Το ‘βλεπες, το ‘παιξες;

Στοιχηματικές εκτιμήσεις

Μα όχι πες μου τώρα, είναι ο τζόγος θέμα που αφορά τους κομμουνιστές; Όχι, δεν είναι. Και θέλω να πιστεύω πως ισχύει για (σχεδόν) όλους μας και στην πράξη. Αλλά εδώ αφενός δε στοιχηματίζουμε με χρήματα κι αφετέρου μιλάμε για ένα εκλογικό πανηγυράκι, που χωρίς τη συμμετοχή των κομμουνιστών θα ήταν εφάμιλλο της γιουροβίζιον (όπου όλοι δίνουν 12άρι στο σύριζα) και σηκώνει μια αντίστοιχα ελαφριά προσέγγιση, με πατατάκι, προγνωστικά και τριπλές παραλλαγές, σαν κι αυτή που δίνει εδώ, με σαφήνεια και ίσες αποστάσεις αστρολόγου το μάο.

Προσωπικά λοιπόν αυτή η εκλογική αναμέτρηση μου θυμίζει αρκετά τις εκλογές του 09’, όπου το πασοκ του γαπ εξασφάλισε διψήφια διαφορά έναντι του βασιλιά ήλιου και ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, για να τα αλλάξει όλα και να βουλιάξει η χώρα. Ο σύριζα μοιάζει πολύ με το πασόκ του 09’ και φαίνεται να επαναπατρίζει, κατά μία έννοια, τους ψηφοφόρους του, οι οποίοι είχαν σκορπίσει στο ενδιάμεσο, τα χρόνια του μνημονίου –που τώρα πια, δεν το θυμάται και δεν το αναφέρει κανείς. Έτσι το μόνο ενδιαφέρον που υπάρχει είναι αν ο σαμαράς θα ξεπεράσει το αρνητικό ρεκόρ διαφοράς του ζώντος καραμανλή, ου μην και του ράλλη (δε θέλω ου μην). Και το αν ο σύριζα θα δυσκολευτεί να πιάσει αυτοδυναμία, που μπορεί υπό προϋποθέσεις να συμβεί μόνο σε μία οκτακομματική βουλή, που θα ανέβαζε το όριο κοντά στο 38%. Και πάλι όμως, το ενδεχόμενο δεύτερων εκλογών πρέπει μάλλον να αποκλειστεί, εφόσον θα είναι μες στη βουλή και οι ανελ, για να σχηματίσουν κυβέρνηση και να παίξουν με το τρενάκι –όχι δηλ πως δε θα υπήρχε περιθώριο συνεννόησης και με τους υπόλοιπους.

Παρεμπιπτόντως, η αυτοδυναμία που χρειάζεται ο σύριζα (ο οποίος παίρνει αδιαμαρτύρητα το μπόνους των πενήντα εδρών, που έλεγε πως θα καταργήσει) ορίζεται με βάση το ποσοστό των κομμάτων που μένουν εκτός κοινοβουλίου, για να πιάσει τις υπόλοιπες 101 έδρες που απαιτούνται από τις άλλες 250 που μοιράζονται κάπως αναλογικά. Και που μεταφράζονται σε ποσοστό 40%, όχι επί του συνόλου, αλλά επί των ποσοστών των κομμάτων, που καταφέρνουν να περάσουν το όριο του 3%. Με οκτακομματική βουλή και 5% εξωκοινοβούλιο πχ, ο σύριζα καλείται να ξεπεράσει το 38%. Με 10% εκτός βουλής, ο πήχης της αυτοδυναμίας πέφτει κοντά στο 36, κοκ. Σε αυτόν το σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε ένα χρήσιμο και ενδιαφέρον εργαλείο, για να κάνετε πιο ακριβείς υπολογισμούς, να παίξετε με τις δικές σας εκτιμήσεις και σκοτώσετε ευχάριστα τον χρόνο σας με μπόλικο, εκλογικό πατατάκι.

Προτού μπει στην τελική ευθεία η προεκλογική περίοδος, τα δύο επιθυμητά σενάρια έμοιαζαν να είναι ή μια αυτοδυναμία του σύριζα ή ένα αρκετά χαμηλότερο ποσοστό, που θα τον ανάγκαζε να συνεργαστεί με ποτάμι, πασόκ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, για να πέσουν μια ώρα αρχύτερα οι μάσκες. Με άλλα λόγια είτε γκολ στο γάμα, είτε άουτ στο γάμο του καραγκιόζη. Όχι όμως δοκάρι-παρατρίχα, για να τους λείπουν πχ μόνο οι έδρες του κουκουέ και να επικαλούνται την ιστορική ευκαιρία που μας βροντοχτυπάει την πόρτα, αλλά εμείς παριστάνουμε τους κουφούς.

Σήμερα έχει κυλήσει αρκετό νερό στο αυλάκι κι η κυβέρνηση σύριζα, με τη μία ή την άλλη μορφή, αυτοδύναμη ή συνεργασίας, έχει κλειδώσει. Το παιχνίδι των δημοσκόπων ήταν να παρουσιάζουν ως ντέρμπι με μικρή διαφορά τις εκλογές, για να αυξήσουν την πόλωση, μειώνοντας τις διαρροές και να ανοίξουν την ψαλίδα μόλις μερικές μέρες πριν την κάλπη, για να πιάσουν κάπως το αποτέλεσμα και να μη φανούν τελείως αναξιόπιστοι.

Η νδ φαίνεται να τα έχει παρατήσει και παρουσιάζει σημάδια αποσύνθεσης, χωρίς να είναι καν σε θέση να περιορίσει σε διαχειρίσιμα επίπεδα την ήττα της. Το οποίο μπορεί να δρομολογήσει άμεσα εσωκομματικές εξελίξεις στη συγγρού (ντόρα, βορίδης ή μήπως επαναφορά του βασιλιά ήλιου;), προσφέροντας ζεστό, μετεκλογικό πατατάκι. Ενώ καθιστά δύσκολη μια ασφαλή πρόβλεψη για την επιρροή που θα καταγράψει και πώς αυτή με τη σειρά της θα επηρεάσει τα ποσοστά άλλων δυνάμεων –χρυσαυγίτες, ανελ, ακόμα και του ποταμιού.

Η τρίτη θέση μπορεί να δίνει ακόμα λιγότερα κι από την τρίτη θέση της ελληνικής Α1 –τα περί τρίτης εντολής είναι φαιδρότητες για.. εξωτερική κατανάλωση- αλλά είναι σαφώς πιο ενδιαφέρουσα από.. στοιχηματικής άποψης. Αν και αρχικά πίστευα πως η εικόνα μονομαχίας για το βάθρο μεταξύ κεντροναζί και νεοναζί είναι εν μέρει πλαστή για να φτιάξει κλίμα και πως η τηλεοπτική φούσκα του θεοδωράκη σταδιακά θα συρρικνωνόταν, δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε την απολιτίκ ανωριμότητα μιας μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων, που πιστεύουν μάλιστα πως στηρίζουν κάτι φρέσκο, διαφορετικό, ριζοσπαστικό, κτλ. Ειδικά οι αυθεντικοί φασίστες μπορεί να μην έχουν τη δυναμική που κατέγραψαν στις ευρωεκλογές και κάποιοι.. λεβέντες οπαδοί τους να φοβούνται ή να ντρέπονται να εκδηλωθούν ανοιχτά, αλλά αυτό δε σημαίνει κιόλας πως θα ρίξουν κάτι άλλο στην κάλπη.

Οι ανελ φαίνεται να ανατρέπουν τα αρχικά δεδομένα (πώς όμως άραγε; με το σποτάκι για το τρένο;) και να μπαίνουν για μια τελευταία αποχαιρετιστήρια φορά στη βουλή, οπότε μένει να δούμε αν θα χρειαστεί να γίνουν συνοδηγοί στο τρένο της χαράς. Ενώ το κιδησο μπορεί να μας δώσει ένα μικρό θρίλερ για να κυλήσει ευχάριστα η βραδιά.

Από τους μικρότερους που μένουν εκτός βουλής κατά πάσα βεβαιότητα, δεν περισσεύει κανένα δάκρυ, παρά μόνο άφθονα σπαρταριστά γέλια, για τις στυμμένες λεμονόκουπες του καρατζαφέρη και του κουβέλη, που το έχουν ρίξει στις γραφικότητες και την αναζήτηση ελεημοσύνης. Εδώ είμαστε… ου-ου καλέ… ή μην αφήσετε το σύριζα να κυβερνήσει μοναχούλης του, να κυβερνήσει με τους ανελ, εδώ είμαστε… Ναι αλλά όχι για πολύ ακόμα.

Και το κουκουέ;

Ούτε αυτή η πρόβλεψη είναι ιδιαίτερα εύκολη. Πολλοί σφοι αισιοδοξούν για ένα αποτέλεσμα-έκπληξη, αντλώντας ελπίδες κι από τη μεγάλη συγκέντρωση της πέμπτης στο σύνταγμα. Μακάρι να πέσουν μέσα, να γίνει ό,τι λένε και να διαψευστεί η δική μου.. συγκρατημένη απαισιοδοξία. Ωστόσο προσωπικά προτιμώ να κρατάω μικρό καλάθι, κι ό,τι παραπάνω έρθει, καλοδεχούμενο. Τα βασικά δεδομένα είναι ότι α. δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και πως β. αν το ρεύμα του νέου πασόκ παρασύρει τους ταλαντευόμενους κι αναποφάσιστους –που πάνε κλασικά με το πρώτο κόμμα, λες και έχουν να πάρουν κι αυτοί κάτι από τη νίκη του- σε μια ξέφρενη κούρσα προς την αυτοδυναμία, δε γίνεται να μην επηρεάσει και τη δική μας απήχηση, καθώς δε μιλάμε πια για συνθήκες πόλωσης, αλλά… μόνωσης, δηλ μονόπλευρης πίεσης προς συγκεκριμένους χώρους, του δικού μας συμπεριλαμβανομένου.

Αν λοιπόν στις περυσινές ευρωεκλογές κινηθήκαμε στον αστερισμό του έξι –έκτη θέση με 6%,- τώρα θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι αντίστοιχο με βάση το πέντε: πέμπτη θέση με 5%. Ενώ σε απόλυτο αριθμό ψήφων, ο πήχης μπαίνει κάπου κοντά στις 300 χιλιάδες.

Θα επαναλάβω λοιπόν μια εκτίμηση που είχαν διατυπώσει παλιότερα εδώ ο σεχτάρ και ο άναυδος, αν θυμάμαι καλά, ότι δηλ θα είναι ικανοποιητικό οτιδήποτε πάνω από τον ιούνιο του 12’ –του 4,50% και των 277 χιλιάδων. Ενώ προσωπικά θα πανηγυρίσω οποιοδήποτε ποσοστό ξεκινάει με το ψηφίο 5 μπροστά.

Στον επίλογο, θα κάνουμε και μια μικρή αναφορά στην ανταρσυα, που έχει σχετικά παρόμοια πορεία –σε διαφορετική κλίμακα βέβαια- και διακυμάνσεις-τάσεις με την εκλογική απήχηση του κόμματος. Και παρά την εκτός τόπου και χρόνου εκτίμηση του μπομπολικού δελαστίκ πως αν έχει ρεύμα η.. αριστερά, θα ωφεληθούν εκλογικά όλοι οι χώροι της (!;), δύσκολα θα συγκρατήσει έστω το ποσοστό που είχε στις ευρωεκλογές –όπου μπορεί να προστεθεί και το 0,2% του αλέκου, για το οποίο κόντεψε να αυτοδιαλυθεί ως μετωπικό σχήμα. Αν και έχει μάλλον μεσομακροπρόθεσμες βλέψεις για τις προσεχείς εξελίξεις και μπορεί μάλλον να αντέξει ένα ακόμα μέτριο (ως κακό) αποτέλεσμα.

Τα παραπάνω λοιπόν μπορούν να συνοψιστούν ως εξής.

Σύριζα με 36% και πάνω, αυτοδύναμος σε επτακομματική βουλή. Και σε συνεργασία με ανελ, εφόσον μπει το κιδησο.

Νδ να ψιλοκαταρρέει και να μένει πίσω με διψήφια διαφορά.

Τρίτη θέση για τους φασίστες, λίγο πάνω από το 7% και τους κεντροφασίστες του θεοδωράκη.

Το κόμμα στον αστερισμό του 5: πέμπτη θέση, λίγο κάτω από το 5%.

Προσπερνάμε για πρώτη φορά στα χρονικά το πασόκ, που παλεύει να περάσει το 4% και ξεπερνά οριακά τους ανελ, που είναι κοντά στο 3,5%. Ενώ ο γαπ κινείται στο όριο της εισόδου, αλλά μένει μάλλον εκτός.

Η δημαρ δε βρίσκει ούτε την ψήφο της και μένει κάτω από τη μονάδα, το λαος παίρνει μια μικρή ώθηση λόγω αποσυσπείρωσης της νδ, αλλά δεν του φτάνει. Και η ανταρσυα παίρνει κάτι παραπάνω από μισή ποσοστιαία μονάδα (ας πούμε ένα 0,6%, αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος).

Τα υπόλοιπα θα τα δούμε μες στη μέρα, καθώς οι κάλπες είναι γκαστρωμένες, αλλά το παιδί που θα βγει είναι τερατογένεση, με πολλά χέρια, ώστε να περισσεύουν αρκετά για τους κοψοχέρηδες της αυριανής μέρας.

Κλείσιμο με τη μουσική επένδυση των εκλογών από τον μπατμανίδη.

Και αν θέλετε μπορείτε να ακούσετε με αρκετή καθυστέρηση (σαν μπαγιάτικη κονσέρβα) την εκπομπή, που είχαμε αναφέρει και σε μια παλιότερη ανάρτηση.

Τι είναι και τι θέλει το CIPRALEX;

Σήμερα το πρωί η κε του μπλοκ έλαβε στο μέιλ της ένα ιδιαίτερο μήνυμα από μια σφισσα, που με ενημέρωνε για τα παρακάτω.  

Σ/φοι, ίσως ήδη γνωρίζετε την ύπαρξη του αντικαταθλιπτικού cipralex.
Νομίζω πως έτσι εξηγούνται πολλά: φαίνεται ότι περισσότερο από το 27% των Ελλήνων έχει εκτεθεί στη δραστική ουσία τσιπραλεξίνη.
Είναι πάντως βέβαιο ότι ο Τσίπρας τα 'χει καλά με τους φαρμακοβιομηχάνους. Μέχρι και αντικαταθλιπτικό έφτιαξαν με τ' όνομά του! Ήμαρτον.

Μαζί με την εικόνα του φαρμάκου, σας επισυνάπτω και τις ειδικές αντι-οδηγίες χρήσης ταξικής κοπής, που τις εμπνεύστηκε ένας σφος (διασκευάζοντας τις αυθεντικές) και τις παραχωρεί στην κε του μπλογκ προς πάσα χρήση και αξιοποίηση.

Κι αφού ευχαριστήσω κι από εδώ, δημόσια, τον σφο και τη σφισσα για την ευγενική παραχώρηση όσων θα διαβάσετε παρακάτω, θα συμφωνήσω με την τελευταία πως συνίστανται για τους πάσχοντες από συκώτι, καθώς μπορεί να κάνουν καινούριο από τα γέλια.

Προσοχή λοιπόν στις αντι-οδηγίες και καλό βόλι αύριο.

Διαβάστε το παρόν φυλλάδιο προσεκτικά, πριν ασκήσετε το εκλογικό σας δικαίωμα.

• Φυλάξτε το προεκλογικό φυλλάδιο. Σε μερικά χρόνια που θα έχει διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, να το συγκρίνετε με το σοσιαλδημοκρατικό ανάχωμα της τότε εποχής.

• Το φάρμακο αυτό έχει συνταγογραφηθεί αποκλειστικά για τον ελληνικό λαό. Μην το δίνετε σε λαούς που δεν έχουν ισχυρά ΚΚ.

• Μπορεί να τους βλάψει ακόμη και εάν τα συμπτώματά τους είναι ίδια με τα δικά σας.

• Εάν οποιαδήποτε ανεπιθύμητη ενέργεια επιδεινωθεί, ή εάν παρατηρήσετε οποιαδήποτε ανεπιθύμητη ενέργεια που δεν αναφέρετε στο παρόν φυλλάδιο, σας παρακαλούμε να το πείτε στον γιατρό ή το φαρμακοποιό σας.

Σε αυτό το φυλλάδιο:

1. Τι είναι το Cipralex και σε τι χρησιμοποιείται

2. Πριν πάρετε το Cipralex

1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ CIPRALEX ΚΑΙ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ

Cipralex ανήκει σε μία ομάδα αντιλαϊκών πολιτικών σκευασμάτων που ονομάζονται εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης ταξικής συνείδησης (ΕΑΕΤΣ). Τα σκευάσματα αυτά δρουν στο σύστημα υποδοχής των κοινωνικών ερεθισμάτων στον εγκέφαλο των λαϊκών στρωμάτων, αυξάνοντας τα επίπεδα υποταγής. Η ισορροπία στο σύστημα υποδοχής των κοινωνικών ερεθισμάτων θεωρείται σημαντικός παράγοντας για την ανάπτυξη ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος και κατ' επέκταση πρώιμων κομμουνιστικών κοινωνιών. Το Cipralex περιέχει κυρκογόνους παράγοντες και χρησιμοποιείται για την καταστολή της ταξικής συνείδησης (σε προεπαναστατικές καταστάσεις) και των επιθετικών ενεργειών της εργατικής τάξης (όπως η απεργία των εργατών της χαλυβουργίας, πανικού της αστικής τάξης με ή χωρίς εργατοφοβία, η διαταραχή του κοινωνικού καταναγκασμού στον καπιταλισμό, η διαταραχή γενικευμένης προεπαναστατικής κατάστασης και η ιδεολογική απεξάρτηση των λαϊκών στρωμάτων από την αστική προπαγάνδα).

2. ΠΡΙΝ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟ CIPRALEX

Μην ψηφίσετε το Cipralex

• εάν είστε αλλεργικός (υπερευαίσθητος) στους κυρκογόνους παράγοντες ή σε οποιοδήποτε από τα υπόλοιπα συστατικά του Cipralex (βλέπετε ενότητα 6 ‘Περαιτέρω πληροφορίες’).

• Εάν παίρνετε άλλα φάρμακα τα οποία ανήκουν στην λεγόμενη ομάδα των αναστολέων ΜΑΟ, συμπεριλαμβανομένης της παλιάς Α/συνέχεια (η οποία χρησιμοποιείται για τη διατήρηση της νόσου ΝΕΠ σε συνθήκες ανεπτυγμένου καπιταλισμού), της συσπερωείδωσης (η οποία χρησιμοποιείται για τη διατήρηση της παθητικής λεξηπλασίας) και της αλαβανολίδης (ενός αντικομμουνιστικού).

Πάρετε ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά τη χρήση του Cipralex

Παρακαλούμε πείτε στο γιατρό σας εάν πάσχετε από οποιαδήποτε άλλη πάθηση ή νόσο, καθώς ο γιατρός σας ενδέχεται να πρέπει να τις λάβει υπ’ όψιν του. Συγκεκριμένα πείτε στον γιατρό σας:

• εάν έχετε ψηφίσει ποτέ ΚΚΕ. Η θεραπεία με Cipralex θα πρέπει να σταματήσει εάν εμφανιστούν κομμουνιστικές παλινδρομήσεις τον πρώτο καιρό ή εάν υπάρχει αύξηση της συχνότητας των λαϊκών διεκδικήσεων και κινημάτων (βλέπε επίσης ενότητα 4 ‘Πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες).

• εάν πάσχετε από επάρκεια πνευματικής διαύγειας ή εγκεφαλικής λειτουργίας. Ο γιατρός σαςίσως χρειάζεται να προσαρμόσει την επιχειρηματολογία.

• Εάν χρησιμοποιείτε διαβήτη ή επιστημονικές μεθόδους μέτρησης. Η θεραπεία με Cipralex μπορεί να μεταβάλει τις μετρήσεις των επιστημονικών πειραμάτων. Μπορεί να χρειαστεί προσαρμογή των φυσικών και κοινωνικών επιστημών στα από του στόματος υπεργλυκαιμικά επεισόδια.

• Εάν το αίμα σας είναι κόκκινο

• Εάν έχετε τάση να γιαουρτώνετε όποιον σας κοροϊδεύει

• Εάν χρωστάτε σε τράπεζα ή πληρώνετε ενοίκιο

• Εάν είστε άστεγος

Παρακαλούμε σημειώστε

Ορισμένοι ασθενείς με οικονομική αδυναμία είναι δυνατό να εισέλθουν σε φάση μανίας.

Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από ασυνήθεις και ταχέως μεταβαλλόμενες ιδέες, δικαιολογημένη δυστυχία και καθόλου πολιτική δραστηριότητα. Εάν αισθανθείτε κάτι τέτοιο είναι απόλυτα φυσιολογικό κατά τη σοσιαλδημοκρατική αστική διακυβέρνηση.

Συμπτώματα όπως αγωνιστική ανησυχία ή δυσκολία στο να καθίσετε στον καναπέ ή να μείνετε ακίνητος μπορούν επίσης να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων της θεραπείας, ειδικά αν είχατε προηγούμενες συμμετοχές σε λαϊκές διεκδικήσεις. Πείτε το στο γιατρό σας αμέσως εάν παρουσιάσετε αυτά τα συμπτώματα.

Σκέψεις αυτοκτονίας και επιδείνωση της κατάθλιψης ή της αγχώδους διαταραχής σας.

Εάν έχετε ψηφίσει στο παρελθόν ΠΑΣΟΚ και/ή ΝΔ μπορεί μερικέs φορέs να κάνετε σκέψεις να βλάψετε τον εαυτό σας ή να αυτοκτονήσετε. Αυτέs οι σκέψεις μπορεί να αυξάνονται όταν νομίζετε για πρώτη φορά οτι ψηφίζετε αριστερά και δεν αλλάζει τίποτα, καθώs όλα αυτά τα αστικά μορφώματα χpειάζoνται χρόνο για να δράσουν, συνήθωs το καταλαβαίνεις έπειτα από 2-3 χρόνια. Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης ο χρόνος κατανόησης της ασκούμενης πολιτικής ενδέχεται να μειωθεί σε λίγους μήνες.

Υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να σκεφτείτε με αυτό τον τρόπο:

• Εαν είχατε προηγουμένωs σκέψεις να βλάψετε τον εαυτό σας ή να αυτοκτονήσετε

• Εάν είστε νεαρόs ενήλικαs. Πληροφορίες από κλινικέs δοκιμέs έχουν δείξει αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικήs συμπεριφοράs σε ενήλικεs ηλικίαs κάτω των 25 ετών με έντονες σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες που έζησαν “αριστερή” κυβέρνηση

Εάν έχετε οποιαδήποτε στιγμή σκέψεις να βλάψετε τον εαυτό σας ή να αυτοκτονήσετε, κατανοήστε αμέσως τη σοσιαλδημοκρατική αυταπάτη. Χρησιμοποιείστε την πείρα παλαιότερων κυβερνήσεων καθώς και άλλων χώρων.

Μπορεί να σας βοηθήσει εάν πείτε σε ένα μέλος του ΚΚΕ ή ένα στενό φίλο του κόμματος ότι έχετε κατάθλιψη ή αγχώδη διαταραχή και να τους ζητήσετε να διαβάσουν αυτό το φυλλάδιο. Μπορείτε να ζητήσετε να σας πουν αν πιστεύουν ότι η αντίληψή σας έχει βελτιωθεί, ή να σας βοηθήσουν να αλλάξετε τον τρόπο δράσης σας.

Χρήση σε παιδιά και εφήβους κάτω των 18 ετών

Κανονικά, το Cipralex δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε παιδιά και εφήβους κάτω των 18 ετών. Επίσης, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι οι ασθενείς κάτω των 18 ετών παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο καταστροφής της εγκεφαλικής λειτουργίας, όπως απόπειρες αυτοκατάδοσης, αντικομμουνιστικές σκέψεις και εχθρικότητα απέναντι σε εργατικούς αγώνες (επιθετικότητα, αντιδραστική συμπεριφορά και θυμός, ως επί το πλείστον), όταν λαμβάνουν αυτήν την κατηγορία φαρμάκων. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι γιατροί λήπτες του φαρμάκου συνταγογραφούν το Cipralex σε ασθενείς κάτω των 18 ετών, εφόσον έχουν καταστραφεί οι ίδιοι τόσο πολύ που θεωρούν ότι αυτό είναι προς όφελός τους. Εάν ο γιατρός σας έχει συνταγογραφήσει το Cipralex για ασθενή κάτω των 18 ετών και επιθυμείτε να το συζητήσετε περαιτέρω, σας παρακαλούμε να μην τον επισκεφτείτε εκ νέου αλλά να αλλάξετε γιατρό. Όταν το Cipralex λαμβάνεται από ασθενείς κάτω των 18 ετών, θα πρέπει να ενημερώσετε κάποιον γείτονα που να έχει διατηρήσει την εγκεφαλική του λειτουργία ακόμα και εάν δεν εκδηλωθούν ή δεν επιδεινωθούν οποιαδήποτε από τα συμπτώματα που προαναφέρθηκαν. Επιπλέον, τα αποτελέσματα μακρόχρονης ασφάλειας του Cipralex, αναφορικά με την ανάπτυξη του οργανισμού, την ωρίμανση και τη νοητική και συμπεριφορική ανάπτυξη, σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα είναι αποδεδειγμένα αρνητικά.

Λήψη άλλων φαρμάκων

Παρακαλούμε πείτε στο γιατρό σας εάν λαμβάνετε ή εάν λαμβάνατε μέχρι πρόσφατα οποιαδήποτε άλλα φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων και των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων.

Πείτε στο γιατρό σας εάν λαμβάνετε κάποιο από τα ακόλουθα φάρμακα:

•‘Μη εκλεκτικοί αναστολείς της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (MAOs)’, περιέχουν πάρα πολλές δραστικές ουσίες όπως ΜΛ ΚΚΕ, ΕΚΚΕ κα.

Εάν έχετε λάβει οποιοδήποτε από αυτά τα φάρμακα, θα πρέπει να περιμένετε 14 ημέρες πριν αρχίσετε να παίρνετε Cipralex. Αφού διακόψετε το Cipralex, θα πρέπει να αφήσετε 7 ημέρες πριν αρχίσετε να παίρνετε οποιοδήποτε από τα παραπάνω φάρμακα.

•‘Μη Αναστρέψιμοι, εκλεκτικοί αναστολείς της MAO-A’, που περιέχουν ΠΑΜΕ (χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της κατάθλιψης).

•Μη αναστρέψιμοι αναστολείς της MAO-B’, που περιέχουν ΚΚ (χρησιμοποιούνται για την θεραπεία ταξικών νόσων). Αυτά θα αυξήσουν το κίνδυνο εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών για τους αστούς.

Γονιμότητα, κύηση και γαλουχία

Ενημερώστε τον γιατρό σας εάν είστε έγκυος ή σχεδιάζεται με μείνετε έγκυος. Μην παίρνετε το Cipralex εάν είστε έγκυος ή θηλάζετε εκτός εάν έχετε συζητήσει με το γιατρό σας για τους ενδεχόμενους κινδύνους και οφέλη.

Εάν λαμβάνετε Cipralex κατά τους τελευταίους 3 μήνες της εγκυμοσύνης σας θα πρέπει να γνωρίζετε ότι ενδέχεται να παρατηρηθούν τα ακόλουθα συμπτώματα στο νεογέννητο: δυσκολία στην αναπνοή, μπλε απόχρωση του δέρματος, σπασμοί, αλλαγές της θερμοκρασίας του σώματος, δυσκολία στον θηλασμό, έμετος, χαμηλά επίπεδα σακχάρου, σφιγμένοι ή χαλαρωμένοι μύες, έντονα αντανακλαστικά, τρέμουλο, νευρικότητα, ευερεθιστότητα, λήθαργος, συνεχές κλάμα, υπνηλία και δυσκολία στον ύπνο. Εάν το νεογέννητο βρέφος σας παρουσιάσει οποιαδήποτε από τα ανωτέρω συμπτώματα, παρακαλούμε ενημερώστε αμέσως ένα κομμουνιστή γείτονα.

Βεβαιωθείτε ότι η μαία σας και / ή το γιατρό σας γνωρίζουν για το Cipralex. Όταν λαμβάνονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ιδιαίτερα κατά τα τελευταίους 3 μήνες, φάρμακα όπως το Cipralex θα αυξήσουν τον κίνδυνο μιας σοβαρής κατάστασης στα μωρά, που ονομάζεται τυχοδιωκτική υπερ-αστών του νεογνού (ΤΥΑN), καθιστώντας το μωρό να μην αναπνέει και να εμφανίζεται μπλε. Αυτά τα συμπτώματα συνήθως ξεκινούν κατά τις πρώτες 24 ώρες μετά τη γέννηση του μωρού. Εάν αυτό συμβεί στο μωρό σας πρέπει να επικοινωνήσετε άμεσα με τον Γραμματέα της ΟΒ της ΚΝΕ στην περιοχή σας.

Εάν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης λαμβάνετε το Cipralex, πρέπει να το διακόψετε απότομα.

Ρωτήστε το γιατρό ή τον φαρμακοποιό σας για συμβουλές πριν πάρετε οποιοδήποτεφάρμακα.

Οδήγηση και χρήση μηχανημάτων

όταν βεβαιωθείτε για την επίδραση του Cipralex πάνω σας, δε θα οδηγείτε αυτοκίνητο ή θα χειρίζεστε μηχανήματα.

Κι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει

Προεκλογικά στιγμιότυπα

Η προεκλογική περίοδος ολοκληρώθηκε επίσημα χτες τα μεσάνυχτα –αν και οι σφοι συνεχίζουν να τρέχουν μέχρι την τελευταία σταγόνα της προθεσμίας και των δυνάμεών τους, για να πετύχουν το καλύτερο δυνατό. Και ευτυχώς που ήταν σύντομη από μια άποψη, πριν προλάβει να αυξηθεί κι άλλο η πίεση από τις συμπληγάδες του δικομματισμού.

Από την άλλη όμως τελείωσε πολύ νωρίς, πριν δηλ προλάβουμε να χορτάσουμε το αστικό πατατάκι και κάποιες μοναδικές στιγμές που άφησε πίσω του. Εκ των οποίων τις καλύτερες επιχειρώ να παρουσιάσω σύντομα παρακάτω.

Η εμφάνιση του γγ στο μέγκα, όπου ήταν αποφασισμένος να μην αφήσει να το διακόψουν και συνέχιζε απτόητος, παρά τις.. ομορφιές και τις απεγνωσμένες προσπάθειες των οικοδεσποτών του.

Κύριε κουτσούμπα! Κύριε κουτσούμπα. Καλέ, ου-ου…

Λίγες μέρες αργότερα στον αντένα, ήταν ελαφρώς βραχνιασμένος από τη συγκέντρωση στον πειραιά και άλλο που δεν ήθελε κι η χούκλη, που βρήκε ευκαιρία να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα και να τον απαλλάξει ευγενικά. Έτσι νόμιζε… Ο κούτσι συνέχισε απτόητος, χωρίς να του κοπεί η φόρα, ενώ η άλλη είχε κάνει ήδη την αποφώνηση.

Σε ένα αντίστοιχο σκηνικό με το πρωινό δίδυμο του σκάι και το συνήθη διαχωρισμό του «καλού» (λυριτζής) και του κακού μπάτσου που τρολάρει και διακόπτει (οικονόμου), η μπαλλού έβαλε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του, με αριστοτεχνικό τρόπο, κάνοντας τη ρένα δουρου-τι να αναρωτηθεί ρητορικά με αντίστροφο σεξισμό: γιατί ρε αλεξάνδρα τους τον δίνεις τόσο άσχημα;

Μπορεί να το ‘χει το όνομα…

Μια ατάκα του νεοδημοκράτη αραβανιτόπουλου, αν θυμάμαι καλά, στο έψιλον, απέναντι στη νάντια βαλαβάνη, με το αμίμητο: δεν κινδυνολογούμε εμείς, αυτοί είναι ο κίνδυνος.

Όχι, δεν το μεταφέρω με δόση υπερβολής. Και όχι δεν το είπε χαριτολογώντας.

Η περιβόητη εμφυλιοπολεμική ομιλία του βορίδη με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του σαμαρά στο βάθος να τον δείχνουν λες και είναι καταζητούμενος εγκληματίας. Όπως περίπου δηλ θα το βλέπουν, μετά το αυριανό αποτέλεσμα, που θα ανοίξει ο ασκός του αιόλου και η κούρσα της διαδοχής του.

Οι συγκεντρώσεις νεοδημοκρατών σε σπίτια, με τη συριζαία μάλλον άντζυ σαμίου (ναι ακόμα κι αυτή) να τους παίρνει στο ψιλό και να σχολιάζει πως μοιάζουν με επιδείξεις τάπερ.

 Το σύνθημα κάτι πασπιτών στην ομιλία του γαπ.

Εμείς για σένα και εσύ για μας. 
Για αξίες πολεμάμε, για αξίες πολεμάς!

Όταν ο άλλος βάζει αυτογκόλ, τι άλλο σου μένει να πεις…

Μια επίδειξη γνώσεων, μόρφωσης και καλλιέργειας της πασόκας αλ σάλεχ, σε μια αντιπαράθεσή της με τη βαλαβάνη, για την εκλογή πτδ. Όπου το κλασικό επιχείρημα της συγκυβέρνησης ήταν πως την περασμένη δεκαετία υπήρχε ως κεκτημένο η συναινετική εκλογή του, και το κλασικό αντεπιχείρημα του σύριζα έλεγε πως στην ιστορία της μεταπολίτευσης μόλις τρεις από τις εννιά συνολικά –αν δε με απατά η μνήμη μου- εκλογές ήταν αποτέλεσμα ευρείας συναίνεσης, συνεπώς η δική τους στάση δεν ήταν κάτι το πρωτοφανές, όπως αντιμετωπίστηκε υποκριτικά από πολλά μμε.

Η αλ σάλεχ ζήτησε συγκεκριμένα στοιχεία για του λόγου το αληθές. Η βαλαβάνη της πρότεινε ενδεικτικά ένα άρθρο του δελαστίκ, εκείνης της μέρας, που καταπιανόταν με το θέμα, για να πάρει τη φοβερή απάντηση:

-Δε διαβάζω δελαστίκ! (ούτε εγώ κοπελιά, αλλά άλλο σου λέει).

Κι όταν η (κάποτε) τίμια νάντια άρχισε να της το εξηγεί με πιο απλά λογάκια, η αλ σάλεχ –γνωρίζοντας πως αυτό που βολεύει το δικό της επιχείρημα είναι μόνο η περασμένη δεκαετία- είπε το απαράμιλλο, το ασύλληπτο:

-Να μας πείτε όμως για τώρα, πρόσφατα, όχι… πριν τη μεταπολίτευση.

Κι η βαλαβάνη, φανερά κουρασμένη με τη συνομιλήτριά της, της είπε με όση ψυχραιμία της είχε απομείνει.

-Πριν τη μεταπολίτευση είχαμε άλλο πολίτευμα, δεν εκλέγαμε πτδ. Δε βλάπτει να διαβάζουμε και λίγη ιστορία.

Στην ίδια εκπομπή, ο πρωτούλης έλεγε στην τοποθέτησή του για τη διαδικτυακή συνέντευξη τσίπρα στο τουίτερ, που είχε προηγηθεί την ίδια μέρα και την είχε παρακολουθήσει με κάτι φίλους του. Και σχολίαζε τα διάφορα μαργαριτάρια της, καθώς ο αποστειρωμένος και καλοσιδερωμένος προεκλογικός λόγος του αλέξη δεν άφηνε κανένα περιθώριο… ριζοσπαστικών παρερμηνειών. Πχ θα παραμείνουμε στο νάτο, μακελεύοντας τους λαούς, αλλά θα το κάνουμε λεβέντικα, με το κεφάλι ψηλά.

Οπότε σε κάποια στιγμή η σαράφογλου, που προφανώς δεν τον πρόσεχε και είχε πάει στο ενδιάμεσο νοερά για τσιγάρο, βγάζει το αήττητο συμπέρασμα, που το είχε προφανώς έτοιμο από πριν.

-Δηλ εσείς λέτε πως ο σύριζα θα αθετήσει όσα λέει προεκλογικά.

Το ότι ο πρωτούλης συγκράτησε την ψυχραιμία του και της απάντησε σοβαρά, τον καθιστά στα μάτια μου άξιο πολλών συγχαρητηρίων.

Οι δύο κλασικές –πιο πολύ κι από τους μαρξ, ένγκελς- και τόσο μονότονα επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις προς τους δικούς μας τηλεοπτικούς εκπροσώπους.

Γιατί δε συνεργάζεστε με το σύριζα;

ή εναλλακτικά

Θα δίνατε ψήφο ανοχής στο σύριζα;

και

Γιατί δεν κερδίζετε εσείς από τη δυσαρέσκεια του κόσμου;

Σαν sosάκια στις εξετάσεις, τις είχαν μάθει απέξω οι δικοί μας κι απαντούσαν τυφλοσούρτη.

Οι σπάνιες ομαδικές εμφανίσεις της φυλής του εξωκοινοβουλίου σε τηλεοπτικά πάνελ. Κι είναι κρίμα που δεν ήταν υποψιασμένοι –ή απλά δεν τους ενδιέφερε- οι συντονιστές των τραπεζιών, για να τους ρωτήσουν πχ τις μεταξύ τους διαφορές και να γίνει το έλα να δεις.

Σε μία απ’ αυτές λοιπόν –που δυστυχώς δεν ανέβασε ο άλφα στη σελίδα του, για να υπάρχει στο αρχείο, μνημείο στους αιώνες- ο γραφικός αϊβαλιώτης του λαος, έβγαλε ένα κόκκινο βιβλιαράκι και έβγαλε, λέει, κόκκινη κάρτα στο σάββα μιχαήλ, νομίζω, για όσα έλεγε. Για να κοκκινίσει στο καπάκι κι ο σάββας απ’ τα νεύρα του και να περιλάβει το φασίστα.

Η άλλη εμφάνισή τους ήταν στο σταρ, μαζί με ένα σωρό εξωτικά φρούτα, από τον χαρίζω οικόπεδα, που περιμένει από τους ψηφοφόρους να κρατήσουν την υπόσχεσή τους και να ψηφίσουν τον κανένα, γιατί αυτός λέει είναι ο κανένας…

Όχι δεν είναι αυτός ο κανένας

 …μέχρι τον ιπποκράτη σαβούρα και τον ελ.λά.δα, που έλεγε πως αν δε βρουν οι πιστοί ψηφοφόροι του τα ψηφοδέλτιά τους, μπορούν να πάρουν ένα λευκό χαρτί από το δικαστικό αντιπρόσωπο και να γράψουν πάνω του το όνομα του συνδυασμού.

Σαν τιμωρία, στην πτέρυγα με τους τροφίμους του ψυχιατρείου για τους αντιφρονούντες..

Και μες σε αυτόν τον πανικό, ο μεν βητάς-μαρς να λέει, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ότι στόχος τους είναι να μπουν στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό· κάποιος από τους τρότσκες –νομίζω η οκδε- να κάνει λόγο για.. επανεκκίνηση της οικονομίας –τι λες τώρα. Ενώ ο μουλάς είπε κάτι για το σάξες στόρι, με τον τόνο στο άλφα, γιατί προφανώς του υπέδειξαν να μην τονίζει όλες τις ξενικές λέξεις στη λήγουσα, ιντερνέτ, φεϊσμπούκ, κτλ, όπως κάνουν οι παλαιοκομμουνσιτές, κι αυτός το παράκανε.

Τα σποτάκια είναι μια ειδική κατηγορία-ανάρτηση από μόνα τους και θα ήταν κρίμα και άδικο να τα στριμώξουμε εδώ σε μια παράγραφο. Αλλά η παιδόφιλη καμενιά του καμμένου κέρδισε στο νήμα, πιστεύω, όλα τα υπόλοιπα. Εκτός συναγωνισμού παίζουν το σποτάκι του γκλέτσου, της ελλάδας και του γιαγκόναν, που εντάσσονται στην κατηγορία: παρατράγουδα, της ανίτας πάνια.

Κι εγώ ξαναρωτώ: πού βρήκε ρε σεις τόσα λεφτά η οκδε για το σποτάκι της, που έπαιζε σε όλα τα κανάλια και σε ώρες αιχμής;

Νεότερη ενημέρωση: Με βάση την ενημέρωση από το παρακάτω σχόλιο και την καλοσύνη που είχαν από την ΟΚΔΕ να μου στείλουν διευκρινιστικό μήνυμα σχετικά με το θέμα, διορθώνω το παραπάνω σημείο και αντιγράφω το εξής:

Το πιο πιθανό είναι ότι δεν το γνωρίζεις αλλά υπάρχει κάποιος δωρεάν διαφημιστικός χρόνος στα πανελλαδικά κανάλια εκτός από τα δεκάλεπτα (20% του συνολικού χρόνου) που κατανέμεται ισομερώς και στα 22 κόμματα που κατεβαίνουν. Με βάση αυτόν έγινε ο προγραμματισμός για το μικρό σποτ της ΟΚΔΕ. Επιλέχτηκαν μικρό σποτ (20") και λίγες προβολές στις πιο καλές ζώνες.

Από την ΟΚΔΕ δεν δόθηκε ούτε ένα ευρώ... 

Ιδού και το σχετικό ΦΕΚ:

http://www.odigostoupoliti.eu/vouleftikes-ekloges-2015-provoli-kommaton-sta-mme/#sthash.QnUXIBwZ.dpbs

Κατά συνέπεια, ζητώ συγνώμη για τις λανθασμένες εντυπώσεις που άφηνε το παραπάνω σημείο και επαναδιατυπώνω σε διαφορετική βάση το ερώτημα, που αποτελεί -όπως και το προηγούμενο εξάλλου- ειλικρινή απορία.

Γιατί δεν αξιοποιούν και οι υπόλοιπες οργανώσεις του εξωκοινοβουλίου αυτή τη δυνατότητα, εφόσον προφανώς δε διαθέτουν αρκετά χρήματα, για να ακριβοπληρώσουν τηλεοπτικό χρόνο;

-.-.-

Η νέο-πασοκική αλαζονεία των συριζαίων, που διέκοπταν τους πάντες, παντού και πάντα, για να τα σχολιάσουν όλα. Κι όπως λέει κι ο sniper, σε κάποια φάση είχα την αίσθηση πως στη μέση από το δικό μας σποτάκι, όταν το πετύχαινα, θα χωνόταν ξαφνικά ένα σποτάκι του σύριζα να το διακόψει, έτσι για τη φάση…

Το περιβόητο «πρόγραμμα της θεσσαλονίκης», που χώρια από την κριτική που μπορεί να του κάνει κανείς, αναφέρεται ξανά και ξανά, λες και είναι καμιά σπουδαία επεξεργασία, πχ σαν το πρόγραμμα της γκότα. Που ακόμα και της ερφούρτης δηλ, πιο προχώ και συνεκτικό το λες.

Η άτυπη κόντρα για τον τίτλο του «κόμματος των δημοσιογράφων», με βάση τη σύνθεση των ψηφοδελτίων, μεταξύ ποταμιού και ανταρσυα-ναρ (όπου είναι περίπου νόμος να δημοσιογραφείς, για να γίνεις στέλεχος).

Με την ευκαιρία, να κάνουμε μια ειδική αναφορά στην υποψηφιότητα σε μια καλτ «δημοσιογραφική» υποψηφιότητα από τον εξωκοινοβουλευτικό χώρο (ναρ, τι άλλο;), με σπάνια σεμνότητα και παντελή έλλειψη διάθεσης αυτοπροβολής..

Διαβάζουμε πχ σε αυτόν το σύνδεσμο (με πληροφορίες παρμένες από συντρόφους του –δηλ από τον ίδιο- στον ανταρσυα).

Τα τελευταία χρόνια με τα μνημόνια και τα χρέη ενίοτε πιάνει τον εαυτό του να σιγοτραγουδάει τους στίχους του ΕΑΜ «θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά».

Ναι αλλά μη βιάζεστε. Έχει και καλύτερο.

Υποστηρίζει με σθένος ότι η αριστερά δεν πρέπει να διαφημίζει προσωπικές υποψηφιότητες, αλλά πολιτικές θέσεις.

Όμως την τελευταία φορά που σκέφτηκε έτσι στις Δημοτικές, δεν το είπε ότι κατεβαίνει, ούτε στους παλιούς του συμμαθητές, και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχασε την έδρα στο Δημοτικό Συμβούλιο για 35 ψήφους. Την έδρα, δε, έλαβε ένας Πασόκος νεοφιλελεύθερος εργοστασιάρχης που το παίζει δήμαρχος, αλλά βασικά είναι τσιράκι των αφεντικών και δεν διστάζει να δεχτεί χορηγίες από την Κόκα Κόλα παρότι αυτή άφησε ανέργους τόσους συμπολίτες μας.

Καταλάβατε δηλ; Το κάνει για να μην χάσει η ανταρσυα την έδρα, όχι για τη δική του προβολή. Μικρή λεπτομέρεια: αυτή τη φορά η ανταρσυα είναι μόλις καμιά 150αριά χιλιάδες μακριά από το όριο του 3% και τη συμμετοχή στο κοινοβούλιο. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Το μόνο που μετράει είναι η έλλειψη αυτοπροβολής. Πάνω απ’ όλα.

Λες να κατέβω και για πρωθυπουργός ή όχι ακόμα;

Και με αυτό, ας βάλουμε μια τελεία (αλά γκλέτσος), για να μην ξεχειλώσει και τρέχουμε μετά να το μαζεύουμε σφοι.

Γιατί Κουκουέ

Έφτασε λοιπόν αυτή η στιγμή, που όλα όσα γράφαμε και συζητούσαμε, καταλήγουν στο δια ταύτα, στο «γιατί κουκουέ»; Και μπορεί να μην υπάρχει ιδιαίτερη πρωτοτυπία στον τίτλο αυτών των αναρτήσεων, αλλά κάθε άνθρωπος είναι από μόνος του ένας πρωτότυπος συνδυασμός σκέψεων, ιδεών και παραστάσεων, που τον οδηγούν από διάφορα μονοπάτια στον ίδιο δρόμο, που είναι μονόδρομος για να αλλάξουμε τον κόσμο.

Κουκουέ λοιπόν, γιατί είναι ντροπή στον εργάτη, στο σκλάβο ντροπή, να υποκύψει στη λαίλαπα του πασόκ, των γενόσημών του και των νεότερων κακέκτυπών του, στην άλωση των συνειδήσεων και την ανάθεση σε άνωθεν σωτήρες. Για να μπορείς να λες σφε αναγνώστη μια μέρα στα εγγόνια σου, με το κεφάλι ψηλά: εγώ μια φορά πασόκ δεν ψήφισα ποτέ στη ζωή μου και έχω καθαρό το κούτελό μου.

Γιατί το κουκουέ είναι μονόδρομος για όποιον νιώθει γενικά αριστερός, χωρίς να το αναλύει περισσότερο, αλλά δεν μπορεί να βλέπει τα κόκκινα λάβαρα και τα σύμβολα του εαμ να μπαίνουν στη βιτρίνα σα ξεσκονόπανα, για να καλύψουν τη σοσιαλδημοκρατική σκουριά, το βούρκο του νατο και του ευρωμονόδρομου, τη βρωμιά του κόσμου της εκμετάλλευσης.

Γιατί είναι η πιο τίμια επιλογή ακόμα και για όποιον αισθάνεται δεξιός και βλέπει τα κόμματα και τις κυβερνήσεις που ψήφισε να τον έχουν φέρει στο όριο της επιβίωσης, να του παίρνουν το σπίτι και να κάνουν πράξη όλες εκείνες τις απειλές, που έλεγαν πως θα συμβούν, αν έρχονταν ποτέ στα πράγματα οι κομμουνιστές.

Γιατί πάνω απ’ όλα nous sommes προλετάριοι. Εργάτες, αγρότες, φοιτητές. Άνεργοι κι εβέ. Κομμάτι μιας λαϊκής συμμαχίας, με κοινωνική βάση, για την οποία μόνο οι κομμουνιστές κάνουν λόγο, χωρίς να την κρύβουν πίσω από θολά παναριστερά κι αντιμνημονιακά μέτωπα, που στενεύουν την απεύθυνσή της.

Γιατί ακόμα κι αν το κριτήριο μπροστά στην κάλπη φτάνει μέχρι το δίπολο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», δεν υπάρχει πιο συνεπής αντιμνημονιακή ψήφος από τη στήριξη του κκε, που είχε καταθέσει άλλωστε και σχετική πρόταση νόμου για την οριστική κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων του, με ένα άρθρο. Κι όχι για το σκίσιμο, που έγινε πολιτική καταγγελία, μετά σταδιακή αναίρεση, δηλ εξάμηνη παράταση, ήτοι πρόγραμμα ντράγκι, που σημαίνει δηλ μνημόνιο διαρκείας. Να δεις τι σου ‘χω για μετά…

Γιατί αυτή η προεκλογική περίοδος είχε την πιο κούφια αντιπαράθεση, κυρίως μεταξύ των κομμάτων εξουσίας, πιο ανούσια κι από το δίπολο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» των περασμένων εθνικών εκλογών. Και τα πιο ανόητα τηλεοπτικά σποτάκια, σε έναν άτυπο διαγωνισμό κακογουστιάς και το θεατή στη μέση, με το πατατάκι στο στόμα, να βλέπει να υποτιμούν συστηματικά τη νοημοσύνη του σαν εθνικό νόμισμα. Εμπόριο φόβου και τρομολαγνεία vs εμπόριο ελπίδας και γλυκερές αυταπάτες. Η συνέχεια στην οθόνη μας, εκτός κι αν κάνουμε την έκπληξη και βγούμε στους δρόμους.

Κουκουέ γιατί δε θέλει να κυβερνήσει. Ναι, αυτό ακριβώς που άλλοι το εκλαμβάνουν ως αρνητικό επιχείρημα, είναι η ειδοποιός διαφορά του κόμματος. Οι κομμουνιστές δεν ενδιαφέρονται για ζεστές θεσούλες και οφίτσια, ούτε κοροϊδεύουν το λαό πως μπορεί να αλλάξει κάτι με μια απλή κυβερνητική αλλαγή στις σημερινές συνθήκες. Το κουκουέ είναι το μόνο κόμμα που δε ζητάει την ψήφο του λαού, για να κυβερνήσει, αλλά τον ξεσηκωμό του, για να αλλάξει τάξη στην εξουσία και να.. «κυβερνήσει» ο ίδιος ο λαός.

Γιατί είναι ο χειρότερος εφιάλτης του ποικιλόχρωμου οπορτουνισμού, με την απαλή κι εξ αριστερών κριτική στο σύριζα, για να είναι πιο… συνεπής –λες και είναι ζήτημα ασυνέπειας η πολιτική του. Και γιατί σε μια εποχή που ο μαρξ «γίνεται ξανά επίκαιρος» κι «επιστρέφει στη μόδ», για να στρεβλώσουν τη σκέψη του… σε μια εποχή που η κρίση και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού είναι οξύτερα και πιο φανερά από ποτέ, καθιστώντας μονόδρομο την εναλλακτική πρόταση που τα υπερβαίνει… μόνο το κουκουέ επιμένει να μιλάει ανοιχτά για το σοσιαλισμό και ζυμώνει την αναγκαιότητά του, ψάχνεται, μελετά τα σχετικά ζητήματα και προχωράει στις αντίστοιχες προγραμματικές επεξεργασίες.

Γιατί την κυριακή, μπορεί να μην κρίνεται αν θα έχουμε ή όχι σοσιαλισμό στην ελλάδα (κι αλίμονο αν αυτό κρινόταν με εκλογές), αλλά υπάρχει συγκεκριμένη εμπειρία μετά τις εκλογές του 12’, αν το άσχημο αποτέλεσμα του κουκουέ ωφέλησε ή όχι το λαϊκό κίνημα και την ανάπτυξη αγώνων –και πώς συνέβαλε αντίστοιχα η εκλογική εκτίναξη άλλων δυνάμεων. Κι είναι μια πείρα πολύτιμη κι ακριβοπληρωμένη, για να μην τη λάβει κανείς υπόψη και να την ξεπεράσει με ελαφριά καρδιά.

Γιατί εφόσον άντεξε και ξεπέρασε τη.. συντέλεια του 89-91’, και βγήκε πιο δυνατό από κάθε άλλο κκ από την παγκόσμια κρίση του κομμουνιστικού κινήματος, μπορεί να υπερβεί τα πάντα.

Γιατί κάνει τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στο δρόμο, ενώ τα κόμματα εξουσίας κλείνονται σε μικρά σπίτια και φιλικές γυάλες, χωρίς να μπορούν να συγκινήσουν ή να κινητοποιήσουν ευρύτερες μάζες.

Γιατί αν δεν ξεπεράσεις τους φόβους σου και τα εκβιαστικά ψευδοδιλήμματα στην ιδιωτική μοναξιά που σου προσφέρει το παραβάν, αν δεν κάνεις έστω αυτό το μικρό βήμα, πώς θα κάνεις αργότερα το μεγαλύτερο, όταν χρειαστεί, σε μια πιο κρίσιμη μάχη;

Κουκουέ, γιατί… τι άλλο; Το αίμα νερό δε γίνεται.

Και κουκουέ να μην είχα, πάλι κουκουέ θα έπαιρνα.

Γιατί, όπως λέει ο πάνος ζάχαρης

Η Ακρόπολη είναι ομορφότερη, όταν διαολοστέλνει τους φονιάδες

και θέλω να ψηφίζω το ίδιο κόμμα με τον Σιφωνιό και όχι με τη Γιάννα.

Και γιατί, όπως λέει η τιτίκα σαριγκούλη –που τόλμησαν να ειρωνευτούν κάποιοι αδαείς ναρίτες…

Εάν δε βγει ενισχυμένο το ΚΚΕ, την έχουμε βάψει…

Υγ: στο πάνω δεξί μέρος του μπλοκ, μπορείτε να δείτε και να ψηφίσετε στην καινούρια ψηφοφορία της κε, με θέμα την επόμενη μέρα και το πρόσωπο-παράγοντα εκείνο, που θα γίνει η φωνή της συνείδησης της νέας κυβέρνησης σύριζα και θα βάλει τις απαραίτητες κόκκινες γραμμές. Καλό βόλι..

Την έχουμε μεγαλύτερη

Ε λοιπόν, για τα δεδομένα των αναθεωρητών, οφείλω να ομολογήσω πως η συγκέντρωση της ομόνοιας είχε αρκετό κόσμο, όπως φαίνεται. Βέβαια.. η πλατεία ήτανε άδεια (και τρελός απ' τα σημάδια) βάση σχεδίου, για να φαίνονται γεμάτοι οι γύρω δρόμοι, χωρίς πολύ μπιρσίμ. Και πιθανότατα σήμερα είδαμε το αποκορύφωμα της δυναμικής που μπορεί να καταγράψει στους δρόμους η ελπίδα που έρχεται, λίγα 24ωρα προτού γίνει εξουσία (απογοήτευση και ιδιώτευση). Αλλά δεν υπάρχει λόγος να μειώσουμε το γεγονός και τη σημασία του. Για συγκέντρωση των αναθεωρητών, η παρουσία του κόσμου ήταν μαζική. Ίσως η μεγαλύτερη που έχει διοργανώσει ποτέ το κόμμα της κουμουνδούρου.

Ξέρεις λοιπόν τι είναι να βρίσκονται την ίδια ώρα στους δρόμους οι κομμουνιστές κι ένα κόκκινο ποτάμι να πλημμυρίζει το σύνταγμα και να σε αφήνει στη σκιά του; Ξέρεις τι είναι να βρίσκεσαι ένα βήμα πριν το μέλι της κυβέρνησης, να μεθάς από το άρωμά του μιλώντας για μέρες του 81', ραντεβού με την ιστορία κι άλλα τινά παρόμοια, αλλά να βλέπεις την πλάτη ενός κόμματος που προσπαθείς να απορροφήσεις εκλογικά και να λεηλατήσεις με εκβιαστικά διλήμματα τη βάση του, για να το βάλεις στο περιθώριο και να το εξαφανίσεις; Να επαίρεσαι για το ρεύμα που έχεις (όχι του λαφαζάνη, το εκλογικό) και να σε γειώνουν απότομα... "αυτοί που ξέχασαν να πεθάνουν" και που "έχουν μείνει στον περασμένο αιώνα";



Και εδώ γραπτός σύνδεσμος

Δεν αντέχεται τέτοιο κάζο. Συνεπώς, πώς να μην ωρύεται στη δικομματική ο πουλάκης, ότι το κουκουέ χτυπάει και υπονομεύει την ελπίδα που έρχεται, βοηθώντας τη δεξιά;
Οι οποίοι δεξιοί βέβαια μας τσουβαλιάζουν όλους μαζί, με το φτωχό τους το μυαλό (λες και οι άλλοι που έχουν θεωρητικά περισσότερο, δεν κάνουν το ίδιο ανόητο τσουβάλιασμα), και έζησαν σήμερα τον απόλυτο τρόμο (μετά τα τρομολαγνικά σενάρια για το ευρώ) βλέποντας τα σύνορα της σκομπίας, ομόνοια και σύνταγμα, να εαμοκρατούνται από ερυθροφρουρούς για ένα βράδυ, σαν εικόνα από τα προσεχώς και τις διώξεις που θα ζήσουν. Γιατί δεν καταλαβαίνουν πως ο σύριζα του σύγχρονου "και εις τη λαοκρατίαν πιστεύομεν" είναι από το δικό τους μετερίζι, για να εξασφαλίσει ακριβώς τη δική τους εξουσία. Και πως δεν κατεβήκαμε όλοι χτες για να πανηγυρίσουμε τις δηλώσεις του ντράγκι ή κάτι παρόμοιο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα εν όψει της κάλπης.

Θα μου πεις, εσύ απολίθωμα γιατί χαίρεσαι; Επιβεβαιώσατε πως την έχετε μεγαλύτερη και κάτι έγινε; Έμαθες κάτι που δεν ήξερες, κάτι καινούριο κι ελπιδοφόρο;
Από μία άποψη, όχι. Το κουκουέ εδώ και μερικά χρόνια διοργανώνει αναμφισβήτητα και με διαφορά τις μεγαλύτερες εκλογικές (και όχι μόνο) συγκεντρώσεις πανελλαδικά, κινητοποιεί τον περισσότερο κόσμο, παρά τις διακυμάνσεις της εκλογικής του απήχησης και της δουλειάς με τον κόσμο, -η οποία όμως αποδεικνύεται πως έχει πιο μόνιμα χαρακτηριστικά σε αυτό το κομμάτι όπου έχει φτάσει και στο οποίο απευθύνεται.

Αλλά ναι, έχει μια σημασία να το επαναλαμβάνουμε και να το τονίζουμε. Γιατί εάν την επαύριο των εκλογών έρθει ένα μέτριο εκλογικό αποτέλεσμα για το κόμμα, θα βγει σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο (αυτοί που αποτελούν το μεταβατικό κορμό και την κυβέρνηση με κορμό σύριζα και λίγη μαρξίζουσα πασπαλισμένη άχνη ζάχαρη για γαρνίρισμα) και θα ωρύεται για το κόμμα, την ηγεσία, την κατάντια, τον κατήφορο χωρίς τέλος, την καταστροφή και πάει λέγοντας.

Οπότε ναι, έχει μια σημασία να το τυπώσουμε και να θυμηθούμε αυτό που μπορεί να έχει πραγματική αξία από μια προεκλογική περίοδο για τους κομμουνιστές. Την οργάνωση, τη μαζική παρουσία και τη συμμετοχή του κόσμου. Και από αυτήν την άποψη, αν θέλετε -που έλεγε και η αλέκα, που τώρα λέει έλειψε σε κάποιους, άλλο που αν την ξανάβλεπαν στις κεντρικές εκδηλώσεις (γιατί ήταν μάχιμη έτσι κι αλλιώς ως επικεφαλής του επικρατείας και σε αυτήν την καμπάνια) θα ρώταγαν πότε επιτέλους θα την αλλάξει το κουκουέ, κι αν θα τη βαλσαμώσει να μην του πάθει τίποτα...
Από αυτήν την άποψη λοιπόν, όπως έλεγα, ναι ρε φίλε/σφε αναγνώστη. Στο δρόμο την έχουμε μεγαλύτερη (τη δύναμή μας). Και θα την κάνουμε ακόμα μεγαλύτερη, χωρίς πλαστικά σημαιάκια, τεχνητά βοηθήματα (κάμερες, σκηνοθεσίες, κτλ) κι άλλα εφέ για την χόρταση του αποχαυνωμένου τηλεοπτικού κοινού. Στο δρόμο θα γίνουμε ακόμα περισσότεροι..

Υγ: ωραίο συγκεντρωμένο (από διάφορες πηγές) φωτορεπορτάζ μπορείτε να δείτε (εφόσον έχετε λογαριασμό στο τουίτερ) στο προφίλ του σφου με το προσωνύμιο tourloubouki
2: κι όπως λέει κι ένας άλλος σφος τουιτεράς

Κι άντε και συνεργαζόμασταν. Την Αυγή δεν τη σκέφτεστε; Που θα έπρεπε να σβήσει τόσα σφυροδρέπανα; Ταλαιπώρια...

Η απογοήτευση έρχεται

Πρώτη φορά αριστερά… Πονάει πάντα η πρώτη φορά. Αν και δεν είναι ακριβώς η πρώτη, μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Σαν ένα είδος παρθενορραφής που έκανε η τσούλα η ιστορία, όπως εξηγεί ο τριπολίτης στο ανεμολόγιο: την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα.

Μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Κι ο μανολιός τα ρούχα του. Γιατί οι ονομαστικές αλλαγές θα είναι σαρωτικές και ριζοσπαστικές.

Καταρχάς ο ενφια αναβαπτίζεται σε φόρο μεγάλης ακίνητης παρουσίας (φμαπ), με τον ίδιο τρόπο που άλλαξε πριν όνομα το χαράτσι.

Ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, ένα υπερώριμο αίτημα αστικού εκσυγχρονισμού που δεν απαιτεί θεωρητικά κάποια σοσιαλιστική επανάσταση για να υλοποιηθεί, μεταλλάσσεται σε ανάγκη… εξορθολογισμού της μεταξύ τους σχέσης.

Τα ματ μετεξελίσσονται σε όργανα κοινωνικής ειρήνης (που μπορούν να σχηματίσουν το αρκτικόλεξο «οκέι»), ενώ ο περιβόητος αφοπλισμός τους περιορίζεται μάλλον στην… τροχαία. Το κρέας βαφτίζεται ψάρι και τα γκλομπ τους λουλούδια.

Το πρόγραμμα των πρώτων εκατό ημερών (με τα πρώτα διατάγματα του κοινωνικού μετασχηματισμού) απλώνεται τελικά σε ορίζοντα τετραετίας. Κι αυτό μόνο εφόσον εξασφαλιστεί η πολυπόθητη αυτοδυναμία για το σύριζα.

Η καταγγελία του μνημονίου, το σκίσιμό του, η κατάργησή του με ένα άρθρο, κτλ, έγινε ξαφνικά παράτασή του για μερικούς μήνες. Και η κωλοτούμπα μπορεί να ολοκληρωθεί με τη μετονομασία του σε ΠΚΣ, που δεν είναι η γνώριμή μας πανσπουδαστική στα πανεπιστήμια, αλλά το πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας της αριστερής κυβέρνησης.

Μπορεί αντιστοίχως να καταρτιστεί κι ένα πρόγραμμα εθνικού οικονομικού σχεδιασμού, (ΠΕΟΣ), που θα είναι ο βασικός τρόπος αντιμετώπισης για το χρέος, με το οποίο ριμάρουν κιόλας.

Το λατινοαμερικάνικο venceremos αντικαθίσταται με το vinceró. Και η εργοδοτική αυθαιρεσία στο σκλαβοπάζαρο του ιδιωτικού τομέα, με το φόβο (που αλλάζει πλευρό) των εκμεταλλευτών και με το τραγούδι των νέων άνεργων, που με ένα μαγικό τρόπο θα νικήσουν, τώρα με την κυβέρνηση της αριστεράς.

Ενώ η επιβίωση γίνεται ελπίδα (που έρχεται). Και το ΕΠΙΖΩ… ΕνΠΙΖΩ, μαζί με το γνωστό σήμα της νίκης, που κυβερνητική α(η)δεία, διαβάζεται ως λάμδα. Μπροστά στις ΚΑνΠΕΣ, όλα γίνονται.

Η αυταπάτη πεθαίνει πάντα τελευταία

Με την κυβέρνηση σύριζα να κλειδώνει (είτε ως αυτοδύναμη, είτε με κορμό αυτόν), το βλέμμα όλων στρέφεται στην επόμενη μέρα. Που μπορεί και να τη δει κανείς με την αβάσταχτη ελαφρότητα που αρμόζει στο αστικό πολιτικό, όπως πχ κάποιοι τουιτεράδες που καταπιάστηκαν με το θέμα «τουί του μέλλοντος».

Η ανταρσυα γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση και κατεβαίνει στις εκλογές με σύνθημα ‘πρώτη φορά αριστερά’.

2089: Το ναρ αποχωρεί από την ανταρσύα, που κάνει κυβέρνηση συνεργασίας με το σύριζα.

Και πάει λέγοντας…

Η κουβέντα για την επόμενη μέρα δε σημαίνει ότι προεξοφλούμε ηττοπαθώς κάπόιο αρνητικό αποτέλεσμα ή τις εξελίξεις. Σημαίνει όμως πως πρέπει να μας βρει κατάλληλα προετοιμασμένους να αντιμετωπίσουμε την «ελπίδα που έρχεται» και τις ιδιαίτερες συνθήκες της αριστερής διακυβέρνησης, για να μην υπάρξει ούτε μια μέρα ανοχής κι αναμονής στη.. φιλολαϊκή astikñh διακυβέρνηση, που χάνει ήδη (πριν καν γίνει εξουσία) τη φόρα της και τα προοδευτικά της φτιασίδια. Και επειδή ακόμα και αυτή η κουτσουρεμένη ελπίδα πολύ γρήγορα θα διαψευστεί, το μείζον ζητούμενο είναι η διαχείρισή της, να μη μεταφραστεί σε (περαιτέρω) απογοήτευση κι ιδιώτευση, να μη βρει διέξοδο σε ανοιχτά αντιδραστικές, φασιστικές οδούς.

Ο μεγαλύτερος σκόπελος σε αυτή την κατεύθυνση είναι το λεγόμενο σύνδρομο του «σαςταλεγάκια». Που εκτός από την όποια αρνητική χροιά όμως, έχει και μια πολύ στέρεα και λογική βάση. Σε μια πρόσφατη τηλεοπτική συζήτηση πχ η συντονίστρια-δημοσιογράφος αναρωτιόταν ρητορικά: ποιος περίμενε άραγε πριν μερικά χρόνια πως θα είχαμε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού μεταξύ πασόκ και νέας δημοκρατίας; Και δε θυμάμαι αν είπε τίποτα ο δικός μας εκπρόσωπος, αλλά εγώ στη θέση του, θα σήκωνα το χέρι και θα το έβαζα επιδεικτικά μπροστά στη μούρη της παρουσιάστριας:

«Κυρία-κυρία-κυρία…. Κυρία να πω; Κυρία να πω;»

Ο κόσμος είναι όμως κι αυτός με τη σειρά του σα μικρό παιδάκι, που δε θέλει να του χτυπάς τα λάθη του και προτιμά να επιμένει πεισματικά σε αυτά, παρά να παραδεχτεί πως δεν είχε (και βασικά δεν ήθελε να) δει, κάτι που του είχες υποδείξει. Κι απαιτεί γερό στομάχι και μεγάλη τέχνη να παραμερίσεις τα όποια νεύρα από την ένταση του προεκλογικού τρεξίματος και τυχόν παλινωδίες του συνομιλητή σου. Να βάλεις τα δυνατά σου, για να μη φανείς σαν κακιασμένη «σας τα ‘λεγα» κασσάνδρα, που περιμένει τη δικαίωσή της από την αποτυχία των άλλων, και να μη θίξεις παιδικά πείσματα κι εγωισμού. Αλλά να πάρεις τον κοψοχέρη με το μέρος σου και να του δείξεις πως οι συνεχείς επιβεβαιώσεις των προβλέψεών σου από την ίδια τη ζωή δεν οφείλονται σε κάποιο κληρονομικό χάρισμα, παρά στη σκοπιά και τα εργαλεία της πολιτικής σου ανάλυσης. Να του δείξουμε δηλ ότι η ελπίδα δε θα έρθει σα σλόγκαν διαφημιστικού (η μέρα φεύγει, το τζόνι γουόκερ έρχεται) ούτε είναι κάλπηκη.Υπάρχει, αλλά σε άλλο δρόμο, πολύ πιο δύσβατο, αλλά με προοπτική.

Αυτή θα είναι η βασική πρόκληση της επόμενης ημέρας. Ιδού η ρόδος, ιδού το πήδημα, ιδού και αυτοί που περίμεναν να γυρίσει ο τροχός του πηδήματος για να έρθει η σειρά τους, αλλά θα το απολαύσουν τελικά από διαφορετική θέση απ’ αυτήν που νόμιζαν.

Λόγω της ημέρας

Για να μην περάσει απαρατήρητη η σημερινή επέτειος, λόγω των εκλογών και της ελπίδας που έρχεται, η κε του μπλοκ αντιγράφει μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του λάσζλο γκιούρκο «ο λένιν τον οκτώβρη», που κυκλοφόρησε πέρυσι από τη σύγχρονη εποχή.

«Η ζωή είναι προικισμένη με μια τέτοια διαβολική επιδεξιότητα, που όσοι είναι ανίκανοι να μισούν είναι ανίκανοι και να αγαπούν αληθινά. Ήδη η βία στην οποία υποτάσσεται και που διχάζει την ψυχή μας παραμορφώνοντας ριζικά τον άνθρωπο και που επιτρέπει ν’ αγαπάμε μόνο μέσα από το μίσος, από μόνη της καταδικάζει σε αφανισμό τις σημερινές συνθήκες ζωής.

Στη Ρωσία, στην χώρα όπου η γενική μέθοδος διάσωσης των ψυχών συνίσταται στον απεριόριστο πόνο, δε συνάντησα κανένα, δε γνωρίζω κανέναν που να μισούσε, να σιχαινόταν και να περιφρονούσε τόσο τη δυστυχία, τον πόνο και τα βάσανα των ανθρώπων όσο ο Λένιν…

Στα μάτια μου ο Λένιν είναι μεγάλος ακριβώς γιατί αμετάκλητα κι αλύγιστα μισούσε τις συμφορές των ανθρώπων, πίστευε με πάθος ότι οι κακουχίες δεν είναι η φυσικά προϋπόθεση της ύπαρξης, αλλά βάσανο που οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι και μπορούν να πετάξουν από πάνω τους».

«Καθετί το ασυνήθιστο εμποδίζει τους ανθρώπους να ζήσουν όπως θα ήθελαν. Οι άνθρωποι δεν επιθυμούν καθόλου τη ριζική αλλαγή των συνηθειών τους, αλλά την επέκτασή τους, αν γενικά επιθυμούν κάτι. Ο πόθος και ο αναστεναγμός της πλειοψηφίας είναι: «Μη μας ενοχλείτε στο να ζούμε, όπως έχουμε μάθει.

Ο Λένιν ήταν ένας άνθρωπος που έφερε μια τέτοια αναταραχή στη συνηθισμένη ζωή των ανθρώπων, όση κανένας πριν από αυτόν».

Γκόρκι

-.-.-

Ας μη μείνουμε όμως στα εκ των υστέρων εγκωμιαστικά αποσπάσματα. Ας δούμε κάποιες κρίσεις κι εκτιμήσεις από την περίοδο των θέσεων του απρίλη και την επαναστατική κατάσταση που διαμορφωνόταν στη ρωσία πριν τον οκτώβρη.

Ο Λένιν την ίδια κιόλας νύχτα της επιστροφής του, βραχνιασμένος, εξαντλημένος από την κούραση, εξέθεσε το πρόγραμμά του στους μπολσεβίκους ηγέτες που είχαν μαζευτεί στο παλάτι Κσεσίνσκαγια. Θα ήταν δύσκολο να φανταστείς πιο παράξενη σκηνή. Στην καλυμμένη με λευκό μάρμαρο αίθουσα υποδοχής των εραστών μεγαλοπριγκίπων, ανάμεσα σε φοίνικες κι ένα σιντριβάνι σπηλιάς, ακούστηκαν για πρώτη φορά οι θέσεις με αίτημα τη σοσιαλιστική επανάσταση. Την επόμενη μέρα τις ξαναείπε στους μπολσεβίκους ανιπροσώπους του σοβιέτ, μετά στην κοινή συνεδρίαση των μπολσεβίκων και των μενσεβίκων.

Η εντύπωση ήταν τρομακτική. «Θυμάμαι τον Μπογκντάνοφ, που καθόταν δύο βήματα από το βάθρο», γράφει ένας που ήταν παρών. «Αυτό είναι εφιάλτης», διέκοψε το Λένιν, «ο εφιάλτης ενός τρελού! Είναι ντροπή ακόμα και να συζητάμε για τέτοιες ανοησίες», φώναξε απευθυνόμενος προς το ακροατήριο, κατάχλωμος από το μίσος και την περιφρόνηση. «Ντροπιάζετε τον εαυτό σας! Μαρξιστές!»

Ακόμα και ανάμεσα στα στελέχη του κόμματός του δε βρέθηκε σχεδόν κανένας να το στηρίξει. Στην Επιτροπή της Πετρούπολης μόλις δύο στήριξαν το πρόγραμμά του. Δεκατρείς ψήφισαν εναντίον του. Όταν επέστρεψε, νόμιζε ότι θα τον συλλάβουν. Τον υποδεχόταν ένα κατενθουσιασμένο πλήθος, το συνόδεψε με μια θριαμβευτική πορεία μέσα στην πρωτεύουσα. Την επόμενη μέρα η μισή πόλη συζητούσε για την πτώση του.

-.-.-

«Όποιος λέει τέτοιες σαχλαμάρες δεν είναι επικίνδυνος. Ευτυχώς που γύρισε, τουλάχιστον αποκάλυψε τον εαυτό του» (Στάνκεβιτς, σοσιαλεπαναστάτης).

«Όταν βγήκαν οι θέσεις του Λένιν, πολλοί σύντροφοι είπαν: ο Λένιν ανήκει στη γραμμή της συνδικαλιστικής παρέκκλισης, δε γνωρίζει πια τη Ρωσία, δεν υπολόγισε τη δοσμένη στιγμή, κλπ» (Τσίχον, μπολσεβίκος).

«Ο Λένιν σήμερα ήρθε να πάρει το θρόνο που για τριάντα χρόνια είναι άδειος στην Ευρώπη –το θρόνο του Μπακούνιν. Οι καινούριες εκφράσεις του Λένιν απλά αντηχούν κάτι παλιό –τις ξεπερασμένες αλήθειες του πρωτόγονου αναρχισμού» (Γκόλντμπεργκ, μενσεβίκος).

«Ας ζει έξω από την επανάσταση, ώσπου εμείς, οι υπόλοιποι, θα πορευτούμε παραπέρα, στο δρόμο της επανάστασης» (Τσχέιντζε, μενσεβίκος, πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης).

«Ο Λένιν χτες στο σοβιέτ απέτυχε πλήρως. Τις θέσεις του για ειρήνη τις υπερασπίστηκε τόσο ξεδιάντροπα, που έπρεπε να αποχωρήσει μέσα σε κραυγές και βρισιές. Μετά από αυτό το χτύπημα, ποτέ δε θα συνέρθει πια. (Μιλιούκοφ, συνταγματικός δημοκράτης, Υπουργός Εξωτερικών).

«Το πρόγραμμά του το δέχτηκαν περισσότερο ειρωνικά, παρά με αγανάκτηση, το ένιωθαν όλοι τόσο ακαταλαβίστικο κι επινοημένο… Ακόμα και οι δικοί του σύντροφοι, οι μπολσεβίκοι, του γύρισαν ταραγμένοι την πλάτη» (Ζενζίνοφ, επαναστάτης σοσιαλιστικής).

«Αποτυχημένος άνθρωπος, που το κίνημα τον πέταξε στην άκρη» (Σκόμπελιεφ, μενσεβίκος).

«Ο λόγος του Λένιν είναι ένα αφηρημένο κατασκεύασμα που δείχνει ότι δεν κατάλαβε τη ρώσικη επανάσταση. Αν ο Λένιν γνωρίσει την πραγματική κατάσταση στη Ρωσία, ο ίδιος θα απαρνηθεί το κατασκεύασμά του» (Στεκλόφ, μπολσεβίκος).

«Ζει τελείως απομονωμένος, δεν ξέρει τίποτα, όλα τα βλέπει μέσα από το φανατισμό του, δεν υπάρχει γύρω του κανένας που να μπορούσε έστω και λίγο να τον βοηθήσει να προσανατολιστεί στα γεγονότα» (Κερένσκι, σοσιαλιστής επαναστάτης, Υπουργός Δικαιοσύνης).

«Τον Λένιν τον αγνοούν τόσο, που στην παρούσα φάση είναι τελείως ακίνδυνος» (Σουχάνοφ, μενσεβίκος).

«Τη μέρα εκείνη ο σύντροφος Λένιν δε βρήκε ούτε ανάμεσά μας κάποιον που να τον στηρίξει ανοιχτά» (Ζαλέζσκι, μπολσεβίκος).

«Ανάμεσα στους νεοαφιχθέντες αναρχικούς, ο Λένιν ταξίδεψε με σφραγισμένο βαγόνι από τη Γερμανία. Για πρώτη φορά εμφανίστηκε σε μια συγκέντρωση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στο κοινό και απέτυχε». (Μπιουκάναν, Βρετανός πρέσβης στην Πετρούπολη).

«Στο χτεσινό φύλλο της Πράβντα ο σύντροφος Λένιν δημοσίευσε τις «θέσεις» του. Αυτές αντανακλούν τις προσωπικές απόψεις του… Η πολιτική της Πράβντα έχει διατυπωθεί με σαφήνεια… στις προτάσεις που υποβλήθηκαν για την Προσωρινή Κυβέρνηση και τον πόλεμο, που τις επεξεργάστηκε το Γραφείο της ΚΕ και οι σύνεδροι μπολσεβίκοι τις αποδέχτηκαν. Ωσότου η ΚΕ και η Πανρωσική Ολομέλεια ενδεχομένως αλλάξει απόφαση, αυτές οι αποφάσεις αποτελούν το πρόγραμμά μας, που θα υπερασπιστούμε τόσο εναντίον του επαναστατικού οπορτουνισμού όσο και της κριτικής του συντρόφου Λένιν» (Κάμενεφ, μπολσεβίκος, συντάκτης της Πράβντα).

-.-.-

Ο Τσερνόφ έγραφε για τον Λένιν, τον Απρίλη του 1917:

«Ο Λένιν με βάση τις ικανότητές του είναι ένας μεγάλος άνθρωπος, όμως οι αφύσικες συνθήκες της παράνομης δουλειάς τον κατέστρεψαν και τον σακάτεψαν. Και ο ίδιος μπορεί να πει για τον εαυτό του τη γνωστή φράση: ‘Δεν ξέρω προς τα πού πάω τόσο βιαστικά, αλλά πηγαίνω αποφασιστικά’. Ο Λένιν είναι αναμφίβολα πιστός στο σοσιαλισμό, αλλά αυτή η πίστη ενσαρκώνεται στην προσωπικότητά του («το κράτος είμαι εγώ»), γι’ αυτόν δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ της προσωπικής πολιτικής και των συμφερόντων του Κόμματος, του σοσιαλισμού. Έχει ασυνήθιστες ικανότητες, αλλά η θέλησή του είναι τόσο μονόπλευρη, που καταπνίγει το ηθικό αίσθημά του. Ο σοσιαλισμός του Λένιν είναι ένας άξεστος σοσιαλισμός. Ο Λένιν χρησιμοποιεί ένα τσεκούρι, όταν χρειάζεται χειρουργικό νυστέρι.

Επιμύθιο

Κανείς μας δε στέκεται στο ύψος του λένιν και των μπολσεβίκων. Πολλοί είναι αυτοί όμως που ζήλεψαν και αντιγράφουν τους μενσεβίκους της εποχής του. Κάθε συνειρμός με τη σημερινή εποχή, από όσα διαβάσατε παραπάνω, επιτρέπεται και επιβάλλεται.

Στο ίδιο έργο θεατές;

Αναδημοσίευση από το ατέχνως

Αυτές τις μέρες είναι πολύ δημοφιλή στο διαδίκτυο διάφορα τεστάκια, που βοηθάνε τους αναποφάσιστους να επιλέξουν τι θα ψηφίσουν στις εκλογές και να κατατάξουν ιδεολογικά τους εαυτούς τους. Που αν ήταν δηλ να αποφασίσουν βάση ενός ερωτηματολογίου, θα μπορούσαν να διαλέξουν ως πιο ασφαλές κριτήριο το γούστο τους στις ταινίες.

Αν σου αρέσουν δηλ τα θρίλερ με καταστροφές κι εσχατολογία, για τον Γκοτζίλα, τον Αρμαγεδδώνα και τη συντέλεια του κόσμου, αναμφίβολα θα έχεις εκτιμήσει την προεκλογική καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας. Αν πάλι σου αρέσουν «της Ελλάδος τα Παιδιά» (αγνοώντας ότι ο σμήναρχος Κάκαλος ψηφίζει ΔΗΜΑΡ) και το Top Gun με τον Κρουζ, ή παρωδίες του στιλ «Στραβοί πιλότοι σε F16» και «Μια τρελή-τρελή πτήση», σίγουρα θα σου έκανε κλικ το διαφημιστικό του ΠΑΣΟΚ, που κρατάει ψηλά την ευθύνη και τον πήχη της φαιδρότητας. (Γηπεδική παρένθεση: «ρε Μπιν Λάντεν, τι να κάνω, που δεν ξέρω να οδηγώ αεροπλάνο, στην Τρικούπη να το ρίξω…»).

Ο Χρυσαυγίτης μέσα σου, θα έχει μια σαφή προτίμηση σε επικά και αρχαιοελληνικά θέματα (πχ σαν τους «300», όχι όμως και για τον Αλέξανδρο του Στόουν, γιατί άφηνε κάποια υπονοούμενα για τον ανδρισμό του στρατηλάτη) και στις βιντεοταινίες του 80’ με τον Πετρόχειλο. Η βλακεία βρίσκεται στους φασίστες. Γκέγκε;
Υπάρχει όμως ισχυρός ανταγωνισμός από την Τελεία του Τόλια του Γκλέτσου, που θα πιάνει πιο πολύ το «σινεφίλ» κοινό των Σταλόνε, Βαν Νταμ και Σβαρτσενέγκερ (γιατί δηλ να γίνει κυβερνήτης ο Κόναν ο βάρβαρος κι όχι ο μπάτσος του Τμήματος Ηθών;). Ή επί το ελληνικότερο, όσους λιώνουν στο YouTube τη σκηνή με το ζεϊμπέκικο του Νίκου Κούρκουλου στο «Ορατότης Μηδέν».

Το Ποτάμι πάλι, σαν κακέκτυπο της διαφήμισης του Lost, παραπέμπει εξ ορισμού σε πιο τηλεοπτικά πρότυπα και στο είδος των stand-up κωμικών, που με τόση επιτυχία αντιγράφει ο Σταύρος Θεοδωράκης στις ομιλίες του.
Ενώ το ειδικό κοινό των αισθησιακών ταινιών έχει μια ευρεία γκάμα επιλογών μεταξύ ποικίλων πολιτικών αναφορών: συγκαλυμμένη παιδοφιλία σε προεκλογικά σποτάκια, πρωθυπουργικό σεξ απίλ και γνώση για την πιο κατάλληλη ώρα για ερωτική συνεύρεση, αλλά και «αριστερές» προτροπές για το μεγάλο πήδημα από τη Ρόδο, με τη διακριτική παρουσία και στήριξη του Κώστα Γκουσγκούνη.

Οι φίλοι των νερόβραστων ρομαντικών κομεντί και της επιστημονικής φαντασίας (ριζοσπαστική αλλαγή εντός ΝΑΤΟ και ΕΕ), θα βρούνε σίγουρα κάποια ελκυστικά στοιχεία στον πολιτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ. «Κουλτούρα να φύγουνε», όπως θα έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν, που παραλίγο να βρεθεί στους συνδυασμούς της Κουμουνδούρου. Οι απαιτητικοί θεατές της πιο βαριάς κουλτούρας (να φύγουμε) με τα ντεμέκ υψηλά νοήματα, που μένουν άπιαστα για το ευρύ κοινό (όπως το όριο του 3% για τη ΔΗΜΑΡ), πιθανότατα θα ενθουσιάζονται με τις πολιτικές ομιλίες του Φώτη Κουβέλη, που νανουρίζουν γλυκά τους άλλους αδαείς στην αίθουσα.

Το κόλλημα με τα αριστουργήματα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και τα ρετρό, παραδοσιακά σινεμαδάκια που τα προβάλλουν, οδηγεί σχεδόν αυτονόητα στη στήριξη του ΚΚΕ –άντε βαριά και της συνεργασίας του μ-λ ρεύματος, για όσους… παρεκκλίνουν.
Ενώ το δόγμα 95’ με το επιτηδευμένο τρέμουλο στα πλάνα κι οι άσημοι, εναλλακτικοί σκηνοθέτες, παραπέμπουν ευθέως σε εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις, με μικρή απήχηση αλλά φανατικό κοινό.

Το θέμα βέβαια είναι πως κανένα ανόητο τεστάκι, με δύο άξονες (αριστερά-δεξιά, φιλελευθερισμός-ολοκληρωτισμός) δεν πρόκειται να σου βρει τις πολιτικές σου συντεταγμένες, αν εσύ δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Και το ζητούμενο είναι να μη μείνουμε παθητικοί θεατές στον καναπέ, με ποπ-κορν και αστικό πατατάκι, γιατί οι κρατούντες μας θέλουν μονοδιάστατους ανθρώπους, με δισδιάστατη συνείδηση που χωράει σε απλοϊκά πινακάκια, και προσπαθούν να μας χρυσώσουν το χάπι με 3D γυαλιά και φτηνά θεάματα που να καλύπτουν την έλλειψη άρτου.

Το κοινό πρέπει να τα ψαχουλεύεται τα «υψηλά περί τέχνη νόηματα» και να εμβαθύνει: τι θέλει να μας πει ο ποιητής; Γιατί να κλαίει το μωρό αφού φοράει πάνα; Και γιατί τόσος ζήλος να τον.. «βοηθήσουν να ψηφίσει» και να τον κατευθύνουν εντέχνως (κι όχι ατέχνως) σε στάσιμα, ρηχά νερά;
Γιατί αν τελικά δεν τα ψαχουλευτεί και δεν αφήσει τον καναπέ, θα είμαστε για άλλη μια φοράστο ίδιο έργο θεατές.

Πόσο πασόκοι είσαστε

Υπάρχει μια γνωστή φράση που λέει πως κατά βάθος όλοι πασόκ είμαστε –και έχει μια βάση. Αλλά και η πασοκιά έχει κι αυτή τις διαβαθμίσεις της, και μια κλίμακα που μπορεί να την τερματίσει κανείς.

Καλή ώρα ο σύριζα. Η πασοκιά του οποίου δεν έγκειται σε τίποτα ριζοσπαστικά συνθήματα, που θα αθετηθούν μετεκλογικά, ή στην αντιγραφή του πολιτικού λόγου της 3^ης σεπτέμβρη (ούτε καν αυτό), κοκ. Γιατί κάθε εποχή έχει το πασόκ που της αξίζει. Και στη δική μας αντιστοιχεί απλά το «να φύγουν». Αυτοί, γενικά και αόριστα. Ούτε καν να φύγει (ή να μην ξανάρθει σαν μπαμπούλας) η δεξιά. Καθώς αυτό προϋποθέτει να μιλήσεις και για την αριστερά, να ορίσεις κάποια γενικά της χαρακτηριστικά, έστω και με τον πιο θολό και αδόκιμο τρόπο.

Γιατί, όπως λέει ένας σφος, τι σημαίνει αριστερά στη συνείδηση του κόσμου; Κινητοποιήσεις στο δρόμο για να αλλάξουν τα πράγματα, αγωνιστική σεμνότητα και σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστές. Τι από τα παραπάνω πληροί δηλ ο (αποστειρωμένος από... κινηματικές εξαλλοσύνες) κυβερνητισμός του σύριζα, που έχει κληρονομήσει την πασοκική αλαζονεία, πριν καν έρθει στα πράγματα και δεν αμφισβητεί στο παραμικρό το γενικό πλαίσιο ένταξης της ελλάδας σε εε και νάτο;

Τι σχέση έχει ο σημερινός σύριζα με το παλιό (όχι καλό) πασόκ της ευρύτατης εργατικής, οργανωμένης βάσης και τη φραστική έστω διακήρυξη «εε και νατο το ίδιο συνδικάτο»; Ή ακόμα-ακόμα και με τους ελιγμούς και τη διαπραγμάτευση του πασοκ με την εοκ για τα μεσογειακά προγράμματα στήριξης και τους περιβόητους αστερίσκους στις κοινοτικές διακοινώσεις; Πιστεύει μήπως κανείς πως θα έβγαινε ποτέ σε διαδικτυακή συνέντευξη ο ανδρέας τόσο νερόβραστος και φιλήσυχος, σα γαμπρός που τον παρουσιάζουν στους συντηρητικούς γονείς της νύφης και προσέχει τι λέει, για να μην χαλάσει η παντρειά; (Ναι αλλά γραβάτα δεν έβαλε, αυτό πού το πας). Ή πως θα είχε στη δεκαετία με τις βάτες το πασόκ προεκλογική συγκέντρωση, έστω μες στο καταχείμωνο, και θα τολμούσε κανείς άλλος να βγει στο δρόμο και να τον καταπιεί το πράσινο λεφούσι; Ενώ σήμερα τι κώλυμα μπαίνει, για να το κάνει; Τα ποτάμια λαού που κατεβάζει και κινητοποιεί ο σύριζα; Σοβαροί να είμαστε. Ως και οι συγκενρώσεις του κύρκου είχαν περισσότερο κόσμο.

Αλήθεια όμως, αν ο αλέξης δε βγαίνει προεκλογικά ριζοσπαστικός, σε φραστικό έστω επίπεδο, και σε σχετικά ανώδυνα και δευτερεύοντα ζητήματα αστικής διαχείρισης, που αφορούν το εποικοδόμημα, πώς ακριβώς σκοπεύει να ικανοποιήσει πχ μισθολογικά αιτήματα, που αγγίζουν τη βάση της καπιταλιστικής οικονομίας και τους όρους της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου;

Ο τσίπρας κάνει λόγο, σε άπταιστα πασοκικά, για εξορθολογισμό της σχέσης (και όχι διαχωρισμό) εκκλησίας-κράτους, ανοίγοντας νέους πολιτισμένους δρόμους για τα ζευγάρια που βαρέθηκαν να είναι μαζί. Αγάπη μου, δεν πάει άλλο, νομίζω πως πρέπει να εξορθολογίσουμε τη σχέση μας.

Κι αρνείται  να τοποθετηθεί υπέρ του δικαιώματος υιοθεσίας για τους ομοφυλόφιλους, γιατί δεν αποτελεί προγραμματική τους θέση –χωρίς να έχει όμως τόσο καλό μάρκετινγκ όσο ο γγ και το κουκουέ, που αν είχαν πει κάτι παρόμοιο θα είχε γίνει πασίγνωστο και θα έκανε χαμό στο διαδίκτυο.

Τι μπορεί να περιμένει λοιπόν ο μέσος ψηφοφόρος του σύριζα από την κυβέρνηση της αριστεράς και την ελπίδα που έρχεται; Μα εδώ ακριβώς είναι το κλειδί και ο ορισμός της πασοκιάς. Ποτέ άλλοτε η ελπίδα δεν ήταν τόσο φοβισμένη και κουτσουρεμένη –κι άντε να ξεχωρίσεις μετά τον έμπορα ελπίδας από τον έμπορο του φόβου, έτσι πανομοιότυπη που έχει γίνει η πραμάτεια τους. Ο κόσμος ψηφίζει χωρίς πολλές αυταπάτες, όπως κάποτε το σεκ τους πασόκους, και βασικά χωρίς ουσιαστική ελπίδα, απλά και μόνο «για να φύγουν» (οι άλλοι). Το τι ακριβώς έρχεται στη θέση τους κι αν είναι ελπίδα ή πεπονόφλουδα, ελάχιστα τον απασχολεί στην παρούσα φάση.

Η κορυφαία απόδειξη πασοκιάς, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προσδίδει η κάθε περίοδος στο εκάστοτε πασόκ, είναι αυτές ακριβώς οι στρατιές κοψοχέρηδων, που μετανιώνουν ήδη και βρίζουν από τώρα αυτό που θα ψηφίσουν την κυριακή, αλλά δεν τολμούν να ρίξουν κάτι άλλο στην κάλπη, γιατί πάνω απ’ όλα... «να φύγουνε», να πάνε αλλού. Κι αυτό σκεπάζει τα πάντα, κάθε λογικό επιχείρημα και δυνατότητα συζήτησης. Γιατί πώς να αντιμετωπίσεις με επιχειρήματα κάτι που δε βασίζεται στη λογική; Ή που συμφωνεί θεωρητικά σε όλα μαζί σου (καλά τα λέτε, είστε συνεπείς αγωνιστές, έχετε δίκιο), αλλά στην πράξη... «να φύγουνε».

Σύριζα γιατί έτσι σας αρέσει, σύριζα γιατί πρώτη φορά αριστερά κι ένα πασόκ δεν ήταν αρκετό, σύριζα για να φύγουν (να μην ξεχνιόμαστε), και γιατί έχετε δίκιο σε όσα του καταλογίζετε, αλλά είναι ιστορική ευκαιρία, ραντεβού με την ιστορία, ζούμε μέρες του 81’, να έρθει η αλλαγή, κάθε εποχή έχει το 81’ και την αλλαγή που της αξίζει, κι η δική μας γενιά θα αξιωθεί να δει την ιστορία να επαναλαμβάνεται σα φαρσοτραγωδία, αλλά μακάριοι αυτοί που δε θα πέσουν στην παγίδα παλιών και νέων πασοκ, γιατί αυτοί θα κατακτήσουν τους ουρανούς, με επαναστατική έφοδο και όχι με κάλπες. Αλλά αυτό θα γίνει πολύ αργότερα, γιατί τώρα έχουμε εκλογές κι αυτό που προέχει είναι να φύγουν, γι’ αυτό φίλε, πήγαινε λίγο ως τη γωνία, όπου θα μας στριμώξουν να δεις αν έρχεται η ελπίδα και τα ημισκούμπρια.

 Τις χειρότερες πασοκιές δεν τις έχουμε δει ακόμα...