Λοβοτομή

Εεε… - Ωωω…

Πάρτε πίσω μόνο το τριάντα τα εκατό

ΟΥΣΤ!

Ο σύριζα θα μπορούσε επίσης να πει ότι θα καταργηθεί μόνο το 36%, σε ευθεία αναλογία δηλ με το ποσοστό του. Και πως η οριστική κατάργησή του, σύμφωνα και με το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης (που αν και των εκατό πρώτων ημερών, τελικά ήταν μαξιμαλιστικό και χρειάζεται ένα ενδιάμεσο, μεταβατικό διάστημα για την υλοποίησή του) θα έρθει όταν εξασφαλίσει ο σύριζα όχι απλή αυτοδυναμία, αλλά το 100% των ψήφων και της λαϊκής υποστήριξης –αν είχαμε αναθεωρητές παλιάς κοπής, θα γράφαμε ποσοστά τσαουσέσκου για σπάσιμο, αλλά δεν είναι τέτοιοι. Με άλλα λόγια όσες μονάδες πάρει, τόσο θα ‘ναι και το ποσοστό του μνημονίου που φεύγει που μένει, που το καταγγέλλουμε και σκίζεται μαζί με τα καλτσόν μας.

Θα μπορούσε επίσης, αφού παίζει με τη νοημοσύνη μας για τα ποσοστά τοξικότητας του μνημονίου, να μας πει ευθέως πως οι μισοί από εμάς είμαστε τελείως βλάκες, και να βγει να πανηγυρίζει ο κόσμος γιατί οι άλλοι μισοί δεν είναι (τελείως). Η μαζική λοβοτομή των διάφορων μικρομεσαίων αυτόν τον καιρό, ξεπερνά και τη σεναριογραφική φαντασία του δημιουργού τους. Για εμάς η διαπραγμάτευση είναι ένα παιχνίδι γιατί είμαστε παιδιά του γιάννη δαλιανίδη.

Αφού ρε φίλε είπε καθαρά πως το 70% του μνημονίου δεν είναι τοξικό και το αποδεχόμαστε.

-Ναι αλλά είδες το χέρι στην τσέπη; Την πουκαμισιά; Την αρχοντιά και την άνεση στη γλώσσα του σώματος; (Αυτή που κόκαλα δεν έχει και τα νεύρα μας τσακίζει).

-Μα αν είναι τοξικό (το «το» με άλφα) ένα μέρος, δεν μπορεί να διαφέρει το σύνολο.

-Άντε ρε, πουθενάδες κουκουέδες, μια ζωή στο 5%, θα εξαφανιστείτε, τελειώσατε, δεν χειροκροτήσατε και τις προγραμματικές δηλώσεις, ντροπή-ντροπή…

Από μια άποψη σφε αναγνώστη, δεν είναι ωραία που ζούμε το δικό μας 81’ εμείς που δεν το ‘χαμε προλάβει; Φαντάσου δηλ να μην είχαμε ζήσει σε αυτή την χώρα τη λαίλαπα της αλλαγής και να μην υπήρχε η αντίστοιχη ιστορική πείρα της πασοκιάς; Πόσο πιο μαζικό (πόσο πια;) θα ήταν το ρεύμα της λοβοτομημένης σκέψης που συνάντησε την ελπίδα και την κατάπιε αμάσητη σα λωτό;

Και δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει σφε αναγνώστη –και σε ποια χώρα ζεις αν δεν το ‘χεις πάρει χαμπάρι- αλλά ο μουρούτης κι η ομάδα αλήθειας του ωχριούν μπροστά στο μεγαλείο και τις ικανότητες του επιτελείου της κουμουνδούρου, που παρεμβαίνει στο διαδίκτυο σε συστηματική, επαγγελματική βάση. Και δεν ξέρω επίσης αν θα φιλοτιμηθεί το unfollow πχ να γράψει τίποτα για τα έμμισθα τρολ και τις μεθόδους αυτής της ομάδας –εκτός κι αν αυτό υπερηαίνει τα πλαίσια μιας γόνιμης, συντροφικής κριτικής προς την αριστερή κυβέρνηση και την ανοχή των πηγών χρηματοδότησης.

Ο σύριζα δεν είναι μια κλασική περίπτωση σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (ούτε το πασόκ εμφανίστηκε αρχικά ως τέτοιο) που αξιοποιεί δημαγωγικά τους κοινωνικούς (γενικά, χωρίς ταξικό πρόσημο) αγώνες, ίσα-ίσα για να ανέλθει από τη δυναμική τους στην εξουσία και μετά να τους πουλήσει. Είναι δηλ κι αυτό, αλλά δεν η κύρια, η βασική πτυχή. Έπαιξε υπεύθυνα την αστική τακτική του ώριμου φρούτου, όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση, χρησιμοποίησε ένα τεχνικό σκόπελο –κι όχι κάποια κινητοποίηση ως αιχμή- για να επισπεύσει την κυβερνητική αλλαγή και δεν ήθελε στα πόδια του αγώνες και εξαλλοσύνες, σαν κι αυτούς της διετίας 10-12’, που να το δεσμεύουν σε κάτι. Έβγαλε και τα κάγκελα από τον άγνωστο στρατιώτη, αφενός γιατί δε θα χρειαζόταν να ανέβουν ξανά σε κάγκελα η ζωή και η ρέιτσελ, τώρα που επιτεύχθηκε ο αντικειμενικός σκοπός, αφετέρου γιατί νιώθει πως έχει μηδενίσει το κίνημα και δεν του είναι απαραίτητα. Ιδίως στο μέτωπο της παιδείας και τα πανεπιστήμια πχ, άντε να σηκώσει κεφάλι τώρα. Γιατί, τι έκανε δηλ; Κατάργησε την αξιολόγηση, τις ιδιωτικές σχολές, για να εξασφαλίσει το άρθρο 16, δημόσιο χαρακτήρα και τα ρέστα; Όχι, καμία σχέση. Αλλά τι θα βάζει τώρα το ενωτικό πλαίσιο, ξέρω γω; Κάτω η κυβέρνηση; Έχουν μείνει χωρίς ατάκα για το φινάλε στις συνελεύσεις.

Αγώνας-ρήξη-λοβοτομή

Η ιστορία γράφεται με διαπραγμάτευση

Ναι αλλά δεν έμεινε ούτε εκεί. Το πιο καίριο χτύπημα δεν είναι να παραμένει απλώς αμήχανο και αδρανές μπροστά στις εξελίξεις (γιατί κάποια στιγμή μπορεί να ξεσπάσει και να σου ξεφύγει). Αλλά να ορίζεις κατά το δοκούν τα χαρακτηριστικά του και να το κατεβάζεις σα μαριονέτα στο δρόμο, σε φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις. Και όχι φυσικά οργανωμένο με σωματεία, φορείς και πολιτικές οργανώσεις, αλλά χύμα όχλος, αγανακτισμένος, του facebook, που κάνει πανό και (ξένη) σημαία του την (παρα)φραση της γιάννας: give greece a chance. Και με την αμέριστη στήριξη και προβολή των μμε –ξαφνικά όμως αυτό δεν προβληματίζει κανέναν.

Αυτό είναι το ποιοτικά καινούριο και πραγματικά επικίνδυνο στοιχείο  της εποχής μας. Κάθε εποχή έχει τα σοσιαλφασισμό που της αξίζει.

Αλέξη γερά –πάρ’ τους τα λεφτά

Αλέξη προχώρα σε θέλει όλη η χώρα

Μαζί σου Αλέξη, για μια Ελλάδα σέξυ

Ξέρω κάποιους συντρόφους που προεκλογικά περίμεναν να βγει ο σύριζα, όχι προφανώς γιατί είχαν αυταπάτες, αλλά για να αρχίσει να κινείται κάτι, να γυρίσει ο τροχός και να νομίσει ο φτωχός πως ήρθε η σειρά του, να συμβεί κάτι διαφορετικό κι ενδιαφέρον. Ε από ενδιαφέρον άλλο τίποτα αυτές τις μέρες, ε; Αν δεν έχεις ζήσει το 81’ ειδικά, μπορείς να το πεις και πρωτόγνωρο.

Δεν ξέρω όμως πόσο εύκολο είναι να θεωρήσει κανείς ειλικρινά ενδιαφέρουσες αυτές τις επικοινωνιακές σαπουνόφουσκες και τη συζήτηση σχετικά με την αριστερή παρένθεση ή το ακριβώς αντίθετο σενάριο, του νέου πασόκ που θα το φορτωθούμε για καμιά 40αριά χρόνια, όπως και την πρώτη, αυθεντική εκδοχή, εκτός κι αν το εξατμίσει νωρίτερα ο… συμπυκνωμένος πολιτικός χρόνος, κτλ. Που αν δεν έχεις λοβοτομηθεί δηλ τόσο, που να μη θυμάσαι –όχι το ένδοξο, μακρινό 81’ αλλά- την πρόσφατη διετία 10-12’, που δεν ήταν προφανώς επαναστατική, ήταν όμως τουλάχιστον ρευστή και όντως ενδιαφέρουσα, έξω από τα καθιερωμένα, καταλαβαίνεις πόσο ιστορικές είναι στην πραγματικότητα αυτές οι στιγμές που ζούμε τώρα και σε πόσο ενδιαφέροντες καιρούς ζούμε, αν κάθε μέρα μετρά σα μήνας, κτλ.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι να μην περιμένουμε παθητικά να ‘ρθει έτοιμο απέξω –που το παραγγείλαμε- το ενδιαφέρον, αλλά να προκύψει (και) στη βάση της δικής μας δουλειάς. Να μάθουμε να βρίσκουμε μόνοι μας το ενδιαφέρον σε μη (έως αντ)επαναστατικές συνθήκες, χωρίς ενδιαφέρουσες διαδικασίες, όπως είχε πει σε ένα ντιμπέιτ η αλέκα. Και να αξιοποιούμε την παλίρροια για να ανεβάζουμε τη στάθμη των αγώνων και της μέσης συνειδητοποίησης, χωρίς να μας παρασέρνει στον πάτο η άμπωτη των καιρών μας..

Υγ: Σε ανταπόδοση μιας αφιέρωσης..

Και στο sentic, που έριξε το σπόρο της ιδέας για τα συνθήματα

Βάρκιζα τέλος

Το βιντεοκλίπ που ντύνει οπτικά το Νεοέλληνα του Πανούση ξεκινάει με τη σκηνή από την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ και κλείνει βάζοντας την ίδια σκηνή να παίζει αντίστροφα, σα να ξαναπαίρνουν οι αντάρτες τα όπλα τους, με τον Τζιμάκο να μας κοιτάει πονηρά με νόημα στο τέλος.

Αν μη τι άλλο είναι ωραία σύλληψη, ό,τι γνώμη κι αν έχουμε για το πολιτικό ποιόν του Πανούση και όσα απερίγραπτα έχει πει κατά καιρούς, πχ για το κόμμα που έφτασε το κίνημα στο 4%! (Με το ίδιο αήττητο σκεπτικό βέβαια, το κίνημα τότε έφτασε στο 10% της αποχής στις εκλογές του 46’. Και πράγματι αυτός ήταν ο διακηρυγμένος στόχος των αντιπάλων του Εαμικού συνασπισμού, που ήθελαν να τον συντρίψουν και να τον εκμηδενίσουν).

Δεν υπάρχει αγωνιστής, αριστερός, κομμουνιστής, άτομο με στοιχειώδη επαφή με το κίνημα, όπως κι αν αυτοπροσδιορίζεται, που να μη συγκλονίζεται βλέποντας αυτές τις στιγμές, τους αντάρτες να δακρύζουν απαρηγόρητοι, σα μικρά παιδιά, και να κλαίνε προκαταβολικά τη μοίρα τους κι όσα μάντευαν πως θα τους βρουν ανυπεράσπιστους. Να ξεσπάνε σε λυγμούς αυτοί που έμειναν αλύγιστοι στο πεδίο της μάχης, νιώθοντας πως παραδίδουν ένα κομμάτι της ψυχής τους, όπως η μάνα το παιδί της.

Πρώτα σε αυτούς λοιπόν θα έπρεπε να δώσουν λόγο και να εξηγήσουν τις θέσεις τους, όσοι έρχονται αναδρομικά να υποστηρίξουν πως η στάση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μετά την απελευθέρωση ήταν λάθος κι ότι η αληθινή τραγωδία δεν ήταν η συνθηκολόγηση της Βάρκιζας, αλλά αυτός καθαυτός ο Δεκέμβρης και τα παρεπόμενα της αποχής του 46’. Και πως ο λαός που βρέθηκε αντιμέτωπος με την τυραννία, έπρεπε να διαλέξει οικειοθελώς το συμβιβασμό, δηλ τις αλυσίδες και όχι τα όπλα.

Είναι αυτοί που «λιμπίστηκαν» και πρόβαλαν ως παράδειγμα τον «ομαλό, δημοκρατικό» δρόμο της Ιταλίας και της Γαλλίας, ξεχνώντας την ελληνική ιδιαιτερότητα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ενός παλλαϊκού ένοπλου μετώπου, που δεν μπορούσε να ενσωματωθεί απλά, με συμβατικές μεθόδους στην αστική κυριαρχία, χωρίς να την απειλεί άμεσα. Είναι ζήτημα προς απάντηση και διερεύνηση, γιατί κατέστη δυνατό μόνο στην Ελλάδα να αναπτυχθεί ένα τέτοιο ισχυρό κίνημα (βλέπε σχετικά και την ερμηνεία που δίνει η πρόσφατη, συλλογική έκδοση της Σύγχρονης Εποχής για το Δεκέμβρη, που βασίζεται στη διαφορετική θέση της κάθε χώρας στο διεθνή ανταγωνισμό και το ιμπεριαλιστικό σύστημα). Αλλά είναι ακριβώς λόγω αυτής της ιδιαιτερότητας, λόγω του Δεκέμβρη και του ΔΣΕ αργότερα, που υπάρχει σήμερα δυνατό κομμουνιστικό κόμμα, σε αντίθεση με τη Γαλλία, την Ιταλία και τη σημερινή κατάντια των πάλαι ποτέ κραταιών ΚΚ τους.

Κι ας σημειώσουμε κι αυτό με την ευκαιρία. Το «Βάρκιζα τέλος» το είπε έμπρακτα το ίδιο το ΚΚΕ, με την προοδευτική ανάπτυξη του δεύτερου αντάρτικου και του Δημοκρατικού Στρατού. Αυτό δηλ που ονομάζουν ως τραγικό λάθος οι ίδιοι που θεωρούν τραγωδία τα Δεκεμβριανά (μα Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες;) και όχι τις ταλαντεύσεις και τους όρους με τους οποίους διεξήχθησαν (καθυστερημένη κι ελλιπής προετοιμασία, αντιφατική πολιτική στόχευση, κτλ).

Η Βάρκιζα είναι ένα λάθος που προσπαθούσε να βρει διέξοδο στη δύσκολη διαχείριση μιας βαριάς ήττας και ήρθε ως συνέχεια άλλων, βαρύτερων λαθών, που ήρθαν σε πιο ευνοϊκές συνθήκες (Συμφωνίες Λιβάνου και Καζέρτας). Κι ήταν λανθασμένη από μια σειρά απόψεις. Γιατί ο συμβιβασμός δεν αντιστοιχούσε στο δοσμένο συσχετισμό δυνάμεων (η μάχη είχε χαθεί στην Αθήνα, αλλά ο κύριος όγκος των δυνάμεων του ΕΛΑΣ παρέμενε ακέραιος). Γιατί ακόμα κι αυτά τα συμφωνηθέντα δεν τηρήθηκαν από τον αντίπαλο, που αξιοποίησε την απουσία του ΕΛΑΣ, για να επιδοθεί σε ένα όργιο μετα-Βαρκιζιανής τρομοκρατίας, με όργανα τους δωσίλογους και τους ταγματασφαλίτες. Και το πιο σημαντικό, επειδή συναίνεσε στον αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος.

Λάθη που είχαν να κάνουν τόσο με την κακή εκτίμηση της συγκυρίας, του συσχετισμού και της διάταξης δυνάμεων, όσο και με τη στρατηγική στόχευση στο ζήτημα της εξουσίας. Είναι αφελές να πιστεύει κανείς πως ένα τόσο σπουδαίο απελευθερωτικό κίνημα οδηγήθηκε στην ήττα από συγκυριακές ατυχίες, ή (από την άλλη) από την ανικανότητα και την «προδοσία» μιας κακής ηγεσίας.

Στην ιστορία το παν είναι να διδασκόμαστε από τα λάθη και να βγάζουμε συμπεράσματα για την εποχή μας. Μπορεί σήμερα να μην είναι ώριμες οι συνθήκες, για να πάρει τα όπλα ο λαός ενάντια στη σύγχρονη τυραννία, αλλά ο αφοπλισμός μπορεί να είναι συμβολικός και να πάρει χίλιες μορφές, απ’ όσους παίρνουν την ιστορική διαδρομή του ΕΑΜ (χωρίς το Δεκέμβρη) για να τη φέρουν στα μέτρα τους, να παρουσιαστούν ως συνεχιστές της, και να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με τους τυράννους.

Ξέρεις, με ραβασάκια σε χαρτοπετσέτες...

Ελλάδα 90-10.

Μνημόνιο 70-30

κοκ...

Μετεκλογική σύσκεψη

Οι περισσότερες κομματικές οργανώσεις βρίσκονται αυτό το διάστημα στη διαδικασία των μετεκλογικών συσκέψεων. Ένας κλασικός προβληματισμός σε αυτές τις διαδικασίες, όπου συμμετέχουν, πέρα από οργανωμένα μέλη κι οι φίλοι του κόμματος, είναι σε τι επίπεδο-μήκος κύματος πρέπει να κινηθεί η συζήτηση· αν πρέπει πχ να αποφευχθεί η γκρίνια κι η κριτική-αυτομαστίγωνα, για να μην αποθαρρυνθεί  ο κύκλος των επιρροών ή αν πρέπει να τεθούν πιο ειδικά ζητήματα, που μπορεί να μην τους απασχολούν όλους ή να δυσκολεύονται να τα παρακολουθήσουν, με αποτέλεσμα να χάσουν το ενδιαφέρον τους για τη συζήτηση, κτλ. Που συνήθως είναι ψευτοδιλήμματα, γιατί κανείς προβληματισμός δε συνεισφέρει αρνητικά και δεν εμποδίζει κάτι, αν τεθεί με τον κατάλληλο τρόπο –ίσα-ίσα, που αυτό είναι το νόημα αυτών των διαδικασιών.

Την καλύτερη εκτίμηση κι εξειδίκευση των ποιοτικών στοιχείων του αποτελέσματος, μπορούν να την κάνουν εκείνοι οι σφοι που κολυμπάνε –κατά το κοινώς λεγόμενο- στις μάζες, κάνουν οργανωμένο άνοιγμα, έχουν σταθερή επαφή με τον κόσμο και μπορούν να μετρήσουν συγκεκριμένα τα βήματα που κάνει, τις μετατοπίσεις, τις ταλαντεύσεις του, να σφυγμομετρήσουν καλύτερα τις διαθέσεις του, να αφουγκραστούν τα ζητήματα που βάζει. Οι υπόλοιποι μπορούμε ως απλοί παρατηρητές του πολιτικού σκηνικού και του περιβάλλοντός μας, να ‘χουμε μια γενική αίσθηση και να κάνουμε κάποιες (λιγότερο ή περισσότερο εύστοχες) εκτιμήσεις, χωρίς ωστόσο συγκεκριμένη βάση και ιδιαίτερη πρακτική αξία.

Με βάση τους παραπάνω περιορισμούς λοιπόν, υπάρχουν δύο συγκεκριμένα ζητήματα, που θέλω να επισημάνω, ως εκλογικό υστερόγραφο –πέρα από την ανάλυση και την επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων που προκύπτουν για τον επαναπατρισμό ενός μέρους παλιών ψηφοφόρων, την επιρροή του κόμματος στη νεολαία και ειδικά σε όσους ψήφισαν πρώτη φορά, στα αστικά κέντρα και τις λαϊκές συνοικίες.

Το πρώτο δεν αφορά ακριβώς την πρόσφατη αναμέτρηση, αλλά τις εκλογές του μαΐου του 12’. Πόσο διαφορετικό θα ήταν εκείνο το αποτέλεσμα (8,5%) αν ήμασταν καλύτερα προετοιμασμένοι και είχαμε έτοιμες, επεξεργασμένες απαντήσεις σε κάποια κομβικά ζητήματα: πχ για την αριστερά και αν την χαρίζουμε (παρά το θολό κι ασαφές περιεχόμενό της) ως έννοια στο σύριζα ή για τον περιβόητο αστικό μύθο πως το κκε δε θέλει να κυβερνήσει. Κι όταν λέω έτοιμες απαντήσεις δεν εννοώ κάτι διαφορετικό από αυτό που λέμε και τώρα, με συγκεκριμένες διατυπώσεις που αποφεύγουν έξυπνα τους σκοπέλους της αστικής δημοσιογραφίας και της προπαγάνδας τους –πχ η θέση πως το κκε έχει θέση σε μια διακυβέρνηση με το λαό στο τιμόνι και με τα τάδε χαρακτηριστικά-προϋποθέσεις.

Με άλλα λόγια, το ζητούμενο ήταν αυτά που λέγαμε μετά το μάη του 12’ –ήδη δηλ εν όψει των εκλογών του ιουνίου- να τα είχαμε πει, με τον ίδιο τρόπο και πριν, ιδίως κατά τις τελευταίες εβδομάδες της προεκλογικής περιόδου του μάη, που εν πολλοίς έκριναν και διαμόρφωσαν μια παγιωμένη –σήμερα- εικόνα.

(Υπόψη πως αυτό ακριβώς το σημείο με τις διατυπώσεις, το είχε πιάσει στρεβλά από τη δική του σκοπιά ένας σχολιαστής-κομήτης, σε μια προεκλογική ανάρτηση).

Πόσο διαφορετικό όμως θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα του μαΐου και πόσο δραματικές αλλαγές θα είχε επιφέρει μια καλύτερη επικοινωνιακή τακτική; Είναι σωστό μεθοδολογικά να αποδίδουμε τέτοιο αποφασιστικό ρόλο στο επικοινωνιακό κομμάτι, ότι μπορεί δηλ να καθορίζει τις πολιτικές τάσεις ή να ανατρέπει ακόμα ευρύτερους αστικούς σχεδιασμούς και διεργασίες; Και συνολικά, είναι ασφαλές κριτήριο κι ερμηνευτικό κλειδί οι εκλογές για την πολιτική μας δουλειά και μια σειρά σχετικά ζητήματα; Ένα καλύτερο αποτέλεσμα το 12’, θα σήμαινε και μεγαλύτερη πολιτική συνειδητοποίηση του κόσμου, λιγότερες αυταπάτες και πίεση, πχ για το ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης; Θα άλλαζε τα δεδομένα στην οργάνωση του εργατικού κινήματος, στους χώρους δουλειάς, κτλ;

Η προφανής απάντηση στα παραπάνω είναι αρνητική. Υπάρχουν όμως τα εξής σημεία (όχι μεν αλλά) που πρέπει να συνυπολογίσουμε: το μάη του 12’, παίχτηκε σε (αυτό που συνηθίζουμε να λέμε) συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο, μεγάλο παιχνίδι ανακατατάξεων και διεργασιών, που οφείλαμε να το έχουμε αντιληφθεί εγκαίρως (δηλ νωρίτερα) και να το αντιμετωπίσουμε από καλύτερες θέσεις. Κι η κάλπη μπορεί να μην πριμοδοτεί ευθέως το εργατικό κίνημα και την ταξική πάλη, επηρεάζει άμεσα όμως αυτούς που τη διεξάγουν, όσους συμμετέχουν απλά στο κίνημα ή έχουν και πιο πρωτοπόρα δράση. Όπως το 4,5% του κκε (αλλά και το 27% του σύριζα) τον ιούνιο του 12’ δεν ευνόησε την ανάπτυξη του κινήματος, έτσι και ένας διαφορετικός συσχετισμός δυνάμεων, θα μπορούσε να δώσει τη βάση και το έναυσμα –και τίποτα περισσότερο- για το ξεδίπλωμα περισσότερων διεκδικητικών (κι όχι απλά αμυντικών) αγώνων.

Το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον σημείο (που δεν μπορεί ωστόσο να αναπτυχθεί εκτενώς εδώ), είναι πως περισσότερο από κάθε άλλη αναμέτρηση, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία από την εκτίμηση του αποτελέσματος είναι η ανάλυση της επόμενης μέρας και του νέου τοπίου που διαμορφώνεται. Στο οποίο το κκε δεν είναι μόνο η λαϊκή αντιπολίτευση, όπως έλεγε το προεκλογικό μας σποτάκι, ούτε ένα είδος «αριστερής αντιπολίτευσης» που θα γίνει η φωνή της συνείδησης της νέας κυβέρνησης και θα την εμποδίζει να ολισθαίνει προς τα δεξιά, αλλά και αξιωματική –κατ’ ουσίαν- αντιπολίτευση. Είναι βασικά η μόνη δύναμη που μπορεί να αρθρώσει διαφορετικό πολιτικό λόγο κι ουσιαστική εναλλακτική πρόταση στην επικοινωνιακή καταιγίδα του σύριζα, το κλίμα εθνικής ομοψυχίας που καλλιεργείται και τις φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις που διοργανώνονται αυτό το διάστημα.

Αυτό απαιτεί να υπάρχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο, με στοχευμένες δράσεις, πρωτοβουλία κινήσεων και οξυμένα αντανακλαστικά. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό ζήτημα που πρέπει να αναλυθεί, κατά τη γνώμη μου, σε αυτές τις συσκέψεις (και όχι μόνο) το επόμενο διάστημα, χωρίς καμία καθυστέρηση, κωλυσιεργία και αναμονή.

Πίσω από τις λέξεις

Έρχεται θύελλα, έρχεται θύελλα…

Το θυμάσαι σφε αναγνώστη εκείνο το προεκλογικό μας σποτάκι από το 09’; Προφητικό κι επίκαιρο συνάμα, μες στις τόσες ομοιότητες με εκείνες τις εκλογές. Και δεν εννοώ το κύμα κακοκαιρίας που πλήττει την χώρα μας από χτες το απόγευμα, αλλά τη σφοδρή, επικοινωνιακή καταιγίδα που ξέσπασε την ίδια στιγμή στη βουλή, με τους ανέμους της αλλαγής να φτάνουν σταδιακά και τα 7,51 μποφόρ.

Είμαστε κάθε λέξη του συντάγματος, σου λέει και σπάει η φωνή δακρυσμένη. Ραγίζει απόψε η καρδιά, ραγίζουν τα τσιμέντα, δάκρυσαν τα κρεμμύδια κι ο δρακουμέλ επειδή έπεσε ο σαμαράς, ο ανδρέας απ’ τον τάφο του, που έτριξε βαθύτατα συγκινημένος. Ένας κουβάς συγκίνηση… Κι έγινε η σπίθα (του μίκη) σύριζα και πέλαος το δάκρυ.

Είμαστε κάθε νόμος της δημοκρατίας, η ίδια η δημοκρατία (το κράτος είμαι εγώ, που θα ‘λεγε κι ο λουδοβίκ βενιζέλ). Η αστική δημοκρατία, που δεν εκβιάζεται, δεν έχει αδιέξοδα και όλα όσα υπερασπίζεται: είμαστε κάθε κόκκος άντλησης υπεραξίας, κάθε στάλα αίμα εργατικού ατυχήματος, κάθε χτύπημα διαδήλωσης από την αστυνομία, αλλά τώρα θα τη μετονομάσουμε και θα μας χτυπάει με λουλούδια. Και εσύ φίλε ανταρσυε, μου λες για το μαζικό λαϊκό εκβιασμό και την αριστερή στροφή, που θα φέρει τι; Εργατική δημοκρατία; Βλέπεις πόσο ανούσιο είναι να μιλάς για στροφές και τιμόνια, εάν παραλείπεις το ταξικό πρόσημο;

Είμαστε κάθε λέξη της συνθήκης του μάαστριχτ, που την ψηφίσαμε με χέρια και με πόδια. Το πνεύμα της τρίτης σεπτέμβρη (γιατί το γράμμα έχει προχώ αιτήματα, που μας πέφτουν βαριά για σήμερα. Κάθε εποχή έχει το πασόκ που της αξίζει). Είμαστε και με τη λαοκρατία ακόμα, με κάθε λέξη από το πρόγραμμα του 15^ου, από το «ιμπεριαλισμός και εξάρτηση», από το μεταβατικό της δ’ διεθνούς, από το κόκκινο βιβλιαράκι του μαο, τους 21 όρους της κομιντέρν και το «δώσε λουλούδια στους επαναστάτες που απέτυχαν», του χρόνη μίσσιου, του αλτουσέρ, του κροπότκιν, με κάθε λέξη του προγράμματος της γκότα, της θεσσαλονίκης αλλά σε βάθος χρόνου, του ισπανο-ελληνικού λεξικού και του πύργου της βαβέλ: σύριζα-καμμένος-venceremos. Είμαστε με κάθε λέξη που έχει μείνει όρθια και μπορεί να συνεγείρει τα πλήθη, να μιλήσει στο συναίσθημα και να προσφέρει εκλογική υπεραξία, πριν την εκφυλίσουμε ξεζουμίζοντας κάθε εσωτερικό της νόημα. Είμαστε με κάθε έννοια, που μας επιτρέπει να παίζουμε με τις λέξεις και τη νοημοσύνη του κόσμου, που ψάχνει να πιαστεί από μια λέξη, από τα μαλλιά του, από τις τρίχες που λέμε. Γιατί, εσύ νομίζεις πως έχει καθαρό μυαλό και κριτήριο, μες στην απελπισία του, να καταλάβει πως ούτε καν τα χαμένα από το 09’ δεν του δίνουν πίσω;

Είμαστε πίσω από κάθε λέξη, που την ενσωματώνουμε μεταμοντέρνα. Κάθε καλύβι, κάθε ρεματιά. Και με το νίκο ζαχαριάδη (άμα λάχει), αφού το ‘πε κι ο γλέζος πως του τον θύμισε ο αλέξης με τις προγραμματικές του δηλώσεις. Κι ο γιος του τσέκερη λέει στο βιβλίο του ότι θα μπορούσε να έχει γίνει ο έλληνας τολιάτι, κάτι σαν πατέρας του ευρωκομμουνισμού. Κάθε λιμάνι και καημός, ο καημός της ιδιωτικοποίησης, αλλά εμείς θα τη σταματήσουμε, γιατί είμαστε με τις σδιτ. Σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, αλλά είπαμε πως θα της αλλάξουμε το όνομα και θα της μείνει η χάρη.

Αυτές οι μέρες είναι του αλέξη, ο ανδρέας δεν τελείωσε το ενενήντα έξι.

Πίσω από τις λέξεις, έρχεται ο αλέξης. Πίσω από το βόλγα δεν υπάρχει γη. Μόνο καμένη γη και καμμένος πάνος, γιατί οι προηγούμενες κυβερνήσεις τα κατέστρεψαν όλα κι εμείς θα παίζουμε μέχρι τη δευτέρα παρουσία το χαρτί της σύγκρισης με τους προηγούμενους και τον μπαμπούλα της δεξιάς, που παραμονεύει στη γωνία να ξανάρθει. Είμαστε πίσω από κάθε «αθώο», συντονισμένο κελάηδισμα του στιλ «μα γιατί δεν χειροκροτάει το κκε τις προγραμματικές δηλώσεις;» από τα έμμισθα παπαγαλάκια –ενώ το αληθινό ερώτημα είναι: γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα;

Μια ενδιάμεση κατηγορία μόνος του είναι ο πι-πι, που χτες βράδυ κελαηδούσε για όλα τα γούστα, σε φάση κριτικής υποστήριξης, με δυο ανθρωπάκια πάνω του, ένα αγγελάκι κι ένα διαβολάκι πι-πι (που του έλεγε ότι πρέπει να συνεργαστεί ακόμα και με το σύριζα για τον τελικό του σκοπό) να παίζουν με το διακοπτάκι της συνείδησής του.

Σέντρα: η γλώσσα του σώματος (του αλέξη) δείχνει πίεση, αλλά αυτοκυριαρχία.

(Παρένθεση: έλεος παιδιά, όχι άλλη γλώσσα σώματος, ακούγεται τραγική ειρωνεία για ένα λαό, που από την άποψη της γλώσσας του σώματος είναι στημένος στα τέσσερα, αλλά του υπόσχονται πως τώρα τουλάχιστον θα του βάλουν λαδάκι, για να μην πονάει).

Αγγελάκι πι-πι: Το πρώτο "ευχαριστώ" του Τσίπρα ήταν στους λαούς Ελλάδας και Ευρώπης. Προκάτοχοί του ευχαριστούσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες κλπ.
Ανοίγει το σκορ, 1-0.
Διαβολάκι πι-πι: "Να καταστήσουμε βιώσιμο το χρέος". "Απομείωση" Για διαγραφή μέχρι τώρα δεν ακούσαμε τίποτα.
1-1.
Αγγελάκι πι-πι: Όχι σε παράταση του Μνημονίου- πρόγραμμα γέφυρα μέχρι τον Ιούνη- νέο πρόγραμμα μετά. Δεν βλέπω να το δέχεται η Μέρκελ
2-1.
Διαβολάκι πι-πι: Σεβασμός δημοσιονομικών στόχων" σημαίνει αποδοχή του ζουρλομανδύα του Μάαστριχτ. Πως θα αποφύγουμε τη λιτότητα;
2-2
Διαβολάκι πι-πι: "Ισοσκελισμένος προϋπολογισμός" σε καιρό βαθιάς ύφεσης; Ακόμη και ο Κέινς θα έβγαινε από τα ρούχα του.
2-3
Αγγελάκι πι-πι: Καλύτερο, πάντως, από τα πλεονάσματα 1,5% του Βαρουφάκη
Άμεση ισοφάριση σε 3-3.
Διαβολάκι πι-πι: Αν κατάλαβα καλά, επαναπρόσληψη απολυμένων μόνο για καθαρίστριες,σχολικούς φύλακες και διοικητικούς ΑΕΙ
3-4
Αγγελάκι πι-πι: Λίστες Λαγκάρντ, Λιχνενστάιν, έλεγχος εμβασμάτων εξωτερικου, λαθρεμπόριο, ενδοομιλικές συναλλαγές, έλεγχος προμηθευτών δημοσίου. Πολύ σωστά
4-4

Αγγελάκι πι-πι: Κάποιοι δεν θα κοιμηθούν ήσυχα απόψε..
5-4
Εξεταστική επιτροπή για τα Μνημόνια. Κι αυτό καλό, ήταν λαϊκή απαίτηση.
6-4
Διαβολάκι πι-πι: Όμως για ΤΑΙΠΕΔ είπε μόνο ότι δεν θα υπάρχει ασυλία. Δηλαδή, θα διατηρηθεί το ΤΑΙΠΕΔ;;;
6-5
Αγγελάκι πι-πι: ΕΡΤ από μηδενική βάση. Μακάρι, να δούμε.
7-5, ματσάρα βλέπουμε. Αλλά έχει συνέχεια.
Διαβολάκι πι-πι: Λίγο φλου αυτό για την αδειοδότηση των συχνοτήτων. Θα είναι όρος να αποπληρώσουν οφειλές σε κράτος, ταμεία οι καναλάρχες;
7-6.
Αγγελάκι πι-πι: Ιθαγένεια για τα παιδιά μεταναστών δεύτερης γενιάς. Ευτυχώς δεν πέρασε εδώ γραμμή ΑΝΕΛ.
Διαβολάκι πι-πί: Για Δουβλίνο ΙΙ, ΙΙΙ δεν ακούσαμε
8-7

Αγγελάκι πι-πι: Ενιαία φορολογική κλίμακα, αφορολόγητο 12.000, βάρος στους πλούσιους και πολύ πλούσιους. Ουσιώδη, προοδευτικά μέτρα προγρ ΔΕΘ
9-7.
Αμφισβητούμενη φάση: Και κατάργηση ΕΝΦΙΑ από 2015 #vouli2015 Πολύ βασικό. Αλλά για τα 751 περιμένουμε ακόμη
Από ένα γκολ και 10-8
Αγγελάκι πι-πι: Επαναφορά συλλ συμβάσεων, προστασία από απολύσεις, τριετίες, ίση αμοιβή για νέους θεμελιώδη μέτρα για έξοδο από εργασιακή ζούγκλα
Διαβολάκι πι-πι: Για τα 751 όμως, τα θόλωσε. Δεν είναι τόσο η παράταση ως το 2016, ώστε να προσαρμοστούν οι μικρομεσαίοι...
Αγγελάκι πι-πι: Εδώ, η γλώσσα του σώματος με άφησε προσωπικά άφωνο. ΜΠΡΑΒΟ ΑΛΕΞΗ! Έδωσε την εντύπωση ανθρώπου που μπορεί να χάσει, αλλά δεν εννοεί να ξεφτιλιστεί
12-9, τι ματς θεέ μου, να μην τελειώσει ποτέ

Αλλά όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος.
Αγγελάκι πι-πι: Συνοψίζοντας; Έμεινε σε μεγάλο βαθμό πιστός στο πρόγραμμα ΔΕΘ, με κρίσιμες ασάφειες σε ιδιωτικοποιήσεις, τράπεζες
Διαβολάκι πι-πι: Ασφαλώς, δεν ήταν πρόγραμμα αριστερής κυβέρνησης, δεν έθιξε το ευρωατλαντικό πλαίσιο.
Αγγελάκι πι-πι: Έδειξε όμως ότι έχει κόκκινες γραμμές και ότι αν του επιβληθεί η ρήξη, δεν θα παραδοθεί αμαχητί
Ντάξει, κάπου εδώ τα παίζει το ταμπλό και έχει χαθεί το σκορ μαζί με την μπάλα. Οπότε ας κρατήσουμε την αποφώνηση του μεγάλου πρωταγωνιστή πι-πι, ενώ παίρνει δηλώσεις από τον εαυτό του (το αγγελάκι από το διαβολάκι).
Έχει μεγάλη σημασία η κινητοποίηση της Τετάρτης να γίνει συλλαλητήριο κατά λιτότητας- Μέρκελ
Ε πες το εξ αρχής, πού το πας…

Προσωπικά πάντως δε βλέπω κάποιο χάρισμα στον ηθοποιό τσίπρα, με το υπολογισμένο τρέμουλο στη φωνή, τη συγκινητική παύση, τη γλώσσα του σώματος (αυτό πού το πας;), κοκ, ούτε καταλαβαίνω γιατί αυτή η κακοπαιγμένη παράσταση είναι προτιμότερη από τους κακόγουστους κουτσαβακισμούς του σαμαρά στον προηγούμενο θίασο, που ήταν καταφανώς γελοίοι, αλλά ίσως –για αυτό ακριβώς- και λιγότερο επικίνδυνοι.

Μπορώ ωστόσο να αναγνωρίσω την καλή σκηνοθεσία στο επικοινωνιακό κομμάτι και την πολύ καλή δουλειά του επιτελείου του –μέχρι κι επίσκεψη στη μόσχα για τα 70χρονα της αντιφασιστικής νίκης των λαών έχουν κλείσει στον αλέξη. Και δεν αποκλείεται αυτό το επικοινωνιακό παιχνίδι να έχει τελικά αποτέλεσμα και μεθαύριο στο σύνταγμα να μαζευτεί αρκετός κόσμος, για να στηρίξει την κυβέρνηση (μαζί με τη γνωστή συμμαχία των προθύμων του εξωκοινοβουλίου, σαν τον πι-πι).

Το μπαλάκι λοιπόν είναι στη δική μας πλευρά. Κι επειδή ελάχιστοι κρατούσαν ομπρέλες, για να αντιμετωπίσουν την επικοινωνιακή καταιγίδα, η μαζική λοβοτομή συνειδήσεων που επιχειρείται αυτές τις μέρες χρήζει άμεσης, πειστικής και μεθοδικής απάντησης.

Έβαλε ο θεός σημάδι

Αναδημοσίευση από Ατέχνως

Σαν σήμερα, πριν 35 χρόνια, έβαλε ο θεός σημάδι τη μεγαλύτερη και πιο χαρακτηριστική συνάμα φωνή του ελληνικού πενταγράμμου: το Νίκο Ξυλούρη.

Ένα χρόνο μετά, την ίδια μέρα, λάμβανε χώρα η μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, με τους 21 νεκρούς της Θύρας 7, αμέσως μετά το θριαμβευτικό 6-0 της ομάδας τους επί της ΑΕΚ για το πρωτάθλημα. Έβαλε ο θεός σημάδι… τα παιδιά του Πειραιά. Που έτρεχαν βιαστικά να προλάβουν να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους και συνωστίστηκαν -όπως θα έλεγε και μία ιστορικός- στην έξοδο, όπου βρήκαν τραγικό θάνατο, πλακώνοντας ο ένας τον άλλο με το βάρος του σώματός τους. Κραυγές, απόγνωση, θρήνος, ασφυξία –και για όσους έμειναν πίσω να το θυμούνται.

Το 81’ και τα χρόνια που ακολούθησαν δε συνδέονται στις ιστορικές μνήμες μόνο με το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ. Λίγους μήνες πριν την Αλλαγή, που ήδη κυοφορούνταν, η τραγωδία στο Καραϊσκάκη «εγκαινίασε» μια δεκαετία που σημαδεύτηκε από πολύνεκρα, γηπεδικά δυστυχήματα (Χέιζελ, Χίλσμπορο) ή επεισόδια. Αλλά και από τη διάψευση των ιδανικών για μια ριζική αλλαγή, που θα δικαίωνε τους μεγάλους αγώνες του λαού μας (ΕΑΜ, ΔΣΕ, Ιουλιανά, Πολυτεχνείο). Όσο μακάβριος και αν φαίνεται ο παραλληλισμός, ο ενθουσιασμός στις μαζικές εκλογικές συγκεντρώσεις του Ανδρέα –εκεί να δεις συνωστισμός…- και οι μεγάλες προσδοκίες για την αλλαγή που έρχεται (τώρα τη λένε ελπίδα) είχε παρόμοια κατάληξη με την χαρά των φίλων του Ολυμπιακού εκείνο το μοιραίο απόγευμα.

Έκτοτε, από τα χρόνια της Αλλαγής, έχουν αλλάξει πολλά χωρίς να αλλάξει τίποτα. Στα γήπεδα η Ελλάδα (εξακολουθεί να) αναστενάζει, αλλά προτιμά πια τη ζεστασιά της ψυχρής οθόνης από την κερκίδα, με το τσουχτερό εισιτήριο.
Τα γήπεδα είναι πιο ασφαλή, με προδιαγραφές, για να τα χαίρονται οι ανώνυμες εταιρίες και οι ιδιώτες –η έξωση του στίβου, του Εθνικού κ.ά. από το Καραϊσκάκη είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Θατσερική Αγγλία έδιωξε τους χούλιγκαν από τα γήπεδα, αλλά τους άφησε να εκτονώνονται οπουδήποτε αλλού μακριά από την εύθραυστη βιτρίνα του προϊόντος της, που χρήζει προσοχής και προστασίας.
Κι η εν Ελλάδι Αλλαγή βαφτίστηκε ελπίδα, και την περιμένουμε χρόνια να φανεί, σαν τον Γκοντώ, που τελικά δεν εμφανίζεται ποτέ.

Το βασικό είναι να μάθουμε να αξιοποιούμε την πείρα μας, για να μη ζούμε από την αρχή τη μέρα της μαρμότας. Για τις τραγωδίες που «μας βρίσκουν» δε φταίει γενικά κι αόριστα η ανευθυνότητα κι η προχειρότητα, ή ο θεός που μας μισεί (μα πάνω απ’ όλα το κρασί) και μας… έβαλε σημάδι. Η άρπα κόλα και το «σημάδι» έχουν ονοματεπώνυμα και συγκεκριμένο ταξικό πρόσημο που τα γεννάν και τα υπηρετούν. Κι η μεγαλύτερη τραγωδία για ένα λαό είναι να μη μαθαίνει από τα λάθη του, και να τα επαναλαμβάνει, περιμένοντας να βγει απ’ αυτά διαφορετικό αποτέλεσμα στο τέλος.

(Εικοσι) πέντε χρόνια φαγούρα

Είναι κάποιες φορές που τα σχόλια περισσεύουν. Κι αυτό γιατί το κομμάτι που πρόκειται να διαβάσετε στη συνέχεια τα έχει όλα. Γνήσια αντικουκουεδίλα, λογική βρώμικου 89' (αλίμονο) περί ταύτισης του κκε με τη δεξιά, ωραία αστικά κλισέ περί "σιωπηρής εκτίμησης της κε" (αλλά εμείς έχουμε πηγές από μέσα και τα ξέρουμε όλα), αξιοποίηση του (δημοφιλή αρθρογράφου -sic-) μπογιό και ξεκομμένες φράσεις από κείμενά του, για να τον φέρουν σε αντιπαράθεση με τη γραμμή του κόμματος (κρίμα όμως που δεν έκαναν τον κόπο να τα διαβάσουν ολόκληρα), κλείσιμο ματιού στο σύριζα, που δεν είναι το ίδιο με τη νδ κι αυτό μόνο όποιος έχει χάσει τα ταξικά γυαλιά του δεν το βλέπει (κι εγώ που νόμιζα πως ο λάδης το έλεγε αυτό για το φασισμό, αυτόν που εμφιλοχωρεί, αν δεν ανθεί ανοιχτά, σε διάφορες πλατείες).

Με δυο λόγια η αστική δημοσιογραφία στα καλύτερά της. Διαβάστε κι απολαύστε υπεύθυνα. Πού; Μα φυσικά στο πριν, την εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς.

ΚΚΕ: Πέντε χρόνια φαγούρα

Αν διαβάσει κανείς τους τίτλους των πολιτικών ειδήσεων του Ριζοσπάστη, θα διακρίνει μια μονομέρεια η οποία αγγίζει τα όρια της υπερβολής. «ΠΑΣΟΚ: Κλείνοντας το μάτι στον ΣΥΡΙΖΑ», «Σαμαράς: Στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ αν...», «Ποτάμι: Στηρίζει κυβέρνηση για πλεονάσματα». Δηλαδή η κύρια κριτική που βρίσκει να κάνει η εφημερίδα του ΚΚΕ τόσο στα δεξιά αστικά κόμματα όσο και σας δυνάμεις της ΕΕ είναι ότι ...είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ!

Για κάθε στοιχειωδώς αντικειμενικό αναγνώστη, το κύριο πρόβλημα με το ΚΚΕ είναι πως δεν μπορεί να ξεφύγει από την εντύπωση ότι η πολεμική του δεν εκπορεύεται από την ανάγκη για αριστερή κριτική και πίεση στην κυβέρνηση αλλά από τη σιωπηρή εκτίμηση της Κεντρικής Επιτροπής ότι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την κύρια απειλή για το ίδιο το κόμμα του Περισσού, που έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι πια «μαγαζί γωνία», όπως κάποτε περηφανευόταν η πρώην επικεφαλής του Αλέκα Παπαρήγα. Η λογική «το μοναστήρι να ΄ναι καλά» και ο υπέρμετρος κομματικός πατριωτισμός ωστόσο έχουν ορισμένα όρια.

Το αυτονόητο τονίζει ο δημοφιλής αρθρογράφος Νίκος Μπογιόπουλος, όταν χαρακτηρίζει ασύγγνωστο το να μη βλέπει κανείς ότι και μόνο με την αποχώρηση των προηγούμενων έχει φυσήξει άλλος αέρας, ότι αν δεν είχαν αλλάξει τα πράγματα, τότε ήδη από την επομένη των εκλογών θα μετράγαμε κιόλας νέες περικοπές στις συντάξεις, νέα αύξηση του ΦΠΑ, νέες απολύσεις.
Όπως σημειώνει, «είναι πολιτική αχρωματοψία να λες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος με τη ΝΔ, ότι οι νέοι υπουργοί είναι ίδιοι με τους προηγούμενους».

Το ΚΚΕ δεν έχει πολιτική αχρωματοψία. Απλώς, όπως και άλλα κατ’ όνομα κομμουνιστικά κόμματα που εκφυλίστηκαν στην πορεία, έχει χάσει τα ταξικά γυαλιά του και τα έχει αντικαταστήσει με τα κομματικά. Αρνείται ακόμα και σήμερα να παραδεχτεί τη\ αλήθεια, ότι από την πρώτη στιγμή υποτίμησε τον δομικό χαρακτήρα και το βάθος της κρίσης χαρακτηρίζοντάς τα ως έναν ακόμα κύκλο του καπιταλισμού, υποτίμησε το ζήτημα του χρέους που στην αρχή έλεγε... ότι δεν αφορά το λαό αλλά μόνο τις κυβερνήσεις. Το κυριότερο είναι πως ακόμα και σήμερα υποτιμάει τη σημασία ενός μετώπου για την ανατροπή του κοινωνικού ολοκαυτώματος που συντελείται. Γι’ αυτό και δεν τολμάει να αναμετρηθεί με το ερώτημα πώς μπορεί να είναι ικανοποιημένο που ανέκτησε μικρό μέρος των δυνάμεων που έχασε σε μια περίοδο κατά την οποία ο λαός βλέπει τη ζωή και τις προοπτικές του να κονιορτοποιούνται.

Κατά τα άλλα η εφημερίδα αναπαράγει το γνωστό παραμύθι για τις προσλήψεις με εσπα στο δήμο καισαριανής (που είχαν ωστόσο προκηρυχθεί πριν την ανάληψη καθηκόντων από τη νέα δημοτική αρχή). Ενώ διατηρεί τη... δημοκρατική της πολυφωνία ως προς το σύριζα και τη νέα κυβέρνηση (αναλόγως ποιος υπογράφει το κείμενο: δελαστίκ, βατικιώτης, μάρκου ή κάποιος πιο αριστερός;), για να μείνει κάθε αναγνώστης με αυτό που του αρέσει περισσότερο.
Και η ζωή συνεχίζεται, ψαρεύοντας σε θολά νερά. Με μόνο σταθερό μοτίβο την 25χρονη φαγούρα με τον περισσό...

Τρία παιδιά βολιώτικα

Δε θέλετε να την πείτε τρόικα; Μπορείτε να την πείτε κίτσο, μήτσο, πίτσο, δεν έχουμε πρόβλημα. Μπορείτε να την πείτε τρίο (στούτζες, μπελκάντο, κτλ), τριανδρία, ή αλλιώς τρία παιδιά βολιώτικα (μας κλέψαν την πατρίδα, πατρίδα μας γλυκιά...).

Πες τα κι εσύ ρε νικόλα…

Μπορούμε επίσης να διώξουμε μόνο το 1/3 της, πχ το δντ, γιατί με το υπόλοιπο 67% συμφωνούμε και θα κάναμε ούτως ή άλλως κι από μόνοι μας τις μεταρρυθμίσεις αυτού του καταστροφικού κι απαράδεκτου προγράμματος. Ή εναλλακτικά να τραγουδήσουμε μαζί με το λαπαβίτσα (που είναι ακόμα πιο ριζοσπαστικός από το γιάνη και τον έχουμε κρατήσει εφεδρεία για το φούντωμα της επαναστατικής κατάστασης): τρία γράμματα μόνο φωτίζουν. Και να σκεφτούμε εναλλακτικές επιλογές, που μπορεί να προκύψουν από τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, γιατί τα γράμματα μπορεί να αυξομειωθούν.

Ένα γράμμα μόνο φωτίζει την ελληνική μας τη γενιά

Β. Από το σχέδιο β’ του αλαβάνου. Και Β φορ Βαρουφάκης.

Δύο γράμματα μόνο φωτίζουν την ελληνική μας τη γενιά

Της ΕΕ του ευρωμονόδρομου; Της ΝΔ; Διαλέξτε και πάρτε..

Τρία γράμματα μόνο φωτίζουν…

ΝΑΡ-ΕΕΚ-ΔΝΤ. Άντε βαριά και ΕΑΜ. Οτιδήποτε άλλο πλην λακεδαιμονίων τέλος πάντων..

Τέσσερα γράμματα μόνο φωτίζουν…

Πάρε να ‘χεις. Από ΝΑΤΟ (γιατί ανήκομεν στη δύση), συμμάχους ΑΝΕΛ και ΑΚΕΛ για τη ρίμα και την αριστερή κυβέρνηση.

Μέχρι ΟΚΔΕ-ΜΑΡΣ και ΑΑΔΜ ως κακέκτυπο.

Πέντε γράμματα μόνο φωτίζουν…

ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και Ραχήλ για τους αριστερούς..

Έξι γράμματα μόνο φωτίζουν…

ΣΥΡΙΖΑ; ΤΕΛΕΙΑ; ΠΟΤΑΜΙ; Απλές οδοντόκρεμες, μπροστά στο ΣΑΒΒΑ(ς).

Επτά γράμματα μόνο φωτίζουν…

ΤΣΙΠΡΑΣ ή μήπως ΣΑΜΑΡΑΣ;

Οκτώ γράμματα μόνο φωτίζουν…

Εδώ υπάρχει συνωστισμός: λεβέντης, τζήμερος, αλαβάνος, δελαστίκ, ανταρσυα, βαλαβάνη, κουβέλης, κοκ…

Εννιά γράμματα μόνο φωτίζουν…

Λαφαζάνης. Η ελπίδα είναι εδώ

Δέκα γράμματα μόνο φωτίζουν…

Επανάσταση; Ε όχι. Βαρουφάκης. Και για τους πολύ επαναστάτες λαπαβίτσας.

Και πάει λέγοντας. Μπορείτε να συνεχίσετε επί μακρόν αυτό το παιχνίδι, προσθέτοντας τα δικά σας.

Πχ αποστολάτος (βαΐτσης) στο 11, αβραμόπουλος πτδ και πάσης ελλάδος στο 12, στο 14 η διαπραγμάτευση (εκτός κι αν είστε με την επαναθεμελίωση), που μπορεί να φτάσει και στο 19 ως επαναδιαπραγμάτευση. Κι ενδιάμεσα η κωνσταντοπούλου στο 15, ο πι-πι στο 16 ως παπακωνσταντίνου,, στο 18 η ριζοσπαστικοποίηση (του σύριζα). Το 13 το αφήσαμε για τον γκαντέμη το φασούλα. Και το 17’ κάνει τζιζ με τους ιστορικούς συνειρμούς και δεν το αναφέρει πια κανείς…

Σήμερα

Το κείμενο που ακολουθεί παρωδεί αυτή την κατάθεση ψυχής του αλκίνοου ιωαννίδη, την επαύριο των εκλογών, ακολουθώντας το δικό του σκεπτικό και πολλές από τις διατυπώσεις του. Βασίζεται (στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της) σε μια ιδέα-προσπάθεια ενός.. ανώνυμου σφου (που δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσα να τον παρουσιάσω, αλλά παίρνω την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω και δημόσια για την παρωδία που μου έστειλε). Και έρχεται ως αυθόρμητη αντίδραση στις ξεχειλισμένες ελπίδες, που σκορπίζουν οι κινήσεις της νέας κυβέρνησης.

Σήμερα πήρα ανάσα! Και θα την κρατήσω, για να εκβιάσω τους ευρωπαίους εταίρους μας, μέχρι να δουν το δίκιο μας και να αλλάξουν γνώμη. Όλα είναι θέμα διαλόγου και διαπραγμάτευσης.

Επιτέλους μια κυβέρνηση στη χώρα που είτε ξαναβουτήξει είτε όχι ο δείκτης του χρηματιστηρίου, βάζει πλάτη σα ναυαγοσώστης (και ταξικό ναυάγιο συνάμα) για να επιβιώσει το σύστημα. Του δίνει αέρα στα πνευμόνια και αίμα στην καρδιά! Ου μην και το αντίστροφο.

Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε στο «κερδίστε χάνοντας» μια μεγάλη μάχη απέναντι στο φόβο, την κακογουστιά, την ασχήμια, την ανηθικότητα, την αδικία και την ανοησία που μικραίνει τις οικονομικές και always in καλλιτεχνικές μας προσδοκίες. Τις αυταπάτες μας (που βασικά είναι αήττητες), θα τις κερδίσουμε σε άλλο γύρο, αρκεί να μην είναι ο τρίτος.

Σήμερα ελπίζω πως το προ κρίσης παρελθόν, θα γίνει σύντομα παρόν. Ενώ θα γίνει σύντομα παρελθόν αυτό που κυρίως εκπροσώπησε όσα μ’ έδιωχναν απ’ τη χώρα μου, αυτό που, όποτε ξεπηδούσε μέσα απ’ την ανάγκη, ή διαδήλωνε απρόσκλητο και δε μ' άφηνε να πάω για πρόβα, μ’ έκανε να θέλω μια κοινωνία χωρίς εργάτες, αγρότες και παραγωγούς. (Ναι αλλά τι σε έδιωχνε απ' τη χώρα θα μας πεις;)

Σήμερα χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια απέφυγα κάθε κομματική ανάμιξη και θέση, κι έτσι εγώ (και ο σφος Σταύρος Θεοδωράκης) μπορώ να γράφω απ' την καρδιά μου υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς κομμουνιστικά βαρίδια, τα όσα γράφω.

Σήμερα εγώ, και μόνο εγώ, ο εμμονικά ακομμάτιστος και «πολιτικά» απολιτίκ, (λόγω καθοριστικών για τη διαμόρφωσή μου εμπειριών), καχύποπτος απέναντι σε κάθε ηγεσία εκ του περισσού, ο χωρίς συμφέρον να εκτίθεται (και ειδικά σε περιπτώσεις που νομοτελειακά –γιατί αυτό είναι κοινωνική νομοτέλεια ξέρετε- μόνο εναντίον του θα γυρίσουν), δηλώνω βαθύτατα συγκινημένος κι ας μου βγει σε ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα ελπίζω πως όσα εμπόδισαν το ναζιστικό φίδι να εκκολαφθεί με τους αγώνες του εργατικού κινήματος μπορούν να εξαλειφθούν. Και τότε οι φασίστες θα μπορούν να διαλυθούν ησύχως κι αυτοβούλως ή αλλιώς να κοροϊδεύουν το λαό ότι υφίστανται πολιτικές διώξεις και να γίνουνε επιτέλους πλειοψηφία, γιατί… «την είδαμε και την Αριστερά».

Σήμερα χαίρομαι που ζω στην Ελλάδα. Χαίρομαι που δεν είμαι εργάτης, δεν είμαι άνεργος, οικονομικός μετανάστης ενώ έφτασα τόσο κοντά στο να μείνω ρέστος και είμαι εδώ τώρα, μαζί με τους ανθρώπους του τόπου μου που είναι άνεργοι, απλήρωτοι, μπροστά σε ένα αύριο γνωστό και διακηρυγμένο, επικίνδυνο, δύσκολο, με θεατές εμάς και τις μη εξαιρετέες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες των δικών μας.

Σήμερα νιώθω περήφανος που ανήκω σε μια χώρα που ξεκινά επιτέλους τον αγώνα της για δικαιοσύνη, ισότητα, αδελφότητα κι άλλες τέτοιες αφηρημένες έννοιες του σοσιαλισμού του 21^ου αιώνα, παρμένες από τις αστικές επαναστάσεις του 18^ου, γυμνή και σίγουρη, σαν τους ξεβράκωτους του Παρισιού.

Σήμερα ο τόπος μου από πείραμα (άραγε το θυμάται κανένας αυτό;) γίνεται πρόταση χωρίς (επαναστατικό) υποκείμενο, κατηγορούμενο για όσα έγιναν και αντικείμενο συγκεκριμένο για τον αγώνα μας, όλοι ενωμένοι με παρατακτικές συνδέσεις, χωρίς κύριες και δευτερεύουσες προτάσεις στην ενωμένη Ευρώπη των λαών.

Σήμερα οι ξένοι φίλοι μου, καλλιτέχνες εναλλακτικοί, καθηγητές, στελέχη επιχειρήσεων, εισοδηματίες, σοσιαλδημοκράτες και φασίστες, μας κοιτάνε αλλιώς. Πάλι σαν πείραμα βέβαια, αλλά αλλιώς... Κι ο λαός συνεχίζει το μακάριο ύπνο του από το αριστερό πλευρό. Πάλι παθητικός θεατής, αλλά από άλλο πλευρό.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως δεν θα αντιμετωπίζομαι πια από τους προύχοντες (ποιοι είναι αυτοί;), εγώ και ο κάθε πελάτης-πολίτης (μην πεις εργαζόμενος ή εργάτης, πιπέρι), σαν υποτακτικός, άσχετος, λίγος, αμελητέος, ανεπαρκής, ανίκανος, απατεώνας, ζητιάνος, ουτοπιστής, παράξενος, ρομαντικός, χέστης, ηλίθιος και μόνος. Δεν είμαι μόνος, είμαστε όλοι μαζί οι πολίτες. Είμαστε το 99% (των πολιτών).

Σήμερα νιώθω πως θα κοροϊδέψουμε για άλλη μια φορά τα νεκρά παιδιά του Βουνού, τους κατατρεγμένους, τους βασανισμένους, τους φυλακισμένους, τους αφημένους να σαπίζουν ανώνυμοι στα χαντάκια της ιστορίας, τους ήρωες που εξαφάνισε η αφήγηση των κουστουμαρισμένων, φρεσκοξυρισμένων συνεργατών κάθε λογής κατακτητών. Τους εκτελεσμένους της Καισαριανής, που γράφουν καλά στο φακό, ως φόντο του Αλέξη, και τους άλλους, που ξέχασαν να πεθάνουν..

Κι ας μην είναι μόνον έτσι, κι ας μην είναι ακριβώς έτσι, κι ας είναι δύσκολα θέματα, πρέπει όμως να στηρίξουμε τη σοσιαλδημοκρατία και να σώσουμε την καπιταλιστική μας οικονομία, με τον άνθρωπο (γενικά κι αόριστα) πάνω από τα κέρδη, αλλά πάντα δίπλα τους και ποτέ εναντίον τους.

Σήμερα εύχομαι οι προύχοντες (τους θυμάστε έτσι;) να ακούσουν τα παιδιά μας που αγκομαχούν λυπημένα (και ποτέ εκμεταλλευόμενα, γιατί τώρα έχουμε σοσιαλισμό, πρέπει να τους φτιάξουμε και την ψυχολογία) κάτω από ένα σύστημα παιδείας απάνθρωπο, βλακώδες και αναποτελεσματικό. Γιατί το πρόβλημα της παιδείας είναι οι μισάνθρωποι, βλάκες και αναποτελεσματικοί ιθύνοντες, δεν υπάρχει σχέση με την οικονομία κι άλλα τέτοια ξύλινα που λένε οι κομμουνιστές. Οι ικανοί πάνε μπροστά και θα τα φτιάξουμε όλα, ανθρώπινα, έξυπνα κι αποτελεσματικά.

Σήμερα εύχομαι ο ασθενής, ο ορφανός, ο μετανάστης, ο φυλακισμένος, ο άνεργος και ο φτωχός να γίνουν οι πρωταγωνιστές της σκέψης και της έμπρακτης έγνοιας μας. Ας (προσ)ευχηθούμε όλοι μαζί γι’ αυτό, χωρίς να θίγουμε τις αιτίες της δυστυχίας τους, με ασπιρίνες που θα τους ανακουφίσουν και θα χρυσώσουν το χάπι.

Σήμερα εύχομαι ο Πολιτισμός να πάψει να θεωρείται πολυτέλεια για αργόσχολους και να γίνει το ψωμί και το νερό της κάθε μέρας και της ψυχής μας. Όλος ο Πολιτισμός και όχι μόνον αυτός των διασήμων. Υπάρχουν αρκετοί άσημοι που δημιουργούν “εσωτερική” τέχνη, στο επίπεδο των μεγάλων ιδεών, στην απαρχή της έκπτωσης του ανθρώπου από την ιστορία του ως είδος και την βέβαιη ατομική γαλήνη του συναγερμού στο σπίτι. Να γίνει συγκάτοικος στο σπίτι μας, πρόσωπο στο γερασμένο μας κορμί, σύνορο στη σκέψη και δράση της λαϊκής εξουσίας.

Σήμερα εύχομαι το ποδόσφαιρο να γίνει ξανά ένα άθλημα και όχι η γλώσσα μιας άναρθρης χώρας. Κι αυτό δεν εξαρτάται από δομές και συστήματα. Ψηφίζεις, φεύγει ο κακός καπιταλιστής από την ομάδα, έρχεται ο καλός στη θέση του και ζήσαμε εμείς καλά κι οι αστοί καλύτερα.

Σήμερα ξέρω (αλλά συνεχίζω μονότονα) πως χωρίς την ακούραστη συμμετοχή όλων μας (στο κοινοβούλιο;), θα επιστρέψουμε σε κυβερνήσεις λοβοτομής. Και πως δε μας παίρνει πια να απέχουμε, να κριτικάρουμε από μακριά, να θέτουμε την διακυβέρνηση έξω απ’ το όριο της φωνής, της γνώμης και της πράξης μας. Αλλά μας παίρνει (κι έχω μπόλικο καιρό να κοροϊδεύω) να μη λέμε κουβέντα για αλλαγή τάξης στην εξουσία.

Σήμερα εύχομαι η Ευρώπη να γίνει Ευρωπαϊκή (Ένωση) κι εμείς κομμάτι της ουσίας της (τώρα δεν είμαστε). Και ο Αριστοτέλης ας μας φωτίζει το δρόμο για τις επόμενες γενιές των ομιλούντων εργαλείων και της οικονομικής δουλείας.

Σήμερα τα παιδιά μου, που πάλευα να φύγουν, να ζήσουν αλλού, μπορώ να τα ονειρεύομαι μεγάλα και δημιουργικά εδώ, στον τόπο τους, άρχοντες υπό των αστών και πάνω από τους αγράμματους. Κι ύστερα να ξυπνήσω και να προσγειωθώ απότομα στην πραγματικότητα.

Σήμερα επαναπατρίζω οριστικά τα όνειρα, τα σχέδια και τις προσδοκίες που τοποθέτησα αλλού, τότε που ετοιμαζόμουν να τα ακολουθήσω στα ξένα. Θα μείνω εδώ, συνεχίζοντας να μπαίνω κάτω από ξένες σημαίες, χωρίς να νιώθω εργάτης.

Σήμερα δέχομαι ευχαρίστως να πληρώσω όσα αναλογούν στην χρόνια ανοχή μου απέναντι σε διαφθορείς και διεφθαρμένους, καθώς και την όποια συμμετοχή μου, από άγνοια, αδυναμία, υποχρέωση ή συνήθεια, στο παιχνίδι τους. Φτάνει να πληρώσουν αναλογικά και αυτοί. Εμείς πχ το 67% κι αυτοί το υπόλοιπο 33%, όλοι ενωμένοι και με αναλογίες.

Σήμερα χαίρομαι που δεν ζήτησα και δεν πήρα τίποτα ιδιωτικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και χαίρομαι διπλά που δε θα ζητήσω τίποτα ιδιωτικά από τις επόμενες. Γιατί η τέχνη αφορά πάντα ιδιώτες κι όχι τη σφαίρα του δημόσιου.

Σήμερα μπορώ να ονειρεύομαι μια συλλογική διακυβέρνηση αντί για εξουσία (χωρίς άλλους ξύλινους, ταξικούς προσδιορισμούς). Θα πέσω έξω, το ξέρω, μου το φωνάζουν η πραγματικότητα και η ιστορία (σοβαρά;). Όμως, και μόνο που μπορώ να το ονειρεύομαι, είναι μεγάλο πράγμα. Αρκεί να συνεχίσω το μακάριο ύπνο μου, χωρίς να με ξυπνάει μια πεινασμένη κοιλιά που γουργουρίζει.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως σύντομα η σχέση Εκκλησίας-Κράτους θα τελειώσει ή τέλος πάντων θα εξορθολογιστεί, γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι το όπιο του λαού και μπορεί να παίζει με τις λέξεις, υποτιμώντας θρήσκους και άθρησκους πολίτες.

Σήμερα εύχομαι η Κύπρος να αντιμετωπιστεί επιτέλους με τη σοβαρότητα, τη γνώση, τη συνέπεια και την αγάπη που της αξίζει (προδέρμ κι αγάπη ρε μ…) Γιατί, αν χαθεί, θα χαθεί μαζί της και η Ελλάδα. Ενώ αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα (η ελπίδα έρχεται, μην ξεχνιόμαστε).

Σήμερα ελπίζω πως μπορεί να ανεβεί επιτέλους το επίπεδο του πολιτικού λόγου στο επίπεδο της πολιτικής θεολογίας. Εύχομαι σε όλη μου τη ζωή να με παίρνει να ελπίζω και να προσδοκώ, να προσεύχομαι και να μιλάω γενικά ή παραπλανητικά.

Σήμερα ελπίζω πως η πολιτική μπορεί κάποτε να πάψει να αποτελεί βρισιά και να φωνάζουμε στις πλατείες «οι τρακόσιοι στη βουλή» (αντί για Γουδί). Και να γίνει συνώνυμο με τα παιδικά παραμυθάκια, όπου αλλάζει ο κόσμος, χωρίς να αλλάζει τίποτα (χωρίς να γκρεμίσουμε την χώρα που λέει κι ο ακομμάτιστος Σταύρος).

Σήμερα μαζεύω τα κομμάτια μου, τινάζω τη σκόνη δεκαετιών από τα όνειρά μου και ετοιμάζομαι για τα δύσκολα που ακολουθούν, με την παμπάλαια, σοσιαλδημοκρατική σκουριά, που δε λέω να αποτινάξω με τίποτα από τη σκέψη μου.

Σήμερα, επιτέλους, ελπίζω. Με το ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ. Και εύχομαι το σήμερα να κρατήσει στο αύριο.

Τζήμερο, άσε με να σ’ αγαπάω τζήμερο…

Όταν όμως οι αυταπάτες τελειώσουν, τότε θα 'ρθεις μαζί μου καλλιτέχνη;

Πείσμα, πολύ πείσμα.
Να μάθω να γράφω,
γιατί αγράμματο μ' αφήσατε.

Από πείσμα γράφω,
για την ανατροπή σας,
για το σοσιαλισμό.

Καλούς ανθρώπους,
τους γυρίσατε ανάποδα
και τους κάνατε δασκάλους.

Καλούς ανθρώπους,
μισάνθρωπους τους φτιάξατε
και τους κάνατε δασκάλους.

Από φόβο,
δημιουργίας ανήμποροι,
φοβόσαστε τους ποιητές εργάτες.

Από φόβο,
την ποίηση για να μισήσουμε,
όπως εσείς τον άνθρωπο.

Κι όλο μας πεισμώνετε να μάθουμε.
Κι εμείς μαθαίνουμε.
Σε λίγο θα κρυφτείτε.

Επί ποδός πολέμου...

Όποιος παγιδεύεται σε συμβολισμούς, γλώσσες του σώματος (και ενώ εμείς, ως τάξη και όχι ως έθνος γενικά κι αόριστα, είμαστε στημένοι στα τέσσερα, αλλά το κάνουμε τουλάχιστον περήφανα, με ψηλά το κεφάλι) και τις εικόνες υπουργών μιας κυβέρνησης που παίζει με όρους κοινωνίας του θέματος, για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να σκεπάσει την ουσία με μπόλικη χρυσόσκονη...

Αν έχει σχηματίσει την εικόνα μιας ελληνικής κυβέρνησης που πολεμάει κι αντιστέκεται απέναντι σε ευρωπαίους και μη εταίρους, αρνούμενη να παίξει η ίδια το ρόλο της εταίρας, ή διεκδικώντας τέλος πάντων καλύτερους όρους για να το κάνει και την ανοχή των πελατών-δανειστών αντί για μια οριστική ρήξη με τον οίκο ανοχής της εε...

...είναι κατ’ αναλογία σα να αποδέχεται την επίσημη ιστορική εκδοχή για το ΟΧΙ του μεταξά στον ιταλό πρέσβη, ενώ επί της ουσίας δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια μοιρολατρική διαπίστωση: ώστε λοιπόν έχουμε πόλεμο... Καμία απολύτως μορφή άρνησης παρά μόνο ένας συμπερασματικός σύνδεσμος, που εισάγει μια αντίστοιχου περιεχομένου πρόταση: ώστε λοιπόν... Το ζήτημα βέβαια είναι εμείς πότε επιτέλους θα βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα από αυτή την κατάσταση.

Το βασικό είναι να καθορίσουμε σωστά τα αντίπαλα στρατόπεδα αυτού του πολέμου. Μήπως έχουμε λοιπόν μια σύγκρουση κρατών, ευρωπαϊκού βορρά-νότου και μητρόπολης-περιφέρειας, ως κυρίαρχη αντίθεση; Μήπως πρέπει να συνεχίσουμε την παραπάνω ιστορική αναλογία, να κάνουμε μετερίζι αγώνα κάθε καλύβι, κάθε ρεματιά, δίνοντας ανεπιφύλακτα (ή έστω και με επιφύλαξη, δε θα τα χαλάσουμε εκεί) όλες μας τις δυνάμεις στον πόλεμο που διευθύνει η κυβέρνηση τσίπρα; Και να κάνουμε δική μας υπόθεση το ΟΧΙ του ελληνικού λαού, ανεξάρτητα από τη διφορούμενη στάση της ηγεσίας του;

Αν κάποιος προκρίνει την παραπάνω ερμηνεία κατά την ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης και αν πιστεύει πως έχουμε να κάνουμε πχ με μια ελλάδα υπό κατοχή, αποικία χρέους, υπόδουλη στα δεσμά της εξάρτησης και με άλυτα εθνικά-αστικοδημοκρατικά ζητήματα, μπορεί προφανώς να καθορίσει αντίστοιχα τη στάση του. Μπορεί πχ να υποκύψει εκ νέου στην κρυφή γοητεία των αγανακτισμένων με τις κρυφές πολιτικές ταυτότητες, που ξαναβγήκαν από το χρονοντούλαπο με τις εφεδρείες. Μπορεί επίσης να ονειρευτεί με τα μάτια της ψυχής του και με επαναστατικό ζήλο τις πλατείες ως τα υπό διαμόρφωση σοβιέτ-συμβούλια μιας δυνάμει επαναστατικής κατάστασης. Να αξιοποιήσει τα παραπάνω ως πολιτική βάση νομιμοποίησης της συμμετοχής του στο αποψινό φιλοκυβερνητικό –σε πρώτη και σε τελευταία ανάλυση- συλλαλητήριο. Ή να στηρίζει ακόμα πιο ανοιχτά αυτήν την κυβέρνηση, απευθύνοντας έκκληση στον πρωθυπουργό να φανεί παλικάρι (κι εμείς νεραϊδοπαρμένες), να κρατήσει ηρωική στάση και να μη μας προδώσει, τις αυταπάτες μας κι εμάς. Καλή ώρα όπως ο μπιτσάκης, σε αυτόν το σύνδεσμο

Αλέξη, αλέξη, αλέξη τσίπρα σώσε μας...

Λέγαμε σε ένα προηγούμενο σημείωμα πως αυτή η περίοδος προσφέρεται για να διδαχτούν οι μάζες πολλά από την ίδια τους την πείρα (η οποία ούτως ή άλλως, ήδη δεν είναι λιγοστή) και να απαλλαγούν από τις αυταπάτες τους, που καλλιεργούνται ωστόσο στο έπακρο αυτό το διάστημα και αυτό συνιστά μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις των καιρών μας. Κατά το ίδιο τρόπο είναι ευκαιρία να απαλλαγεί κι ένα μεγάλο κομμάτι του κινήματος από τις ιδεοληχίες του για την αξία και την χρησιμότητα των διάφορων προτεινόμενων μεταβατικών προγραμμάτων, που στην πλέον φαιδρή πρόσφατη εκδοχή τους, έφτασαν στο σημείο να προβάλλουν ως φιλολαίκό στόχο ένα είδος μεταβατικής γέφυρας από το μνημόνιο ως τη νέα συμφωνία μας με τους δανειστές: με άλλα λόγια ένα μεταβατικό μνημόνιο.

Όποιος δεν προετοιμάζει το λαό για μια ολόπλευρη σύγκρουση, αλλά προβάλλει εύκολες κυβερνητικές λύσεις ή επιμέρους μεταβατικούς στόχους, που προσαρμόζονται στο υπάρχον και το χαμηλό επίπεδο συνειδητοποίησης του λαού, προσφέρει τις χειρότερες υπηρεσίες. Όποιος βαυκαλίζεται με θεωρητικές (και κυριολεκτικές) ακροβασίες πως μπορούμε να προχωρήσουμε βήμα-βήμα –και όχι με (επαναστατικά) άλματα- σε ένα τεντωμένο σχοινί, σε συνθήκες εργαστηρίου, χωρίς δηλ κανείς εξωτερικός παράγοντας να προσπαθεί να μας ρίξει, είναι καταδικασμένος να πέσει και να γκρεμοτσακιστεί –κι αν αυτό αφορούσε αποκλειστικά τον ίδιο, δε θα υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα. Όποιος φιλοδοξεί να παίξει με την άγνοια κινδύνου των μικροαστικών μαζών, που από την ίδια δυναμική των πραγμάτων θα αναγκαστούν τάχα να προχωρήσουν πιο μακριά από ό,τι ήταν διατεθειμένες αρχικά, ας ετοιμαστεί να αντιμετωπίσει την πανικόβλητη κι άτακτη φυγή τους στην πρώτη δυσκολία και την πιο αντιδραστική μετάλλαξή του –πχ σε φασιστικές ατραπούς.

Το ζητούμενο δεν είναι να παρουσιάσουμε τον ευκολότερο δρόμο που θα κανακέψει, ξεγελάσει ενδεχομένως και σε κάθε περίπτωση δε θα τρομάξει τις μάζες· αλλά να διασφαλίσουμε ότι αυτές οι θυσίες, οι σκόπελοι κι οι δυσκολίες θα έχουν αντίκρισμα και μια προοπτική, που να μπορεί να σταθεί. Δευτέρα παρουσία δεν είναι η επανάσταση, αλλά η σάπια χρεοκοπημένη λογική πως μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή λύση εντός του σημερινού πλαισίου, με μικροαλλαγές-βελτιώσεις ή μια ενδιάμεση, μεταβατική κατάσταση που να προσφέρει άμεση ανακούφιση.

Σε αντίθεση με αυτή την ανάγνωση που κάνουν πολλοί, ότι δηλ στις μέρες μας και η παραμικρή διαφοροποίηση από το γενικό πλαίσιο, οποιαδήποτε μεταρρύθμιση καθίσταται εκ των πραγμάτων επαναστατική, η έμφαση πρέπει να δοθεί αντίστροφα: ότι δηλ στην παρούσα φάση, ακόμα και για την πιο μικρή διαφοροποίηση-μεταρρύθμιση χρειάζεται επαναστατική σύγκρουση.

Αν αυτό φαίνεται (και είναι) δύσκολο σε κάποιους και γι’ αυτό στρέφονται σε πιο άμεσες λύσεις, σε κυβερνητικές και μεταβατικές στιγμές, δε σημαίνει πως δεν είναι και ρεαλιστικό –για την ακρίβεια η μόνη ρεαλιστική διέξοδος. Στην πραγματικότητα, οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες και ο δρόμος που έχουν επιλέξει είναι που καθιστούν αδύνατη ή ουτοπική τη σύνδεση με την επαναστατική λύση.

Κείμενο που γράφτηκε με αφορμή την χτεσινή νότα της εκτ για τα ελληνικά ομόλογα (και τη σημερινή αγανακτισμένη συγκέντρωση). Που φαίνεται να μη συνιστά κανενός είδους πόλεμο, παρά τακτικά κόλπα και κινήσεις για τους όρους της συμφωνίας που επίκειται να κλείσει μεταξύ των... εμπόλεμων πλευρών.

Ραντεβού με την ιστορία

Η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική...

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Μια προεκλογική διαφήμιση της Νέας Δημοκρατίας έλεγε πως η ιστορία μπορεί να γραφτεί με δυο τρόπους και ήταν στο χέρι του Έλληνα ψηφοφόρου να αποφασίσει ποιον από τους δύο προτιμούσε. Και για να θέσει πιο καθαρά κι επιτακτικά το δίλημμα στο θεατή, οπτικοποίησε σε πρωτοσέλιδους τίτλους εφημερίδων τους δύο δρόμους (της ευρωπαϊκής Αρετής και της Κακίας), που ανοίγονταν μπροστά του: α. λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί (έπεσε και το μονότοξο γεφύρι της Πλάκας, μην ξεχνάτε) και οι επτά πληγές του Φαραώ σε σύγχρονη, οικονομική συσκευασία: bankrun, χρεωκοπία, έξοδος από το ευρώ, στάση πληρωμών για τους μισθούς και τις συντάξεις, και πάει λέγοντας ή μάλλον κινδυλογώντας… ή β. η συνέχεια του ελληνικού success story που παρακολουθούσαμε μέχρι τώρα.

Λογικό κι επόμενο, ο θεατής να διαλέξει το πρώτο τρέιλερ-σποτάκι, ως εικόνα από τα «προσεχώς» που παίζουν στο σινεμά, το οποίο υποσχόταν τουλάχιστον λίγο σασπένς και αγωνία, καθώς πόνταρε στο εμπόριο του φόβου –γι’ αυτό και προβλήθηκε περισσότερες φορές εξάλλου, σαν μπλοκ-μπάστερ θρίλερ. Σε πλήρη αντίθεση δηλαδή με τη δεύτερη εκδοχή, όπου το πιο συναρπαστικό γεγονός ήταν… ο εορτασμός του πάσχα των Ελλήνων –που προφανώς τώρα χωρίς τη ΝΔ, τίθεται εν αμφιβόλω, μαζί με το ευρώ και τις καταθέσεις που δεν έχουμε.

Στον αντίποδα, γινόταν λόγος για ιστορικές στιγμές, μια ιστορική νίκη της (πρώτη φορά) Αριστεράς και προεκλογικά για «ραντεβού με την ιστορία», καθώς (ξανα)ζούσαμε μέρες 81’: μου ξανάρχονται ένα-ένα, χρόνια δοξασμένα, να ‘τανε το 81’… Προσωπικά διατηρώ ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο είναι συγκρίσιμες οι εποχές, τα μεγέθη τους κι η εμβέλεια των γεγονότων, αλλά πέραν αυτού, δε μου είναι πολύ σαφές γιατί δεχόμαστε τις όποιες ομοιότητες ως κάτι θετικό, εφόσον ξέρουμε το θλιβερό κι άδοξο τέλος της Αλλαγής Νο1. Και συνήθως καμία συνέχεια-sequel δεν είναι αντάξια της πρώτης αυθεντικής ταινίας. Ή όπως το έθεσε στην εποχή του ο Μαρξ (λίγο πριν την εφεύρεση του κινηματογράφου), η ιστορία τείνει να επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία, είτε ως φάρσα. Και κανένα από αυτά τα δύο ενδεχόμενα δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς κι αισιοδοξία.

Η βασικότερη ένσταση όμως αφορά άλλο σημείο. Το πρόβλημα δεν είναι ποιο σποτάκι θα επέλεγε ο θεατής αλλά ότι σε κάθε περίπτωση θα εξακολουθούσε να είναι παθητικός θεατής των εξελίξεων κι όχι ενεργός πρωταγωνιστής που θα τις καθορίσει. Ο δρόμος της Αρετής δεν ταυτίζεται με μια απλή κυβερνητική εναλλαγή και την επιλογή του ενός ή του άλλου ψηφοδελτίου, όπως το πάτημα ενός κουμπιού και το ζάπινγκ στην τηλεόραση. Αντιθέτως, απαιτεί θυσίες, ξεβόλεμα και συλλογικούς αγώνες, που θα εξασφαλίζουν ακριβώς ότι οι θυσίες αυτές θα πιάσουν τόπο και δε θα έχουν εμάς ως σφαχτά στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.

Η ιστορία έχει πράγματι δύο τρόπους για να γραφτεί, αλλά πολύ διαφορετικούς από αυτούς που περιγράφονταν στα προεκλογικά σποτάκια της ΝΔ, οι οποίοι στην τελική οδηγούσαν από άλλη διαδρομή στο ίδιο ακριβώς σημείο. Γιατί αν καεί ένα χαρτί του πολιτικού συστήματος και μπλοκάρει ο ένας δρόμος, πρέπει να προβληθεί ο άλλος ως εναλλακτική. Στην αστική δημοκρατία εξάλλου δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Το καλό το μονοπώλιο ξέρει κι άλλο μονοπάτι…

Η ιστορία δε γράφεται στις κάλπες, αλλά στο δρόμο του μαζικού αγώνα, από συλλογικά υποκείμενα (τις κοινωνικές τάξεις και την πολιτική τους έκφραση) κι όχι από μεμονωμένους πελάτες-πολίτες. Η ιστορία δε γράφεται από τους νικητές που επιχειρούν να την ξαναγράψουν για να τη φέρουν στα μέτρα τους, αλλά με λαϊκούς αγώνες εναντίον τους. Και δε θα περιλαμβάνει κανένα ουσιαστικό κι ενδιαφέρον κεφάλαιο, χωρίς την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και τη ληστρική εκμετάλλευση που επιβάλλει η (οικονομική και πολιτική) εξουσία του. Αλλιώς θα βαυκαλιζόμαστε ότι γυρίσαμε σελίδα σε ένα βιβλίο με άγραφες λευκές κόλλες, που δε διαφέρουν μεταξύ τους, αφήνοντας την ιστορία να μας περιμένει στημένη, για άλλη μια φορά, στο ραντεβού μας…

Γιούπι για-για

Σήμερα κινούμαστε λόγω της ημέρας σε πιο ελαφρούς ρυθμούς και πιο συγκεκριμένα το ρυθμό του γνωστού γιούπι-για-για, που λέει ο κηλαηδόνης (που είδε τη βαγενά να εκλέγεται βουλευτής το 09’ με τον γαπ και τώρα με το νέο πασόκ) κι εδώ γίνεται για τις ανάγκες της διασκευής, κάτι σαν ύμνος της αλλαγήυς.

Γιούπι για-για, γιούπι-γιούπι-για

Τίνος είναι ρε Αλέξη τα παιδιά

Τίνος είναι ρε Αλέξη τα παιδιά

Το ‘να μου φωνάζει Yeah!

Το άλλο μου φωνάζει да!

Τίνος είναι ρε συ Αλέξη τελικά;

Το ‘να είναι πούρος νεοφιλελές

Το άλλο μου το παίζει τάχα κουκουές

Και το τρίτο είναι το ΠΑΣΟΚ μας

Γαμώ το κέρατό μας, γαμώ το σαμαρά

Το ‘να φόλα Δεξιά, το άλλο μες στην πασοκιά

Κι εσύ λες «πρώτη φορά Αριστερά» (πούν’ την-για;)

Γιούπι-για-για, γιούπι-γιούπι-για

Γιούπι-για-για, γιούπι-γιούπι-για

Τι θα γίνει Αλέξη με τη διαγραφή;

Για το χρέος τι λέει η κυβέρνηση;

Ο ένας λέει μερική

Ο άλλος διαπραγμάτευση

Και στο τέλος θα ‘ρθει η επιμήκυνση

(πω-πω πουλί)

Βαρυσήμαντη παρεμβολή Βαρουφάκη

Οι ωραίοι έχουν χρέη και πληρώνουν με φιλιά

Βαρουφάκη έλα λίγο να σου πω

Πρέπει τώρα να στο εξομολογηθώ

Δεν αντέχω άλλο (ευρω)πέος

Για το γαμημένο χρέος

Κι από μένα δως τους δυο φιλιά (γα-λλι-κά)

Πες το και στο Λαπαβίτσα

Δε σηκώνω άλλα βίτσια

Χάρισμά σας το μπουρντέλο της ΕΕ

Γιούπι-για-για, γιούπι-γιούπι-για

Μα δε θέλω άλλο ρεύμα αριστερό

Δεν μπορώ σου λέω ρεύμα αριστερό

Γιατί είναι Συριζαίοι,

Εφιάλτες κι αρουραίοι

Που πηδήξανε απ’ το πλοίο μας νωρίς

(Πού-να-τους-βρεις;)

Εμείς το θέλουμε παιδιά το Σύριζα

(Α-ΣΦΑ-ΛΩΣ)

Μεις τον θέλουμε παιδιά το Σύριζα

(ΡΕ-ΦΟΡ-ΜΙ-ΣΜΟΣ)

Για να κάνει τον Κερένσκι

Πασοκιές πολλές και αίσχη

Και να γίνει η Επανάσταση

(Α-ΝΑ-ΣΤΑ-ΣΗ)

Να γουστάρει ΝΑΤΟ, ΕΕ

Αλλά εμείς «Μολών λαβέ»

Κι ύστερα όλοι «Αντεπίθεση λαέ»

(ΜΕ ΚΟΥ-ΚΟΥ-Ε!)

Γιούπι-για-για, γιούπι-γιούπι-για

Αφιερωμένο στα οκτώ χρόνια της αλλαγής και τα επτά χρόνια φαγούρα.

Προτάσεις, αποδοκιμασίες, παρατηρήσεις, ευπρόσδεκτες στα σχόλια.

Βαθύτατα συγκινημένος

Η πρώτη εβδομάδα της κυβέρνησης σύριζα (με το αναγκαίο καλό των ανελ) ολοκληρώνεται με ρίγη συγκίνησης και μια διάχυτη αίσθηση ντεζαβού (ή ντεζαβί, πες το κι έτσι) στην ατμόσφαιρα. Πράγματι, είμαι βαθύτατα συγκινημένος, όπως θα ‘λεγε και ο ανδρέας στις μέρες του. Ζούμε μέρες 81’ σφοι, σε μια ευρώπη που αλλάζει. Οσονούπω θα εκλεγεί ο μιτεράν στη γαλλία κι ο γκονζάλες στην ισπανία.

Ο εκνευρισμός του ντάισελμπλουμ κι αυτό το κάτι σαν χειραψία με το βαρουφάκη, στο τέλος της κοινής τους συνέντευξης τύπου, έκανε τον.. έλληνα V κάτι σα θεό-επαναστάτη για τους επαναστάτες του τουίτερ και του ευρύτερου κινηματικού χώρου. Η τελευταία φορά που θυμάμαι να υπάρχει αντίστοιχος ενθουσιασμός, ήταν στην επίσκεψη κλίντον, με την περιβόητη συγνώμη των ηπα για την επταετία και την περήφανη ομιλία του ΠτΔ στεφανόπουλου –τόσο περήφανη, που σχεδόν ξεχνούσες την ελεύθερη διέλευση των νατοϊκών στρατευμάτων από το ελληνικό έδαφος την ίδια χρονιά, για τον πόλεμο της γιουγκοσλαβίας. Κι όσο επαναστάτης ήταν ο στεφανόπουλος με το ποδήλατο, άλλο τόσο είναι κι ο βαρουφάκης με τις μηχανές μεγάλου κυβισμού. Με τη διαφορά πως τώρα, με κυβέρνηση σ-ανελ, ο κλίντον δε θα χρειαζόταν να ζητήσει καμία συγνώμη, καθώς στην περσινή ανακοίνωσή του σύριζα για το πολυτεχνείο δεν υπήρχε καμία ενοχλητική αναφορά στο ρόλο των ηπα για το πραξικόπημα.

Μα τι τα θέλεις τώρα και τα συζητάς, με σκέψεις με πεθαίνεις με πονάς…

Το μόνο χειρότερο απ’ τις λεγόμενες βαρουφίτσες (κατά το ρουβίτσες) που αυξάνονται και πληθύνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αυτές τις μέρες, και ανταριάζουν με την εμφάνιση, τη γοητεία και το σεξ-απίλ του νέου υπουργού οικονομικών, είναι οι πολιτικές βαρουφίτσες, που υποκύπτουν στην κρυφή γοητεία του ρεφορμισμού, τρώνε αμάσητες τις γλυκερές υποσχέσεις του δον ζουάν βαρουφάκ (με ένα νι, εκ των πραγμάτων) και με την κλασική τύφλωση του ερωτευμένου (γιατί ο έρως είναι επιλεκτικά τυφλός), βλέπουν μόνο αυτά που θέλουν να δουν, αγνοώντας προκλητικά τα προειδοποιητικά μηνύματα που τους στέλνει η επικαιρότητα. Και τα φουσκωμένα, σαν μπαλόνια, περήφανα στήθη ετοιμάζονται να σκάσουν με πάταγο, μόλις προσκρούσουν στην πρώτη αιχμηρή γωνία της αμείλικτης πραγματικότητας.

Ο βαρουφάκης λέει πχ πως συμφωνεί με την ιδιωτικοποίηση του ολπ, αλλά αυτό περνάει στα ψιλά ή προβάλλεται από τα αστικά μέσα ως σοβαρή, υπεύθυνης στάση. Αρνείται να αναγνωρίσει ως συνομιλητή του την τρόικα, αλλά θέλει απευθείας συνομιλίες με τους φορείς-διεθνείς οργανισμούς, που την απαρτίζουν –κι όπως λέει ο ποε απ’ τα χανιά, είναι σα να μη θες συνεργασία με την οικογένεια μητσοτάκη, αλλά με το δρακουμέλ, τη ντόρα και τον κυριάκο ξεχωριστά. Κι ετοιμάζεται να διαπραγματευτεί για την τεχνική επέκταση-επιμήκυνση ενός προγράμματος το οποίο θεωρεί (θεωρητικά) καταστροφικό, απαράδεκτο κι αποτυχημένο (που κάθε άλλο παρά τέτοιο ήταν αν ξέρεις να βλέπεις τα πράγματα από ταξική σκοπιά και να απαντάς κάθε φορά στο στοιχειώδες ερώτημα: «για ποιον;».

Σε αυτή τη μόδα προσχωρεί (με πιο ήπιες, συγκρατημένες μορφές, με «ναι μεν αλλά», πάντως προσχωρεί) σύσσωμο σχεδόν το εξωκοινοβούλιο, που διαπιστώνει αλλαγή τοπίου, γύρισμα σελίδας, κτλ, αλλά φιλοδοξεί να στηρίξει και να σπρώξει το σύριζα σε μια πιο συνεπή στάση, ένα πιο τολμηρό, αποφασιστικό ξεφύλλισμα σελίδων, κοκ, ή στην καλύτερη να εκφράσει το ίδιο αυτή τη πιο συνεπή στάση. Και να φανταστείς πως το βαρύ … μαρξιστικό πυροβολικό του σύριζα (λαπαβίτσας, μηλιός, κουβελάκης, κτλ) παραμένει στην εφεδρεία. Παρόλα αυτά, η πίεση προς αυτές τις δυνάμεις είναι ήδη τεράστια, ακόμα και στον (κατεξοχήν προνομιακό γι’ αυτές) χώρο του πανεπιστημίου, όπου η κυβέρνηση παίζει μεγάλη επικοινωνιακή μπάλα, με τη διάσωση των αιώνιων φοιτητών, το διοικητικό προσωπικό, κτλ.

Κι ενώ διανύουμε μια περίοδο που προσφέρεται για απαλλαγή από διάφορες επιζήμιες αυταπάτες (για τη δυνατότητα μιας «καλής» εναλλακτικής αξιολόγησης των δημόσιων υπαλλήλων ή μιας διαφορετικής πορείας σε αυτό το γενικό πλαίσιο του ευρωμονόδρομου, ενός… «φιλικού κράτους» που θα ευνοούσε το ξεδίπλωμα της ταξικής πάλης, κοκ), η καλλιέργειά τους βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Πολύ χαρακτηριστική από αυτή την άποψη είναι η επιστροφή των αγανακτισμένων (πού είχαν χαθεί αυτές οι ψυχές άραγε;) και το κάλεσμα για συλλαλητήριο στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης, τη μέρα που αυτή θα διαπραγματεύεται με τους ευρωπαίους εταίρους!

Τα παραπάνω καθιστούν πρόδηλη την ανάγκη άμεσης ανάπτυξης κινηματικών διεργασιών και διεκδικητικών αγώνων, που να μη βγάζουν από το κάδρο της ευθύνης την κυβέρνηση και τις αντιλαϊκές εφαρμογές της πολιτικής της. Εκεί είναι (και όχι μόνο στην εκλογική αντοχή του κόμματος) που θα δοκιμαστεί και θα κριθεί πρωτίστως ο δικός μας βαθμός ετοιμότητας στις νέες ιδιαίτερες συνθήκες, για την έμπρακτη αντιμετώπισή τους.

Ο τρίτος δρόμος του Κοτζιά

Η περίπτωση του νίκου κοτζιά μέσα από τα βιβλία του

Την πολιτική διαδρομή του νίκου κοτζιά (πέντε κόμματα, δύο πολιτικές) μπορείτε να τη θυμηθείτε σε αυτό το κείμενο της ρένας δουρου-τι, μαζί με την εύστοχη εκτίμησή της ότι προαλείφεται για υπουργός εξωτερικών. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως η πρώτη δημόσια εμφάνισή του στο πλευρό του πρωθυπουργού αλέξη ήταν στο ταξίδι του τελευταίου στη μόσχα, πριν από μερικούς μήνες.

Αλλά η χάρη αυτών των πολιτικών του μετακινήσεων του διανοητή, πότε με ελαφρά πηδηματάκια, πότε με μεγάλα «μαοϊκά» άλματα, μπορεί να γίνει σε βάθος κατανοητή, μόνο αν παρακολουθήσουμε την πορεία της σκέψης του, μέσα από τα γραπτά κειμήλια που μας έχει αφήσει. Κι επειδή καθένα από αυτά τα μαργαριτάρια θα απαιτούσε ειδική ανάρτηση, θα περιοριστούμε εδώ στα απολύτως απαραίτητα, εισαγωγικά στοιχεία.

Εφόσον μιλάμε για συγγραφικό έργο πάντως, το όνομα «κοτζιάς» δεν είναι συνδεμένο με το νυν υπουργικό εξωτερικών, αλλά με τον (αν δεν απατώμαι οικτρά) πατέρα του, τον κώστα κοτζιά, που (ευτυχώς από μια άποψη) δε βρίσκεται εν ζωή για να καμαρώσει την εξέλιξη του γιου του, νίκου, τα τελευταία χρόνια. Ο πρεσβύτερος κοτζιάς είναι από τους σπουδαιότερους κομμουνιστές λογοτέχνες της μεταπολεμικής ελλάδας, που δυστυχώς έφυγε αρκετά νέος, αλλά πρόλαβε να αφήσει αξιόλογο έργο πίσω του:

-Τον αλύγιστο, όπου αποδίδει μοναδικά το μεγαλείο και το εσωτερικό δράμα του ήρωα νίκου πλουμπίδη, από την κρατούσα αντιζαχαριαδική σκοπιά της εποχής βέβαια, αλλά με γνήσια κομματική αφοσίωση, χωρίς κορόνες κι υπερβολές.

-Τον παράνομο, όπου αναδεικνύεται μεταξύ άλλων ο χαμηλός βαθμός ετοιμότητας του κόμματος για να αντιμετωπίσει την επιβολή της χούντας και τις ευθύνες της ομάδας των αναθεωρητών για αυτή την εξέλιξη.

-Τον καπνισμένο ουρανό, όπου δίνει λογοτεχνικά την ιστορία των παιδιών που έδωσαν τη ζωή τους στο κάστρο του υμμητού ενάντια στους ναζί και τους συνεργάτες τους.

-Και τη γαλαρία νο 7, που μπορείτε να τη βρείτε, όπως και τα άλλα έργα, στα ράφια της σύγχρονης εποχής με τις προσφορές, σε πολύ προσιτές τιμές.

Οι.. «γονιδιακές» προϋποθέσεις λοιπόν έμοιαζαν άριστες για το νίκο κοτζιά (κι αν τελικά πρόκειται για απλή συνωνυμία, παίρνω πάνω μου την πολιτική ευθύνη, αλλά κρατήστε τις πληροφορίες για τα βιβλία). Αλλά ο τελευταίος καθοριστικός λόγος ανήκει πάντα στο περιβάλλον. Κι ο κοτζιάς δεν ξέφυγε τελικά από τον κανόνα αρκετών στελεχών εκείνης της γενιάς, που ανελίχθηκε σχετικά γρήγορα στην κομματική ιεραρχία, για να καλύψει το στρατολογικό κενό που άφησε η χαμένη (άνοιξη) δεκαετία 58’-68’ (με τη διάλυση των παράνομων κομματικών οργανώσεων) και αργότερα η χούντα.

Ο νίκος κοτζιάς εμφανίζεται στο συγγραφικό προσκήνιο, αν δεν κάνω λάθος, με την μπροσούρα «η πολωνία κι εμείς» (που δεν εμφανίζεται σε όλα τα βιογραφικά του), όπου αναπτύσσει αρκετά πειστικά τη δική μας σκοπιά υπεράσπισης του σοσιαλισμού. Την ίδια στιγμή ένας άλλος νικόλας, ο νίκος μπίστης, αποσπόταν από το κόμμα που τον ανέδειξε και ξεκινούσε ένα μεγάλο ταξίδι περιπλάνησης από κόμμα σε κόμμα, ξεπερνώντας κάθε φαντασία, σοβιετικό κοσμοναύτη και πολιτικό πλανήτη. Ο νίκος κοτζιάς άργησε μερικά χρόνια να καταλάβει πού βρίσκεται το συμφέρον του και να μπει κι αυτός σε τροχιά. Θα είχε πάντως ενδιαφέρον να απαντούσε πώς βλέπει σήμερα όσα έγραφε τότε και πώς θα υπερασπιζόταν την εσωτερική συνέπεια της διαδρομής του. Από μία άποψη είναι κάπως περίεργο που δεν έχει ασχοληθεί ακόμα με αυτό η μονταζιέρα της νδ, που αφενός όμως δεν έχει τόσο κύρος στην αντιπολίτευση, αφετέρου προτιμά να αναδεικνύει φανταστικά γεγονότα και απλοϊκά στοιχεία που απευθύνονται κατευθείαν στο θυμικό και δε θέλουν σύνθετη σκέψη.

Λίγα χρόνια μετά, στον απόηχο του 11^ου συνεδρίου του κόμματος, που επικεντρώνει στο φαινόμενο πασόκ και τον πολιτικό χαρακτήρα του κινήματος, που είναι ήδη κυβέρνηση, ο νίκος κοτζιάς αναλύει θεωρητικά τον «τρίτο δρόμο του πασοκ» και δίνει το στίγμα με τον χαρακτηρισμό του ως σοσιαλρεφορμιστικού κόμματος. Δεν κατέτασσε ακριβώς δηλ το πασόκ στην παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, δίνοντας (μεγαλύτερη απ’ όση έπρεπε) αξία σε κάποιες δευτερεύουσες επιμέρους διαφοροποιήσεις του από τη σοσιαλιστική διεθνή (στην οποία εντάχτηκε τελικά αργότερα, με τον γαπ να διατελεί πρόεδρός της). Εμείς διυλίζαμε δηλ, κατά μία έννοια, τον κώνωπα για το πολιτικό φύλο των αγγέλων πρασινοφρουρών, ενώ η πασοκάρα αλώνιζε και άλωνε συνειδήσεις, εδραιώνοντας την κυριαρχία της, που κρατάει ως τις μέρες μας, σε διάφορες παραλλαγές. Κι έτσι ο κοτζιάς είχε τις θεωρητικές βάσεις για τον τρίτο δρόμο, που καλείται να εφαρμόσει σήμερα στην πράξη, από τη θέση του υπουργού εξωτερικών.

Τα επόμενα χρόνια ο κοτζιάς καταπιάστηκε με τη σχέση συνειδητού αυθόρμητου, σε μια μικρή μπροσούρα του κμε, που παρά το μέγεθός της δεν ήταν ακριβώς εκλαϊκευτική και προσιτή για το ευρύ κοινό –εδώ είναι ζήτημα πόσα κράτησε ο ίδιος από όσα έγραφε τότε.

Για να φτάσουμε στο 12^ο συνέδριο, με την προγραμματική επεξεργασία για το συνασπισμό της αριστεράς και την αριστερή, προοδευτική κυβέρνηση –που στην πράξη μετατοπίστηκε ακόμα πιο δεξιά. Ο κοτζιάς εκθέτει εν έτει 1987, ένα χρόνο δηλ πριν από την υπογραφή του κοινού πορίσματος με την εαρ, το περιεχόμενο και τους πολιτικούς στόχους αυτού του συνασπισμού, σε μια μπροσούρα που παραμένει επίκαιρη, διαχρονικό μνημείο αριστερού κυβερνητισμού και των παθογενειών που ταλάνιζαν τότε το διεθνές, κομμουνιστικό κίνημα (η κε του μπλοκ επιφυλάσσεται για μια σύντομη παρουσίασή της στο προσεχές μέλλον).

Υπό το φως των παραπάνω, ο αναγνώστης μπορεί σίγουρα να εκτιμήσει καλύτερα την αποχώρηση του κοτζιά από το κόμμα το 89’, με αφορμή την κυβέρνηση τζανετάκη, και τα όσα λέει στην καλτ μπροσούρα «μια συζήτηση που δεν έγινε», που περιλαμβάνει και την απάντηση της κε, όπως και τις σχετικές τοποθετήσεις του κώστα μπατίκα, που πριν την αποχώρησή του ήταν αναπληρωματικό μέλος της κετουκε. Η τραγική ειρωνεία είναι πως παρά τις διαμετρικά αντίθετες πορείες που ακολούθησαν τότε ο κοτζιάς και η κίνηση του μπατίκα, σήμερα ο κοτζιάς και η κο ανασύνταξη (μετά το θάνατο του μπατίκα, αλλά και την αποχώρηση όσων μελών διαφωνούσαν με τις τελευταίες επιλογές της) βρέθηκαν και πάλι στα ίδια μέρη, δηλ την κυβερνώσα αριστερά του σύριζα.

Ως προς το περιεχόμενο εκείνης της μπροσούρας, αναφέρω ενδεικτικά δύο σημεία που καταδεικνύουν το «αριστερό, ριζοσπαστικό» στίγμα των συγγραφέων της. Αφενός ο ΝΚ αποχωρεί δηλώνοντας πίστη στην πολιτική του γκορμπατσόφ και της περεστρόικα, που θα εξαλείψει τέτοιες γραφειοκρατικές, αντιδημοκρατικές συμπεριφορές· αφετέρου δεν απορρίπτει εξ αριστερών κι από θέση αρχής το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με τα αστικά κόμματα, αλλά την κυβέρνηση τζανετάκη, ως συγκεκριμένη επιλογή.

Στο ενδιάμεσο (1988) κυκλοφορεί μια μπροσούρα από τις εκδόσεις οδηγητή, με τα πρακτικά μιας συζήτησης από το φεστιβάλ της ίδιας χρονιάς, κάποια άρθρα του κοτζιά και μια ραδιοφωνική, δημόσια συζήτηση-αντιπαράθεσή του με τον ανδριανόπουλο, που ήταν καλεσμένος και στη φεστιβαλική εκδήλωση. Για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε εδώ μια παλιότερη ανάρτηση, όπου είχαν παρουσιαστεί εκτεταμένα αποσπάσματα του βιβλίου.

Κι έτσι φτάνουμε στο σήμερα, που κάνει όλα όσα διηγηθήκαμε πριν να μοιάζουν με τα χρόνια της αθωότητας… Ο κοτζιάς παίζει πλέον σε πολύ υψηλότερα παιχνίδια και με πολύ διαφορετικούς όρους. Κατά συνέπεια, τα παραπάνω στοιχεία δε θα μας δώσουν το κλειδί για να ερμηνεύσουμε τα σημερινά λόγια κι έργα του, είναι όμως ενδεικτικά για τη συνέπεια και το πολιτικό ποιόν του ανδρός, όπως αυτό καταγράφεται και στην αμίμητη δήλωσή του, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, όπου μιλάει για το τελευταίο βιβλίο του, πατριωτισμός και αριστερά (που μπορεί σίγουρα να μας δώσει περισσότερα στοιχεία για μια πιο επίκαιρη πολεμική).

Όπως γνωρίζετε ουδέποτε με ενδιέφεραν οι καρέκλες και για αυτό αρνήθηκα μέχρι σήμερα να δεχτώ μέχρι σήμερα τις προτάσεις που μου έγιναν να είμαι υποψήφιος βουλευτής ή ευρωβουλευτής

Ε μα προφανώς και το γνωρίζουμε, νίκο. Αλίμονο…