Μια τρύπα στο νερό - Δέκα χρόνια μετά...

Φοβερό, ψηφίζουμε και κάνουμε
Μια τρύπα στο νερό, μωρό μου τι μας κάνουνε.
(Ναι, η Πωλίνα είχε πει και γι’ αυτό).

Φοβερό! Τρομερό! Και κάθε άλλο παρά πάρα πολύ ωραίο -που είναι μικρή λογοτεχνική άσκηση για να παρατεθούν στη σειρά δυο «παρα» που τονίζονται διαφορετικά.

Το δημοψήφισμα του ’15 ήταν κάπως σαν τραγούδι της Πωλίνας. Κι όσοι χλευάζουν την καλτ αναφορά, ίσως αγνοούν τον όψιμο ριζοσπαστισμό της ύστερης κ. Μισαηλίδου (ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάφερε και αυτό), που μελαγχολούσε με την ντεκαντάνς -ακόμα και του ΚΚΕ- και έγραφε στον τοίχο της πως η ιστορία γράφεται με ανυπακοή -γιατί το είδε γραμμένο κάπου στα Εξάρχεια. Τρομερό!

Ή κάπως σαν την ατάκα-παρηγοριά του Μπονάτσου (Φοβερό - Τρομερό) στις «Κόντρες» προς την ηττημένη ομάδα.
Χάσατε, δεν έχει καμία σημασία! Όπως ακριβώς στο δημοψήφισμα.

Όχι, δεν έχει σημασία. Εκτός και αν είσαι ο χαμένος που τα παίρνει όλα -γιατί άμα χάνεις εκλογές, κερδίζεις στην απάτη. Ή εκτός αν νομίζεις πως κέρδισες και στήνεις χορό (του Ζαλόγγου) στην πλατεία Συντάγματος -είμαστε κάθε λέξη του. Και αν φοβάσαι μήπως βγούμε από την Ευρρώπη, χαλάρωσε, τραγούδα «Μιντιβίλι» και άκου τον Βλάσση.
-Γιατί; Σιγά την ήπειρο...

Μετά το εισαγωγικό, ακολουθούν μερικά ακόμα σημεία για τη σημερινή επέτειο.

Ο χαμένος χρόνος του Προυστ

Δέκα χρόνια μετά, το δημοψήφισμα φαίνεται σαν χθες, μα τόσο μακρινό. Ο ιστορικός χρόνος που περνά και χάνεται. Κι έπαψε να είναι πυκνός, γεμάτος κινηματικά γεγονότα, και ξαναρχίσαμε να τον μετράμε με εκλογικές θητείες. Δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη -και ίσως τριτώσει το κακό. Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάφερε και αυτό. Να ξαναβγάλει στον αφρό τη ΝΔ με κραταιά ποσοστά, μα πρωτίστως να αραιώσει τον ιστορικό χρόνο, κλείνοντας κάθε πιθανό ρήγμα...

Σας παρακαλώ, δε θα ’θελα...

Ακτοπλοϊκά κλείσαμε, δωμάτια τσεκ, όλα έτοιμα, μια βδομάδα διακοπές και ηρεμία. (Έκτακτο δελτίο, πρωθυπουργικό διάγγελμα, αναγγελία δημοψηφίσματος, capital controls). Ή και όχι...

Το νησί ήταν έρημο (και πανέμορφο), η σύνδεση στο διαδίκτυο δύσκολη και περιστασιακή. Αλλά το χειρότερο ήταν να βγαίνεις σαν τον κλέφτη, να στήνεσαι στην ουρά του ΑΤΜ, να κρύβεσαι πίσω απ’ την κολόνα και να παρακαλάς να μην εμφανιστούν από το πουθενά οι κάμερες και γίνεις ρεζίλι ή ντεκόρ σε ρεπορτάζ τρομολαγνίας.

Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά που είδαμε τα ΜΜΕ να επηρεάζουν αντίστροφα τις κάλπες και να βγαίνει το αντίθετο από αυτό που (μας) υπαγόρευαν. Το βασικό επίτευγμα της ΠΦΑ δεν ήταν ότι έστησε ένα διήμερο ριάλιτι με καναλάρχες για τις δημόσιες τηλεοπτικές συχνότητες. Αλλά ότι ανέκτησαν τα κανάλια τη χαμένη τους αξιοπιστία. Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάφερε και αυτό...

-Το εξωκοινοβούλιο στον ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου

Χειροκροτητής της κυβέρνησης και του Καμμένου (τσεκ). Χορευτικό συγκρότημα το βράδυ της Κυριακής (τσεκ). Μπράβος έξω από τα εκλογικά τμήματα (τσεκ). Θεατής της κωλοτούμπας, με κομμένη την ανάσα (αξιοπρέπειας) -τσεκ. Περνώντας όλα τα στάδια του πένθους -τσεκ. Με έμφαση στην άρνηση -να δει την πραγματικότητα. Χαρτομάντιλο για τα ετήσια δάκρυα της Περιστέρας -τσεκ. Αλλά πάντα σε ρόλο αθώας περιστεράς, που απαλλάσσεται λόγω βλακείας. Και με εμμονική προσκόλληση στον ρόλο του ΚΚΕ -πρώτη αντεστραμμένη αγάπη και παντοτινή. Και το καλύτερο; Τότε δεν είχε κανείς τους πρόβλημα με τις μαζικές συναυλίες. Πώς αλλάζουν οι καιροί...

Εν κατακλείδι, το μεγάλο πρόβλημα για το εξωκοινοβούλιο και τη στάση του δεν ήταν αυτό το... αγγελοπουλικό «μέχρι τέλους», μετά τη θρυλική κωλοτούμπα. Αλλά ότι κάπου εκεί τελείωσε η ουσιαστική παρουσία του στον δρόμο και πέρασε αρκετά χρόνια, γλείφοντας τις πληγές του από την απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.

-Σόλων, Σόλων, πόσο δίκαιο είχες...

Όπου Σόλων, το ΚΚΕ. Δεν ξέρω πώς λειτουργείς εσύ, σφε αναγνώστη, και τι φαίνεται για μένα από όσα γράφω -τα οποία βγαίνουν με φίλτρα, σαν εικόνα στο Ίνσταγκραμ, αν και καμιά φορά τα προσθέτει μόνος του ο αναγνώστης. Σε κάθε περίπτωση, νιώθω συχνά αντιδραστικό άτομο -χωρίς να ανήκω στην αντίδραση. Δε δέχομαι εύκολα τις εύκολες εξηγήσεις, ψάχνω πάντα τα αδύναμα σημεία τους, ακόμα και με τον διάβολο θα συμμαχήσουμε για την αλήθεια -κάνοντας πχ τον δικηγόρο του. Ναι αλλά μήπως έτσι... Κάπως αλλιώς...; Και ας συμφωνούμε στα βασικά.

Δέκα χρόνια πριν, εν όψει του δημοψηφίσματος, έβλεπα το είδος μου να αντιδρά, να προβληματίζεται και να σκέφτεται να παίξει διπλή παραλλαγή, Χ2 -είτε όχι, είτε άκυρο, το καθένα με το δικό τους σκεπτικό. Κάποιοι σφοι αναρωτιούνταν μήπως κάνουμε τακτικά λάθος -και εγώ ήμουν ανοιχτός να το συζητήσουμε και ας μη συμφωνούσα απαραίτητα. Εκ των υστέρων, δεν είμαι απλώς πεισμένος για τη σωστή θέση του ΚΚΕ, αλλά είναι από τις σπάνιες φορές που το παραδέχομαι με θαυμασμό: για την πείρα του, το οξυμένο κριτήριο, τη συλλογική του αντίδραση, σε μια δύσκολη, πιεστική και αρκετά πρωτότυπη συγκυρία. Γιατί δεν παρασύρθηκε και δεν έπεσε οικειοθελώς στον γκρεμό.

-Το σύνδρομο του ξυπνητηριού

Ναι αλλά δεν τιμωρήθηκε για τη στάση του το ΚΚΕ; Ασφαλώς και το πλήρωσε, όπως συμβαίνει με κάθε δύσκολη θέση-επεξεργασία. Φάνηκε στις δεύτερες εκλογές, τον Σεπτέμβρη του ’15, στο στάσιμο ποσοστό και την αδυναμία να εισπράξει τη φθορά του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι κάμποσοι επέστρεψαν στα πάτρια ιδεολογικά εδάφη -και δεν πρέπει να υπήρχε σύντροφος (μέλος ή μη) που να μη γνώριζε προσωπικά άσωτους ψηφοφόρους που διακατέχονταν από εκλογικό νόστο και άλγος -λόγω του τραυματικού τρίτου μνημονίου.

Για τη μεγάλη πλειοψηφία, όμως, το ΚΚΕ ήταν κάτι σαν ξυπνητήρι. Χρήσιμο, απαραίτητο, καλούσε σε αφύπνιση, αλλά συνάμα ενοχλητικό και σίγουρα όχι η πρώτη επιλογή τους στην κάλπη. Σε κανέναν δεν αρέσει να του θυμίζουν τα λάθη του και το ΚΚΕ έκανε ακριβώς αυτό, απλά επειδή υπήρχε, και ας ήταν ελάχιστοι οι σφοι που υπέκυψαν στον ανθρώπινο πειρασμό να ξεσπάσουν από τη συσσωρευμένη πίεση των ημερών και να φωνάξουν κατάμουτρα: ΣΑΣ ΤΑ ’ΛΕΓΑ...

Πολλοί πάτησαν «αναβολή» στην αφύπνιση και συμπορεύτηκαν με μια μικρή καθυστέρηση. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν τον μακάριο ύπνο τους, περιμένοντας την επόμενη γλυκιά αυταπάτη, που θα εξελιχθεί σε Εφιάλτη -και προδοσία. Ενώ κάποιοι σφοι αναρωτιούνται ρητορικά στο διηνεκές τι άλλο/διαφορετικό έπρεπε να κάνουμε, για να αποφύγουμε αυτή την κατάληξη.

Πλην Λακεδαιμονίων

Κι όμως. Το ΚΚΕ ήταν το μόνο (κοινοβουλευτικό) κόμμα που υπερασπίστηκε στην πράξη την ετυμηγορία και το «ΟΧΙ» του «κυρίαρχου» λαού, την αμέσως επόμενη μέρα, στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, που φρόντισαν να αποκοιμηθεί στην αγκαλιά του ΝΑΙ και το μετέφρασαν ως διαπραγματευτικό χαρτί σε ένα στημένο παζάρι, όπου το ξεπούλησαν πριν προλάβεις να πεις «έρπης».

Κάποιοι δυσκολεύονται ίσως να το πιστέψουν, αλλά θα το διαπιστώσουν όταν δημοσιευτούν τα πρακτικά εκείνης της σύσκεψης, από την οποία αποχώρησε ο ΓΓ, για να ομοφωνήσουν οι υπόλοιποι -πλην Λακεδαιμονίων. Και ίσως τώρα, που θυμήθηκε και ο (αναβαπτισμένος in USA) Τσίπρας να θέσει το ζήτημα (που θέτει εξ αρχής το ΚΚΕ), να έχουν ωριμάσει επιτέλους οι συνθήκες για να βγουν στη δημοσιότητα όσα ειπώθηκαν εκείνη τη μέρα. Και πάσα μονομερής ενέργεια επ’ αυτού, καλοδεχούμενη...

Το πραγματικό διακύβευμα

Τα γεγονότα είναι νωπά -από τη σκοπιά της ιστορίας-, οι γραπτές μαρτυρίες των πρωταγωνιστών λιγοστές, αλλά ο αστικός τύπος φιλοξενεί μια σειρά επετειακά αφιερώματα, με ενδιαφέρουσες πτυχές, διάφορα -γνωστά και μη- αφηγήματα και διαφορετικά επίπεδα «εξομολόγησης» και απεικόνισης της αλήθειας. Διαβάουμε πχ μεταξύ άλλων.

-Ότι ζήσαμε δραματικές στιγμές και φτάσαμε μια ανάσα από το GRexit.

-Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κρυφή ατζέντα, με την έξοδο στο τραπέζι -ως «ατύχημα» ή πιθανό ενδεχόμενο- υπηρετώντας τα σχέδια του Σόιμπλε.

-Ότι το σχέδιο Β ήταν ανύπαρκτο έως ανεφάρμοστο και ότι ο Πούτιν μας ήθελε εντός της στρούγκας της ΕΕ.

-Ότι η ύπαρξη της ευρωζώνης κρεμόταν από μια κλωστή. Και ότι μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας, θα είχε ως επόμενα επεισόδια και άλλα γουρουνάκια (από τα PIGS και τους σφους του Οδυσσέα).

-Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε μαχόμενος, μετά από 17 ηρωικές ώρες, φέρνοντας ένα πιο ήπιο μνημόνιο και την προοπτική μιας οριστικής εξόδου από αυτό.

-Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπολόγιζε να βγει το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, για να έχει λυμένα χέρια -αλλά όχι καθαρά από μνηνόνια.

-Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύτηκε -και έχασε- για την πλευρά των εφοπλιστών, των φαρμακοβιομήχανων και λοιπών «ευεργετικών ομάδων».

-Ότι η ρίζα της κρίσης ήταν η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και γι’ αυτό βίωσε πιο έντονους τριγμούς, πχ συγκριτικά με τη Γερμανία.

Και τέλος, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε σε πέρας τη βρώμικη δουλειά, που δεν μπορούσαν να κάνουν τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, τη δεδομένη στιγμή. Ότι επιχείρησε να διαπραγματευτεί για τα επιμέρους -δηλαδή για συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα- χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ότι η χούντα δεν τελείωσε το ’73 (αλλά ένα χρόνο μετά) και πάντως τα μνημόνια δεν τελείωσαν το ’18. Η ΕΕ και το Σύμφωνο Σταθερότητγας είναι ένα μνημόνιο διαρκείας και μαρτύριο χωρίς τέλος για τους λαούς.

Πέραν αυτού, η κε του μπλοκ είναι ανοιχτή σε οποιοδήποτε ερμηνευτικό σχήμα για τις λεπτομέρειες και το ουσιαστικό διακύβευμα της διαπραγμάτευσης ή την κατανομή των ρόλων. Αρκεί να μην ξεχνάμε την ουσία και αυτά που ξέρουμε για τις ενδοαστικές αντιθέσεις -σαν τους «μαρξιστές αναλυτές» που έβρισκαν συμμάχους πότε στη Λαγκάρντ, πότε στη Μέρκελ και πότε στον Μοσκοβισί.

-Και εσύ λαέ βασανισμένε...

Μην ξεχνάς τον Ωρωπό, τον φασισμό και τα διδάγματα της κρίσης για την ΕΕ και το σύστημα. Είναι ζήτημα πόσοι ήταν θύματα (αδέρφια εσείς) της κωλοτούμπας του ΣΥΡΙΖΑ, πόσοι γνώριζαν εξ αρχής ότι έδιναν εντολή για διαπραγμάτευση εντός του γνωστού ασφυκτικού πλαισίου -όπου δεν υπάρχουν περιθώρια για αποκλίσεις- και πόσοι ήταν έτοιμοι για κάτι παραπάνω, αν έβγαινε μπροστά το ΚΚΕ -ή όποιος άλλος στη θέση του.

Αλλά αυτή είναι μια συζήτηση που έχει ξαναγίνει...

Δέκα χρόνια μετά

Ένα πράγμα ποτέ δε θα αλλάξει, δέκα χρόνια μετά
Η δική μου καρδιά στον δικό σου ρυθμό θα χτυπά
(Ναι, η Πωλίνα έχει πει και για αυτό)

Δέκα (και άλλα τόσα και άλλα τόσα) χρόνια μετά, ένα πράγμα ποτέ δε θα αλλάξει. Ο καπιταλισμός. Και οι Πασοκιές (που θέλουν να τον κάνουν ανθρώπινο). Και ο δικός μας αγώνας για να τον ανατρέψουμε. Και οι αυταπάτες για τα δημοψηφίσματα. Που αν μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομα. Και όχι, η αστική τάξη δε θα μας δώσει το σχοινί και τα εργαλεία για να την κρεμάσουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Θα φροντίσουμε εμείς για αυτό...

Και τέλος πάντων, τίποτα δεν πάει χαμένο (αρκεί να το αξιοποιούμε ως πείρα).
Ούτε καν τα δημοψηφίσματα και οι τρύπες που ανοίγουμε -στο νερό ή όπου αλλού.

Ούτε ένα της Χιλής - Η πλάνη των ποσοστών

-Να τους χαίρεται το 41% που τους ψήφισε. Αυτό μας κυβερνά...

Είναι εμπειρικά επιβεβαιωμένο πως πάνω από το 50% των αναρτήσεων για τη ΝΔ στα ΜΚΔ καταλήγει σε ειρωνεία για το 41% των κατοίκων της Στοκχόλμης που αγάπησαν τον βιαστή τους κι ας μην έχουν μισθούς Σουηδίας -μόνο ίδιες τιμές στη φέτα. Ειρωνεία καυστική σαν το Αιγαίο τον Φλεβάρη, και ας ανέβηκε φέτος 4-5 βαθμούς η μέση θερμοκρασία των θαλασσών -σα να λέμε 4-5% στις κάλπες, ψήφος διαμαρτυρίας που αρνείται από θέση αρχής την κλιματική αλλαγή και την αλλαγή του μίζερου πολιτικού κλίματος. Ειρωνεία αιχμηρή, σαν βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης, αλειμμένο με το μαχαίρι που -κατά ιστορική ειρωνεία- στρέφουν διαρκώς στον εαυτό τους.

Είναι επίσης βέβαιο πως σχεδόν το 100% των σχολιαστών ξεθυμαίνουν την οργή τους στο διαδίκτυο ή την ψηφοδόχο, ως κυτίο παραπόνων, αντί να την διοχετεύσουν στην πραγματική ζωή και να ζήσουν μια οχεία (=σεξουαλική διέγερση) αντί για τον καθημερινό οχετό.

Κι αυτή είναι η πανηγυρική απόδειξη ότι ζούμε στην καλύτερη δημοκρατία που είχαν ποτέ οι αστοί, με πλήρη ελευθερία έκφρασης. Μπορεί τα περισσότερα ΜΜΕ να είναι πλήρως ελεγχόμενα και ευθυγραμμισμένα με το συμφέρον του ιδιοκτήτη, μπορεί φοιτητές να χάνουν εξάμηνα για τη δράση τους και τις απόψεις τους, μπορεί η αστυνομία να μπουκάρει όποτε θέλει στο σπίτι φοιτήτρια που δεν έχει υγιή φρονήματα, μπορεί να έζησαν μια κόλαση όσοι έπρεπε να πάνε προχτές προς το Μαρούσι, την Κηφισιά και το Ηράκλειο (με συγκοινωνία ή με ΙΧ) και να μην είδαν ούτε ένα ρεπορτάζ για την ταλαιπωρία τους (δε θέλουμε θλιμμένους, αγανακτισμένους και μποτιλιαρισμένους στη γιορτή μας)... Τουλάχιστον όμως βλέπουμε τα βίντεο του Luben και λέμε ανέκδοτα για τον γκαντέμη γουρλομάτη Μητσοτάκη που δε σταυρώνει τίτλο στις προβλέψεις του για την μπάλα, αλλά μας φέρνει στην πρώτη θέση από το τέλος με το χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο στην Ευρώπη.

Σε χώρες με δικτατορία (του προλεταριάτου), τα πολιτικά ανέκδοτα κυκλοφορούσαν στόμα με στόμα και προβάλλονται ως μις πράξη αντίστασης στην εξουσία -άλλο αν γελούσε και ο Στάλιν ή άλλοι μπολσεβίκοι με αυτά. Αλλά στη χώρα μας που γέννησε τη δημοκρατία, τα χαζά βιντεάκια είναι δείγμα ανοχής και ένας θρίαμβος της σάτιρας, που διεξάγεται απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα, χωρίς λογοκρισία και μπράβους σε παραστάσεις.

Τουλάχιστον αυτοί βάζουν τη σωστή διάσταση της ατομικής μας ευθύνης πίσω από το παραπέτασμα (παραβάν). Η οποία ως δια μαγείας παραμένει ατομική και δε συναντά ποτέ τη συλλογική ευθύνη της τάξης μας να αγωνιστεί στον δρόμο.

Τουλάχιστον αυτοί δε συναίνεσαν στο έγκλημα, στον κατ’ εξακολούθηση βιασμό μας, σωστά; Όχι σημαίνει «ΟΧΙ», είτε στις έμφυλες σχέσεις προς τους επίδοξους βιαστές, είτε στο δημοψήφισμα προς διάφορες κυβερνήσεις. Ή μήπως όχι;

Το περίφημο 41% δεν είναι καν τόσο. Είναι το 40,5% όσων ψήφισαν, οπότε ούτε ένα 30% του συνόλου. Στην αστική μας δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και μαθηματικοί περιορισμοί. Μπορούν να κατασκευάσουν πλειοψηφίες ακόμα και με φανταστικούς αριθμούς ή ψηφοφόρους (δέντρα με κλαδιά, κλαδικές που στο γύρισμα του αιώνα πήγαν να γίνουν ελιά κτλ).

Αλλά στην ήττα της απλής (ανα)λογικής συντέλεσε και το 17% (δεύτερη κατανομή), που ήταν πάνω από 30% πριν από τις διπλές εκλογές του ’23, αλλά δε βλέπουμε ούτε το 1% των χιλιάδων ηλεκτρονικών μελών του στον δρόμο. Το κόμμα που εφάρμοσε μια καρικατούρα αναλογικής με κόφτη 3% -που παραλίγο να βγάλει κυβερνητική πλειοψηφία με 40,5%- και τελικά αποφάνθηκε με στόμφο πως απέτυχε η στρατηγική της απλής αναλογικής, γιατί δεν του βγήκαν τα κουκιά να κυβερνήσει και δεν το ψήφισαν οι ψηφοφόροι των άλλων κομμάτων.

Το 41% είναι ακόμα λιγότερο επί του συνόλου. Αλλά γίνεται μεγαλύτερο αν προσθέσεις σε αυτό το ροζ 17% που ψήφισε το 50% των νόμων της γαλάζιας κυβέρνησης και το πράσινο 12% που ψήφισε ακόμα περισσότερους μες στην τετραετία.

Όχι, δε μας κυβερνά το 41%. Μας κυβερνά το πολιτικό υπαλληλικό προσωπικό μιας χούφτας εκμεταλλευτών, που χτίζει όμως ένα μπλοκ συναίνεσης κι αυτό είναι πολύ ευρύτερο από το 41%.

Οι περισσότεροι ζουν πιστεύοντας πως είμαστε το 99% -απλά μαθηματικά χωρίς ταξικές αναφορές- που μπορεί να επιβάλει το δίκιο του στο 1% της ελίτ -πάντοτε αταξικά μιλώντας. Και που θα μένει με την απορία, γιατί δεν τα καταφέρνει, όσο δεν οργανώνεται σε ταξική βάση και δεν είναι αποφασισμένο να παλέψει, αν θέλει πραγματικά να νικήσει. Η νίκη δε θα έρθει τεχνικά, με ομαλές σιωπηλές πλειοψηφίες. Θα τις διαμορφώσει στην πορεία προς την επανάσταση, που σπάει το νόμο της σιωπής και της αδράνειας, σπάει τον πάγο και ανοίγει δρόμους.

Μιλάμε γενικά και αόριστα για το 99%, ενώ είμαστε <20% που είναι οργανωμένο στα σωματεία και <10% όσων συμμετέχουν σε απεργίες, στάσεις εργασίας και διαδηλώσεις. Κι αυτό είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρουμε -και να αλλάξουμε- για τα μαθηματικά της επανάστασης και την εξίσωση που αδυνατούμε να λύσουμε, χωρίς τη μεταβλητή του λαϊκού παράγοντα.

Όταν η κυρίαρχη τάξη καθορίζει την κυρίαρχη συνείδηση, είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι μπορεί οι συνειδήσεις μας να γίνουν πλειοψηφία στο πλαίσιο του συστήματος. Κι είναι ακόμα χειρότερη αυταπάτη να πιστεύουμε πως μια δημοκρατικά (δηλαδή κοινοβουλευτικά) εκλεγμένη κυβέρνηση μπορεί να κάνει πράξη τα πρώτα καθήκοντα της επανάστασης και μιας ριζοσπαστικής πλειοψηφίας.

Όσο καλές ή ειλικρινείς και αν είναι οι προθέσεις της, μπορεί να στρώσουν τον δρόμο προς την κόλαση. Και δεν υπάρχει ούτε ένα της Χιλής (που έλεγε κάποτε η Άντζελα, αν και ο στίχος έλεγε τοις χιλίοις) να την αφήσουν προχωρήσει ομαλά, όπως δεν άφησαν ούτε τη μετριοπαθή πολιτική του Αγιέντε. Κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Unidad Popular -όπως λέει ένας πολύ καλύτερος στίχος. Κι ας μην έχει γίνει τελικά κτήμα σε τόσος πολλούς -ίσως στο 99%...

Θα κυβερνήσουμε; Δε θα κυβερνήσουμε. Θα κυβερνήσουμε; Δε θα κυβερν...
Αντί να μαδάμε κοινοβουλευτικές μαργαρίτες, λοιπόν, ας κάνουμε κάτι άλλο. Ας αφήσουμε την πλάνη των ποσοστών και της πλειοψηφίας και ας ενισχύσουμε σε όλα τα μέτωπα αυτούς που κάνουν 100% μαχητική αντιπολίτευση στον δρόμο. Μπορεί να μη συμφωνείς 100% μαζί τους και είναι βέβαιο πως δεν τα κάνουν όλα (100%) καλά. Είναι όμως οι μόνοι που δε σπέρνουν κυβερνητικές αυταπάτες και οργανώνουν την αντίσταση στον δρόμο. Κι εκεί δείχνουν ότι η δύναμή τους είναι πολύ παραπάνω από το (μια ζωή σ)το 5% ή το 7% που μπορεί να παίρνουν στις κάλπες...

Ματ σε τρεις κινήσεις

Σημειώσεις για το τούρκικο δημοψήφισμα

Ένα αστικό δημοψήφισμα που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να έχει ένα βασικό ψευτοδίλημμα και πόλωση γύρω απ' αυτό, που να ενισχύει και τα  δύο σκέλη του ερωτήματος, εις βάρος κάποιας τρίτης εναλλακτικής. Πρέπει να έχει λίγη νοθεία, για να κλειδώσει το αποτέλεσμα, αλλά και θριάμβους της (αστικής) δημοκρατίας, που καταλήγουν να ενισχύουν την αστική δικτατορία, γιατί δεν την αφήνουν γυμνή, χωρίς φύλλα συκής και την απαραίτητη "δημοκρατική νομιμοποίηση".
Η δημοκρατία τους όντως νίκησε, πετυχαίνει διαρκώς νίκες εις βάρος μας, και μάλιστα άνευ αγώνα, όσο λογίζουμε τους εαυτούς μας στο στρατόπεδο των νικητών και βαυκαλιζόμαστε για την εφαρμογή της αμεσοδημοκρατίας με δημοψηφίσματα.

Παρεμπιπτόντως, η μεγάλη επιτυχία της αστικής τάξης στο ελληνικό δημοψήφισμα του 15' δεν ήταν το "ναι" με το οποίο συντάχθηκε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά η χειραγώγηση του "όχι" και η τρομακτική ευκολία με την οποία ενσωμάτωσε αυτό το 'αποφασισμένο' εκλογικό σώμα, που πνίγηκε στην απογοήτευση και τις αυταπάτες του. Αυτά δε σημειώνονται προφανώς χαιρέκακα, με τη γεύση της πικρής δικαίωσης στα χείλη της Κασσάνδρας (που ήταν η πρώτη σας-τα-λεγάκιας στην ιστορία), αλλά ως αντικειμενικές διαπιστώσεις, για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε και σε τι βάσεις πατάμε.

-Η ανάλυση των αποτελεσμάτων του τουρκικού δημοψηφίσματος -παρά την όποια νοθεία υπήρξε- δίνει ενδιαφέροντα αποτελέσματα, καθώς ο Ερντογάν αποδοκιμάζεται στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας: Άγκυρα, Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε διατελέσει δήμαρχος, στη δεκαετία του 90' (και με συντριπτικό ποσοστό στην περιοχή του Μπεσίκτας, που είχε πολύ ενεργό ρόλο στην πρόσφατη εξέγερση της πλατείας Ταξίμ). Ισοφαρίζει όμως αυτό το μειονέκτημα στην επαρχία και την τουρκική ενδοχώρα.

Ο εκλογικός χάρτης του δημοψηφίσματος εμφανίζει μια διαιρεμένη χώρα, με τη σαφή αποδοκιμασία της κυβέρνησης στα δυτικά παράλια και τις νοτιοανατολικές επαρχίες των Κούρδων, και μια εικόνα που θυμίζει αρκετά τον αντίστοιχο εκλογικό χάρτη των ΗΠΑ, και την αντίθεση που παρουσιάζουν οι δύο ακτές, σε Ατλαντικό κι Ειρηνικό, με την ακραιφνώς συντηρητική ενδοχώρα.

Το χτεσινό δημοψήφισμα αναδεικνύει δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο διαφορετικές Τουρκίες, που ζουν και σκέφτονται διαφορετικά. Συσκοτίζει όμως τη βασική ταξική αντίθεση στη γείτονα χώρα, τις δύο Τουρκίες -των πλουτοκρατών και του εργαζόμενου λαού- που μπαίνουν στο ίδιο εθνικό τσουβάλι.

-Οι εξελίξεις στο άμεσο μέλλον είναι αμφίρροπες. Ο Ερντογάν μοιάζει να έχει ημερομηνία λήξης και να μένει χωρίς στρατηγικούς συμμάχους (οι Ρώσοι μπορούν να τον "δώσουν" ανά πάσα στιγμή, για τα δικά τους συμφέροντα), αλλά είναι επικίνδυνος σαν πληγωμένο θηρίο, διατηρεί λαϊκό έρεισμα και δείχνει τα δόντια του, όταν μπορεί. Διαμορφώνεται μια ισορροπία τρόμου, όπου ούτε ο ίδιος μπορεί να προχωρήσει με λυμένα χέρια σε όσες κινήσεις θα ήθελε -αφού ένα μεγάλο ποσοστό εναντιώνεται στα σχέδιά του- ούτε οι αντίπαλοί του όμως μπορούν να τον εκπαραθυρώσουν εύκολα -τουλάχιστον όχι τόσο εύκολα όσο πίστευαν αρχικά.

Περιττό να σημειωθεί πως και στη μία και στην άλλη περίπτωση, το λογαριασμό θα κληθεί να τον πληρώσει ο τουρκικός λαός (αυτό για κάποιους που παίζουν στα δάχτυλα τη "διαλεκτική", τόσο που δυσκολεύονται να αντιληφθούν την ίδια εκτίμηση περί επιδείνωσης σε άλλα συμφραζόμενα, πχ για το νόμισμα. Επ' αυτού όμως, περισσότερα σε άλλο νήμα).

-Οι σύντροφοι του ΤΚΡ στην Τουρκία βρίσκονται στην πιο δύσκολη θέση, δρουν κατ' ουσίαν σχεδόν σε συνθήκες παρανομίας, και έχουν τεθεί υπό διωγμό από το νέο "σουλτάνο". Παρόλα αυτά είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα και των λαϊκών διαμαρτυριών σε πολλές πόλεις στην Τουρκία, όπως μπορείτε να δείτε σε αυτόν το σύνδεσμο. Μπορείτε επίσης, για πιο άμεση ενημέρωση, να ακολουθείτε τον αγγλόφωνο λογαριασμό των τούρκων συντρόφων στο τουίτερ (για όσο ακόμα είναι ενεργός και δεν τον κατεβάζουν), που έχει συνεχή ροή πληροφοριών, ειδήσεων κι ανακοινώσεων.

Αυτό για το οποίο δεν έχω προσωπικά καθαρή εικόνα είναι αν εξακολουθεί να υφίσταται το σχίσμα μεταξύ των δύο μερίδων του ΤΚΡ -που διασπάστηκαν το 14', υποσχέθηκαν να μη χρησιμοποιήσουν την ιστορική ονομασία του κόμματος, αλλά υιοθέτησαν το καθένα μια άλλη πανομοιότυπη, με σαφή παραπομπή σε αυτήν. Ή αν ενώθηκαν στις αρχές του χρόνου, όπως αναφέρεται στο λήμμα της -όχι ιδιαίτερα αξιόπιστης- wikipedia.

Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί σε κάποιους να μοιάζουν κοινότοπες ή εκτός πραγματικότητας οι επισημάνσεις-στοχεύσεις των κομμουνιστών, ότι ο τουρκικός λαός πρέπει να πάρει στα χέρια του τις δικές του τύχες, να σταματήσει να αγωνίζεται κάτω από ξένες σημαίες, κοκ. Γίνεται όμως φανερό ότι ο περιβόητος εκδημοκρατισμός της Τουρκίας δεν πρόκειται ποτέ να προκύψει πχ στα πλαίσια της (ενδοαστικής) αντίθεσης μεταξύ Ισλαμιστών-Κεμαλιστών, ή της ιμπεριαλιστικής διελκυστίνδας των συμφερόντων που συγκρούονται στην ευρύτερη περιοχή.

-Αν η υδρόγειος μετατρέπεται σε σκακιέρα για αυτά τα συμφέροντα, οι λαοί είναι που θυσιάζονται, για να σώσουν το βασιλιά.
Σκέψου να 'ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σουν το πιόνι,
όπως λέει ένας στίχος στο "πριν το τέλος" (πως μοιάζει η σιωπή με αγάπη μεγάλη).

Αλλά πριν τον πόλεμο, η σιωπή είναι εγκληματική απάθεια.
Ο πόλεμος βρίσκεται δυο κινήσεις μακριά μας, από τη Συρία, στη γειτονική Τουρκία, που συνδέεται με τους Κούρδους, με το Κυπριακό, με το Αιγαίο, την Ελλάδα...
Καμία απάθεια δε δικαιολογείται. Η παθητική αντίδραση που παραπέμπει σε πτώματα, μπροστά στον επικείμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, κι όσο συσσωρεύονται τα σύννεφα στην περιοχή μας, δεν μπορεί παρά να προδικάζει εκατόμβες πραγματικών πτωμάτων, που θα έχουν σκάψει μόνα τον τάφο τους...

Μια τρύπα στο νερό

Σκεφτόμουν τι παραπάνω, τι καινούριο και πρωτότυπο θα μπορούσε να γραφεί για τη σημερινή επέτειο του περσινού δημοψηφίσματος. Και κατέληξα σε ένα συνειρμό και ένα μικρό ποτ-πουρί. Ο συνειρμός συνδυάζει τη σημερινή με τη χτεσινή επέτειο, από την κατάκτηση του Γιούρο, τη γλυκιά φωνή του Βερνίκου να τρυπάει τα αυτιά μας και τη νοσταλγία για το (μεγάλο) χαμένο καλοκαίρι της (μεγάλης) Ελλάδας, που νικούσε και θριάμβευε, σε όλα τα μήκη και πλάτη.

Είναι αλήθεια, είναι αλήθεια! Στο τρίτο μνημόνιο όλοι αδέλφια!

Ακολουθεί η αναδημοσίευση του κειμένου που ανέβηκε χτες στο Ατέχνως, λόγω της ημέρας, κάτι σαν ετήσιο μνημόσυνο για την προδομένη ελπίδα και τα στάδια του πένθους που την ακολούθησαν.

Ένα χρόνο μετά από το δημοψήφισμα, κάποια πράγματα μοιάζουν ήδη πολύ μακρινά. Όχι τόσο γιατί μεσολάβησε συμπυκνωμένος πολιτικός χρόνος, αλλά γιατί τα πράγματα (βασικά η επιφάνειά τους) έχει αλλάξει δραματικά και δε θυμίζει σχεδόν σε τίποτα το κλίμα που δημιουργούνταν εκείνη την περίοδο και όσα έλεγαν οι πρωταγωνιστές της (οι περισσότεροι τουλάχιστον).

Η (τότε) ΠΦΑ έστησε μια θεαματική, επικοινωνιακή παράσταση, με σκοπό να εγκλωβίσει το λαό και τους πολιτικούς της αντιπάλους, κι εξεπλάγη ίσως κι η ίδια από το αποτέλεσμα, ξεκαθαρίζοντας βέβαια από την πρώτη αρχή (για όσους διάβαζαν προσεκτικά τις δηλώσεις στελεχών ή πίσω από τις γραμμές) ότι ήθελε την απόφαση ως ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, το οποίο πετάχτηκε πολύ γρήγορα (ή έστω μετά από 17 ολόκληρες ώρες) στο καλάθι των αχρήστων. Κι έτσι, παρά τον έρπη και τη στενοχώρια του, ο Τσίπρας αποδείχτηκε “πρωθυπουργός παντός καιρού”, που μπορεί να ψηφίσει και να εφαρμόσει ένα μνημονιακό πρόγραμμα, κι ας μην το πιστεύει (στα λόγια).

Η κυρίαρχη τάξη χρησιμοποίησε κάθε δυνατό μέσο, για να τρομοκρατήσει την κοινή γνώμη από τα κανάλια και τις δημοσκοπήσεις μέχρι τον έλεγχο κεφαλαίων (capital control) στις τράπεζες και τον καλλιεργούμενο πανικό. Ωστόσο, απέδειξε ότι διαθέτει χρυσές πολιτικές εφεδρείες και μπορεί να διαχειριστεί υπέρ της κάθε πιθανό αποτέλεσμα. Ένα μήνα αργότερα ψηφιζόταν (με συντριπτική πλειοψηφία ρεκόρ) το τρίτο μνημόνιο, που δρομολόγησε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και όσων λιγοστών εργατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει όρθια.

Η “συμμαχία των προθύμων” της κυβέρνησης (που όμως πρόδωσε τον κοινό αγώνα) παρουσίασε τραγική εικόνα. Έκανε τον κομπάρσο στην καμπάνια του ΟΧΙ, χειροκροτώντας Τσίπρα και Καμμένο, σε αυτό που αποδείχτηκε πως ήταν απλώς μια άτυπη προεκλογική συγκέντρωση του Σύριζα. Έδιωχνε τους κομμουνιστές από τα εκλογικά κέντρα, καλώντας σε κάποιες περιπτώσεις και τα όργανα της τάξης, για να συνδράμουν. Έσπειρε αυταπάτες, για να θερίσει θύελλες (αυτή που μέχρι τότε δεν έβλεπε να ερχόταν). Και αυτές τις μέρες ετοιμάζεται να γιορτάσει τον ένα χρόνο κινηματικής κατάθλιψης κι εκκωφαντικής απουσίας από μια σειρά αγωνιστικά μέτωπα, στα οποία δεν καταφέρνει να κινητοποιήσει ούτε καν την οργανωτική της, δηλ τα μέλη της.

Ο λαός είδε πώς αποκοιμήθηκε το ΟΧΙ του στην αγκαλιά του ΝΑΙ, αλλά εμπιστεύτηκε τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις που τον πρόδωσαν, εγκλωβισμένος στις αυταπάτες του (περί εύκολης λύσης) και στην απογοήτευσή του: “αφού δε βγήκε κάτι ούτε με αριστερή κυβέρνηση, ούτε καν με δημοψήφισμα (ή παλιότερα με τους αγανακτισμένους), ε τότε δε γίνεται τίποτα” φαίνεται να είναι το βασικό σκεπτικό ενός κόσμου. Αλλά μετά από το πρώτο μούδιασμα, και την απάθεια ως στάδιο του πένθους, ξαναρχίζει δειλά-δειλά να κινείται κάτι, να υπάρχουν αντιδράσεις και οργή, που εκφράζεται μαζικά στο δρόμο.

Το ΚΚΕ τέλος, κατήγγειλε από την πρώτη στιγμή τη συμπαιγνία, ήταν το μόνο κόμμα που υπερασπίστηκε το ΟΧΙ του ελληνικού λαού στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών και δικαιώθηκε από την επόμενη κιόλας μέρα για όσα τον προειδοποιούσε. Πλήρωσε όμως εν μέρει αυτή τη στάση του στις επόμενες εκλογές, γιατί ελάχιστοι συμπαθούν αυτόν που τους δείχνει μια δυσάρεστη αλήθεια και (αφού διαλυθεί το σύννεφο) φαίνεται πως είχε δίκιο.

Ξεκαθάρισε πάντως πως ανεξάρτητα από το τι ψήφισε ο καθένας και σε ποιον εκβιασμό υπέκυψε, κριτήριο είναι τι θα κάνει στην πράξη, την επόμενη μέρα, οργανώνοντας τον αγώνα και την αντίσταση του λαϊκού κινήματος, ενάντια στην αντιλαϊκή θύελλα που ερχόταν. Από αυτήν την άποψη, δεν είναι θέμα του γνωστού “σας-τα-λεγα-κισμού”, με το δάχτυλο υψωμένο δασκαλίστικα, αλλά ο καθένας μπορεί να αναρωτηθεί καλόπιστα και να απαντήσει στον εαυτό του.

Τελικά, είχε δίκιο το ΚΚΕ στην εκτίμησή του και στις προειδοποιήσεις του; ΟΧΙ ή ΝΑΙ; (για να θυμηθούμε και το φαιδρό του πράγματος, με τη διατύπωση του δημοψηφισματικού ερωτήματος).

-.-.-

Ακολουθεί ένα εύστοχο και καίριο σχόλιο ενός σφου από τους θρυλικούς επτά (οσονούπω αφιέρωμα) από το προσωπικό του προφίλ στο ΦουΒου.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει κάνει πολλά και κρίσιμα λάθη στην 100χρονη ιστορία του. Παρόλα αυτά, αργά ή γρήγορα, είχε πάντα την λενινιστική αρετή να κάνει την αυτοκριτική του, να τα αναγνωρίζει, και να διδάσκεται από αυτά, και μάλιστα σε βαθμό παρεξηγήσεως που έκανε πολλούς να μιλούν για “λαθολογία”. Σε πλήρη αντίθεση, άλλοι χώροι στην αριστερά, με το φανατισμό του νεοπροσηλυτισμένου και το ναρκισισμό της νεανικής αρρώστιας, δεν παραδέχτηκαν ποτέ ούτε ένα λάθος τους. Έφταιγαν πάντα οι συνθήκες, ο λαός που είναι ηλίθιος, οι εχθροί που τους την έφεραν κλπ κλπ, αλλά ποτέ η πολιτική, η στρατηγική και η τακτική τους.

Ένα χρόνο μετά το Δημοψήφισμα, του καλύτερου ελιγμού της ελληνικής αστικής τάξης εδώ και δεκαετίες, που στόχευσε και κατέληξε σε μια δραματική ενίσχυση των δυνάμεων του κεφαλαίου σε βάρος αυτών της εργασίας, κάποιοι εξακολουθούν με ξεροκεφαλιά δεκάχρονου να υπερασπίζονται το ότι καλώς έφαγαν την μπανανόφλουδα και έδωσαν άλοθι στους αστούς να παίξουν την μπάλα τους αναίμακτα... Όπως έλεγε και ο Αλβέρτος “δύο πράγματα είναι άπειρα, το Σύμπαν και η ανθρώπινη ηλιθιότητα.. και για το πρώτο δεν είμαι σίγουρος”...

-.-.-

Και για φινάλε το προφητικό "πολιτικό σχόλιο" της Πωλίνας

Εδώ είναι παράδεισος
και χώρα της Ευρώπης,
καλά δεν πάει τίποτα
και γίνεται της Πόπης.
Και με το «έχει ο Θεός!»
θα πάμε παραπέρα.
Εμένα να με φτύσετε
αν δούμε άσπρη μέρα.

Φοβερό!
Ψηφίζουμε και κάνουμε
μια τρύπα στο νερό.
Μωρό μου, τι μας κάνουνε;

(Ντάξει, μετά λέει ότι γεμίσαμε απεργίες και αργίες, αλλά δεν μπορεί να συμφωνεί κανείς σε όλα. Τα έχει αυτά το πολιτικό τραγούδι...)

Στιγμιότυπα ενός διαζυγίου

Το ορατό ενδεχόμενο ενός BRexit φέρνει παραπλεύρως στο προσκήνιο κάποια θεωρητικά ζητήματα περί κρίκων και σοσιαλιστικής μετάβασης (που θα τα δούμε σε επόμενα σημειώματα), καθώς και μια σειρά ποιοτικά χαρακτηριστικά για την αποτίμησή του.

Ανεξάρτητα από την εκτίμηση περί ψευδοδιλήμματος ή μη ουσιαστικού διακυβεύματος (τουλάχιστον όχι αυτό που δηλώνεται) στο δημοψήφισμα, που μπορεί να έχει κανείς, η μεθοδευμένη πίεση που ασκήθηκε από μεγάλο τμήμα της βρετανικής αστικής τάξης και διεθνώς υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, ήταν αναγνωρίσιμη κι εν μέρει πρωτοφανής, όχι τόσο ως προς την ουσία της και την έντασή της, αφού στην Ελλάδα* ζήσαμε από πρώτο χέρι παρόμοιες καταστάσεις και δε μας προκαλούν εντύπωση πχ οι έμμεσες εργοδοτικές συστάσεις για την πολιτική της εταιρίας και την (πιο) σωστή επιλογή ή τα οπαδικά αφιερώματα για τις επιπτώσεις στον αθλητισμό και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν οι αγγλικές, ποδοσφαιρικές ομάδες (με τη συμμετοχή παικτών που ως τώρα λογίζονταν ως κοινοτικοί). Αλλά ως προς τα μέσα που μεταχειρίστηκε και την αδίστακτη αξιοποίηση -αν όχι ενορχήστρωση- μιας δολοφονίας πολιτικού από το δικό τους στρατόπεδο και των αυθόρμητων συναισθημάτων που προκαλούσε στην κοινή γνώμη.

Από μια άποψη λοιπόν, η ανθεκτικότητα των ψηφοφόρων σε αυτήν την τρομακτική πίεση είναι ενθαρρυντική και δείχνει θετικά αντανακλαστικά. Αν η κυρίαρχη τάξη μπορεί να κινεί τα νήματα στο παρασκήνιο και να επιστρατεύει κάθε πιθανό αθέμιτο μέσο (από τον έλεγχο τραπεζικών κεφαλαίων στα καθ' ημάς έως τη δολοφονία της Κοξ), για να λυγίσει τις αντιστάσεις, παρόλα αυτά δεν ελέγχει πλήρως τις αντιδράσεις του κόσμου, για να τον κινεί σαν μαριονέτα.

Το άλλο καλό νέο της ημέρας είναι ότι η ΕΕ μπορεί να χάσει ακόμα κι από τις μπάμιες (ή κάτι άλλο αντίστοιχα αντιδημοφιλές) αν κονταροχτυπηθούν σε δημοψήφισμα. Η μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα δεν είναι εδραιωμένη ως θέσφατο στις συνειδήσεις των λαών.

Από την άλλη όμως, η θολή κι αντιφατική εναντίωση στην ΕΕ δεν είναι απαραίτητα απαλλαγμένη από την αστική επίδραση ή μη ελεγχόμενη από το σύστημα. Είναι χαρακτηριστικό νομίζω πως όσοι έχουν επαφές με φίλους και σφους που ζούνε στην Αγγλία, θα δουν κόσμο "σοκαρισμένο" όχι επειδή δε βγήκε το Bremain, αλλά με τα ξενοφοβικά, συντηρητικά αντανακλαστικά που φαίνεται να πλειοψηφούν και να δίνουν το τόνο στο στρατόπεδο του BRexit.

Ένα βασικό επιχείρημα εναντίον της ΕΕ πχ ήταν τα χρήματα που δίνει η Βρετανία στα κοινοτικά όργανα (για το φτωχό ευρωπαϊκό νότο, κτλ) ενώ θα μπορούσε να τα διαθέσει για τη βελτίωση του συστήματος υγείας της. Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως αυτά τα έλεγαν πχ βουλευτές που ψήφισαν την κατεδάφιση των δομών του λεγόμενου κοινωνικού κράτους και τώρα φαίνονταν να κόπτονται γι' αυτό.

Αν πάντως είναι λάθος να χαρίζουμε ελαφρά τη καρδία, 17 εκ. ψηφοφόρους στο Φάρατζ και το ακροδεξιό κόμμα του (που δεν έχει ούτε το 1/4 αυτής της εκλογικής επιρροής), νομίζω πως εξίσου σημαντικό λάθος είναι να ανακαλύπτουμε με το ζόρι μια μορφή προοδευτικής, αντιιμπεριαλιστικής συνείδησης σε αυτό το ανομοιογενές σώμα. Χώρια που θα ήταν μάλλον φαιδρό να παρουσιαστεί ως αντιιμπεριαλιστική μια λογική ανάκτησης της χαμένης βρετανικής κυριαρχίας απ' την ιμπεριαλιστική ΕΕ.

Κρατώντας αποστάσεις από το σχήμα ντόμινο, του πύργου που καταρρέει, κτλ, εντύπωση προκαλεί το σενάριο δημοψηφίσματος στη Σκωτία (που ψήφισε υπέρ της παραμονής) για απόσχιση από το ΗΒ (Ηνωμένο Βασίλειο) και επανένωσης της Β. Ιρλανδίας (που ψήφισε επίσης υπέρ) με τους υπόλοιπους Ιρλαδνούς, προκειμένου να παραμείνουν στις τάξεις της ΕΕ! Ένα κατά βάση σωστό δηλ αίτημα, σε μια καταστροφική, αντιλαϊκή προοπτική.

Οπότε προκύπτει εύλογα το ερώτημα: εμείς με ποιον είμαστε σφοι;
Κι από την άλλη, το ίδιο ερώτημα προς τους... μαέστρους της τακτικής και τους οπαδούς της θεωρίας της αποδυνάμωσης.
Τι είναι πιο σημαντικό: να αποδυναμωθεί η ιμπεριαλιστική Βρετανία με την απόσχιση, ή να μη δυναμώσει η ιμπεριαλιστική ΕΕ, εγκολπώνοντας εκ νέου στις τάξεις της Σκωτία και Β. Ιρλανδία;

Παρεμπιπτόντως, χρειάζεται μια προσεκτική, στατιστική ανάλυση κι αποτίμηση του αποτελέσματος, με βάση το γεωγραφικό χάρτη και άλλους ποιοτικούς δείκτες. Πέρα από το διαχωρισμό βορρά-νότου και τη διαφοροποίηση Σκωτίας και Β. Ιρλανδίας, υπάρχει η επικράτηση του Bremain σε νεολαία, Λονδίνο κι άλλα αστικά κέντρα, και η αντιστροφή της τάσης αυτής σε παραδοσιακές εργατουπόλεις. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η διαφοροποίηση στο εσωτερικό των δύο μεγάλων κομμάτων, όχι μόνο στη βάση τους, αλλά και σε επίπεδο βουλευτών-στελεχικού δυναμικού.

Αυτός ο εσωτερικός διαχωρισμός φαίνεται να αντανακλά και το "διχασμό" της βρετανικής αστικής τάξης, που ομολογώ πως υποτίμησα στην αναφορά μου στο προηγούμενο σημείωμα. Η δική μου εκτίμηση εξακολουθεί να είναι πως το δημοψήφισμα παραμένει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της βρετανικής αστικής τάξης, για να παζαρέψει καλύτερους όρους συμμετοχής στην ΕΕ. Σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσαν να ερμηνευτούν πχ κάποιες αντιδράσεις αξιωματούχων της ΕΕ, που θέλουν να επισπεύσουν τις διαδικασίες που προβλέπει το άρθρο 50 για την έξοδο-αποδέσμευση ενός κράτους-μέλους, προκειμένου να δείξουν αταλάντευτη στάση, πυγμή κι αποφασιστικότητα έναντι οποιασδήποτε βρετανικής αξίωσης. Ή οι δηλώσεις του Γιούνκερ ότι έτσι κι αλλιώς δεν ήταν πολύ δυνατός ο έρωτας μεταξύ ΕΕ και Βρετανίας (που θυμίζει λίγο τα ερωτικά παιχνιδάκια: -Φεύγω. -Εντάξει φύγε! -Θα φύγω! -Μα στάσου, πού πας;). Ή ακόμα κι η παραίτηση Κάμερον, που κερδίζει ίσως λίγο χρόνο με τις εκλογές.

Εν τω μεταξύ κάποιοι λένε ότι αυτός τουλάχιστον προτίμησε να παραιτηθεί, παρά να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που δεν τον εξέφραζε πολιτικά, σε αντίθεση πχ με την ασυνέπεια λόγων και έργων του Τσίπρα. Ναι, αλλά ποιος ακριβώς λέει πως ο Σύριζα δε συμφωνεί με το πρόγραμμα που εφαρμόζει; Και γιατί να του δώσουμε τέτοια παράσημα, που δεν τα αξίζει;

Από την άλλη βέβαια, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο μιας τέτοιας όξυνσης των ενδομονοπωλιακών αντιθέσεων στη Βρετανία, που να είναι το ερμηνευτικό κλειδί για αυτήν την εξέλιξη. Όπως λέει κι η ανακοίνωση του ΚΚΕ:
Το γεγονός ότι τέθηκε τόσο έντονα το ζήτημα της αποχώρησης μιας χώρας από την ΕΕ -και μάλιστα του μεγέθους της Βρετανίας- οφείλεται αφ’ ενός στις εσωτερικές αντιθέσεις στην ΕΕ και την ανισομετρία των οικονομιών της και αφ’ ετέρου στη διαπάλη ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, που οξύνθηκε σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης. Αυτοί οι παράγοντες ενισχύουν το λεγόμενο ευρωσκεπτικισμό, αποσχιστικές τάσεις, αλλά και τάσεις που επιδιώκουν αλλαγή της πολιτικής διαχείρισης της ΕΕ και της Ευρωζώνης.
Για να προσθέσει πιο κάτω: Οι οικονομικές και πολιτικές διεργασίες που δρομολογούνται, τόσο σε επίπεδο της Μ. Βρετανίας, όσο και της ΕΕ, τα παζάρια που θα ακολουθήσουν για τη θέση της βρετανικής αστικής τάξης την επόμενη μέρα, μπορεί να καταλήξουν σε νέες προσωρινές συμφωνίες της ΕΕ με τη Βρετανία.

Σε αντίθεση δηλ με αυτήν του ΚΚΒ, που κινείται σε διαφορετικό μήκος κύματος, υπεραισιόδοξο και κάπως μονόπλευρο, κατά τη γνώμη μου.

Αλλά περισσότερα για το κόμμα και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, στο αυριανό σημείωμα.

Και που λες Βρετανία...

Δεν υπάρχει λόγος να παραμείνουμε, εφόσον δεν ξέρουμε πού πάμε και καθόμαστε στο πίσω κάθισμα...

Αυτή ήταν η δήλωση κάποιου ευρωσκεπτικιστή (νομίζω του Φάρατζ, αλλά είδα φευγαλέα το πλάνο και δεν παίρνω και όρκο) και είναι πολύ χαρακτηριστική του 'διακυβεύματος' που θα έλεγε στα καθ' ημάς κι ένας... αριστερός ευρωσκεπτικιστής, δηλ ένας δεξιός Εαακίτης, από Αράν ή Αρας -γιατί πώς αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις πολιτικά κάποιον που βάζει ως στόχο πάλης μόνο -ή κυρίαρχα- την έξοδο από την ευρωζώνη και μετά βλέπουμε, ώσπου να ωριμάσουν οι συνθήκες, ή κάποιος εγχώριος Φάρατζ, για να το θέσουμε σε δημοψήφισμα;

Αν όμως καθόταν στο μπροστινό κάθισμα, έστω και σαν συνοδηγός του γαλλογερμανικού άξονα, δηλ της Γερμανίας; Ή αν ήξεραν από πριν τον προορισμό (-Πού πάμε σύντροφε; -Στο αεροδρόμιο...); Και αν τελικά (κι αρχικά μπορώ να σου πω) το δημοψήφισμα δεν ήταν παρά ένα διαπραγματευτικό χαρτί, που κρατάνε στα χέρια τους οι Βρετανοί, για να παζαρέψουν αυτούς ακριβώς τους όρους και τη θέση τους στο ευρωπαϊκό όχημα -που είναι προφανώς γερμανικό, με ένα κομμάτι γαλλικής τεχνογνωσίας;

Αν όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι από τα δικά μας τα περυσινά και την αιτιολόγηση της επιλογής του δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα (το χαρτί που έπαιξε η κυβέρνηση στις περίφημες 17 ώρες) καλώς το κάνουν. Με τη διαφορά ότι άλλο διαπραγματευτικό βάρος έχει ως παίκτης το ελληνικό κράτος κι άλλο ο βρετανικός λέοντας, έστω και ξεδοντιασμένος, έστω και αν δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει προφανώς τη μερίδα του λέοντος για την αστική τάξη του.

Δεν είναι όμως μια χρυσή ευκαιρία αποσταθεροποίησης, που θα πυροδοτήσει μια κρίση ντόμινο, για να καταρρεύσει σαν (χάρτινος) πύργος του Τζένγκα το οικοδόμημα της ΕΕ και μετά έχω φέρει για να παίξουμε Ταμπού (που είναι η ιερή αγελάδα της ΕΕ) και Τρίβιαλ, αν και ταιριάζει καλύτερα το Ρισκ και το Στρατέγκο στην κοφτερή, γεωστρατηγική μας θωριά.

Το ζήτημα όμςω είναι δούμε τη συγκεκριμένη κατάσταση κι όχι τις αφηρημένες επιθυμίες μας. Θέλω να πω ότι το ζήτημα δεν μπαίνει γενικά, ιδεολογιο-πολιτικά, αν δηλ μπορεί να γίνει ή όχι κρίκος ένα πιθανό Brexit και πώς τοποθετούμαστε απέναντι σε αυτό ή αν απαρνούμαστε συνολικά τους κρίκους και τα υποτάσσουμε όλα στο μεγάλο επαναστατικό άλμα ή κατά άλλους στη Δευτέρα Παρουσία (λες και πίστεψαν ποτέ στην πρώτη οι Φαρισαίοι). Η ανάλυσή μας οφείλει να είναι συγκεκριμένη και να διαβλέψει πως είτε βγει το BRexit είτε το BRemain, όχι απλά δε θα αλλάξει χέρια η εξουσία και δε θα κλονιστεί στο παραμικρό (που είναι σωστό) αλλά ότι βασικά δε θα υπάρξει καμία αλλαγή ούτε ως προς το ειδικό ζήτημα, δηλαδή δε θα υπάρξει κανένα BRexit, τουλάχιστον άμεσα, με τα υπάρχοντα δεδομένα. Γιατί η ψήφος και το αποτέλεσμα έχουν απλώς συμβουλευτικό κι όχι δεσμευτικό χαρακτήρα και γιατί καμιά πολιτική δύναμη της Βρετανίας δε σκοπεύει να αξιοποιήσει το αποτέλεσμα προς αυτήν την κατεύθυνση, παρά μόνο ως μοχλό πίεσης, για να αποσπάσεις κάποιες υποχωρήσεις. Δεν ξέρω αν αυτό επιβεβαιώνει θεωρητικά το σχήμα της αλληλεξάρτησης, αλλά κατά τη γνώμη μου, κανείς στρατηγικός παίκτης δεν επιδιώκει αυτή τη στιγμή το BRexit. Ακόμα και οι ΗΠΑ, που είναι προνομιακός εταίρος-καθοδηγητής της Βρετανίας, την προτιμά ασφαλώς εντός ΕΕ, για να (προσπαθήσει να) ελέγξει καταστάσεις κι όχι αποσπασμένη εκτός παιχνιδιού.

Συμπερασματικά, αυτό που γίνεται σήμερα δεν είναι η έξοδος ή η παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ. Το να πιστεύει κανείς το αντίθετο, είναι σα να πιστεύει πως στο δικό μας περυσινό δημοψήφισμα, αυτό που κρινόταν ήταν αν θα έχουμε συμφωνία ή όχι (δηλ GRexit) κι όχι οι όροι με τους οποίους θα έκλεινε αυτή η τελευταία. Οι αστοί δεν έχουν πιεστεί/υποχρεωθεί να κάνουν αυτό το δημοψήφισμα και δεν πρόκειται να μας χαρίσουν το όπλο που θα ακυρώσει μια στρατηγική τους επιλογή. Ακόμα κι αν γινόταν κάτι τέτοιο όμως, θα έγραφαν πολύ απλά το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμά του στα κατάστιχά τους, όπως έκαναν δηλ πολλές φορές μέχρι σήμερα, για την επικύρωση κάποιας συνθήκης (Ευρωσύνταγμα, Μάαστριχτ) όπου ήταν συνταγματικά υποχρεωμένοι να καταφύγουν στη λαϊκή ετυμηγορία.

Υπάρχουν δυο ακόμα παράμετροι.
Η πρώτη είναι η ταξική λύσσα με την οποία υπερασπίζεται το BRemain ένα μεγάλο τμήμα της βρετανικής (και όχι μόνο) αστικής τάξης, σε βαθμό που κάποιες επιχειρήσεις να αφήνουν στην άκρη τα προσχήματα και να υποδεικνύουν στους υπαλλήλους τους ποια είναι η πολιτική της εταιρίας και η επιθυμητή εξέλιξη που εξυπηρετεί τα συμφέροντά της (χωρίς βέβαια να προσπαθούν να επηρεάσουν στο παραμικρό -αλίμονο!- την κρίση του προσωπικού, απλώς κουβέντα να γίνεται, δεν μπορεί να μιλάμε συνέχεια για τον καιρό, σαν νερόβραστοι Άγγλοι). Το μόνο που δεν έχει γίνει ακόμα, είναι ξέρω εγώ στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων πριν από του αγώνες του EURO, εκεί που ακούγεται από τα μεγάφωνα η έκκληση να σηκωθούν για τον ύμνο της πρώτης ομάδας και να παραμείνουν όρθιοι για αυτόν τη δεύτερης, να πουν κάτι σαν: ladies and gentlemen, please BRemain standing for the national anthem of...

Απ' όσο ξέρω πάντως, κανείς δεν αμφισβητεί πως η πλειοψηφία της αστικής τάξης έχει ταχθεί υπέρ της παραμονής, κι ένα μειοψηφικό κομμάτι υποστηρίζει την έξοδο-αποχώρηση, ενώ ένα τρίτο ταλαντεύεται, όπως δείχνει πχ η στάση του Μέρντοχ που μοίρασε τα κουκιά και τις εφημερίδες του, σαν τους (λέμε τώρα) ταλαντευόμενους Εαμίτες παππούδες, που ψήφιζαν ΚΚΕ, αλλά έβγαζαν τους συγγενείς τους να ψηφίσουν ΠαΣοΚ, για να μη βγει η (μπλε) Δεξιά.

Θέλω να υπενθυμίσω όμως πως αντίστοιχα λυσσαλέα ήταν κι η αντίδραση της δικής μας αστικής τάξης στο περυσινό δημοψήφισμα, χωρίς αυτό να καθορίζει το χαρακτήρα του ή να αλλάζει κάτι ως προς την ουσία. Δεν είναι ο ετεροκαθορισμός από τον αντίπαλο που καθορίζει τη δική μας στάση, ούτε αποτελεί πάντα ασφαλές κριτήριο για την εκτίμηση των γεγονότων ο γνωστός τακτικός κανόνας που λέει: ό,τι δε συμφέρει τον αντίπαλό μου, είναι προς το δικό μου συμφέρον.

Δεύτερη και τελευταία παράμετρος, το Lexit,  που στηρίζουν το νέο ΚΚΒ και άλλες δυνάμεις, επιχειρώντας να οριοθετήσουν σαφώς τη δική τους διακριτή λογική από τον ακροδεξιό εθνικιστή Φάρατζ και τους ομοίους του. Κάποιοι αριστεροχωριανοί θέλουν να χρησιμοποιήσουν αυτήν την τακτική επιλογή ενάντια στο "κοντόφθαλμο και σεχταριστικό ΚΚΕ που παραμένει στην καθαρότητα του 'ούτε-ούτε' κι εξισώνει τους δύο πόλους". Εγώ δε νομίζω ότι χρειάζεται να το παίξουμε έξυπνοι και να υποδείξουμε στους Βρετανούς συντρόφους τι στάση θα κρατήσουν. Κι έχω την εντύπωση πως ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι τηρούν μια στάση που νιώθεται (όπως λέει κι ο ποιητής).

Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι ποια ακριβώς δικαίωση νιώθουν οι διάφοροι αριστεροχωριάτες για τους Βρετανούς και ποιες αναλογίες βρήκαν με τη δική τους στάση. Εκτός κι αν θεωρούν πως το ΚΚΒ έκανε πχ προεκλογική λεζάντα στον αντίστοιχο Βρετανό Τσίπρα και χειροκρότησε, έτσι για την ξεφτίλα του πράγματος, τον αντίστοιχο Βρετανό Καμμένο (δηλ το Φάρατζ) ή έκανε κοινές συγκεντρώσεις, στοιχιζόμενο άκριτα στην ίδια καμπάνια, τη μεγαλειώδη συγκέντρωση του ΟΧΙ και δε συμμαζεύεται.

Κλείνοντας, το ψευτοδίλημμα άραγε θα το λέγαμε false dilema (isn't it?) ή μήπως υπάρχει άλλη φράση που να το αποδίδει καλύτερα;

Αμπαλαέα

Αποχαιρετώντας τη χρονιά που φτάνει στο τέλος της, η κε του μπλοκ παίρνει τη σκυτάλη από την ανασκόπηση του 2310net και ξεχωρίζει ως πιο ιδιαίτερη (γιατί πρακτική σημασία δεν είχε) στιγμή της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς το δημοψήφισμα του Ιουλίου, όταν δηλ το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι.

Κι αν αναρωτιέται κανείς πώς έγινε αυτό, θα μπορούσε να το δει και σε μικρογραφία, ακολουθώντας αυτόν το σύνδεσμο στο left.gr και την είδηση για το δημοψήφισμα στην περιφέρεια των Ιονίων νησιών, όπου οι πολίτες τάχθηκαν με την ψήφο τους ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων στην κοινοπραξία Fraport-Κοπελούζος.

Κι εδώ αρχίζει ένα μικρό μπέρδεμα. Γιατί όσοι ήθελαν να ψηφίσουν όχι στην ιδιωτικοποίηση, έπρεπε να βάλουν το ψηφοδέλτιο που έλεγε "ναι" στην πρόταση της περιφέρειας, που πρόσκειται στο Σύριζα. Πώς να μην μπερδευτεί λοιπόν κι ο συντάκτης του left, που έβαλε τίτλο στο κείμενό του: Ιόνια νησιά, λένε ΝΑΙ στην ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων.

Σε κάποια φάση κατάλαβαν το λάθος και το διόρθωσαν εκ των υστέρων, αλλά ευτυχώς το luben είχε προλάβει να κρατήσει τη μεγάλη στιγμή (με printscreen) και να τους εκθέσει, με τίτλο: εν τω μεταξύ ο Σύριζα προσπαθεί να μας πιάσει μαλάκες για δεύτερο δημοψήφισμα σε έξι μήνες.

Το λάθος του συντάκτη φυσικά μπορεί να ήταν αθώο, αλλά η σημειολογία του πράγματος ήταν όλα τα λεφτά. Και μας αφήνει με μια γλυκιά νοσταλγία γι' αυτές τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, που αναδεικνύουν τη λαϊκή βούληση. Αλήθεια, σφε αναγνώστη, δε σου έχει λείψει ένα δημοψήφισμα, μια κάλπη τέλος πάντων; Τι θέμα θα μπορούσε να έχει άραγε το επόμενο; Και θα μας έχει γίνει (εμάς σα λαός συνολικά) το πάθημα μάθημα, ή θα δούμε μία από τα ίδια;

-Ας κλείσουμε όμως τη χρονιά με κάτι πιο εύθυμο και με ένα απόσπασμα από μια συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου στο ράδιο Παρατηρητής, λίγο μετά το διαβόητο "τέλος της ιστορίας", όπως αυτό καταγράφηκε στο βιβλίο "εκ βαθέων" (που περιέχει κι άλλες αντίστοιχες συνεντεύξεις του στην ίδια εκπομπή). Εδώ ο Λεωνίδας Κύρκος μοιράζεται με τους ακροατές του την αγωνία για το πώς μπορεί η Αριστερά να γίνει σύγχρονη και να πιάσει το σφυγμό της νεολαίας. λίγο ντίσκο, λίγο παμπ και αμπαλαέα...

Έχω την εντύπωση ότι εάν η Αριστερά ωριμάσει πολιτικά, αντιληφθεί το μήνυμα των καιρών, θελήσει αυτήν την αναγέννησή της να την πραγματοποιήσει σε όλους τους χώρους και θελήσει να μιλήσει με τη γλώσσα της εποχής μας, μόνο τότε νομίζω ότι θα είναι ελκυστική.

Έλεγα πρόσφατα, γιατί να έρθει ένας νέος στα γραφεία του Συνασπισμού; Στα γραφεία του Συνασπισμού πρέπει να 'ρθει ένας νέος, ελπίζοντας ότι εκεί μέσα θα βρει κάτι από την ατμόσφαιρα της συντροφικότητας που δεν τη βρίσκει πια, κάτι από την ατμόσφαιρα της παμπ ή από την ατμόσφαιρα της ντίσκο, κάτι από την ατμόσφαιρα ενός χώρου πάλης των ιδεών που θα τον διδάξει και θα δώσει τη δυνατότητα να διδάξει κι αυτός άλλους, κάτι από την αναζήτηση μιας συνάντησης στη διαφορετικότητα, κάτι, κάτι...

Τέτοιος πρέπει να γίνει ο Συνασπισμός, κάτι από έναν αθλητικό χώρο, κάτι από τον ενθουσιασμό που κίνησε χιλιάδες ανθρώπους προχτές να κατεβούν στους δρόμους για να υποδεχτούν τον ΠΑΟΚ. Μια παρένθεση: την ώρα που γινόταν η υποδοχή του ΠΑΟΚ βρέθηκε και το δικό μου αυτοκίνητο εκεί μέσα και είπα χαριτολογώντας στους συντρόφους μου: "Μωρέ, θαυμάσια λαϊκή υποδοχή μας έγινε σήμερα! Ένα μικρό λάθος συνέβη και λένε ΠΑΟΚ-ΠΑΟΚ, αντί να φωνάζουν Συνασπισμός".

Συ-να-σπι-σμός! Συ-να-σπι-σμός!

Αυτά τα μικρά λαθάκια είναι που κάνουν τη διαφορά. Όπως στο δημοψήφισμα...

Κάτω από ξένη σημαία

Δυο στιγμιότυπα από την επικαιρότητα της τελευταίας εβδομάδας πιστοποίησαν με τον πιο εμφατικό τρόπο τις υποδείξεις των κλασικών του μαρξισμού για τη σημασία της ταξικής συνειδητοποίησης των προλετάριων όλου του κόσμου, της αυτοτέλειας της πάλης τους και των συμφερόντων τους, και για την αναγκαία προϋπόθεση να σταματήσουν να αγωνίζονται κάτω από ξένες σημαίες.

Οι Σύριοι πρόσφυγες στην Κεντρική Ευρώπη, ξεκίνησαν πεζοί μια μεγαλη πορεία από τη Βουδαπέστη στη Βιέννη, στην οποία κάποιοι εξ αυτών φαίνονταν να κρατάνε ένα λάβαρο της ΕΕ. Τη σημαία μια Ένωσης δηλαδή που, στην καλύτερη περίπτωση, νίπτει τας χείρας της σαν Πόντιος Πιλάτος για την ιμπεριαλιστική επέμβαση και το ματοκύλισμα στη χώρα τους, βλέποντας τους πρόσφυγες σαν «βόμβα» που δεν πρέπει να σκάσει στα χέρια της και προτιμά να απασφαλιστεί μεσοπέλαγα, για να καταλήξει αθόρυβα στο βυθό της θάλασσας –αρκεί να μην ξεβράζεται κάποιο ενοχλητικό πτώμα, για να χαλάει τη βιτρίνα και να θυμίζει την τραγωδία των 20 χιλιάδων ψυχών, που δεν κατάφεραν ποτέ να διασχίσουν τη Μεσόγειο.

Αυτοί που μπόρεσαν να διασωθούν και να περάσουν στην άλλη όχθη, από το θάνατο στη ζωή, ή μάλλον από ένα βίαιο, ακαριαίο τέλος σε έναν αργό, καθημερινό θάνατο, που μοιάζει με το μαρτύριο της σταγόνας, μας εκλιπαρούν για στήριξη και βοήθεια. Προσέρχονται με σύμβολα και σημαίες που μπορεί να κατευνάσουν και να εξευμενίσουν τους κυβερνώντες των χωρών, που τους «φιλοξενούν» -γιατί μόνο σε εισαγωγικά μπορεί να μπει η φιλοξενία, σε αυτή την περίπτωση. Κι είναι κάπως σαν τους αιχμάλωτους –γιατί μόνο η αιχμαλωσία περιγράφει πιστά αυτό που βιώνουν- που σηκώνουν λευκή σημαία, για να παραδοθούν, ζητώντας από τον κατακτητή να τους χαρίσει τουλάχιστον τη ζωή, τους ελάχιστους όρους για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους, ακόμα και αν είναι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πως η πρώτη σύλληψη κι εφαρμογή της μεγάλης ευρωπαϊκής ιδέας, με μεσαιωνικούς όρους υποδούλωσης των λαών και των εργαζόμενων, έλαβε χώρα κάτω από την μπότα του χιτλερικού ναζισμού –όπως σημειώνει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης. Και το πιο εκπληκτικό (πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο) σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι η σύμπτωση της γερμανικής παρουσίας στο επίκεντρο του εγχειρήματος –για όσους ψοφάνε για ρηχά, θολά, αντιμνημονιακά μέτωπα- αλλά ότι κανείς σχεδόν (πλην Λακεδαιμονίων και των αδελφών κομμάτων) δε μιλά ενάντια στη μεγάλη ιδέα αυτού του εγχειρήματος και τους συγκεκριμένους όρους του, θεωρώντας το από ευλογία και μονόδρομο, μέχρι αντικειμενική πραγματικότητα που δεν μπορεί να αλλάξει κι είναι προτιμότερο να την αποδεχτούμε.

Στην ταξική πάλη όμως δεν υπάρχει καμία ταξική ανακωχή. Η λευκή σημαία (πόσο μάλλον η γαλάζια με τα αστεράκια της ΕΕ) σημαίνει άνευ όρων παράδοση κι υποταγή στο σφαγείο των λαών, ντόπιων και προσφύγων (και όσο περισσότερο στρέφονται οι μεν εναντίον των δε, τόσο το καλύτερο για τους σφαγείς).

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, οι εργάτες του χρυσωρυχείου στις Σκουριές διαδήλωναν ουσιαστικά για τα συμφέροντα της εταιρίας τους, που τα συνέδεσαν με το δικό τους. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο «χρυσωρυχείο» για τους καπιταλιστές από αυτήν την εθελοδουλία κάποιων εργατών, από την αδυναμία τους να ξεχωρίσουν ποιον έχουν απέναντί τους και για ποιο σκοπό πρέπει να παλέψουν.

Γι’ αυτό οι εργάτες της Ελντοράδο στοχοποίησαν την (ένα-δύο-τρία, γ...ται η) Ετ-3, χωρίς να καταλαβαίνουν πως η σημερινή της μορφή και τα χαρακτηριστικά που της έδωσε η «πρώτη φορά Αριστερά», δεν έχουν άμεση σχέση με την «αυτοδιαχειριζόμενη Ετ3», που κι αυτή δικό της μαγαζί ήταν (ή Syriza friendly τουλάχιστον), αλλά είχε κι ένα κινηματικό άλλοθι και κάλυπτε διαφορετικά το θέμα των Σκουριών.

Γι’ αυτό στοχοποιούν και το κίνημα κατοίκων και αλληλέγγυων που αντιτίθεται στην εξόρυξη, ενώ κάποιες μαρτυρίες (που πέρασαν όμως σε δεύτερο πλάνο) λένε πως στο περιθώριο της κινητοποίησης στη Δεθ, επιτέθηκαν και χτύπησαν με τραμπούκικο τρόπο στέλεχος του Ναρ, που τον ξεχώρισαν προφανώς ως πιο αναγνωρίσιμο.

Την άλλη βδομάδα παρεμπιπτόντως έχουμε τις κάλπες των εθνικών εκλογών, όπου τα πέντε μνημονιακά κόμματα (παλιά και νέα, γιατί υπάρχει κι αυτή η «διαφοροποίηση», που επιχειρείται να αναχθεί σε κυρίαρχη αντίθεση της πολιτικής σκηνής και να παρουσιαστεί ως το διακύβευμα των εκλογών) αναμένεται να συγκεντρώσουν το 70% του εκλογικού σώματος, αντιστρέφοντας πλήρως τους συσχετισμούς του 62% του Όχι στο δημοψήφισμα, με το όποιο, αντιφατικό, ταξικό του μήνυμα. Περίπου επτά στους δέκα δηλ, θα εμπιστευτούν πιθανότατα κόμματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προωθούν την πιο βάρβαρη, αντιλαϊκή πολιτική, και τη βαφτίζουν «μονόδρομο χωρίς εναλλακτική», όπως έκαναν και τόσα χρόνια με τον... ευρωμουνόδρομο, όπως τον λέει κι ο Μπούτας.

Η εργατική τάξη λοιπόν πρέπει να σταματήσει να μπαίνει κάτω από ξένες σημαίες, εθνικά νομίσματα, αταξικά σχήματα, να γίνει τάξη δια εαυτήν, τάξη για τον εαυτό της και τα δικά της συμφέροντα. Και για αυτό δε φτάνει να μην εγκλωβιστεί στις κάλπες, δε φτάνει να κατεβάσει απλώς την οργή της στους δρόμους, αλλά να ξέρει τι θα την κάνει και πώς θα τη μετατρέψει σε υλική δύναμη, που θα αλλάξει τον κόσμο.

Το ελληνικό 68’

Παραλείπω σκόπιμα την εισαγωγική παράγραφο και μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό της ανάρτησης και την παρακάτω αιχμηρή κριτική στο Κόμμα.

Η δογματική νοοτροπία καθηλώνει το κίνημα σε μια στείρα άρνηση στον πολιτικό τομέα, στο όνομα δήθεν της επαναστατικής αδιαλλαξίας, απορρίπτει γενικά σαν «οπορτουνιστική» την τακτική της προώθησης του κινήματος προς τους τελικούς του σκοπούς, μέσω διαδοχικών βαθμίδων και σταθμών και με την άσκηση μιας θετικής πολιτικής στα πλαίσια μιας γενικότερης προσπάθειας, σταθερής απομόνωσης και εξουδετέρωσης των πιο επικίνδνων κάθε φορά εξτρεμιστικών αντιδραστικών δυνάμεων. Με βάση αυτήν την αντίληψη, που εκφράζει στην πράξη την τυχοδιωκτική αρχή «ή όλα ή τίποτε», η δογματική νοοτροπία ήταν και είναι βαθύτατα εχθρική προς την αρχή της ιστοτιμίας στις συμμαχίες, πράγμα που οδηγεί στην άρνηση της ίδιας της αναγκαιότητας των πραγματικών συμμαχιών. Η δογματική νοοτροπία καταδικάζει, έτσι, το κίνημα στην παθητική αναμονή μιας «ευκαιρίας» που θα κάνει δήθεν δυνατή την ποθητή έφοδο προς την εξουσία, ενώ το αφήνει στην πράξη ανέτοιμο, απροσάρμοστο και ανήμπρο να αντιδράσει αποτελεσματικά στις ενδεχόμενες απότμες στροφές της κατάστασης. Αντιλαμβάνεται την επανάσταση σαν πραξικόπημα, τις συμμαχίες σαν ελιγμό τακτικής για να ξεγελάσουμε, να «ξεσκεπάσουμε» και να απογυμνώσουμε προς όφελός μας τους ενδεχόμενους συμμάχους, το ίδιο το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης το καταλαβαίνει σαν ομάδα συνωμοτών, χωρίς εσωτερική δημοκρατική ζωή, απαραίτητη για την ύπαρξη ορθής πολιτικής γραμμής και συνειδητής αγωνιστικής πειθαρχίας. Δεν πιστεύει στην αξία των δημοκρατικών ελευθεριών και των δημοκρατικών θεσμών, των ηθικών και ανθρωπιστικών αρχών και θεωρεί τις σχετικές διακηρύξεις σα χρήσιμη μόνο φρασεολογία, σα μέσο για να τραβηχτούν οι μάζες προς την Αριστερά. Στη θέση της αλήθειας στην πολιτική, ο δογματισμός τοποθετεί το ψέμα, στη θέση της επιστημονικής μελέτης τον αυτοσχεδιασμό και την προχειρότητα, μισεί την κριτική σκέψη και εκθειάζει την αμάθεια, διακηρύσσει την αρχή της εμπιστοσύνης προς τις μάζες –τους «δημιουργούς της ιστορίας»-, ενώ στην πράξη τις περιφρονεί βαθύτατα και θεοποιεί τις κάθε φορά «αλάθητες ηγεσίες», καλλιεργεί μια μόνιμη διάσταση ανάμεσα στα λόγια και τα έργα, στις διακηρύξεις και στην πράξη, διαπαιδαγωγεί το κίνημα στη μακιαβελική αρχή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ο δογματισμός συνυφαίνεται έτσι οργανικά, με τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, με μια βαθιά γραφειοκρατική παραμόρφωση του πολιτικού κόμματος της εργατικής τάξης.

Είναι αδύνατο να κατανοήσει και να εξηγήσει κανείς σωστά τις αποτυχίες και τις σοβαρές μέχρι σήμερα ήττες του κινήματος, μα επίσης και τη σημερινή κρίση και διάσπαση του κόμματος, αν δεν πάρει υπόψη τη βαρύτατη κληρονομιά που δημιούργησε η μακρόνη επικράτηση του δογματισμού στο ΚΚΕ. Αν δεν υπολογίσει την τεράστια καθυστέρηση που προκάλεσε στην ανάπτυξη της θεωρητικής και πολιτικής σκέψης στο ΚΚΕ, την αιμορραγία και τη φθορά στο στελεχικό του δυναμικό, τη μακρόχρονη διαστρέβλωση των κριτηρίων στην ανάδειξη της ηγεσίας του.

Οι πιο μυημένοι μπορεί να πρόσεξαν κάποιες φράσεις-κλειδιά που προδίδουν την «πολιτική καταγωγή» του κειμένου και την περίοδο στην οποία γράφτηκε. Η αλήθεια όμως είναι πως θα μπορούσε κάλλιστα να το περάσει κανείς και για συγκαιρινό μας, χωρίς να καταλάβει πως είναι γραμμένο το 1970 από στελέχη του λεγόμενου Κκε εσ. (δημοσιεύτηκε παράνομα στην Αθήνα, σαν έκδοση της επιτροπής Διαφώτισης της δικής τους Κοα κι αναδημοσιεύτηκε στη δική τους Κομμουνιστική Επιθεώρηση, την ίδια χρονιά). Όπως λέει κι ο Τάκης Μπενάς, που το παραθέτει σχεδόν 40 χρόνια μετά στο δικό του βιβλίο «δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τη σκέψη ότι πολλά από αυτά εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα με την εφαρμοζόμενη πολιτική του Περισσού». Για την ακρίβεια, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τη σκέψη πως τα επιχειρήματα των αντίπαλων, οπορτουνιστικών δυνάμεων δεν έχουν ανανεωθεί ιδιαίτερα από τα χρόνια που ήταν της μόδας η «ανανέωση» του κομμουνισμού (που σήμερα βαφτίζεται πχ επαναθεμελίωση ή όπως αλλιώς).

Μετά από το κεφάλαιο «Κοε και μαοϊκοί» (και μια μικρή σειρά σχετικών αναρτήσεων, όπου εκκρεμεί και ένα καταληκτικό κείμενο της κε του μπλοκ με κάποια συμπεράσματα), η επόμενη (λαϊκή) ενότητα είναι ο ευρωκομμουνισμός, που μπορεί να ξεκινήσει με την πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη του Κ. Σκολαρίκου, από τις νέες κυκλοφορίες της Σύγχρονης Εποχής. Παράλληλα η κε του μπλοκ διαβάζει και «το ελληνικό 68’» του Τάκη Μπενά, για τα πρώτα χρόνια του λεγόμενου Κκε Εσωτερικού, στο οποίο βρήκε και το παραπάνω απόσπασμα.

Ας δούμε όμως ένα ακόμα απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο για τη «συμπαράταξη και τη μάχη για το Όχι στο δημοψήφισμα» της χούντας, που προσφέρεται επίσης για επίκαιρους συνειρμούς.

Με δεδομένες αυτές ακριβώς τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις, οι δυνάμεις του ΚΚΕ εσωτερικού μπαίνουν στη «μάχη για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα» του Παπαδόπουλου –κυρίως μέσα, αλλά και έξω από την Ελλάδα. Η γραμμή μόνο για ΟΧΙ στο δημοψήφισμα συναποφασίζεται από τη συνεργασία των πολιτικών κομμάτων στο εσωτερικό –εκτός του δογματικού ΚΚΕ που μιλάει και για λευκό, αποχή, σχισμένα φάκελα, κλπ. (Από τότε επεδίωκε να ξεχωρίζει την πολιτική του, πιστό στη λογική «χώρια τα πρόβατα από τα ερίφια»).

Η συμπαράταξη των αντιδικτατορικών πολιτικών δυνάμεων εκφράζεται με την επιδίωξη συγκρότησης μιας μεγάλης Επιτροπής προσωπικοτήτων του πολιτικού και πνευματικού κόσμου, «της Επιτροπής των 100», όπως λέχθηκε προσωρινά, ένα σχήμα που με τις υπογραφές γνωστών προσωπικοτήτων από όλες τις πολιτικές και κομματικές προελεύσεις θα έμπαινε επικεφαλής του λαού, του κόσμου δηλαδή που έπρεπε να πορευτεί μαχόμενος προς τις κάλπες του Δημοψηφίσματος.

Η υλοποίηση αυτού του στόχου τελικά και παρά τις παρασπονδίες του δογματικού ΚΚΕ ή τις «πολιτικές διακρίσεις» από πλευράς των αστικών κομμάτων, θα επιτευχθεί και θα λάβει την ονομασία «Επιτροπή Αποκαταστάσεως Δημοκρατικής Νομιμότητας», στην οποία δε θα πάρει μέρος εκπρόσωπος του Ανδρέα Παπανδρέου, που παρέμενε προσκολλημένος στην πολιτική του ΠΑΚ για ένοπλο αγώνα, αφού «η Επανάσταση είναι εξαρχής αντιιμπεριαλιστική και πρέπει να αγωνιστούμε ένοπλα όπως ο λαός του Βιετνάμ...».

Ο Ριζοσπάστης-Μαχητής, παράνομη εφημερίδα, όργανο του ΚΚΕ εσωτερικού, στο φύλλο 61-62, τον Ιούνιο του 1973, στο κύριο άρθρο του με τίτλο «Το Αγωνιστικό ΟΧΙ» θα γράψει:

Το έθνος ολόκληρο ξαναζεί μια απ’ τις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας του. Αντιπαρατάσσεται ενωμένο μπροστά στη χουντική τυρανία [...] Δεν έχουν αυταπάτες για τους αριθμούς που θα βγουν από τις χουντικές κάλπες, όπως δεν είχε αυταπάτες ο λαός μας όταν έδινε την πρώτη κατά μέτωπο μάχη αντιτάσσοντας το «ΟΧΙ» στα μηχανοκίνητα του Μουσσολίνι και του Χίτλερ [...] το πολιτικό αισθητήριο του λαού βλέπει καθαρά πως με την πανεθνική συμπαράταξη που συντελείται σήερα, με τη μαζική και μαχητική διεκδίκηση των πολιτικών δικαιωμάτων, οι γύψοι καθίστανται ανίσχυροι [...] η δικτατορική εξουσία δε διαθέτει καμμιά σίγουρη χρονική προοπτική επιβίωσης...

Τα παχιά επαναστατικά λόγια του Ανδρέα ήταν απλώς ένα ωραίο ανέκδοτο στο πολιτικό κλίμα της εποχής. Όλα τα υπόλοιπα όμως είναι πολύ δηλωτικά για τη διαχρονική ικανότητα-ιδιότητα του ποικιλώνυμου οπορτουνισμού να βλέπει το τυράκι και να πιάνεται στη φάκα, χωρίς αυταπάτες...

Οι 50 αποχρώσεις του ΟΧΙ

Στη σημερινή, τεμπέλικη ανάρτηση, η κε του μπλοκ παίρνει την έτοιμη δουλειά του σφου αναγνώστη Μάνου, από το σχόλιό του σε μια πρόσφατη ανάρτηση και συμπληρώνει τη λίστα του με κάποιες δικές της προτάσεις (που ελπίζει να μην διαστρέφουν το ύφος και την πρόθεση της αρχικής δημοσίευσης) και αρκετό τρολάρισμα.

Ας θυμηθούμε πρώτα τι περιελάμβανε ο εκτενής και πολύ εύστοχος κατάλογος.

- Όχι στα μνημόνια και στη λιτότητα

- Ναι στο μνημόνιο του Σύριζα – «έντιμο συμβιβασμό», με δέσμευση των εταίρων μας για διαγραφή χρέους

- Όχι στους αεροψεκασμούς

- Ναι στο μεγάλο αρχηγό Αλέξη

- Όχι στους λαθρομετανάστες (Κασιδιάρης στη Βουλή για το τι σημαίνει το όχι για τη ΧΑ)

- Όχι Κολοκοτρωνέικο, λεβέντικο και καραμπουζουκλίδικο

- Όχι στο Ευρώ

- Όχι επειδή τα ΜΜΕ λένε ΝΑΙ

- Όχι στους ξένους μασόνους –εβραίους τοκογλύφους

- Όχι στις μειώσεις των αμυντικών εξοπλισμών

- Όχι στους ξένους φαρμακοβιομήχανους

- Όχι γιατί έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Όχι να πεις…

- Όχι, επειδή έτσι ανοίγονται μεγάλα ρήγματα στο αστικό στρατόπεδο με τεράστια οφέλη για την εργατική τάξη και την επαναστατική προοπτική…

- Όχι στην φορολόγηση των ελλήνων εφοπλιστών

- Όχι γιατί δεν έχω τίποτε να χάσω, ούτως ή άλλως

- Όχι, επειδή διάβασα τα κείμενα που αναφέρονται στο ψηφοδέλτιο λεπτομερώς και τα βρίσκω υφεσιακά χωρίς προοπτική εξόδου από το καθεστώς της χρεοδουλοπαροικίας.

- Όχι στο Σόιμπλε, τη Μέρκελ, τον Γιούνγκερ και τον Σουλτς, - να τους κάνουμε τη μούρη κρέας!

- Όχι, γιατί πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια δίνεται ο λόγος στο λαό ν` αποφασίσει με δημοψήφισμα – ναι στην άμεση δημοκρατία.

- Όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση

- Όχι, επειδή Πασόκ/ΝΔ/ Ποτάμι λένε ναι

- Όχι, επειδή το ΚΚΕ προτείνει άκυρο/αποχή

- Όχι στο μαρασμό της βαριάς βιομηχανίας της Ελλάδας, τον Τουρισμό.

- Όχι γιατί το `παιξα στο στοίχημα στο ίντερνετ

- Όχι γιατί είμαι υπέρ της δραχμής, τότε περνούσαμε καλύτερα

- Όχι γιατί έχω τα λεφτά μου έξω και ποντάρω στην χρεοκοπία για ν` αγοράσω ό, τι γουστάρω στην Ελλάδα μπιρ-παρά

- Όχι στο Κράτος και τα` αφεντικά - για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό

- Όχι, γιατί αν βγει ναι θα πέσει η πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση και θα` ξανάρθει η Δεξιά.

- Όχι στην προτεσταντική ηθική και στη Νέα Τάξη – ζήτω η Ορθόδοξος πίστις μας.

- Όχι γιατί απλούστατα είμαι Συριζαίος, ΑΝΕΛ, έλληνας εθνικιστής.

- Όχι γιατί σε τούτα `δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει…

- Όχι για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη και να πνεύσει αέρας ελευθερίας, κοινωνικής αλληλεγγύης και κεϋνσιανισμού...

- Όχι γιατί όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια.

- Όχι γιατί αν πτωχεύσουμε, θα καταρρεύσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα- Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων!

Και πάμε τώρα στις δικές μου προσθήκες.

-Όχι, γιατί έτσι σας αρέσει. Αγκαλιά με μια Άμστελ σε μια πλατεία με αγανακτισμένους.

-Είπαμε ΟΧΙ! Με το παιδικό μυαλό ενός ΕΠΑΜίτη.

-Μα όχι,όχι, όχι το μωρό μου, από το Θάνο Καλλίρη

-Όχι, όχι,έτσι δεν μπορώ, από την Άννα Βίσση, που –ακόμα κι αυτή- γύρισε την πλάτη της στον παλιό της εραστή, για τον οποίο κάποτε μπορεί και να τραγουδούσε: «ναι, για σένα θα σκότωνα». Αλήθεια σου λέω.

-Όχι λέμεστην πρέζα, όχι στα σκληρά. Του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Η σύζυγος του οποίου είπε ναι σε όλα, εννοώντας προφανώς όχι στα (ακόμα πιο) σκληρά μέτρα, που θα έρχονταν αν… αν… Έλα ντε, πόσο πιο σκληρά θα μπορούσαν να είναι δηλ;

-Όχι, όχι, μη, μη. Σαν μωρές παρθένες, που δε θέλουν να φανούν εύκολες.

-Οχιά διμούτσουνη. Σαν τη διπρόσωπη κυβέρνηση, που πουλάει σκληρή, διαπραγματευτική στάση.

-Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζεις, εγώ πάλεψα κι αγωνίστηκα. Μόλις η κυβέρνηση πιάστηκε στα πράσα να υπογράφει τη συμφωνία.

-Τοψηφοδέλτιο μου έπεσε απ’ τα χέρια, όχι δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν. Η αντίδραση του απατημένου ψηφοφόρου, που βγάζει το νταλγκά του.

-Όχι γαμώτο. Αναδρομικό, μόλις υπογράφηκε η συμφωνία.

-Όχι, ε; Να! Η χαιρέκακη αντίδραση των αστών δημοσιολόγων, πχ στο Σκάι.

-Όχι σε όλαπου κουρέλια κάνουν τα όνειρά μου, από το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που ήταν και στη μεγάλη συναυλία του Όχι.

-Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι. Η λογοτεχνική αντιμετώπιση των πραγμάτων, από έναν εσχάτως Καραμανλικό καλλιτέχνη.

-Όχι στην τύχη. Τι κερδίζω;

-Όχι, γιατί ήταν πρώτο στο ψηφοδέλτιο.

-Είσαστε καλά;                 ΟΧΙ

Είσαστε καλά;                   ΟΧΙ

Δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε μυαλό…

Το όχι των οργανωμένων οπαδών και των συνδέσμων τους.

-Ε... όχι. Δηλ ναι... Δηλ όχ... παρών. Η άρνηση η λεβέντικη η δημαρίσια.

Και ένα που ξεχωρίζει –τόσο που δε μετράει για έγκυρο στην κάλπη. ΌΧΙ, κουκουέδικο, σε στιλ διαφήμισης της Ελληνοφρένειας.

Δημοψήφισμα, αναχώματα κι αυταπάτες

Η κε του μπλοκ δημοσιεύει σήμερα ένα κείμενο του κοσμοναύτη, που έφτασε στο ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο, ως συμπληρωμένη και ξαναδουλεμένη εκδοχή ενός σχολίου που είχε αφήσει σε μια από τις πρόσφατες αναρτήσεις του μπλοκ, και που συμπυκνώνει τα γεγονότα του τελευταίου διαστήματος, δίνοντας μια στέρεα ερμηνεία και τροφή για συζήτηση. (Ο τίτλος είναι δικός μου κι είναι ενδεικτικός και πιθανότατα κάπως συμβατικός, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, αλλά αποδίδει το γενικό νόημα). Καλή ανάγνωση.

Το πρόσφατο δημοψήφισμα και όσα το ακολούθησαν αποτελούν ένα κεφάλαιο που πρέπει να μελετήσουμε ενδελεχώς με αφορμή αφενός την όποια ριζοσπαστική διάθεση των εργατικών λαϊκών στρωμάτων και αφετέρου τις συστηματικές προσπάθειες για άμβλυνση αυτής της διάθεσης και, τελικά, την αδυναμία τους να ξεκόψουν από τον καπιταλιστικό δρόμο και την ανάθεση της διεξόδου από την οικονομική κρίση στους επίδοξους διαχειριστές του εν λόγω δρόμου.

Δυστυχώς, ήταν η τρίτη συνεχόμενη εκλογική διαδικασία από το 2012 (παραβλέπω ότι μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων της υποψηφιότητας Παφίλη στις περιφερειακές ψήφισαν Δούρου την β Κυριακή) που η κυρίαρχη ιδεολογία, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, καταφέρνει να αποπροσανατολίσει ριζοσπαστικότερα τμήματα της εργατικής τάξης από τον ταξικό τους αντίπαλο και, εξ αντικειμένου, αποσπά την συναίνεσή τους προκειμένου να συνεχίσει τη φτωχοποίηση του ελληνικού λάου!

Αρχικά, το Μάιο του 2012, ο Τσίπρας θυμήθηκε το ααδ μέτωπο του 15ου συνεδρίου του 1996 για να προ(σ)καλέσει το κομμουνιστικό κόμμα – άσχετα αν η μισή περίπου σημερινή πολιτική του γραμματεία έφυγε το 91’. Ανερυθρίαστα, τότε, πρότεινε για πρωθυπουργό την Αλέκα Παπαρήγα, καταργούσε τα μνημόνια με... “ένα νόμο και άρθρο” και διέγραφε το χρέος!

Στις 25/1/2015, θα ψηφίζαμε “πρώτη φορά αριστερά”, και η ελπίδα θα... έρχονταν μαζί με αφορολόγητο 12000 ευρώ και αύξηση κατώτατου μισθού ενώ στις 26/01 θα... έφευγαν μαζί με τον ενφια και οι 3+1 “θεσμοί” που ξανάρχονται από σήμερα (29/7).

Με το δημοψήφισμα το πανηγυράκι ξαναστήθηκε. Καθένας και καθεμιά με ένα δικό του/της σκεπτικό προσήλθαν στην κάλπη να βάλουν σταυρό στο Ναι ή το Όχι κάτω από το logo της Ελληνικής Δημοκρατίας -ούτε αυτό το logo δεν πρόσεξαν, μέσα στη βιασύνη τους να στηρίξουν το ΌΧΙ, οι διάφοροι “αντισυστημικοί” επικριτές του “(ευρω)συστημικού” κομμουνιστικού κόμματος;;-.

Τί να κάνει, λοιπόν, και η... φουκαριάρα η αστική τάξη; Πήρε και το Ναι και το Όχι σε ένα πακέτο μέτρων 9(;) περίπου δις και "με την επιφύλαξη της συνολικής διαφωνίας του γγ της κε του κομμουνιστικού κόμματος” το μετέτρεψε σε ένα πακέτο μέτρων, απροσδιόριστου για την ώρα αριθμού δις, προκειμένου να δανειστεί ακόμα 85 δις, πέραν των 240 που έχει ήδη δανειστεί στην υγειά των κορόιδων!

Θα μπορούσε εδώ να γίνει μια εκτενέστερη αναφορά σε διάφορα γραφικά για... τριπλά έγκυρα όχι ή άλλα φαιδρά, από διάφορους εκτός του κομμουνιστικού κόμματος με προγράμματα- γέφυρες εντός του συστήματος, που συνετέλεσαν στο να λάβει το Όχι 62%.

Όποιος έχει διάθεση, ας ρίξει ενδεικτικά μια ματιά σε γνωστό “βαθυκόκκινο” site ή στην εργατ(ικο)οαγωνιστικής έμπνευσης παραβολή του όχι του δημοψηφίσματος με το όχι του πρώτου γράμματος του Ν. Ζαχαριάδη το 1940 ή στο όχι ενός πρώην μέλους του ΚΣ της ΚΝΕ, ο οποίος μάλιστα ξαναθυμήθηκε να μας ενημερώσει για την πολιτική του άποψη τον Ιανουάριο “με αφορμή τις επικείμενες εκλογές”. Ήταν η... πρώτη φορά μετά το 2013, όταν και ζητούσε- προέτρεπε να μην πραγματοποιηθεί το 19ο συνέδριο του κόμματος από το οποίο είχε αποχωρήσει τον Σεπτέμβριο του 2010!!! Δεν είναι αυτό, όμως, το σημαντικότερο.

Πηγαίνοντας, λοιπόν, προς το δημοψήφισμα και μάλιστα συνεπικουρούμενη από τους... “εταίρους”, ξεκίνησε η ρητορεία του μη κυβερνητικού πολιτικού συνασπισμού της αστικής τάξης ότι το όχι στο δημοψήφισμα είναι όχι στο ευρώ. Με την εν λόγω... “ριζοσπαστική” και “προοδευτική” καθοδήγηση, μπήκαμε στη συζήτηση για μετάβαση σε εθνικό νόμισμα.

Μετά την εκλογική διαδικασία συνέβησαν τα απίθανα. Ως δια... μαγείας, όλοι αυτοί που πριν το δημοψήφισμα έλεγαν ότι το Όχι είναι όχι στο ευρώ, μετά τις 4/7 το ξέχασαν. Αντίθετα στον Σύριζα και ενώ πριν το δημοψήφισμα “ορκίζονταν” ότι το Όχι δεν αφορά το νόμισμα, μετά τις 4/7, ορισμένοι... “αναθεώρησαν” και υποστηρίζουν τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα ως φάρμακο για καθε νόσο και...

Τελικά, όμως, πότε έλεγαν την αλήθεια; Πριν ή μετά το δημοψήφισμα;

Επειδή η παραπάνω ερώτηση είναι, φυσικά, ρητορική και το παιχνίδι τους... στημένο, από (το) Πριν ξεπουλημένο, ενώ κάποιοι πνίγονται σε δίχρωμα κασκόλ προχωράμε στο προκείμενο...

Αλήθεια, τι περιμένει σήμερα το κίνημα της δραχμής και της αποδέσμευσης από την ΕΕ για να σώσει τον ελληνικό λαό από τον “εκβιασμένο” Τσίπρα και τα μνημόνια; Να υπογράψει το 3ο που θα μας καταστρέψει; Γιατί δεν αποχωρούν από την ΚΟ του Σύριζα ώστε να δημιουργήσουν πολιτικό ζήτημα στην κυβέρνηση και, καλώντας και οργανώνοντας το λαό στο δρόμο και στις επιχειρήσεις που λένε ότι θα εθνικοποιήσουν, να επιβάλλουν την μη υπογραφή της νέας συμφωνίας;

Τί περιμένουν για να μπουν μπροστά οι διαφωνούντες με τη συμφωνία βουλευτές του Σύριζα για τη δημιουργία του απελευθερωτικού μετώπου που με την Ανταρσυα, το ΕΠΑΜ, τους διάφορους πρώην και τους λοιπούς διαθέσιμους να λυτρώσουν τη χώρα από την ξενική κατοχή; Τί, λοιπόν, περιμένουν προκειμένου να οδηγήσουν de facto, με το όποιο plan B διαθέτουν(;), τη χώρα στη... γη της επαγγελίας που ευαγγελίζονται; Δηλαδή εκτός ευρώ και ΕΕ; Γιατί δεν στέλνουν επιστολή στην ΠτΒ με τις ανεξαρτητοποιήσεις τους;

Μήπως περιμένουν ότι ο Τσίπρας μετά την υπογραφή συμφωνίας θα κάνει εκλογές και θα τις κερδίσουν; Πώς; Το 62% του Όχι είναι όλο δικό τους; Ή ξεχνούν ότι υπέρ της αποδέσμευσης από την ΕΕ (των ψηφοφόρων του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένων) είναι περίπου το 25-με 30%;

Ή μήπως φαντάζονται ότι μετά από εκλογές θα μπορούν να (συγ)κυβερνήσουν; Με ποιόν; Με τον “εκβιασμένο” άρα “εθελόδουλο” Τσίπρα; Την “εθελόδουλη” ΝΔ; Ή τη συμμορία της χρυσής αυγής που περίπου λέει τα ίδια για εθνικό νόμισμα και εθνική παραγωγή;

Ή μήπως θέλουν να πάρουν την εξουσία χωρίς εκλογές; Αλλά αν ισχύει αυτό -λέμε τώρα, γιατί πάλι δεν ανεξαρτητοποιούνται από σήμερα;

Η απάντηση είναι απλή! Γιατί οι άνθρωποι είναι πολιτικοί απατεώνες! Τόσο απλά! Θέατρο παίζουν και θέλουν ξανά θεατή τον ελληνικό λαό για τον οποίο υποτίθεται ότι τόσο πολύ κόπτονται, την ίδια ώρα που τον φλομώνουν στην κοροϊδία.

Οι διάφοροι πρώην αβανταδόροι του Τσίπρα πέφτουν, λοιπόν, από τα σύννεφα και από την αγωνία τους να κρύψουν ότι είναι περισσότερο ευρωλάγνοι και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό που “προστατεύουν" -προκειμένου να φτάσει στις 20/8 και να υπογράψει την τρίτη και... "αριστερή" δανειακή σύμβαση, “ανακάλυψαν” ότι το κομμουνιστικό κόμμα είναι υπέρ του ευρώ συνοδεύοντας την κριτική τους με κορώνες για "αυτιστικές ηγεσίες” και "ιερατεία του περισσού”. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Μοίρασαν, λοιπόν, με τον σύντροφο- πρωθυπουργό τους ρόλους και όλοι ευχαριστημένοι. Και κυβέρνηση και αντιπολίτευση! Και σχέδιο Λαφαζάνη για τα όποια αποθεματικά της ΤτΕ και σχέδιο Πανούση- ΕΥΠ για τις όποιες ταραχές!

Φίλοι ριζοσπάστες, κομμουνιστές, αγωνιστές..., χρειάζεται να τελειώνουμε με όλους αυτούς! Κανείς δε λέει ότι σήμερα, αύριο, σε μια εβδομάδα, στις επόμενες εκλογές ή πριν από αυτές θα κριθεί ο σοσιαλισμός! Ποιος από εμάς δεν θα το ήθελε; Κρίνεται όμως η προσπάθειά μας να απορρίπτουμε τα εκβιαστικά διλήμματα που η αστική τάξη, μέσω της κυρίαρχης ιδεολογίας, μεταφέρει  στην εργατική.

Υγ: Πρόσφατα η Αλέκα Παπαρήγα, σε μια ομιλία για την ΗλέκτραΑποστόλου είπε κάτι που μου έκανε εντύπωση και το μεταφέρω:

“Η παλαιότερη και πιο πρόσφατη Ιστορία του κινήματος έχει δείξει ότι υπήρξαν έμπειροι αγωνιστές, με πραγματικές περγαμηνές στην ταξική πάλη, σε μισονόμιμες και μισοπαράνομες ή και απολύτως παράνομες συνθήκες που δεν έκαναν δήλωση ούτε γραπτή, ούτε προφορική, δεν δήλωσαν υποχώρηση, όμως τελικά αποχώρησαν από τον οργανωμένο αγώνα, άντεξαν την ανηφόρα και την κατηφόρα και τελικά «παραδόθηκαν» στο «ίσιωμα», κάτω από τις δυσκολίες και την όποια κόπωση και απογοήτευση ένιωσαν, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, σε συνθήκες μακροχρόνιου αγώνα, χωρίς θεαματικά ή άμεσα αποτελέσματα.

Αν στεκόμαστε σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι για να εξαπολύσουμε ένα κατηγορώ, για να ξύσουμε πληγές, για να αντιπαραθέσουμε τους ήρωες στους αντιήρωες, αλλά γιατί πρέπει να παίρνουμε σοβαρά υπόψη τις εμπειρίες του αγώνα. Αλλιώς θα είμαστε ανεπαρκώς προετοιμασμένοι σε κάποιες κρίσιμες ή δύσκολες και σύνθετες στιγμές που αναπόφευκτα θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας”.

Ούτε 48 ώρες

(το χρονικό μιας προαναγγελθείσης συμφωνίας)

Ούτε βενιζέλος, ούτε σαμαράς, ήρθε η ώρα της αριστ…

Ουπς! Εεεε… η ώρα της εθνικής συμφωνίας, του κοινού ανακοινωθέντος και της διαπραγμάτευσης, με βάση τέσσερα σημεία-φτιασιδώματα της συμφωνίας που απέρριψε με μεγάλη πλειοψηφία ο ελληνικός λαός. Κι αναρωτιέμαι, τώρα που νίκησε η διαβούλευση και η εθνική συνεννόηση (με τους μερκελιστές και τους γερμανοτσολιάδες), τώρα που η (αστική) δημοκρατία πετάει από θεσμική νίκη σε νίκη κι από κορυφή σε συμφωνία κορυφών, γιατί δε μπαίνει άραγε σε δημοψήφισμα προς τον ελληνικό λαό, για να δώσει την ετυμηγορία του, αν συμφωνεί ή όχι με τα διορθωτικά σημεία και τις στρατηγικές κατευθύνσεις αυτού του κοινού ανακοινωθέντος; (Λέμε τώρα…).

Κι ενώ ο ελληνικός λαός είναι συντετριμμένος από την ταυτόχρονη απώλεια του νταή σαμαρά και του ροκ-σταρ βαρουφάκη και δεν ξέρει για ποιον από τους δύο να κλάψει περισσότερο (σπαράζω μέσα μου, που θα ‘λεγε κι ο μπαλούρδος), γίνεται φανερό και το βαθύτερο νόημα αυτού του συνθήματος, «ούτε βενιζέλος, ούτε σαμαράς». Που δεν ανοίγει απλά το δρόμο της αριστεράς, αλλά και της πολιτικής ομοψυχίας. Λες και το πρόβλημα δηλ ήταν τα πρόσωπα και οι ηγέτες που ταυτίστηκαν με την εφαρμογή των μνημονίων. Και τώρα που αποτελούν παρελθόν, μπορεί να βρεθεί κοινή βάση συνεννόησης για τις στρατηγικές μας κατευθύνσεις (που ας το τονίσουμε με την ευκαιρία, δεν είναι τέσσερα οποιαδήποτε σημεία, αλλά στρατηγικές κατευθύνσεις για τη συμφωνία, στις οποίες συμπίπτουν απόλυτα).

Η ελπίδα έρχεται ενωτικά για όλους, πλην λακεδαιμονίων.

Το κουκουέ ήταν το μόνο που χάλασε την ξινή, αστική σούπα, εκπροσωπώντας στη σύσκεψη πιστά το πραγματικό «όχι» του ελληνικού λαού, που οι υπόλοιποι το έγραψαν στα παλιά τους παπούτσια. Κι αυτό επιβεβαιώθηκε και στο τέλος, παρά τις φοβρές διαρροές των έγκυρων ρεπορτάζ για ομόφωνη αρχηγική απόφαση, που κολλούσε όμως στο αγκάθι της υπόδειξης του ολάντ να παραλειφθεί κάθε υποψία ρήξης με την εε από το ανακοινωθέν, με την οποία τελικά διαφώνησε ο κουτσούμπας (ενώ αλλιώς, θα υπέγραφε).

Αλλά αν τους θυμίσεις το σύνθημα «πέντε κόμματα (όσα υπέγραψαν τελικά δηλ το κοινό ανακοινωθέν ή και παραπάνω), δύο πολιτικές», θα σου απαντήσουν: «πέντε –και παραπάνω- κόμματα, δύο άκρα, ένας ευρωμονόδρομος».

Όλο και περισσότεροι αρχίζουν όμως να καταλαβαίνουν την αλήθεια και πως «σικέ, το ματς είναι στημένο» «κι από πριν ξεπουλημένο, κι εσύ πνίγεσαι με δίπολα καρμπόν». Και οι δύο μονομάχοι παριστάνουν πως είναι πολύ θυμωμένοι, και αιώνιοι εχθροί, για να αυξήσουν το τζέρτζελο και την εμπορικότητα της αναμέτρησης, όπως ακριβώς γίνεται στους στημένους αγώνες πάλης. Και μπορεί να ρίξουν καμιά ψιλή, έτσι για το θεαθήναι, ύστερα αποχωρούν όμως αγκαζέ.

Απόψε με την τρόικα θα τα βρούμε, θα βάλουμε τις τζίφρες αγκαλιά.

Πριν φύγουμε τελείως από το αθλητικό κλίμα, να συμπληρώσω πως οι συριζαίοι στα πάνελ (πχ λαφαζάνης χτες) θέλουν να διακόπτουν και να σχολιάζουν κάθε συνομιλητή τους, όπως ο ομπράντοβιτς διαμαρτυρόταν σχεδόν για κάθε φάση κι έπρεπε να τη συζητήσει μαζί με τους διαιτητές. Με τη βασική μεταξύ τους διαφορά να αφορά τις αποχρώσεις –ο πιλάφ είναι ροζ, ενώ ο ζοτς ως επί το πλείστον μελιτζανί.

Η λέξη-κλειδί από χτες το βράδυ είναι η γέφυρα, που δένει και με το μπριτζ και τη θεωρία των παιγνίων. Καταρχάς καμία διαφορά των «ναιόχι) δεν είναι πολιτικά αγεφύρωτη, όπως αποδεικνύει κι η χτεσινή συμφωνία. Κατά δεύτερον, έρχεται ξανά στο προσκήνιο το σενάριο μιας συμφωνίας-γέφυρας, μέχρι το κλείσιμο της τελικής συμφωνίας. Κατά τρίτο (και μακρύτερο), όπως λέει κι ο ζαραλίκος, η ξηρασία πχ στον ερωτικό τομέα, αν τη δεις με αυτό το σκεπτικό, δεν είναι αγαμία, αλλά γέφυρα μέχρι να ξαναπηδήξεις ή να σε πηδήξουν –εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπεις. Γιατί όχι εξάλλου; Εδώ για το λαφάζα, οι συμφωνίες και τα άλλα μέτρα μπορεί να είναι και μεταβατικές γέφυρες για το σοσιαλισμό, όπως είπε χτες βράδυ. Στα άλλα θα τα χαλάσουμε σφοι;

Ένα άλλο ωραίο που είπε εκτός γραμμής ο πιλάφ (κι ο επίσημος σύριζα το έχει απαλείψει από το λόγο του), είναι η διαγραφή μέρους του χρέους, που πρέπει να είναι βαθιά. Ένας όρος που παραπέμπει αφενός στο… βάθος των αντιλαϊκών μέτρων που θα υποστεί ο λαός, όπως στο κούρεμα του 2012. Κι αφετέρου στις καλύτερες συνδικαλιές των φοιτητικών μας χρόνων, όταν για να βγει ένα κοινό πλαίσιο, υπήρχαν διάφορες αμοιβαίες υποχωρήσεις, που κατέληγαν σε σαφείς και σουρεάλ διατυπώσεις του στιλ «κάμποσα ευρώ βασικό μισθό», «γενναίες αυξήσεις στη χρηματοδότηση της παιδείας», κοκ, που άγγιζαν ευαίσθητες χορδές της δημιουργικής φαντασίας του λαϊκού στρώματος (που κοροϊδεύει την κοινωνία με την επανεκκίνηση του επαναστα-μα-τημένου μπλοκ του), και συνέχιζε με τη βαθιά επεξεργασία τους: γενναίες αυξήσεις, ατρόμητες αυξήσεις, τσαμπουκαλεμένες (με όρους κινήματος) αυξήσεις, κτλ.

Σε άλλα τηλεοπτικά νέα, ο βορίδης που προαλείφεται (σα βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης) για αρχηγός της νδ, έπιασε στασίδι στα κανάλια, κρατώντας σιγή ιχθύος για τα εσωκομματικά, μέχρι που τον κάρφωσε ο μαρτυριάρης μητρόπουλος (με τον οποίο βγήκαν μαζί από ένα στούντιο και προφανώς είχαν μιλήσει λίγο πριν) και του ευχήθηκε με πολιτικό πολιτισμό και αντίληψη μικρού παιδιού, καλή επιτυχία με την υποψηφιότητά του. Και άντε μετά να τρέχει να τα μαζεύει. Ούτε καν σε αυτό δεν μπορείς να εμπιστευτείς τους συριζαίους

Κλείνουμε με δανεικό φινάλε από τον 2310, που έγραψε για το δημοψήφισμα και τη στάση του λαού μας: σωστή απάντηση, λάθος το ερώτημα. Ή όπως έλεγε και σε μια επιθεώρηση, ο (ντεμέκ) κυβερνητικός εκπρόσωπος, που απαντούσε στους δημοσιογράφους: πολύ καλή ερώτηση, ας περάσουμε στην επόμενη.

Κι εκεί ακριβώς βρισκόμαστε ήδη, οπότε οφείλουμε να μην πάμε αδιάβαστοι, και ας μην είναι βατά τα θέματα…