Ο Γιώργος Χουρμουζιάδης γράφει…

Σήμερα γίνεται η πολιτική κηδεία του γιώργου χουρμουζιάδη. Που εκτός από διακεκριμένος αρχαιολόγος ήταν «το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα προλεταριακής διανόησης». Και στο πρόσωπό του αναγνώριζες «το ελεύθερο, ανήσυχο, απείθαρχο πνεύμα, τις μαρξιστικές ιδέες, την αφομοιωμένη μόρφωση, τη διεισδυτική κριτική σκέψη και τη μαχητικότητα», όπως είχε πει εύστοχα ο ηρακλής κακαβάνης στο ευχαριστήριο σημείωμά του για την παρέμβαση του καθηγητή στη βιβλιοπαρουσίαση του «άγνωστου βάρναλη».

Σε αυτή την ανάρτηση η κε του μπλοκ συνεχίζει το κατευόδιο, αξιοποιώντας κάποιες απ’ τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις του χουρμουζιάδη στην προσωπική του σελίδα σε γνωστό χώρο κοινωνικής δικτύωσης (facebook). Από αυτήν προέρχεται και το σκίτσο, που πρόσθεσε στο προφίλ του ο ίδιος ο χουρμουζιάδης, με εμφανή διάθεση αυτοσαρκασμού. Καλή ανάγνωση.

15 Ιουνίου
Μωρό και παιδί με τον Μεταξά και την Κατοχή των Ναζί! Έφηβος με τον εμφύλιο, τον Παπάγο, τη Βάρκιζα, τα χαρτιά κοινωνικών φρονημάτων, την Ασφάλεια στη γωνιά του δρόμου. Νεοδιορισμένος σε ένα κουτσοχώρι, να πίνω νερό της βροχής και να διαβάζω με τη λάμπα του πετρελαίου, όλος χαρά: δολοφονία του Λαμπράκη, επιστρατευμένος απεργός. Ώριμος πια και "μυαλωμένος" και να η Χούντα του Παπαδόπουλου. Και όλος θέληση για αγώνα μέσα από το ΚΚΕ, χωρίς προκοπή. Συντρίμμια η Σοβιετική Ένωση. Πάνε τα όνειρα και οι ελπίδες: το "αντίπαλο δέος" στον καναβάτσο. Βουλευτής, μέλος ενός θεάτρου σκιών, να ασφυκτιώ στο ναό της Δημοκρατίας (Βουλή) και να μην μπορώ να ανασάνω. Και ένα απόγεμα τα ΜΑΤ στις κεραίες. Μαύρες οι οθόνες. Λουκέτο στα ματωμένα χείλια μιας Αρρωστημένης Δημοκρατίας. Καθισμένος στα κάρβουνα να παρακολουθώ την εκατοστή εκπομπή μαγειρικής. Και ο "Ανατολικός Τομέας" στο Δισπηλιό, γεμάτος νερά και καλάμια, βατράχια και μεταχειρισμένα προφυλακτικά. Και συ μου λες πως έζησα. Σκατά έζησα!

12 Ιουνίου
Μου έρχονται στο μυαλό πολλά "αστεία" να πω με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά δε θα πω κανένα από αυτά, γιατί όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να βρω καμιά διαφορά από την παρόμοια εικόνα που αντικρύσαμε το πρωί της 21ης Απριλίου του 1967. Και μέσα σε τέτοιες παρομοιώσεις δε χωράνε τα αστεία. Το κλάμα χωρά, το κλάμα το βαθύ, το πικρό. Το κλάμα του θανάτου, χωρίς ανάσταση και ομόηχες αηδίες. Έτσι νιώθω, τ' ορκίζομαι, ένας έγκαιρα πεθαμένος ρομαντικός που όταν έβλεπε την ελληνική σημαία, στα 14 χρόνια του, δάκρυσε. Μια ζωή ψέματα, ωρέ Πρόεδρε της Δημοκρατίας! Το μικρό σου το όνομα δε σου θυμίζει τίποτα;

17 Μαΐου
Αχ να μην ξέρω κινέζικα, να πάω στην Τιεναμέν, με δικά μου έξοδα. Να σταθώ απέναντι από το πορτρέτο του Μάο και να φωνάξω: αγοράστε με "σύντροφοι". Πουλιέμαι όσο-όσο, και με ευκολίες πληρωμής. Αγοράστε με! Θέλω να πάω στον Κίτρινο Ποταμό και να ξαναρχίσω από την αρχή τη "Μεγάλη Πορεία". Και να ξέρετε καλά: ανάμεσα σ' αυτά που σας πούλησε ο Σαμαράς δεν είμαι εγώ. ΟΧΙ!

10 Μαΐου

Για το μόνο που ήμουνα σίγουρος το Πάσχα που μας πέρασε, ήτανε η υπηκοότητα του οβελία που δοκίμασα. Ναι, ήτανε ελληνικό. Γι' αυτό και όσο το έτρωγα, είχα την αίσθηση ότι κάτι άλλαζε μέσα μου. Γινόταν πιο ελληνικό, πιο εθνικόφρον, να πούμε. Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά, τώρα που το θυμάμαι, κάτι σαν "Κική Δημουλά" έχει εγκατασταθεί μέσα μου, και βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά. Αυτά για τον πασχαλιάτικο οβελία. Το δεύτερο θέμα αφορά την ονομαστική μου εορτή, που την μετακίνησαν και πάλι, και δεν μπόρεσα να τη χαρώ, όπως τη χάρηκα εκείνη τη χρονιά που

"φύσαγε ο Βαρδάρης

το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά
σ’ έστειλε ο πρώτος τα νερά να πας για να γραδάρεις
μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά".

Κι όμως εσείς δε με ξεχάσατε, μου στείλατε τις ευχές σας με πολλή αγάπη, μόνο που δεν μπόρεσα να τις ακούσω, γιατί είχε αποφορτιστεί το κινητό μου. Σας ευχαριστώ θερμά. Τί ωραία που είναι η σιωπή, στ' αλήθεια! Μια άλλη φορά, πάλι, κάναμε Πάσχα σε ένα νησί. Δε θυμάμαι πώς το έλεγαν. Θυμάμαι μόνο το χταποδάκι που μας σέρβιραν με τσίπουρο σπιτικό, και τα παιδιά που επέμεναν " Η ζωή εν τάφω κατετέθεις Χριστέ", με κόκκινα μάγουλα και μωβ πασχαλιές στο πέτο. Παρ' όλ' αυτά η κεραμεική μπορεί να είναι ΥΕ 3Β. Για φαντάσου!

Εκτός από αυτά αξίζει να διαβάσετε:

Την ανάρτηση που έκανε το φτερό στο πέλαγο με δυο πολύ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του στο ριζοσπάστη για την τύχη των αρχαιοτήτων στην χώρα μας, την αρχαιολογία στην εκπαίδευση και τη σχέση της με τη μαρξιστική μεθοδολογία.

Τη γραπτή (και πιθανότατα τελευταία δημόσια) παρέμβαση του χουρμουζιάδη πέρσι τον απρίλη, στη βιβλιοπαρουσίαση του άγνωστου βάρναλη.

Και μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις που είχε δώσει στο αριστερό βήμα, όπου μεταξύ πολλών άλλων λέει ότι η σχέση του με τη νέα γενιά τον κάνει να συνειδητοποιεί το μέγεθος του προσωπικού του χρόνου και να βιάζεται να προλάβει. Να προλάβει να γράψει αυτό που ήθελε πιο πολύ και δεν είχε γράψει ακόμη. Όπως ένα βιβλίο για τη θεωρητική αρχαιολογία, ενάντια στη διαβρωτική διείσδυση της μεταμοντέρνας σκέψης στην αρχαιολογική έρευνα. Ή ένα μυθιστόρημα με ήρωα τον εαυτό του, για να διαλέξει αυτός το τέλος του!...

Στη μνήμη του Γιώργου Χουρμουζιάδη

Σε τέτοιες περιστάσεις τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Γι' αυτό η κε του μπλοκ προτιμά να δανειστεί τα δικά της από τον ίδιο τον εκλιπόντα και τον πλούτο των ιδεών του, με ένα μικρό απάνθισμα από παλιότερα κείμενά του.

Πριν από αυτό μπορείτε να διαβάσετε εδώ την ανακοίνωση του γραφείου τύπου της κετουκε και ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα, όπου ξεχωρίζει η ένταξη του χουρμουζιάδη στο κόμμα σε αρκετά μεγάλη ηλικία (σχεδόν πενήντα χρόνων) και μάλιστα σε μια περίοδο που όλα τα σάρωνε ο άνεμος της αλλαγής, το 'σωτήριο' 1981.

Τον χουρμουζιάδη τον απασχολούσε συχνά στα κείμενά του το ζήτημα της γλώσσας, γιατί με αυτήν καταργούνται οι προσωπικές φυλακές, έρχονται οι άνθρωποι ο ένας κοντά στον άλλο, φτιάχνουν κοινότητες, οικογένειες, πολιτισμό. Προβληματιζόταν για την ικανότητα της πρωτοπορίας να συνδέεται, να πλησιάζει και να συγχωνεύεται με την πλατιά μάζα των εργαζομένων, όπως λέει ο βλαδίμηρος. Για το αν μπορεί (πέρα από την πρόθεση) να δείξει ένα άλλο πρόσωπο. Που ξέρει να γελάει και να καταυγάζει αισιοδοξία, να τραγουδάει και να λέει ποιήματα, να αναπαράγεται και να εμφανίζεται όποτε πρέπει ανανεωμένο. Αλλά προπαντός να μιλάει στον κόσμο τη δική του γλώσσα, χωρίς αυτό να σημαίνει ιδεολογική αναδίπλωση ή πολιτική αποπροσανατολισμό, γιατί μόνο όταν δε σκέφτεσαι σε προδίδει η γλώσσα. Εξάλλου για να ενωθείς με τους προλετάριους όλου του κόσμου, πρέπει να τους μιλήσεις στη γλώσσα τους, για να σε καταλάβουν και να σε πιστέψουν. Αλλιώς θα σε καταπιεί η μοναξιά!

Γι’ αυτό είχε νιώσει την ανάγκη να 'απολογηθεί' για τον αλληγορικό τρόπο γραφής του και τους αναγνώστες που μένουν με απορίες και παράπονα από τα σημειώματά του, λέγοντας πως τα κείμενά του, γραμμένα με πολύ κόπο, είναι μια σειρά προσωπικές ασκήσεις για να βρει μια οποιαδήποτε αρμονία σχέσεων ανάμεσα στον εαυτό του και την πραγματικότητα ή ανάμεσα στους αναγνώστες του και την πραγματικότητα. Ενώ μια άλλη κυριακή στη στήλη του συμπλήρωνε πως προτιμά να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του με τη ‘μειοψηφία’, που ό,τι λέει το εννοεί.

Έβγαζε στον προσυνεδριακό του 15ου την αγωνία του για την αδυναμία μας να πάμε στις ραφές που κρατάνε την εργατική τάξη ενωμένη με μια κοινωνία άδικη και βάρβαρη μέσα στην αδικία της, πολλές φορές όμως και γοητευτική. Έλεγε πως αφήσαμε τη συνείδησή της έρμαιο των συνθημάτων. Τη χαιρετίσαμε μέσα στα τραγούδια μας "...γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά...", δεν της εξηγήσαμε όμως, γιατί είναι περήφανη. Ούτε της αναλύσαμε το νόημα της "αθανασίας" της.

Και σε άλλο σημείο σημείωνε πως θα ‘ταν λάθος, αν περιορίζαμε την οικοδόμηση της μεγάλης Αμφισβήτησης στη μηχανική αποστήθιση συνθημάτων και έτοιμων περιγραφών. Θα ήτανε λάθος, αν περιγράφαμε το Σοσιαλισμό με τις λέξεις των εγγράφων και όχι του νου και της κομμουνιστικής μας καρδιάς.

Σε ένα άλλο σημείωμά του για τις θέσεις του 17ου συνεδρίου, προέτρεπε όσους τις διαβάσουν να κάνουν το λενινιστικό ‘άλμα’ που μας βοηθά να πάμε στην ουσία των λέξεων και μετατρέπει την οριζόντια κι επιφανειακή πολλές φορές λειτουργία τους σε κάθετη διείσδυση στην επικίνδυνα στομωμένη συνείδηση της νεοελληνικής κοινωνίας.

Σε εκείνο το συνέδριο η τοποθέτησή του (δυστυχώς δεν μπόρεσα να τη βρω στο αρχείο του ριζοσπάστη και πιθανόν να μην είχε ζητήσει κι ο ίδιος τη δημοσίευσή της) είχε συμπεριληφθεί από την αλέκα στην τελική της ομιλία, κατά το κλείσιμο της συζήτησης.

Ο σύντροφος χουρμουζιάδης έθεσε ένα ζήτημα το οποίο είναι βασικός άξονας αλλά η επίλυσή του δε λύνεται αυτόματα μέσα από την εισήγηση. Είπε πώς θα καταφέρουμε να δουλεύουμε κι ενιαία κι εξειδικευμένα, προσαρμοσμένα και διαφοροποιημένα στο μαζικό κίνημα, στις μαζικές οργανώσεις, στις συσπειρώσεις, που είναι πιο πολιτικοποιημένη μορφή οργάνωσης, δεν ταυτίζονται όμως με τη γραμμή του Μετώπου. Πώς θα γίνεται έτσι η εξειδίκευση που δε θα οδηγεί στην αποσπασματικότητα και στον κατακερματισμό, αλλά ούτε στο όνομα του ενιαίου να φτάνουμε στην ισοπέδωση.

Μπορείτε να διαβάσετε ακόμα από το αρχείο του ρίζου:

-Αποσπάσματα από έναν προ δεκαετίας χαιρετισμό του ως βουλευτής α’ θεσσαλονίκης στο συνέδριο του εργατικού κέντρου της πόλης, όπου εκθέτει τις αρχές της ταξικής πάλης, που ήταν και η βάση της ίδρυσης της ίδιας γσεε (παράλληλα με το σεκε).

Ένα πολύ ωραίο, μάλλον βιωματικό κείμενο για τις παρελάσεις, που είναι αρκετά επίκαιρο εν όψει και της φετινής επετείου της 28^ης οκτώβρη.

Δε θα πάνω ποτέ στην παρέλαση. Με καμιά δύναμη δε στέκομαι εγώ προσοχή μπροστά στα κανόνια τους!

Το κείμενό του μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 (πιθανότατα το τελευταίο στη στήλη που διατηρούσε επί χρόνια στον κυριακάτικο ρίζο) για την πραγματική ουσία μιας εκλογικής νίκης.

Τη νίκη δεν μπορείς να τη μετρήσεις με αριθμούς, αλλά με την αλλαγή που συμβαίνει στο ίδιο σου το σώμα, με την ανατροπή της ίδιας της πραγματικότητας, που κάνει τη νύχτα μέρα, το κόκκινο κρασί, ποταμό τροπαιούχο. Την εκλογική του νίκη το κόμμα δεν πρέπει να τη μετρήσει με αριθμούς. Τι ρόλο έπαιξαν τα χαμόγελα κι οι σφιχτές χειραψίες, δεν έχει σημασία. Στο κάτω-κάτω κι οι άλλοι χαμογελούσαν κι οι άλλοι έσφιγγαν τα χέρια των άλλων. Σημασία έχει πως ο δικός μας ο λόγος ήταν αληθινός. Δεν περιγράφαμε εμείς ψεύτικους παραδείσους. Ούτε τάζαμε αυτά που δεν είχαμε να δώσουμε.
Άκρως επίκαιρες επισημάνσεις για τη σημερινή εποχή, που κάποιοι στριμώχνουν τους αριθμούς στα έτοιμα συμπεράσματά τους.

Και τον αποχαιρετισμό του στον χαρίλαο, που δεν ήτανε ένας, δεν ήτανε μονάχα αυτός. Ήταν όλοι μαζί. Κι εμείς και οι άλλοι. Κι αυτοί που τον αγαπούσαν και τον πίστευαν και οι άλλοι που τον πολεμούσαν. Εμείς που τον καταλαβαίναμε και οι άλλοι που δεν μπορούσαν να τον νιώσουν.

Για να φτάσει στην κατακλείδα: Οι Αντρειωμένοι δεν πεθαίνουν. Ταξιδεύουν για να γνωρίσουν από κοντά τους ανθρώπους για τους οποίους μάχονται. Καλό ταξίδι Σύντροφε, και καλήν Αντάμωση!

Με αυτή τη βεβαιότητα, μπορούμε να αποχαιρετήσουμε κι εμείς σήμερα το σύντροφο χουρμουζιάδη. Καλό ταξίδι..

Υστερόγραφο: ό,τι μπαίνει σε πλάγια γράμματα είναι ελαφρώς προσαρμοσμένο στη ροή του λόγου. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να βρει τα ακριβή λόγια, μπορεί να ανατρέξει στο πρωτότυπο και τις παραπομπές των συνδέσμων.

Η ανατροπή δεν είναι εκπομπή

Που λες σφε αναγνώστη, θέλω κι εγώ μια φορά σαν τηλεθεατής δευτέρα βράδυ να δω όντως μια ανατροπή στα τηλεοπτικά έθιμα της ημέρας. Γιατί όπως έχουν τα πράγματα τελευταία, ανατροπή στα καθιερωμένα είναι όταν βγάζουν κάποιο δικό μας να μιλήσει, λιγότερο χρόνο και από όσο εμφανίζεται στο διαφημιστικό τρέιλερ της εκπομπής, όπως κελάηδησε ένας σφος στο τουίτερ.

Να τύχουν δηλ όλοι οι πανελίστες της ίδιας αντιμετώπισης με τους δικούς μας εκπροσώπους. Να τους αφήνουν να μιλάνε κάνα δίλεπτο το πολύ, γιατί –κοίτα να δεις σύμπτωση- πρέπει να πάμε σε διαφημίσεις. Να τους πιέζουν να βάλουν μια τελεία (και παύλα, παφίλη είσαι… ωραίος ρήτορας). Να τους βάζουν να λύσουν δυο τρία κοσμοθεωρητικά ζητήματα πακέτο σε μία ερώτηση (σοσιαλιστικό μοντέλο, κούβα, στάλιν) για να φανεί πως αοριστολογούν και υπεκφεύγουν. Να μιλάνε πάνω τους, όταν εμφανίζονται από άλλο στούντιο και έχουν κακή επιστροφή.

Ή και πιο ειδικά. Να ρωτάνε συνέχεια (μα κάθε φορά, σε κάθε εκπομπή) τους βενετογάλαζους της κυβέρνησης ποιες διαφορές έχουν και γιατί δεν ενώνονται επιτέλους σε ένα ενιαίο κόμμα. Να τους ρωτήσουν για το μοντέλο που ακολουθούν, σε ποια χώρα εφαρμόστηκε και πέτυχε η πολιτική τους; Πού είδαν το χρέος να μειώνεται και το λαό να ευημερεί με τις συνταγές του δντ, με νεοφιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική διαχείριση; Ας αναφέρουν μια χώρα της εε ως παράδειγμα ρε παιδί μου, που απέφυγε την οικονομική κρίση και δεν παίρνονται αντιλαϊκά μέτρα.

Να ρωτήσει κάποιος τον πρετεντέρη αν όντως καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται κι από πίσω να παίζουν πλάνα με τα ανδραγαθήματα των ματάδων και τη «νόμιμη, κρατική βία» που λέει κι ο βορίδης. Ή ακραίες πράξεις σαν το μπουκάλι που πέταξε ο pretender στο γήπεδο (κι από τότε δεν έχει ξαναβγάλει διπλό ο άρης στο οακα). Να του ζητήσει να εξηγήσει πώς κατάφερε να βγάλει όλο το σεπτέμβρη χωρίς εκπρόσωπο του κουκουέ στην εκπομπή του (δεδομένου ότι ο σύριζα του έχει κηρύξει εμπάργκο) ενώ έβγαζε από τον αλαβάνο μέχρι τον κωνσταντίνου του σεκ.

Και στο καπάκι να ρωτήσει τη σώτη γιατί δεν μπορεί να κρατήσει το κεφάλι της όρθιο και το στηρίζει πολλές φορές με τα χέρια της, λες και έπεσε στην χύτρα με τους μπάφους όταν ήταν μικρή.

Να ρωτήσει και τους δημαρίτες πόσο πασόκοι είναι από το έντεκα ως το είκοσι με άριστα το δέκα κι αν αυτοί είχαν πέσει στην χύτρα με το σημίτη στα νιάτα τους στο εσωτερικού και το συνασπισμό. Αν και θαύμαζαν και το ευρωπαϊκό όραμα του καραμανλή.

Να αλλάξει κανάλι και να ρωτήσει τον αλέξη, γιατί παραμένει κολλημένος στη δεκαετία του 30’ και το νιου ντιλ του ρούζβελτ –άντε να φτάνει στην καλύτερη στις αναχρονιστικές μεταπολεμικές θεωρίες του πατρός γκαλμπρέιθ. Ή ξέρω εγώ πόσων χρονών θα τον έκανε κάποιος, αν τον άκουγε στο ράδιο (χωρίς να τον έχει δει φυσικά) με τόση φρεσκάδα στο λόγο και τις απόψεις του. Και τι ποσοστά θα έπαιρνε τότε βεβαίως.

Να γινόταν και κάτι πιο δραστικό, μπας και αποκτήσει λίγο ενδιαφέρον η συζήτηση, που άγγιξε επίπεδα κουβέλη σε βαρεμάρα. Να έπαιρνε πχ κι ο τσίπρας μια κιθάρα, όπως ο ζούγα στον πρετεντέρη και να άρχιζε το τραγούδι: με λένε αλέξη, σε λένε σοφία (σακοράφα), κρατώ τους δικούς μου, κρατάς το πασόκ.

Ή να ήταν κάπως πιο ζωηρό το κοινό, όπως προεκλογικά με την αλέκα, που είχε ξεσαλώσει.

Αν και είναι αυταπάτη να πιστεύεις ότι μπορείς να στριμώξεις με μια ερώτηση έναν επαγγελματία πολιτικό, που είναι προγραμματισμένος να απαντά αοριστολογίες και να ξεγλιστρά σαν χέλι, όπως ο κωνσταντίνου από την ξανθιά εύσωμη σπιτονοικοκυρά του στην ταινία the κόπανοι.

Το ίδιο σύστημα ακολουθούσε κι ένας πασόκος στη σχολή, που ήταν κατ’ επάγγελμα εριστικός στις συνελεύσεις και όλοι ψάχναμε να του κάνουμε μια αποστομωτική ερώτηση. Οπότε φαινόταν σαν ένας αλλά λέων, που τα βάζουν αναίτια οι άλλοι μαζί του. Και για αυτό δεν είναι πολύ εύκολο να πετύχει το κόλπο.

Πόσο μάλλον που οι περισσότερες ερωτήσεις-κριτικές που του γίνονταν ήταν μάλλον από τα δεξιά. Με ένα κοινό πειραγμένο, που έμοιαζε με ακροατήριο του καζάκη. Και τον χατζηνικολάου να στριμώχνει τόσο άγρια τον αλέξη, που τον ρώτησε μέχρι και αν θα βάλει ποτέ γραβάτα. Μωρέ αν είναι να κυβερνήσει αυτός και ζαρτιέρες μπορεί να βάλει, ή τέλος πάντων ζιβάγκο για να μη ρίξουμε τόσο το επίπεδο.

Αν ήμασταν πέντε χρόνια πριν δε, μπορεί και να απαντούσε με σύνθημα: ή με τις κουκούλες ή με τις γραβάτες. Αλλά τώρα πάμε για κυβέρνηση και πρέπει να δείξει πιο υπεύθυνο και γραβατωμένο προφίλ. Για αυτό στο τέλος άφησε τις τυπικότητες στον ενικό και το ξαναγύρισε στον πληθυντικό, που βολεύει και το σύριζα για να πουλάει πλουραλισμό και να βλέπει κάθε πελάτης την εικόνα που θέλει.

Την ίδια στιγμή στο μέγκα ο ζουγανέλης έλεγε πως σέβεται το κουκουέ και το βλέπει να παλεύει δίπλα στην εργατική τάξη, αλλά δεν το ακολουθεί ο λαός, γιατί δε μιλάει αρκετά για έθνος και για πατρίδα. Ο πρετεντέρης έβγαλε με τη σειρά του από τη ναφθαλίνη τον καρατζαφέρη (κάνουν και ωραία ρίμα οι δυο τους με το χέρι-χέρι) να μιλήσει για το μεγάλο δεξιό μέτωπο.

Και ο σοφιανός απέκρουσε τον προβοκατόρικο έπαινό του για τις πορείες του παμε, όπου δε συμβαίνει το παραμικρό, και μίλησε για αυτούς που δίνουν βήμα και νεκρανασταίνουν την ακροδεξιά (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε). Ενώ είπε πολύ εύστοχα στον οικοδεσπότη του, πως αν είναι να μιλάμε φιλολογικά περί βίας, ακόμα και ο τίτλος της εκπομπής του (ανατροπή) είναι βίαιος.

Αυτός που κατάφερε ωστόσο να κλέψει τις εντυπώσεις, ήταν ο συνταγματολόγος κατρούγκαλος που όπως γράφει πολύ εύστοχα ο redfly αντιμέτωπος με τον απίστευτο λαϊκισμό του μιχελάκη, την ακροδεξιά χυδαιότητα της τριανταφύλλου, τον τραμπουκισμό του πάγκαλου, τη δήθεν ηλιθιότητα του πρετεντέρη και την χρυσαυγίτικη ηλιθιότητα του γρυσπολάκη, ο καθηγητής προσπάθησε να κάνει μια ιστορική κοινωνική και πολιτική αν θέλετε ανάλυση της βίας και της «βίας».

Μπορεί τώρα να κινείται στον χώρο του σύριζα και να είναι (αν συγκράτησα καλά) εκλεγμένος στο συμβούλιο διοίκησης στο δημοκρίτειο πανεπιστήμιο, νομιμοποιώντας το νέο νόμο-πλαίσιο, αλλά κάποτε ήταν συνεργαζόμενος με τη δημοκρατική συσπείρωση για τις λαϊκές ελευθερίες. Κι αναρωτιέμαι τι μπορεί να έχει μεσολαβήσει έκτοτε, γιατί η ανάλυσή του (όσο τον άφησαν δηλ να την εκθέσει) ήταν πολύ σωστή και μόνο συριζαϊκής υφής δε φαινόταν να είναι.

Δεν ξέρω αν ο σοφιανός έπρεπε να έχει ξεσπαθώσει νωρίτερα και να έχει πει αυτός πρώτος κάποια πράγματα από όσα αυτονόητα σημείωσε ο κατρούγκαλος περί βίας. Η ανατροπή θα ερχόταν όμως αν έκανε μια συλλογική αυτοκριτική εκ μέρους του κόμματος και της σύγχρονης εποχής που εξέδωσε κάποτε ένα από τα πρώτα βιβλία της σώτης τριανταφύλλου (και είχε στις τάξεις του μπουμπούκια σαν το γρυσπολάκη).

Η οποία σώτη έβγαλε καινούριο βιβλίο με τίτλο «αγαθές γαίες» και θέμα της τη σοβιετική ένωση, αποδεικνύοντας πως πάσχει από κάποιου είδους σύμπλεγμα κι ότι ο αντικομμουνισμός είναι πλέον η βασική πηγή «έμπνευσής» της. Κι η οποία είναι μεταξύ των 58 προσωπικοτήτων μια πρωτότυπη διακήρυξη για τη δημιουργία-ανασυγκρότηση ενός κεντροαριστερού πόλου και σε κάποιο σημείο λένε πως δε ντρέπονται για αυτό που είναι. Δηλ έλληνες. Αλλά κατά βάθος εννοούν πασόκοι. Μας δουλεύουν ψιλό γαζί δηλαδή.

Αλλά το πασόκ είναι η ακριβώς αντίθετη έννοια από τη δουλειά. Γιατί με το πασόκ στην κυβέρνηση, η ελλάδα πήρε το χρυσό στην ανεργία, που φτάνει σε ύψη ρεκόρ. Και επειδή καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, σε πλήρη αντίθεση με την πασοκιά, που είναι ντροπή απ’ όπου κι αν προέρχεται. Ιδίως μετά το θάνατο του τελευταίου καλού πασόκου, φίλιππα συρίγου.

58 (δηλ 29x2) κατασκευαστές πλυντηρίων συνείδησης και πόλων συνιστούν πασόκ. Αυτοί (δεν) ξέρουν..

Το ερώτημα είναι άλλο. Ο πορτοκάλογλου, που είναι ανάμεσα στις 58 περσόνες που υπέγραψαν, ως τι ακριβώς ήρθε στο φετινό φεστιβάλ;

Δεν είναι η δόξα, δεν είναι τα λεφτά…

Φιλιππικός αποχαιρετιστήριος

Υπάρχουν διάφορες στιγμές, που εκτός απ’ το αποτύπωμά τους στην ιστορία, σημαδεύουν την οθόνη της μνήμης και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες. Δραματικές σκηνές από την πτώση του τείχους και τις ουρές στα μακ ντόναλντ ή από την αποκαθήλωση των αγαλμάτων του βλαδίμηρου, που σε αφήνουν με εγκεφαλικό, σαν τη μητέρα του πρωταγωνιστή στην ταινία goodbye lenin. Και άλλες πιο ελαφρές, σαν το μητσοτάκη στο βήμα του 13^ου συνεδρίου το κόμματος, τη φωτό με το τρίδυμο μίμη-λαφαζάνου-αλαβάνη στα νιάτα του στο κόμμα ή την άλλη με τις αντιπροσωπίες του σύριζα και της ανταρσύα στο πλαίσιο των διερευνητικών. Οι στιγμές που μας κλονίζουν εξάλλου δεν είναι απαραίτητο να είναι και από ιστορική άποψη συγκλονιστικές.

Η τελευταία τέτοια εικόνα που μπορώ να θυμηθώ ήταν στο τάιμ-άουτ ενός αγώνα μπάσκετ, σε ένα διαφημιστικό του συνδρομητικού για την εκπομπή της ευρωλίγκα «με το φίλιππα συρίγο» -που ήταν πάντα φίλιππας για κάποιο λόγο και σπανίως φίλιππος. Και εκεί ερχόταν το σοκ. Γιατί αντί για αυτό που περίμενες, βλέπεις ένα σκελετωμένο ανθρωπάκι, με καπελάκι –σαν κι αυτά που λάνσαρε κάποτε ο γελοίος μαστοράκης- χωρίς το παχύ μούσι, που ήταν σήμα κατατεθέν και μικρός πίστευα ότι ήταν πιστό αντίγραφο της γενειάδας του περικλή, με αντίστοιχο κύρος και μεγαλοπρέπεια. Χρειάστηκαν άλλα δύο τάιμ-άουτ και ισάριθμα διαφημιστικά, για να πειστούμε πως δεν είχαμε κάνει λάθος και να το χωνέψουμε. Κι ύστερα από αυτό το σοκ, μάντευες το χτύπημα της ύπουλης αρρώστιας και τίποτα δε μπορούσε να σε ξαφνιάσει· ούτε καν η ψεσινή είδηση για το τέλος.

Αν το μπασκετικό δημοσιογραφικό σινάφι θεωρείται –και αυτοπροσδιορίζεται ως ένα βαθμό- ως μασονία, τότε αποχαιρέτησε χτες, με αγάπη και τρυφερότητα, τον αρχιμασόνο μπασκετάρχη του. Σε ένα άθλημα που έζησε προ πολλού τον χρυσό αιώνα του, τράφηκε για μεγάλο διάστημα με τις δάφνες του παρελθόντος και τώρα βιώνει την παρακμή του σύγχρονου πελοποννησιακού πολέμου, με ερυθροπράσινα στρατόπεδα, που ρημάζει τα πάντα στον χώρο (ενώ σε λίγες ώρες θα δούμε ένα ακόμα επεισόδιό του, στο κατ’ ευφημισμόν στάδιο ειρήνης και φιλίας, που έχει συνδεθεί με τη φωνή του συρίγου από το ευρωμπάσκετ του 87’).

Ένα μπάσκετ που αργοπεθαίνει χρόνο με τον χρόνο και αποχαιρετά αυτές τις μέρες μία-μία τις μεγάλες μορφές που το δόξασαν. Το συρίγο, τον αμερικάνο τις προάλλες, πιο πριν τον μπέλοφ σε διεθνή κλίμακα. Χαρά στο κουράγιο και τη δύναμη των εν ζωή μασόνων να γράφουν μες σε δυο βδομάδες τόσους επικήδειους, ανατρέχοντας στο αρχείο τους και τα συρταράκια της μνήμης τους.

Ο συρίγος ήταν η φωνή του ευρωμπάσκετ του 87’ και η ιαχή: γιοβάισα, όχι τρίποντο. Που ενηλικιώθηκε στο βελιγράδι, 18 χρόνια μετά, με τη φράση «βάλτο αγόρι μου» από το σκουντή –που έχασε τη φωνή του εκείνη τη μέρα και δεν πρόλαβε να την ανακτήσει για τον τελικό. Κι η οποία δεν ξέπεσε ποτέ (κι είχε να το λέει αυτό ο συρίγος) στο επίπεδο της εθνικιστικής υστερίας του γιούρο στην πορτογαλία, με το πειρατικό του χελάκη (που έστησε ολόκληρη βιομηχανία εξαργύρωσης της επιτυχίας), το βερνίκο να παθαίνει έμφραγμα στο μικρόφωνο κάθε φορά που βάζαμε γκολ και το φακό να ζουμάρει σε τρέντι αχαιούς και μυρμιδόνες στις κερκίδες, με ασπίδες και περικεφαλαίες, ως πιστοποιητικά της βλακείας τους. Αυτό είναι που λένε βλάκας με περικεφαλαία.

Εκείνη η χρονιά εξάλλου με τους ολυμπιακούς της αθήνας και το ‘μεγάλο καλοκαίρι’ της «ισχυρής ελλάδας» ήταν γενικά κριτήριο για το ποιόν πολλών δημοσιογράφων. Και του βερνίκου που ήταν χωμένος σε διάφορες επιτροπές –αλλά από αυτόν δεν είχε κανείς κι άλλες προσδοκίες. Και για τον αριστερό χελάκη, που βάζει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη, αλλά κάνει παράλληλα χρυσές μπίζνες για να μη σταματήσει να «περιγράφει άλλο…». Αλλά κυρίως για το συρίγο, που πήγε ενάντια στο κλίμα της γενικής ευφορίας της εποχής, καταγγέλλοντας με αποκαλυπτικά κείμενα το μεγάλο φαγοπότι, όχι γιατί έμεινε απέξω, αλλά με ευσυνειδησία και από επιλογή του. Είχε έρθει μάλιστα και στο φεστιβάλ της οργάνωσης να μιλήσει σχετικά με το ζήτημα, αποδεικνύοντας πως ο έντιμος καλός πασόκος τελεί μεν υπό εξαφάνιση ως είδος αλλά παραμένει δυνητικός σύμμαχος σε καίρια ζητήματα.

Ο συρίγος ήταν γνήσιο προϊόν της πασοκάρας του 80’, με όλους τους αντικειμενικούς περιορισμούς και τις αντιφάσεις του. Σεβόταν τη σοβιετική αρκούδα και την υποστήριζε διακριτικά σε διάφορες περιπτώσεις χωρίς ελληνικό ενδιαφέρον –πχ στη μαδρίτη το 86’, στη μεγάλη ανατροπή εναντίον των γιούγκων. Κι ήταν ‘αντι-ιμπεριαλιστής’ με μια πολύ θολή και γενική έννοια, ως οπαδός του «σκεπτόμενου ευρωπαϊκού μπάσκετ», που δεν άντεχε το τσίρκο του ύστερου nba μετά τον τζόρνταν.

Αλλά αθέτησε το σύνθημα «εοκ και νάτο το ίδιο συνδικάτο» γιατί είχε στενές σχέσεις με το βασιλακόπουλο, τον πασόκο πρόεδρο της μπασκετικής ομοσπονδίας (εοκ) και γι’ αυτό είχε βάλει στο στόχαστρο το (σοβιετοθρεμμένο) λάζαρο, που «κατέστρεφε την εθνική με τα συνδικαλιστικά». Και είχε κληρονομήσει την παπανδρεϊκή αλαζονεία και ισχυρογνωμοσύνη, που τον έκανε να μειώνει ζωντανά στον αέρα συνομιλητές και συνεργάτες, χάνοντας τις εντυπώσεις –ακόμα κι όταν είχε δίκιο. Καλή ώρα εδώ με το σκηνοθέτη της nova –που ήταν το αγαπημένο του θύμα.

Συρίγος εναντίον σκηνοθέτη από sxplVII

Δεν ήταν όμως σαν άλλους πρασινοφρουρούς της ερτ –πχ ο θεοδωρακόπουλος από τις περιγραφές της άρσης βαρών, που έκανε πολιτική καριέρα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ο συρίγος ήταν η τίμια βάση του πασόκ του 80’, που δεν ακολούθησε την εκσυγχρονιστική μετεξέλιξη του κόμματος. Έγινε σύμβολο της μαχητικής δημοσιογραφίας (κι ας μην ήταν ποτέ στα ψηφοδέλτια της δικής μας μαχόμενης δημοσιογραφίας) που εκτός από το φαγοπότι των ολυμπιακών χτύπησε ανελέητα τη διαβόητη κεντεριάδα, ανέδειξε το θέμα του σταδίου καραϊσκάκη και μιλούσε για τους ιδιωτικούς, οπαδικούς στρατούς των διαφόρων μεγαλομετόχων παε και καε. Και το τίμημα για αυτή τη στάση του ήταν πολύ ακριβό, με τραμπούκικες επιθέσεις πληρωμένων μπράβων, σε μια προσπάθεια να τον εκφοβίσουν και να του κλείσουν το στόμα.

Θα μπορούσε να είναι και μακάβριο ανέκδοτο.

Πώς πέθανε ο τελευταίος τίμιος πασόκος; -Από καρκίνο.

Ενώ στο εξής η φράση «καλός πασόκος» θα είναι ανέκδοτο από μόνη της.

Και τώρα με το συρίγο, μπορούμε να θάψουμε οριστικά και το κουφάρι του πνεύματος της μεταπολίτευσης, μαζί με τις αναμνήσεις μας.

Τουλάχιστον κράτησε ως τελευταία γεύση ένα σπουδαίο φινάλε, τη συνέντευξή του με τον γκάλη –κι ας είχε γράψει μύρια όσα εναντίον του, χωρίς μαλλιά στη γλώσσα, στη στήλη του στο τρίποντο. Εδώ μπορείτε να δείτε μια διαφορετική αυλαία, στην τελευταία συνέντευξη (αν όχι και πρώτη) που ‘χε παραχωρήσει μαζί με το γιο του. Κι ένα απολαυστικό βίντεο, όπου μαλώνουν σαν τα κοκόρια με το μεγάλο ατακαδόρο στιβ γιατζόγλου

Σήκω απ’ τη θέση σου

Απ’ όσο είδα στην κόκκινη μπλογκόσφαιρα, το θέμα το ανέδειξε πρώτος ο trash με την ανάρτησή του «άρχισαν τα όργανα» -εξ ου και η συνέχεια του στίχου στον τίτλο της δικής μου.

Λοιπόν έχουμε και λέμε: ο μπάτσος είναι όργανο κι η πλειοψηφία των μπάτσων είναι χρυσαυγίτες. Ο ριζοσπάστης είναι κι αυτός όργανο, που γράφεται κυρίως από κομμουνιστές και οργανωμένα μέλη. Και τα προς τρίτον ίσα είναι και μεταξύ τους ίσα. Συνεπώς, να σου το τσουβάλιασμα κι έτοιμη η θεωρία των δύο άκρων.

Ακραίο με είπες μια φορά, χωρίς καμιά αιτία

Μα του φασίστα η καρδιά, δε σου κρατά κακία

Το θέμα βέβαια δεν είναι αν οι αρχές πιάνουν τους χρυσαυγίτες –μπορούν εξάλλου να τους αφήσουν το ίδιο εύκολα με άνωθεν εντολή- αλλά με ποιες κατηγορίες στρέφονται εναντίον τους και πώς μπορούν να τις αξιοποιήσουν στο άμεσο μέλλον εις βάρος του άλλου ‘άκρου’.

Τους κατηγορούν πχ ότι έκαναν συγκεντρώσεις χωρίς την άδεια των αρχών· και να σκεφτείς για παράδειγμα πως το κόμμα είχε αγνοήσει το μάη του 12’ την απαγόρευση του μπουτάρη κι είχε χρησιμοποιήσει την αριστοτέλους για την προεκλογική του συγκέντρωση.

Λένε ακόμα πως απειλούσαν με κατάλυση το δημοκρατικό πολίτευμα και η χρυσή αυγή το έπιασε αμέσως στον αέρα κι έσπευσε να θυμίσει το βιντεάκι με την παρέμβαση του μαΐλη στο μέγκα, όπου είχε πει το αυτονόητο: πως το κουκουέ δεν είναι υποχρεωμένο να συμφωνήσει με αυτό το σύνταγμα {που και τα ίδια τα αστικά κόμματα καταπατούν και κουρελιάζουν κατά βούληση} κι ότι παλεύει να το ανατρέψει.

Βάση αυτών, σου έρχονται στο μυαλό εικόνες από το μέλλον. Φαντάσου πχ τις ασώματες κεφαλές στα δελτία ειδήσεων να μιλάνε για τον αυταρχικό δημοκρατικό συγκεντρωτισμό του κουκουέ και την αρχή του ενός ανδρός –ή της σιδηράς κυρίας παλιότερα. Εξάλλου και οι χρυσαυγίτες γγ δεν έχουν;

Σκέψου να συλλαμβάνουν συντρόφους, να διεξάγουν έρευνα στα σπίτια τους και να βρίσκουν φρικιαστικά επιβαρυντικά στοιχεία: άδεια μπουκάλια μπύρας, επιφάνειες εργασίας υπολογιστών με την κόκκινη σημαία στο ράιχσταγκ, αφίσες του ζαχαριάδη, ημερολόγια με αντάρτες. Και προπαντός το μουστάκι του στάλιν και έναν τόμο από τα άπαντά του. Κι αντί για λούτρινες τίγρεις, αρκουδάκια με το μίσα από τους ολυμπιακούς της μόσχας, που είναι η μασκότ του ολοκληρωτισμού. Και άντε να εξηγήσεις μετά στις ανακριτικές αρχές πως εμείς δε δεχόμαστε τον όρο «σταλινικός» και δεν το θεωρούμε επιστημονικό, χωρίς να φανεί πως τα διπλώνεις κι αποτάσσεις τις ιδέες σου.

{Σαν τους χρυσαυγίτες παλικαράδες της φακής, που από τη μια μιλάνε για πολιτικές διώξεις κι από την άλλη απαρνούνται στην ανάκριση όλες τις βασικές πολιτικές τους αρχές. Και αν τους είχαν φέρει να υπογράψουν μια δήλωση μετανοίας-φρονημάτων, θα το έκαναν με ευχαρίστηση, προκειμένου να ξαναβγούν έξω και να αρχίσουν τα ίδια –με χαλινάρι έστω. ‘Απεταξάμην τον εθνικοσοσιαλισμό’. Και βασικά το δεύτερο συνθετικό, γιατί τώρα δεν υπάρχει σοβιετική ένωση και ισχυρό εργατικό κίνημα για να χρειάζεται να χρησιμοποιούν τέτοια ορολογία και να θολώνουν τα νερά.

Κι έχεις το φιλελφασίστα τζήμερο να σου λέει πως κομμουνισμός κι εθνικοσοσιαλισμός είναι πρώτα ξαδερφάκια, ξεχνώντας πως ο ίδιος έχει στενότερο βαθμό συγγένειας κι ότι η αστική δημοκρατία κι ο φασισμός είναι δίδυμα αδερφάκια (κατά την περίφημη αποστροφή του στάλιν) και ας μη μοιάζουν πάντα στην εξωτερική εμφάνιση. Κλείνει η παρένθεση}.

Αν ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος αναγκάζεται αυτές τις μέρες να μιλά για ναζιστική συμμορία, για εμάς θα έχει ήδη έτοιμο από το παρελθόν τον όρο «κομμουνιστοσυμμορίτες» προσπαθώντας να ταυτίσει τον νέο κόσμο, το σοσιαλισμό, με τον υπόκοσμο. Εξάλλου κι οι χρυσαυγίτες δεν έλεγαν πως θέλουν να πάρουν τα όπλα για να βγουν στο βουνό; Ποινικοί οι χρυσαυγίτες (που δε διώκονται ως φασίστες), ποινικοί και οι εαμοβούλγαροι (που έδιναν παλιά αγώνα για να κρατούνται σε ξεχωριστή πτέρυγα. Γιατί αλίμονο αν μάθει να σκέφτεται πολιτικά ο κόσμος.

Φαντάσου επίσης σφε αναγνώστη να παίρνουν μαρτυρίες-καταγγελίες από παλιά μέλη του κόμματος ή της οργάνωσης που ανένηψαν και είδαν το φως το αληθινό. Και τώρα δηλ να κάνεις μια ανθολογία με τα μαργαριτάρια που έχουν γράψει κατά καιρούς διάφοροι πρώην, θα μαζέψεις τερατουργήματα με τόσα λουλούδια που άνθισαν στον κήπο μας.

Δεν ξέρω αν οι κρατικές αρχές θυμηθούν και κάνα ειδικό διάταγμα περί κατασκοπίας για να το επαναφέρουν. Οι κομμουνιστές πάντως έχουν πικρή και πολύτιμη πείρα από την εφαρμογή τέτοιων νόμων και συμφωνιών κατά το παρελθόν. Η αμνηστία της βάρκιζας πχ εξαιρούσε τα εγκλήματα της κατοχικής περιόδου, για να τιμωρηθούν οι δωσίλογοι κι οι συνεργάτες των ναζί. Αλλά οι μόνοι που διώχθηκαν τελικά ήταν τα μέλη του κκε και του εαμ, τα οποία στέλνονταν μαζικά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Ναι αλλά τώρα έχουμε άλλες εποχές, θα μου πεις. Σωστά. Τώρα είμαστε τελείως άοπλοι, χωρίς καν το φόβητρο του ελας. Και το αστικό μπλοκ δε θα χρειαστεί παρά μόνο το νομικό του οπλοστάσιο για να μας βάλει στο στόχαστρο και να μας τσακίσει.

Ο σαμαράς λέει πως δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τη βία σε καλή και κακή, την ίδια ώρα που η κυβέρνησή του ξεχωρίζει τον καλό (και νομοταγή) από τον κακό (και ακραίο) φασισμό. Και βασικά το καλό από το κακό άκρο. Και φαίνεται να έχει το γνώθι σαυτόν για τον πολιτικό του χώρο και τα στελέχη του, όταν λέει πως κάποιοι επιμένουν να φλερτάρουν πολιτικά με τα άκρα.

Το πιο ενδιαφέρον είναι πως η ‘παραδοσιακή δεξιά’ προβάλλει τη θεωρία του διμέτωπου κατά των άκρων, που την πρωτοδίδαξαν οι παπατζήδες του κέντρου στις διάφορες εκδοχές του και τώρα την χρησιμοποιούν από κοινού με το πασόκ του βενιζέλου, πάντα ανερυθρίαστα και κατά των ερυθρών.

Κι η θεωρία αυτή έχει πλούσιο παρελθόν με διάφορα παραδείγματα. Ταύτιση του κκε με το λαος του καρατζαφέρη για την απόρριψη του σχεδίου ανάν. Με τη συντηρητική σκοτεινή δεξιά για την αρνητική στάση στα διάφορα ναρκονομοσχέδια. Με την ακροδεξιά και τους «ευρωσκεπτικιστές» για την εναντίωσή του στην εε και το ευρώ. Ταύτιση του στάλιν και του κομμουνισμού με τον χίτλερ και το φασισμό στο σχολείο, στο μάθημα της ιστορίας και πάει λέγοντας.

Η πιο εκλεπτυσμένη προπαγανδιστική δουλειά όμως δεν είναι να κατασκευάζεις απλά τη θεωρία, αλλά να διαμορφώνεις κατά το δοκούν και συμφέρον τα δύο άκρα και τα χαρακτηριστικά τους. Βαφτίζεις πχ άκρο τους διεφθαρμένους συνδικαλιστές που τα παίρνουν, τη γενιά του πολυτεχνείου  που βολεύτηκε, την κυβερνώσα αριστερά που νοιάζεται για τις καρέκλες και τα υπουργεία και τσουβαλιάζεις σε αυτό το καλούπι κάθε μορφή αμφισβήτησης του κυρίαρχου πλαισσίου. Εντάξει, σας ξέρουμε κι εσάς τους αριστερούς…

Ή παίρνεις μια προσωπικότητα σαν τον τσε γκεβάρα (μες στη βδομάδα ήταν κι η επέτειος της εκτέλεσής του από τα όργανα της cia) και την ερμηνεύεις πότε με το ένα και πότε με το άλλο ‘άκρο’. Ρομαντικός κι ουτοπικός επαναστάτης σήμερα (που πρέπει να μείνει στη σφαίρα των συμβόλων, ένα άπιαστο όνειρο, για να μη φθαρεί με την πεζή πραγματικότητα και τους σύγχρονους επιγόνους του). Αλλά στυγνός κι επικίνδυνος τρομοκράτης, όσο ήταν εν ζωή. Ή συμμορίτης επί το ελληνικότερο.

Ακραίες διακυμάνσεις μπορεί βρίσκει κανείς και στην κάλυψη του θέματος από τα μμε. Που αρχικά αντιμετώπισαν την υπόθεση με την ελαφρότητα του δαλιανίδη: για δες τι κάνει το μαχαίρι στα τυφλά, βρίσκει και πιάνει την καρδιά και την χαλά.

Κι από την άλλη έσπευσαν με αντιφασιστικό ζήλο και σοβαροφάνεια να καταδικάσουν το φασισμό και το μαχαίρι απ’ όπου κι αν προέρχεται και να κρατήσουμε μόνο τα τηλεοπτικά που δεν κόβουν πολύ παρά μόνο αλείφουν βούτυρο στο ψωμί της κυρίαρχης προπαγάνδας. Η πολιτική βάση του δικού τους αντιφασισμού δε θα μπορούσε παρά να είναι απολιτίκ –που κι αυτό πολιτική στάση είναι.

Πάρε για παράδειγμα τις εκπομπές του θεοδωράκη –που νοιάζεται πρωτίστως για την εικόνα του, για να περνά κάτω από αυτήν το όποιο ρηχό μήνυμα- και τις συνεντεύξεις που πήρε από την οικογένεια και τους φίλους του παύλου φύσσα. Όπου πρόβαλε σε πρώτο πλάνο μια δήλωση του πατέρα, του μαστρο-τάκη, πως «κανένα κόμμα δε νοιάζεται για τα συμφέροντα του εργάτη» κι ότι αυτός έχει ξεκόψει δεκαπέντε χρόνια τώρα από αυτά. Αλλά κι ένα μικρό απόσπασμα από κάποιο τραγούδι του φύσσα, που ρίμαρε κι αντιπαρέθετε τις επαναστάσεις με τις προσωπικές αντιστάσεις.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως:

α. το μαχαίρι του φασισμού δεν χτυπά μόνο ‘ακραίους’ και πολιτικά συνειδητοποιημένους.

Και β. είναι αναγκαίες οι μαζικές επαναστάσεις, ακριβώς για να μη μένουν μόνες και ανίσχυρες οι προσωπικές αντιστάσεις απέναντι στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά. Σαν την προσωπική αντίσταση του παύλου φύσσα..

Από το Πέραμα δεν έχει πέρασμα

Σήμερα ξεκινάει στο Πέραμα η έκθεση εικαστικών τεχνών και φωτογραφίας «άνθρωποι, χρώμα και σίδερο». Η οποία –για να παραφράσουμε μια άλλη γνωστή φράση- είναι φτιαγμένη από τους εργάτες για τους εργάτες. Και όποιος κάνει τον κόπο να πάει ως εκεί –γιατί είναι ένα μικρό ταξίδι- θα καταλάβει από πρώτο χέρι γιατί δεν υπάρχει πέρασμα από το πέραμα και πώς δένεται το σίδερο ή μάλλον το ατσάλι. Αλλά και πώς η ζωή παλεύει κάτω από σίδερα και τσιμέντα όχι να επιβιώσει αλλά να δημιουργήσει με όποια υλικά της είναι πρόσφορα, επιβεβαιώνοντας την ανθρώπινή της υπόσταση.

Η κε του μπλοκ είχε την ευκαιρία να παρευρεθεί στην περσινή έκθεση –κοντά έναν χρόνο μετά το ξεκίνημα της ηρωικής απεργίας των χαλυβουργών- και δεν την άφησε να πάει χαμένη. Αυτά που μου έχουν μείνει σήμερα στη μνήμη είναι: το α καπέλα του μεράντζα (που θα δώσει το «παρών» και φέτος). ο τεράστιος πίνακας στην είσοδο της έκθεσης, που απεικόνιζε ένα χέρι και παρέπεμπε στο σύνθημα του περσινού φεστιβάλ της οργάνωσης: δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται. Και την κοινή έμπνευση που είχαν ο γιώργος σαρρής κι ένας άλλος καλλιτέχνης (δυστυχώς δεν έχω συγκρατήσει το όνομά του) να μελοποιήσουν το ίδιο ακριβώς σύνθημα. Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά…

Βγαίνει ο πρώτος και τραγουδά το στίχο ελαφρώς διασκευασμένο, χωρίς εσένα γρανάζι κανένα δε γυρνά. Βγαίνει στο καπάκι κι ο σαρρής και λέει: κατά τύχη έχω ονομάσει και το δικό μου τραγούδι έτσι. Κοίτα να δεις κάτι συμπτώσεις… Που μόνο τυχαία δεν ήταν δηλ η έμπνευση, ούτε κι ατυχής βέβαια, και δεν ξέρω αν «έτυχε» να μελοποιήσει κανείς άλλος το σύνθημα τις επόμενες μέρες της έκθεσης. Κι επειδή το κοινό ήθελε «κι άλλο, κι άλλο» ο σαρρής έγινε οργανωτής κερκίδας, τραγουδώντας την αρχή με την κιθάρα του κι αφήνοντας τη βάση να συμπληρώσει το άλλο μισό του συνθήματος: εργάτη μπορείς, χωρίς αφεντικά…

Η έβδομη έκθεση «άνθρωποι, χρώμα και σίδερο», που έχει σήμερα εγκαίνια στη ζώνη του περάματος, έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Όχι επειδή οι φετινές συμμετοχές είναι αυξημένες συγκριτικά και με πολλά γνωστά ονόματα καλλιτεχνών. Αλλά για την χρονική συγκυρία του πράγματος, λίγες μέρες μετά την επίθεση των φασισταριών στους συνδικαλιστές του παμε στην περιοχή και την εν ψυχρώ δολοφονία του παύλου φύσσα στο γειτονικό κερατσίνι από τη ναζιστική συμμορία. Σε μια εργατούπολη όπου οι εφοπλιστές αμόλησαν τα μαντρόσκυλά τους για να σπάσουν το… απόστημα του παμε, όπως γάβγιζαν δημόσια τις προάλλες και να βάλουν τους μεταλλεργάτες της ζώνης να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι, για να αποδεχτούν τα εξευτελιστικά μεροκάματα πείνας των 18 ευρώ. Και μια περιοχή όπου τα θρασύδειλα μέλη της κλίκας ένιωθαν άνετα να κυκλοφορούν και να γράφουν φασιστικά συνθήματα, μετά τη δολοφονία του φύσσα, ενώ είχαν λουφάξει σε όλες τις υπόλοιπες γειτονιές.

Γι’ αυτό και δε θα μπορούσε ίσως να υπάρχει καλύτερο ξεκίνημα απ’ τη σημερινή συναυλία των υπεραστικών και τον επίκαιρο αντιφασιστικό τους «ύμνο»: του αδόλφου τα εγγόνια, η σαπίλα του ντουνιά…

Γι’ αυτό κι αξίζει τον κόπο να κάνετε (τουλάχιστον) ένα πέρασμα από το πέραμα..

Παρακάτω παραθέτω την αφίσα της έκθεσης, το δελτίοτύπου των φορέων που τη συνδιοργανώνουν και το πρόγραμμα των εκδηλώσεων.

Οι αγώνες είναι τέχνη του λαού

και η τέχνη όπλο του

Η Κίνηση Εικαστικών Καλλιτεχνών Πέρα(σ)μα, τα συνδικάτα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος καθώς και οι Λαϊκές Επιτροπές της ευρύτερης περιοχής του Πειραιάκαι πολλά συνδικάτα της βιομηχανίας, συντονίζονται σε μια μεγάλη διοργάνωση μέσα στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

248 Εικαστικοί καλλιτέχνες (ζωγράφοι, γλύπτες, χαράκτες κλπ) & φωτογράφοι, θεατρικά και µουσικά σχήματα, δίνουν το παρόν και υπογράφουν µε το έργο τους, την τέχνη τους και την συμμετοχή τους το µήνυµα της εποχής τους: Οι αγώνες είναι τέχνη του λαού και η τέχνη όπλο του.

Στόχος της έκθεσης που γίνεται για έβδομη χρονιά μέσα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη είναι να γεννηθεί και να έρθει το έργο τέχνης στους τόπους δουλειάς, εκεί που βρίσκεται ο φυσικός του αποδέκτης και η κινητήρια έµπνευση της δημιουργίας του: η εργατική τάξη.

Έτσι σε πείσμα των καιρών της ανεργίας και της ανέχειας, της ερήμωσης και του μαρασμού, ενάντια σ’ αυτούς που απεργάζονται την καταστροφή και την εξαθλίωση του λαού, ενάντια και στην κρυφή και στην απροκάλυπτη τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, να υψώσουμε τον πολιτισμό της αδιάλλακτης αξιοπρέπειας, τον πολιτισμό της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης.

Σε αυτούς τους καιρούς, είναι περισσότερο αναγκαίο η τέχνη να στέκεται στο πλάι της εργατικής τάξης, να μιλά τη γλώσσα της τόλμης και της αλήθειας. Να επιστρατεύει τα δικά της αισθητικά όπλα, τη γνώση, αλλά και όλο τον ανθρώπινο ψυχισμό, τη φαντασία, το συναίσθημα και τη βούληση να στρατευθεί με τις ανάγκες και τα καθήκοντα των δημιουργών όλου του κόσμου.

Καλούµε τους εργαζόμενους, τους µαθητές, τους άνεργους, τους νέους και τις νέες, να συναντηθούν στη Ν/Ζώνη της τέχνης και της δημιουργίας, στη Ζώνη της ταξικής πάλης και της αλληλεγγύης.

Δέκα ημέρες από 11 /10/2013 έως 20 / 10/2012 στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, στήνουμε το δικό μας ταξικό μέτωπο

Nα είμαστε όλοι εδώ!__

ΕΓΚΑΙΝΙΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11/10/2013, ΩΡΑ 7.30µ.µ.

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ 12.00π.µ. - 9.00µ.µ.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Λεωφορεία:

Από Οµόνοια Β18 - Γ18 (Μενάνδρου)

Από Πειραιά 843 (Σταθµός ΗΣΑΠ)

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

ΚΙΝΗΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΠΕΡΑ(σ)ΜΑ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΜΜΟΒΟΛΙΣΤΩΝ - ΚΑΘΑΡΙΣΤΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΝΑΥΠΗΓΟΞΥΛΟΥΡΓΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ ΠΛΟΙΩΝ

ΛΑΪΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ:

ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

ΝΙΚΑΙΑΣ - Ι. ΡΕΝΤΗ

ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

ΠΕΙΡΑΙΑ

ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ:

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΑΘΗΝΑΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΘΡΙΑΣΙΟΥ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΥ - ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΩΝ ΑΤΙΚΗΣ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΙΘΟΓΡΑΦΩΝ

ΚΛΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΧΑΡΤΕΡΓΑΤΩΝ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΓΑΛΑΚΤΟΣ - ΤΡΟΦΙΜΩΝ & ΠΟΤΩΝ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΩΝ - ΙΜΑΤΙΣΜΟΥ - ΔΕΡΜΑΤΟΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΧΗΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΑΙΟΣΑΠΩΝΟΠΟΙΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΏΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ( ΠΕΜΕΝ)

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΩΤΕΡΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ«ΣΤΕΦΕΝΣΟΝ»

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

ΣΩΜ. ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Παρασκευή 11 Οκτώβρη ,

7.30 μ.μ. Εγκαίνια της έκθεσης «΄Ανθρωποι -Χρώμα + Σίδερο 7»

9.00 μ.μ. Συναυλία με το συγκρότημα «Υπεραστικοί».

Σάββατο 12 οκτώβρη

6.30 μ.μ.: Συζήτηση για την Ανεργία. Οι θέσεις του ταξικού συνδικαλιστκού κινήματος για την αντιμετώπισή της και την οργάνωση της πάλης.

8,30 μ.μ.: Το θεατρικό έργο του Μαξ Φρις «Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές» από τη ομάδα «Εκτός Σχεδίου».

Κυριακή 13 Οκτώβρη

8.30 μ.μ. «Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον. Δε θα πεθάνει μόνος. Τσάκισέ τον»

Συναυλία με τους:

1. Μανόλη Ανδρουλιδάκη

2. Ρίτα Αντωνοπούλου

3. Χρήστο Θηβαίο

4. Kollektiva

5. Γιάννη Λάρδη – Γεωργία Λάμπρη

6. Βασίλη Λέκκα

7. Αφροδίτη Μάνου

8. Γιώργο Μεράντζα

9. Μίλτο Πασχαλίδη

10. Γιώργο Σαρρή

Τετάρτη 16 Οκτώβρη

7.00 μ.μ. Προβολή ταινίας

8.00 μ.μ. Ο Γρηγόρης Νικολόπουλος και οι «Μαγικοί Καθρέφτες» στα ''τραγούδια των ανθρώπων''

Παρασκευή 18 Οκτώβρη

8.00 μ.μ. Συναυλία: Ο Βασίλης Βασιλάτος και «Ιστορίες για Κρουστά».

Σάββατο 19 Οκτώβρη

8.00 μ.μ. Θεατρική σπονδυλωτή σάτιρα «Ο τροχός της Ιστορίας».

Κυριακή 20 Οκτώβρη

6.00 μ.μ. Συζήτηση «Τέχνη και Εργατική Τάξη. Η Πολιτιστική Μορφωτική Δραστηριότητα των συνδικάτων συστατικό στοιχείο της ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος».

8.00 μ.μ. Μουσικό αφιέρωμα στο Εργατικό Τραγούδι, με τον Στέφανο Ψαραδάκο

9.00 μ.μ. Μουσικό αφιέρωμα στον ποιητή των ναυτικών, Νίκο Καββαδία

ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ:

Σάββατο 12 και 19 Οκτώβρη

Κυριακή 13 και 20 Οκτώβρη

11.00 π.μ- 1.00 μ.μ. . Δημιουργικά Εργαστήρια για παιδιά: Ζωγραφική, Θεατρικό παιγνίδι

Κυριακή 13 Οκτώβρη , 11.00 π.μ. Θέατρο: «Ένας παράξενος Μουσικός» από την ομάδα «Τρομπετίνι»...

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ 248 ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ

Αβαγιαννού Ρένα

Αγαλιώτης Παναγιώτης

Αγγελάκη Ελευθερία

Αδριανός

Αθανασίου Εύη

Αθηναίος Στρατής

Αλυγιζάκη Κύρα

Αναστασόπουλος Θεόδωρος

Ανδρονιάδης Ηλίας

Ανεζίρης Παναγιώτης

Ανούση Ρένα

Αντωνάκου Όλγα

Αντώνης Αντώνιος

Αξαόπουλος Κίμων

Απέργη Ανθή

Αργυρακοπούλου Μαρία

Αρέλης Ελευθέριος

Βαγενά Κωνσταντίνα

Βαρβαρήγου Δέσποινα

Βαρβαρούση Λήδα

Βάρβογλης Δημήτρης

Βαρελάς Παναγιώτης

Βαρλάμος Γιώργης

Βεζυρτζής Γιάννης

Βικεντίου Αριστοτέλης

Βίνης Τάκης

Βολονάκη Ουρανία

Γαγγάδη Χριστίνα

Γαμπιεράκη Ζωή

Γεωργαρίου Πέτρος

Γεωργιλάκης Μάρκος

Γεωργουλίδου Αναστασία

Γιαννίκος Ιωάννης

Γιαννίκου Νίκη

Γιωτάκης Δημήτρης

Γκιζάρης Γιώργος

Γκολέμας Μίλτος

Γόντικα Άντα

Γρανίτσα Νικολέτα (Μαγεμέλι)

Γραφάκου Πέγκυ

Γρετσίστα Ελένη

Δαλιέτου Σμαραγδή

Δαραδήμος Ηλίας

Δαραδήμος Χαράλαμπος

Δεληγιαννάκη Σάσα

Δημακάκου Χαρά

Δημητρέας Βαγγέλης

Δημητρίου Ευθυμία

Δήμου Δημήτρης

Διβάρη Εύα

Διλιντά Φωτεινή

Διονυσόπουλος Βασίλης

Δουραμάνης Περικλής

Ευαγγελάτος Κώστας

Ζαχάρωφ Μαρίβα

Ζουμπουλάκης Πέτρος

Ζωγράφου - Ουζουνοπούλου Μαρία

Ζωίδη Πόπη

Ισιδώρου Θεόδωρος

Ισιδώρου Παναγιώτης

Ιωαννίδης Ευάγγελος

Καγεώργης Πάτροκλος

Καγιαδάκης Στυλιανός

Κακλαμάνης Απόστολος

Καλαντίδη Λίζα

Καλκάνη Ελένη

Καλογεροπούλου Πέγκυ

Κανελλόπουλος Βασίλης

Κανελλοπούλου Σταυρούλα

Καππάτου Μαρία

Καρακόγλου Χρηστός

Καράλη Αγγέλα

Καρασσό Τζούλια

Καρπούζης Δημήτρης

Καρυστινός Σταμάτης

Κασαλια Ανέτα

Κατσαντώνη Ελένη

Κατσουλιέρη Ειρήνη

Κέντζογλου Γιώργος

Κερασσιώτη Μαριάννα

Κευγάς Μιχάλης

Κέφαλος Παναγιώτης

Κέφαλος Σταμάτης

Κεχαγιά Ελισάβετ

Κογιός Κώστας

Κολιπέτσα Βασιλική

Κομνηνάκη - Τσίπουρα Αργυρώ

Κοντονή - Τσοχαντάρη Κατερίνα

Κοντουδάκης Κωστής

Κορίτσογλου Μάρθα

Κοσμίδης Όμηρος

Κουβεντάρα Κωνσταντίνα

Κουκουλάκη Στέλλα

Κουλοβασιλοπούλου Μαρία

Κουμαριανού Μαριάνθη

Κουτσίκου Φρειδερίκη

Κυριαζής Χρύσανθος

Κυριακίδου Σμάρω

Κωνσταντινίδου Βαρβάρα

Λαλές Χάρης

Λαμπράκης Παναγιώτης

Λάμπρου Χρήστος

Λαουτάρη Δήμητρα

Λένης Γιώργος

Λιάκου Μαρία

Λιάτσης Δανιήλ

Λουγιάκη Αλεξία

Μακρόπουλος Κωνσταντίνος

Μανδηλαρά Ηρώ

Μάνης Κώστας

Μάνου Έφη

Μαντούδη Αναστασία

Μαράτος Ανδρέας

Μαραυγάκης Ευάγγελος

Μαργιόλης Ανάργυρος

Μάταλα Μαρία

Μαυρονικόλας Άρης

Μαυρόπουλος Αλέξανδρος

Μέγα Χαβρέ Άνθια

Μελά Εύα

Μενδρινός Γιώργος

Μενεμενόγλου Τάσος

Μήλας Παναγιώτης

Μηναριτζόγλου Μιχάλης

Μητσάκου Σταυρούλα

Μικρούλης Νίκος

Μιχαηλίδου Φανή

Μιχαλόπουλος Δημοσθένης

Μοlz Salman

Μορφόγλου Αντώνης

Μοσχολέα Μυρσίνη

Μουράτη Κατερίνα

Μπαδόλα Ειρήνη

Μπακαλούμης Γιώργος

Μπαλωνά Κωνσταντίνα

Μπέλλου Κάλλη

Μπόγρη Εύα

Μπουκουβάλας Γιώργος

Μπουρμάς Τάκης

Νασιοπούλου Ντιάνα

Νικολάκης Θοδωρής

Νικολόπουλος Γρηγόρης

Νοταρόπουλος Γιάννης

Νταϊδου Δέσποινα

Ντάλα Ελένη

Ξενάκη Μαριάννα

Παϊσιος Βασίλης

Πάκιας Μανώλης

Παλαιοκρασσά Μαριλένα

Παλιεράκη Άννα

Παναγιωτίδης Ηρακλής

Πανταζή Δέσποινα

Πάντος Άλκης

Παπαγιάννης Βαγγέλης

Παπαδογεωργοπούλου Καλλιόπη

Παπαδοκοτσώλης Γιώργος

Παπαθεοδώρου Κάλλια

Παπαϊωάννου Ευφροσύνη

Παπαϊωάννου Μαντώ

Παπαχρήστου Σπύρος

Παππά Μαρία

Παππά - Βεζυρτζή Ρόζα

Παυλή Αγγελική

Πέρδικα Νίκη

Πεσματζόγλου Μαρία

Πετρούλια Γεωργία

Πιλάβη Σταυρούλα

Πλακούλας Γιώργος

Πλατανιάς Αποστόλης

Πολυχρονάτου Ελένη

Πρίντεζη - Φράγκου Ειρήνη

Ράλλης Δημήτρης

Ράπτης Ερμής

Ρίζος Δημήτρης

Ροβιθάκη Ελισάβετ

Ροδοπούλου Ιωάννα

Ρόθος Κώστας

Ρούβαλη Αγγελική

Ρουμελιώτης Βαγγέλης

Ρουμελιώτης Λάμπρος

Σακελλαρίου Ζέτα

Σαλάχας Αντώνης

Σαλταφέρος Γιώργος

Σαραντάρης Στράτος

Σαραντίδη Αρσινόη

Σαραντόπουλος - Ψαράς Αλέξανδρος

Σαρέλα Κατερίνα

Σατόγλου Παύλος

Σεκλειζιώτη Ζωή

Σερεμετάκης Γρηγόρης

Σερέτης Μιχάλης

Σκαλκώτος Χρίστος

Σκαρβέλη Γιώτα

Σκουρτζίδης Νίκος

Σκύθος Γιώργος

Σολιδάκης Βασίλης

Σουλδάτου Μαρίνα

Σουλδάτου Σοφία

Σουσούνη Αναστασία

Σοφρά Ρούλα

Σπηλιωτάκη Μαργαρίτα

Σπυριδάκη Θάλεια

Σπυριδωνίδου Μαρίνα

Σπυρίδωνος Πηνελόπη

Σταματοπούλου Μαίρη

Σταυροπούλου Ματίνα

Σταύρου Σοφία

Σταφέτος Στέλιος

Στείρος Κώστας

Στεργιοπούλου Νανά

Στεφάνου Παναγιώτης

Στεφάνου Γιάννης

Στεφάνου Στέλιος

Στέφος Νίκος

Στρομπούλας Σπύρος

Στρούτζα Μαρία

Στυλιανού Στέλιος

Συλίκου Κωνσταντίνα

Συράκης Γιώργος

Σχοινάς Ανδρέας

Σωτήρχος Στάθης

Ταλαίπωρος Νίκος

Ζιάβρα Πετρούλα

Τρέβορ Τουάιν

Τριανταφύλλου Νίκος

Τριπολίτης Σταύρος

Τσαβαρή Καίτη

Τσαβίδης Μιχάλης

Τσακίρης Σπύρος

Τσαμανδούρας Ζαχαρίας

Τσουβαλά Αγγελική

Τσούπρος Γιάννης

Φαμπιέν Λαμπούζ

Φαρσακίδης Γιώργος

Φερεντίνου Σόνια

Φουρίκης Χρήστος

Φράγκου Στρατός

Χαβιαροπούλου Στέλλα

Χαροκόπου Τίνα

Χατζή Κατερίνα

Χατζηπουλίδου Ελένη

Χατζηστεφάνου Άννα

Χατζηφωτίου Δημήτρης

Χριστοφοράκης Νίκος

Χρυσανθάκη Χαρά

Χρυσομαλλάκου Ελένη

Χωριανοπούλου Μαρία

Ψωμά Χριστίνα