Η σκύλα μάνα του κτήνους είναι έγκυος ξανά

Ας κάνουμε μια απόπειρα σοβαρής σύντομης πολιτικής εισήγησης, όπως κάποτε στο Τέξας (που έγινε λέει Ντέμοκρατ, με τις ευλογίες των Μπους, γιατί το κεφάλαιο δεν έχει ιδεολογία πέρα από το χρώμα του χρήματος) στην Οργάνωση. Ποια Οργάνωση; Αυτή που λέγαμε προηγουμένως.

Παραμονές Πολυτεχνείου είναι πάντα μια καλή περίοδος. Πχ για πολιτικό συναίσθημα (που λείπει από την ξενέρωτη ημερήσια διάταξη) και έναν έρωτα για μια χρονολογία, την εξέγερση ή μια κατακόκκινη νιφάδα. Για παθιασμένες συνελεύσεις, Φαραντούρη-Θεοδωράκη, μπουάτ, γλυκιά προσμονή και... κάθε Νοέμβρη δεν ξέρω τι με πιάνει.

Ή για αφηρημένες αναλύσεις της συγκεκριμένης κατάστασης -αναλύουμε, διαλύουμε και συνθέτουμε, όπως είπε και ο Νίκος στην Έλλη. Ανάβαση στην αφαίρεση, γενικεύσεις, εισηγήσεις σαν μπροσούρες, πολιτικά σχέδια, τακτικές κινήσεις, στρατηγικές στοχεύσεις, ζητήματα τακτικής και στρατηγικής.

Αν το κάνεις σε μια ταβέρνα, μπορεί να μοιάζει με το εορταστικό των Απαράδεκτων (μια τζατζίκι και κάτω οι δύο υπερδυνάμεις). Ή με τις διαλέξεις του Αλέφαντου στον Πανελλήνιο με τους κεφτέδες (ρε εσείς, ποιος μου έφαγε την ΑΡΑΣ;). Ή με ακροατές του Γεωργίου (σοφή η μαλακία σου) και του Σπορ FM (ζήτω τα 25χρονα της... «Λέσχης της Μάχης» -sic-), που πάει να γίνει πλατφόρμα με πλήρες πρόγραμμα -αλλά όχι πολιτικό.
Στην τελική, άλλο Τσάρλι και άλλο οι άγγελοι του Σάρλη...

Εμάς πάντα μας ενδιαφέρει τι μπάλα παίζει ο αντίπαλος (κράτος και παρακράτος), πώς θα παραταχθεί και τι άσους κρύβει στο μανίκι. Θέλουμε να είμαστε υποψιασμένοι για κάθε ενδεχόμενο. Τίποτα δε μας είναι αδιάφορο (σαν αυτούς που μισεί ο Γκράμσι), ούτε αθώο (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) ούτε τυχαίο (η συγκέντρωση ανάβει και όλα είναι συνειδητά). Κι είναι πολλές οι συμπτώσεις των τελευταίων ημερών, για να τις αγνοήσουμε και να μην πάρουμε το μήνυμα.

-Στην επέτειο του «αλόρ σ’ε λα γκερ», το αστικό κράτος είπε στη Θεσσαλονίκη το «τρίτο μέγα ΟΧΙ» στην κομμουνιστική απειλή, στήνοντας ένα τείχος συνταγματικής προστασίας γύρω από τον Κασιδιάρη, που είναι δωσίλογος πατριώτης -όχι σαν τον Λαμπράκη που μιλούσε στην ίδια πόλη, στο «Κοσμοπολίτ». Και όλα αυτά με ζήλο περισσό, που θυμίζει κάτι από Βολφ Μπίρμαν και Βολταίρο: διαφωνώ (στα χαρτιά) με όσα λες, αλλά θα τσακίσω μέχρι θανάτου κομμουνιστές και αντιφασίστες, για να μπορείς να σκορπάς ανενόχλητος το φασιστικό σου δηλητήριο. Που διαβάζεται και αλλιώς: αντιγράφω -ως κράτος- κατά γράμμα τις φασιστικές πρακτικές, αλλά παριστάνω το(ν) έκπληκτο - ανήξερο, όταν θεριεύουν τα φίδια και μας ζώνουν απειλητικά -κύματα μας κλειουν.

Και ποιες είναι αυτές οι πρακτικές; Με αθλητικούς όρους, θυμίζει κάτι από την Μπάρτσα του Φλικ, που ανεβάζει παίκτες και πιέζει ψηλά σε όλο το γήπεδο, για να ανακτήσει την μπάλα, αποκτώντας αριθμητικό πλεονέκτημα, σε κρίσιμα σημεία του γηπέδου. Με πολιτικούς όρους, θυμίζει τον νόμο του θρασύδειλου που χτυπά μόνο εκεί που τον παίρνει. Στα μουλωχτά, ξαφνικά, πολλοί εναντίον ενός και με στόχο άμαχο πληθυσμό. Όπως κάνουν τα ΜΑΤ και οι φασίστες -τυχαίες συμπτώσεις δεν υπάρχουν.

-Ο επόμενος κρίκος στην άτιμη αλυσίδα -που πρέπει να σπάσουμε- ήταν στην αντιφασιστική πορεία στο Νέο Ηράκλειο. Επανάληψη του ίδιου σκηνικού, προς γνώση και συμμόρφωση -όσων δε συνεμορφώθησαν προς τας κρατικάς υποδείξεις-, και επίθεση της αστυνομίας στους διαδηλωτές, στην επέτειο της δολοφονίας των δύο χρυσαυγιτών, που έμοιαζε με (και ήταν) μαφιόζικο ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Αν μη τι άλλο η ΕΛ.ΑΣ. κάτι ξέρει από greek mafia και τις μεθόδους της, αυτή τη φορά όμως διάλεξε πιο «ήπιες» μεθόδους (χημικά και δακρυγόνα), πλην εξίσου δολοφονικές -όπως είχε δείξει η δολοφονία του Κοτζαρίδη, χωρίς προφανώς να ιδρώσει το αυτί τους.

Τα ΜΑΤ άλλωστε δεν είναι παρά μια στρατιωτική μονάδα της αστυνομίας, για να μας θυμίζει ότι βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση διαρκείας (ταξικός πόλεμος) και να ξεχνάμε βολικά (μετά τις κάλπες) τις σοσιαλδημοκρατικές κορόνες: α. για κοινωνική ειρήνη και β. κατάργηση των ΜΑΤ και των χημικών.

-Το (αναγκαίο) «καλό» (για την αστική εξουσία) τρίτωσε στην Πάτρα, όπου η αλληλουχία των γεγονότων ήταν πολύ διδακτική. Οι φασίστες στοχοποίησαν μια συντρόφισσα. Οι κομμουνιστές έδρασαν πολιτικά και την περιφρούρησαν μαζικά -η περιφρούρηση είναι πρωτίστως πολιτική, όπως μαθαίναμε κάποτε στο Τέξας. Οι φασίστες επιτέθηκαν με όπλα και τα εργαλεία της δουλειάς τους (μαχαίρια, σιδερογροθιές, πιστόλια φωτοβολίδας), δρώντας ως συμμορία. Τα αστικά ΜΜΕ πήραν γραμμή να μιλήσουν για άγριες συμπλοκές και επεισόδια. Οι αστυνομικές αρχές συνέλαβαν θύματα της επίθεσης στο νοσοκομείο και άφησαν ελεύθερο (υπό όρους) τον ένοπλο φασίστα.

Με δυο λόγια, μια υποδειγματική εφαρμογή της θεωρίας των δύο άκρων στην πράξη, που λειτουργεί ως πλυντήριο για τους Νεοναζί.

-Αλλά Πολυτεχνείο χωρίς ΑΡΑΣ είναι τσίχλα δίχως ζάχαρη. Οι μαύροι έκαναν παρακρατικού τύπου πέσιμο, με μολότοφ κτλ, σε φοιτητική συνέλευση. Τα κανάλια έφτιαξαν κλίμα τρομοκρατίας αλλά δεν πέρασαν ούτε ξώφαλτσα από την αλήθεια -τη βεντέτα της ΑΡΑΣ με τμήμα της αναρχίας. Η κυβέρνηση, σαν έτοιμη από καιρό, δηλώνει πρόθυμη να πάρει μέτρα για την «προστασία του Πολυτεχνείου» -αν το ακούς από Δαπίτη, το μυαλό σου πάει κατευθείαν σε μπράβους και λοιπούς άσβερκους, που έχουν οργανικούς δεσμούς («α και ου») με την παράταξη. Η Mariori λέει πως η αναρχία είχε κάνει αντίστοιχο πέσιμο εναντίον μας, το ’95 και το ’98 -το ένα μάλιστα σε εκδήλωση αντιστασιακών (!) που έχουν ζήσει πολλά, όσο να πεις, για να τρομάξουν με δύο στρακαστρούκες. Και η ΑΡΑΣ την έπεσε στους Ναρίτες που δεν καταδίκασαν απερίφραστα την επίθεση των μαύρων εναντίον της, στα ΔΣ των φοιτητικών συλλόγων. Μα Εαακίτης να στοχοποιεί (πρώην) Εαακίτη; -Ναι, έτσι έκαναν πάντα.

-Στον βαθμό που εντείνονται οι ενδο-εξωκοινοβουλευτικές αντιθέσεις, δε βλέπω σφοι γιατί να μην παραγγείλουμε ποπ-κορν και πατατάκια, για να κατεβαίνουν καλύτερα σουρεάλ σκηνές και διαλόγους, του στιλ: «Δεν έχουν θέση ανάμεσά μας οι τραμπούκοι», στο καπάκι επίθεση σε όσους δεν τους καταδίκασαν αυθόρμητα, νέος γύρος για την καταδίκη της ΑΡΑΣ, ενδοθυματικές αντιθέσεις στους στόχους της ΑΡΑΣ, που είναι απέναντι αλλά κατέβαιναν μαζί της ως ΕΑΑΚ, ναι αλλά ποιος την ανέχτηκε και ποιος την τάισε πολιτικά μετά τα μεσάνυχτα -πιάσε και ένα αναψυκτικό, για να γλιστράει.

Την ίδια στιγμή το (κεντρο)αριστεροχώρι πανηγυρίζει άλλη μια εκλογική ήττα του φασισμού, αυτή τη φορά στις ΗΠΑ με τις ενδιάμεσες (και εξαρτημένες) εκλογές. Και η ΕΛΑΣ του Τσίπρα αναζητά τις ρίζες του φασισμού στα σκυλάδικα και την υποκουλτούρα, προτείνοντας ίσως ως αντίδοτο τα βιβλία, τα ταξίδια και το έντεχνο ή τις επιτυχίες της Άντζυς Σαμίου -ως αντίβαρο στον Γονίδη και τον Σφακιανάκη. Τώρα κλέφτες και αστυνόμους/θες να παίξουμε στους δρόμους (έρωτας και κίνημα διαλεκτικά δεμένα).

Ο υπόκοσμος και το περιθώριο είναι διαχρονικές δεξαμενές για το φασισμό, όπως όλα τα λούμπεν, ασυνείδητα στοιχεία (ακόμα και η «λούμπεν αστική τάξη», σαν τον Τράκη, που τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του αντισυστημικού Κασίδα). Εκεί συναντιέται το κράτος με το παρακράτος: τα ένστολα σκυλιά που φυλάν τα αφεντικά τους, με τα ναζί μαντρόσκυλα των εφοπλιστών και του συστήματος, οι λύκοι αγκαλιά με τα («εξημερωμένα») σκυλιά. Το βασικό, όμως, είναι ποιος κόσμος στηρίζει - χρειάζεται τον υπόκοσμο -και δεν είναι άλλος από τον κόσμο του κέρδους και της εκμετάλλευσης. 

Τα σκυλιά του συστήματος (οικόσιτα ή «αδέσποτα») μπορεί να ψοφάνε κατά καιρούς -όπως τα χρυσαύγουλα. Μη χαίρεστε, όμως, η σκύλα που γέννησε το κτήνος είναι έγκυος ξανά -μας προειδοποίησε ο Μπρεχτ. Και όσοι δηλώνουν αντιφασίστες, είναι υποχρεωμένοι να πολεμήσουν τον φασισμό ως καπιταλισμό -αν θέλουν να τον βάλουν στο χρονοντούλαπο της ανθρώπινης προϊστορίας. Αλλιώς θα στοχοποιούν τα μπουζούκια που είναι όπως και ο μπάτσος όργανα (της τάξης), αλλά θα αφήνουν στο απυρόβλητο την κυρίαρχη τάξη που τα χρησιμοποιεί. Κι η εναλλακτική που προτείνουν θα είναι σαν τον ειρωνικό στίχο του Άσιμου.

Γκρεμίστε τα σκυλάδικα/και κάντε τα χοροπηδάδικα...

-Κερασάκι στην τούρτα, η οδηγία της Κομισιόν στους Ευρωπαίους υπηκόους να φτιάξουν κιτ (σακίδιο) επιβίωσης για 72 ώρες. Ένα ακόμα βήμα για να εξοικειωθούμε με την (υπο)κουλτούρα των φέρετρων, όπως μας παρότρυνε ο Δένδιας. Πολλοί θα μείνουν με την απορία τι είδους χτύπημα ετοιμάζει - περιμένει ο δυτικός κόσμος και η ΕΕ. Αλλά όσοι θέλουν ένα «κιτ» μακροχρόνιας επιβίωσης από το σύστημα που γεννά μαζικά πολέμους και θανατικά, ξέρουν πολύ καλά τι χρειάζεται να πάρουν μαζί τους: σφυρί, δρεπάνι και μακριά από τον καναπέ τους.

Κατακλείδα

Το κράτος κάνει τη δική του καμπάνια διαρκείας υπέρ του φασισμού. Το σύστημα παίζει την μπάλα που ξέρει, το δικό του παιχνίδι. Αντικομμουνισμός, προβοκάτσια, χρήσιμοι ηλίθιοι και μαντρόσκυλα ως εφεδρεία. Η μπάλα όμως είναι στο δικό μας γήπεδο και είναι η ώρα των αποφάσεων -αν θα παίξουμε το παιχνίδι που βολεύει τον αντίπαλο ή με τους δικούς μας όρους. Ποιοι είναι αυτοί; Μεταξύ πολλών άλλων, τους δείχνει η μαζική κινητοποίηση στην Τούμπα -για να σωθεί μια λαϊκή κατοικία από τα αρπακτικά.
Και η δίμηνη καμπάνια της ΟΛΜΕ ενάντια στον φασισμό -μικρή απάντηση σε όσους απορούσαν τι αλλάζει μια εκλογική πρωτιά και μια ταξική διοίκηση σε Ομοσπονδίες και Σωματεία. Και από κοντά, με ενεργό ρόλο και συμμετοχή, η Μάγδα Φύσσα, που έχει καταλάβει καλύτερα από πολλούς ότι ο φασισμός δεν πεθαίνει με δικαστικές αποφάσεις, ούτε με την ιδιώτευση - απογοήτευση. Πρέπει να τον τσακίσουμε -πριν μας τσακίσει αυτός.

Υγ: η σημερινή επέτειος απαιτούσε άλλου είδους ανάρτηση, αλλά η κε του μπλοκ επιφυλάσσεται για το κοντινό μέλλον -αρκεί να μην έχει πολλή ξηρασία.