααα” της Βουλής μπορεί να αργεί ακόμα, αλλά η αλλαγή φρουράς στα τζάκια και το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι εδώ, κι ας μην είναι ακριβώς “ενωμένη-δυνατή”, σαν το ΠΑΣΟΚ, παρά μόνο στο (όλοι) ΜΕΓΚΑ -που θυμίζει ΠΑΣΟΚ- κι ενάντια στον “εχθρό λαό” και όχι στον ΠΑΟΚ ή τη Θεσσαλονίκη, όπως είπε χτες ο Ιβάν ο πονηρός…

Ο Σαββίδης μπαίνει στο Μέγκα, ο Μαρινάκης παίρνει το ΔΟΛ -που θυμίζει ΠΑΣΟΚ και Μέγκα- κι ο Τσουκαλάς ετοιμάζεται να πάρει εκπομπή μαζί με το Γιώργο Μίνο, ενώ ο Μαρινάκης συνεργάζεται και με τον Αλαφούζο, που είχε στήσει μια προσωρινή λυκοφιλία (τη λες και λυκοσυμμαχία) με το Σαββίδη και το Μελισσανίδη, που όμως την γκρέμισαν στο πρώτο φάλτσο σφύριγμα… Τέσσερις ΠΑΕ, μία πολιτική. Και μπόλικοι καβγάδες μεταξύ τους που θυμίζουν το “είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα” κατά το καπιτάλα (αγάπη γλυκιά μου) –> κεφαλαιοκράτη. Και ψάξε βρες τώρα ποιοι είναι οι γάιδαροι που μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα (το ποδόσφαιρο) και τις δικές μας πλάτες και ποιοι μαλώνουν σαν τα κοκόρια για το ποιος θα κάνει κουμάντο στο κοτέτσι της Σούπερ-Λιγκ και όχι μόνο.

Όπως ο δικομματισμός και τα δεκανίκια του (πέντε, οκτώ, δέκα κόμματα, μία πολιτική) στήνουν εντυπωσιακούς θεατρινίστικους καβγάδες στο παλκοσένικο της Βουλής, για να εγκλωβίσουν θεατές και ψηφοφόρους, έτσι και οι “ανθρώποι του ποδοσφαίρου” (ο τόνος στην παραλήγουσα, όπως στο “πολέμοι”) σηκώνουν τη λευκή σημαία (που δείχνει αγνότητα, όχι υποχώρηση) της εξυγίανσης ενάντια στο κατεστημένο των άλλων -δηλαδή τους ανταγωνιστές τους- που αυτοί όμως θα το γκρεμίσουν. Φτηνό όπιο για τους λαούς που θαυμάζουν την προεδράρα -που τα λέει έξω απ’ τα δόντια- και στρατεύονται για τα συμφέροντα της: να σκοτώνονται οι οπαδοί για τ’ αφέντη το φαΐ.

Γιατί να δώσουμε μόνο τον ΟΠΑΠ στο Μελισσανίδη και να μην του χτίσουμε κι ένα γήπεδο;

Γιατί να πάρει μόνο το λιμάνι-κι ό,τι άλλο ακίνητο ή μάλλον ό,τι κινείται πάνω από τα Τέμπη- ο Σαββίδης;

Γιατί να μην πάρει το λιμάνι του Πειραιά -όπου έχει και το Δήμο- ο Μαρινάκης, όπως ο Σαββίδης;
Γιατί να μείνει ο Αλαφούζος μόνο με την τηλεοπτική άδεια και να μείνουν οι υπόλοιποι χωρίς (μεγάλο) κανάλι ή ένα συγκρότημα να τους στηρίζει;

-Ναι αλλά ο Σαββίδης είπε τα καλύτερα για τον Τσίπρα, που του θυμίζει -λέει- τον Πούτιν -πάλι καλά, εδώ άλλοι την πάτησαν και τον είχαν περάσει για… Λένιν της εποχής μας, εδώ θα τα χαλάσουμε τώρα;- ενώ ο Μαρινάκης έδειξε τη βαθιά του συγκίνηση για το θάνατο του επίτιμου, με το αποχαιρετιστήριο σχόλιό του, και μπορεί να στηρίζει τη ΝΔ, όπως κι ο Αλαφούζος, αλλά παίζει σε όλα τα ταμπλό, όπως ο Μελισσανίδης. Είδες λοιπόν τι χάσμα διαφορών τους χωρίζει;

Κάποιοι σοκαρίστηκαν γιατί στο χτεσινό τηλεοπτικό του διάγγελμα, ο Σαββίδης είπε πως έχει τη δύναμη να στείλει το διαιτητή του ΠΑΟΚ-ΑΕΚ (του πρωταθλήματος, όχι του Κυπέλλου) στη σύνταξη. Σε επόμενο διάγγελμα θα ανακοινώσει και το ύψος -ή τη μείωση- της σύνταξης.
Πραγματικό σοκ! Αφοδεύουν οι αρκούδες στο δάσος -κι οι κότες στο κοτέτσι; Λες και οι μεγαλοκαπιταλιστές δεν κάνουν την ίδια ακριβώς διαδικασία με το πολιτικό υπαλληλικό τους προσωπικό -μέχρι αυτό να χάσει την αξία χρήσης του για το σύστημα και να πεταχτεί στη γωνία, σαν στυμμένη λεμονόκουπα- και θα κολλούσαν στους διαιτητές.

Αλλά τα μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά που πέφτουν πάνω στην εργατιά δεν είναι οι ρέφερι κι οι βοηθοί τους. Είναι αυτοί που λυμαίνονται το χώρο του ποδοσφαίρου και τις ζωές μας συνολικά, αυτοί που τους προσλαμβάνουν και τους συνταξιοδοτούν κατά βούληση. Και το ζητούμενο είναι πότε θα σταματήσουμε την καμένη από χέρι τακτική “γκολ αυτοί, σέντρα εμείς” για να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Και να μην κάνουμε απλώς ένα ζάπινγκ στα τζάκια και τα συμφέροντα (από το ΣΚΑΪ στο Μέγκα και τούμπαλιν), μια απλή αλλαγή φρουράς, αλλά να αλλάξουμε το ίδιο το έργο και να το γράψουμε μόνοι μας, σύμφωνα με το δικό μας σενάριο…

Ζήτω που σωθήκαμε

Με το μέτρο παιδιά τα θρίλερ και τις σωτηρίες. Γιατί θα ρωτήσει κανείς τι διάολο μας ανησυχεί κάθε φορά, αφού στο τέλος πάντα κερδίζουμε, σαν τους καλούς στις ταινίες.

Το μόνο που δε σώζεται με τίποτα είναι αυτή η ακατάσχετη σωτηριολογία κι οι πανηγυρισμοί της εκάστοτε κυβέρνησης, σε ρόλο επαγγελματία σωτήρα.

Ας κρατήσουν οι χοροί! Κι από κάτω ο Τσίπρας να κρατάει το ρυθμό με ζουρνάδες και με νταούλια, με σημαίες και με τα βούρλα.

Τώρα όμως με τον κόφτη, που θα γίνονται αυτόματα οι αναπροσαρμογές, μακριά από προσχήματα και ψυχοφθόρες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, τι θα γίνει η περίφημη διαπραγμάτευση, οι 17 (να 'ναι οι) ώρες (σας), και η ηρωική στάση της ελληνικής πλευράς; Πώς θα τα καταπίνουμε αμάσητα τα νέα (τελευταία) μέτρα, χωρίς παραμύθι, με σκέτο δράκο;

Κι η καταιγίδα φόρων σε ό,τι κινείται κι αναπνέει; Ο ΦΠΑ; Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας; Το μέλλον μας που δώσανε αντιπαροχή;

Μα εδώ υπάρχει ένας έρωτας MEGAλος κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά, σαν τους μισθούς και τη συρρικνωμένη ελπίδα, που έρχεται, ακόμα έρχεται.

Το χειρότερο σε όλα αυτά δεν είναι η αυθόρμητη χαρά του απλού κόσμου για το κλείσιμο ενός καναλιού που έχει ταυτιστεί με το κατεστημένο και την προπαγάνδα του, με όλα όσα μισεί βαθιά ο λαός, όπως τα κηρύγματα του Πρετεντέρη και τη χοντροκομμένη στρέβλωση της πραγματικότητας.

Αλλά οι θορυβώδεις πανηγυρισμοί κάποιων ντεμέκ υποψιασμένων, που αδυνατούν να καταλάβουν πως τα μεγάλα ασώματα κεφάλια, που έχουν αναλάβει υπεύθυνα την πλύση εγκεφάλου μας, ποτέ δε χάνονται. Και (αδυνατούν) να ξεφύγουν από μια παραλλαγή της λογικής που διαπνέει την ατομική τρομοκρατία. 

Γιατί ακόμα κι αν καταφέρεις να σκοτώσεις ένα βιομήχανο ή έναν πολιτικό ηγέτη της αντίδρασης, θα πάρει κάποιος άλλος στη θέση του και θα κάνει τα ίδια ακριβώς. Το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά το σύστημα που υπηρετούν. Δεν είναι το μεγάλο κανάλι, αλλά όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ και ο τρόπος που λειτουργούν, στην υπηρεσία της εξουσίας. Όσο αυτή παραμένει μακριά από τα δικά μας χέρια, τα θεμέλια του συστήματος θα είναι ακλόνητα.

Όπως τραγουδάει και μια ψυχή...

Τα πρόσωπα πια δεν αρκούν, θα αλλάξω σύστημα...

Πάνος Ζάχαρης από το Φβ

Το μόνο που μένει στο τέλος είναι ένα είδος... "αριστερής σκατοψυχιάς" απέναντι στους υπάλληλους και τους απλούς εργαζόμενους, τεχνικούς, κτλ, που μένουν στο δρόμο. Δεν είναι ότι τους ξέφυγε, ότι το ξέχασαν, το πήραν αψήφιστα, κτλ. Αλλά το παρακάμπτουν εντελώς, όταν το επισημαίνει κάποιος, και συνεχίζουν το ίδιο βιολί. Στη χειρότερη μάλιστα τους θεωρούνε συνυπεύθυνους για το αφεντικό που διάλεξαν. Και μη χειρότερα...

του Πάνου Ζάχαρη από το ΦΒ

Ήταν σαφές πως το χαζοκούτι αποβλακώνει μαζικά τον κόσμο. Αλλά δυσκολευόμουν να φανταστώ ότι θα μπορούσε να γίνει το ίδιο ακριβώς και με το θέμα των αδειών, που η κυβέρνηση το προσφέρει εδώ και καιρό στους ιθαγενείς ψηφοφόρους της, ως χάντρες και καθρεφτάκια, για να χαρούν που τα βάζει με το κατεστημένο και να την καμαρώσουν.

Ευτυχώς όμως τώρα που κλείνει το Μέγκα, θα μείνουν πίσω καθαρά κι αντικειμενικά ΜΜΕ, που θα προσφέρουν σωστή ενημέρωση. πχ για το θέμα της εκκένωσης της Ειδομένης, που πέρασε στα ψιλά, σα να μη συνέβη τίποτα στη χώρα των λωτοφάγων.

Imagine... έναν κόσμο χωρίς Mega!

Κρατώντας μερικές σκέψεις για επόμενο κείμενο κι επισπεύδοντας λίγο το κλείσιμο, μπορείτε να δείτε παρακάτω μια ιστορική στιγμή: την πρώτη -νομίζω- παρουσία εκπροσώπου της Ανταρσυα στον Ενικό του Χατζηνικολάου. Ο οποίος έπαιζε περίεργο παιχνίδι και κάπου στην αρχή που έβγαλε έναν πανεπιστημιακό να μιλήσει για την ανάπτυξη που έρχεται (μαζί με την ελπίδα είναι και τα λένε), του πετάει το εξής κορυφαίο: ναι αλλά θα σας ρωτήσει εδώ η κ. Κουτσούμπα ή ο κ. Καραθανασόπουλος "ανάπτυξη για ποιον;"...

Αλλά οι διαφορές έγιναν αντιληπτές (στον έμπειρο παρατηρητή) παρακάτω, με την Κουτσούμπα να θέτει ένα υπαρκτό και πολύ σοβαρό ζήτημα (τη δημιουργία ενός είδους παρακράτους, που μπορεί να είναι μέρος του περίφημου παράλληλου προγράμματος του Σύριζα) και να επισημαίνει πως υπάρχει "ζήτημα δημοκρατίας...". Με το οποίο έσπευσε να συμφωνήσει κι ο Χατζηνίκος.

Αλλά για αυτό περισσότερα, σε άλλο κείμενο...

Ούτε Μέγκα, ούτε Ουέφα...

...ούτε καν Πλατινί, που του 'κοψαν την μπάλα, παραγοντικά μιλώντας, που είναι μεγαλύτερο αλκοολίκι κι από το να είσαι παίκτης, γιατί πώς να ξεκολλήσεις από τη μαρμίτα με το μέλι, άμα μπορείς να παίζεις ισόβια;

...στον Αντ-1 για να βλέπετε τη Βέφα...

συνέχιζε το σύνθημα. Αν συνεχίσει κι αυτός να υπάρχει δηλ. Μπορεί όμως να τη σκαπουλάρει και να πάρει άδεια για ψυχαγωγικό κανάλι. Έτσι και αλλιώς και το ενημερωτικό τμήμα του κατά βάση ψυχαγωγικό χαρακτήρα είχε, με τους ιπτάμενους αναρχικούς και την τρομοϋστερία για το γκρέξιτ, που ευνοούσε ανοιχτά το Σύριζα. Κι εδώ είναι βασικά το ερώτημα: γιατί κλείνει η ΔΦΑ τα βασικά της αγκωνάρια, που της έκαναν την καλύτερη προεκλογική δουλειά με τη δωρεάν μαύρη διαφήμιση που της εξασφάλιζαν;

Από την εποχή του συνθήματος έχουν αλλάξει πολλά βέβαια. Το Μέγκα δεν έχει πια τα δικαιώματα του Τσου-Λου. Οι τσιρίδες του Θαναηλάκη άλλαξαν τηλεοπτική στέγη, μαζί με τις δημόσιες σχέσεις του Σωτηρακόπουλου, αφήνοντας πίσω τη μασκότ-Μένιο, με τα ποιητικά ρεπορτάζ από τα κελάρια του Οπόρτο, δίπλα στα αφρισμένα κύματα του Ατλαντικού. Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε και από το Ουέφα -που δε λέγεται πια έτσι- αλλά τελευταίος από όλους τους ευρωπαίους εκπροσώπους μας. Πολλά κανάλια αργοπεθαίνουν, ακολουθώντας τη μοίρα των εφημερίδων. Κι αυτό που μένει ως αποχαιρετισμός στον αέρα είναι ένα άλλο γηπεδικό σύνθημα στο ίδιο πνεύμα οπαδικής καζούρας.

Όλοι Μέγκα... Όλοι Μέγκα...

Όλοι Μέγκα, όπως κάποτε ήταν ΠαΣοΚ όλη η Ελλάδα. Κι αφού αυτό το τελευταίο αργοπεθαίνει, ακολουθεί λογικά η τηλεοπτική εκδοχή του, για να κλείσει ένας ακόμα μεταπολιτευτικός κύκλος. Στο Μέγκα βέβαια έχει ποσοστά ο Βαρδινογιάννης, που ανήκει στα παλιά τζάκια της Δεξιάς κι είχε αθλητική προμετωπίδα τον Παναθηναϊκό. Και όχι τον Ολυμπιακό, που είναι η πιο αυθεντική μορφή επιβίωσης του ΠαΣοΚ, σύμφωνα με τον 2310net. Αλλά το κεφάλαιο δεν έχει ιδεολογικές (ούτε καν οπαδικές) αγκυλώσεις και κάνει τη δουλειά του κατά πως βολεύει. Κέρδος να υπάρχουν και τα άλλα τα βρίσκουμε.

Το Μέγκα πεθαίνει στα 27 του, συνεχίζοντας την αλυσίδα των σταρ (αν και το Σταρ μάλλον θα ζήσει) που φεύγουν σε αυτήν την ηλικία: Τζίμι Χέντριξ, Τζιμ Μόρισον, Τζάνις Τζόπλιν και Έιμι Γουαϊνχάουζ. Πεθαίνει πάνω στο άνθος της τηλεοπτικής ηλικίας του, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει πως τα δημοσιογραφικά λουλούδια του (Τρέμη, Πρετεντέρης, κ.ά) θα βρουν άλλο τηλεοπτικό μπαξέ να ευδοκιμήσουν. Κι αυτό είναι που κάνει τόσο εκνευριστική την κοντόφθαλμη χαιρεκακία κάποιων τουιτεράδων για τα παπαγαλάκια που θα χάσουν τη δουλειά τους. Αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι αυτά θα βρουν σίγουρα μια άκρη και θα βολευτούν, σε αντίθεση με τους απλούς υπαλλήλους που έβγαζαν τη λάντζα.

Και τα αφεντικά; Ε κάπως θα βρουν μια άκρη κι αυτά, κουτσά-στραβά. Κανείς αστός δε χάνεται. Ο Μπόμπολας στο Έθνος έχει φροντίσει εγκαίρως να αλλάξει πλώρη κι έχει γραμμή Σύριζα. Ο Βαρδινογιάννης έχει το Σταρ και το Χατζηνικολάου -που είναι όμως σχετικά αυτόνομος παίκτης, ου μην και διπλός πράκτορας. Κι ο Ψυχάρης-ΔΟΛ μπορεί τελικά να είναι ο μόνος αδύναμος κρίκος και το ψοφάλογο αυτής της κούρσας.

Το Μέγκα όμως δεν πρόκειται να χαθεί, όπως δε χάθηκε άλλωστε και το ΠαΣοΚ, που σα βρωμερή κοπριά έγινε λίπασμα για τα διάφορα ΠαΣοΚ της νέας εποχής. Ήδη ο Σκάι προαλείφεται για άξιος διάδοχος στην ενημερωτική γλίτσα, θυμίζοντας κάπως την αλλαγή πολιτικής φρουράς στο πολιτικό σκηνικό, με τη σταδιακή αποχώρηση του παλιού δικομματισμού από το προσκήνιο -άλλο αν τελικά η ΝΔ κράτησε. Κι είναι, όσο να πεις, τραγική ειρωνεία να βλέπεις τους ψηφοφόρους του νέου ΠαΣοΚ, να χαίρονται για το κλείσιμο του τηλεοπτικού ΠαΣοΚ, λες και δεν μπορεί να κάνει μετάσταση κάπου αλλού.

Τότε γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα;

Είναι λογικό ως ένα βαθμό, γιατί το Μέγκα πρωτοστάτησε στο καθημερινό φιλομνημονιακό κήρυγμα από τν τηλεοπτικό του άμβωνα, και στις επικρίσεις στον Έλληνα εργαζόμενο, που ζούσε πάνω από τις δυνατότητές του και ευημερούσε με δανεικά. Για να αποδειχτεί τελικά πως έκρινε εξ ιδίων τα αλλότρια. Όπως έκαναν άλλωστε και τα παλιά κόμματα εξουσίας -χωρίς να εξαιρείται πάντως η ΔΦΑ από αυτό. Κι αναγκάζεται έτσι τώρα ο Κυριάκος να βγάζει κουπόνια οικονομικής ενίσχυσης για το κόμμα του. Τέτοια κατάντια σε αυτήν την τελευταία κομμουνιστική γωνιά της Ευρώπης.

-Γεια σας, θα ενισχύσετε οικονομικά τη ΝΔ που στηρίζεται στο μεγάλο κεφάλαιο, για να συνεχίσει να σας γδέρνει ζωντανούς και να σας αφαιμάσσει οικονομικά;

Όταν όμως ο Σύριζα λέει πως βρέθηκε τέσσερις φορές με τον Ψυχάρη, αλλά η στροφή στα επόμενα πρωτοσέλιδα του συγκροτήματος έγινε εκ του πονηρού και χωρίς αντίκρισμα, δεν απευθύνεται δηλ σε ένα αποχαυνωμένο τηλεοπτικό κοινό, που κουβαλάει μαζί την τηλεοπτική του συνείδηση, ακόμα κι αν καμαρώνει πως δε βλέπει καθόλου τηλεόραση; Είχαν άραγε λιγότερο τηλεοπτικό χαρακτήρα οι αγανακτισμένοι από τους γραφικούς του "μένουμε Ευρώπη", με χορηγό επικοινωνίας το Σκάι; Είναι κι αυτό από τα καλά της ιδιωτικής τηλεόρασης και των 25 χρόνων της...

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας, διαβάζουν Πιτσιρίκο και Βαξεβάνη ή βλέπουν ακόμα Λαζόπουλο και χάφτουν αμάσητο ό,τι τους σερβίρει η "εναλλακτική ενημέρωση". Και πανηγυρίζουν που μειώνονται σε τέσσερις οι τηλεοπτικές άδειες, αν και πιθανότατα κανένα κανάλι δεν πληροί τις προϋποθέσεις και τους στοιχειώδεις όρους λειτουργίας.

Τα κανάλια πολλοί εμίσησαν. Αλλά το χρυσό τηλεοπτικό κανόνα να θριαμβεύει το φαίνεσθαι κι όχι η ουσία δεν τον παρέβη καμιά κυβέρνηση, πόσο μάλλον αν έχει να πουλήσει φύκια για αριστερές, μεταξωτές κορδέλες.