Τι είναι σήμερα ένα δημόσιο νοσοκομείο; Μια μορφή δυσθανασίας. Όπου πριν τη ζωή σου, χάνεις την αξιοπρέπειά σου, την ελπίδα ότι είσαι σε καλά χέρια και ότι μπορείς να γλιτώσεις, παρά τη φιλάσθενή σου κράση. Άσε που στην πορεία μπορεί να πεθάνεις κιόλας -όπως έλεγε κάποτε ένας άλλος Αρκάς. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί.
Στο νοσοκομείο μπορείς να καταλάβεις
πόσο εφήμερη είναι η ζωή, αν πετύχεις εφημερία.
Γεμίζουν τα δωμάτια, μπαίνουν τα πρώτα ράντζα,
πιάνουν τη μια πλευρά του διαδρόμου, σε λίγη ώρα αρχίζει
το διπλοπαρκάρισμα απέναντι, φτάνουν συνεχώς
φορεία, δεν τσουλάνε τα νεοεισερχόμενα, τρακάρουν
στα προηγούμενα, μποτιλιάρισμα, φωνές, ένα μικρό
χάος. Κι αν δεν υπάρχουν κλίνες, ας κλείσουν τουλάχιστον
Airbnb.
Μόνη μας παρηγοριά πως σύμφωνα με τον υπουργό,
το ΕΣΥ βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση που
ήταν ποτέ. Φαντάσου δηλαδή πώς ήταν η χειρότερη...
Νοσοκομείο είναι το μέρος όπου παρακαλάς να μη χρειαστεί να μπεις ποτέ, αν είσαι άρρωστος και θες να βρεις την υγειά σου. Γιατί εκεί μπορεί να κολλήσεις κάτι και να πας από οτιδήποτε άλλο, πλην της αρχικής ασθένειας. Σπανίως θα σου βρουν τι ακριβώς, η νεκροψία δεν ενδιαφέρει σχεδόν κανέναν.
Στον τομέα της υγείας βιώνεις από πρώτο χέρι τι εστί κοινωνικός και ηλικιακός δαρβινισμός. Αν έχεις πολλά λεφτά και θες ουσιαστική φροντίδα, δε θα προτιμήσεις τα δημόσια νοσοκομεία. Αν είσαι φτωχός ή γέρος, πιάνεις τζάμπα χώρο και ξοδεύεις λεφτά του κρατικού κορβανά. Κι αν είσαι συγγενής ασθενούς, μπορεί να ακούσεις δυνατές ατάκες για το ημερολόγιό σου, όπως: είναι σοβαρά αλλά δεν έχει νόημα να τον διασωληνώσουμε, ας δούμε πρώτα αν ανταποκρίνεται μόνος του ο οργανισμός...
Αν πάλι είσαι υγειονομικός, πρέπει να
ξεχάσεις όρκους και περιττούς συναισθηματισμούς,
να βάλεις προτεραιότητες, να μάθεις να επιλέγεις
ποιον θα διασώσεις και ποιος θα πάει αταξίδευτος. Ενώ όλο το σύστημα σου ουρλιάζει
να φύγεις μακριά και να σωθείς, όσο προλαβαίνεις.
Πρέπει να έχεις αρχές, ιδανικό και πολύ υψηλό
ιδεαλισμό, για να ανέχεσαι έναν καθημερινό
Γολγοθά, με τσακισμένα νεύρα, αντοχές και ελάχιστα
ρεπό, ενώ σε (αντ)αμείβουν με χειροκρότημα -ή χημικά,
ξύλο και ειρωνείες, αν τολμήσεις να αντιδράσεις-αντιμιλήσεις.
Στο νοσοκομείο τα κοράκια μυρίζονται
ψητό και πέφτουν με τα μούτρα νύχια. Διάφοροι
επιτήδειοι σου αφήνουν διαφημιστικές κάρτες
-και αν δεν πετύχουν συνοδούς, βουτάνε ό,τι βρουν-
με ιδιωτικά ασθενοφόρα και Ελληνίδες αποκλειστικές
νοσοκόμες. Γιατί αν πας στον άλλο κόσμο, τουλάχιστον να πας εθνικά περήφανος, με πατριώτ(ισσ)ες δίπλα
σου για το κατευόδιο.
Είναι το μέρος όπου ο ασθενής μπορεί να σαλτάρει και να ουρλιάζει σαν σειρήνα «ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ!», εκφράζοντας φωναχτά αυτό που σκέφτονται όλοι. Αλλά πού να πας; Και πού θα βρεις χειρότερα; Δεν έχει μείνει και κάνα ίδρυμα από τον μεσαίωνα ανοιχτό, να κάνουμε τη σύγκριση και να νιώσουμε την πρόοδο.
Είναι ένα μέρος που θα έπρεπε να έχει οργανόγραμμα, με θέσεις, κενά, πρόνοια να καλυφτούν, πλήρη στελέχωση, προσωπικό κτλ, στοιχειώδη διοικητικά καθήκοντα. Όχι της Αγίας Επανάστασης, όχι σε κάποιο μακρινό, σοσιαλιστικό μέλλον, αλλά εδώ και τώρα. Η δωρεάν υγεία, όμως, θεωρείται κατάλοιπο της τελευταίας ευρωπαϊκής Σοβιετίας -αν θέλετε τέτοια, να πάτε στην Κούβα. Τόσο σοσιαλισμό από τον Ανδρέα και τον Γκόρμπι είχαμε να δούμε.
Είναι το μέρος όπου αν επέλθει το μοιραίο, νιώθεις μοιραίος του Βάρναλη, δειλός και άβουλος αντάμα, γιατί δεν έγινε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να σώσεις τον άνθρωπό σου και να πάρει παράταση. Και η αναγραφόμενη αιτία στο πιστοποιητικό μπορεί να λέει πχ «νεφρική ανεπάρκεια», αλλά εσύ να σκέφτεσαι αυθόρμητα την κρατική. Που ούτε αυτό είναι σωστό, γιατί το κράτος επιτελεί τον ρόλο του και δια της ανυπαρξίας του. Και όταν/εκεί που θέλει, μια χαρά αποτελέσματα έχει.
Τα δημόσια νοσοκομεία θα μπορούσε να είναι κάτι αντίστοιχο του κομμουνισμού, σε μικρογραφία: γιατρικό για τις παθογένειες μιας άρρωστης κοινωνίας. Αλλά στην πράξη είναι ο παράδεισος των κερδοσκόπων, των αρπακτικών που βαράνε αλύπητα στην ανάγκη σου. Και η παταγώδης διάψευση της αυταπάτης πως ο ανταγωνισμός θα κάνει τις δημόσιες μονάδες καλύτερες -ενώ τις απαξιώνει βάσει σχεδίου.
Εκεί ανακαλύπτεις πώς γεννιέται αυθόρμητα το μαύρο χιούμορ, για να ξεσπάσεις κάπου, να διασκεδάσεις (δηλαδή να διασκορπίσεις) τις αλγεινές εντυπώσεις από αυτό το χάλι. Να βάλεις στο τρανζίστορ το βενζινάδικο της Πρωτοψάλτη, όπως στους Απαράδεκτους, να γίνετε όλοι μαζί μια παρέα και να βάλετε μπουρλότο αλά Σαπφώ Νοταρά σε αυτό το μπουρδέλο, μπας και γλιτώσουν όσοι είναι ακόμα έξω.
Εκεί όπου βαυκαλίζεσαι πως μπορεί να θριαμβεύσει ο αγώνας και η ανιδιοτέλεια, τα μικρά καθημερινά θαύματα, η θέληση για ζωή, ακόμα και ο έρωτας -αν βλέπεις πολλές ιατρικές σειρές, με εμφανίσιμους ήρωες. Αλλά στην πραγματική ζωή επικρατεί ο πόνος, η απελπισία, ένα βαθύ αίσθημα ταπείνωσης και ο θάνατος, που δεν είναι πάντα η χειρότερη επιλογή. Πού είναι ένας λαοπλάνος να τους αποκαλέσει πάλι «τιμημένα γηρατειά»...
Ένα μέρος όπου θα έπρεπε να επικρατεί ο ορθός λόγος και η πίστη στην επιστήμη. Αλλά είναι ένας βούρκος απελπισίας, μια απέραντη κοιλάδα δακρύων -ιδανικές συνθήκες για να ευδοκιμήσει κάθε είδους όπιο και παρηγοριά. Κι αντί ο άνθρωπος να βοηθά και να φαίνεται χρήσιμος στους συνανθρώπους του, επιβεβαιώνοντας τη βαθύτερη ουσία του είδους του, συνηθίζει στην απανθρωπιά και φοράει τη μάσκα της απάθειας για να αντέξει όσα βλέπει καθημερινά.
Κι όπου μπορείς να φιλοσοφήσεις για τις διαβαθμίσεις στα καζάνια της κόλασης, που τώρα στους πιο κάτω ορόφους πρέπει να έχει ασθενείς, γιατρούς και νοσηλευτές. Αλλά (να σκεφτείς) και τις δραστικές αλλαγές που θα έφερνε σε όλα αυτά μια επανάσταση, μεταθέτοντας στα κατώτερα πατώματα όσους βγάζουν κέρδος από την απελπισία του κόσμου να αλλάζουν πάνες για όλη τους τη μετά θάνατον ζωή.
Το χειρότερο είναι πως όλοι τα ξέρουν όλα αυτά. Κι όλοι σχεδόν πέφτουν απ’ τα σύννεφα μόλις τα δουν μπροστά τους ή σε μια ενημερωτική εκπομπή. Άλλοι πάλι αρνούνται απλώς την πραγματικότητα και πανηγυρίζουν για το ΕΣΥ. Αν δε βλέπεις το πρόβλημα, τόσο το χειρότερο για αυτούς που το έχουν...
Αφορμή για το κείμενο είναι η ιστορία μιας φωτογραφίας που θα δούμε σύντομα παρακάτω.
Η φωτογραφία προέρχεται από την Α’ Παθολογική Κλινική του Λαϊκού Νοσοκομείου και την ανέβασα πριν από καμιά δεκαριά μέρες στο «Χ». Τα δεξιά τρολ ήρθαν ομαδικά σε παράκρουση, παθαίνοντας άρνηση, και έλεγαν μεταξύ άλλων πως η φωτό ήταν από την εποχή του Πολάκη. Η «εναλλακτική» δημοσιογραφία εκπομπή της Γιάμαλη πήρε τη φωτό από το Χ και την παρουσίασε σε ένα σχετικό θέμα, χωρίς βέβαια να δείχνει/αναφέρει την πηγή. Είτε για να μη χάσει σε αξιοπιστία, είτε γιατί δεν ήθελε να τρομάξει το κοινό της και λοιπούς νοικοκυραίους με σφυροδρέπανα.
Ο Άδωνις δεν απάντησε ευθέως, κοινοποίησε όμως την ανάρτηση μιας κυρίας, η οποία έχασε τη μητέρα της που νοσηλευόταν στο Λαϊκό, αλλά ευχαριστούσε ολόψυχα το προσωπικό του νοσοκομείου για τις προσπάθειές τους, το κλίμα και όσα έκαναν επί τόσες μέρες. Δεν ξέρω τι προσπαθούσε να αποδείξει ο ποιητής, αλλά κανείς προφανώς δεν κατηγορεί τους γιατρούς και τους νοσηλευτές για την άθλια εικόνα με τα ράντζα, τις τραγικές ελλείψεις, την υποστελέχωση και τις άθλιες υποδομές.
Το (όχι και τόσο) ωραίο είναι πως τις επόμενες ώρες (μετά τη λήψη της φωτό) στην κλινική του Λαϊκού, τα ράντζα-φορεία αυξάνονταν σταθερά και έπιασαν και την απέναντι πλευρά του τοίχου, προκαλώντας το αδιαχώρητο. Και όταν ήρθε η ώρα της απογευματινής ιατρικής εξέτασης, ανέλαβαν οι σεκιουριτάδες να διώξουν τους συνοδούς, να τους κρατήσουν εκτός κλινικής για κάνα δίωρο και να απορροφούν σαν μαξιλαράκια ασφαλείας την ένταση, την γκρίνια και τους καβγάδες. Δεν ανέβασα άλλη φωτογραφία, στην αναμονή όμως είδα μια εκτυπωμένη ανακοίνωση, που ενημέρωνε το κοινό πως απαγορεύονται οι διάφορες λήψεις (βίντεο και φωτογραφίες), για λόγους προστασίας των προσωπικών δεδομένων -μην πάει ο νους σας σε κάτι άλλο δηλαδή. Περιττό να πω ότι αν το ΕΣΥ βρισκόταν σε τόσο καλή κατάσταση, η κυβέρνηση δε θα είχε πρόβλημα με τις εικόνες από τις κλινικές -στην τελική μπορείς απλώς να θολώσεις τα πρόσωπα και ό,τι άλλο δε θες να φανεί.
Όσο για τον θείο που ασθενούσε, είχε ευτυχώς γερή κράση. Άντεξε δυο μέρες στο ράντζο, μετά μπήκε σε δωμάτιο και πήρε εξιτήριο από μια βδομάδα. Σήμερα έχει γενέθλια και κλείνει τα 85. Και αν ήμουν υπουργός του, θα μπορούσα να πω ότι βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση που ήταν ποτέ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου