Χωρίς ΕΤ-1 γρανάζι δε γυρνά

(εντάξει, πρόλαβαν να το σκεφτούν και να το γράψουν άλλοι το σύνθημα του τίτλου, αλλά νομίζω πως δεν υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα σε τέτοιες περιπτώσεις).

Την κυριακή το απόγευμα στη λδ του βορρά ήταν η ώρα του παιδιού. Εν αρχή στο πάρκο απέναντι από την ετ3. Προσπερνούσες στην είσοδο τους πορτιέρηδες απ’ το ξεκίνημα, που σου άπλωναν στο πρόσωπο την εφημερίδα τους σαν ένταλμα σύλληψης και έβρισκες πιο κάτω, προς τις κούνιες, την ανοιχτή συνέλευση, όπου είχε μετακινηθεί προς άγρα σκιάς. Πρόλαβα τρεις ομιλητές που άρχισαν όλοι λέγοντας πως θα σταθούν σε πιο πρακτικά ζητήματα. Και δεν έχω πρόθεση να αμφισβητήσω ή να ειρωνευτώ τις προθέσεις τους, αλλά είναι ζήτημα αν κατάφεραν να περάσουν ποτέ στο πεδίο της πράξης, γιατί σε τέτοια οργανωτικά ζητήματα, όπου ακούς πολλούς συντρόφους, αργεί να ξημερώσει, ιδίως όταν μιλάμε για εξωκοινοβούλιο κι αντάριζα. Αν τα παιδιά έμεναν μόνα τους να παίζουν, θα ξαναζούσαν τη φαντασίωση της κάτω βουλής και του λευκού πύργου, που είναι ο πιο γρήγορος δρόμος προς τον εκφυλισμό, για ένα και βασικό λόγο: πως είναι η πλέον αυτοαναφορική διαδικασία ατομικής εκτόνωσης κι ικανοποίησης ιδεολογικών φετίχ, η οποία μιλά εξ ονόματος του συνόλου, χωρίς ποτέ να γίνεται συλλογική επί της ουσίας.

Προχωρώντας προς το δημαρχείο και τον χώρο της προσυγκέντρωσής μας, πέτυχα ένα λεφούσι από άλλα παιδιά, μικρότερης ηλικίας, που γιόρταζαν μαζί με τους γονείς τους τη μέρα του πατέρα. Κι έβαζαν τα κεφάλια τους σε μια χάρτινη φιγούρα με ένα σχέδιο και τη λεζάντα: όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω δυνατός κι έξυπνος σαν τον μπαμπά μου. Και μια άλλη παραδίπλα για τα κοριτσάκια, όπου άλλαζαν μόνο τα γένη στη λεζάντα. Αλλά αν οι διοργανωτές είχαν σκεφτεί οικονομικά και κινηματικά, θα είχαν φτιάξει μόνο ένα και θα συμπλήρωναν τη λεζάντα. Θέλω να γίνω δυνατός-ή κι έξυπνος-η, σαν τον/την μπαμπά μου –γιατί ως γνωστόν, στη λογική του χώρου, το φύλο αποτελεί κοινωνική κατασκευή, βεβαίως-βεβαίως. Αλλά αν το ‘χαν φτιάξει άλλες συνιστώσες του χώρου, θα έλεγε: όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω δυνατός σαν το κουκουέ. Και αν αφορούσε εμάς το πράγμα, θα διοργανώναμε τη μέρα του πατερούλη και θα βάζαμε τη φιγούρα του συντρόφου με το μουστάκι, για να βγάζουμε συλλεκτικές φωτογραφίες.

Επόμενος σταθμός η έκθεση βιβλίου κι η παρουσίαση του βιβλίου του γκίντερ για την εξέγερση του σπάρτακου, από τον τηλέμαχο λουγγή. Που είχε προλάβει να γνωρίσει το συγγραφέα, όταν ήταν νέος και είναι –κατά δήλωσή του- τσιτατολόγος, γιατί «έχω κάνει πολλά χρόνια και με τους κλασικούς»! Ο βυζαντινολόγος λουγγής δεν ασχολήθηκε με τις βυζαντινολογίες του κινήματος, αλλά με το θέμα της δουλοκτησίας, κάνοντας αρκετούς παραλληλισμούς (χωρίς να έχει πάντα πολύ αυστηρό ειρμό, γι’ αυτό και μας ρωτούσε διαρκώς αν τον παρακολουθούμε) και προεκτάσεις στον χρόνο –μολονότι στην ιστορία επαναλαμβάνονται μόνο οι εξωτερικές μορφές κι όχι η ίδια η ιστορία.

Αναφέρθηκε μεταξύ άλλων: στην κρίση της δουλοκτητικής κοινωνίας και τις κρίσεις εν γένει, που ναι μεν διαρκούσαν περισσότερα χρόνια τότε, αλλά παραδοσιακά οδηγούν την εκάστοτε άρχουσα τάξη στην εξαθλίωση των κατώτερων στρωμάτων και σε αντιπαραγωγικές επενδύσεις κεφαλαίων –μπορεί να μην υπήρχαν τράπεζες στην ελβετία, αλλά έφτιαχναν βίλες, θέρμες, πολυτελή λουτρά, κτλ. Στις εξπανσιονιστικές (sic) τάσεις της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας –θυμίζοντάς μας πως ένας είναι ο εχθρός, ο εξπανσιονισμός. Στους τίμιους ρεφορμιστές της εποχής, τους γράκχους, που προσπάθησαν να επιβάλλουν κάποιες φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις , αλλά βρήκαν τραγικό θάνατο σε ενέδρα από πληρωμένους μπράβους και το λούμπεν προλεταριάτο που τρεφόταν με άρτο και θεάματα. Ενώ ανέφερε 4-5 φορές και την αδυναμία σύναψης μιας Λαϊκής Συμμαχίας των δούλων με τα κατώτερα λαϊκά στρώματα. Κι όταν επεκτάθηκε στα αίτια της ήττας και συμπεριέλαβε την έλλειψη ωρίμανσης του υποκειμενικού παράγοντα (καθώς οι δούλοι δεν αποτελούσαν πλειοψηφία στον ιταλικό χώρο), περίμενα συνειρμικά να σημειώσει και την καθοριστική σημασία ενός ισχυρού κκ ως συνειδητής πρωτοπορίας.
Κι αν όλα αυτά σου φαίνονται (και είναι) κάπως τραβηγμένα σφε αναγνώστη, πρέπει να σκεφτείς πως οι διάφορες μορφές δουλείας (και δουλοπαροικίας) παρέμειναν στο ιστορικό προσκήνιο μέχρι και τον εικοστό αιώνα, για να εξαφανιστούν οριστικά μόνο με την οκτωβριανή επανάσταση που έβαλε στο στόχαστρό της και τη μισθωτή δουλεία.

Φεύγοντας από τον χώρο της έκθεσης μαζί με άλλους συντρόφους πού ήταν «χρεωμένοι» εκεί –γιατί το παμε είναι τόσο διασπαστικό, που διασπά ακόμα και τις δικές του δυνάμεις, σύντροφε παπαδημούλη- πετύχαμε την πορεία, που είχε ξεκινήσει ήδη από την ετ3. Κι ακολούθησε ένας ιδιότυπος τηλε-μαραθώνιος στους δρόμους της πόλης, για να επιστρέψουμε στο ίδιο σημείο, και να δώσουμε τη σκυτάλη στους μουσικούς που θα έδιναν συναυλία. Κι εκεί υπήρχε πολύς φρέσκος κόσμος, που προτίμησε να μην ιδρώσει με άσκοπες βόλτες στο κέντρο, αλλά να δώσει κατευθείαν το παρών στη στρατού για το μουσικό πρόγραμμα –που θα ολοκλήρωνε ιδανικά μια ωραία μέρα τους στην παραλία για μπάνιο.

Αλλά η αναδυόμενη μπόχα δεν ερχόταν από αυτούς, ούτε από το δικό μας μπάνιο στον ιδρώτα –ούτε καν απ’ τον παρακείμενο θερμαϊκό. Ερχόταν απ’ τα δελτία ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών που έσπαγαν στην ψύχρα την απεργία, για να σπάσουν τα νεύρα του κόσμου με την αντικειμενική τους ενημέρωση και να βοηθήσουν το σαμαρά να σπάσει αυγά και να κάνει ομελέτα με τα τσόφλια του σάπιου κατεστημένου (που σπάει κι αυτό από στιγμή σε στιγμή). Και φυσικά για να δώσουν γραμμή πως οι εκλογές πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία. Είπαν και ελάλησαν.

Ευτυχώς στην αστική δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αν κάποιος καναλάρχης θέλει να σπάσει την «απεργιακή ομερτά», μπορεί να πάρει άδεια για πεντάλεπτο απεργιακό δελτίο και να το βγάλει κανονικά, με ωριαία σχεδόν διάρκεια. Και στο καπάκι να βγάλει πχ τον τράγκα με ένα καυτό απεργιακό θέμα για τα πραγματικά αίτια του θανάτου του χριστόδουλου, με την πολύτιμη συμβολή της δήμητρας λιάνη. Κι εάν κάποιος πολιτικός αρχηγός της συμπολίτευσης θέλει να αποφύγει τις εκλογές χωρίς να γίνει ρεζίλι, μπορεί να περιμένει το συμβούλιο της επικρατείας να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση και να το παίζει εκ του ασφαλούς υπεύθυνη κι αγωνιστική δύναμη, που ξέρει από μεταρρυθμίσεις.

Και από την άλλη όμως. Αν θες να στήσεις προ-εκλογικού χαρακτήρα φιέστα, χωρίς να χάσεις την καλή έξωθεν μαρτυρία του ενωτικού αγωνιστή, μπορείς να ρίξεις το ανάθεμα στο διασπαστικό παμε, που βάζει συγκέντρωση στην αγία παρασκευή, αντί να ‘ρθει στο σύνταγμα να γίνει χειροκροτητής του πρωθυπουργήσιμου αλέξη. Κι αν είσαι συνδικαλιστής του ίδιου χώρου και κατά βάθος θες να σπάσει η απεργία, για να δείξουν τα κανάλια τη φιέστα του αρχηγού, αλλά να κρατήσεις το φιλεργατικό προφίλ και να μη σε πουν απεργοσπάστη, μοιράζεις τα κουκιά στην εσηεα, ένας υπέρ, ένας κατά και δεν επιβάλλεις κυρώσεις στους απεργοσπάστες που δυστυχώς σε παράκουσαν –εσύ όμως είχες όλη την καλή θέληση. Να σημειωθεί στα πρακτικά.

Κι έτσι όλοι μαζί είναι μια ωραία δημοκρατική ατμόσφαιρα, που εξέρχεται σταδιακά από το αδιέξοδο, όχι ακριβώς αλώβητη, αλλά φιλοδοξώντας να κλείσει γρήγορα κι ομαλά το όποιο ρήγμα άνοιξε. Κι εναπόκειται σε εμάς να το κρατήσουμε ανοιχτό και να το βαθύνουμε.

Νίκη στην Απερ-τρία

Μικρά παραλειπόμενα των τελευταίων ημερών

Ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα γιατί εργάζεται κι έχει συνείδηση. Κι όπως συμπληρώνει ο ψάλτης σε μια ταινία του διαλιανίδη από την χρυσή δεκαετία, ο άνθρωπος εργάζεται κι ασφαλίζεται στο ίκα. Κανένα ζώο δε θα δεχόταν να ασφαλιστεί στο ικα. Το θέμα είναι βέβαια πως τα ζώα μπορεί να μην αναπτύσσουν (ταξική) συνείδηση, αλλά έχουνε τουλάχιστον το ένστικτο της επιβίωσης και παλεύουν για να υπερασπιστούν τη ζωή τους. Ενώ ο αποχαυνωμένος τηλεθεατής έχει απολέσει προ πολλού το πρώτο και (μολονότι βρίσκεται στο όριο της επιβίωσης) δε διαθέτει ούτε το δεύτερο, παραμένοντας απαθής στον καναπέ του.

Πρώτα ήρθαν οι καπιταλιστές και μου έριξαν στο μισό το μισθό μου, για να βγούμε από την κρίση. Δεν αντέδρασα γιατί είχα τηλεόραση, που μου το επιβεβαίωσε. Ύστερα ήρθε η κυβέρνηση, που με ξεζούμισε με φόρους και χαράτσια, για να δούμε φως στο τούνελ. Δεν αντέδρασα γιατί είχα ακόμα τηλεόραση και μπορούσα να δω τη νικολούλη. Μετά ήρθαν οι τράπεζες να μου πάρουν το σπίτι –πριν τις προλάβει η ευδαπ- και τα σώβρακα. Μία από τα ίδια. Και όταν τελικά έπεσε μαύρο στην οθόνη, κατάλαβα πως δεν είχε μείνει τίποτα άλλο πια να μου πάρουν. Αλλά δε βαριέσαι, υπάρχει και το διαδίκτυο.

Το ευχάριστο είναι ότι υπάρχει κι ένα κομμάτι που προβληματίζεται κι αντιδρά, με διαδηλώσεις και ανοιχτές συνελεύσεις που τις πραγματοποιούν άνθρωποι ελεύθεροι κι ονειρευόμενοι –ενίοτε ίσως και ονειροπαρμένοι. Το πιο σημαντικό είναι πως δεν υπάρχει καμία αναφορά σε εργατική τάξη και άλλες τέτοιες κοινωνικές κατασκευές που χωρίζουν τεχνητά τους (ελεύθερους, ονειρευόμενους) ανθρώπους. Ενώ παράλληλα πληροφορούμαστε πως δε συμμετείχαν οι φίλοι μας τα ζώα, που έχουν τουλάχιστον ένστικτο επιβίωσης, μακριά από τον πολιτισμό και τις κοινωνικές κατασκευές που καταπολεμάνε και καταστρέφουν τα φυσικά μας ένστικτα. Πλάσματα του θεού είμαστε όλοι, είτε τον ονομάζουμε απλά θεό είτε το βαφτίζουμε μητέρα φύση –που τα πάντα εν σοφία εποίησε- κι επιδιώκουμε την επιστροφή μας σε αυτήν και τις βασικές αρχές Της.

Μια πρώτη γενική εκτίμηση για το κίνημα αλληλεγγύης στην ερτ είναι πως θυμίζει πολύ τις πλατείες, με τη διαφορά πως βασίζεται σε έναν εργατικό αγώνα (όχι όμως του χαρκοβίτη), που δεν είναι φοβικός απέναντι στα σωματεία και τα πολιτικά κόμματα. Με άλλα λόγια θυμίζει πολύ τις πλατείες, με τη διαφορά πως δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτές. Η όποια σύνδεση γίνεται βάση με το κοινό στοιχείο της παρδαλής ποικιλώνυμης σύνθεσης του συγκεντρωμένου πλήθους και σταματά εκεί. Αλλά παραμένει εν μέρει στο μυαλό του χύμα κόσμου, που έχει (διαπαιδαγωγηθεί και) συνηθίσει να είναι χύμα και να μην οργανώνει την πάλη του.

Ο κόσμος που συγκεντρώνεται έχει ανάγκη να ξεσπάσει, να γιορτάσει, να ξεμιζεριάσει· έχει ανάγκη να κάνει χαβαλέ, να αμπελοφιλοσοφήσει, ή να ψάξει στο κτίριο της ετ3 την εμμανουέλα αγγουράκη, που έφτασε να εμπνεύσει και θεατρικό με τίτλο γιατί τον έκανα τάρανδο. Είναι πρόθυμος να κατέβει στην ερτ, στις πλατείες, ακόμα και να ψηφίσει κάτι για να τα αλλάξει όλα. Αλλά δεν είναι έτοιμος να απεργήσει και να χαλάσει την ζαχαρένια του. Μεταφέρει στον αγώνα τα κουσούρια του καναπέ του, όπως όλοι μας σε ένα βαθμό, και τείνει στις εύκολες πολιτικές λύσεις που υπόσχονται επιστροφή στη χαμένη ζαχαρένια του πρόσφατου παρελθόντος. Κι η βασική ευθύνη γι’ αυτό δε βαραίνει φυσικά τον κόσμο, αλλά τις «χύμα οργανώσεις» που τον διαπαιδαγωγούν βαυκαλιζόμενες πως συνδέονται με το αυθόρμητο.

Εν τω μεταξύ πολλοί αναρωτιούνται αθώα γιατί να απεργούν τώρα οι δημοσιογράφοι. Και λένε πως όταν υπάρχει ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, πρέπει να μπορούν να ενημερώσουν τον κόσμο, να είναι ελεύθεροι να φωνάξουν, αντί να φιμώνονται. Ενώ οι πιο… αθώοι προσθέτουν πως έτσι εξυπηρετούν το παιχνίδι και τους σκοπούς της κυβέρνησης.

Αλλά αν κάποιος εκδότης ή καναλάρχης καίγεται να ενημερώσει τον κόσμο για τον αγώνα της ερτ, έχει λαμπρό πεδίο δόξας μπροστά του. Μπορεί να πάρει σχετική άδεια απ’ την εσηεα ή όποια άλλη ένωση και να βγάλει απεργιακό πρόγραμμα ή ειδικό φύλλο. Που θα είναι όντως απεργιακό και όχι απεργοσπαστικό, σαν των αστικών φυλλάδων που κυκλοφόρησαν χτες προβάλλοντας τη προπαγάνδα της κυβέρνησης.

Αλλιώς είναι χίλιες φορές καλύτερο να συνεχίσει η απεργία των δημοσιογράφων –και μόνο για τα παράπλευρα οφέλη της. Δεν είναι μόνο η ερτ που διανύει τις καλύτερες μέρες της από την ίδρυσή της, με τους δημοσιογράφους να νιώθουν για πρώτη φορά ελεύθεροι να πουν αυτό που σκέφτονται –με ό,τι αντιφάσεις κι αν έχει αυτό- και την ετ3 να προβάλλει πραγματικά απεργιακό πρόγραμμα με τους εργατικούς αγώνες της περιοχής. Είναι ότι ακόμα κι αυτά τα ιδιωτικά κανάλια γίνονται σχετικά πιο συμπαθή όταν δεν έχουν δελτία ειδήσεων για να χύσουν δηλητήριο στις συνειδήσεις του κόσμου και χολή εναντίον όσων αγωνίζονται.

Κάποτε το κρατικό μονοπώλιο της είδησης φίμωνε κάθε αντίθετη φωνή στην κυβερνητική προπαγάνδα, που δεν έπειθε κανένα αλλά ήταν η μόνη που μπορούσε να ακουστεί. Σήμερα το ιδιωτικό μονοπώλιο των πλουραλιστικών μμε είναι πιο εκλεπτυσμένο -και γι’ αυτό πιο αποτελεσματικό- αλλά απείρως πιο χυδαία κυβερνητικό και συστημικό· καθιστώντας τον απόγονο της υενεδ το μόνο ραδιοτηλεοπτικό μέσο σχετικά μεγάλης απήχησης όπου μπορείς να δεις και να ακούσεις κάτι διαφορετικό.

Ο σαμαράς πάντως εξαργύρωσε το δωράκι που έκανε στον αλαφούζο –τον τρίτο τελικό πακέτο με το κύπελλο συνομοσπονδιών- με ένα γραπτό διάγγελμα στην καθημερινή, για να μας πει πως η ερτ βρισκόταν συνεχώς σε απεργία. Αυτός αντιθέτως προτίμησε το έντυπο ενός δημοκρατικού ομίλου, όπου οκτώ παχυλά αμειβόμενα στελέχη του διαγράφτηκαν από την εσηεα για απεργοσπασία. Κι αφού είναι πιασμένο από άλλους στο διαδίκτυο το όνομα της νεριτ, μπορεί να δανειστεί προσωρινά και την ιστοσελίδα του σκάι. Κρίμα όμως που δε σκέφτηκαν να κυκλοφορήσουν μαζί με το άρθρο κι ένα αυτόγραφο του πρωθυπουργού, για να γίνει το φύλλο ανάρπαστο από το φιλελεύθερο αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας. Μα τι σόι δεξιοί είναι αυτοί, χωρίς επιχειρηματικό μνημ… εε δαιμόνιο;

Σε κάθε περίπτωση ο λαός πρέπει να διδάσκεται από τον εχθρό του και να δει πως δεν υπάρχει διέξοδος, χωρίς σύγκρουση. Ή όπως λέει κι ο σαμαράς, αν δε σπάσεις αυγά δεν κάνεις ομελέτα. Καλ-ομελέτα κι έρχεται αντώνη.

Τις επόμενες μέρες θα συναντηθούν κι οι κυβερνητικές εταίρες, οπότε θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει λίγο το πολιτικό τοπίο. Μέχρι τότε πολλοί σκέφτονται τα πιθανά σενάρια και προσπαθούν να καταλάβουν τι βρίσκεται πίσω από την επιφάνεια των γεγονότων. Προσπαθεί ο σαμαράς να ρεφάρει από το θέμα της δέπα; Κάνει επίδειξη ισχύος δίνοντας εξετάσεις στους καπιταλιστές; Ετοιμάζει συμπληρωματικό ρόλο για τους ναζί της χρυσής αυγής στην κυβέρνηση; Ή μήπως προωθείται νέο κυβερνητικό σχήμα με πυρήνα το σύριζα; Και πώς εξηγείται η στάση της ebu και άλλων αξιωματούχων ανά την ευρώπη; Τι σχεδιασμοί συγκρούονται σε αυτό το πεδίο;

Ο λαός όμως πρέπει να κάψει τα σενάρια που του πλασάρουν και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Έχοντας καθαρό σε κάθε περίπτωση αυτό που μας λέει ο στίχος του ποιητή, πως ο πόλεμος και η ειρήνη τους μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό. Και το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το δίπολο (αστική) δημοκρατία-δικτατορία (του κεφαλαίου), με την πρώτη να αποτελεί μόνο το πολιτικό περίβλημα της δεύτερης. Η δημοκρατία κι η δικτατορία τους είναι αδελφάκια –όχι δίδυμα, αλλά- σιαμαία, τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται.

Θεματική εκπομπή για την ΕΡΤ

Δεν χρειάζονται εισαγωγές αυτήν την φορά.

Η εκπομπή είναι θεματική, μιλάμε για την ΕΡΤ και καταθέτουμε τις απόψεις μας για το πώςς, το γιατί και το επειδή ... και περιμένουμε τις δικές σας σκέψεις, ώστε να ολοκληρώσουμε την εικόνα των πρώτων ημερών.

Η καλύτερη γυψοκρατία που είχαμε ποτέ

Μετά την περιγραφή των γεγονότων, περνάμε και στην ερμηνεία τους. Αυτό που παρακολουθούμε να εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα είναι μια επίδειξη πυγμής μιας πυγμαίας κυβέρνησης, που επιχειρεί να διασκεδάσει το δικό της το φόβο και των αφεντικών της, πίσω από μικρά «δυναμικά» πραξικοπήματα. Σαν το μαντρόσκυλο του συστήματος που γαβγίζει για να εκτονώσει το φόβο του και σε παίρνει στο κατόπι, όσο το τρέμεις και δεν του επιτίθεσαι.

Του Κώστα Ρουγγέρη από το blog Πλάκα Κάνεις

Αλλά αυτές οι αποφάσεις δεν είναι κινήσεις πανικού. Είναι καλά μελετημένες και υπολογισμένες ως προς τις συνέπειες και τις αντιστάσεις που θα προκαλέσουν.

Η τρικομματική θα μπορούσε να περάσει το ωράριο των καθηγητών μες στο κατακαλόκαιρο, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα για σοβαρή αντίδραση από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Επέλεξε να το κάνει δια πυρός και σιδήρου, γιατί ήξερε πως δε θα χρειαζόταν τίποτα από τα δύο (έχοντας απέναντί της αυτή την ηγεσία της ολμε) και θα πουλούσε ανέξοδα το προφίλ του «σκληρού του μπραχάμι», που δε φοβάται να «σπάσει αυγά», μέχρι να ‘ρθει η ώρα να τα φάει –και δεν εννοώ δια της κατάποσης.

Ο σαμαράς θα μπορούσε να περάσει ένα «σχέδιο εξυγίανσης» της ερτ με μειώσεις μισθών και προσωπικού και την πλήρη έγκριση ή συγκατάθεση πασοκ-δημαρ που τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την πτώση του σήματος. Αλλά επέλεξε να εκθέσει τις κυβερνητικές του εταίρες και να τις εκβιάσει με εκλογές (ρίξτε με αν τολμάτε), γιατί εκτιμά πως θα βγει κερδισμένος ακόμα και σε αυτό το ενδεχόμενο. Και μπορεί ο καλός φώτης να εύχεται στους δικούς του καλό αγώνα (εκλογικό προφανώς, γιατί τι άλλο αγώνα θα μπορούσε να κάνει η δημαρ;) αλλά ξέρει πως βρίσκεται κοντά στο εκλογικό όριο επιβίωσης κι αν χρεωθεί τις εκλογές –αυτός ή ο βενιζέλος- θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία. Μόνο αν ενωθούν στο νέο σοσιαλδημοκρατικό πόλο θα ένιωθαν άνετοι πως περνάνε στην… πρώτη κατανομή. Αλλά δεν είναι έτοιμοι ακόμα γι’ αυτό το βήμα.

Η νδ έκανε από αστική σκοπιά κίνηση ματ σε επικοινωνιακό επίπεδο –τόσο που δεν χρειάστηκε καν να καταφύγει ακόμα στα αυθεντικά ματ και την επέμβασή τους. Γιατί η επανάσταση μπορεί να μην παίξει στην τηλεόραση (revolution will not be televised) όπως λέει και το τραγούδι, αλλά η (αντ)«επανάσταση» τύπου συνταγματαρχών, μπορεί κάλλιστα να καταγραφεί στις κάμερες. Και η εικόνα θα δημιουργούσε πολύ ισχυρούς συνειρμούς, με άλλα καθεστώτα του παρελθόντος, που ασκούσαν βία, λογοκρισία και έβγαζαν αλαζονικά διαγγέλματα γεμάτα χολή και ταξικό μίσος για τον εργαζόμενο λαό. Καμία σχέση δηλ με το σήμερα και την καλύτερη γυψοκρατία που είχε ποτέ ο τόπος. Η οποία δεν χρειάζεται καν την κρατική τηλεόραση για τις ανάγκες της προπαγάνδας της, όταν έχει στη διάθεσή της το μέγκα, το σκάι και τ’ άλλα παιδιά. Η σύμφυση της πολιτικής εξουσίας με το μεγάλο κεφάλαιο στα πλαίσια του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού έχει προχωρήσει σε βαθμό που καθιστά σχεδόν περιττή την ερτ, τη νεριτ κι όποιον άλλο τυχόν διάδοχο φορέα.

Ο σαμαράς υπολογίζει στα συντηρητικά αντανακλαστικά της τηλεοπτικής μάζας –που μπορείς να τα πεις σχεδόν υγιή, όταν εμφανίζεται ο βαθύς πασόκος μποτώνης και η βάλια πετούρη να λέει ότι η ερτ κατάφερε να ενώσει την ευρύτερη αριστερά από το κκε μέχρι το πασόκ. Ο σαμαράς ποντάρει στον κοινωνικό αυτοματισμό για να φανεί πως τα βάζει με το κρατικό κατεστημένο (sic) –κάτι σαν κράτος vs κράτος, με τον αντώνη στο ρόλο του ντάστιν χόφμαν- και να υπερσκελίσει εκλογικά την χρυσή αυγή (που τι παραπάνω θα έκανε δηλ αν ήταν στη θέση του;) πιστεύοντας πως αποκομίζει πολλαπλά οφέλη: εάν περάσει το σχέδιο διάλυσης της ερτ, θα εφαρμόσει την ίδια συνταγή και σε άλλες εταιρείες του δημοσίου. Και αν τον ρίξουν, (θεωρεί πως) θα βγει ενισχυμένος εκλογικά, για να περάσει ακόμα πιο σκληρά μέτρα –που θα χρειαστεί να πάρει στο προσεχές μέλλον.

Τι είναι όμως ο κοινωνικός αυτοματισμός; Είναι η λογική που συνοψίζεται στη γνωστή φράση για την κατσίκα του γείτονα. Η τηλεοπτική κοινή γνώμη που δεν έχει δική της γνώμη και αναπαράγει «αυθόρμητα» αυτή των αστικών μέσων, εκλογικεύοντας εσωτερικά το φασιστικό λόγο των τηλε-αναλυτών. Η «σιωπηρή πλειοψηφία» των κυρ-παντελήδων που θορυβεί με δανεικά επιχειρήματα στα social media ενάντια στον εαυτό της και τους ομοίους της –και το τραγικό είναι να τη βλέπεις να βρίσκει έδαφος και στους ίδιους τους δημόσιους υπαλλήλους, που βρίσκονται στο στόχαστρό της. Η λούμπεν (μη) συνείδηση του ιδιώτη (με την αρχαία ελληνική έννοια του άχρηστου βλάκα), που διαφέρει από τους λούμπεν φτωχοδιαβόλους μόνο επειδή δεν είναι πλήρως εξαθλιωμένος –κι αυτό όχι για πολύ ακόμα. Αυτοί που κάνουν τη διαφορά στις εκλογές, αλλά δε θα παίξουν κανένα ρόλο στις κοινωνικές διεργασίες των δρόμων και τις πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες, όπως έλεγε κι η αλέκα.

Η οποία παρεμπιπτόντως βρέθηκε χτες στην απεργία σε ένα μπλοκ εργαζομένων, που της έκαναν πλάκα, ότι κάνουν καλή δουλειά στον κόσμο για αυτό βλέπουν καινούριες φάτσες στο μπλοκ τους, όπως η γγ δηλ. Κι αυτό καταχωρείται στα παραλειπόμενα της απεργιακής μέρας που δεν πέρασαν στην χτεσινή ανταπόκριση.

Αυτό που θεωρείται όμως το δυνατό σημείο του σαμαρά, ο κοινωνικός αυτοματισμός κι η απάθεια της πλειοψηφίας, μπορεί να του γυρίσει μπούμερανγκ αυτή τη φορά. Όχι επειδή θα τον ρίξουνε οι δυο κυβερνητικές εταίρες, που ψάχνουν τρόπο να αποφύγουν τις εκλογές, χωρίς να γίνουν ρεζίλι, και ρεζιλεύονται χειρότερα έτσι. Ούτε εξαιτίας της δύναμης των δημοσιογράφων και του μέσου να αγγίζει μέχρι και το μέσο απαθή τηλεθεατή, που ανησυχεί για το αν θα δει τον τελικό της Α1 και το κύπελλο συνομοσπονδιών.

Αλλά γιατί η υπόθεση της ερτ μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο, να γίνει η αιχμή του δόρατος για το λαϊκό κίνημα και η πρώτη ήττα που θα υποστεί η τακτική της κυβέρνησης με τους αστραπιαίους πολέμους (blitzkrieg) στις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Τηρουμένων όλων των αναλογιών, όπως τόνιζε τις προάλλες και ο μπογιό, ο σαμαράς ακολουθεί την τακτική του χίτλερ –ξεπερνώντας και τους γνήσιους πολιτικούς απογόνους του ναζισμού- κι η σοσιαλδημοκρατία πολιτική κατευνασμού απέναντι στο (υγιές) κεφάλαιο, επιδιώκοντας μια άλλη διαπραγμάτευση για το μνημόνιο και καλύτερους όρους ανακωχής στον ταξικό πόλεμο.

Η ερτ απέχει πολύ βέβαια από μια μικρογραφία έστω του στάλινγκραντ. Μπορεί να γίνει όμως η αφορμή, κάτι σαν το ελ αλαμέιν (που δεν έκρινε τον πόλεμο, αλλά απέδειξε πως μπορούν να τον χάσουν οι ναζί, κατά τον τσώρτσιλ) για να ‘χουν κάτι να διηγούνται οι αστοί ιστοριογράφοι, όταν θα ξαναγράψουν τη σύγχρονη ιστορία.

Το πραγματικό στάλινγκραντ καλούμαστε να το στήσουμε εμείς. Και εδώ το κόμμα έχει κάνει μια σημαντική προσπάθεια, καταρρίπτοντας δημοφιλή αντικομουνιστικά στερεότυπα. Ότι το κουκουέ σνομπάρει όποιον αγώνα δεν ελέγχει, ότι φοβάται την αντίθετη άποψη –αν και την ίδια στιγμή τη φιλοξενεί στη συχνότητά του- ότι δεν έχει χιούμορ κτλ. Το κόμμα γίνεται στυλοβάτης του αγώνα, κερδίζει πόντους και στους πιο καχύποπτους, μπαίνει στο μάτι των μονοπωλίων που ελέγχουν τη digea και ρίχνουν το ψηφιακό σήμα του 902.

Και το κυριότερο αναδεικνύει μορφές-είδωλα σαν το μιχάλη χάρο -το απόλυτο τρολ της εργατικής τάξης, όπως έγραψε χαριτολογώντας ο τοτέμ- που δούλευε ψιλό γαζί τους λογοκριτές της εταιρίας. Πότε τους χρονομετρούσε για να δει αν θα ‘καναν ρεκόρ, πότε τους εξηγούσε πως θα ακολουθούσε μαγνητοσκοπημένη μετάδοση, για να μη μπερδευτούν και μας ξαναρίξουν, πότε τους ειρωνευόταν γιατί αργούσαν να πάρουν χαμπάρι τη σύνδεση με την ερτ και να κατεβάσουν το διακοπτάκι -γιατί ο λογοκριτής είναι παραδοσιακά από τις χειρότερες ράτσες ηλίθιων.

Κάποιες δυνάμεις επιμένουν να στοχεύουν σε μίνιμουμ στόχους και «να μην τα παραπέμπουν όλα στο απώτερο (σοσιαλιστικό) μέλλον». Αλλά όποιος θέλει να έχει παρόν και μέλλον δεν μπορεί να στρέφει το βλέμμα του στο παρελθόν και την υπεράσπισή του. Όποιος μιλάει για δημόσια αγαθά, δε μπορεί να αποφεύγει να ανοίξει τη συζήτηση «τι δημόσιο τομέα θέλουμε και σε τι κοινωνία θα τον φτιάξουμε». Η υπεράσπιση της ερτ δε μπορεί να γίνει από μια νοσταλγική σκοπιά για τον εξάντα και την αλεξάνδρεια που χάνουμε. Ο αγώνας της ερτ επιβάλλεται να απλώσει τα όριά του, και να γίνει υπόθεση όλης της κοινωνίας, από τη σκοπιά της αλλαγής της τελευταίας και μιας συνολικής εναλλακτικής προοπτικής.

Μόνο έτσι μπορεί να νικήσει. Μόνο έτσι μπορούμε να καταστήσουμε ρεαλιστική την επιδίωξη του αδύνατου και να βαδίσουμε στα τιρινινί της νέας εποχής.

Χωρίς εσένα δε θα τιρινινί, εργάτη μπορείς με πάλη ταξική.

Ανταπόκριση από το μέτωπο των κινητοποιήσεων

Το ΄χουμε γράψει βαθιά μες στην καρδιά μας, δημόσια ετ3 κι όχι σαμαρά

Ας ξεκινήσουμε πρώτα με τα γεγονότα του τελευταίου διημέρου στη λδ του βορρά –κι ας μην είναι το επίκεντρο των εξελίξεων- για να περάσουμε σε μια δεύτερη φάση στην ερμηνεία τους. Που όχι, δε θα περιλαμβάνει κάποια αποτίμηση των τελικών της Α1, του πράσινου τίτλου και της παναθη-λαϊκής συμμαχίας –για να απαντήσω στο σχετικό αίτημα μιας ισχνής μειοψηφίας συντρόφων.

Χτες νωρίς το πρωί στην ετ3 ήταν μαζεμένα καμιά εικοσάρα άτομα από το προηγούμενο βράδυ και ο πολύς κόσμος άρχισε να συρρέει σταδιακά, μετά τις δέκα. Οι δικοί μας έφτασαν με πορεία από το κέντρο και την μέρα δράσης της πασεβε, εν μέσω χλιαρών χειροκροτημάτων κι ήταν αντικειμενικά το μεγαλύτερο κομμάτι των συγκεντρωμένων. Οι οποίοι κάθονταν σκόρπιοι κι ανάμικτοι, μπροστά στην είσοδο της ετ3, με τα διακριτικά τους, σαν τους τούρκους οπαδούς στην πλατεία ταξίμ. Αν και εδώ απολαμβάνουμε την καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ. Όχι δηλ σαν την τουρκία, όπου οι αρχές λογοκρίνουν τις σκηνές που δείχνουν τα κανάλια και κλείνουν προσωπικούς λογαριασμούς στα social media (πώς λέμε σοσιαλισμός; Καμία σχέση).

Οι συριζαίοι βγήκαν προς το δρόμο με τις κομματικές τους σημαίες –γιατί έτσι είπε ο βίτσας, όπως αλιεύσαμε σε ένα πηγαδάκι- με αναλογία ενάμισι λάβαρο για κάθε δικό τους, για να καπελώσουν το πλήθος. Το επόμενο στάδιο είναι τα πλαστικά, προεκλογικά σημαιάκια του ογδόντα, από δύο σε κάθε χέρι, όπως οι παλιοί καλοί πασόκοι.
Οι οποίοι όμως ήταν ήδη εκεί, στο απέναντι πεζοδρόμιο, με μια κόκκινη σημαία, ένα αστέρι και την υπογραφή πακ –ω ναι, το γνωστό πακ του ανδρέα. Κι ενώ νομίζεις πως τα ‘χεις δει όλα στο κίνημα, μαθαίνεις ότι υπάρχει κι αυτή η ομάδα, που εδρεύει στο εξωτικό φίλυρο(!) και το πλήρες όνομά της είναι πσα-πακ, με τα π-σαπάκια μέλη της να καλούν σε επανάσταση λαέ και να επισημαίνουν:

Πρέπει ο στρατός να ανοίξει τις πύλες του, να μπει ο ΛΑΟΣ να πάρει όπλα και: ΛΑΟΣ-ΣΤΡΑΤΟΣ και όλοι οι ΕΝΣΤΟΛΟΙ μαζί να πάνε στα υπουργεία να συλλάβουν όλους τους μνημονιακούς Πρωθυπουργούς, Υπουργούς, Βουλευτές, αλλά και τους Ολυμπιακούς από Σημίτη και μετά, να τους κλείσουν στα στρατόπεδα-φυλακές που ετοιμάζουν για τους πολίτες που χρωστάνε!
Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει πρακτικά «να συλλάβουμε τους ολυμπιακούς» αλλά πιστεύω πως ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα της παναθη-λαϊκής συμμαχίας που λέγαμε στην αρχή του κειμένου.

Το μεσημέρι σπάει λίγο ο κόσμος για να ξεκουραστεί –και σκάει η είδηση πως το αξιοποιούν τα ματ, για να μπουν στα γραφεία της ερτ στην αγγελάκη, όπου είναι το ραδιόφωνο. Αλλά επιστρέφει δριμύτερος το απόγευμα –μαζί με το εξωκοινοβούλιο που δεν τα πάει και τόσο καλά με την πρωινή βάρδια- και καταλαμβάνει το οδόστρωμα, σε μια μεγάλη ακτίνα επί της στρατού, με πολύ πυκνές γραμμές. Οι οποίες αραιώνουν μόνο όταν αρχίζει να βρέχει, κάτι που δείχνει πως ο θεός είναι μαζί τους, μα τον τουτατί. Εκεί έρχεται το πρώτο ξέσπασμα, φωνάζοντας δυνατά συνθήματα εναντίον του καιρού –κατά το παοκτσίδικο: κρύ-ο, πη-διέ-ται η μά-να σου.

Το δεύτερο ξέσπασμα έρχεται λίγο αργότερα, όταν ο ηγέτης τσίπρας μιλάει στο πλήθος για να το καπελώσει, προτού την κάνει με μερικές δεκάδες συντρόφους του για την εκδήλωση του σύριζα με τους δυο κολοσσούς της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας: το βαρουφάκη και τον υιό γκαλμπρέιθ. Κι όπως περνούσε από μπροστά μας, για να πάει στο βελλίδειο, είχε για υπόκρουση τα συνθήματά μας: τέρμα πια στις αυταπάτες… ψηφίσανε το μάαστριχτ πληρώνει ο λαός! Μετά από κάποια ώρα φύγαμε και εμείς, χωρίς να περιμένουμε τη συναυλία που θα ακολουθούσε, και καταλήξαμε στην καμάρα, για να κρατήσουμε δυνάμεις για τη σημερινή απεργία.

Όπου μαζευτήκαμε πολλοί, αλλά ήταν φανερά τα σημάδια της έλλειψης χρόνου για την οργάνωση και προετοιμασία της απεργίας κι ο κόσμος συνολικά –και στις δυο συγκεντρώσεις- ήταν λιγότερος μάλλον από χτες το απόγευμα, συνεχίζοντας την παράδοση των αγανακτισμένων και την χλιαρή τους σχέση με την απεργία, απ’ όπου και αν προέρχεται. Στην αθήνα ο καιρός και οι αποστάσεις δε βοήθησαν πολύ, αλλά οι δικές μας δυνάμεις έσωσαν την κατάσταση –με το ένα μέρος να πηγαίνει κατευθείαν στο ραδιομέγαρο και το άλλο να συγκεντρώνεται στην πλατεία της αγίας παρασκευής. Για τη συγκέντρωση της πάτρας μπορείτε να δείτετε εδώ μια πολύ καλή ανταπόκριση του red fly.

Στο βορρά είχαμε προσυγκέντρωση στο κλασικό σημείο (άγαλμα βενιζέλου), το οποίο ήταν όμως κατειλημμένο από τα περίπτερα της έκθεσης βιβλίου. Επί της ευκαιρίας κάναμε μια μικρή βόλτα, και μάθαμε για την κυριακάτικη εκδήλωση της σύγχρονης εποχής και την παρουσίαση του βιβλίου του γκίντερ για την εξέγερση του σπαρτάκου, από τον τηλέμαχο λουγγή –ο οποίος δεν αναφέρεται πλέον με την ιδιότητα του προέδρου του κμε.

Περιμένοντας να αρχίσει η συγκέντρωση, αναλύσαμε την κατάσταση. Για το ενδεχόμενο εκλογών, όπου με τα υπάρχοντα δεδομένα αν πάμε σε μονή αναμέτρηση θα τα πηγαίναμε πολύ καλά –με τη δεύτερη θα είχαμε πρόβλημα. Για το σχέδιο γάμα που χρειάζεται ως απάντηση στο σχέδιο βήτα. Αν και το δικό μας σχέδιο δε μπορεί να είναι ένα εναλλακτικό σχέδιο (plan b) του συστήματος, ούτε κάποιος δεύτερος ή τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό. Μόνο σχέδιο άλφα υπάρχει για εμάς. Για το μαρξισμό-λενινισμό σε ατάκες-πενηνταράκια, που δίνουν οι παραβολές ενός χαρακτήρα στο games of throne –αν και ομολογώ ανερυθρίαστα πως δεν το κατέχω μία ως θέμα.

Για τις μεγάλες στιγμές στα ερτζιανά της πόλης με το ραδιόφωνο της ετ3 να εκπέμπει αριστερά στα fm, στη συχνότητα του 904. Και τις ακόμα μεγαλύτερες στη μικρή οθόνη, με τον χάγιο να μιλά κάτω από το σήμα του 902, ο οποίος προβάλλει –όσο τον αφήνουν δηλ- το πρόγραμμα της ερτ, ως πρόβα τζενεράλε για το σοσιαλισμό του μέλλοντός μας· και τις διακοπές του ψηφιακού σήματός του, ως πρόβα τζενεράλε για τις χούντες της δικής μας εποχής.

Πήραμε κι ένα φυλλάδιο με το πρόγραμμα του φοιτητικού φεστιβάλ, που περιλαμβάνει την πρώτη μέρα ένα εργαστήριο φότοσοπ με θέμα: ο πόλεμός τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους. Και σκεφτόμασταν τι θέμα θα είχε μια αντίστοιχη εκδήλωση σε ένα φεστιβάλ του σύριζα. Τα πανό κι ο κόσμος του κουκουέ στις αφίσες μας. Να βγάλουν και τα πρακτικά σε μια μικρή μπροσούρα: απλά μαθήματα φωτογραφικής επεξεργασίας –γιατί από πολιτική οικονομία έχουν μείνει σε βαρουφάκη και ναόμι κάμπελ.

Ο βασικός ομιλητής μας σε μια αποστροφή του έκανε λόγο για το βάθος πάγκου του συστήματος και τις αναπληρωματικές εφεδρείες που διαθέτει. Στο καπάκι ξεκινήσαμε για το κτίριο της ετ3, ενώ ένα μικρό κομμάτι με το παμε εκπαιδευτικών αποκόπηκε για να διαδηλώσει έξω από τα γραφεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης εναντίον της απαγόρευσης του δικαιώματος στην απεργία για τους επιστρατευμένους καθηγητές. Στη διαδρομή πετύχαμε ένα λούμπεν στοιχείο που μας χάριζε ρυθμικά κωλοδάχτυλα –στο ρυθμό των συνθημάτων- για να δείξει τι μας περιμένει όλους, αν δεν οργανώσουμε την πάλη μας.

Φτάνουμε στη στρατού κι αναζητούμε τη σκιά των δέντρων ενώ κάποιοι ανοίγουν και τις ομπρέλες τους, αυτή τη φορά για να αποκρούσουν τον ήλιο. Όταν ξεκινούσαμε φαινόταν πως το πήγαινε για βροχή, το ίδιο κι όταν φτάναμε στο τέλος. Κλίμα, τροπικό μου κλίμα…
Βάζουμε στην κεφαλή της πορείας τους εργαζόμενους της ερτ, με εμάς πίσω τους κι ακολουθούν κι οι υπόλοιποι, που τους αφήσαμε στην καμάρα, να συνεχίσουν στους δρόμους της πόλης –μάλλον κι αυτοί πήγαιναν προς τη δευτεροβάθμια.

Ες αύριον τα σπουδαία με την πολιτική εκτίμηση της κατάστασης.

Ένα διαφορετικό διάγγελμα στον ελληνικό λαό

Σε μια περίοδο που ο Ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις ή για δισταγμούς. Όπως δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για «ιερές αγελάδες» που παραμένουν άθικτες, όταν επιβάλλονται περικοπές παντού.
Όταν πρέπει να τελειώνουμε με τα ελλείμματα και να βγούμε από την κρίση, δεν μπορούμε να ανεχόμαστε θύλακες αδιαφάνειας και δημόσιας σπατάλης.
Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης.
Κι αυτό τελειώνει σήμερα…

Σε μια περίοδο που ο ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες καθυστερήσεις ή δισταγμούς. Όπως δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για τις καπιταλιστικές ιερές αγελάδες, που παραμένουν άθικτες, όταν ο κοσμάκης καλείται να πληρώσει το μάρμαρο.
Όταν πρέπει να τελειώνουμε με τον καπιταλισμό για να βγούμε από την κρίση, δε μπορούμε να ανεχόμαστε τα καπιταλιστικά κέρδη να στήνουν προκλητικό χορό γύρω μας.
Η σχέση του αστικού κράτους με τα ιδιωτικά κανάλια είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης.
Κι αυτό τελειώνει σήμερα…

Την ΕΡΤ την πληρώνει ο Ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκατομμύρια το χρόνο! Έχει τριπλάσιο ως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς και τετραπλάσιο ως εξαπλάσιο προσωπικό για πολύ μικρή τηλεθέαση: τη μισή σχεδόν και για τα τρία δημόσια κανάλια μαζί, απ' όση ένα μέσο εμπορικό κανάλι.

Τα ιδιωτικά κανάλια τα πληρώνει ο ελληνικός λαός μέσω της παχυλής κρατικής διαφήμισης και των θαλασσοδανείων από τις υπερχρεωμένες τράπεζες, που τις συντηρεί από το υστέρημά του: γύρω στα 100 δισεκατομμύρια μόνο τα τελευταία χρόνια! Τα κανάλια χρωστάνε ποσά πολλαπλάσια απ’ το μέσο έλληνα εργαζόμενο, που απειλούν να του πάρουν το σπίτι γιατί δε μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του κι από το μικρομεσαίο εβε που βάζει λουκέτο στο μαγαζάκι του. Εκπέμπουν δωρεάν στις δημόσιες συχνότητες ένα πρόγραμμα κακής ποιότητας και κυβερνητικά ενημερωτικά δελτία, πολύ χειρότερα από αυτά της κρατικής τηλεόρασης.

Έχει τεράστια περιουσία, η οποία παραμένει αδρανής, αν δεν λεηλατείται υπέρ του ανταγωνισμού.
Έχει καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείρισή της: Μιλάμε για μια εταιρία με έξι λογιστήρια που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους!
Καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείριση των συμβάσεων, καθεστώς ακόμα μεγαλύτερης αδιαφάνειας στη διαχείριση του υλικού, το οποίο δεν έχει απογραφεί εδώ και… οκτώ χρόνια!
Καθεστώς προνομίων για τους εργαζομένους, που χρεώνουν τεράστιο αριθμό υπερωριών.

Τα μονοπώλια έχουν τεράστια περιουσία που παραμένει στα σεντούκια των καπιταλιστών, αν δεν ξοδεύεται για πολυτελείς σπατάλες και μεγάλη ζωή. Κερδίζουν διαγωνισμούς και μεγάλα δημόσια έργα με καθεστώς αδιαφάνειας. Μιλάμε για εταιρίες που τα στελέχη τους γίνονται σύμβουλοι των αστικών κυβερνήσεων –με το αζημίωτο φυσικά. Καθεστώς αδιαφάνειας με οφ σορ, γκόλντεν μπόις και φοροδιαφυγή. Καθεστώς φοροαπαλλαγών και προνομίων για το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό που μας λέει με θράσος πως όλοι μαζί τα φάγαμε.

Για να μην αναφερθούμε στα τεράστια ποσά τα οποία μοιράζει σε ιδιωτικές παραγωγές που θα μπορούσε να κάνει, με πολύ λιγότερα, χρησιμοποιώντας τα δικά της μέσα. Που τα έχει πληρώσει ακριβά ο Έλληνας φορολογούμενος.
Για να μην αναφερθούμε στο τεράστιο κόστος εξωτερικών μεταδόσεων που έχουν επιβάλλει απαρχαιωμένα συνδικαλιστικά προνόμια, κι έτσι μετακινούνται δεκάδες τεχνικοί κάθε τόσο, για έργο που μπορεί να γίνει από δύο-τρία άτομα.
Για να μην πούμε ότι συντηρεί περιοδικό χωρίς αναγνώστες, ενώ διαθέτει δεκάδες σταθμούς τοπικούς σταθμούς που ουσιαστικά αναμεταδίδουν, τις περισσότερες ώρες της μέρας, το κεντρικό πρόγραμμα.

Για να μην αναφερθούμε στα τεράστια ποσά που μοιράζει το κράτος στους καπιταλιστές -που πρέπει θεωρητικά να «επενδύουν» με δικά τους μέσα και κεφάλαια- και στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας –οργανισμών και υποδομών- που τα έχει πληρώσει ακριβά ο έλληνας φορολογούμενος.
Για να μην πούμε πως τα μονοπώλια συντηρούν εφημερίδες χωρίς αναγνώστες, για να κερδίζουν κρατική διαφήμιση και να ασκούν πίεση για τα δικά τους συμφέροντα.

Η σημερινή ΕΡΤ έχει εξελιχθεί σε ένα σκάνδαλο που το βλέπουν καθημερινά όλοι, αλλά δεν τόλμησε να το αγγίξει κανείς.
Αυτά όλα τελειώνουν σήμερα. Και τελειώνουν οριστικά!
Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Με το ισχύον νομικό πλαίσιο και με κοινή υπουργική απόφαση σταματούν οι μεταδόσεις της ΕΡΤ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος σήμερα το βράδυ. Και στη θέση της ΕΡΤ θα δημιουργηθεί ένας σύγχρονος, δημόσιος - αλλά όχι κρατικός, ούτε κομματικά ελεγχόμενος - Οργανισμός Ραδιοτηλεόρασης.
Κατά τα πρότυπα των πιο επιτυχημένων δημόσιων Ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών της Ευρώπης.

Το σημερινό αστικό κράτος είναι μια διαρκής πηγή σκανδάλων που τη βλέπουν καθημερινά όλοι, αλλά δεν τόλμησε να την αγγίξει κανείς.
Όλα αυτά τελειώνουν σήμερα και τελειώνουν οριστικά!
Ο λαός αποφάσισε να διαλύσει το αστικό κράτος και το ισχύον νομικό πλαίσιο. Να σταματήσει ο φαύλος κύκλος των καπιταλιστικών κρίσεων, της ανεργίας και της εκμετάλλευσης. Και στη θέση τους να εγκαθιδρύσει ένα σύγχρονο δημόσιο τομέα, όχι απλώς κρατικό, αλλά κοινωνικοποιημένο, όχι με κομματικό αλλά εργατικό έλεγχο, από τα κάτω προς τα πάνω. Στα πρότυπα και τις καλύτερες παραδόσεις των επαναστάσεων του εικοστού αιώνα.

Το σχετικό νομοσχέδιο κατατίθεται αμέσως, ώστε να λειτουργήσει το ταχύτερο ο νέος φορέας.
Το προσωπικό της ΕΡΤ θα αποζημιωθεί κανονικά. Και όσοι από τους τωρινούς εργαζόμενους το επιθυμούν, θα μπορέσουν να υποβάλλουν αίτηση για να προσληφθούν στο νέο Οργανισμό Ραδιοτηλεόρασης.
Υπάρχουν πολλοί άξιοι και ικανοί εργαζόμενοι, η πείρα και η προϋπηρεσία των οποίων είναι απαραίτητη για να σταθεί ο νέος Οργανισμός. Και θα συνεκτιμηθεί κατά τη διαδικασία προσλήψεων, με διαφανείς διαδικασίες και κριτήρια ΑΣΕΠ.
Ο νέος Οργανισμός θα λειτουργήσει με πολύ λιγότερο προσωπικό. Με σαφές οργανόγραμμα, όπως προβλέπουν τα σύγχρονα δεδομένα για τη δημόσια Ραδιοτηλεόραση παντού στον κόσμο. Το αρχείο της ΕΡΤ - που αποτελεί αληθινό Εθνικό θησαυρό - θα περιφρουρηθεί και θα αξιοποιηθεί πλήρως.

Το σχετικό διάταγμα κατατίθεται αμέσως, για να ξεκινήσει το ταχύτερο δυνατό το νέο εργατικό κράτος τη λειτουργία του και την οργάνωση της παραγωγής.
Οι καπιταλιστές θα απαλλοτριωθούν κανονικά, χωρίς αποζημίωση. Όσοι από τους επιστήμονες ειδικούς το επιθυμούν, μπορούν να υποβάλουν αίτηση για να εξεταστεί το ενδεχόμενο πρόσληψης κι αξιοποίησής τους. Υπάρχουν πολλά ικανά καταρτισμένα στελέχη, η πείρα και η προϋπηρεσία των οποίων είναι απαραίτητη για να σταθούν οι καινούριοι κρατικοί φορείς.
Το νέο εργατικό κράτος θα λειτουργήσει με σαφείς οργανωτικές αρχές, κεντρικό σχεδιασμό και κρατικούς λειτουργούς, που θα αμείβονται αυστηρά με το μέσο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη.
Οι κρατικές υποδομές και το αρχείο του κόμματος –που αποτελούν εθνικό θησαυρό- θα περιφρουρηθούν και θα αξιοποιηθούν πλήρως.

Επίσης θα αξιοποιηθούν οι δορυφορικές υπηρεσίες και οι σύγχρονες τεχνολογίες. Ώστε να υπάρξει - επιτέλους - δυναμικός μοχλός προβολής της Ελλάδας, της ανάπτυξης, της εξωστρέφειας, αλλά και πολύτιμος καθημερινός δεσμός με την Ελληνική Διασπορά σε όλο τον κόσμο.
Ο νέος Οργανισμός Ραδιοτηλεόρασης θα ξεκινήσει να λειτουργεί το συντομότερο. Μέχρι τότε οι πολίτες δεν θα πληρώνουν το χαράτσι που πληρώνουν ως σήμερα.
Κι από τη λειτουργία του και μετά θα πληρώνουν πολύ λιγότερα. Υπολογίζεται ότι θα απαλλαγούν από ένα ποσό που φτάνει τα 100 εκατομμύρια ετησίως.
Ενώ για όσες θέσεις της σημερινής ΕΡΤ κρίνονται υπεράριθμες, θα προσληφθούν με ΑΣΕΠ νέοι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, στα ΚΕΠ και όπου αλλού το δημόσιο έχει ανάγκη.
Μεγάλες αλλαγές δεν γίνονται χωρίς μεγάλες τομές. Τολμηρές και ριζοσπαστικές!
Μέχρι τώρα πολλοί έλεγαν ότι «δεν υπάρχει πολιτική βούληση» για τέτοιες τομές…
Η σημερινή κυβέρνηση αποδεικνύει ότι διαθέτει την πολιτική βούληση!
Αυτό άλλωστε, ζητάει κι αυτό περιμένει να δει ο Ελληνικός λαός

Επίσης θα αξιοποιηθούν οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας (χουντίτης, μπερλίτης, μπετονίτης, κτλ). Ώστε να προβληθεί –επιτέλους- η άλλη Ελλάδα, της δουλειάς, του σοσιαλισμού και της ειρήνης, να δυναμώσει ο δεσμός με τους λαούς σε όλο τον κόσμο.
Το νέο εργατικό κράτος ξεκινά να λειτουργεί άμεσα κι οι πολίτες θα σταματήσουν να πληρώνουν τους αβάσταχτους φόρους και τα χαράτσια που πληρώνουν ως σήμερα. Υπολογίζεται ότι μόνο από τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, την απαλλαγή από τους τόκους, τα τοκοχρεολύσια και το ζεστό παραδάκι που δινόταν στο μεγάλο κεφάλαιο, θα εξοικονομηθεί ένα ποσό που θα ξεπερνά ετησίως τα 30 δις.
Όσα μεγαλοστελέχη-παράσιτα κριθούν υπεράριθμα θα στέλνονται να εργαστούν στα νοσοκομεία, στα ΚΕΠ και όπου αλλού υπάρχει ανάγκη.
Μεγάλες αλλαγές δε γίνονται χωρίς μεγάλες επαναστάσεις. Τολμηρές και σοσιαλιστικές!
Μέχρι τώρα έλεγαν πως δεν υπάρχει λαϊκή βούληση για τέτοια τομή. Σήμερα αυτό αλλάζει. Ο ελληνικός λαός αποδεικνύει πως τη διαθέτει. Αυτό άλλωστε ζητούν και περιμένουν να δουν οι λαοί όλου του κόσμου!

Σύντροφοι διαλυόμαστε

Χτες ανακοινώθηκε η απόφαση αυτοδιάλυσης του συνασπισμού (και διάχυσής του στο σύριζα), λίγο πριν συμπληρώσει ένα τέταρτο του αιώνα πολιτικής διαδρομής. Και ποιος να το ‘λεγε ότι θα ερχόταν αυτή η μέρα και δε θα την χαιρόμασταν, μου λέει ένας σύντροφος. Γιατί ο συνασπισμός αλλάζει απλώς δέρμα, το πολιτικό του περίβλημα, για να καταπιεί τις σύμμαχες συνιστώσες που του είχαν δώσει κάποτε το φιλί της ζωής και να συνεχίσει τον κυβερνητικό καλπασμό του σαν καθαρόαιμο άτι του συστήματος, πιο αντιδραστικός κι ενσωματωμένος από ποτέ· δίνοντας υποσχέσεις για αναστολή μνημονίου και πράσινα άλογα συνθήματα, σαν του ανδρέα, αλλά ξεφτισμένα πια και ξεθωριασμένα.

Ο συνασπισμός μας τέλειωσε, ζήτω ο (νέος) συνασπισμός.

Κι αν οι πολιτικοί χαμαιλέοντες και οι έρποντες γυμνοσάλιαγκες (σαν τους σταθάκη, μητρόπουλο και σία) δε μπορούν να καλπάσουν, αυτό εξηγεί εν μέρει και τη δημοσκοπική στασιμότητα, η οποία απειλεί να στοιχειώσει το όνειρο της κυβερνώσας αριστεράς. Αν και ο σύριζα μπορεί να μοιάζει σε ένα άλλο επίπεδο με τους μυθικούς κενταύρους (χωρίς τους ρέιντζερς) από το πήλιο του κομμάντο, που ζούνε από τη μέση και κάτω σα ζώα μες στην καπιταλιστική ζούγκλα, αλλά από τη μέση και πάνω είναι άνθρωποι που προσπαθούν να εξημερώσουν τα υγιή στοιχεία της ζούγκλας και να της προσδώσουνε ανθρώπινο πρόσωπο. Το ίδιο παρα-μυθικές είναι και οι υποσχέσεις του για ισότητα στα χορτοφάγα ζώα, που τρώνε αμάσητο το κουτόχορτο που τους δίνει και τον ψηφίζουν.

Τώρα λοιπόν, που ανοίγει η κουβέντα για τις οργανωτικές αρχές(;) του νέου συνασπισμού, ο οποίος είναι κάτι σαν το νέο πανιώνιο, μετά την υπαγωγή του στο 44 αλλά ντρέπεται να πει ότι είναι το νέο πασόκ (που δεν έχει υπαχθεί ακόμα στο 44) –όχι αυτό της πρώτης νεότητας με τις εξαλλοσύνες της τρίτης σεπτέμβρη για εοκ και νάτο, αλλά μια μικρή αναπαλαίωση στην εκδοχή του 2009…

Τώρα λοιπόν που ανοίγει αυτή η συζήτηση θα επιτρέψτε σε εμάς τους παλαιοκομμουνιστές να μην πάρουμε πολύ σοβαρά τα όσα άκρως διασκεδαστικά λέγονται για ενιαίο κόμμα χωρίς συνιστώσες, αλλά με τάσεις και καπετανάτα, όπου πρέπει να ανήκεις σχεδόν υποχρεωτικά σε ένα τέτοιο για να καταθέσεις έγκαιρα κι ελεύθερα τη γνώμη σου. Και (θα μας επιτρέψτε) να κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή, για να θυμηθούμε ότι αυτόν τον χαμαιλέοντα τον θρέψαμε στο κόρφο μας.

Με το κοινό πόρισμα με την εαρ του κύρκου, που μας έφερε σε μια πενταετία πιο κάτω και από την άνοιξη του σαμαρά, μες στη βαρυχειμωνιά της αντεπανάστασης. Με τις αδικαιολόγητες εκπτώσεις στο θέμα της εοκ και όχι μόνο, για να κλείσουμε μια συμφωνία που δε δικαιολογούνταν με τίποτα· ούτε από τους συσχετισμούς, ούτε –πρωτίστως- πολιτικά. Με την κε να εξουσιοδοτεί την επιτροπή να διαπραγματευτεί συγκεκριμένα σημεία προς συμφωνία και να της έρχονται άλλα αντί άλλων, ως τετελεσμένα προς επικύρωση –εκεί να δεις εν κρυπτώ διολίσθηση, που έμεινε στο απυρόβλητο. Και το μετέπειτα αριστερό ρεύμα να ακολουθεί το διεθνές κλίμα της μετάλλαξης των κκ, θέλοντας να βαδίσει προς το βούρκο της σοσιαλδημοκρατίας, και να επιμένει να τραβήξει μαζί του το κόμμα. Αλλά να (αποτυγ)χάνει οριακά στην εκλογή του νέου γγ, με την αλέκα να υπερισχύει για μερικές ψήφους του δραγασάκη –και να πρέπει να ανέχεται σήμερα κάποια βλαστάρια να της λεν ότι ήταν λαθρεπιβάτης στο τιμόνι του κόμματος.

Τι ακολούθησε στη συνέχεια; Απ’ το 90’ και μετά, μας έχουν πνίξει τα σκατά, να δεις τι σου ‘χω για μετά. Ψηφίσανε το μάαστριχτ (πληρώνει ο λαός) και την προοπτική της ενωμένης ευρώπης (μα στη μάσα χωριστά). Κατέβηκαν στα σκοπιανοφάγα συλλαλητήρια για τη μακεδονία, όλοι μαζί «πλην λακεδαιμονίων», όπως είπε και μια συχωρεμένη ψυχή, γιατί η συμπόρευση με τον εθνικισμό είναι απλώς η άλλη όψη του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου στο (κοινό, ευρωπαϊκό) νόμισμα της ευρω-κομμουνιστικής ενσωμάτωσης. Κι ο λαός τους πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα, αφήνοντας οριακά (και σαδιστικά) τον συνασπισμό εκτός βουλής, κάτω από το όριο του 3%. Μολονότι είχε τα περισσότερα πρωτοκλασάτα στελέχη και διπλάσια κοινοβουλευτική ομάδα μετά τη διάσπαση (14 δικοί τους vs 7 δικών μας), την αμέριστη στήριξη των μεγαλοεκδοτών και το κλίμα της εποχής με το μέρος του –ενώ οι δικές μας εξεγέρσεις ήταν εν γένει εκτός του κλίματος.

Και μετά η απόβαση των ανοιχτά αριβιστών στη μεγάλη αγκαλιά του πασόκ, που έδωσε πάτημα για ποικιλότροπο δούλεμα, μέχρι και στον απολίτικο χαβαλέ του δαπίτη κανάκη πού ήταν παρόλα αυτά προφητικός: μια μέρα νίκο, ο συνασπισμός θα γίνει κυβέρνηση.

Το προεκλογικό σύνθημα η καρδιά χτυπά αριστερά, και οι καρδιακές αρρυθμίες μέχρι να περάσουν το 3% και να την ξαναβρούνε στη θέση της, πριν το επόμενό της ταξίδι προς την κούλουρη και την δεξιά στροφή της. Οι βοναπαρτισμοί του αλαβάνου, που ήθελε να του παραδώσουν το δαχτυλίδι χωρίς εκλογές· και δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό έκτοτε, άλλο αν κάποιοι θέλουν να τον βλέπουν –με τα μάτια της ψυχής τους- σαν ασχημόπαπο που μεταμορφώθηκε σε κύκνο –κι ετοιμάζεται για το κύκνειο άσμα του στην πολιτική με το σχέδιο βήτα και το κόμμα της δραχμής. Η τακτική συμμαχία του αλαβάνου –ως σύριζα- με τις εξωκοινοβουλευτικές γκρούπες, για να περνάει με άνεση το όριο του 3% και να βρεθεί τελικά αυτός στη θέση τους, εκτός βουλής –πώς τα φέρνει η ρημάδα η ζωή.

Το δημοσκοπικό ρεσάλτο με τον αέρα του cool αλέξη, που σταμάτησε απότομα το 08’, αλλά άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη, ως πρόβα τζενεράλε, για την αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Κι η πολιτική αφροδίτη που αναδύθηκε μέσα απ’ τον αντιμνημονιακό χυλό των πλατειών και έριξε τα βέλη του έρωτά της σε κάθε ορφανό του πασόκ που αναζητούσε το χαμένο όραμα, δηλώνοντας συνάμα ερωτευμένη με την (αστική) εξουσία και τα κυβερνητικά πόστα.

Κι έτσι συμπληρώσαμε ένα φαύλο διαλεκτικό κύκλο, επιστρέφοντας στο σημείο από το οποίο είχε ξεκινήσει αυτή η διαδρομή. Γιατί στο μυαλό κάποιων εκ των πρωτεργατών του ενιαίου συνασπισμού, η συγκρότησή του ήταν το όχημα που θα τους έφερνε στην κεντρική πολιτική σκηνή αντικαθιστώντας το διεφθαρμένο και παρακμασμένο πόλο του πασόκ, που βούλιαζε στον βούρκο των σκανδάλων. Και οι οποίοι δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα να αλλάξουν όχημα και να μετεπιβιβαστούν στο πασόκ, τον πιο αυθεντικό εκφραστή της πορείας τους, μόλις αυτό απέδειξε την ανθεκτικότητά του.

Σήμερα κάποιοι μπορεί να πιστεύουν πως ο σύριζα έχει τη διεθνή ακτινοβολία των μπολσεβίκων και εμπνέει τους διαδηλωτές στην τουρκία· ή πως θα γίνει μια ενιαιο/λαϊκο-μετωπική κυβέρνηση, που θα πυροδοτήσει την ταξική πάλη από πιο ευνοϊκές θέσεις και με καλύτερους συσχετισμούς. Μπορεί επίσης να (προσ)εύχονται μεταφυσικά για αριστερή στροφή ενός μορφώματος που βαδίζει ολοένα και πιο δεξιά, με ταχύ βηματισμό, καθώς καλπάζει έρποντας προς την εξουσία.
Αλλά στην πραγματικότητα ο συνασπισμός καταφέρνει μόλις τώρα, εικοσιπέντε χρόνια από την ίδρυσή του, να πετύχει τον αρχικό στόχο που είχαν θέσει κάποιοι πρωτεργάτες του σαν το μίμη ανδρουλάκη. Να γίνει πασόκ στη θέση του πασόκ και κόμμα εξουσίας. Κι από αυτή την άποψη κλείνει πράγματι ένας πρώτος κύκλος στην πορεία του, μολονότι δεν έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό, και είναι έτοιμος να προχωρήσει στην επόμενη φάση της μετάλλαξής του σε αστικό κόμμα. Κι έχει όλα τα φόντα να το πετύχει.

Υστερόγραφο

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι εμπνευσμένος από την κλασική φράση στο τέλος των πορειών μας: σύντροφοι διαλυόμαστε, που μπορεί να την πετύχει κανείς και στην πιο διαλεκτική εκδοχή της: διαλυόμαστε συγκροτημένα. Και από το ανέκδοτο-κουίζ του λαϊκού στρώματος, τι είπε ο γκόρμπι το 90, στη λήξη των διαδικασιών του 28ου συνεδρίου του κκσε; (Μα φυσικά) Σύντροφοι διαλυόμαστε. Η διάλυση βέβαια επήλθε τυπικά ενάμιση χρόνο αργότερα. Αλλά το λικβινταριστικό προτσές είχε ήδη προχωρήσει σε σημείο μη αναστρέψιμο. Και εξάλλου –όπως λέει και ο χρυσός κανόνας της δημοσιογραφίας- ας μην αφήσουμε μια μικρή λεπτομέρεια να μας χαλάσει μια ωραία ιστορία. Ή ένα καλό ανέκδοτο, εν προκειμένω.

Οι Τούρκοι είναι φίλοι μας

Ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να κάνεις, εάν κατέβεις να ζήσεις στην αθήνα, είναι να προσπαθήσεις να νοστιμέψεις τη ζωή σου, μεταφορικά αλλά κυρίως κυριολεκτικά. Και αυτό, σε μια πόλη χωρίς τα φαγάδικα της λδ του βορρά, σημαίνει πρωτίστως να μάθεις τα τούρκικα στέκια, για να βρεις καμιά πικάντικη γεύση με μπαχαρικά, να σου ξυπνήσει αναμνήσεις απ’ τη μαμά-πατρίδα και να νιώσεις συγκίνηση, σαν τον χωραφά στην πολίτικη κουζίνα· ή τον οβελίξ, όταν επιστρέφει από τη βρετανία και το «γελαστό αγριογούρουνο», που δεν είχε κανένα απολύτως λόγο να είναι χαμογελαστό, από τη στιγμή που επιμένουν να το σερβίρουν με μέντα (και τζατζίκι χωρίς σκόρδο).

Το δεύτερο πράγμα που ανακαλύπτεις σε αυτά τα μέρη, μετά τις φοβερές γεύσεις, είναι πως κατά κανόνα οι ιδιοκτήτες τους είναι αριστεροί και πολιτικοί πρόσφυγες. Που μπορείς να το καταλάβεις και από κάποιες κινήσεις, κάποια αφίσα που τους «προδίδει», κάποιες γνωστές φυσιογνωμίες στις οποίες σκοντάφτεις και στις πορείες, ή και από τον κόσμο που συχνάζει, σε τελική ανάλυση. Ή να το μαντέψεις απλώς με παιδική βεβαιότητα, γιατί σου φαίνονται καλοί άνθρωποι, και δεν μπορεί παρά να είναι δικοί μας.

Ναι αλλά τι ακριβώς σύντροφοι είναι και πού ανήκουν πολιτικά; Αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Καταρχάς γιατί ο πολιτικός χάρτης και το «αριστερόμετρο» της τουρκίας είναι αρκετά μπερδεμένα, ακόμα και για τα δικά μας δεδομένα. Βασικές σταθερές είναι το έντονο κουρδικό στοιχείο κι η δράση που κινείται μεταξύ των παρυφών της νομιμότητας και του ένοπλου κινήματος. Κι αυτή η ιδιαιτερότητα κάνει τους τούρκους συντρόφους να ανοιγοκλείνουν κατά περίσταση, σα βεντάλια. Καχύποπτοι και σκληρόπετσοι, από τις συνθήκες, απέναντι σε κάθε άγνωστο υποψήφιο εχθρό· έξω καρδιά –παρά τα βιώματα, που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους- με τους συντρόφους· κι εντελώς πλατιοί στον απλό κόσμο, όταν βρουν μια χαραμάδα για να ρθουν σε επαφή με τις λαϊκές μάζες. Κι αυτό δεν το συνάγω μόνο από την τωρινή στάση του τεκαπέ αλλά κι από την εμπειρία μου στην τουρκία, στο διεθνές κάμπινγκ του εμεπ, που είχε τέτοιο χαρακτήρα, και σε κάποιες στιγμές δε θύμιζε χώρο πολιτικής νεολαίας, αλλά εφηβική κατασκήνωση.

Υπάρχει λοιπόν καταρχάς το αδελφό τεκαπε, που βάση μεγέθους και του μύθου για τη δημιουργία του υπό την καθοδήγηση του θανάση παπαρήγα θα μπορούσε να θεωρηθεί νομαρχιακή οργάνωση του κουκουέ, χωρίς φυσικά να λειτουργεί ως τέτοια. Το κόμμα έχει καλές σχέσεις και με το εμεπ. το οποίο διατηρεί επαφές και με το ναρ. Αλλά το ελληνικό του αντίστοιχο είναι η κίνηση ανασύνταξη 1918-55. Και συμμετέχουν μαζί στη διεθνή των οπαδών του χότζα. Αν και το εμεπ συμμετέχει και σε ένα ευρύτερο ενωτικό μέτωπο όπου πρέπει να παίρνουν μέρος και κάτι τροτσκιστές αν θυμάμαι καλά. Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο.

Υπάρχουν επίσης τέσσερα διακριτά μου-λου (για όσους τυχόν θεωρούν υπερβολή τα δύο δικά μας και δεν κατανοούν το λόγο ύπαρξής τους) που κατηγορούν το ένα το άλλο για ρεφορμισμό, όπως τα ιουδαϊκά λαϊκά μέτωπα των μόντι πάιθονς. Αλλά και το dhkp-c, που θα το δούμε λίγο πιο κάτω. Και αυτός ο κατάλογος δεν είναι ούτε κατά προσέγγιση εξαντλητικός για τις οργανώσεις και τις πολιτικές ομάδες που δρουν στην τουρκία.

Κατά δεύτερον, η χαρτογράφηση αυτή καθίσταται δύσκολη, γιατί όλες οι παραπάνω οργανώσεις δεν έχουν ακριβώς τις καλύτερες σχέσεις, γι’ αυτό κι όταν συζητάς για τις μεταξύ τους διαφορές με κάποιο μέλος τους, νιώθεις σα να περπατάς σε ναρκοπέδιο όπου πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός για να μην πυροδοτήσεις με κάποια άστοχη φράση την έκρηξη του συνομιλητή σου και τον δεις να γίνεται τούρκος από το θυμό του.

Αλλά ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο. Το καλύτερο φαγητό το έχει μακράν η «ασία», σε μια πολύ ιδιαίτερη περιοχή, πίσω από την πλατεία αμερικής, στην ευρύτερη περιοχή του άγιου παντελεήμονα. Ανήκει σε μια οικογένεια αριστερών πολιτικών προσφύγων, (όπως προδίδει και μια αφίσα του τσε), αγνώστων –σε μένα τουλάχιστον- λοιπών πολιτικών στοιχείων, με πατέρα σπουδαγμένο γιατρό, που αξιοποιεί τις γνώσεις του στο ψήσιμο των κεμπάπ.

Ακολουθεί από κοντά το λέιλιμ-λέι στου γκύζη, όπου –όπως είχαμε πει σε παλιότερη ανάρτηση- κάθε δεύτερο σάββατο εμφανίζονται ζωντανά οι υπεραστικοί του βουρνούκιου. Οι οποίοι έβγαλαν πρόσφατα ένα ωραίο τραγούδι για την αντιφασιστική νίκη των λαών, με δεσπόζουσα αναφορά στο σύντροφο με το μουστάκι στην πρώτη στροφή –που πέρασε παρά τις αντιδράσεις της εσωτερικής αριστερής αντιπολίτευσης.

Η κολεκτίβα του μαγαζιού διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις (καλή ώρα αυτή τη δευτέρα για την εξέγερση στην τουρκία) και παραδίδει δωρεάν μαθήματα τούρκικων –με μια σφισσα που συμμετείχε να προσπαθεί να εξηγήσει στην καχύποπτη μητέρα της για ποιο λόγο το κάνουν δωρεάν και ότι δεν κρύβεται κάποια τούρκικη προπαγάνδα πίσω από όλα αυτά. Παράλληλα φιλοξενεί τη λασυ (λαϊκή συνέλευση) του γκύζη, που κινείται μάλλον σε λογική αντάριζα, και με αυτούς διατηρούν και τις περισσότερες πολιτικές επαφές σαν κολεκτίβα.

Αλλά ο κιαμίλ, που είναι πρώτος μεταξύ ίσων εκεί, σου κερδίζει το σεβασμό με τις ιστορίες που διηγείται από τα νιάτα του στην τουρκία. Όπου είχε αγοράσει, έφηβος, το πρώτο πολιτικό βιβλίο του με το υστέρημα από το χαρτζιλίκι του (μια συλλογή του χικμέτ), αλλά αναγκάστηκε με πόνο ψυχής να το καταστρέψει για να μην πέσει στα χέρια των αρχών ως ενοχοποιητικό στοιχείο. Εκεί επικρατούσε ένα ιδιότυπο καθεστώς λογοκρισίας, όπου κάποια μαρξιστικά βιβλία κυκλοφορούσαν ελεύθερα μεν στα ράφια των βιβλιοπωλείων, αλλά πρακτικά απαγορευόταν η πώλησή τους στο αναγνωστικό κοινό. Γι’ αυτό κι οι σύντροφοι πήγαιναν με το πιστόλι στο χέρι και εξηγούσαν στον βιβλιοπώλη τι επιλογές είχε: ή να τους πουλήσει τα βιβλία που ήθελαν, ή να του τα κλέψουν.

Κάτι ανάλογο ισχύει και με τους κούρδους που έχουμε στη θεσσαλονίκη, που είχαν επαφές με οτιδήποτε συνεπές κινούνταν αριστερά του σύριζα, αλλά τελευταία έχουν αραιώσει από εμάς και κλίνουν μάλλον κριτικά προς το εξωκοινοβούλιο. Και έχουν μια ταβέρνα κοντά στην ετ-3, όπου συχνάζει και ο ηλεκτρολόγος της κίνησης 18-55, που είναι ο αδελφός πολιτικός φορέας του εμεπ, όπως είδαμε, (δύο αναφορές στην ίδια ανάρτηση παίζει να είναι και κάποιου είδους ρεκόρ για την οργάνωση!). Η οποία ταβέρνα είχε μπει πρόσφατα και στο στόχαστρο κάτι ντόπιων φασιστοειδών. Και μια φορά που πήγαμε ο σύντροφος που μας σέρβιρε, μας έφερνε τα πιάτα με χέρια τρεμάμενα, που του είχε μείνει κουσούρι από τα βασανιστήρια στις φυλακές. Και εκεί σου κόβεται η όρεξη και σκέφτεσαι σιωπηλός με τι μούτρα να του ασκήσεις σοβαρή πολιτική κριτική απ’ την ασφάλεια της θέσης σου.
Αν και εκεί που το χάνουν περισσότερο, δεν είναι στο πολιτικό, αλλά στις γεύσεις. Μα είναι δυνατό να έχουν οι χαμουτζήδες καλύτερη τούρκικη κουζίνα από εμάς εδώ;

Άφησα για το τέλος το dhkp-c, που έχει άριστες σχέσεις με το κόμμα (αλλά όχι και με το τεκαπε) κι είναι κάτι σαν το κουκουέ του 50’, με το όπλο παρά πόδας και τσακισμένο απ’ την παρανομία, αλλά χωρίς την εδα και τον κύρκο. Οι σύντροφοι έχουν το σόφρα, ένα ωραίο μαγαζί στην κάνιγγος, που εμείς το λέμε μεταξύ μας εζμέ, γιατί (θεωρούμε πως) είναι η σπεσιαλιτέ του, και ο σύντροφος εκεί μας έχει μάθει και το φέρνει πριν καν το παραγγείλουμε, που λέει ο λόγος.

Εκεί λοιπόν τις προάλλες εκτυλίχθηκε ένα γκανγκστερικό σχεδόν σκηνικό, τύπου οτσαλάν, με την απαγωγή ενός μέλους της οργάνωσης από τις τούρκικες μυστικές υπηρεσίες. Ο σύντροφος είχε καταφέρει να το σκάσει από την τουρκία, όπου έχει ακόμα υπόλοιπο δώδεκα χρόνων ποινής στη φυλακή, αλλά οι ασφαλίτες της χώρας του τού είχαν στήσει καρτέρι ένα τετράγωνο μακριά από το σόφρα και τον βούτηξαν, με την πλήρη ανοχή φυσικά των ελληνικών αρχών –μην πάει τζάμπα και το ταξίδι σαμαρά στην τουρκία, που επιβεβαίωσε τη φιλία και συνεργασία των δύο κυβερνήσεων.

Οι άλλοι σφοι από το μαγαζί άκουσαν τη φασαρία και κάποιους διαλόγους στα τούρκικα (μαζί με αγγλικά κι ελληνικά), που τους υποψίασαν για την ταυτότητα του απαγωγέα, αλλά δεν πρόλαβαν να παρέμβουν κι έσπευσαν να καταγγείλουν το περιστατικό στο ατ εξαρχείων, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με αθώες περιστερές. Μπα, εμείς δε γνωρίζουμε τίποτα απολύτως.
Τους είπαν ότι υποψιάζονται δάχτυλο των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Αποκλείεται, δεν γίνονται τέτοια πράγματα στην ελλάδα. Κάποιοι αυτόπτες είχαν προλάβει να σημειώσουν και την πινακίδα του αυτοκινήτου, όπου έβαλαν το σύντροφο. Α, ναι… εε… σε εμάς ανήκει το αυτοκίνητο, αλλά… ξέρετε μας το έχουν κλέψει και δεν ξέρουμε τι απέγινε.

Το θέατρο του παραλόγου ήταν πολύ κακής ποιότητας και δεν υπήρχε λόγος να συνεχίζεται. Λίγες μέρες μετά ο απαχθείς σφος κατάφερε μέσω δικηγόρου να επικοινωνήσει μαζί τους από την τουρκία, όπου τον είχαν μεταφέρει –χωρίς να τους ελέγξει κανείς φυσικά στα σύνορα- και τους διηγήθηκε τα καθέκαστα, καθώς και ότι στη διαδρομή οι πράκτορες τον προπηλάκιζαν κι απειλούσαν να τον σκοτώσουν. Και μπορεί να το ‘χαν κάνει, αν δεν είχε πάρει έκταση το θέμα με την καταγγελία που εξέδωσε η οργάνωσή του.

Τι λένε όμως οι σύντροφοι για όσα γίνονται σήμερα στην τουρκία; Πως ο λαός εκεί ήταν ναρκωμένος για πολλά χρόνια και τώρα ξύπνησε. Οπότε λογικό είναι, σκεφτήκαμε εμείς, να είναι λίγο μουδιασμένος από την απραξία και να έχει ακόμα τσίμπλες στα μάτια που δεν τον αφήνουν να δει καθαρά τι γίνεται και τι πρέπει να κάνει στη συνέχεια.

Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε βέβαια. Εσείς ήσασταν πριν δυο χρόνια στους δρόμους, αλλά τώρα... μας λέει ο σφος που μιλάει καλύτερα τα ελληνικά από τους άλλους. Και τι να του πεις; Ότι «εμείς estamos despiertos ya»;
Αλλά αυτό είναι το θέμα μιας άλλης ανάρτησης..

Οι κόκκινες γραμμές

Κόκκινη γραμμή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη
Δωσ’ της κλότσο να κυλήσει, η ανάρτηση να αρχίσει

Οι δικές μας κόκκινες γραμμές δε μπαίνουν ως απαγορευτικές για τον κόσμο, αλλά για να οριοθετήσουν τον αντίπαλο. Που με τη σειρά του βάζει τις δικές του κόκκινες γραμμές στις λαϊκές κατακτήσεις, τάχα για να τις προστατέψει, έστω ένα μίνιμουμ που είναι αδιαπραγμάτευτο, ενώ στην πραγματικότητα τις διαγράφει εν μία νυκτί.

Του Πάνου Ζάχαρη από το Ποντίκι

Η δική μας κόκκινη γραμμή (πρέπει να) είναι μαζική και επαναστατική και δε μπορεί να είναι το ένα χωρίς το άλλο. Η επανάσταση δεν έχει νόημα χωρίς τις μάζες που θα την πραγματοποιήσουν. Κι η «γραμμή μαζών» που θα παραπέμπει την επανάσταση στη δευτέρα παρουσία μπορεί να έχει μόνο μαζικούς ψηφοφόρους, αλλά καμία σχέση με το μαζικό κίνημα και την πραγματική κίνηση των μαζών –που αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο μόνο σε μια επαναστατική διαδικασία

Η δική μας κόκκινη γραμμή δε σταματά στο σύνταγμα και τη βουλή, ούτε σε μια αταξική εθνική ομόνοια –που κάποτε θα την ονομάσουμε πλατεία μπελογιάννη- και δεν παραπέμπει τα πάντα στου αγίου σοσιαλισμού, αντώνη ή δημήτρη. Γενικώς δεν αντιλαμβάνεται την επανάσταση ως ένα απλό ευθύγραμμο δρομολόγιο με ενδιάμεσους σταθμούς πριν από τον τερματικό στόχο. Επόμενη στάση: πληρωμών. Παρακαλώ, προσοχή στο κενό μεταξύ των αυταπατών της αριστεράς του συρμού και της πραγματικότητας.

Η δική μας κόκκινη γραμμή διαπερνά σαν κόκκινο νήμα τις φτωχογειτονιές της δυτικής αθήνας και τα γκέτο των μεταναστών στο κέντρο, κατευθύνοντάς τα με ορμή ενάντια στις μικροαστικές αυταπάτες των νοτίων προαστίων και το μεγαλοαστικό μπλοκ των βορείων. Ενώ προεκτείνεται συνεχώς μέχρι την τελική νίκη· hasta la Βικτώρια siempre –από την οποία όμως επιμένει να περνά ξώφαλτσα, ένα τσιγάρο δρόμο.
Στη λεωφόρο σε ζητώ και στη βικτώρια, και απ’ το κρεμλίνο μας περνάω το παλιό,
ξέρεις καλά πως πια δεν έχω περιθώρια, ξέρω καλά πως θα σαλτάρω αν δε σε δω.

Η δική μας κόκκινη γραμμή δεν ακολουθεί την αριστερά του συρμού και διάφορα… ανακόλουθα εναλλακτικά περιοδικά. Δεν απορρέει μονοσήμαντα από τη βάση ή την ηγεσία, αλλά είναι διπλής κατεύθυνσης, ανατροφοδοτείται από κάθε πόλο κι ενισχύεται ανεβοκατεβαίνοντας. Περιγελά τον «ατομικό φιλελευθερισμό» όσων δεν ανέχονται τα ασφυκτικά της καλούπια και βγάζουν ανέκδοτα για αυτούς που την κρατάνε. Κι απευθύνεται σε ένα ρωμαλέο ταξικό κίνημα, με τακτική ευκινησία και γράμμωση· όχι σε έναν πλαδαρό χυλό, που κάνει κοιλιά και τελικά εξαφανίζεται όσο απότομα εμφανίστηκε.

Οι δικές μας κόκκινες γραμμές δε μπαίνουν για να ξεχωρίσουν από τον κόσμο αλλά για να σμίξουν μαζί του στη σωστή βάση. Ο κόσμος της εργασίας και όλα τα σύμμαχα στρώματα που έχουν συμφέρον να παλέψουν στο πλευρό του, απέναντι στο αντιδραστικό μπλοκ της αστικής εξουσίας και τους πολιτικούς του εκφραστές. Ενάντια στους καπιταλιστές και τα παράσιτα που αυγατίζουν τα κέρδη τους από την αποσπασμένη υπεραξία. Ο λαός ενάντια στα μονοπώλια, στην πιο πλατιά κοινωνική συμμαχία και δυνατή ενότητα. Εμείς και οι άλλοι.

Αλλά ο πραγματικός κόσμος είναι πολύ πιο σύνθετος από αυτόν των αφαιρέσεων, αριστερά-δεξιά, από εδώ η εργατική τάξη κι από εκεί οι καπιταλιστές. Τι γίνεται λοιπόν όταν ανακαλύψουμε, όπως στο γνωστό ανέκδοτο, πως εμείς είμαστε οι άλλοι–ή κάποιοι από εμάς τουλάχιστον; Γιατί ξέρεις, η αντεπανάσταση –όπως ακριβώς κι η επανάσταση- δεν έρχεται πάντα σε καθαρή μορφή και μπορεί να έχει πολλά προσωπεία.

Εν αρχή ην η σοσιαλδημοκρατία που κιτρίνισε και χρεοκόπησε, αλλά συνέχισε να διακηρύσσει την (σοσιαλ)δημοκρατική της οδό (σε διάκριση με το πραξικόπημα των μπολσεβίκων), η οποία έστρωσε το δρόμο στο (σοσιαλ)φασισμό των εθνικοσοσιαλιστών, ακόμα και όταν συμμετείχε τυπικά στα αντιφασιστικά μέτωπα.

Για να ‘ρθει η νέα αριστερά, ανανεωτική και ριζοσπαστική, να διακηρύξει τον τρίτο δρόμο ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και το αποτυχημένο σοβιετικό μοντέλο. Ο οποίος κατέληξε στο ίδιο ακριβώς σημείο της εναλλακτικής ενσωμάτωσης στο σύστημα, επαληθεύοντας την παροιμία που λέει πως η καλή αστική τάξη ξέρει κι άλλο (τρίτο) μονοπάτι.
Αλλά και διάφορες εξωκοινοβουλευτικές ομάδες που φιλοδοξούσαν να φτιάξουν τον τρίτο πόλο της αριστεράς, ενάντια στην παραδοσιακή ορθόδοξη εκδοχή και την ευρωκομμουνιστική –με όλες τις κατοπινές μετεξελίξεις της. Κι έμειναν να αναζητούν ουτοπικά την υπέρβαση της φυσικής και του κλασικού μαρξισμού.

Για να αποδειχτεί τελικά πως τρίτος δρόμος δεν υπάρχει μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, όπως διακήρυσσε η σοσιαλδημοκρατία. Ούτε τρίτος δρόμος για το σοσιαλισμό, αλλά ούτε και στην αριστερά –μεταξύ κομμουνιστών και αναθεωρητών. Αλλά όσο περισσότεροι τσιμπήσουν, τόσο θα αυξάνεται η επιρροή της αστικής τάξης στο εργατικό κίνημα και όσων πολιτικών χώρων το έχουν –υποκριτικά ή μη- ως σημείο αναφοράς. Τόσο θα αυξάνονται ο εμπαιγμός και οι αυταπάτες και θα περιπλέκει η καθαρή μορφή της αντίθεσης που φωνάζουμε και στο σύνθημα: με τα μονοπώλια ή με το λαό. Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες.

Εξάλλου το σύνθημα είναι δημοκρατικό και σου αφήνει περιθώρια να διαλέξεις. Ή με… ή με… Δε σου λέει να διαλέξεις ντε και καλά αυτό. Σε υποχρεώνει όμως να σταματήσεις να βρίσκεσαι σε δύο βάρκες, όπως η ευαίσθητη κυβερνώσα αριστερά της ευθύνης, αλλά και η επίδοξη αντικαταστάτριά της, που λανσάρει (σε διάφορες συσκευασίες και ονόματα) την αριστερή κυβέρνηση.

Και είναι εκπληκτικό να βλέπεις σήμερα όλους αυτούς τους τρίτους δρόμους να συγκλίνουν και τις αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές από θέση αρχής να εξαλείφονται χάριν της ενότητας. Ρηγάδες και παλιοί κνίτες της μεταπολίτευσης, τροτσκιστές και μαοϊκοί, ευρώδουλοι, ευρωμάχοι και λοιποί ευρωσκεπτικιστές, τα «παιδιά του χαρίλαου» και οι άσωτοι υιοί του, κολλημένοι με το 89’ –ως έτος ένα μετά το τέλος της ιστορίας και των αυταπατών- και την πανσπουδαστική νο 8 μαζί με αυτούς που τα υπερασπίζονται. Όλοι μαζί (βρε ντιρλιντί) μια ωραία ατμόσφαιρα, να θυμίζουν συνειρμικά μια παλιότερη ατάκα, ειπωμένη σε άλλο ιστορικό πλαίσιο και για άλλους λόγους, αλλά επίκαιρη. Αυτή η ενωμένη αριστερά, ούτε ενωμένη ούτε αριστερά είναι.

Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο βασικά είδη αριστεράς. Αυτή που είναι –ή επιδιώκει να γίνει- επικίνδυνη για το σύστημα κι αυτή που είναι χρήσιμη κι υπεύθυνη. Κι εκτός από την χρηστική της αξία για την εξουσία, διαθέτει άλλη μία, ανταλλακτική. Εμπορεύεται ελπίδες, ξεπουλάει ιδανικά, συναντιέται με τον εμπορικό κόσμο και συζητάει μαζί του για μαρξισμό σε επίσημες ημερίδες.

Το θετικό είναι πως όσο κατακάθεται ο κουρνιαχτός κι ο αντιμνημονιακός χυλός, οι εφεδρείες του συστήματος, που μοιάζουν με τα κεφάλια της λερναίας ύδρας, αρχίζουν να καίγονται η μία μετά την άλλη –ήδη αναγκάστηκαν να κάψουν την πιο σημαντική εφεδρεία τους επί μεταπολίτευσης: το πασόκ. Είναι κι αυτό μια κάποια εξέλιξη…

Εγώ Χριστό κι εσύ Αλλάχ

(*πρόλαβε τον τίτλο –ελαφρώς παραλλαγμένο- ο μπογιό βέβαια, αλλά τι να γίνει)

Αλλά κι οι δυο μας αχ και βαχ. Που βασικά ούτε εγώ, ούτε κι εσύ μάλλον πιστεύουμε σε κάποια ανώτερη δύναμη. Σαν εκείνο το βουλευτή του ενιαίου συνασπισμού σε ένα νομό της δυτικής θράκης –άραγε αν μιλήσουμε για θράκη σκέτη, χωρίς γεωγραφικό προσδιορισμό, αυτό υποδηλώνει κάποιας μορφής αλυτρωτισμό, όπως στην περίπτωση της μακεδονίας-σκοπίων, ή εκεί αλλάζουνε τα σταθμά;- που διαφωνούσε με τον χαρακτηρισμό «μουσουλμανική μειονότητα» κι έλεγε στους έλληνες συντρόφους του: αφού εγώ είμαι κομμουνιστής κι άθεος, γιατί να προσδιοριστώ με βάση το θρήσκευμα;

Βασικά λοιπόν, ούτε εγώ, ούτε κι εσύ μάλλον πιστεύουμε σε κάποιο θεό, αλλά το αχ και βαχ παραμένει σταθερά ως κοινή συνισταμένη, επειδή οι κρατούντες δεν έχουν το θεό τους, ή μάλλον γιατί δεν έχουν άλλο θεό πέρα απ’ αυτόν του χρήματος και του μέγιστου κέρδους. Το οποίο μεγιστοποιείται όσο περισσότερο χρησιμοποιούν το θρησκευτικό όπιο για να φανατίζουν τους λαούς και να ναρκώνουν την ταξική συνείδηση.

Βέβαια η περίπτωση της τουρκίας προσφέρεται για διάφορους ιντριγκαδόρικους συνειρμούς και συμπεράσματα. Εμένα πχ τα βάθη της ανατολίας μου θυμίζουν σε μικρογραφία τις ασιατικές σοβιετικές δημοκρατίες, όπου επικρατούσε πλήρης καθυστέρηση και τα παλιρροϊκά κύματα του σοσιαλισμού αργούσαν να φτάσουν και να αλλάξουν το απαρχαιωμένο εποικοδόμημα. Αλλά αυτό ισχύει σήμερα και από την ανάποδη, καθώς στη μέση της βαϊκάλης, υπάρχει ένα νησάκι με σοβιετική σημαία, που επικοινωνεί με τη στεριά όταν παγώνει η επιφάνεια του νερού κατά τους χειμερινούς μήνες κι αποτελεί τον ορισμό της σοσιαλιστικής νησίδας, όπου δεν έχουν φτάσει ακόμα τα νέα της αντεπανάστασης.

Για άλλους τα γεγονότα στην τουρκία είναι κάτι μεταξύ δεκέμβρη και πλατειών: το πρώτο ως προς την (κατασταλτική) αφορμή και την ένταση των γεγονότων, το δεύτερο ως προς τη μαζικότητα, τη μορφή και το επίκεντρό τους, στην πλατεία ταξίμ. Κυρίως όμως αποτελούν μια ακλόνητη απόδειξη για τη φοβική στάση του κκε απέναντι σε ό,τι δεν ελέγχει, σε αντίθεση ακόμα και με αδελφά κόμματα, όπως το τούρκικο κκ –που στην πραγματικότητα δημιουργήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με πρωτοβουλία του κόμματος- και δε δίστασε να αναμειχθεί με τις μάζες στο δρόμο.

Θα μπορούσα να ανταποδώσω το χτύπημα με την αντιπαραβολή αυτής της εντυπωσιακής ανθρωπογέφυρας

με τα μεταβατικά γεφύρια της άρτας που χτίζουν οι επικριτές μας κι απαιτούν να θυσιαστεί το ταξικό κριτήριο για να στεριώσουν. Αντ’ αυτού θα περιοριστώ να σημειώσω επιγραμματικά ότι:

α. το κκε δεν ήταν ακριβώς απόν από το δεκέμβρη, ούτε και είχε χειρότερη στάση από τους θαυμαστές της εξέγερσης, που τον υπερτίμησαν. Και β. συγκρίνουμε τελείως ανόμοια πράγματα και καταστάσεις αν πάρουμε ως σημείο αναφοράς την προσπάθεια ενός κόμματος να βρει χαραμάδες στο τείχος της απομόνωσης και το καθεστώς παρανομίας υπό το οποίο καλείται να δράσει. Ή αν παραλληλίσουμε το ξέσπασμα της λαϊκής οργής στην τουρκία με τις υπερπροβεβλημένες πλατείες που αγκαλιάστηκαν από το σύνολο σχεδόν των αστικών μέσων. Κι αποφεύγω να αναλύσω περαιτέρω τα παραπάνω για να μην εξοκείλουμε εντελώς από το θέμα μας.

Που είναι ότι εγώ χριστό κι εσύ αλλάχ, αλλά… Εγώ σύνταγμα κι εσύ ταξίμ, αλλά το ζητούμενο είναι η ταξι(μι)κή συνειδητοποίηση όσων κατεβαίνουν οργισμένοι στους δρόμους. Εγώ μνημόνια και δντ, ενώ εσύ μόλις ξεχρέωσες. Αλλά κι οι δυο λαοί γονατίζουν υπό το βάρος της κρίσης που τους καλούν να πληρώσουν τα σπασμένα, για να συνεχίσουν να ευημερούν οι αριθμοί της αστικής ανάπτυξης. Εγώ κουκουέ και εσύ τεκαπέ (ΤΚΡ), που μόλις πιάνει κάτι δεκαδικά στις εκλογές, αλλά η καταστολή το χτυπά αλύπητα, ακριβώς για να το κρατήσει στην υποδιαστολή κι επειδή οι τούρκοι σύντροφοι δεν έχουν περισσότερες δυνάμεις να την αποκρούσουν. Κι αυτό είναι που ονειρεύονται κάποιοι εν ελλάδι και για το κόμμα.

Εσύ ερντογάν, κι εγώ κυβερνητική τρόικα, με σαμάρ-αγά, δημάρ-αγά και γομάρ-αγά. Αλλά εμείς έχουμε δημοκρατία και την καλύτερη σοσιαλ-δημοκρατία που είχαμε ποτέ, με πληθώρα αντικειμενικής ενημέρωσης, για να χάνεται η ουσία μες σε έναν ωκεανό ασημαντότητας. Έχουμε κανάλια που αγαπάνε τις πλατείες και τις κινητοποιήσεις που δεν πλήττουν τον ελληνικό τουρισμό. Που μεταδίδουν αντικειμενικά τα γεγονότα της τουρκίας, σα λαϊκό γλέντι ή ένα μεγάλο πάρτι, όπου οι μπάτσοι πλακώνουν προφανώς γιατί είχε φασαρία από τη μουσική κι ενοχλούνταν οι γείτονες σε ώρες κοινής ησυχίας. Έχουμε κανάλια που αναγνωρίζουν μετριοπαθώς και χωρίς ακρότητες, πως ο άτυχος διαδηλωτής βρέθηκε απλώς στην αύρα των αστυνομικών, αφού τους προκάλεσε.

Φαντάσου πχ πώς θα περιέγραφαν επί χούντας το μαρτύριο της σταγόνας, με τους ταραξίες-τεντιμπόηδες, που προκαλούσαν το καθεστώς και αυτό απλώς τους δρόσιζε, χωρίς εκδικητική διάθεση. Απλή παράθεση γεγονότων, χωρίς διασταλτικές ερμηνείες.

Μέχρι να έρθει η λαϊκή αύρα (παρτσαλίδου) να τους δια(ολο)στείλει όλους μαζί. Και τότε δε θα τους ξεπλένει ούτε η αύρα της αστυνομίας στο μαξιμου(μ).

Παρεμπιπτόντως, ενώ ο πόλεμος πλησιάζει στη γειτονιά μας και οι φλόγες του φουντώνουν, απειλώντας να ξεσπάσουν σε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά, προσπαθώ να καταλάβω τι στάση ακριβώς θα κρατούσαμε σε έναν πιθανό μελλοντικό πόλεμο με τη γείτονα, όπου θα εμπλακεί η ελληνική αστική τάξη για τα συμφέροντά της και τη μοιρασιά της λείας. Υπάρχει φυσικά ως μπούσουλας το σύντομο, εύληπτο και κατανοητό σύνθημα για τον πόλεμο που έριξαν στις μάζες οι θέσεις για το 19^ο συνέδριο: ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο.

Το οποίο προσφέρεται για εύκολη αποστήθιση κι αναπαραγωγή στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια. Μία η ντουντούκα κι –απνευστί- τέσσερις εμείς. Σε διάκριση με κάποιους χώρους, όπου αυτό το τέσσερα υποδηλώνει τον αριθμό των διαδηλωτών στο μπλοκ που φωνάζει το σύνθημα και καλούνται να απαντήσουν στο έναυσμα της ντουντούκας.

Εάν έχω καταλάβει καλά λοιπόν αρνούμαστε να πολεμήσουμε υπό τις οδηγίες και τη διεύθυνση της αστικής τάξης και δίνουμε την απάντηση με το όπλο στο χέρι. Δίνουμε δηλ τον πόλεμο συγκροτώντας δικό μας στρατό κι όχι μέσα από τις γραμμές του εθνικού στρατού; Παίρνουμε τα όπλα και τα στρέφουμε κατά της δικής μας αστικής τάξης, καλώντας τον τουρκικό λαό να κάνει το ίδιο; Πηγαίνουμε στο μέτωπο και συμφιλιωνόμαστε με τα ταξικά μας αδέλφια; Επιδιώκουμε την ήττα της δικής μας άρχουσας τάξης και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατική κατάσταση κι εμφύλιο ταξικό πόλεμο; Παίρνουμε το σύνθημα του συνεδρίου να το τυπώσουμε με στάμπες σε χιλιάδες μπλουζάκια και τα μοιράζουμε; Που για να χωρέσει ολόκληρο δηλ πρέπει να φοράει κανείς από XL και πάνω και να ‘χει τα κυβικά του λαϊκού στρώματος ή έστω τα δικά μου.

Κι αυτή ήταν η βασική απορία που μου έμεινε φεύγοντας από την εκδήλωση στο παμακ με την μπέλλου –για να ικανοποιήσω και το αίτημα ενός ανώνυμου σχολιαστή, αφού του υπενθυμίσω ταυτόχρονα ότι δε δημοσιεύονται ανώνυμα σχόλια. {Απ’ την οποία κράτησα επίσης παρενθετικά μια αναφορά της στο «ισχυρό πασιφιστικό κίνημα» που υπήρχε πιο παλιά, κατά τη δεκαετία του 80’!}

Αλλά θα μου πεις, σφε πασιφιστή, πως αυτό πρέπει να το δούμε συγκεκριμένα. Και όπως λέει εξάλλου και το –εμφανώς αδυνατισμένο- λαϊκό σ(τρ)ώμα: προφανώς έχουμε καμιά δεκαριά επιλογές να διαλέξουμε, και όλες συμφέρουσες. Συνεπώς θα το δούμε ευέλικτα εκείνη την ώρα..

Μια συζήτηση με το Μαργαρίτη για το φασισμό

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον

Δε θα πεθάνει μόνος τσάκισέ τον

Για να τον τσακίσουμε όμως, πρέπει πρώτα να τον καταλάβουμε. Κι αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων να τον δούμε ιστορικά, να εξετάσουμε τις κοινωνικές του ρίζες, την εμφάνιση και εδραίωσή του κατά τον εικοστό αιώνα, για να αντλήσουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα.

Στα πλαίσια αυτά έκρινα σκόπιμο να απευθυνθώ στον ιστορικό γιώργο μαργαρίτη, για να κάνουμε μια συζήτηση –υπό τη μορφή συνέντευξης- σχετικά με το φασιστικό φαινόμενο. Κατά τη διάρκειά της, ο μαργαρίτης αναφέρεται στα αίτια που γέννησαν το φασισμό και τα βασικά του χαρακτηριστικά, στην τακτική αντιμετώπισής του από το κομμουνιστικό κίνημα και τον χαρακτήρα του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, ενώ στο τέλος επιχειρεί μια σύνδεση με το παρόν και τις προοπτικές της σύγχρονης αντιφασιστικής πάλης.

Νομίζω πως το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκετά ενδιαφέρον, φωτίζοντας αρκετές πτυχές και ζητήματα που απασχολούν τους σφους αναγνώστες-ακροατές.

Η κε του μπλοκ ευχαριστεί θερμά τον γιώργο μαργαρίτη πρωτίστως που δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις που του τέθηκαν, τη ζωή (ξέρει αυτή) που μου παρείχε ανιδιοτελώς τον τεχνικό εξοπλισμό καθώς και τον ανδρέα από το redflyplanet για την πολύτιμη αρωγή του στην επεξεργασία του υλικού –που ομολογώ ανοιχτά πως μου έβγαλε την πίστη. Κι εύχεται στη βάση του μπλοκ καλή ακρόαση, περιμένοντας στα σχόλια της γόνιμες κριτικές παρατηρήσεις σας.




Υγ: η χρονική συγκυρία τα έφερε έτσι, ώστε το υλικό αυτό να δημοσιεύεται μία μέρα μετά από αυτό το άρθρο του μάκη μαΐλη, που είναι άκρως σχετικό με το κείμενο που εξετάζουμε. Κατά συνέπεια συνίσταται για έναν παραπάνω λόγο η ανάγνωσή του.

Προχωρώντας κι αναθεωρώντας

Το σου κου που διανύουμε είναι θεωρητικά το πρώτο σ/κ του καλοκαιριού και η κε του μπλοκ εγκαινιάζει για φέτος τη στήλη βιβλία το καλοκαίρι, με ένα ελαφρύ και δροσερό ανάγνωσμα, που είναι ευχάριστο χωρίς να απαιτεί ή να δίνει πολλά (μαζί πάνε αυτά) στον αναγνώστη. Ο λόγος για το βιβλίο προχωρώντας κι αναθεωρώντας, του νίκου μπίστη, που μπορεί από πολιτικής άποψης να είναι αναθεωρητής, αλλά τουλάχιστον το παραδέχεται ανοιχτά, (ανα)θεωρώντας το μάλλον και τίτλο τιμής, για να το βάζει στον τίτλο του βιβλίου. Κι από αυτή την άποψη είναι πολύ πιο τίμιος (οπορτουνιστής) από κάποιους άλλους που το παίζουν ιστορία και αγώνες, για να καπηλευτούνε αυτούς τους κόμματος. Συν τοις άλλοις διηγείται μερικά γουστόζικα περιστατικά που καθιστούν από μόνα τους αξιανάγνωστο το βιβλίο του. Ας δούμε μερικά από αυτά, για του λόγου το αληθές.

Για τη δύναμη και το συμβολισμό της σημαίας, ιδού δυο εύγλωττα περιστατικά.

Η πρώτη συγκέντρωση που θα κάναμε (σσ: ως κκε στη μεταπολίτευση, μετά την παρανομία) ήταν εκδήλωση αλληλεγγύης στην χιλή. Καθορίζαμε στην κνε τους χώρους προσυγκέντρωσης και το σημείο που θα καταλαμβάναμε στα προπύλαια του πανεπιστημίου. Δεν υπάρχει περίπτωση να χαθούμε, μας λέει ο θανάσης σκαμνάκης, μέλος του γραφείου του κσ της κνε. Θα δείτε τη μεγαλύτερη σημαία με σφυροδρέπανο από την εποχή της συγκέντρωσης του κκε στο παναθηναϊκό στάδιο το 1945. Πράγματι βρεθήκαμε κάτω από μια μεγάλη κατακόκκινη σημαία. Δίπλα μας νεολαίοι γελούσαν και μεγάλοι άνθρωποι έκλαιγαν σα μικρά παιδιά. Ένας ηλικιωμένος κύριος, καλοντυμένος, με γραβάτα και κουστούμι –δικηγόρος ήταν, συμβολαιογράφος, γιατρός ήταν; εργάτης πάντως δεν ήταν- μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του, ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί: ξέρεις νόμιζα ότι δε θα τη ζούσα ποτέ αυτή τη στιγμή.

Δεκαπέντε χρόνια μετά η κόκκινη σημαία κατέβαινε από το κρεμλίνο. Την άλλη μέρα το πένθος ήταν βαρύ στα γραφεία του συν (σσ: όπου είχε μεταπηδήσει πλέον ο μπίστης). Ο σπύρος λυκούδης –λαμπράκης από την πρώτη στιγμή ταγμένος στο κκε εσωτερικού- πήγαινε πέρα δώθε αμίλητος, λες και του είχαν ξεκληρίσει την οικογένεια. Ο καλός και σεβαστός σε όλους μας μπάμπης πρωτοπαπάς –σοσιαλδημοκράτης από την κατοχή, αντιστασιακός επί χούντας, μέλος της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του καραμανλή το 74’, μετά κοδησο και στο τέλος συν- προσπαθούσε να μας παρηγορήσει με αισιόδοξες αναλύσεις: πώς κάνετε έτσι; μια φάση της ιστορίας έκλεισε, μια άλλη θα ανοίξει για την αριστερά, χωρίς τις επιβαρύνσεις του παρελθόντος. Παρά το σεβασμό που του έτρεφε ο σπύρος δεν άντεξε: άσε μας ρε μπάμπη σε παρακαλώ. Εσύ δεν έχεις περπατήσει κάτω από την κόκκινη σημαία, να καταλάβεις πώς νιώθω.

Το 74’ πιστεύαμε πως έτσι κι αλλιώς η γη θα γινόταν κόκκινη. Ως συνεπείς κοινωνικοί ζωγράφοι ή απλοί ελαιοχρωματιστές, τις κυριακές το πρωί, όταν οι άλλοι άνθρωποι κοιμούνταν ή απλώς χουζούρευαν, εμείς σηκωνόμασταν αξημέρωτα για εξόρμηση ριζοσπάστη. Το ίδιο έκαναν και οι αναθεωρητές με την αυγή, μόνο που εξορμούσαν με δίωρη καθυστέρηση και αποσύρονταν νωρίτερα, για να χαρούν την κυριακή τους. Όταν αργότερα προσχώρησα στο κκε εσωτερικού, προσπάθησα να εφαρμόσω κνίτικο ωράριο στην οργάνωση του κερατσινίου, της οποία ήμουν γραμματέας. Την πρώτη κυριακή, για να τιμήσουν τον εκ μεταγραφής σύντροφο –δεν ήταν και πολλοί που από το κκε πήγαιναν στο κκε εσωτερικού- προσήλθαν άπαντες στην ώρα τους. Την επόμενη κυριακή ήρθαν οι μισοί και τη μεθεπόμενη έμεινα με τον έκτοτε φίλο κι ασφαλιστή μου σώτο διδυμιώτη και τον πάκο τις εφημερίδες να τους περιμένουμε μέχρι τις έντεκα.

Αν ήταν να ξυπνάω πρωί πήγαινα και στο κκε, με κάρφωσε η άννυ καταχανά, οδοντίατρος και εκ γενετής αναθεωρήτρια.

Κι αυτό θα το προσυπέγραφαν πολλοί ακόμα και σήμερα. Αλλά ας δούμε κάποια ακόμα περιστατικά από εξόρμηση με ρίζο.

Δυσκολότερα ήταν τα πράγματα στην κατ’ οίκον πώληση. Πολλούς τους ξυπνούσαμε και μας άνοιγαν την πόρτα με την τσίμπλα στο μάτι. Άλλοι αγρίευαν στη θέα και μόνο του ριζοσπάστη. Δε θέλω ρε παιδάκι μου ριζοσπάστη. Πώς να σας το πω; Αν ήθελα, θα τον έπαιρνα από το περίπτερο, μας έλεγε ένας απόστρατος αξιωματικός, που του είχαμε σπάσει τα νεύρα με τις κυριακάτικες κατ’ εξακολούθηση επισκέψεις μας στο διαμέρισμά του.

Είχαμε πολλά ευτράπελα. Μια φορά η λία μάντικα φόρεσε το πιο γλυκό της χαμόγελο και πλησίασε έναν κύριο: μήπως θέλετε το ριζοσπάστη; Το ρώτησε όλο νάζι. Όχι ευχαριστώ, μήπως έχετε ελευθεροτυπία; Απάντησε εκείνος σοβαρά.

Μια Κυριακή το συνεργείο μου εξορμούσε στα κάτω πετράλωνα, λαϊκή γειτονιά και προπύργιο του ελας στην κατοχή, σε αντίθεση με το γειτονικό θησείο, έδρα της οργάνωσης χ του γρίβα. Μόλις βγήκαμε από τον ηλεκτρικό, είχαμε κακό συναπάντημα. Πέσαμε πάνω σε ένα συνεργείο μαρτύρων του ιεχωβά που πουλούσαν ασάλευτοι το ξύπνα. Μου πρότειναν να κάνουμε ανταλλαγή εντύπων. Το ριζοσπάστη για αυτή τη ζωή, την πεπερασμένη, είπαν, το ξύπνα για την άλλη, την αιώνια. Αρνήθηκα ευγενικά –θα ήταν φοβερό μαρτύριο να πάρω μαζί μου στην κόλαση για διάβασμα το ξύπνα- και προχωρήσαμε προς ένα χαμόσπιτο όπου υποθέσαμε ότι θα ζούσαν αυτής της γης οι κολασμένοι, κι ως εκ τούτου δυνητικοί αναγνώστες του ριζοσπάστη. Μόλις φτάσαμε στην πόρτα, χτύπησα το κουδούνι και περίμενα να μας ανοίξουν. Τίποτα. Ξαναχτύπησα, πάλι τίποτα. Χτύπησα για τρίτη φορά. Και τότε άκουσα να σέρνονται αργά, βασανιστικά, δυο πόδια προς την πόρτα, με τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν οι παντόφλες στο πάτωμα και μια λαχανιασμένη από τη διαδρομή φωνή ηλικιωμένης γυναίκας να ρωτάει: ποιος είναι; -Καλημέρα, μας ανοίγετε; Σας φέραμε το ριζοσπάστη, απάντησα γεμάτος αυτοπεποίθηση. Η σιωπή που έπεσε πίσω από την πόρτα ήταν εκκωφαντική. Μόνο μια βαριά ανάσα ακουγόταν. Σας φέραμε την εφημερίδα σας, το ριζοσπάστη, επέμενα. Η ανάσα από μέσα έγινε πιο βαριά και πιο γρήγορη, η ηλικιωμένη γυναίκα από την τρομάρα της είχε ταχυπαλμία, και τα χρειάστηκα. Ώρα είναι να ‘παθε καμιά συγκοπή, σκέφτηκα και αποφάσισα να λύσουμε την πολιορκία. Επειδή όμως έχω τρόπους, θέλησα να την αποχαιρετίσω. Γεια σας, φεύγουμε τώρα, είπα και πρόσθεσα: θα ξανάρθουμε. Πριν προλάβω να απομακρυνθώ άκουσα κι άλλες γρήγορες παντόφλες να σέρνονται προς την πόρτα, άλλη μια βαριά ανάσα και μια επίσης γυναικεία φωνή να ρωτάει σιγά και με ανησυχία: ποιοι ήταν μαρία; Με απελπισμένη φωνή εκείνη απάντησε: οι κομμουνιστές. Σιγή ολίγων δευτερολέπτων, με τις δυο –κατά πάσα πιθανότητα- αδελφές να στέκουν ακίνητες πίσω από την πόρτα και να ζουν με τον τρόμο της κομμουνιστικής περικύκλωσης. Και το δράμα κορυφώθηκε όταν η πρώτη σχεδόν κλαίγοντας ενημέρωσε τη δεύτερη: είπαν ότι θα ξανάρθουν.

Αλλά ο φόβος δεν ήταν ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης προς τους συντρόφους σε εκείνα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο μπίστης διηγείται μερικά σπαρταριστά σκηνικά από προεκλογικές εκστρατείες του κόμματος στην επαρχία. Αυτό που παραθέτω έλαβε χώρα στις σπέτσες –όπου στα χρόνια του εμφυλίου οι ντόπιοι είχαν εξοντώσει τους αντάρτες που θέλησαν να βρουν καταφύγιο στο νησί και τους κρέμασαν από τους φανοστάτες της ντάπιας.

Η πρόταση να μιλήσω στη ντάπια απορρίφθηκε από τους τοπικούς παράγοντες. Δε μπορώ να πω ότι δυσαρεστήθηκα. Η ντάπια διατηρεί ακόμα τους φανοστάτες της και μπορεί να τους έμπαινε κάποια ιδέα. Βγάλαμε μεγάφωνο στην άκρη του στενού, για να ακούν όσοι κάθονταν στη ντάπια κι όσοι έκαναν την απογευματινή τους βόλτα εκεί. Οι έξι σύντροφοι της οργάνωσης με πλαισίωναν δίπλα στο μικρόφωνο, το οποίο είχε τοποθετηθεί στη μικρή είσοδο του εκλογικού κέντρου. Δεν είναι εύκολο να εκφωνείς ημίωρη προεκλογική ομιλία μπροστά σε δύο ανθρώπους –γιατί τόσοι προσήλθαν. Σε κοιτάζουν στα μάτια κι εσύ υποχρεωτικά. Ένα κλίμα οικειότητας αναπτύσσεται, θες να τους φωνάξεις με τα μικρά τους και να τους καλέσεις μέσα για καφέ. Αισθάνεσαι και λίγο γελοίος να μιλάς με έξι παραστάτες σε δύο ανθρώπους. Το αντίστροφο είναι πιο λογικό. Δεν ήταν η καλύτερη ομιλία μου –ακόμα κι οι μεγαλύτεροι παίκτες δεν αποδίδουν σε άδειο γήπεδο- αλλά η ντάπια άκουσε από το μεγάφωνο κι οι κομμουνιστές αποβιβάστηκαν επιτέλους σώοι στις σπέτσες.

Πήραμε θάρρος και το επόμενο καλοκαίρι αποτολμήσαμε συγκέντρωση στη ντάπια, εκεί που ενώνεται με το μόλο, δίπλα στα κανόνια, κάτω (μπρρ) από ένα φανοστάτη, με την πλάτη στη θάλασσα και μέτωπο στις καρέκλες. Όπως είχαμε προβλέψει κάποιοι τουρίστες από την αθήνα στάθηκαν να ακούσουν κι αποτέλεσαν την πρώτη μαγιά του ακροατηρίου μας. Σε λίγο είχαμε μια αξιοπρεπή συγκέντρωση όπου όλοι άκουγαν ήρεμα και προσεκτικά. Ξαφνικά βλέπω κάποιον να βγαίνει από ένα στενάκι και να κατευθύνεται σχεδόν τρέχοντας προς τους συγκεντρωμένους. Η φάτσα του, το ύφος του, το δεξί χέρι κρυμμένο πίσω από την πλάτη, με προειδοποιούσαν ότι δεν ερχόταν για καλό. Συνέχισα την ομιλία, αλλά δεν τον έχασα απ’ τα μάτια μου. Μόλις με πλησίασε σε απόσταση βολής, με μια ημικυκλική κίνηση έφερε το δεξί του χέρι πάνω από το κεφάλι του κι εκτόξευσε εναντίον μου ένα τούβλο. Καλός αμυντικός, παραμέρισα και το καρφί έφυγε εκτός γηπέδου. Το τούβλο έπεσε στη θάλασσα, ενώ ο τουβλοβόλος χάθηκε τρέχοντας στα σοκάκια.

Ας δούμε μία ακόμα ιστορία από εκείνα τα χρόνια και τα φεστιβάλ της οργάνωσης.

Το σημαντικότερο ήταν ότι αυτή η έκθεση (σσ: ειδών λαϊκής τέχνης) φιλοξένησε έργα που τα είχαν φτιάξει τα χρόνια της φυλακής και της εξορίας τους οι πολιτικοί κρατούμενοι. Συνήθως καραβάκια με σπίρτα, σπιτάκια και άλλες κατασκευές. Μερικά ήταν αριστουργήματα, μα όλα ανεξαιρέτως είχαν πάνω τη σφραγίδα από το μεράκι και τα ατέλειωτα μερόνυχτα της φυλακής. Έρχονταν ένας-ένας και τα παρέδιδαν, με τη στοργή που οι γονείς εναποθέτουν τα μωρά στα χέρια του νονού για τη βάφτιση. Μόνο παρακαλώ να μην χαθεί. Είναι από τη γυάρο, από το λακκί, από το παρθένι, την αλικαρνασσό, τον ωρωπό, τον κορυδαλλό. Αυτό είναι πιο παλιό, το ‘βγαλα με χίλια βάσανα από τη μακρόνησο, πρόσθεταν με συστολή. Αυτός ήταν ο πραγματικός μου εφιάλτης, να μη χαθεί ούτε ένα καραβάκι, έργο και σύμβολο δέκα, είκοσι ή και τριάντα χρόνων ζωής κι αγώνα. Ευτυχώς τα παιδιά της περιφρούρησης συνειδητοποίησαν πλήρως την αποστολή τους, γύριζαν σαν κέρβεροι πάνω από τα εκθέματα κι όλα επιστράφηκαν σώα κι αβλαβή.

Και στα εκθέματα λαϊκής τέχνης έγινε η σχετική βέβηλη πλάκα. Ήταν καλοκαίρι του 75’, πολλή ζέστη και δυο τρεις φορές την εβδομάδα, γύρω στις δυο με δυόμισι το μεσημέρι, παίρναμε ένα αυτοκίνητο, κατεβαίναμε για μια βουτιά στα λιμανάκια, μετά για μπιφτέκια στη γλυφάδα και γρήγορα πίσω στο κόμμα ή στο γήπεδο ζωγράφου για την προετοιμασία του φεστιβάλ. Δυο τρεις φορές μπήκαμε στο ασανσέρ μαζί με τον χαρίλαο. -Πού πάτε μεσημεριάτικα; -Πάμε για μπάνιο, θα είμαστε πίσω στις έξι. -Το καλό που σας θέλω. Αν δεν πάει καλά του φέστιβαλ (η καρδιτσιώτικη προφορά οδηγούσε σε άψογη αγγλική απόδοση) θα σας βγουν ξινά τα μπάνια, αστειεύτηκε.

Για να μην καθυστερώ, έπαιρνα επάνω την πετσέτα του μπάνιου. Ήταν μια λίγο διαφορετική πετσέτα, με κάπως περίεργη παχιά ύφανση, με κρόσσια και βαθύ ματ πράσινο χρώμα. Συνήθως την ακουμπούσα στον πάγκο με τα εκθέματα, την έπαιρνα και έφευγα για μπάνιο. Μια μέρα μπήκε μέσα ο αγαπητός κι εξαίρετος κατά τα άλλα σύντροφος θανάσης σκαμνάκης, είδε την πετσέτα και ρώτησε: ποιος το έφερε αυτό; Συνεννοηθήκαμε με την ιωάννα και το μεϊμάρογλου με τα μάτια. Είναι ένα υφαντό που το έφερε ένας γνωστός του μπίστη από την ήπειρο, του είπε ο γιάννης. Δε νομίζω ότι αξίζει τίποτα, λέω να το δώσουμε πίσω, πρόσθεσα αδιάφορα και η ιωάννα υπερθεμάτισε. Τι λέτε ρε παιδιά, είναι εξαιρετικής ποιότητας, τσίμπησε ο θανάσης, θα το βάλουμε οπωσδήποτε.

Αν το πράγμα έμενε εκεί, η πλάκα θα περιοριζόταν στο θανάση. Επεκτάθηκε όμως, γιατί ο θανάσης διαφήμισε σε όλη την καποδιστρίου το θαυμάσιο «υφαντό από την ήπειρο». Άρχισαν να κατεβαίνουν διάφοροι να δουν το «υφαντό που έφεραν στο μπίστη», ώσπου το σπασμένο τηλέφωνο το μετέτρεψε σε «υφαντό του μπίστη». Εν τω μεταξύ η πετσέτα μου είχε καταλάβει μόνιμη θέση στα ράφια, κι αναγκάστηκα να φέρω άλλη για το μπάνιο μου. Ετοιμαζόμασταν να αποκαλύψουμε την απάτη, αλλά δεν χρειάστηκε γιατί ο χαρίλαος, που όλα τα μάθαινε, ήρθε να δει και αυτός το περίφημο υφαντό. Ρε πάτε από δω που το χάψατε. Η πετσέτα του μπίστη είναι, με αυτήν πάει κάθε μεσημέρι για μπάνιο, άκου υφαντό.

Και μια τελευταία ιστορία για επιδόρπιο, από το εθνικό συμβούλιο της εφεε.

Λόγω της πρόδηλης πνευματικής του ανωτερότητας, ο τέλης αϊβαλιώτης, από αριστερή οικογένεια της ικαρίας είχε προαχθεί σε γραμματέα της ππσπ, ήταν δηλαδή ο αντίστοιχος γραμματέας της σπουδάζουσας του κκε και του κκε εσωτερικού. Ευφυής, εύστροφος, ήταν ό,τι καλύτερο μαζί με τον κουμάνταρο της αασπε είχαν να επιδείξουν οι μαοϊκοί στη μικρή εκείνη άνοιξη του χώρου. Είχε διαπιστώσει λοιπόν ότι ο γιώργος σταματάκης χρησιμοποιούσε στις ομιλίες του κείμενα του νίκου κοτζιά, δημοσιευμένα στην κομεπ. Προμηθεύτηκε έτσι σαράντα τεύχη της κομεπ και τα μοίρασε στους συντρόφους της ππσπ.

Μόλις ο σταματάκης άρχισε να διαβάζει από το ενσωματωμένο στην ομιλία κείμενο του κοτζιά, όλοι οι σύνεδροι της ππσπ άνοιξαν την κομεπ και με προσποιητή σοβαρότητα παρακολουθούσαν την ομιλία από το πρωτότυπο. Και όλοι μαζί γύρισαν σελίδα, προκαλώντας τη θυμηδία των υπολοίπων και την οργή των κνιτών. Κι η πλάκα συνεχίστηκε μέχρις ότου ο σταματάκης εδέησε να παρατήσει τον κοτζιά και να μιλήσει με τα δικά του λόγια.

Να όμως πως τα μεγάλα μυαλά δεν πάνε χαμένα και συναντιούνται.

Τον επόμενο χρόνο έμαθα ότι ο τέλης διαγράφτηκε από το κκε(μ-λ) και προσχώρησε στο κκε, ηγετικό στέλεχος του οποίου ήταν ο θείος του, ο στέφανος παπαγιάννης. Μετά τον έχασα. Το 2000 η αεκα, σε συνεργασία με το κόμμα των φιλελευθέρων, τους ταύρους του στέφανου μάνου είχε διοργανώσει εκδήλωση στο κάραβελ για το θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Αριστεροί και δεξιοί φιλελεύθεροι κατά του χριστόδουλου. Ομιλητές ήμασταν ο αλιβιζάτος, ο μάνος κι εγώ. Στο τέλος της εκδήλωσης ο μάνος με φώναξε σε μια γωνιά.

Να σου συστήσω το γραμματέα του κόμματός μας. Γιατί γελάτε, πού είναι το αστείο; Α βλέπω ότι γνωρίζεστε.

Ο τέλης και αν είχε αναθεωρήσει. Από σταλινικός ακραία φιλελεύθερος.

Κι όπως θα μαντέψατε ίσως, πρόκειται για συγγενή του γνωστού αιβαλιώτη του λαος –ή όπου αλλού βρίσκεται σήμερα- που αγαπήσαμε στις δημοτικές εκλογές στην ικαρία –μαζί με όσους άλλους συνασπίστηκαν εναντίον μας.

Αλλά για να διαβάσετε τα υπόλοιπα, θα πρέπει να αγοράσετε το βιβλίο. Που δεν είναι πολύ παλιό –ο μπίστης το έβγαλε το 2010, λίγους μήνες μετά την αποτυχία του να εκλεγεί βουλευτής με τον γιωργάκη- αλλά ο κόσμος αναγνώρισε άμεσα την αξία του και έτσι μπορείτε ήδη να το βρείτε σε επιλεγμένα παλαιοπωλεία.