Τρία (άλλα) κείμενα

Το πρώτο είναι η... μαχόμενη δημοσιογραφία του Unfollow, που ανησυχεί για τα δικαιώματα του πολίτη, τη χειραγωγημένη, κατευθυνόμενη δικαιοσύνη και το δάχτυλο της κυβέρνησης που τυλίγει τους απλούς πολίτες σε μια κόλλα χαρτί. Κι αν μπορεί να το κάνει αυτό με έναν πανίσχυρο εφοπλιστή, όπως ο Μαρινάκης, φαντάσου τι θα γίνει στη δική μας περίπτωση. Μπορούμε λοιπόν να αισθανόμαστε ασφαλείς, όσο απειλείται ο Μαρινάκης;

Πρώτα ήρθαν να πάρουν το Μαρινάκη. Δε μίλησα, δεν ήμουν εφοπλιστής, ούτε πρεζέμπορας -που αυτά τα λένε οι κακές οι γλώσσες κι εγώ δεν τα πιστεύω. Ύστερα ήρθαν για το Χαραλαμπόπουλο. Δε μίλησα, δεν ήμουν υπάλληλος του Μαρινάκη, ούτε υποψήφιος στο Επικρατείας της Ανταρσύα. Κι όταν ήρθαν τελικά να πάρουν κι εμένα, η κυβέρνηση τα είχε βρει με το Μαρινάκη και τους υπαλλήλους του, και δε βγήκε κανένα Unfollow να μιλήσει για μένα.

Εξίσου αστεία ήταν η απάντηση της Εφημερίδας της Κυβερνήσεων (κατά κόσμον των Συντακτών) πως θα χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση του Noor1, και δε θα μείνουν ατιμώρητοι οι ένοχοι. Σε αυτό το σημείο να προσθέσω πως θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο. Και θα αποδοθούν ευθύνες -μη σου πω ότι θα γίνει και μια εξεταστική, που κολλάει και με τον Ιούνη, λευτεριά στους φοιτητές και τους σπουδαστές ΙΕΚ.

Γράφω για μαχαίρια και για κόκαλα, σαν αυτά που πετάνε τα αφεντικά στα σκυλάκια τους για να γρυλίζουν στους αντιπάλους τους, και σαν τα συντροφικά μαχαιρώματα αυθεντικών κι εναλλακτικών Συριζαίων, που τους χώρισε το δημοψήφισμα κι οι πηγές χρηματοδότησης που κόπηκαν έκτοτε για κάποιους. Και σε αυτούς θα μπορούσαν να προστεθόυν κι άλλα ντεμέκ εναλλακτικά μέσα που σιγά-σιγά ξεφουσκώνουν και δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Τα πιόνια είναι εφήμερα, όπως κι αυτοί που τα διαφεντεύουν. Αλλά η υποταγή στον εκάστοτε βασιλιά-αφέντη είναι παντοτινή.

Ως υστερόγραφο, ένα σχόλιο για τα διαφορετικά μέτρα και σταθμά του αριστεροχωρίου, που αγκαλιάζει άμεσα κι άκριτα κάθε τέτοιο εγχείρημα, ως πρωτοποριακό, για να μην αφήσει φάκα για φάκα που να μην την πατήσει. Το ΚΚΕ πχ πρέπει να ριχτεί στο πυρ το εξώτερον, που αναγκάστηκε να πουλήσει τον 902 σε off-shore (και να καταλήξει στα χέρια του Μαρινάκη). Αλλά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αν μπαίνουν στη δούλεψή του "ανεξάρτητες, αδέσμευτες" πένες, σαν αυτές του Unfollow, που βρέθηκαν και στα ψηφοδέλτια του εξωκοινοβουλίου...

Δεύτερο είναι ένα κείμενο από το The Best της Πάτρας, που θα μπορούσε να κινείται στη λογική "ό,τι δεν μπορείς να πολεμήσεις, αγάπησέ το". Ειδικά σε μια σελίδα που έχει αγαστές σχέσεις με το συνονθύλευμα των παραγόντων που ανεβοκατεβαίνουν στη Ρήγα Φεραίου. Την ίδια περίπου λογική ακολουθεί εξάλλου κι η αντιπολίτευση στο Δήμο Πατρέων, που ψήφισε ομόφωνα την κινητοποίηση της Κυριακής, στην Πάτρα, κατά της ανεργίας (δεν πρόκειται να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους, για να πετύχει, αλλά δεν έχουν να χάσουν τίποτα αν υπερψηφίσουν υποκριτικά να γίνει). Άλλο αν στην παραμικρή ευκαιρία φανερώνουν το πραγματικό τους πρόσωπο, όπως με την πρόκληση του θλιβερού Συριζαίου ΓΓΑ, για το Παμπελοποννησιακό Στάδιο. Αυτό στην πραγματικότητα δείχνει τη δυναμική του Πελετίδη και της κόκκινης δημοτικής αρχής.

Όπως λέει και το εύστοχο κι αρκετά έντιμο -για τον ανώνυμο αρθρογράφο που φανερά δεν είναι κομμουνιστής- για τη μεταμόρφωση του Νότιου Πάρκου της πόλης:

Η πρωτοτυπία είναι πως ότι πιο αστικό έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στην πόλη το έκανε μία κομμουνιστική δημοτική αρχή. Είναι σουρεαλιστικό να περνάς στο ερειπωμένο θέατρο της Πολιτιστικής που δαπανήθηκαν εκατομμύρια και τώρα που οι πόροι είναι ελάχιστοι κάτι να ανθεί ακριβώς απέναντι.

Το τρίτο κείμενο θα μπορούσε να είναι μια συνέντευξη του Πανούση, αλλά πραγματικά δε μας χέζεις ρε Τζιμάκο; Αντ' αυτού, πιάνουμε λίγο από δεξιούς αγανακτισμένους, τους #παραιτηθείτε, που πείθουν ολοένα και περισσότερο κόσμο πως στην πραγματικότητα είναι έμμισθα τρολ του Σύριζα και κάνουν προεκλογική δουλειά υπέρ του. Ο χρυσός μπούφος πηγαίνει σαφώς στην τελευταία κυρία του βίντεο που θα δείτε παρακάτω (στο κείμενο που αντιγράφω από την Κατιούσα). Μα ακούς δηλαδή να πληρώνει φόρους για το κοινωνικό κράτος και τα παιδιά των άλλων; Σε βαθμό που να σε φτάνει στο σημείο να την καταραστείς να βρεθεί στην ανάγκη του, για να καταλάβει την αξία του.

Μια φιλοκυβερνητική διαδήλωση

Θεωρητικά, οι “Παραιτηθείτε” κατέβηκαν στο δρόμο για να κλονίσουν την κυβέρνηση, διεκδικώντας την παραίτησή της. Αλλά οι Δεξιοί δεν είχαν ποτέ καλή σχέση με τους δρόμους και το μαζικό κίνημα, για να την αποκτήσουν τώρα, στα γεράματα, και να στήσουν από την ανάποδη μια εκδοχή των Αγανακτισμένων -οι οποίοι εμφανίστηκαν σε μια πολύ διαφορετική, ευνοϊκή συγκυρία, αλλά γρήγορα σκόρπισαν και δεν μπορούν πια να μαζέψουν ούτε τα κομμάτια τους. Αν μετρούσαν τα like και τα fav, οι “Παραιτηθείτε” θα είχαν πολύ καλύτερες πιθανότητες, αφού το τρολάρισμα στη χτεσινή λαοθάλασσα -που δε γέμιζε ούτε μπανιέρα- έγινε πρώτο θέμα συζήτησης στο ελληνικό twitter. Και πώς να μαζευτούν δηλαδή; Πριν τις οκτώ είχε πολύ ήλιο, μετά τις εννιά είχε Survivor, δε βγαίνει με τίποτα ο χρόνος…

Το βασικό αφήγημά τους είναι το δικό τους “Παραιτηθείτε” ενάντια στο “προσληφθείτε” του κομματικού στρατού του Σύριζα, που αλώνει το Δημόσιο, κοκ. Αλλά παραδόξως (;) η κίνησή τους συσπειρώνει κάποιους από τους πλέον εμβληματικούς εκπροσώπους του πελατειακού συστήματος και της κρατικοδίατης κάστας, που υποτίθεται πως πολεμούν. Θεωρητικά αγωνιούν να μη γίνει η χώρα Βενεζουέλα, όπου δεν υπάρχει καν χαρτί υγείας, σύμφωνα με τις έγκυρες τσιρίδες του Άδωνη Γεωργιάδη, αλλά πασχίζουν να φτάσουν τη δόξα της Βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης και την ένταση ή το μέγεθος των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων.

Εν ολίγοις, είναι η πιο βολική αντιπολίτευση στο Σύριζα. Μια αντιπολίτευση που πρακτικά συμφωνεί με όλα όσα κάνει η κυβέρνηση, αλλά θα προτιμούσε να τα εφαρμόζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Που ζητάει λιγότερους φόρους (για τις επιχειρήσεις) και ελευθερία έκφρασης (για τους καναλάρχες). Που βγαίνει με γραφικούς κι άμαζους όρους στο δρόμο, για να δικαιώσει το θρασύτατο ισχυρισμό του Τσίπρα πως κανείς δεν αντιδρά μαζικά στην κυβερνητική πολιτική, γιατί όλοι ευημερούν.

Βασικά, η χτεσινή κινητοποίηση ήταν τόσο ευνοϊκή για την κυβέρνηση, σχεδόν παραγγελιά για το Μαξίμου, που αν και αντικυβερνητική στις διακηρύξεις της, ήταν ουσιαστικά η πιο φιλοκυβερνητική διαδήλωση των τελευταίων μηνών -για μια κυβέρνηση που χάνει σταθερά τη δημοτικότητά της και ψάχνει σανίδες σωτηρίας. Μια εγγύηση για την ελπίδα (που έρχεται) των κυβερνώντων να παρατείνουν την κυβερνητική τους θητεία, μένοντας γαντζωμένοι στις καρέκλες τους.

Δείτε ενδεικτικά το παρακάτω βίντεο, που θα μπορούσε να είναι το υλικό της προεκλογικής εκστρατείας του Σύριζα. Μα είναι δυνατόν να πληρώνουμε φόρους για το κοινωνικό κράτος και για να πηγαίνουν στα παιδιά των άλλων;

Σε αυτήν την άτυπη κόντρα των “αριστερών” με τη “συμμαχία των αρίστων”, οι Συριζαίοι είναι τόσο “αριστεροί”, όσο “άριστοι” είναι οι πολιτικοί τους αντίπαλοι. Μονάχα κατ’ όνομα. Κι αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε ίσως να κρατήσουμε από αυτή τη σκιαμαχία, είναι ένα από τα σκίτσα του -θλιβερού κατά τα άλλα- Αρκά, που λέει πως: δε θα παραιτηθούν, όσο είμαστε παραιτημένοι.

Κι αυτό ισχύει στο ακέραιο, αλλά δεν αφορά τον ίδιο, την εφημερίδα του και τους φιλελεύθερους ομοϊδεάτες του. Αφορά πρωτίστως εμάς τους ίδιους, τον εργαζόμενο λαό, που μένει στην άκρη και παρακολουθεί το χαρτοπόλεμο, για να διασκεδάσει τα προβλήματά του.

Υστερόγραφο: εδώ δε βάζω σύνδεσμο, σιγά μην του δώσουμε και κλικ.
Για την κλοπή υπάρχουν πολλοί ορισμοί. Κλοπή πχ μπορεί να είναι η ιδιοκτησία, για κάποιους άλλους η παραβίασή της. Είναι σχετικό, ταξικά προσδιορισμένο, κοκ.

Επίσης κλοπή μπορεί να είναι όταν τα εννιά δέκατα από τα κείμενα που ανεβάζεις είναι κλεψιμέικα, αντιγραφή από αλλού και τα παρουσιάζεις για δικά σου, ενώ ο ψαγμένος αναγνώστης -αν υποτεθεί πως έχεις ακόμα- κάθεται και γκουγκλάρει για να βρει από που αντέγραψες αυτή τη φορά. Και αυτό εννιά στις δέκα φορές δεν το καταλαβαίνουν πολλοί, παρά μονάχα σε βάθος χρόνου.

Κλοπή επίσης μπορεί να είναι ένα μαγικό χέρι που στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Κι αυτό εννιά στις δέκα φορές σφυρίζεται. Εκτός και αν υπάρχει ένα μαγικό πόδι να το συνοδεύει και να το επισκιάζει, σαν κι αυτό του Ντιέγκο, μια μέρα σαν και σήμερα, 31 χρόνια πριν Κρίμα βέβαια που ο Μαραντόνα έχει φτάσει σήμερα να ασχολείται με τις δηλώσεις του Ντάνι Άλβες και να πέφτει στο επίπεδό του.
Πάντως, την κατάντια κάποιων άλλων διαδικτυακών περσόνων δύσκολα μπορεί να τη φτάσει.

Κάν' το όπως ο Πελε

Η είδηση της εβδομάδας ήταν η δικαστική αθώωση του Πελετίδη από τις κατηγορίες εναντίον του, γιατί δεν παραχώρησε ένα δημοτικό χώρο (και βασικά γη και ύδωρ) στους φασίστες, για να κάνουν προεκλογική συγκέντρωση.

Κάποιοι μίλησαν για θρίαμβο της (αστικής βεβαίως-βεβαίως) δημοκρατίας, αυτής που εξέθρεψε κι ανέχεται τους φασίστες, επιζητώντας να βγάλει στην επιφάνεια το σοβαρό τους πρόσωπο -που είναι κάτι σαν το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού, δηλαδή ανύπαρκτο. Θα μπορούσαμε να πούμε -τηρουμένων των αναλογιών και της υπερβολής που έχει ένας παραλληλισμός- πως θα ήταν σαν να κάναμε λόγο για θρίαμβο της -ετοιμοθάνατης τότε- δημοκρατίας της Βαϊμάρης, μετά την αθώωση του Ντιμιτρόφ και των συντρόφων του για την προβοκάτσια με την πυρπόληση του Ράιχσταγκ.

Η δικαίωση αυτή αφορά το δήμαρχο και τη δημοτική αρχή, τους εκατοντάδες αλληλέγγυους που του συμπαραστάθηκαν, το μαζικό κίνημα και το μαχόμενο αντιφασισμό. Και όχι τη "δημοκρατία" που έσυρε τον Πελετίδη στα δικαστήρια, τα πανηγυρικά πρωτοσέλιδα του αστικού τύπου, διάφορους όψιμους υποστηρικτές και τα κυβερνητικά στελέχη, που δεν έχουν κάνει το παραμικρό, για να δείξουν στην πράξη την εναντίωσή τους στο κόμμα των νεοναζί.

Δεν είναι θέμα ιδιοκτησιακής λογικής ενός αγώνα -αν και θα μπορούσα, συνεχίζοντας καθ' υπερβολή τους παραλληλισμούς, να πω ότι "το ΚΚΕ γεννά Πελετίδηδες" -δε φυτρώνουν μόνοι τους στο δρόμο, σπορά της τύχης. Το πρόβλημα είναι η προκλητική στάση κι η διπροσωπία της ΔΦΑ, που νίπτει σαν Πόντιος Πιλάτος τα χέρια της, στην κολυμβήθρα της τυφλής κι 'ανεξάρτητης' δικαιοσύνης, για να μη τα λερώσουν τα "δύο άκρα": Ιησούς και Βαραββάς. Κι έρχεται εκ των υστέρων να πουλήσει σκάρτο αντι-φασισμό με ξένα κόλλυβα, να πανηγυρίσει για την απόφαση και να τη θεωρήσει περιφανή νίκη της δημοκρατίας.

Λοιπόν, δεν είναι θέμα να αποκλείσουμε κάποιον -όπως όταν απομονώνουμε τους χρυσαυγίτες- αλλά όποιος χάρηκε για τη δικαίωση του Πελετίδη και της δημοτικής αρχής, όποιος θαυμάζει τη σταθερή, αποφασιστική τους στάση απέναντι στους φασίστες, δεν έχει παρά να μιμηθεί το παράδειγμά τους στην πράξη, για να αποδείξει πως δε λέει λόγια του αέρα.
Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό, μπροστά του.

Κάν' το όπως ο ΠΕΛΕ, που έλεγε κι ένα αποκριάτικο άρμα πέρσι στο καρναβάλι της Πάτρας, που κορυφώνει τις φετινές εκδηλώσεις του μες στο Σαββατοκύριακο, και θα μπορούσε αντί για βασιλιά καρνάβαλο να έχει το ομοίωμα ενός ναζί ή ακόμα καλύτερα του αρχηγού τους (Φύρερ).

Κι αν όλα αυτά φαίνονται σε κάποιον βαριά κι ασήκωτα σαν καθήκον, όπως η δίαιτα στο λιχούδη που έχει το δάχτυλό του στο βάζο με το μέλι της εξουσίας, ας ξεκινήσει για αρχή από κάτι πιο απλό, κόβοντας πχ αντί για το κρέας τα ταξιδάκια στο Καστελόριζο με τους νεοναζί, σταματώντας να τους καλεί ως υψηλά ιστάμενα πρόσωπα σε γιορτές, όπου ποζάρουν δίπλα στον Παυλόπουλο, κτλ. Ή να αφήσει τα υπονοούμενα (όπως έκανε ένας παράγοντας του εξωοινοβουλίου στο διαδίκτυο) πως ο κομμουνιστής δήμαρχος της Πετρούπολης δεν ακολούθησε το παράδειγμα της Πάτρας κι έδωσε ένα δημοτικό χώρο στους νεοναζί.
Ίσως τότε γίνουν κάπως πιο πειστικοί για τις προθέσεις και τη χαρά τους...

-Σημειώνω παρεμπιπτόντως πως μία από τις εφημερίδες που πανηγύριζε στο πρωτοσέλιδό της για την αθώωση (αλλά δεν είχε αναλυτικό ρεπορτάζ στις μέσα σελίδες, μάλλον γιατί έπρεπε να κλείσει ύλη) ήταν η ΕφΣυν. Που μεταξύ άλλων είχε στις σελίδες της και μια δημοσκόπηση-παραγγελιά για τη θετική αποτίμηση της κατάληξης του Eurogroup απ' την κοινή γνώμη, καθώς και κεντρικό άρθρο για τη γαλλική και γερμανική σοσιαλδημοκρατία, που κάνουν αριστερή στροφή (Ουάου). Είναι μετά να μην κάνεις τη σύνδεση και να πεις πως αυτός ο επιφανειακός πασόκικος αντιφασισμός στρώνει το δρόμο στην εξάπλωση του φασισμού κι αλείφει βούτυρο στο ψωμί του (αγαπημένο κλισέ);

-Αυτή τη βδομάδα η "κατάρα" του θανατικού άφησε τους εικαστικούς κι έπιασε ηθοποιούς και σκηνοθέτες.
Η περίπτωση του Κούνδουρου έχει αρκετές αντιφάσεις κι ιδιαιτερότητες. Γόνος εύπορης οικογένειας που διάλεξε άλλο δρόμο, στρατεύτηκε στο ΕΑΜ, πέρασε από τη μαρτυρική Μακρόνησο (όπου γνωρίστηκε με το Βέγγο) και βρήκε διέξοδο στον κινηματογράφο. Λέγεται όμως πως τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ένα άσχημο προσωπικό βίωμα τον έκανε να στραφεί σε αντιδραστικές θέσεις εναντίον των μεταναστών και των προσφύγων.

Με τον κίνδυνο της ανακρίβειας που περιέχουν πάντα τέτοιες γενικεύσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Κούνδουρους ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της πνευματικής ηγεμονίας της Αριστεράς και του Εαμογενούς κόσμου, στις τέχνες. Και παράλληλα δείγμα των ορίων αυτής της ηγεμονίας ή μάλλον της επίδρασης της ηγεμονίας του αντιπάλου τα τελευταία χρόνια...

Το Μάνεση οι περισσότεροι τον θυμούνται ως Μένιο στους "δύο ξένους" αλλά προσωπικά ξεχωρίζω τρεις άλλες στιγμές της καριέρας του -με εντελώς υποκειμενικά κριτήρια:
-την έκτακτη εμφάνισή του στο επεισόδιο των Απαράδεκτων με το βίντεο-κλαμπ και την Παπαρήγα την καλή.
-τις φυλακές Ανηλίκων, όπου πρωταγωνιστούσε, πλησιάζοντας ήδη τα σαράντα.
Μου είπαν είσαι σάπια βίδα, σε ένα σύστημα σωστό...



-τους Αυθαίρετους, με το ιδιαίτερο σήμα έναρξης (μουστάκι ΠαΣοΚ και το 92' ως ορόσημο) και τους χαρακτήρες που σκιαγραφούσαν εύστοχα την εποχή.

Υγ: μπορείτε να θυμηθείτε εδώ μια παλιότερη ανάρτηση της κε του μπλοκ, όπου θα βρείτε μια συνέντευξη του Κούνδουρου στη δεκαετία με τις βάτες (όπου αρχικά είχε αυταπάτες για το ΠαΣοΚ), ενώ το 91' με το πραξικόπημα του Αυγούστου στην ΕΣΣΔ, ο Κούνδουρος πρέπει να έκανε γυρίσματα κάπου στην Κριμαία -όπου βρισκόταν για διακοπές κι ο Γκορμπατσόφ...

Οι τοίχοι έχουν φωνή

Φωτογραφικό κολάζ

Εκτός από αυτιά, οι τοίχοι έχουν φωνή, όπως λέει και μια στήλη της Κόντρα (όχι του Κουρή, του Γιώτη).

Ενίοτε δε μιλάνε απλώς, μουρμουρίζουν κιόλας.

Αφισάκι του ΜΑΣ στη Φιλοσοφική

Δίνουν όμως και μια προοπτική. Το θέμα δεν είναι να ενώσουμε τις μουρμούρες, τις κουτσομούρες μας και τη σιγή ροφού σε όσα συμβαίνουν. Αλλά να ενώσουμε τις φωνές μας, να βγούμε στο δρόμο μαζικά και διεκδικητικά.

Ενίοτε και λίγο εκδικητικά.

Δεν ξεχνάμε, δε συγχωρούμε

Ο λαός δε συγχωρεί, αρκεί να μην ξεχάσει, κλεισμένος στη γυάλα των καναλιών, που του σερβίρουν κουτόχορτο και λωτούς για χρυσόψαρα.

Το παν είναι να έχεις το μέρος με το δίκιο σου, το δίκιο του εργάτη και της οργανωμένης πρωτοπορίας. Που το αναγνωρίζουν κι άλλοι, σε στιγμές ειλικρίνειας, μπροστά στη γυμνή αλήθεια κι έναν τοίχο του Πολυτεχνείου.

Καλά τα έλεγε, αλλά ποιος το άκουγε

Κάτι είναι κι αυτό.
Τουλάχιστον δεν έχουν φάει όλοι (ή τέλος πάντων το δοκίμασαν αλλά το έφτυσαν πριν το καταπιούν) το παραμύθι του αριστερού Σύριζα...

Κι από κάτω αφίσα με τον ταξικό Γ. Μάγκα

...και της "εναλλακτικής" κυβερνητικής φυλλάδας (που τους χαϊδεύει παραδοσιακά τα αυτιά, πάνω από τις κουκούλες, όχι μόνο το Δεκέμβρη, αλλά διαχρονικά) για τους ιμπεριαλιστές που είναι εταίροι (κι εμείς η εταίρα) και φίλοι μας -όπως κάποτε οι Γερμανοί.

Εξάλλου ο Σύριζα δεν απευθύνεται πια στο αριστεροχώρι (και το συμπληρωματικό του αναρχοχώρι) αλλά σε ευρύτερα ακροατήρια, όπως οι φιλήσυχοι νοικοκυραίοι και η σοβαρή ακροδεξιά -που έλεγε και μια ψυχή στο ΣΚΑΪ, πριν τη δολοφονία του Φύσσα.

Ε ναι, δεν είναι μόνο ο Καμμένος

Δεν αρκεί να υπάρχει μια σοβαρή Χρυσή Αυγή. Πρέπει να την επιβραβεύουμε κιόλας. Μπράβο καλό (μαντρο)σκυλάκι του συστήματος! Αλλά χωρίς πολλά χάδια, αφενός για τα προσχήματα κι αφετέρου γιατί καμιά φορά αυτοί οι κόπροι ξεφεύγουν και δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει.

Δεν ξέρω γιατί μιλώντας για τα χρυσαυγίτικα μαντρόσκυλα, μου ήρθαν συνειρμικά στο νου και τα αφεντικά τους, οι εφοπλιστές.

Για πάντα μαζί

Οι οποίοι ως γνωστόν χτυπάνε αλύπητα την κυβέρνηση που τα βάζει με τα μεγάλα συμφέροντα. Και δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά την απεργία της ΠΝΟ την ήθελαν (μη σου πω ότι την είχαν παραγγείλει κιόλας) οι εφοπλιστές. Ευτυχώς όμως μπήκε μπρος ο απεργοσπαστικός μηχανισμός των Συριζαίων συνδικαλιστών που έχουν την πλειοψηφία και σταμάτησαν οι επαναλαμβανόμενες 48ωρες, χωρίς να υπάρξει περαιτέρω κλιμάκωση.
Ο Κουρουμπλής άραγε από πού να αντλούσε τέτοια σιγουριά πως θα λήξει σύντομα η απεργία, χωρίς επιπλοκές;

Έτσι αντιφατικά τα φέρνει όμως η ζωή. Τη μια να σε καμαρώνουν πρωτοσέλιδο οι εφοπλιστές, την άλλη να ποζάρεις με το Γιούρι Γκέλερ, για να δείξεις ότι είσαι πιο αλύγιστος (διαπραγματευτής) κι από τα κουτάλια του και πριν να πηγαίνεις στην Κούβα, για να βγάλεις επικήδειο στον Κάστρο και να φτιάξεις την αριστερή σου λεζάντα.

Δεν του βγήκαν όμως οι ημερομηνίες για να πάει και στην κηδεία. Εκεί πήγαν κάτι "παροπλισμένοι" -τι δεν το 'ξερες;- όπως ο Μαυρίκος, που πήγε σαν γραμματέας της ΠΣΟ (Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομονσπονδία), όπου τον πετάξαμε γιατί πέταξε το μνημόνιο από τα έδρανα της Βουλής.

Μα ποιος είναι αυτός δίπλα στον ηγέτη
της παγκόσμιας εργατικής τάξης;

Το οποίο μου θύμισε συνειρμικά κι ένα μερακλίδικο αφισάκι της οργάνωσης στην Πάντειο για το Φιντέλ.

ΕΝΑΣ ΣΤΟ ΧΩΜΑ
ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Ας βάλουμε, με την ευκαιρία, άλλο ένα πανό από τη Φιλοσοφική για τα 70χρονα του ΔΣΕ και μια σχετική ημερίδα.

Εύχομαι να είναι το ίδιο ενδιαφέρουσα με την ημερίδα που είχαν κάνει οι δικηγόροι πριν από λίγες μέρες. Κι αυτό το λέω ως έμμεση πίεση (ξέρει αυτός σε ποιον) για να βγει σύντομα μια ανταπόκριση από την ημερίδα.

Αντί επιλόγου μια ερασιτεχνική φωτογραφία από την κινητοποίηση που έγινε στην Πάτρα το βράδυ της Παρασκευής (για την οποία άφησε σχετικό σχόλιο κι ο Κολοκοτρώνης).

Όλοι τον ίδιο εχθρό έχουμε και στο ίδιο καζάνι βράζουμε

Στην Πάτρα εν τω μεταξύ, άκουσα πως η δημοτική αρχή θα νοικιάσει ένα κτίριο που ανήκει στην Εκκλησία για να στεγάσει πρόσφυγες-μετανάστες.
Φαντάσου να μην το νοίκιαζε και να ακούγαμε τα γνωστά, για τους κομμουνιστές που μας παίρνουν τα σπίτια για να τα δώσει στους ξένους.
Αλλά αν είναι να τα νοικιάσουν, τότε αλλάζει το πράγμα, κι οι νοικοκυραίοι (ή η Εκκλησία) γίνονται ξανά φιλάνθρωποι, με το αζημίωτο προφανώς.

Εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ

Καλώς εχόντων των πραγμάτων... έλεγε κάπου το χτεσινό κείμενο.

Η κε του μπλοκ είναι σε εκείνη την ευχάριστη θέση που βρίσκεται κανείς όταν έχει σκεφτεί να βασίσει μια ανάρτηση σε φωτογραφικό υλικό, αλλά καταλαβαίνει πως τελικά δεν μπορεί να το αξιοποιήσει. Και το τρενάκι (φωτισμένο και αχνό στον αέρα) της ΕΤΕ που χάσαμε, απομακρύνεται στο βάθος, σφυρίζοντας χαρούμενα: του-του...

Τέλος πάντων, ουδείς αναντικατάστατος, ακόμα και οι εικόνες, που ισοδυναμούν με χίλιες λέξεις. Αλλά εγώ θα προσπαθήσω να τις αποδώσω με λιγότερες, σε ένα κείμενο που συγκεντρώνει διάφορα μικρά ευτράπελα στιγμιότυπα από την τελική ευθεία της μαραθώνιας πορείας κατά της ανεργίας.

Ο καιρός ήταν αυτό που αθλητικοί εκφωνητές συνηθίζουν να περιγράφουν ως "ιδανικές συνθήκες για ποδόσφαιρο". Λιακάδα, μετά από μια σύντομη νυχτερινή βροχούλα για να είναι βρεγμένο το χορτάρι και να κυλάει η μπάλα, με αραιή συννεφιά και λίγο αεράκι, για να μην τσουρουφλίζει ο ήλιος. Αλλά με την οσμή του αντηλιακού στον αέρα, να φέρνει το καλοκαίρι μες στην αντιλαϊκή βαρυχειμωνιά. Οι πεζοπόροι βρήκαν κάθε δυνατή προστασία για το κεφάλι τους (από τον ήλιο και για να μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας, καθώς εφοδεύουμε), από έναν παππού με ένα αυτοσχέδιο δίκοχο του ΔΣΕ μέχρι μια άλλη αυτοσχέδια κατασκευή, καπελάκι-καναπές, με το κατάλληλο σύνθημα από κάτω: 

Σηκωθείτε ρε!

Που θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του σημερινού σημειώματος και γενικά η φράση της εποχής μας και το βασικό της ζητούμενο.

Κι έτσι όλα κύλησαν ομαλά, όπως στην επιστροφή των Αστερίξ και Οβελίξ στη βάση τους, μετά από μια περιπέτεια. Ω μα φυσικά υπήρξαν και κάποια μικρά επεισόδια που έβαλαν το αλατοπίπερο στο ταξίδι μας. Κάτι απρόσεκτα αγριογούρουνα, κάτι άτυχοι λεγεωνάριοι, κάτι μυστήριοι με ελληνικές σημαίες που πήγαν να μπουν στην πορεία, (μπορεί να τους μπέρδεψε η σημαία του δήμου Πατρέων, μπλε με χρυσαφί κύκλο, που από μακριά φέρνει λίγο σε αυτήν της ΕΕ), κάτι Μετατζήδες που είδαν κάμερες και έτρεξαν να ποζάρουν, αλλά τους απωθήσαμε ευγενικά (Αστερίξ, να τους δείξω και εγώ πόσο ευγενικός είμαι;). Αλλά γενικά τίποτα αξιοσημείωτο που να επισκίασε το ανέφελο ταξίδι των πεζοπόρων. Ρουτίνας πράγματα.

Στο Χαϊδάρι υπήρχε και γαλατικό τσιμπούσι, χωρίς αγριογούρουνα, γιατί απέμεναν ακόμα αρκετά χιλιόμετρα. Κι αν κάποιοι είχαν κουραστεί και γκρίνιαξαν λίγο σαν τους Ρωμαίους λεγεωνάριους (οργανωθείτε, μας έλεγαν. Θα γνωρίσετε την ομορφιά του αγώνα, μας έλεγαν), πήραν μια τζούρα μαγικό ζωμό από τους συντρόφους (εκτός από τον Πελετίδη, που είχε πέσει μες στη χύτρα, όταν ήταν μικρός) και συνέχισαν αγόγγυστα. Αλλά τη μυστική συνταγή και τα ακριβή συστατικά του δεν τα γνωρίζει κανείς και μεταφέρεται από ΓΓ σε ΓΓ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι χρειάζεται ένα καλό δρεπάνι για να κόβεις γκυ, και ένα σφυρί για να σφυρηλατήσουμε τη λαϊκή συμμαχία.

Δεν το ήξερα πως μπορεί κανείς να κουραστεί (όπως θα έλεγε κι ο ακούραστος σύντροφος Οβελίξ).

Ίσως φαίνεται κάπως οξύμωρο να μιλάει κανείς για ρουτίνας πράγματα, αλλά έχει μια δόση αλήθειας για τους κομμουνιστές, που έχουν βρεθεί στα πιο απίθανα μέρη κι έχουν περπατήσει κάθε γωνιά της Ελλάδας, ακολουθώντας πότε το κόμμα, πότε τα διήμερα της οργάνωσης κι άλλους φορείς του μαζικού κινήματος. Εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ... όπως λέει και ένα γηπεδικό σύνθημα (δεν έχετε βρεθεί ποτέ ρεφόρμες, στο πιο τρελό σας όνειρο).

Την επόμενη φορά, πχ για τη γενική 48ωρη απεργία, μπορούμε να προγραμματίσουμε προσυγκεντρώσεις με μαραθώνιες πορείες από κάθε πόλη, για πανελλαδικό μάζεμα στην Αθήνα. Για να δούμε, Θεσσαλονίκη-Αθήνα: πρώτη στάση στην Αλεξάνδρεια, δεύτερη μέρα στην Κατερίνη, μετά Λιτόχωρο, για να γιορτάσουμε τα 70 χρόνια από το δεύτερο αντάρτικο...

Ωραίο βγαίνει, να το δοκιμάσουμε.

Είδηση λοιπόν δεν είναι ένας κομμουνιστής να κάνει 200 τόσα χιλιόμετρα, αλλά οτιδήποτε άλλο. Με κορυφαία κάλυψη από το αντικειμενικό δελτίο του Μέγκα (να ζήσουμε να το θυμόμαστε), που ίσως μπορείτε να το δείτε σε αυτό το σύνδεσμο στο 28ο λεπτό του δελτίου (αν κι εμένα δε μου εμφανίζεται πια). Αναγγέλλει ένα θέμα με ανέργους που είχαν το θάρρος να μιλήσουν στην κάμερα και πιστεύεις αρχικά πως πρόκειται για άσχετο κόσμο, αλλά καταλαβαίνεις από τα πλάνα πως τελικά ήταν άνεργοι που συμμετείχαν στην πορεία. Μόνο που αυτό το καταλαβαίνουμε εγώ κι εσύ, σφε αναγνώστη, κι οι πιο μυημένοι. Η αμύητη πλειοψηφία μένει στο σκοτάδι, γιατί το ρεπορτάζ δε λέει σε κανένα σημείο πού ακριβώς τους πέτυχε αυτούς τους άνεργους να τους πάρει συνέντευξη, τι είναι αυτός ο κόσμος στο φόντο, η μουσική, τα μεγάφωνα, ο χαμός από τη διαδήλωση. Ποιοι είναι άραγε όλοι αυτοί; Ποια πορεία; Ποια Άμστελ; Δε θα πούμε τίποτα, γιατί έτσι μας αρέσει. Ενημέρωση...

Εμείς βέβαια μπορεί να μην είχαμε τη Στικούδη (ποια μωρέ; αυτή που είχε ο σύντροφος dj;) είχαμε όμως άλλης τάξης (εργατικής) και ποιότητας διαδηλωτές. Τη Γερασιμίδου που χόρεψε ποντιακά στο Χαϊδάρι, την Τιτίκα Σαριγκούλη που μας πέτυχε στο Μεταξουργείο και.. χαμογελούσε σύγκορμη από ικανοποίηση βλέποντας την πορεία να περνάει μπροστά της και τον κόσμο να σταματάει λίγο να τη χαιρετήσει και να φωτογραφιστεί μαζί της. Και στο Σύνταγμα ήταν ο ένας και μοναδικός (αν και δεν είναι καν ο πιο γνωστός Σπύρος Παπαδόπουλος που υπάρχει) Τραγουδόσαυρος, που παρεμπιπτόντως (τώρα που ξανάγινε μόδα) έχει κάνει την πιο πετυχημένη διασκευή του "ποια θυσία" (έχει κάνει για σένα ποτέ η εξουσία) της Άντζελας.

Κι αφού το ρίξαμε στα καλλιτεχνικά και τους σελέμπριτιζ, να διηγηθώ κι έναν τραβηγμένο συνειρμό με το τραγούδι των Κολεκτίβα: ο δρόμος που τραβάω δεν έχει τελειωμό. Που το ακούγαμε σε όλη τη διαδρομή και όταν εμφανίστηκε το συγκρότημα στο Σύνταγμα να τραγουδήσει το ίδιο (πάλι;) νόμιζα ότι θα έχουν την τύχη που είχαν οι Village People σε ένα επεισόδιο με τους Μπάντηδες (Παντρεμένοι με παιδιά), όπου ο κόσμος είχε βαρεθεί να ακούει το YMCA και τους κυνηγούσε να τους λιντσάρει.

Υπήρχαν κι άλλα μικρά, όπως τις στιχομυθίες των σφων με τους επιβάτες στη γραμμή για Χαϊδάρι, το πανό των πέντε (;) όλων κι όλων ανθρώπων της Αδεδυ, που καλωσόριζαν -sic- τους πεζοπόρους, τη μεγάλη τροτσκιστική συνάντηση των σπαρτακιστών εισοδιστών που πουλάν τις προκηρύξεις τους με το γραφικό Ποσαδιστή, που πανηγυρίζει την τελευταία 10ετία (από το 09' που τον πετυχαίνω) για το 60% που παίρνει η Αριστερά στις εκλογές. Και φυσικά το φωτογραφικό υλικό που αποδεικνύει τι φωτογένεια έχει το ταξικό κίνημα και πόσο ωραίες εικόνες μπορεί να προσφέρει όταν γεμίζει τους δρόμους.

Ίσως κάποια άλλη φορά.

Αντί επιλόγου λοιπόν, μπορείτε να δείτε αυτό το σύνδεσμο (που μου έστειλε ένας σφος αναγνώστης) για την προϊστορία αυτής της πρωτοβουλίας και την αντίστοιχη κίνηση που είχε κάνει το ΚΚΗΒ με μαραθώνιες πορείες κατά της ανεργίας.
Κι ο δρόμος που τραβάμε  δεν έχει τελειωμό...

Η μεγάλη πορεία

Που δεν ήταν του Μάο, ούτε (μόνο) του Πελετίδη, αλλά όλου του κόσμου που την αγκάλιασε και την έκανε δική του υπόθεση.

Ναι, αλλά δεν είναι λίγο παλιομοδίτικο μέσο, από τα χρόνια του Λαμπράκη και της ΕΔΥΕ (που υπάρχει ακόμα, αλλά και το όνομά της ακόμα παραπέμπει σε άλλες εποχές, με τελείως διαφορετικό διεθνή συσχετισμό); Και τι είναι σύγχρονο και της μόδας δηλαδή; Να κάθεσαι στον καναπέ και να κάνεις αφ' υψηλού κριτική από το πληκτρολόγιό σου; Ό,τι έκαναν δηλ οι υποτιθέμενοι αμύντορες της "παλιάς γραμμής", που ειρωνεύονταν τον ποδαρόδρομο του μέλλοντός μας.

-Δεν μπορώ άλλο, θα γίνω ΝΔ, να μην χρειάζεται να τρέχω πουθενά, όπως έλεγε γελώντας ιδρωμένη μια σφισσα. Ή έστω ΛαΕ, να τρέχει με τη σημαία της, μόλις δει τηλεοπτικές κάμερες, για να πάρει τα λεπτά δημοσιότητας που (δεν) της αντιστοιχούν.

Ε ναι λοιπόν, το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία, δωρεάν μπουκαλάκια νερό από το δήμο Χαϊδαρίου και μπόλικο ξεποδάριασμα. Και ιδρώτα και Ρεξόνα και αγώνα. Αλλά δε θα μυρίζει ποδαρίλα, όπως κάτι διαδικτυακοί υπόνομοι. Και δε θα έρθει μόνο του, νέτο-σκέτο, στο πιάτο μας, αν δεν κινήσουμε εμείς να το βρούμε. Και μόνο όσοι κινήσουν, μπορούν να νικήσουν (κοίτα, οι άλλοι έχουν κινήσει). Μόνο αυτοί που κινούνται και δε μένουν στάσιμοι στον καναπέ ή τις ιδεολογικές εμμονές τους, δικαιούνται να κάνουν λάθη, πατώντας πχ καμιά φορά τη γραμμή. Όπως γινόταν δηλαδή χτες στην πορεία από το Χαϊδάρι, που ένας Πατρινός σφος έτρεχε πάνω κάτω, κατά μήκος των μπλοκ, για να παραμείνουμε στις δικές μας λωρίδες κυκλοφορίας και να μην έχουμε κανένα ατύχημα: τη γραμμή σύντροφοι, μην πατάτε τη γραμμή.
Είτε από τη μία είτε από την άλλη λωρίδα όμως, η αντίσταση και ο αγώνας είναι μονόδρομος.

Η κε του μπλοκ έπιασε την πορεία από το Χαϊδάρι, στην υποδοχή της και τα τελευταία της χιλιόμετρα, που ήταν μάλλον και τα πιο εύκολα, καθώς ο ενθουσιασμός έσβηνε την κούραση και τα χιλιόμετρα από το κοντέρ, οι θερμές αντιδράσεις του κόσμου έδιναν φτερά στα πόδια κι οι πεζοπόροι ένιωθαν πως έχουν τη δύναμη να πάρουν ποδαράτα και την επιστροφή για την Πάτρα, συναντώντας ξανά όλους τους φίλους που έκαναν στη διαδρομή. Ή εναλλακτικά να συνεχίσουμε για Βρυξέλλες, όπως (αντι)πρότεινε για να τρολάρει η δημοτική παράταξη του Σύριζα στην Πάτρα, πιστεύοντας πως λέει κάτι πραγματικά έξυπνο κι αποστομωτικό.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, αύριο θα ανέβει στο μπλοκ ένα μικρό κείμενο που συγκεντρώνει κάποια χαρακτηριστικά στιγμιότυπα και επεισόδια από την τελική ευθεία της πορείας -αν και όσοι την έπιασαν από την αρχή, θα είχαν σαφώς περισσότερα και πιο ενδιαφέροντα πράγματα να πουν (μπορείτε εδώ να διαβάσετε ένα άλλο κείμενο αποτίμησης). Σήμερα θα σταθούμε λίγο ακόμα στη σημασία και τον απόηχο της μαραθώνιας πορείας. Ένα πρωτοποριακό εγχείρημα, που δεν πρέπει να έχει ιστορικό προηγούμενο στη χώρα μας -και όχι μόνο- ή στον αιώνα μας συνολικά.

Ο Πελετίδης είπε στο Σύνταγμα πως ο δήμος δε διοργάνωσε τη μαραθώνια πορεία, επειδή δεν είχε τι άλλο να κάνει ή γιατί δεν ήξερε πώς αλλιώς να παραδώσει την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου και τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση της ανεργίας στις αρχές και το κοινοβούλιο. Έκαναν την πορεία για να αναδείξουν ένα από τα πιο καυτά μέτωπα, που αγγίζει κάθε λαϊκό σπίτι, να αφυπνίσουν τον κόσμο με έναν πρωτότυπο τρόπο, που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα, τη μίζερη ρουτίνα του, και κεντρίζει το ενδιαφέρον του. Και μεταξύ άλλων, για να θέσει προ των ευθυνών τους κάτι αριστερούς ευαίσθητους που περιορίζονται σε γενικές διακηρύξεις συμπάθειας προς τους άνεργους και γενικές διαπιστώσεις για την ταξική σύνθεση της κοινωνίας μας, χωρίς να ξεκαθαρίζουν με ποιο στρατόπεδο συντάσσονται. Τώρα που το κόμμα καταθέτει πρόταση νόμου με τις προτάσεις του Δήμου Πάτρας, θα αποδείξει ο καθένας πόσο ειλικρινής και έμπρακτη είναι η συμπάθειά του, ή αν μένει τελικά στο τσάι και συμπάθεια.

Κάποιοι λένε πως το πρόβλημα της ανεργίας δε λύνεται με πορείες και συμβολικές κινήσεις. Όπως δε λύνεται και με διαδικτυακές κορόνες κι αναλύσεις -πχ σαν κι αυτή που διαβάζετε. Λύνεται μόνο όταν ενώσουν μυριάδες τη φωνή τους και κατέβουν στο δρόμο για να διεκδικήσουν το δίκιο τους. Κι όταν καταφέρουν να τραβήξουν μαζί τους όσους έστεκαν μέχρι χτες απαθείς κι αδιάφοροι. Καλή ώρα σαν τους κατοίκους μερικών περιοχών από τις οποίες πέρασε η πορεία, ρίχνοντας το σπόρο της σε πόλεις και χωριά με συντριπτικά αρνητικό πολιτικό συσχετισμό, για να σπάσει το τείχος της προκατάληψης, αλλά και της δικής τους απομόνωσης. Γιατί είναι ξεχασμένοι κι από το θεό, κι ας βρίσκονται μόλις σε απόσταση μερικών λεπτών από την πρωτεύουσα. Κάτι που φαίνεται ακόμα κι απ' την τραγική εικόνα της εθνικής οδού, που συνδέει την Αττική με το τρίτο αστικό κέντρο της Ελλάδας, πέρα από όλα τα άλλα προβλήματα.

Η μαραθώνια πορεία που κορυφώθηκε κι ολοκληρώθηκε χτες ήταν μια γενική εξέταση (τσεκ απ) για τη φυσική κατάσταση του κινήματος. Προφανώς δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι και σκληραγωγημένοι, για να βγάλουμε τρέχοντας τον ανήφορο που έχουμε μπροστά μας. Αλλά δεν είμαστε και στον πάτο, όπως οι διάφοροι Σίσσυφοι που τρέφονται με φρούδες ελπίδες και ξεκινάνε πάντα από το μηδέν -για να μείνουν εκεί. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο αναζωογονητικό, κανένα μεγαλύτερο αποκούμπι από το σύντροφο δίπλα σου, το σταθερό του βήμα, την παρουσία του που σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις και να μην τα/τον παρατήσεις ποτέ.

Μπροστά μας είναι η μάχη της επικείμενης 48ωρης απεργίας. Και η ψυχολογία των συντρόφων είναι σαφώς ανεβασμένη μετά απ' όσα προηγήθηκαν την τελευταία βδομάδα. Σαν το ηθικό των πεζοπόρων χτες, στην τελική ευθεία προς το Σύνταγμα. Κι ο δρόμος που τραβάμε δεν έχει τελειωμό.

Μακρύς ο δρόμος

Η μαραθώνια πορεία κατά της ανεργίας, που ξεκίνησε σήμερα από την Πάτρα, θυμίζει συνειρμικά τα κατορθώματα του Αθηναία δρομέα Φειδιππίδη, που κινούνται ανάμεσα στο μύθο και την ιστορία. Δεν ξέρω αν οι δικοί μας στο τέλος αναφωνήσουν ξέπνοοι "νενικήκαμεν", γιατί η πορεία προς την τελική νίκη θα 'ναι πολύ πιο δύσκολη και μακροχρόνια από αυτό το εγχείρημα, κάτι σαν μαραθώνιος διαρκείας σε ανήφορο, με ρυθμό σπρίντερ. Κι είναι νωρίς μάλλον, για να συγκεντρώσει κανείς τώρα τα ευτράπελα της διαδρομής, όπως η προϋπάντηση αρκετών χιλιάδων διαδηλωτών (που λιγόστευαν στην πορεία, σαν τους συντρόφους του Οδυσσέα) από τον μητροπολίτη Πατρών στον Άγιο Βασίλειο, που προσάρμοσε το λόγο στο κοινό του, και θύμισε στο Red Fly Παπά-Τσε ή κάτι από τον πατέρα-Ανυπόμονο. Το βράδυ στο Αίγιο όμως, μπορεί να τους περιμένει ο μητροπολίτης Αιγιαλείας, να τους υποδεχτεί με καυτό λάδι, και να τους φέρει στα ίσια τους.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η σύνδεση προσφέρεται για μια σειρά συνειρμούς παρμένους από την αρχαιότητα. Δε θα σταθούμε ξανά στην επισήμανση του Κάουτσκι -που είχαμε δει σε ένα πρόσφατο κείμενο- για το αδιέξοδο της ύστερης αρχαιότητας, που θα μπορούσε να οδηγηθεί, απ' την εσωτερική λογική της εξέλιξης των πραγμάτων, στο πέρασμα στην κεφαλαιοκρατία, αλλά δεν είχε τις υλικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο (πρωταρχική συσσώρευση) κι έφτασε σε μια παρατεταμένη παρακμή. Η οποία θυμίζει κάπως τη δική μας εποχή, εποχή περάσματος στο σοσιαλισμό, που σημαδεύτηκε όμως από το πισωγύρισμα της αντεπανάστασης και την παρακμή της σύγχρονης βαρβαρότητας ενός εκμεταλλευτικού συστήματος που σαπίζει.

Ένας αρκετά ιντριγκαδόρικος όσο κι αντιδιαλεκτικός παραλληλισμός είναι αυτός που παρουσιάζει τη συμμαχία της Δήλου με το σύγχρονο Νατοϊκό συνασπισμό, με επίκεντρο του 'ελεύθερου κόσμου' την Αθήνα ως υπέρμαχο της δημοκρατίας και της καλλιτεχνικής δημιουργίας, που συγκρούστηκε με την ολιγαρχική και στρατοκρατούμενη Σπάρτη, με τον Καιάδα, που διατηρούσε κάποια στοιχεία της πρωτόγονης κομμουνιστικής κοινωνίας.

Μερικές σύντομες παρατηρήσεις στα παραπάνω: ο πρωτόγονος κομμουνισμός δεν είναι (ούτε καν ανώριμος) κομμουνισμός. Το σημερινό Χόλιγουντ δεν εκπροσωπεί ούτε κατά προσέγγιση το ωραίο στην τέχνη, όπως αυτό εκφράστηκε στο χρυσό αιώνα του Περικλή. Η θέση της γυναίκας στη Σπάρτη ήταν πολύ ανώτερη σε σχέση με τη δημοκρατική Αθήνα -κάτι που μας δείχνει πόσο σχετική είναι η χρήση κάποιων όρων. Ένας από αυτούς τους όρους είναι η δημοκρατία. Κι η βασική ομοιότητα της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας με την αθηναϊκή δουλοκτητική κοινωνία είναι ίσως ότι οι σημερινοί μισθωτοί σκλάβοι είναι τυπικά ελεύθεροι κι αποφασίζουν δημοκρατικά με τη δική τους ψήφο για ένα μέλλον, που δεν ορίζουν, ούτε καν έμμεσα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει (παρά τα γενικότερα λάθη και τις αδυναμίες της συγγραφέα) μια μελέτη της Έλλης Παππά για την παρουσία και συμβολή των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων στο Κεφάλαιο του Μαρξ. Από όπου μπορούμε να κρατήσουμε ότι η διπλή φύση ενός προϊόντος-εμπορεύματος, που έχει αφηρημένη ανταλλακτική αξία και συγκεκριμένη αξία χρήσης, ήταν ήδη γνωστή στον Αριστοτέλη. άσχετα αν ο σύγχρονος αστικός μεσαίωνας αποσιωπά και τα πιο στοιχειώδη.

Αξίζει να σημειώσουμε άλλα δύο στοιχεία.
Το πρώτο αφορά την ετυμολογία και την πραγματική σημασία της λέξης 'πειθαρχία', που επικράτησε κακώς να νοείται ως πειθαναγκασμός, ενώ στην πραγματικότητα προσεγγίζει το μαρξιστικό ορισμό της (συνειδητής) πειθαρχίας σε ένα σκοπό, καθώς αυτό που άρχει, που επικρατεί, είναι η πειθώ. Και μόνο όταν κάποιος είναι πραγματικά πεισμένος για κάτι, για τη σημασία του, μπορεί να πειθαρχήσει ουσιαστικά και το εφαρμόσει-εκτελέσει σωστά.

Το δεύτερο στοιχείο είναι εξίσου εντυπωσιακό και προέρχεται από τη Θεογονία του Ησίοδου, όπου η Βία και το Κράτος αναφέρονται ως αδέλφια, τέκνα της Στυγός και του Πάλλαντα. Οι αρχαίοι έλληνες γνώριζαν πολύ καλά, αυτό που αγνοούν ακόμα και σύγχρονοι θεωρητικοί: ότι η βία δηλ είναι βασικό και αναπόσπαστο συστατικό του κράτους. Κάτι που δείχνει με τη σειρά του πόσο υποκριτική είναι η μικροαστική υστερία ενάντια στη δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά και τον παραλογισμό αυτών των διαδεδομένων, πλην κενών περιεχομένου, κλισέ, πχ για επανίδρυση του κράτος (δηλ της βίας), ένα πιο δίκαιο κράτος, ή το περίφημο "δεν υπάρχει κράτος".

Η στείρα προγονολατρεία (για τους έλληνες που μεγαλουργούσαν όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια, κτλ) είναι ο πιο βέβαιος μάρτυρας ότι αποδίδονται κούφιες τιμές, που αντιγράφουν το γράμμα κι όχι το πνεύμα, και στέκονται αναχρονιστικά πίσω ακόμα κι από το κεκτημένο των λαών της αρχαιότητας

Υγ: ...δεν είσαι μόνος

Όλα τα σφυριά

...μαζί και τα δρεπάνια στα μπλόκα, Να βαρέσουν στην ίδια κατεύθυνση, στην οργάνωση και την προετοιμασία για την επιτυχία της πανελλαδικής απεργίας.

-Το πολύ καλό σποτάκι που ετοίμασε το ΠΑΜΕ για την απεργία.

Το κείμενο από τον κυριακάτικο Ριζοσπάστη, που κωδικοποιεί μερικά βασικά σημεία για το πώς και το γιατί.

Αυτή η απεργία έχει μεγάλη σημασία να πετύχει και ταυτόχρονα να ξεχωρίσουν για τη μαζικότητά τους τα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ την ερχόμενη Πέμπτη, γιατί:

Το σχέδιο - λαιμητόμος της κυβέρνησης πρέπει να πάρει απάντηση. Να γίνει καθαρό με τη μαζική συμμετοχή στην απεργία ότι οι εργαζόμενοι και όσοι θίγονται από αυτό δεν παζαρεύουν κανένα μερεμέτι, κανένα φτιασίδωμα. Οτι το μοναδικό αίτημα που εκφράζει τις αγωνιστικές τους διαθέσεις είναι να αποσυρθεί το νομοσχέδιο, να μην φτάσει καν στη Βουλή.

Το σχέδιο αυτό νομιμοποιεί τις περικοπές που έγιναν προηγούμενα στις συντάξεις, τις αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, τη συρρίκνωση των παροχών σε Υγεία - Πρόνοια. Ακόμα κι αν δεν πρόσθετε κανένα καινούργιο μέτρο,και μόνο το γεγονός ότι επιχειρεί να κλείσει κάθε συζήτηση για ανάκτηση των απωλειών που είχαν ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι από τα χρόνια της κρίσης, είναι λόγος ικανός για να απορριφθεί στο σύνολό του. Οι εργαζόμενοι, τα άλλα λαϊκά στρώματα, δεν πρέπει να συμβιβαστούν με το «ό,τι έγινε έγινε», με το «τίποτα δεν αλλάζει». Εκεί ποντάρει η κυβέρνηση για να σπείρει απογοήτευση, να κουράσει, να εκτονώσει αντιδράσεις.

Να απορριφτεί η προπαγάνδα της κυβέρνησης περί «δικαιοσύνης» και «αναδιανομής». Το σχέδιό της είναι βαθιά ταξικό υπέρ του κεφαλαίου και αυτό είναι που πρέπει να καθορίσει τη στάση των εργαζομένων και του λαού. Αν το νέο Ασφαλιστικό προστεθεί στα μέτρα που έχουν νομοθετηθεί έως τώρα, ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι θα χάσουν ακόμα περισσότερα, στο όνομα της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Αντίστροφα, το κεφάλαιο θα βγει κερδισμένο από την προσαρμογή της Ασφάλισης και των συντάξεων στο σημερινό άθλιο επίπεδο των μισθών και των εργασιακών σχέσεων, που υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.

Να αποκρουστεί η δόλια προσπάθεια της κυβέρνησης να διαιρέσει τους εργαζόμενους και να δημιουργήσει αντιπαλότητες με άλλα λαϊκά στρώματα. Όσο διευρύνονται οι αντιδράσεις στο αντιασφαλιστικό της σχέδιο, τόσο δυναμώνει η κυβερνητική προσπάθεια να στρέψει τους μελλοντικούς συνταξιούχους απέναντι στους παλιούς, τους νέους εργαζόμενους ενάντια στους παλιότερους, αυτούς που δεν έχουν τίποτα ενάντια στους λιγότερο φτωχούς, τους άνεργους ενάντια σ' αυτούς που βγάζουν έστω κι ένα μεροκάματο, τους αυτοαπασχολούμενους ενάντια στους αγρότες. Ποντάρει στον «κοινωνικό αυτοματισμό», τον οποίο προκλητικά σκεπάζει με το μανδύα της «δικαιοσύνης». Το σχέδιο της κυβέρνησης μοιράζει «δίκαια» τις συνέπειες σε συνταξιούχους και ασφαλισμένους, παλιούς και νέους, εργαζόμενους και άνεργους. Δεν αφήνει κανέναν απ' έξω, ανεξάρτητα από ηλικία, επάγγελμα, κλάδο και τομέα δουλειάς.

Να χάσει η κυβέρνηση κάθε έρεισμα στο κίνημα για ελιγμούς. Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες στους αυτοαπασχολούμενους και μισθωτούς επιστήμονες συμμετέχουν ήδη πρόθυμα σε διάλογο με την κυβέρνηση, παζαρεύουν επιμέρους αλλαγές που αφήνουν ανέγγιχτο τον πυρήνα της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης. Στον προθάλαμο του διαλόγου, χωρίς η κυβέρνηση να αποσύρει το Φορολογικό και το Ασφαλιστικό, βρίσκονται και κάποιοι «πρόθυμοι» αγροτοσυνδικαλιστές. Την ίδια ώρα, οι πλειοψηφίες σε μεγάλες εργατοϋπαλληλικές Ομοσπονδίες συντηρούν το συντεχνιασμό, υπερασπίζονται την εξαίρεση του κλάδου τους από το συνολικότερο σχέδιο των ανατροπών, παζαρεύουν με την κυβέρνηση πίσω από κλειστές πόρτες και της δίνουν πάτημα να εκτονώσει αντιδράσεις και να επιτεθεί με μεγαλύτερη σφοδρότητα στην Κοινωνική Ασφάλιση.

Η απεργία πρέπει να δημιουργήσει προϋποθέσεις για παραπέρα κλιμάκωση των αγώνων. Δεν είναι μόνο το Ασφαλιστικό και η διαφαινόμενη πρόθεση της κυβέρνησης να το τρενάρει όσο μπορεί για να κουράσει το κίνημα. Είναι οι ιδιωτικοποιήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη και γίνονται σε βάρος του λαού. Είναι η αναδιαρθρώσεις στην Υγεία, στην κρατική διοίκηση, στην Παιδεία. Κυρίως είναι τα Εργασιακά, που ανοίγουν παράλληλα με τα μέτρα ενάντια στην Κοινωνική Ασφάλιση. Η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, η παραπέρα περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών, το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας και η νομοθέτηση της ανταπεργίας, η παραπέρα αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων πρέπει να συναντήσουν ισχυρά εμπόδια από τους εργαζόμενους και το λαό. Είναι γραμμάτια προς το κεφάλαιο και την ανταγωνιστικότητά του, που η κυβέρνηση θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ξοφλήσει.

Ο απεργιακός ξεσηκωμός, το σταμάτημα της παραγωγής, αυτό δηλαδή που πονάει πραγματικά το κεφάλαιο, θα σηματοδοτήσει ότι περισσότεροι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν την ανάγκη και τη δυνατότητα αντιπαράθεσης με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, την ανάγκη ενίσχυσης της συμμαχίας με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Ταυτόχρονα, η επιτυχία της απεργίας θα δώσει θάρρος στη μικρομεσαία αγροτιά να συνεχίσει με μεγαλύτερη ορμή τον αγώνα που δίνει στα μπλόκα για να επιβιώσει. Εργατικά σωματεία που επισκέπτονται τους αγρότες αυτές τις μέρες για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό, όπως και τα συλλαλητήρια που διοργανώνουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στις πόλεις, για να εκφραστεί έμπρακτα η συμπαράσταση στην αγωνιζόμενη μικρομεσαία αγροτιά.

Η επιτυχία της απεργίας θα δημιουργήσει καλύτερους όρους για να ανοίξει πιο πλατιά στους εργαζόμενους και στα άλλα λαϊκά στρώματα η συζήτηση για την πραγματική διέξοδο, που μπορεί να υπάρξει μόνο αν υποστεί ρήγματα, κλονιστεί και τελικά ανατραπεί ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης. Το παράδειγμα της Κοινωνικής Ασφάλισης είναι αποκαλυπτικό. Όλες οι ανατροπές που έγιναν στο παρελθόν, ήταν αναγκαίες για το κεφάλαιο, άλλοτε για να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητά του σε συνθήκες καπιταλιστικής ανάπτυξης, άλλοτε για να την ενισχύσει σε συνθήκες κρίσης. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Το κεφάλαιο και το κράτος τους δεν πρόκειται να παραιτηθούν από την προσπάθεια να επιβάλλουν τους κατώτερους δυνατούς όρους ασφάλισης και συνταξιοδότησης, να τα μετατρέψουν από κοινωνικά δικαιώματα σε ατομική ευθύνη. Χρειάζεται σύγκρουση με το κεφάλαιο και τη στρατηγική του, οργάνωση με αντικαπιταλιστικούς στόχους πάλης, δυνατό εργατικό κίνημα, λαϊκή συμμαχία και ισχυρό ΚΚΕ, για να μπουν εμπόδια στις ανατροπές, να ανοίξει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές. Κοινωνικο-ασφαλιστικά και άλλα δικαιώματα στο ύψος των σύγχρονων αναγκών μπορούν να υπάρξουν μόνο αν τα μέσα παραγωγής γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία και ο σχεδιασμός της οικονομίας πάψει οριστικά να έχει για κριτήριο τα κέρδη μιας χούφτας μονοπωλιακών ομίλων.

Το σποτάκι του κόμματος για την αντιασφαλιστική ανατροπή.

Μην τους φοβάσαι

Το πανό του συνδικάτου ΟΤΑ Λάρισας, που έκλεψε την παράσταση σε μια πρόσφατη κινητοποίηση.

Και οι πρώτοι διδάξαντες (εξ όσων γνωρίζω τουλάχιστον): οι αρτινοί σφοι από το εντυπωσιακό πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ, το Μάη του 2010, όταν η αισιοδοξία ήταν ακόμα στα ύψη. Εκεί που πρέπει να φτάσει και τώρα δηλ, πατώντας σε γερά πόδια.

Υστερόγραφο

Αν ακόμα και τα αστικά μέσα αναγκάζονται να παραδεχτούν έναν κομμουνιστή δήμαρχο και την αύξηση της δημοτικότητάς του στο λαό της Πάτρας, όλα τα σημάδια δείχνουν πως κάτι πολύ καλό κι ελπιδοφόρο συμβαίνει στους κόκκινους δήμους.

Είναι γνωστό ότι στον Κώστα Πελετίδη αρέσει να έχει μία άμεση επαφή με τους δημότες και τους πολίτες της Πάτρας. Για αυτό, άλλωστε, είναι και ένας από αυτούς που δίνει πάντα το παρών στις λαϊκές συνελεύσεις που γίνονται σταδημοτικά διαμερίσματα του Δήμου.

Εκεί ο Δήμαρχος Πατρέων, εισπράττει την αγάπη του κόσμου που αναγνωρίζει σε αυτόν ανεξάρτητα από πολιτικές απόψεις και κομματικές ιδεεολογίες, την ανιδιοτέλειά του και την διάθεση για να προσφέρει.

Σε μία τέτοια συνέλευση πήγε το βράδυ της Τετάρτης στο ανατολικό διαμέρισμα, σε μία συνέλευση όπου ο κόσμος δεν χωρούσε στην αίθουσα. Ο καθένας που έπαιρνε τον λόγο για να μιλήσει ξεκινούσε πρώτα δίνοντας τα συγχαρητήρια του στον Δήμαρχο για την προσπάθεια που κάνει και στη συνέχεια έλεγε αυτά που ήθελε.

Είναι χαρακτηριστικό και αυτό της εκτίμησης που του τρέφει ο κόσμος, αφού είναι ίσως το μοναδικό πρόσωπο που έχει ασχοληθεί με τα κοινά της Πάτρας που δεν διστάζει να δίνει απολογία στον λαό “face to face”.

Η εκτίμηση βέβαια του κόσμου έχει σαν αποτέλεσμα και τις συνεχείς επιθέσεις που γίνονται προς την δημοτική αρχή και τον ίδιο, κυρίως από κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της Νέας Δημοκρατίας.

Η ουσία πάντως μέχρι στιγμής είναι μία: Η δημοτικότητα του Δημάρχου μέσα στον 1,5 αυτό χρόνο της θητείας του έχει εκτοξευτεί, όχι μόνο στην Πατρινή κοινωνία, αλλά και στο πανελλήνιο. Για πολλούς, στον 1,5 αυτόν χρόνο, είναι ίσως η κορυφαία αυτοδιοικητική προσωπικότητα...

Καίγομαι

Η σημερινή ανάρτηση αποτελείται από πολλά μικρά μεταμοντέρνα θραύσματα, που απασχόλησαν τις προηγούμενες μέρες την επικαιρότητα, αλλά δε βρήκαν τη θέση τους σε κάποια μεγάλη αφήγηση.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, ο γγ περιόδευσε στην Κρήτη, και στα πλάνα της ΕΡΤ (που προσαρμόζουν την κλασική φράση στα 15 δευτερόλεπτα δημοσιότητας) εμφανιζόταν με ένα βαθύ μπορντώ-κόκκινο χρώμα, που πλησίαζε τη μελιτζανί φάτσα του Ομπράντοβιτς και βασικά έχει δύο πιθανές εξηγήσεις. Είτε κάποιο τεχνικό πρόβλημα και μια κάμερα από τα χρόνια της πρώτης "αλλαγής", είτε την παραδοσιακή κρητική φιλοξενία, όπου δε γίνεται να προσβάλεις τους ανθρώπους και να μην πιεις μαζί τους ένα ποτηράκι ρακή, άλλο ένα να πάνε τα φαρμάκια κάτω, ένα ακόμα για τις βαθιές ρίζες του κόμματος στο λαό, άλλη μία τα ίδια από την αρχή στο επόμενο χωριό της περιοδείας, και μετά καταλήγει σαν το σύνθημα ττου κοινού για το ανκόρ του καλλιτέχνη στις συναυλίες. Κι άλλο, κι άλλο...
Κι έτσι εξηγούνται κι οι φωτό του 902 από την περιοδεία, όπου πάντα εμφανιζόταν κι από (ακόμα) ένα ποτηράκι.

Ο γγ όμως ξεσηκώνει πάθη και στις ανώτερες τάξεις, αν κρίνει κανείς από τον ενθουσιασμό με τον οποίο τον υποδέχτηκε η Ζωή Λάσκαρη, στο τέλος της θεατρικής παράστασης όπου πρωταγωνιστεί (συναισθήματα που αποτυπώνονται και στα φωτογραφικά στιγμιότυπα παρακάτω) αλλά και από τον ντόρο που δημιούργησαν πιθανότατα στο περιβάλλον της, όχι γιατί φοβήθηκαν μην προδώσει την τάξη της κι ακολουθήσει το παράδειγμα του Ένγκελς, αλλά ίσως γιατί ασεβούσε προς την οικογένειά της και το δράμα της στον εμφύλιο.

Το πιο εντυπωσιακό κατά τη γνώμη μου είναι ότι παραδόξως κι ως εξαίρεση στον κανόνα, οι αντιδράσεις για μια τέτοια συνάντηση προκλήθηκαν στην απέναντι όχθη και όχι από τους δικούς μας γκρινιάρηδες (στους οποίους μπορώ να συμπεριλάβω και την κε του μπλοκ): τι γύρευε εκεί ο γγ (που γενικά δώστου θέατρο και την ψυχή του πάρε), γιατί πήγε να δει τη συγκεκριμένη παράσταση, που δεν πρέπει να έχει και κάνα ιδιαίτερο μήνυμα, κτλ. Η γνωστή κομμουνοφρένεια...

Στην καρναβαλική Πάτρα τώρα, οι κομμουνιστές είναι τόσο κακοί και καπετάν-Μιζέριες, που τα έχουν βάλει με τις Απόκριες. Πότε αναβάλλουν την έναρξη του καρναβαλιού, πότε ξεφεύγουν από το κλίμα Μύκονοοοοος των πάρτι της ΔΑΠ, και γεμίζουν τις εκδηλώσεις με θολοκουλτουριάρικα μηνύματα, ενώ υπάρχουν έγκυρες πηγές που μας πληροφορούν ότι σχεδιάζουν να απαγάγουν τον άγιο-Βασίλη και το κουνελάκι του Πάσχα. Αλλά ας τους λουστεί ο Πατρινός λαός που τους ψήφισε και αν δε διορθώσει το λάθος του, στην πρώτη ευκαιρία, θα τους κάνει να αποθρασυνθούν. Να δεις Ζωή, που αυτοί μέχρι και δικτατορία του προλεταριάτου να μας φέρουν! Να το πεις και στο Φαίδωνα το Γεωργίτση.

Σε αυτό το μήκος κύματος κινείται ένα (ας το πούμε) άρθρο που δημοσιεύτηκε σε πατρινή ιστοσέλιδα και γράφτηκε από μια εκπρόσωπο των... ανεξάρτητων πρώην αρχών, που έχασαν τη μαρμίτα με το μέλι και τις μιζούλες και ψάχνουν τρόπους να την ξαναβρούν. Εξίσου διδακτικά και διασκεδαστικά είναι κάποια έμμισθα σχόλια που ακολουθούν το κείμενο, του τύπου "Πελετίδοφ".

Υπό άλλες συνθήκες όλα αυτά θα ήταν απλώς αφορμή για χάζι και χαβαλέ. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε όμως την εκστρατεία υστερίας που ξεκίνησε εναντίον της κόκκινης δημοτικής αρχής και κορυφώνεται τώρα με την απόφαση του Πελετίδη να φτιάξει ένα αποτεφρωτήριο, για όσους δεν επιθυμούν την ταφή. Ευχόμαστε σε όλο αυτό το σινάφι να μην είναι περαστικά (τα αίτια της γκρίνιας του) και συνεχίζουμε σε άλλα νέα του δελτίου μας.

Στο εθνικό θέατρο ανεβαίνει μια παράσταση βασισμένη σε ένα βιβλίο του Ξηρού. Ο οποίος ωστόσο δεν έχει ιδιαίτερη συγγραφική κλίση, γι' αυτό και με ένα συναγωνιστή καταλήξαμε τιτιβίζοντας στην εκτίμηση ότι το βιβλίο του Κουφοντίνα έχει σαφώς πιο πολύ ζουμί και βαθιά μηνύματα, για να γίνει μέχρι και ταινία του Παπακαλιάτη. Όλοι ΠαΣοΚ ήταν άλλωστε κάποτε κι όλοι για το σοσιαλισμό αγωνίζονται.

Πέρα από το χαβαλέ πάντως, είναι σημείο των καιρών και της κοινωνίας (και βασικά των κυρίαρχων ΜΜΕ που διαμορφώνουν στερεότυπα) πως οι αντιδράσεις αφορούν την υποτθέμενη νομιμοποίηση της τρομοκρατίας, και όχι την πραγματική κατάσταση που περιγράφει ο Ξηρός για τα βασανιστήρια που υπέστη και την απαράδεκτη μεταχείριση που επιφυλάσσει στους κρατούμενούς του το αστικό κράτος δικαίου.

Το πράγμα αρχίζει να γίνεται πιο ενδιαφέρον, αν ισχύει η πληροφορία πως τελικά το έργο θα σταματήσει να ανεβαίνει, μολονότι παιζόταν κανονικά εδώ και δύο βδομάδες -οπότε και οι αντιδράσεις δεν ήταν τόσο καινούριες. Το καινούριο στοιχείο όμως ήταν η επίσημη τοποθέτηση της πρεσβείας (μία είναι η πρεσβεία στη χώρα μας) κι η άμεση συμμόρφωση προς τας υποδείξεις...

-Αν σας αρέσει να διαβάζετε διασκεδαστικά κείμενα, αξίζει τον κόπο να δοκιμάσετε κι αυτό του Ζουράρι, όπου μιλάει για κυβέρνηση υπό κατοχή και βρίσκει αναλογίες μεταξύ της κυβέρνησης και του αντάρτικου της αντίστασης, το 43', όταν δεν ήταν ακόμα αρκετά δυνατό για να σώσει τον ελληνικό λαό από τις γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις.
Βροντάει ο Όλυμπος, τρίζει η Γκιώνα...

Εφόσον λοιπόν έχουμε κάτι σαν κυβέρνηση του βουνού -και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα, αλλά θα το εκτιμήσουμε, όταν το χάσουμε, γιατί είμαστε αχάριστοι- ο Καμμένος είναι πιθανότατα κάτι σαν το Ζέρβα στο Γοργοπόταμο, ή το Σαράφη, και η μόνη διαφορά είναι πως δεν έχουμε όπλα, ούτε κάποιον 'παράξενο πόλεμο', γιατί έχει υπογραφεί ήδη, με σχήμα πρωθύστερο, η δική τους Βάρκιζα.
Όχι άλλη Βάρκιζα, όχι άλλο κάρβουνο, όχι άλλη πυρίκαυστη Ελλάς...

Είχα προγραμματίσει κι ένα μικρό σχόλιο για το μαυσωλείο του Λένιν και το διπλό παιχνίδι που παίζει ο Πούτιν, με τις αμφίσημες δηλώσεις του, καλύτερα όμως να μην το στριμώξω στον επίλογο και να το δούμε ξεχωριστά.
Ας κλείσουμε λοιπόν με την επέτειο των 8 χρόνων χωρίς το Χριστόδουλο και τους άξιους σημερινούς συνεχιστές του (η σπορά μένει κι ας φεύγουν οι ζευγάδες) με τον κληρικό της Γλυφάδας, που αφόρισε λέει το ζίου-ζίτσου και το καράτε. Περιμένω να δω το σκεπτικό της απόφασης, για να καταλάβω γιατί εξαιρούνται οι άλλες πολεμικές τέχνες -εκτός κι αν αυτές τις έχουν προλάβει άλλοι...
Αλλά τέτοιοι ασεβείς που είστε και γελάτε, θα πέσει φωτιά να σας κάψει μια μέρα. Στο αποτεφρωτήριο του Πελετίδη...

Χαμηλές πτήσεις

Η αρχική σκέψη για τον τίτλο της ανάρτησης ήταν κάτι σαν «αγάπη μου συρρίκνωσα το φεστιβάλ»*, που θα μπορούσε να το λέει ο Τσίπρας στην Περιστέρα, όταν διάλεγε αυτήν την ημερομηνία για τις εκλογές. Κι ήταν δυστυχώς εν μέρει αλήθεια, καθώς στην Πάτρα έγινε μόνο μία μέρα αντί για το καθιερωμένο διήμερο, ενώ στη Θεσσαλονίκη παρέμεινε μεν το τριήμερο των εκδηλώσεων, αλλά συγχωνεύτηκε η λαϊκή με τη νεανική σκηνή, το παλιό με το καινούριο –και ας μην υπήρχαν πολλά καινούρια ονόματα από καλλιτέχνες, εξάλλου το παλιό ή το νέο δεν πηγαίνουν πάντα με την ηλικία ή τα νέα πρόσωπα, αλλά αναλόγως του τι εκφράζουν.

(*Θα ήταν όμως λίγο προβοκατόρικος ως τίτλος και αυτά τα έχει περιορίσει κάπως η κε του μπλοκ, γι’ αυτό κάποιοι παλιοί αναγνώστες της πιστεύουν πως έχει αλλάξει μυαλά, στιλ, κτλ).

Η αλήθεια είναι πως ούτως ή άλλως πολύ δύσκολα θα θυμόταν κανείς το 41^ο Φεστιβάλ ως κάτι ξεχωριστό, από τη στιγμή που ακολουθούσε το περσινό. Οι εκλογές θα ήταν μια ευκαιρία να μείνει χαραγμένο στη μνήμη από την ανάποδη, με τη σπαστή κορύφωση και την παραλίγο ματαίωση. Αλλά στην πραγματικότητα οι διπλές φετινές κάλπες και τα επιπλέον έξοδα για σποτάκια και χαρτί (τα έλεγε ο Ντινόπουλος) καθιστούσαν μάλλον επιτακτική τη διεξαγωγή του.

Η αναδρομή στα Φεστιβάλ και τους πρόσφατους εκλογικούς σταθμούς πάντως δίνει και ένα μέτρο για τις διακυμάνσεις του λαϊκού κινήματος και της ελπίδας που το ακολουθεί. Από το βροντερό και μυριόστομο (Κουκουέ ισχυρό) «η ελπίδα είναι εδώ» του 11’, στο μούδιασμα του 12’, και τον παπά που έφαγαν πολλοί το 14’, για την ελπίδα που έρχεται και την ψάχνουν τώρα τραυματισμένη στα επείγοντα των νοσοκομείων και τους παπατζήδες της νέας εποχής. Εδώ η ελπίδα, εκεί η ελπίδα, πού είναι η ελπίδα; Μα νάτη έρχεται και ξεπροβάλλει, σαν ποδοβολητό σελήνης. Και σαν τις φρούδες ελπίδες πως μπορεί να υπάρξει Φεστιβάλ χωρίς βροχή.

Η κε του μπλοκ αδυνατούσε αντικειμενικά κι ανεξάρτητα από τη θέλησή της να βρεθεί στη ΛΔ του Βορρά και την Πάτρα, και έτσι συρρίκνωσε αντικειμενικά τις ανταποκρίσεις της –ασορτί με τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις. Συγκέντρωσε όμως και παρουσιάζει σε μια περιεκτική ανάρτηση όσα στοιχεία μάζεψεδ από τους τοπικούς ρεπόρτερ της. Και είχε τη χαρά να συνεργαστεί με σφους, όπως ο sniper στη Θεσσαλονίκη, που ενώ κάποιοι σφοι στην Αθήνα πχ γκρίνιαζαν γιατί δεν έρχεται και σε αυτούς η Βελεσιώτου και γιατί έχει κάθε χρόνο η συμπρωτεύουσα τα καλύτερα ονόματα (γιατί έχουμε καλύτερο φαγητό ρε, γι’ αυτό), αυτός βρήκε το πρόγραμμα εντυπωσιακά αδιάφορο (για τα γούστα του). Και σαν τον Red Fly στην (πρωτοπόρα σε καλτ καινοτομίες) Πάτρα, που πάντα πηγαίνει και φεύγει νωρίς, μαζί με τη γερουσία. Ενώ μια φορά στην Αθήνα, έφυγε πιο πριν και από τα λεωφορεία (απ’ τη συνοικία), με τους παππούδες που έρχονται βασικά να ακούσουν την ομιλία. Αλλά η νεανική του ψυχή σκίρτησε με τις μεταλιές των ερασιτεχνικών συγκροτημάτων στην αρχή του προγράμματος. Και όπως είχανε συγχωνευτεί όλα σε μια σκηνή, ήταν σαν κοινωνικό πείραμα να βλέπεις τους πρεσβύτερους στις πρώτες σειρές των καθισμάτων και τις αντιδράσεις τους στα καινούρια ακούσματα. Πού να ‘ρχοταν δηλ και ο Τραγουδόσαυρος...

Ο κόσμος γέμισε το χώρο του Φεστιβάλ και ήταν συγκρίσιμος με τα περυσινά μεγέθη –αν και αυτές οι συκγρίσεις είναι μάλλον επισφαλείς, γιατί πέρσι υπήρχαν δύο σκηνές και αυτό δυσκολεύει κάπως τους υπολογισμούς. Σε κάθε περίπτωση, ο κόσμος ήταν πολύς, τόσο οι δικοί μας, οι σταθεροί, όσο κι οι έκτακτες εμφανίσεις, που είχαν έρθει απλά για το Μάργκαρετ. Μάλλον σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία πρέπει να εντάξουμε και τον Κατσιφάρα (τον περιφερειάρχη ντε) που ήταν στις παρουσίες-έκπληξη. Όσο για τους δικούς μας κράτησαν δυνάμεις και για την Παρασκευή, που θα μιλήσει εκεί, κλείνοντας στην πόλη τους (και την πόλη του Πελετίδη) την προεκλογική καμπάνια του κόμματος.

Στη ΛΔ του Βορρά ο κόσμος ήταν ελαφρώς πεσμένος σε σχέση με με πέρσι –κι αυτό ήταν εν μέρει λογικό, με εξαίρεση την τρίτη μέρα (κατά τας γραφάς) και την ομιλία του ΓΓ, που έφτασε κοντά στη μία ώρα, αλλά αποζημίωσε το κακό με ατάκες και ηχητικά στιγμιότυπα: «και αν μας ρωτήσουν γιατί μαλώνουν τα αστικά κόμματα θα τους πούμε έέέέτσι παίζεται το παιχνίδι της πόλωσης», άριστη προφορά του «we are the world», όταν πήγε το θέμα στον Κοτζιά, λαϊκή θυμοσοφία όπως το «να σε κάψω Γιάννη μ’, να σ’ αλείψω λάδι», αλλά και την παρουσίαση του καλλιτεχνικού προγράμματος στο τέλος.

Κρατάμε ακόμα την παραδοσιακή υπεροχή του λουκάνικου έναντι του σουβλακιού, η σταθερή αξία των ταξικών λουκουμάδων της οργάνωσης και το ευτράπελο της πρώτης μέρας με τα μεγάφωνα να αναγγέλουν τη συνοδό του Μακεδόνα «Ζωή Κωνσταντ... εε... Ζωή Παπαδοπούλου. Κρατάμε επίσης το τρένο της Ετε, που μπορεί να μη συμπεριέλαβε τις υπόγειες γραμμές του (βρε δεν έχετε) Μετρό –την κατασκευή του οποίου ανακοίνωσε για πολλοστή φορά αλλά για πρώτη φορά από την «πρώτη φορά Αριστερά» στη Δεθ- αλλά είχε ελικοπτεράκι, το περιβόητο drone, που αλώνιζε πάνω απ’ τα κεφάλια των Γαλατών και τους έκανε να ανησυχούν.

Αστερίξ τα πουλιά πετάνε χαμηλά, θα βρέξει..

Ω ναι, μπορεί να καταντά κουραστική κι ενάντια στο διαλεκτικό υλισμό η σύνδεση του Φεστιβάλ με τα πρωτοβρόχια του Φθινοπώρου, την υγρή απειλή και το στίχο «μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη», που μόνο στο Φεστιβάλ θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα, το συννεφάκι της γκαντεμιάς πάνω από το κεφάλι μας, σε μια χώρα που έχει ηλιοφάνεια το 70% του χρόνου (αν και 0,7 Χ 0,7 Χ 0,7 μας δίνει 24,3% πιθανότητες, που είναι κοντά στο ποσοστό της ΕΔΑ το 58’. Τυχαίο; Δε νομίζω). Αλλά αν το σκεφτείς, η ακολουθία είναι συγκλονιστική. Άργησε φέτος να μπει το καλοκαίρι, αργούν και τα πρωτοβρόχια, άργησε όμως κι η κορύφωση του Φεστιβάλ, που μετατέθηκε κατά είκοσι μέρες. Κι ο διαλεκτικός υλισμός μας γελάει ειρωνικά, σαν τη Συννεφούλα...

Πατραϊκή-πειραϊκή

Στιγμές από την πείρα των πατρινών (εξ ου και το άθλιο λογοπαίγνιο στον τίτλο).

Την περασμένη εβδομάδα η κε του μπλοκ βρέθηκε για λίγες μέρες στην πόλη της πάτρας (εκτός κι αν προτιμάς να πεις «των πατρών», αλλά τότε γιατί δε λέμε «πάτρες κι αθήνες» όπως λέμε πχ «σέρρες»;) όπου στο επίκεντρο βρέθηκαν τρία μέτωπα-ζητήματα.

Το άτυπο «λαϊκό μέτωπο» που έχει στηθεί γύρω από το θαλάσσιο μέτωπο της πόλης, την αξιοποίηση του λιμανιού και της παραλιακής ζώνης, για να μην καταλήξει η πάτρα μια (ακόμα) παραθαλάσσια πόλη χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα. Η βασική ιδιαιτερότητα αυτού του «ΛΜ» είναι πως δεν αποτελεί δικό μας τακτικό ελιγμό, αλλά του αντιπάλου, που πονηρά σκεπτόμενος, ψηφίζει κάθε σχετική πρωτοβουλία της κόκκινης δημοτικής αρχής –που θα περνούσε έτσι κι αλλιώς με τις δικές μας ψήφους- επιχειρώντας να χτίσει ανέξοδα αγωνιστικό προφίλ. Είναι χαρακτηριστικό πως στην τελευταία κινητοποίηση στην/στον προβλήτα της αγίου νικολάου, παρέλασαν για να κάνουν λεζάντα όλα τα καλά ονόματα του αστικού πολιτικού κόσμου (από τον τέως δήμαρχο, δημαρά, και τον επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο, μέχρι το φούρα (!) –χωρίς μουστάκι) που είχαν την ευκαιρία να προωθήσουν και να κάνουν πράξη τις όψιμες αγωνιστικές τους ανησυχίες, τόσα χρόνια που βρίσκονταν στα πράγματα.

Θέση σε αυτό το «ΛΜ» διεκδικεί κι η κυβερνώσα αριστερά με τα διάφορα ψευδώνυμά της: παρέμβαση ενεργών πολιτών και οικολογική κίνηση πάτρας, που μοίραζε δωρεάν και το έντυπό της, με ένα θέμα για το –πάντα επίκαιρο στις καρδιές τους- τσέρνομπιλ, στο πρωτοσέλιδο. Ενώ η.. πλούσια κινηματική τους πείρα στο δρόμο φαινόταν από μικρές-μικρές λεπτομέρειες, όπως πχ ότι δεν είχαν ανοίξει μερικές τρύπες στο πανό τους, για να περνάει ο αέρας, κι έτσι κινδύνευαν να τους πάρει και να τους σηκώσει, όπως το σκυλάκι μιας διαφήμισης.

Αλλά το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι… μια κυβέρνηση που την μποδίζουν να βαδίσει, μια κυβέρνηση που την αλυσοδένουνε. Και ποιος ακριβώς την μποδάει δηλ; Έλα ντε!

Το ωραίο της υπόθεσης λοιπόν είναι πως όλοι αυτοί, ο υποψήφιος δήμαρχος σπαρτινός, ο.. μαοϊκός χατζηλάμπρου, η μαρία κανελλοπούλου από το εμείς κι εμείς –που είναι σαν υπονοούμενο για τη μαζικότητα των συριζαίων στους δρόμους- συγκεντρώθηκαν για να παλέψουν θεωρητικά για ένα στόχο και να τον διεκδικήσουν από… ποιον αλήθεια; Από την κυβέρνηση; Δηλ από τους εαυτούς τους, που είναι στο κυβερνών κόμμα; Ή μήπως δεν είναι στην κυβέρνηση κι εκφράζουν την αριστερή της αντιπολίτευση;

Ποιος κυβερνάει τελικά αυτόν τον τόπο; Πόσο κουτόχορτο μας ταΐζουν τα στελέχη που βγαίνουν στα κεραμίδια να διαμαρτυρηθούν πχ για τα σοσιαλιστικά ματ που έστειλε η κυβέρνησή τους στις σκουριές –κι όλο αυτό το βαφτίζουν δημοκρατική πολυφωνία; Πόσο δούλεμα μας ρίχνουν όσοι θυμήθηκαν ξαφνικά μετά τις εκλογές πως άλλο πράγμα είναι η κυβέρνηση και άλλο ανέκδοτο η πραγματική εξουσία; Και πόσοι συμφωνούσαν μαζί τους προεκλογικά, όταν χλεύαζαν τους κομμουνιστές, που σημείωναν αυτήν την απλή αλήθεια;

Σημειώνω παρεμπιπτόντως μια αποστροφή από το λόγο του πελετίδη, για μια γκουμούτσα-πλοίο, που είναι παρκαρισμένο κάμποσους μήνες στον/στην προβλήτα, κλείνοντας τον ορίζοντα των πατρινών, και για άλλα αντίστοιχα καράβια εφοπλιστών, που πρέπει να τα πάρουν και να τα βάλουν.. ομολογώ πως δε θυμάμαι τι ακριβώς είπε στη συνέχεια, αλλά η στιγμιαία αυτή παύση ήταν αρκετό χρονικό διάστημα, για να οργιάσει η φαντασία στην εξουσία –ή έστω στην κυβέρνηση- και να συμπληρώσει καθείς νοερά τη φράση.

Λίγο παραδίπλα, συναντήσαμε (κατά τη διάρκεια μιας σύντομης κι όχι ιδιαίτερα ηρωικής πορείας, κατά μήκος του μετώπου) κι ένα ρώσικο ιστιοφόρο, που κρατούσε από τα χρόνια της σοβιετίας. Η πλάκα είναι πως πολλοί εξακολουθούν να συγχέουν αυτά τα δύο, ρωσία και σοβιετία, σε βαθμό που ένα πατρινό μέσο θεώρησε πετυχημένο να βάλει ως πρωταπριλιάτικο θέμα την αδελφοποίηση του δήμου με την πόλη της μόσχας, που ήταν κάποτε η μητρόπολη του κομμουνισμού. Ακόμα κρατάμε τις κοιλιές μας από τα γέλια.

Εδώ κάποιοι άλλοι θεωρούν πως ο τσίπρας ασκεί περήφανη, φιλολαϊκή πολιτική, επειδή επισκέφτηκε τον πούτιν στη ρωσία (που κάποιοι τη θεωρούν λογική συνέχεια της εσσδ, για την οποία δεν έχουν βέβαια ιδιαίτερα καλή γνώμη, έχουν όμως για τη ρωσία, επειδή συνδέεται φαντασιακά στο μυαλό τους με τη σοβιετική ένωση… και κάπου εκεί γίνεται κόμπος και κόβεται το νήμα της τοπικής λογικής) για να κλείσει συμφωνία για μπίζνες, κουβαλώντας μαζί του το λαφαζάνη και τη βαλαβάνη, για τη ρίμα και τη σημειολογία του πράγματος. Αυτοί έχουν όντως περισσότερη πλάκα.

Σε κάθε περίπτωση, το θαλάσσιο μέτωπο είναι μια πολύ διδακτική περίπτωση αλλά και πρόκληση ταυτόχρονα, για να εντοπίσουμε και να υπερβούμε τα όρια της λογικής της «κοινής δράσης πάνω στο πρόβλημα» και των κατακτήσεων στα πλαίσια του συστήματος. Και για να μάθουμε να χρησιμοποιούμε αυτά τα ζητήματα ως κρίκους για να πετύχουμε τη μεγαλύτερη συσπείρωση και κινητοποίηση του κόσμου, το μόνο εχέγγυο για να υλοποιηθούν επιμέρους στόχοι και να ανοίξει μια ευρύτερη προοπτική.

Για να μην ξεφύγει πολύ σε έκταση το κείμενο, θα περιοριστώ σε μια απλή αναφορά στα άλλα δύο μέτωπα.

Το μαθητικό φεστιβάλ στο προαύλιο του αρσάκειου, που εκτός από μαθητές, ερασιτεχνικά μαθητικά συγκροτήματα και τους φίλους τους που ήρθαν να τους χειροκροτήσουν, συγκέντρωσε κι αρκετά μεγαλύτερα παιδιά, φοιτητές και όχι μόνο, που βρήκαν την ευκαιρία να παλιμπαιδίσουν στη γωνιά του ποδοσφαίρου και του πινκ-πονκ, χωρίς να αφήνουν άλλους να πάρουν σειρά.

Και την κυριακάτικη αργία, όπου επαναλήφθηκε το σκηνικό που περιγράψαμε παραπάνω, με καμιά δεκαριά κυβερνητικούς προτεστάντες-διαμαρτυρόμενους να διεκδικούν από τον εαυτό τους «ποτέ την κυριακή» και τη μεταρρύθμιση του λούθηρου. Και με το γενικό εφησυχασμό για την «αριστερή κυβέρνηση» που θα τακτοποιήσει αυτά τα θέματα, να είναι ο πλέον σίγουρος δρόμος για την ήττα και τον ενταφιασμό της κατάκτησης της κυριακάτικης αργίας. Ήδη η σχετικά πεσμένη συμμετοχή, σχετικά με τις πρώτες αντίστοιχες κινητοποιήσεις, έχει επιφέρει ένα πισωγύρισμα ως προς τη μορφή που συνήθως επιλέγεται, καθώς η αστυνομία καραδοκεί για να εμποδίσει τον αποκλεισμό των μεγάλων εμπορικών καταστημάτων και την περιφρούρηση της απεργίας –κάτι που θα το σκεφτόταν διπλά και τρίδιπλα, αν είχε να αντιμετωπίσει πιο μαζικές συγκεντρώσεις.

Αλλά αυτό χρειάζεται πιο ενδελεχή ανάλυση, σε άλλο κείμενο.

Αντί για υστερόγραφο, κλείνουμε την ανάρτηση με ένα «παραπολιτικό», που έβγαλαν τα νέα και το στιγμιότυπο του κουτσούμπα και του πελετίδη (με το σοφιανό) στον τελικό του κυπέλλου μπάσκετ μεταξύ παναθηναϊκού κι απόλλωνα πατρών –με τον οποίο υπάρχουν πολύ καλές σχέσεις, πιθανότατα λόγω του κ. πετρόπουλου και του αδελφού του. Το τρόπαιο βέβαια κατέληξε στα χέρια των πράσινων του γιαννακόπουλου, που ως γνήσια εθνική, αστική, φαρμακοβιομηχανική τάξη, στήριξε την πρώτη φορά αριστερά στις πρόσφατες εκλογές. Πανηγύρισε τον τίτλο όμως ένας άλλος δηλωμένος οπαδός του κκε, ο πλέι μέικερ του τριφυλλιού, νίκος παππάς.

Και το ερώτημα που μπαίνει είναι: αν η αλέκα ήταν φίλα προσκείμενη στον παο, και βασικά στην μπαρτσελόνα, και βασικά στον αθλητισμό γενικά, ο τωρινός γγ τι ομάδα είναι;

Έλα Ηπείρου κι Αχαρνών

Εναλλακτικός τίτλος: ο πολιτικός Κώστας Μπίγαλης

Κάθε σφος το ξέρει και το έχει κάνει θεωρητικά κτήμα του: κάθε (κ)οβα πρέπει να γίνει ζωντανό κύτταρο δράσης του κόμματος. Που δένει διαλεκτικά και με κάτι άλλο: ότι κάθε κόβα πρέπει να πάει, συλλογικά και βάσει προγράμματος (και του 19^ου μη σου πω) στο Κύτταρο, ηπείρου κι αχαρνών, όπου κάνει αποκριάτικες εμφανίσεις η (αγία) τριάς: μπίγαλης-πωλίνα και χαριτοδιπλωμένος. Επιστροφή στην αγαπημένη δεκαετία με τις βάτες και την αλλαγή, όπου άλλαζαν απλώς τα ονόματα κι υπέφεραν οι λέξεις, μένοντας κενές, χωρίς περιεχόμενο. Κι αφού τώρα ζούμε το δικό μας 81’ και ψάχνουμε άλλο όνομα για την τρόικα, μπορούμε να τη βαφτίσουμε «μπιγαλης-πωλίνα-χαριτοδιπλωμένος», για να ‘χει μια διονυσιακή, καρναβαλίστικη νότα και να το απολαύσει ο ελληνικός λαός, που δεν του έχει μείνει σάλιο και υποφέρει να το τρώει ασάλιωτο, αλλά όταν τον φτύνουν νομίζει ότι βρέχει και από την αναβροχιά καλή είναι κι η ροχάλα.

Επιβάλλεται λοιπόν να πάνε οι σφοι για κοινωνική παρατήρηση και επαφή με το... πολιτικό τραγούδι της εποχής και τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης που αποκτά αναδρομικά. Ως τέτοια ευκαιρία το είδαμε και στην ομήγυρη, που πορεύτηκε θαρρετά προς τις μάζες των καρναβαλιστών με τη λιλιπούτεια πολιτική συνείδηση. Κι είναι ζήτημα αν υπήρχε εκεί άλλος ψηφοφόρος που να στοιβάχτηκε στον κεντρικό πυρήνα και κάθε μιτοχόνδριο του κύτταρου γεμίζοντά το ασφυκτικά. Κι ευτυχώς δηλ που έκλεισαν οι πόρτες σε κάποια φάση και δε στριμώχτηκαν κι άλλα  ζωντανά στο μαντρί, γιατί είναι αμφίβολο πόσα θα έβγαιναν όντως ζωντανά από εκεί μέσα στο τέλος και τι ακριβώς τέλος θα είχαν-με. Και έμπαιναν κρίσιμα θέματα στην ημερήσια διάταξη: τι μέτρα ασφαλείας (σιγά μην) είχε το μαγαζί, αν θα την πατούσαμε και εμείς όπως σε εκείνο το γαμήλιο πάρτι στο ισραήλ όπου κατέρρευσε ένας όροφος, αν θα ήταν καλύτερο να είμαστε με τους πάνω ή με τους από κάτω τη στιγμή της κατάρρευσης (ή μήπως ανατροπής;) και αν είναι επαναστατική κατάσταση να καταρρέουν οι πάνω και οι από κάτω να πλακώνονται από τις αυταπάτες τους και να μην μπορούν να σηκώσουν κεφάλι και να προκαλέσουν το παραμικρό ρήγμα στο ετοιμόρροπο οικοδόμημα.

Καήκαμε στο ζέσταμα με κονσέρβες από τα ηχεία, με το ρακιντζή να τραγουδάει τον πουφ και να ζητάει «μες στης ύδρας τα στενά» την αγάπη του, αλλά να έχει γυρίσει τις σκηνές του βιντεοκλίπ στο παλιό λιμάνι των χανίων και να είναι φως φανάρι πως εκεί δε θα την έβρισκε ποτέ. Και με το «πατρινό καρναβάλι για πάντα», που φέτος δε θα προλάβει μάλλον να έχει εντυπωσιακές αλλαγές, αλλά από του χρόνου θα λένε όλοι «κάν’ το όπως ο ΠΕΛΕ».

Κι ύστερα ξεκίνησε το πρόγραμμα με τον μπίγαλη, που του ‘βγαιναν κάτι κουνήματα χεριών σαν του λε-πα και πήγαινε σπιντάτος πάνω-κάτω χωρίς λόγο, ίσως από την κόκα (ούτε γουλιά), που την τραγούδησε μετά από κλάπτον ο χαριτοδιπλωμένος (αντικειμενικά το μεγαλύτερο όνομα της βραδιάς, με επτά συλλαβές)- αλλά αν τα ρουθούνια τους μείνουν μισά, ε δεν πειράζει αυτοί θα βάλουν χρυσά κι ας μη γίνανε ποτέ σταρ του mtv, μονάχα για μία ακόμα αρπαχτή, στα καλλιτεχνικά γεράματα. Don’t worry be happy.

Υπάρχουν και χειρότερα, μα θα στα πω αργότερα.

Κι αρχίζουν τότε που λες βροχή οι σημειολογίες και τα πολιτικά μηνύματα, εκεί που δεν το περιμένεις, κεραυνός εν αιθρία και εν κύκλω, σαν το σήμα της κατάληψης. Πιάνει λοιπόν τα κομμάτια όπου πειραματίστηκε με ροκ ήχους και την ελληνική παράδοση (βαλάντωσα μωρέ) κι εκεί που σκεφτόμουν ότι θα το ‘χω σα βασικό αντεπιχείρημα για τους οπαδούς του θανάση (τι φταίει όμως κι ο ρα, να πάθει δύο εγκεφαλικά σαν το λένιν, καθώς διαβάζει το κέιμενο), μας εξηγεί ο σύντροφος κώστας τους ρυθμούς: 7/8 καλαματιανό, 9/8 από τα επτάνησα, κι έρχεται και το ηθικό δίδαγμα: αυτά δεν μπορούν να τα χορέψουνε οι γερμανοί κι η νυφίτσα ο ντάισελμπλουμ (νυφίτσα ο σωσίας του συντρόφου αρβανίτη;). Και δεύτερη φορά στο καπάκι, για να το εμπεδώσουμε, γιατί ήταν πετυχημένο.

Άτσα ο μπίγαλης, αντιμνημόνιο κι έτσι, λες μέσα σου. Να δεις τι σου ‘χω για μετά. Μας είπε ότι μέχρι να γράψει τη «ρίνα-κατερίνα» (που με κόβει δυο κομμάτια κι εκεί κάνουμε το σήμα της νίκης και της ΕνΠΙΔΑΣ που νίκησε) τα μεγάλα κανάλια τον έγραφαν στα αρχίδια τους και δεν τον καλούσαν. Οπότε κάναμε τον απαραίτητο συνειρμό με ένα ξεκάρφωτο λάβαρο της ερτ, που ήταν πάνω από τη σκηνή και πίσω απ’ τις ντισκομπάλες: δεν πειράζει κώστα, από φέτος στην αυτοδιαχειριζόμενη ετ3 και με συναυλία αλληλεγγύης!

Και πριν συνέλθουμε από το σοκ και χωνέψουμε σε βάθος όλα τα πολιτικά μηνύματα, ήρθε και το (όχι ένα απλό κερασάκι, αλλά αυτό που ο sniper συνηθίζει να λέει) καρπούζι στην τούρτα (σοκολάτα του χαριτοδιπλωμένου) με το ανοιχτό κάλεσμα: όλοι αύριο (δηλ σήμερα) στο σύνταγμα!

-Δηλ ο μπίγαλης είναι με τους αγανακτισμένους;

-Αυτό λες εσύ; Εδώ μπορεί να καλεί με την ανταρσυα.

-Λες να θέλει και διαγραφή του χρέους;

Μετά όμως, είπαν ντουέτο με την πωλίνα τον αλέξη των «ολίμπιανς»

Όπως το ξανθό καλοκαιράκι

Ψήφισε το γιάνη βαρουφάκη

Κι ο σφος κώστας σημείωσε το πολιτικό μήνυμα και τον πολιτικό ηγέτη που έρχεται πίσω από τις λέξεις (του μνημονίου).

Αλλά αυτό δεν αποκλείει απαραίτητα να είναι ανταρσυα, αφού κι αυτοί κριτική στήριξη του κάνουν.

Πρόσφατα βέβαια ο μπίγαλης ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στη νέα φιλαδέλφεια με έναν πασοκανεξάρτητο, αν δεν κάνω λάθος –ούτε καν δηλ με το συριζαίο που εκλέχτηκε. Είδες όμως πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί ως έθνος αυτή η κυβέρνηση και πως η ελπίδα ριζοσπαστικοποιεί τις λαϊκές συνειδήσεις; Αν δεν το βλέπεις σφε αναγνώστη, όλη αυτή την κοσμογονική αλλαγή γύρω μας, είναι γιατί είσαι μίζερος σεχταριστής ή γιατί δεν έχεις πάει ακόμα στο κύτταρο. Αχ, η συντηρητική σου φύση, που δε λέει να κυβερνήσει...

Μετά απ’ αυτά, τα βλέπαμε όλα με άλλο μάτι. Η φαντασία στην εξουσία έσβηνε τα σύνορα με την πραγματικότητα και διαπλεκόταν διαλεκτικά σε ένα αξεχώριστο σύνολο με διάχυτα πολιτικά μηνύματα. Ευχηθήκαμε «καλή επιτυχία, καλή επιτυχία» μαζί με την πωλίνα στην κυβερνώσα αριστερά (σε αυτούς που κάνουν διαπραγμάτευση, σε αυτούς που σκίζουν τα μνημόνια) με ένα σούπερτοσοδούλι μίνι διάφανο και ροζ μπικίνι, ασορτί με την κυβερνώσα ελπίδα και το φύλλο συκής της. Είπαμε το «κυκλοφόρησε-κυκλοφόρησε, η φήμη σου αγόρι μου προχώρησε» για το βαρουφάκερ, που θα μπορούσε να τραγουδάει αυτός στη θέση του δάκη και του μπέζου για το λιτό βίο: «θωρακισμένη μερσεντές, εγώ δεν ονειρεύτηκα ποτέ, μην κάνεις όνειρα τρελά, μαζί μου θα ‘χεις λίγα και καλά». Μα έτσι «όλοι θα πέσουμε στη λούμπα-τη λούμπα-τη λούμπα, αψηφώντας τον κουτσούμπα-κουτσούμπα-κουτσούμπα». Κι απέ θα πούμε το πους-απς σε στιλ αντικαπιταλίστα, σεκίτικο «πους-πους-πους-πους, σαρόν, φονιάδες των λαών» και θα κλείσουμε δυναμικά χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες: «φοβερό, ψηφίζουμε και κάνουμε μια τρύπα στο νερό» {που παρακάτω βέβαια λέει κάτι για απεργίες και αργίες, αλλά μην αφήνεις ποτέ μια επουσιώδη λεπτομέρεια να σου χαλάσει έναν ωραίο συνειρμό· χρυσός κανόνας της δημοσιογραφίας}.

Αλλά όταν είσαι ερωτευμένος, όλα περιστρέφονται γύρω από την αγάπη σου για τον αλέξη και το βαλεντίνο σύριζα. Και νομίζεις πως όλα τα τραγούδια του κόσμου έχουν γραφτεί για αυτήν και μόνο γι’ αυτήν.

«Τι ήτανε να πεις πως μοιάζω με κομμούνι, μπήκανε στα μάτια μου δυο κιλά σαπούνι!»

Υπόψην, πως κι ο γκουσκούνης μαζί μας είναι σύντροφοι, σύριζα στηρίζει κι αυτός.

Ο χαριτοδιπλωμένος τραγουδάει για τη μαρτυρική κύπρο κάτι από αλέξια: ορκίσου να μην πτωχεύσουμε ποτέ-ποτέ ξανά, ορκίσου να μη γυρίσει πια ποτέ-ποτέ-ποτέ, αυτή η δεξιά.

Ο μπίγαλης να φωνάζει: «ανεβαίνουμε κι άλλο».

-Ναι σφε κώστα, 45% μας δείχνουν τώρα οι δημοσκοπήσεις. Που ‘σαι ανδρέα για να δεις...

Και ναι, η ελπίδα έρχεται. Στη ντισκοτέκ στην παλιά ντισκοτέκ. Αλλά δε βρήκε κανέναν στο ακατοίκητο κεφάλι μας και έφυγε σούμπιτη.

Κλείνουμε το πρόγραμμα με σφιγμένη αριστερή γροθιά και.. τη διεθνή; Όχι.

Ωω...Ωω (Κι απ’ τα τόσα ψέματά σου έχω χάσει το μυαλό).

Και ποιο είναι το πολιτικό επιμύθιο σφοι;

Ότι αν αυτό είναι αλλαγή, τότε κεμάλ ο κόσμος αυτός ποτέ δε θα αλλάξει. Και κάθε εποχή έχει την αλλαγή που της αξίζει. Οπότε το μέτρο της δικής μας (εποχής και αλλαγής) είναι ο πολιτικός κώστας μπίγαλης.

Πόσο κοστίζει το σίδερο

Αφήνοντας την πρωτεύουσα σε καίριο χρονικό σημείο, η κε του μπλοκ έχασε κάποια ενδιαφέροντα ραντεβού και εκδηλώσεις. Όπως αυτή στην έδρα της κετουκε προς τιμήν του μάνου κατράκη, στα τριάντα χρόνια από το θάνατό του· την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του φαρσακίδη, λίγους σταθμούς πιο πάνω, στη νέα ιωνία, όπου μίλησε μεταξύ άλλων κι ο σιώρας, ως θεράπων ιατρός του. Ενώ διαπίστωσα πως από το πέραμα δεν έχει (εύκολο) πέρασμα, αν δεν έχεις δικό σου μεταφορικό μέσο και έτσι έχασα το σ/κ με τις κολλητές εμφανίσεις του (ιστορικού) μαργαρίτη και του (αοιδού) μαργαρίτη (κάτι σαν εκείνο τον τελικό του ουέφα μεταξύ της ατλέτικο και της αθλέτικ, που ήταν ευκαιρία για το ευρύ κοινό να μάθει να τις ξεχωρίζει, αλλά φευ) στην έκθεση «άνθρωποι και σίδερο». Που, αν σκεφτείς την ταξική πάστα και τις αντοχές των διοργανωτών, θα μπορούσα κάλλιστα να λέγεται «άνθρωποι από σίδερο» ή αλλιώς «πώς δενότανε το σίδερο», σαν το γνωστό μυθιστόρημα του οστρόφσκι για το ατσάλι της ρωσίας και τους ατσάλινους («στάλιν» στα ρώσικα) υπερασπιστές της σοβιετικής εξουσίας.

Για να καλύψει εν μέρει λοιπόν το κενό, η κε του μπλοκ πήγε σε ό,τι κοντινότερο υπήρχε: την παράσταση «πόσο κοστίζει το σίδερο» από τη θεατρική ομάδα «τρίτο κουδούνι» -για να παραπέμπει ίσως συνειρμικά στον τρίτο γύρο- στο κτίριο του παμμικρασιατικού συλλόγου, στα προσφυγικά της πάτρας. Το έργο είναι μια σύντομη μπρεχτική αλληγορία για τα γεγονότα και την εξάπλωση της ναζιστικής γερμανίας πριν το β’ παγκόσμιο πόλεμο. Το μόνο μειονέκτημα κατά τη γνώμη μου –που δεν είχε να κάνει με την απόδοση των ερασιτεχνών ηθοποιών αλλά μάλλον με την πλοκή του έργου- είναι πως αν γνώριζες τα βασικά ιστορικά γεγονότα (πχ το ανσλους της γερμανίας στην αυστρία, τη συμφωνία του μονάχου που όρισε την τύχη της τσεχοσλοβακίας και την –ευνοϊκά διακείμενη προς τους ναζί- ουδετερότητα της σουηδίας) δε θα δυσκολευόσουν ιδιαίτερα να πιάσεις το (εντελώς προφανές) υπονοούμενο της αλληγορίας. Εφόσον όμως δε γνώριζες αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας (αν και ο θίασος απευθύνεται κατά βάση σε σχετικά υποψιασμένο κοινό), πιθανότατα θα έμενες με την απορία για το νόημα του έργου –που είχε ωστόσο μια σχετική αυτοτέλεια ως υπόθεση.

Πέρα από το θεατρικό –και τις τρεις δωρεάν παραστάσεις (με προαιρετική ενίσχυση) που δόθηκαν- ο παμμικρασιατικός σύλλογος έχει αναπτύξει αξιόλογη δραστηριότητα με πλούσιο πρόγραμμα, που περιλαμβάνει από λαϊκά φροντιστήρια μέχρι ομάδες δωρεάν εκμάθησης μουσικών οργάνων και αποτελεί πρότυπο για τη δουλειά αντίστοιχων συλλόγων και λαϊκών επιτροπών στις γειτονιές. Γράφοντας αυτές τις γραμμές, σκέφτομαι ήδη τις δικαιολογημένες ενστάσεις κάποιων συντρόφων που έχουν δει από πρώτο χέρι αντίστοιχες πρωτοβουλίες να έχουν φτωχά αποτελέσματα ή να πέφτουν σε τοίχο. Η λαϊκή επιτροπή παρεμβαίνει πχ για να επανασυνδεθεί το ρεύμα σε μια φτωχή οικογένεια, να σβήσει ένα πρόστιμο, να δώσει κάποια βοήθεια, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις η επαφή σταματά εκεί, χωρίς να έχει πολιτική συνέχεια. Ο κόσμος έχει μάθει να περιμένει κάποιο διαμεσολαβητή, μια άνωθεν σωτήρια λύση, χωρίς να θεωρεί απαραίτητη τη δική του συμμετοχή.

Είναι απαραίτητο όμως να πιάσουμε το επίπεδο συνείδησης του κόσμου, όχι για να πέσουμε και να μείνουμε σε αυτό, αλλά να μπορέσουμε να το ανεβάσουμε, να τον πάρουμε σιγά-σιγά με το μέρος μας, ξεκινώντας από τα καθημερινά του προβλήματα, από αυτό που καταλαβαίνει. Δε μιλάμε για κάποια «κοινή δράση πάνω στο πρόβλημα» (σήμερα το ζητούμενο δεν είναι γενικά κι αφηρημένα η κοινή δράση, αλλά αυτή καθαυτή η δράση, που είναι κάτω από τον πήχη των περιστάσεων, και το κοινό που καλείται να δράσει και να πάψει να μένει στο περιθώριο). Ούτε για κάποια θολή μετωπική ενότητα (που στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε ενότητα, ούτε –πολύ περισσότερο- κάποιο μέτωπο). Αλλά για δουλειά μες στις μάζες, με εργάτες και λαϊκούς ανθρώπους που μπορεί να έχουν κολλήματα, ακόμα και να σκέφτονται αντιδραστικά. Το πρόβλημα δεν έγκειται σε αυτές καθαυτές τις δράσεις, αλλά στην εμβάθυνση στη ρίζα του προβλήματος, τη σύνδεση με το γενικό πλαίσιο και το πώς θα οδηγήσουν σε αυτά τα ζητούμενα.

Από την άλλη το σύνθημα που πετύχαμε σε ένα πανό (ή μήπως πλακάτ;) του παμμικρασιατικού που έλεγε: όχι στην εξουσία των μονοπωλίων. Η δουλειά στο μαζικό κίνημα δε σημαίνει να ρίχνεις νερό στο κρασί σου, να κρύβεις το στρατηγικό σου στόχο, να μην κάνεις ζύμωση και πολιτική δουλειά. Τον κόσμο δεν τον κερδίζουμε βάζοντας κουτσουρεμένα συνθήματα και μικρούς ‘εφικτούς’ στόχους που δεν τον τρομάζουν, αλλά όταν μας βλέπει δίπλα του στον αγώνα για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει, όταν χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και τον πείθουμε να συμπορευτεί μαζί μας και να βαδίσει ως το τέλος του δρόμου.

Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που βγαίνει από την πείρα του παμμικρασιατικού και την πόλη της πάτρας συνολικά. Που στο άκουσμά της και μόνο, οι σφοι νιώθουν μια ευαίσθητη χορδή τους να πάλλεται και σε ρωτάν να τους μεταφέρεις κλίμα κι εικόνα από το κόκκινο γαλατικό χωριό: όλοι κυκλοφορούν χαμογελαστοί, σε χαιρετάνε με υψωμένες γροθιές, σφιχτές και ροζιασμένες, ο ουρανός είναι πιο γαλανός, αλλά το βάθος του πάντα κόκκινο, κτλ. Ε προφανώς δεν είναι έτσι. Η κατάσταση και τα αποτελέσματα είναι αρκετά πιο αντιφατικά από μια τόσο ειδυλλιακή εικόνα.

Καταρχάς το κριτήριο της ψήφου (σε τοπική διοίκηση κι ευρωεκλογές) δεν ήταν ενιαίο και συνεπές για την πλειοψηφία των πατρινών ψηφοφόρων, ενώ παλιότερα είχαν στηθεί σε κάποιες γειτονιές και συσσίτια από τους φασίστες της χρυσής αυγής. Στον αντίποδα, η εκλογική επιρροή του κόμματος παρουσιάζει ανοδικές τάσεις στην πάτρα (σε αντίθεση με άλλα μεγάλα αστικά κέντρα) ενώ η δουλειά στα σωματεία και τη σπουδάζουσα νεολαία καταγράφει συγκριτικά πολύ καλούς δείκτες.

Από την άλλη έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πώς προβάλλουν μεγάλες πατρινές ιστοσελίδες κάποια γεγονότα(;). Δείτε πχ αυτό το σχόλιο για την.. άρνηση του πελετίδη να δώσει λεφτά στο παμε για τη μετάβασή του στην αθήνα, στο συλλαλητήριο της 1^ης νοέμβρη. Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις..

Ποια είναι η ειδική γραμμή; Ότι ο πελετίδης κρατά αποστάσεις από τους δικούς του, κουκουέδες και παμίτες. Ποια είναι η γενική γραμμή; Κάθε τι καλό, το χρεώνεται προσωπικά ο πελετίδης, ως άτομο ξεκομμένο από την πολιτική του ιδιότητα. Οτιδήποτε αρνητικό εννοείται πως το χρεώνεται συνολικά και το κόμμα του πελετίδη, το κκε.

Η τυφλή κι ανεξάρτητη δικαιοσύνη πάντως δεν καταλαβαίνει τέτοιους λεπτούς διαχωρισμούς και καλεί την πέμπτη τον πελετίδη να δώσει εξηγήσεις στον εισαγγελέα για τη γνωστή υπόθεση με την αξιολόγηση και τα στοιχεία των εργαζομένων.

Το παραπάνω παράδειγμα υπογραμμίζει την ανάγκη να προβάλλουμε με κάθε δυνατό τρόπο από τα δικά μας μέσα αντίστοιχες τις πρωτοβουλίες και τις κινήσεις των κόκκινων διοικήσεων των δήμων –πχ τις λαϊκές συνελεύσεις στο χαϊδάρι για την κατάρτιση του προϋπολογισμού, για να μη μείνουμε μόνο στην περίπτωση της πάτρας. Αν δεν το κάνουμε εμείς, δεν μπορούμε να περιμένουμε πως θα το κάνει κάποιος άλλος για εμάς.

Ένα δεύτερο ζήτημα είναι πως αυτές οι κινήσεις πρέπει να αποκτήσουν σταθερό και μαζικό χαρακτήρα, να γίνουν υπόθεση του λαού και όχι μόνο πρωτοβουλίες από τα πάνω. Αλλά αυτό είναι θέμα μιας άλλης ανάρτησης.