Στο μυαλό ενός Συριζαίου

1. Ο τσίπρας αποτελεί εθνικό κεφάλαιο –με αυτό εγγυάται προσωπικά και τις καταθέσεις των ελλήνων πολιτών. Πιστεύει στην ευρώπη της αλληλεγγύης και των αξιών, όπως ο πρεσβύτερος καραμανλής και οι μεγάλοι ευρωπαϊστές της εκαχ. Είναι λαϊκός ηγέτης και ριζοσπάστης, σαν τον ανδρέα, που ήξερε να λέει πότε-πότε και κανένα όχι και δεν έκανε ποτέ δημοψήφισμα για την εοκ. Είναι ο «νέος της δημοκρατίας», που προσπαθούν να τον ρίξουν με τα νέα ιουλιανά. Ξέρει να επιλέγει τον καλό ιμπεριαλιστή και να κλείνει καλές συμφωνίες, σαν το βενιζέλο. Από την ελλάδα των δύο ηπείρων και πέντε θαλασσών, στη σύγχρονη πολιτική σκηνή των πέντε –ή και παραπάνω- κομμάτων (που υπέγραψαν το κοινό ανακοινωθέν) και δύο πολιτικών. Ε, και αν τελικά φτάσουμε στη χρεοκοπία, δικαιούται να πει την ατάκα του χαρίλαου (όχι του καλού, του άλλου): δυστυχώς επτωχεύσαμεν...

2. Το σύνθημα «τι πλαστήρας, τι παπάγος» είναι καταστροφικό για το κομμουνιστικό κίνημα και με θλίβει σαν αριστερό. Στην πραγματικότητα, αν είχαμε επιλέξει από τότε πλαστήρα, θα ‘χαμε κάνει σημαντικά βήματα για τη νίκη της δημοκρατίας, που θριαμβεύει στις μέρες μας και πετάει από νίκη σε νίκη, με τα δημοψηφίσματα, άλλο αν δεν μπαίνουν τα σωστά ερωτήματα, για να μην πάρουμε απαντήσεις που δε θέλουμε. Το κκε έκανε τραγικό λάθος που δε συνεργάστηκε με τους δολοφόνους του μπελογιάννη. Να φανταστείς, απ’ τον πολύ φανατισμό, ο μπελογιάννης δεν είχε βάλει καν μαντίλι στα μάτια, για να φανεί συνεργάσιμος στην εκτέλεσή του.

Πλαστήρα με είπες μια βραδιά, χωρίς καμιά αιτία.

Μα του πασόκου η καρδιά δε σου κρατάει κακία...

3. Ζούμε σε μια ευρώπη που αλλάζει. Άλλο αν πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Σημασία έχει η κίνηση, όχι ο τελικός σκοπός. Και εμείς σκοπεύουμε να αλλάξουμε ριζικά το λάκο των λεόντων και να τους διδάξουμε πώς να γίνουν φυτοφάγοι. Τα δύο άκρα, δεξιά και κομμουνιστές, συναντιούνται από διαφορετικές αφετηρίες στο ίδιο σημείο. Σου λένε, η ευρώπη δεν αλλάζει (άλλαξε εσύ). Ενώ εμείς παραμένουμε αθεράπευτα ρομαντικοί και κινούμε τα γρανάζια της ιστορίας (με την οποία έχουμε ραντεβού). Όχι, δεν είναι υπέρ της θεωρίας των άκρων, αλλά σε κάποια σημεία έχει δίκιο, να τα λέμε όλα.

Κι αν κάποιοι λένε πως η εε δεν αλλάζει, εμείς τους απαντάμε, βαδίζοντας στα χνάρια του τσε γκεβάρα: είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκουμε το αδύνατο...

4. Το κουκουέ είναι δογματικό, συστημικό και σεχταριστικό, που βοήθησε αντικειμενικά το «ναι» στο δημοψήφισμα, και που βάρκιζα, προδοσία, ντροπή. Κρίμα που δε συνεργαζόμαστε πάντως, με ένα τόσο προδοτικό, ξεπουλημένο κόμμα, με δική του πάντα ευθύνη. Μπορεί να έχουμε κάποιες στρατηγικές διαφορές, ή να κουβαλούσαμε την αστυνομία για να διώξει τους κουκουέδες από τα εκλογικά κέντρα, όπου βοηθούσαν αντικειμενικά το ναι, και ήταν σαν τον αριστερό ψάλτη του γιούνκερ, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να μη συνεργαστούμε. Εδώ κάναμε εθνική ομοψυχία με τους δωσίλογους μερκελιστές, σε αυτό θα κολλήσουμε...

5. Η σοσιαλιστική μετάβαση δεν είναι μονόπρακτο. Χρειάζεται μια ρεαλιστική μεταβατική διαδικασία, με οδικό χάρτη κι ενδιάμεσους σταθμούς, που περνάνε μέσα από τη συμφωνία με τους δανειστές, συνεχίζουν με το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης, που τελικά δεν είναι άμεσο, αλλά σε ορίζοντα τετραετίας, και άμα, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την αλλαγή της εε, το στάδιο ζήσε μάη μου, κτλ. Αλλά εμείς δεν τα διπλώνουμε στις δυσκολίες της ταξικής πάλης. Θα συνεχίσουμε μέχρι το τέλος. Ως τη νίκη πάντα, που έλεγε κι ο σφος τσε.

6. Το αριστερό ρεύμα είναι η φωνή της συνείδησης της παράταξης. Αλλά δεν χρειάζεται να ψηφίζει παραέξω όσα λέει. Είναι γνωστό εξάλλου ότι ο σύριζα διέπεται από τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν είναι καμιά βαβέλ με πολλές φωνές, για να διαλέγεις όποια θέλεις και να είσαι πάντα ευχαριστημένος.

7. Τη δε ημέρα εβδόμη, υπέγραψε και ξεκουράστηκε, για να δει πόσα είχε πετύχει...

Ούτε 48 ώρες

(το χρονικό μιας προαναγγελθείσης συμφωνίας)

Ούτε βενιζέλος, ούτε σαμαράς, ήρθε η ώρα της αριστ…

Ουπς! Εεεε… η ώρα της εθνικής συμφωνίας, του κοινού ανακοινωθέντος και της διαπραγμάτευσης, με βάση τέσσερα σημεία-φτιασιδώματα της συμφωνίας που απέρριψε με μεγάλη πλειοψηφία ο ελληνικός λαός. Κι αναρωτιέμαι, τώρα που νίκησε η διαβούλευση και η εθνική συνεννόηση (με τους μερκελιστές και τους γερμανοτσολιάδες), τώρα που η (αστική) δημοκρατία πετάει από θεσμική νίκη σε νίκη κι από κορυφή σε συμφωνία κορυφών, γιατί δε μπαίνει άραγε σε δημοψήφισμα προς τον ελληνικό λαό, για να δώσει την ετυμηγορία του, αν συμφωνεί ή όχι με τα διορθωτικά σημεία και τις στρατηγικές κατευθύνσεις αυτού του κοινού ανακοινωθέντος; (Λέμε τώρα…).

Κι ενώ ο ελληνικός λαός είναι συντετριμμένος από την ταυτόχρονη απώλεια του νταή σαμαρά και του ροκ-σταρ βαρουφάκη και δεν ξέρει για ποιον από τους δύο να κλάψει περισσότερο (σπαράζω μέσα μου, που θα ‘λεγε κι ο μπαλούρδος), γίνεται φανερό και το βαθύτερο νόημα αυτού του συνθήματος, «ούτε βενιζέλος, ούτε σαμαράς». Που δεν ανοίγει απλά το δρόμο της αριστεράς, αλλά και της πολιτικής ομοψυχίας. Λες και το πρόβλημα δηλ ήταν τα πρόσωπα και οι ηγέτες που ταυτίστηκαν με την εφαρμογή των μνημονίων. Και τώρα που αποτελούν παρελθόν, μπορεί να βρεθεί κοινή βάση συνεννόησης για τις στρατηγικές μας κατευθύνσεις (που ας το τονίσουμε με την ευκαιρία, δεν είναι τέσσερα οποιαδήποτε σημεία, αλλά στρατηγικές κατευθύνσεις για τη συμφωνία, στις οποίες συμπίπτουν απόλυτα).

Η ελπίδα έρχεται ενωτικά για όλους, πλην λακεδαιμονίων.

Το κουκουέ ήταν το μόνο που χάλασε την ξινή, αστική σούπα, εκπροσωπώντας στη σύσκεψη πιστά το πραγματικό «όχι» του ελληνικού λαού, που οι υπόλοιποι το έγραψαν στα παλιά τους παπούτσια. Κι αυτό επιβεβαιώθηκε και στο τέλος, παρά τις φοβρές διαρροές των έγκυρων ρεπορτάζ για ομόφωνη αρχηγική απόφαση, που κολλούσε όμως στο αγκάθι της υπόδειξης του ολάντ να παραλειφθεί κάθε υποψία ρήξης με την εε από το ανακοινωθέν, με την οποία τελικά διαφώνησε ο κουτσούμπας (ενώ αλλιώς, θα υπέγραφε).

Αλλά αν τους θυμίσεις το σύνθημα «πέντε κόμματα (όσα υπέγραψαν τελικά δηλ το κοινό ανακοινωθέν ή και παραπάνω), δύο πολιτικές», θα σου απαντήσουν: «πέντε –και παραπάνω- κόμματα, δύο άκρα, ένας ευρωμονόδρομος».

Όλο και περισσότεροι αρχίζουν όμως να καταλαβαίνουν την αλήθεια και πως «σικέ, το ματς είναι στημένο» «κι από πριν ξεπουλημένο, κι εσύ πνίγεσαι με δίπολα καρμπόν». Και οι δύο μονομάχοι παριστάνουν πως είναι πολύ θυμωμένοι, και αιώνιοι εχθροί, για να αυξήσουν το τζέρτζελο και την εμπορικότητα της αναμέτρησης, όπως ακριβώς γίνεται στους στημένους αγώνες πάλης. Και μπορεί να ρίξουν καμιά ψιλή, έτσι για το θεαθήναι, ύστερα αποχωρούν όμως αγκαζέ.

Απόψε με την τρόικα θα τα βρούμε, θα βάλουμε τις τζίφρες αγκαλιά.

Πριν φύγουμε τελείως από το αθλητικό κλίμα, να συμπληρώσω πως οι συριζαίοι στα πάνελ (πχ λαφαζάνης χτες) θέλουν να διακόπτουν και να σχολιάζουν κάθε συνομιλητή τους, όπως ο ομπράντοβιτς διαμαρτυρόταν σχεδόν για κάθε φάση κι έπρεπε να τη συζητήσει μαζί με τους διαιτητές. Με τη βασική μεταξύ τους διαφορά να αφορά τις αποχρώσεις –ο πιλάφ είναι ροζ, ενώ ο ζοτς ως επί το πλείστον μελιτζανί.

Η λέξη-κλειδί από χτες το βράδυ είναι η γέφυρα, που δένει και με το μπριτζ και τη θεωρία των παιγνίων. Καταρχάς καμία διαφορά των «ναιόχι) δεν είναι πολιτικά αγεφύρωτη, όπως αποδεικνύει κι η χτεσινή συμφωνία. Κατά δεύτερον, έρχεται ξανά στο προσκήνιο το σενάριο μιας συμφωνίας-γέφυρας, μέχρι το κλείσιμο της τελικής συμφωνίας. Κατά τρίτο (και μακρύτερο), όπως λέει κι ο ζαραλίκος, η ξηρασία πχ στον ερωτικό τομέα, αν τη δεις με αυτό το σκεπτικό, δεν είναι αγαμία, αλλά γέφυρα μέχρι να ξαναπηδήξεις ή να σε πηδήξουν –εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπεις. Γιατί όχι εξάλλου; Εδώ για το λαφάζα, οι συμφωνίες και τα άλλα μέτρα μπορεί να είναι και μεταβατικές γέφυρες για το σοσιαλισμό, όπως είπε χτες βράδυ. Στα άλλα θα τα χαλάσουμε σφοι;

Ένα άλλο ωραίο που είπε εκτός γραμμής ο πιλάφ (κι ο επίσημος σύριζα το έχει απαλείψει από το λόγο του), είναι η διαγραφή μέρους του χρέους, που πρέπει να είναι βαθιά. Ένας όρος που παραπέμπει αφενός στο… βάθος των αντιλαϊκών μέτρων που θα υποστεί ο λαός, όπως στο κούρεμα του 2012. Κι αφετέρου στις καλύτερες συνδικαλιές των φοιτητικών μας χρόνων, όταν για να βγει ένα κοινό πλαίσιο, υπήρχαν διάφορες αμοιβαίες υποχωρήσεις, που κατέληγαν σε σαφείς και σουρεάλ διατυπώσεις του στιλ «κάμποσα ευρώ βασικό μισθό», «γενναίες αυξήσεις στη χρηματοδότηση της παιδείας», κοκ, που άγγιζαν ευαίσθητες χορδές της δημιουργικής φαντασίας του λαϊκού στρώματος (που κοροϊδεύει την κοινωνία με την επανεκκίνηση του επαναστα-μα-τημένου μπλοκ του), και συνέχιζε με τη βαθιά επεξεργασία τους: γενναίες αυξήσεις, ατρόμητες αυξήσεις, τσαμπουκαλεμένες (με όρους κινήματος) αυξήσεις, κτλ.

Σε άλλα τηλεοπτικά νέα, ο βορίδης που προαλείφεται (σα βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης) για αρχηγός της νδ, έπιασε στασίδι στα κανάλια, κρατώντας σιγή ιχθύος για τα εσωκομματικά, μέχρι που τον κάρφωσε ο μαρτυριάρης μητρόπουλος (με τον οποίο βγήκαν μαζί από ένα στούντιο και προφανώς είχαν μιλήσει λίγο πριν) και του ευχήθηκε με πολιτικό πολιτισμό και αντίληψη μικρού παιδιού, καλή επιτυχία με την υποψηφιότητά του. Και άντε μετά να τρέχει να τα μαζεύει. Ούτε καν σε αυτό δεν μπορείς να εμπιστευτείς τους συριζαίους

Κλείνουμε με δανεικό φινάλε από τον 2310, που έγραψε για το δημοψήφισμα και τη στάση του λαού μας: σωστή απάντηση, λάθος το ερώτημα. Ή όπως έλεγε και σε μια επιθεώρηση, ο (ντεμέκ) κυβερνητικός εκπρόσωπος, που απαντούσε στους δημοσιογράφους: πολύ καλή ερώτηση, ας περάσουμε στην επόμενη.

Κι εκεί ακριβώς βρισκόμαστε ήδη, οπότε οφείλουμε να μην πάμε αδιάβαστοι, και ας μην είναι βατά τα θέματα…

Πλην Λακεδαιμονίων

Κι ενώ ο Αλέξης ντύθηκε Μεγαλέξανδρος και ενώνει όλους τους Έλληνες, για να ηγηθεί της περήφανης, διαπραματευτικής εκστρατείας με τους Ευρω-πέρσες, και να τους αναγκάσει να δεχτούν «γη και ύδωρ», που τους προσφέρει, για να κλείσουν τη συμφωνία, τα βόλια των επαγγελματιών του Τουίτερ στρέφονται ξανά ενάντια στους Λακεδαιμόνιους. Τους μόνους που δεν υπέγραψαν το κοινό ανακοινωθέν στο οποίο συμφώνησαν και το συνυπέγραψαν όλοι οι υπόλοιποι ηγέτες του αστικού, πολιτικού συστήματος.

Και τώρα που το ΚΚΕ τους αφαίρεσε το βασικό επιχείρημα και οι άλλοι τα έκαναν πλακάκια μεταξύ τους; Τώρα που η αθάνατη, ελληνική λεβεντιά της κυβέρνησης δεν κράτησε τελικά ούτε καν 48 ώρες; Πώς θα βρουν πάτημα για να πασάρουν ακόμα μια φορά τα ίδια, βαρετά «επιχειρήματα» για τη Βάρκιζα και το «ξεπουλημένο Κόμμα»; Τι θα γίνει τώρα, χωρίς να φταίει το ΚΚΕ; Ήταν κι αυτό μια κάποια λύση…

Να πουν μήπως για τον Καιάδα, και την Χρυσή Αυγή που έλειπε, για να ξαναπιάσουν την προσφιλή τους θεωρία των δύο άκρων; Να πουν άλλη μία φορά για τη Βάρκιζα, που τα έχουν αποστηθίσει πολύ καλά, ξεχνώντας πάντα ωστόσο τον αγώνα του ΔΣΕ, που ακολούθησε; Να απομονώσουν το «όχι, όχι» του ΓΓ, όταν το ρώτησαν για λύση εκτός ευρώ, υπολογίζοντας ότι λίγοι θα άκουσαν τη συνέχεια, όπου ο Κουτσούμπας ανέλυσε όλη την πρόταση του ΚΚΕ για ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους, με το λαό πραγματικά στην εξουσία;

Η ουσία είναι μία: η «πρώτη φορά κυβερνώσα αριστερά» πέτυχε την περιβόητη εθνική ομοψυχία και συνεννόηση, με αυτούς που μέχρι χτες, και για τις ανάγκες των ρόλων, χαρακτήριζε δωσίλογους κι υποτακτικούς στους δανειστές. Ζήτησε και πήρε τη λαϊκή ετυμηγορία ενάντια στη συμφωνία, για να τη θάψει, νωπή και ζωντανή, και να ψάξει μια καλύτερη εκδοχή της, μασκαρεμένη με πέντε σημεία. Και το μοναδικό κόμμα που υπερασπίστηκε το «όχι» του δημοψηφίσματος, το «όχι σε παλιά και νέα μνημόνια» που βροντοφώναξε ο λαός με την ψήφο του, ήταν το ΚΚΕ, που υποτίθεται πως με τη στάση του αδυνάτιζε αυτό το «όχι» και ευνοούσε το στρατόπεδο των δανειστών.

Ο ελληνικός λαός δεν εξουσιοδότησε κανέναν να υπογράψει νέα μνημόνια και να του φορτώσει στην πλάτη νέα, αντιλαϊκά μέτρα (όπως κι αν βαφτιστούν). Και οφείλει να βρίσκεται σε επιφυλακή κι εγρήγορση για αυτά που έρχονται και για τις μεθοδεύσεις κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης, που συνυπέγραψαν την καταδίκη του.

Αναδημοσίευση από το ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως

Η ανάλυση της ψήφου

Για όσους τυχόν είχαν αμφιβολίες τι σημαίνει πρακτικά το «όχι» και πώς θα το μετέφραζε η κυβέρνηση, ήρθε η χτεσινή δήλωση του πρωθυπουργού να διαλύσει (;) τις όποιες αυταπάτες: «δεν εκλαμβάνω την εντολή σας ως εντολή για ρήξη με την ευρωπαϊκή ένωση». Μην ανησυχείς, αλέξη, δε σε είχαμε παρεξηγήσει, καταλαβαίνουμε πολύ καλά. Μάλλιασε εξάλλου η γλώσσα σου να τονίζει σε όλους τους τόνους πως το δημοψήφισμα αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από διαπραγματευτικό χαρτί στις συζητήσεις με τους εταίρους-δανειστές.
(Κι όλοι λένε στην παρέα, ο εταίρος κι η εταίρα).

Τι κάνει όμως τους κυβερνώντες να πιστεύουν πως μπορούν να πετύχουν μια καλύτερη συμφωνία με πιο ευνοϊκούς όρους στο συγκεκριμένο ασφυκτικό πλαίσιο της ευρωζώνης και των κανόνων της; Κατά πρώτον, το διαπραγματευτικό χαρτί που λέγαμε –γιατί είναι γνωστές οι δημοκρατικές ευαισθησίες της εε, και πόσο σοβαρά συνηθίζει να λαμβάνει υπόψη της τη λαϊκή ετυμηγορία, όταν δεν τη συμφέρει το αποτέλεσμα. Και κατά δεύτερον, η περιβόητη έκθεση του δντ, που θεωρεί το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο και προτείνει ως λύση-διέξοδο την αναδιάρθρωσή του.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Επιστροφή κι ανακύκλωση του πρόσφατου παρελθόντος. Όχι του «ευτυχούς», προκρισιακού 2009, αλλά των ακόμα πιο πρόσφατων μνημονιακών δεινών. Κούρεμα του χρέους είχε γίνει και το 2012 (βάζοντας ταφόπλακα μεταξύ άλλων και στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων), που έγινε δεκτό με διθυραμβικούς τόνους, για να οδηγήσει τελικά στο σημερινό αδιέξοδο. Τι σημαίνει πρακτικά η πρόταση της κυβέρνησης για δάνειο 29 δις, για να εξυπηρετηθούν οι τρέχουσες ανάγκες κι η αποπληρωμή του χρέους; Επιστροφή στο καστελόριζο και συνέχεια του πρώτου μνημονίου, αλλά χωρίς το δντ –που έχω μπερδευτεί αν είναι τελικά ή όχι φίλος μας (σαν τους εταίρους μας ένα πράγμα).

Ακόμα κι αυτή η διαπραγματευτική πυγμή της κυβέρνησης πάντως, ψαλιδίζεται από τις δικές της κινήσεις καλής θέλησης προς την άλλη πλευρά και με τη θυσία του βαρουφάκη σε ρόλο ιφιγένειας. Ακόμα και αυτός ο γελοίος νάρκισσος γίνεται εμπόδιο για την… ομαλή, διαπραγματευτική πορεία και το κλείσιμο μιας συμφωνίας και μπαίνει στο περιθώριο, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζεται σαν ήρωας που έμεινε αλύγιστος! Η περηφάνια κι η λεβεντιά της ελληνικής κυβέρνησης δε φτάνει καν στο ανάστημα του βαρουφάκη και των δημιουργικών του ασαφειών για το ποσοστό του τοξικού (το «ο» με άλφα) μνημονίου. Εκτός και αν αυτό που ενοχλούσε τους εταίρους ήταν οι διασυνδέσεις του τελευταίου με τον γκαλμπρέιθ και τα αμερικάνικα κέντρα αποφάσεων, οπότε θυσιάστηκε στα πλαίσια ενός συμβιβασμού για την τήρηση ισορροπιών.

Μήπως όμως αξιοποιήσει η αριστερή πλατφόρμα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, για να προωθήσει μια αποφασιστική ρήξη από νέες ενισχυμένες θέσεις; Πολύ καλό. Το άλλο με το λαφαζάνη το ξέρετε; Όχι; Ας προχωρήσουμε λοιπόν παρακάτω.

Το κουκουέ καλεί το λαό σε επαγρύπνηση για τις εξελίξεις του αμέσως επόμενου διαστήματος και για κάθε πιθανό ενδεχόμενο. Ήδη ακούγονται διάφορα σενάρια για το IOU, που για τη σημειολογία του πράγματος είναι ομόηχο με το I owe you, που σημαίνει «σου χρωστάω» (μου χρωστάς, δε σου χρωστάω, που λέει και το τραγούδι), και για το διπλό νόμισμα, το λεγόμενο G euro, με διαφορετική αξία και χρήση σε εξωτερικό κι εσωτερικό. Φως φανάρι πως μετά από αργεντινή (που έχασε στον τελικό με τη χιλή την ευκαιρία για να γίνει ελλάδα, κατακτώντας το κόπα αμέρικα ανήμερα της κατάκτησης του euro του 04’), θα γίνουμε κούβα. Και μη χειρότερα!

Δηλ δεν υπάρχει τίποτα θετικό στην ανάγνωση του αποτελέσματος; Κάθε άλλο. Κρατάμε καταρχάς το σημαντικό στοιχείο ότι η πρόταση του κκε βρήκε απήχησε σε αρκετό κόσμο πέρα από τους παραδοσιακούς φίλους και ψηφοφόρους του κόμματος (και μεταξύ άλλων και σε κάποιους τίμιους αντάρσυους, κόντρα στο γενικό ρεύμα του χώρου τους, με τους μάλλον κοντόφθαλμους πανηγυρισμούς και την αγαπημένη ασχολία της κουκουεδολογίας, που… «ντροπή, προδοσία» και όλα τα σχετικά).

Τα λέει κι ο Μπογδάνος, σύντροφοι...

Και προχωράμε σε μια προσεκτική εξέταση του «όχι», που τσουβαλιάζει χωρίς ξεχωριστή καταγραφή διάφορα σκεπτικά (κι ανάμεσά τους και κάποιους ψηφοφόρους του κόμματος), αλλά είχε σαφή ταξικά χαρακτηριστικά, που αποτυπώνονται στον εκλογικό χάρτη. Μπορεί να μην είχαμε κάποιου είδους εμφύλιο, όπως λεγόταν καθ’ υπερβολή στα μίντια (ή μύδια, όπως τα λέει και το λαϊκό στρώμα), αλλά τα ποσοστά στις εργατικές συνοικίες και τις φτωχογειτονιές της αθήνας είναι οπωσδήποτε αντεστραμμένα σε σύγκριση με την εκάλη και τα βόρεια προάστια. Από την άλλη βέβαια το αποτέλεσμα περιέχει και αρκετά αντιφατικά στοιχεία, καθώς στην επαρχία το «όχι» συγκεντρώνει τελικά μάλλον μεγαλύτερα ποσοστά, απ’ ό,τι στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ενώ αν πάρουμε τοις μετρητοίς κάποια ευρήματα των τελείως αναξιόπιστων δημοσκοπήσεων, υπάρχει ένα χάσμα γενεών μεταξύ της νεολαίας και της γερουσίας, που είναι μεν ευεξήγητο ως ένα βαθμό, αλλά τελείως παραπλανητικός ως και αντιδραστικός διαχωρισμός στην ουσία του.

Εν τω μεταξύ σε κάποιο καφενείο της επικράτειας μπορεί να ακούστηκε χτες το βαθυστόχαστο συμπέρασμα: «εμ, δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, για αυτό ψηφίζουν όχι». Εμ, πώς να δουλέψουν μπάρμπα, αφού οι μισοί και παραπάνω είναι άνεργοι; Σε κάποιες ηλικίες, τα ποσοστά του «όχι» μπορεί να πήγαν ευθέως ανάλογα με τα ποσοστά της ανεργίας τους.

Ο βασικός διαχωρισμός που προκύπτει, δεν είναι μεταξύ ραγιάδων-γερμανοτσολιάδων και περήφανων ελλήνων, όπως σχολίασε ο ανεκδιήγητος δελαστίκ του ναρ. Αλλά μεταξύ αυτών που έχουν (οι έχοντες και κατέχοντες, που έλεγε ο σημίτης) και φοβούνται μη τυχόν και τα χάσουν, και αυτών που δεν τρομοκρατούνται πια γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν, παρά μόνο τις αλυσίδες τους (και τις αυταπάτες τους, όπως σημειώναμε τον τελευταίο καιρό). Το ζήτημα δεν είναι εάν τελικά «τραβάει» ή όχι ο λαός μας, και αν πρέπει να πάψουμε να του φορτώνουμε την ευθύνη για όσα (δεν) συμβαίνουν, αλλά να ακυρώσουμε τις κορώνες περί εθνικής ομοψυχίας, να του δείξουμε τη φάκα πίσω από το τυράκι.

Από τη στιγμή που δεν υπήρχε καμία συμφωνία στο τραπέζι, το δημοψήφισμα ήταν βασικά άνευ αντικειμένου, αλλά είχε ως ουσιαστικό διακύβευμα τον εγκλωβισμό του ελληνικού λαού. Ο οποίος αρνήθηκε να υποκύψει στην τρομοκρατία του μαύρου μετώπου κι έχει κάθε λόγο να είναι χαρούμενος γι’ αυτό. Αλίμονο όμως αν μείνει στη χαρά για το «γκρέμισμα» των σαμαροβενιζέλων, που αποτελούν και τυπικά παρελθόν, και δε δει πίσω απ’ τα πρόσωπα, τις πολιτικές που εφαρμόζονται και τον κίνδυνο που παραμονεύει. Ανεξάρτητα από το τι ψήφισε τελικά και τι έχει κάνει μέχρι τώρα ο καθένας μας, όλοι κρινόμαστε στην πράξη, από το πόσο αποτελεσματικά θα οργανώσουμε την εγρήγορση του λαού για αυτά που έρχονται, την πάλη του ενάντια σε κάθε μνημονιακή συμφωνία, από όπου κι αν πρέρχεται.

Η πρώτη αρχή έγινε την περασμένη βδομάδα, με τη συγκρότηση επιτροπής αλληλεγγύης από διάφορες συσπειρώσεις του μαζικού κινήματος. Η συνέχεια πρέπει να δοθεί άμεσα στο δρόμο, χωρίς καμία αναβολή ή χαλάρωση, χωρίς καμία περίοδο χάριτος. Μακριά από την αποχαύνωση για τη ζαριά του μεγάλου ηγέτη, που αποτελεί εθνικό κεφάλαιο, αλλά και από την αφ’ υψηλού ειρωνεία σε όσους δεν είναι ακόμα σε θέση να δουν όσα έχουμε καταλάβει εμείς.

Υγ: πλην λακεδαιμονίων για άλλη μια φορά

Όταν έκλαψε ο Μπογδάνος…

…με τα κροκοδείλια δάκρυα της τάξης του. Κι αν η ταξική αρένα ήταν πραγματικό γήπεδο, θα μπορούσε η αντίπαλη κερκίδα να του φωνάξει: «κλάψε, κλάψε…». Αρκεί να μην κλάψει κι αυτή στο τέλος με μαύρο δάκρυ για το πάθημά της, εφόσον δε βγάλει τα σωστά διδάγματα από την πείρα της, και δε βρεθεί σε επαγρύπνηση κι ετοιμότητα για την επόμενη μέρα.

Όταν η αστική τάξη σχόλασε με συνοπτικές διαδικασίες από το πολιτικό υπαλληλικό της προσωπικό, τον επικεφαλής του ενός πόλου του καινούριου δικομματισμού, σα στυμμένη λεμονόκουπα, που δεν της χρησιμεύει άλλο πια, θεωρώντας τον βασικό υπεύθυνο για την αποτυχία του «ναι». Κι αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που τον έκρυβε όλη αυτή τη βδομάδα, ενώ αντιθέτως στην κεντρική συγκέντρωση του «όχι» βγήκαν να μιλήσουν ο τσίπρας και ο καμμένος. Γιατί ο φόβος κι η τρομοκρατία δεν κατάφεραν να νικήσουν την πολιτική σιχασιά του ελληνικού λαού για όσους τον κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια. Κι αφού ο σαμαράς δεν το κατάλαβε από μόνος του, για να αποχωρήσει οικειοθελώς και να τους αδειάσει τη γωνιά, παρά επέλεξε να γαντζωθεί στην καρέκλα του, έπρεπε να υποστεί την πολιτική ταπείνωση της τηλεοπτικής προαναγγελίας του τέλους του από τους εντολείς του και από την μπακογιάννη. Που έδωσε κατευθείαν στη δημοσιότητα τον μεταξύ τους τηλεφωνικό «διάλογο» και φάνηκε πρόθυμη να «θυσιάσει» την ηγετική της προοπτική-καριέρα, για χάρη ενός μικρότερου μητσοτάκη, ώστε να κλείσει (άμποτε) ευτυχισμένος τα μάτια του ο πρεσβύτερος δρακουμέλ.

Όταν η κυβέρνηση της πρώτης φορά αριστεράς είχε αγαστή συνεργασία με τις δικαστικές κι αστυνομικές αρχές, για να καταδιώξει και να εξολοθρεύσει τον κομμουνιστικό κίνδυνο, που της χαλούσε τη σούπα έξω από τα εκλογικά τμήματα. Και υπάρχουν δεκάδες καταγγελίες αντίστοιχων περιστατικών, που επιβεβαιώνουν μια καινούρια συνθήκη και την ανάγκη ενός νέου συνθήματος: μπάτσοι-τιβί-«αριστεροί»/κυβέρνηση, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.

Φανταστείτε μόνο να ήταν αντίστροφοι οι ρόλοι, να υπήρχε η παραμικρή υποψία για πιθανή συνεργασία των κομμουνιστών με τους μπάτσους (εις βάρος των συριζαίων), πώς θα είχε προβληθεί, διαδοθεί και γιγαντωθεί το θέμα.

Το δημο-κράτος νίκησε κι η νίκη της δημοκρατίας ξαναχτυπά.

Όταν η βρώμικη προπαγάνδα του νέου πασόκ έκανε την αυριανή να ζηλέψει, βγάζοντας τον κουτσούμπα χειρότερο κι από τους δανειστές, με βάση τη δήλωσή του μετά την ψηφοφορία, με την οποία καλούσε το λαό σε επιφυλακή κι ετοιμότητα, για όλα τα ενδεχόμενα.

Όταν η πρώτη φορά αριστερά υφάρπαξε την ελπίδα ενός λαού και την αντίστασή του στην τρομοκρατία, για να τη μεταφράσει σε αριστερό πρόσημο και νέα συμφωνία εντός 48 ωρών. Αλλά ακόμα κι αυτή η άκρως συστημική επιδίωξη προσκρούει στο οικοδόμημα της εε και τους αδήριτους κανόνες του παιχνιδιού της. Και είναι μια ευκαιρία να γίνει φανερό σε όλους πόσα αντιμνημονιακά απίδια πιάνει ο σάκος της κυβέρνησης κι αν η σχέση εμπιστοσύνης με το λαό που την εξέλεξε (και ανανέωσε τη λαϊκή εντολή) καταλήξει με εκείνη την ατάκα από μια παλιά, ελληνική ταινία: φάε ένα αχλάδι αγάπη μου. Και από πίσω να παίζει ως μουσική υπόκρουση το ELA να με τελειώσεις…

Ένας λαός που δε μίλησε στις κάλπες, για να επιστρέψει στην αφωνία και να αποσυρθεί στο παρασκήνιο, αλλά πρέπει να μείνει πρωταγωνιστής, δίνοντας τώρα τον πιο δύσκολο αγώνα, ενάντια σε παλιά και νέα μνημόνια. Με αυτό το λαό δε μας χωρίζει απολύτως τίποτα, όταν τον προειδοποιούμε ότι πρέπει να επαγρυπνεί για κάθε πολιτικό ενδεχόμενο και εξέλιξη και πως εκτός από τις αλυσίδες του, έχει να χάσει πρωτίστως τις αυταπάτες του.

Οε οε οε, συμφωνία μεθαύριο λαέ

Για να κάτσεις καλά, για να βάλεις μυαλό

Που δεν ήθελες μνημόνιο…

Όταν δεν έχεις καν την αγωνία μη τυχόν και τσαλακώσεις ή σκίσεις ή μουτζουρώσεις το ψηφοδέλτιο και θεωρηθεί άκυρο –αφού έτσι κι αλλιώς άκυρο θα το έβγαζαν. Και όταν δεν έχεις ακριβώς αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα (από τις λίγες φορές), παρά μια έγνοια να μην το πάρει ο πιο μισητός αντίπαλος, πχ η ρεάλ. Ναι αλλά από την άλλη δεν έπαιζε και η μπαρτσελόνα, οπότε…

Όταν κάποιοι μπέρδεψαν τη λενινιστική τακτική και τη στενή παρακολούθηση-αξιοποίηση των αντιθέσεων, με τη λογική του μικρότερου κακού, στην οποία υποτάχθηκαν πλήρως. Κι άρχισαν να κατηγορούν το ανύπαρκτο κουκουέ, που αν και ανύπαρκτο, θα είχε δώσει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στην επικράτηση του «όχι». Αλλά τότε μπορεί να μιλούσαν οι απέναντι (ή ακόμα και οι ίδιοι, που και αυτοί βασικά απέναντι είναι) για «σταλινικά ποσοστά» και δε συμμαζεύεται. Και όταν κάποιοι προσπάθησαν να το στριμώξουν σε συμπληγάδες, στο στιλ του λέτσοβου από την ταινία του χάρρυ κλυνν: κατακαημένο λέτσοβο, σε χώρισαν στα δύο (κι ανάθεμα αν ξέρουνε οπού τους παν τα δύο). Και να πετάγεται ο μοναχικός πλην ηρωικός κομμουνιστής τραμπάκουλας να τους χαλάσει τη σούπα. Στα τρία ρε χαμένε, είμαι και εγώ εδώ. Α χαμένε…

Όταν ένα σημαντικό κομμάτι των εργατικών στρωμάτων δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς, έσπασε στην πράξη τα διλήμματα και τα φτιαχτά δίπολα, αυξάνοντας τόσο τα ποσοστά του άκυρου, όσο και της αποχής, συγκριτικά με τις τελευταίες εθνικές εκλογές. Και ας μείνουμε σε αυτό, γιατί δεν είναι εύκολο να βρούμε καμία συγκεκριμένη καταγραφή και να κάνουμε αναλύσεις σε υποθετική βάση.

Τα πιο δύσκολα έρχονται τώρα. Για να μην πάει ξανά στον καναπέ απογοητευμένος αυτός ο λαός, που νιώθει σήμερα περήφανος, κι ιδιωτεύσει αναρωτώμενος τι πήγε στραβά και τελικά δε νίκησε. Για να μην μπλέξει, και δη με τη δική του «συγκατάνευση» στα δίχτυα ενός τρίτου μνημονίου.

Χρειάζεται κινητοποίηση, οξυμένα αντανακλαστικά, άμεσες πρωτοβουλίες τις ερχόμενες μέρες. Η ζωή τραβάει την ανηφόρα…

Η επόμενη μέρα

Μπορούμε να μιλήσουμε από τώρα για την επόμενη μέρα, χωρίς να έχουμε δει πρώτα τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος; Ναι. Γιατί οι κίνδυνοι που απορρέουν από τις δύο πιθανές καταλήξεις δεν είναι διαφορετικής τάξης και κλίμακας (και για αυτό ακριβώς προειδοποιεί η σημερινή δήλωση του γγ, που τόσο αναμενόμενα παρεξηγήθηκε και διαστρεβλώθηκε). Κι επειδή πρέπει από τώρα η δράση μας κι η προσοχή μας να είναι στραμμένες σε αυτούς.

Μια σφισσα λέει πως έχουμε μια ανόητη αστική τάξη, που έχει αναγάγει σε μείζον ζήτημα κάποιες αμελητέες μικροδιαφορές και σέρνεται στο δημοψήφισμα. Ο redfly απαντάει πως έχουμε μια έξυπνη αστική τάξη, που μαλώνει μεταξύ της. Και θέτει μετ’ επιτάσεως στο τουίτερ το ερώτημα: τι θέση παίρνει ο λάτσης, μεταξύ αρκετών άλλων, στο σημερινό δημοψήφισμα. Το ότι δε διαθέτει στην κατοχή του κάποιο μεγάλο μμε για να δημοσιοποιήσει και να ζυμώσει τη θέση του, δε σημαίνει πως υστερεί σε σημασία (παρά μόνο σε εργαλεία-όπλα για τις μεταξύ τους συγκρούσεις) συγκριτικά με άλλους  καπιταλιστές. Κι εγώ λέω πως έχουμε μια στική τάξη, που έκανε έναν πολύ έξυπνο χειρισμό, φαίνεται να της βγαίνει και τώρα ετοιμάζεται να δρέψει και να απολαύσει τους καρπούς, που θα της αποφέρει.

Ας δούμε πρώτα όμως κάποια ποσοτικά-μαθηματικά δεδομένα.

Το κουκουέ κάλεσε το λαό να ακυρώσει το εκβιαστικό δίλημμα με κάθε πρόσφορο τρόπο: λευκό, άκυρο ή αποχή, θεωρώντας ως πιο συνεπή καταδίκη το δικό του ψηφοδέλτιο με το διπλό «όχι». Ο αριθμός των άκυρων ψηφοδελτίων πιθανότατα δε θα προσεγγίσει το εκλογικό ποσοστό του κόμματος, όχι τόσο εξαιτίας των διαρροών προς το «όχι», αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει πχ από κάποιον ετεροδημότη σφο ή φίλο του κόμματος να ξοδέψει μια μικρή περιουσία για να κλείσει τελευταία στιγμή εισιτήρια. Κι όποιος έχει μια στοιχειώδη επαφή με το κόμμα και τα μέλη του, αντιλαμβάνεται πολύ καλά πως η κινητοποίηση και οι απαιτήσεις δεν είναι αντίστοιχες με τις εθνικές εκλογές. Θα ήταν εύκολο βέβαια να κρυφτούμε πίσω από τα παραδοσιακά αρκετά υψηλά ποσοστά της αποχής, για να συμπεριληφθούμε στους μεγάλους νικητές της βραδιάς, αλλά αυτό τον τρόπο σκέψης τον αφήνουμε για άλλες δυνάμεις.

Αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζει κι η ανάγνωση των τελευταίων δημοσκοπήσεων (αν και τα ευρήματά τους χρειάζονται προφανώς φιλτράρισμα και σχετική επιφυλακτικότητα), που δείχνουν ανάμεσα σε άλλα στοιχεία πως το «ναι» έχει το μικρότερο ποσοστό αποδοχής μεταξύ των ψηφοφόρων του κκε, ενώ δίνουν και ένα αρκετά χαμηλό ποσοστό για το «όχι». Που σημαίνει πως τουλάχιστον ένας στους δύο ψηφοφόρους του κόμματος απαντάει άκυρο, κι αυτό αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη αξία, εφόσον προκύπτει ως αυθόρμητη απάντηση, που δεν περιλαμβανόταν αρχικά στο ερωτηματολόγιο –όπως ήταν και το πιθανότερο δηλ. Σε μια άλλη δημοσκόπηση, το άκυρο εμφανίζεται να συγκεντρώνει ένα ποσοστό κοντά στο 2,5%, επίσης ως αυθόρμητη απάντηση.

Τι ισχύει όμως για τους δύο πόλους του δημοψηφίσματος; Όλες οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν πολύ οριακές διαφορές, στα όρια του στατιστικού λάθους, μεταξύ του ναι και του όχι. Που σημαίνει πως είτε δεν έχουν σαφή εικόνα και προσπαθούν να μην εκτεθούν, είτε πως εμφανίζουν το δημοψήφισμα ως αμφίρροπο ντέρμπι, για να εντείνουν την πόλωση, πετυχαίνοντας τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση των αναποφάσιστων και αμφιταλαντευόμενων και για τους δύο πόλους του διλήμματος. Σε κάθε περίπτωση, οι αρχικές εκτιμήσεις των δημοσκοπήσεων και των στοιχηματικών εταιριών για σχετικά εύκολη επικράτηση του «ναι» , είτε δεν απηχούν την πραγματικότητα, είτε έχουν ανατραπεί πλήρως σε αρκετές περιπτώσεις. Και το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να καθοριστεί από την περίφημη σιωπηλή πλειοψηφία, που δεν εκφράζεται απαραίτητα ανοιχτά στους δρόμους και τους συσχετισμούς των δύο συγκεντρώσεων. Θέλω να πω δηλ πως η μεγάλη συγκέντρωση-συναυλία του «όχι» προχτές, μπορεί εύκολα να εξισορροπηθεί από κύματα τρομαγμένων νοικοκυραίων ή πολύ πιο απλά, από την ψήφο της επαρχίας. Αν και η δική μου εντύπωση εξακολουθεί να είναι πως το «όχι» διατηρεί κάποιο προβάδισμα.

Κι έτσι λοιπόν επιστρέφουμε στην εκτίμηση που διατυπώθηκε στην εισαγωγή. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως για κάποιους αμύητους ψηφοφόρους, ακόμα και το «όχι» μπορεί να αποτελεί ένα θετικό βήμα προς την υπερνίκηση της καλλιεργούμενης τρομοκρατίας από το μαύρο μέτωπο καναλιών, δανειστών και αστικής τάξης (στη μεγάλη της πλειοψηφία). Αλλά η ψήφος δεν μπορεί να μένει στο επίπεδο του ετεροπροσδιορισμού, χωρίς να αξιολογηθεί και το «θετικό μήνυμα» που δίνει.

το πραγματικό ψηφοδέλτιο

Κι από αυτή την άποψη εκτιμώς πως η αστική τάξη έκανε έναν πολύ έξυπνο χειρισμό, που φαίνεται να της βγαίνει και να τη βγάζει κερδισμένη σε κάθε ενδεχόμενο, σε μια λεγόμενη win-win situation, κορώνα κερδίζει το κεφάλαιο, γράμματα χάνει ο λαός. Και αν με το «ναι» είναι φανερό πως ο λαός βάζει οικειοθελώς το κεφάλι του στη θηλιά, η επικράτηση του κυβερνητικού «όχι» καταφέρνει να τον πνίξει στον ασφυκτικό εναγκαλισμό του σύριζα, που θα σβήσει κάθε υποψία κινητοποίησης για τους επόμενους μήνες. Η αστική τάξη καταφέρνει με άλλα λόγια να πιάσει με ένα τρυγόνι πολλούς σμπάρους: να περάσει αβρόχοις ποσί μια συμφωνία, που φαινόταν να προκαλεί κάποιους τριγμούς στον κυβερνητικό λόχο. Να δυναμώσει και τους δύο πόλους του συστήματος, που φαίνονταν να φτάνουν με αρκετές δυσκολίες σε αυτό το σκόπελο. Να εγκλωβίσει τον κόσμο κάτω από ξένες σημαίες, σε δύο «αντιμαχόμενα» στρατόπεδα, που εκπροσωπούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και να δέσει χειροπόδαρα το μαζικό κίνημα, που θα βαυκαλίζεται με το νανούρισμα της μεγάλης νίκης, για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Αυτή είναι η κατάσταση και οι κίνδυνοι που έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι αυτά είναι τα θέματα που θα συζητάμε την επόμενη μέρα. Μια μέρα που βρίσκει πολύ ανεβασμένο τον πήχη των απαιτήσεων και της δυσκολίας για τις οργανωμένες, ταξικές δυνάμεις.

Μνημονιακές βούλες

Λίγο πριν η χώρα μας αποκτήσει τρίτο μνημόνιο και με τη βούλα, είτε δια του ναι είτε δια του όχι, η κε του μπλοκ συγκεντρώνει μερικά σημεία κωδικοποιημένα σε βούλες –τα λεγόμενα bullets, δηλ σφαίρες, σαν τον καυτό μολύβι που μας περιμένει αμέσως μετά το δημοψήφισμα.

-Το βραβείο για την καλύτερη τρολιά υπέρ του «ναι» πάει στη wind που, όπως όλες οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, πρόσφερε στους συνδρομητές της κάποια δώρα για τις μέρες πριν και μετά από το δημοψήφισμα, κάνοντας την καλύτερη διαφήμιση για τις πανάκριβες (σε σχέση με κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα) υπηρεσίες της. Για να κερδίσει κανείς όμως τα δώρα αυτά, έπρεπε να στείλει στον ειδικό αριθμό τη λέξη «ΝΑΙ». Μέχρι κι ο τελευταίος θεατής του καρατζαφέρη το ‘πιασε το υπονοούμενο, έτσι;

-Το βραβείο για την καλύτερη τρολιά υπέρ του «όχι» πάει στην κυβέρνηση και τη διατύπωση του ερωτήματος (στα αγγλικά, για να το καταλάβει κι η τελευταία γιαγιά στην επαρχία) και των απαντήσεων, με την παγκόσμια πρωτοτυπία να προηγείται το «όχι» του «ναι» (για να καταλάβει τι πρέπει να σταυρώσει κι ο τελευταίος ψεκασμένος ψηφοφόρος της). Κρίμα μόνο που δεν ήταν προφορικό το ερώτημα, για να ζήσουμε σκηνές απείρου κάλλους από σίριαλ με το στερεοτυπικό σκετσάκι: για πες την αλήθεια, ήμουν εγώ μαζί σου σήμερα, ΝΑΙ (καταφατικά νεύματα πίσω από την πλάτη του άμεσα ενδιαφερόμενου) ή… όχι;

Όπως έλεγε βέβαια κι ο ψαριανός σε ένα πάνελ, κανείς δε ρωτάει στην καθημερινή ζωή τον άλλον «όχι ή ναι;». Κι άρχισε να φέρνει μερικά παραδείγματα, γυρνώντας κάθε φορά και σε άλλο συνομιλητή του τραπεζιού. «Ήταν ωραία η παραλία, ναι ή όχι; Έπαιξε καλά η ομάδα, ναι ή όχι;» Και τότε γυρνάει προς τον καραθανασόπουλο και ρωτάει: «Θέλεις να κάνουμε σεξ, ναι ή όχι;», προκαλώντας δικαιολογημένα την αντίδραση του τελευταίου –που μάλλον δεν ήθελε.

-Παρεμπιπτόντως, ο ψαριανός τρόλαρε ανελέητα σε όλη την εκπομπή, κορυφώνοντας στο σημείο που έλεγε πως για τους έλληνες δε φταίνε ποτέ οι ίδιοι για όσα παθαίνουν, αλλά πάντα οι ξένοι. Το ελληνικό κράτος ιδρύθηκε από την τρόικα του ναυαρίνου, που το μπούκωσε εξ αρχής με δάνεια και χρέη. Για τη μικρασιατική καταστροφή έφταιγε η αντάντ. Και για τον εμφύλιο, ο τσώρτσιλ, οι αμερικάνοι ή ο στάλιν (αναλόγως από ποια σκοπιά το βλέπεις), αλλά ποτέ εμείς. Κι η πλάκα είναι πως αν εξαιρέσεις το τελευταίο σημείο και μια χοντροκομμένη υπερβολή, σε έβαζε στον πειρασμό να του πεις πως είχε δίκιο, έτσι ακριβώς είναι και να «αγιάσει το στόμα του».

-Την καλύτερη τρολιά υπέρ του άκυρου και της αποχής την έκανε μια ομάδα αναρχικών στη συγκέντρωση του «όχι» στη θεσσαλονίκη, αν δεν απατώμαι, με το πανό «μένουμε σκλάβοι». Κι όπως ήταν στραμμένο προς τα πάνω, για να φαίνεται στις λήψεις από αέρος, οι συγκεντρωμένοι δεν έβλεπαν τι γράφει, παρόλα αυτά χειροκροτούσαν, σα να επιβεβαίωναν το σύνθημα.

-Λίγοι υπουργοί της κυβέρνησης βρήκαν πάντως το θάρρος να βγουν στα κανάλια για να υπερασπιστούν τις θέσεις της. Κι όσοι τόλμησαν να το κάνουν, «έφαγαν ξύλο», είτε γιατί δεν τους προστάτευαν οι συντονιστές της συζήτησης (που είναι κι ο μόνος τρόπος να καταστούν συμπαθείς, σε διάκριση με τους χαϊδεμένους των ιδιωτικών καναλιών), είτε επειδή ρεζιλεύονταν και παγιδεύονταν από μόνοι τους. Καλή ώρα ο λαφαζάνης που έφυγε από το στούντιο, μόλις του έθεσαν την πρώτη ερώτηση.

-Παρεμπιπτόντως, το δίλημμα των καιρών μας μπορεί να συνοψιστεί και στο εξής απλό: ή με τον αφάζα ή με το λαφάζα και τις αυταπάτες που καλλιεργεί. Τρίτος δρόμος ποτέ δεν υπήρξε.

-Δεν έχουν ανάγκη όμως και γι’ αυτό δεν ιδρώνει το αυτί τους. Η κυβέρνηση πάει σ’ αυτό το δημοψήφισμα, με το μανδύα του αντιμνημονιακού ανένδοτου, που θα φέρει ενδοτική συμφωνία και το τρίτο (μακρύτερο) μνημόνιο εντός 48 ωρών, όπως είπε ο πρωθυπουργός, για να καθησυχάσει τους νοικοκυραίους. Με τη σκιά της αποστασίας, πιθανόν από τους άκρως ευεπίφορους σε πιέσεις μεγάλων συμφερόντων ανεξελ, και με το μητσοτάκη, μισό αιώνα μετά, να βγαίνει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο. Με τη θύμηση των ιουλιανών και των σκοτεινών κέντρων που απεργάζονται τάχα το σενάριο της αριστερής παρένθεσης και της πτώσης της κυβέρνησης (άλλο αν κι ο ίδιος ο τσίπρας είχε δηλώσει πως θα παραιτηθεί, εφόσον επικρατήσει το όχι, για να το πάρει πίσω και να παίζει την πυθία). Με το εξωκοινοβούλιο να γίνεται κάτι σαν ουρά της σύγχρονης ένωσης κέντρου (δεν κάνεις ούτε για πασόκ, που λένε και οι χατζηφραγκέτα) και του… «νέου της δημοκρατίας», χειροκροτητής του καμμένου και κομπάρσος σε μια μεγάλη, προεκλογική συγκέντρωση του σύριζα, που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δε θα μπορούσε να φανταστεί. Με το λαό να κατεβαίνει μαζικά στους δρόμους, αλλά πάντα κάτω από ξένες σημαίες (με τον κόσμο αυτό όμως δε μας χωρίζει τίποτα φυσικά, παρά μόνο οι αυταπάτες που πρέπει να σπάσει, εκτός από τις αλυσίδες του, για να μη νιώθει πάλι εξαπατημένος και απογοητευμένος στον καναπέ την επαύριο, να αναρωτιέται τι δεν πήγε καλά κι αποτύχαμε). Και με το τουίτερ να ασχολείται με την απουσία του κκε και να το χλευάζει, όπως θα έκανε βέβαια κι αν έλειπε από τη συγκέντρωση, έχοντας πει «όχι», γιατί σπάει την ενότητα, ευνοεί τη θέση των δανειστών και όλα όσα ακούμε τώρα, χωρίς καμιά παραλλαγή.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, με την τραγωδία να καραδοκεί στη στροφή των γεγονότων.

-Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε κάποια πράγματα, δίνοντας συγχαρητήρια στο επικοινωνιακό επιτελείο της κουμουνδούρου, που άρπαξε την ευκαιρία να παρουσιάσει τον αλέξη λαϊκό ηγέτη, πεζό ανάμεσα στους συγκεντρωμένους, να απολαμβάνει την αυθόρμητη αγάπη και την ελπίδα τους. Που κατάφερε να διοργανώσει μια πολύ μεγάλη προεκλογική συγκέντρωση, σε μεγέθη που ίσως μόνο το πασόκ της αλλαγής είχε φτάσει (άντε και ο ενιαίος συνασπισμός). Και βασικά γιατί κινητοποίησε τόσους διαδηλωτές με αντιμνημονιακά συνθήματα, για να διεκδικήσουν ένα αριστερό μνημόνιο. Όπως δηλ επί αλλαγής είχε κατέβει (πολύ λιγότερος) κόσμος, για να πανηγυρίσει για τις βάσεις που μένουν, που φεύγουν, έτσι και τώρα. Ο «αυθόρμητος ενθουσιασμός» και τα στημένα, άμαζα πανηγυράκια των πρώτων μετεκλογικών ημερών ήταν απλώς μια πρόγευση, τελείως ακίνδυνη σε σχέση με αυτό που γίνεται τώρα και τον άμεσο κίνδυνο να πνιγεί για πολλούς μήνες το μαζικό κίνημα στη «φιλική αγκαλιά» της αριστερής κυβέρνησης.

Κι όσο για τις αναλογίες με τα ιουλιανά, δε χρειάζεται να θυμηθούμε ποια ήταν η κατάληξη την τελευταία φορά, μετά τα ιουλιανά,  και τι ρόλο είχε σε αυτά η ένωση κέντρου κι ο αντικομμουνιστής γέρος της δημοκρατίας.

-Μιας και μιλήσαμε για δημοκρατία. Η (συγ)κυβέρνηση παρουσιάζει το δημοψήφισμα ως θρίαμβο της δημοκρατίας (για να απαντήσει στις κατηγορίες περί πραξικοπήματος), λαϊκή ετυμηγορία, κτλ. Μόνο που η αστική δημοκρατία είναι, ως συνήθως, αλά καρτ. Ο καμμένος αναφέρεται στο στρατό ως εγγυητή του δημοκρατικού τους πολιτεύματος (και έχει δίκιο από μια άποψη). Η κυβέρνηση αρνείται αδικαιολόγητα να θέσει σε ψηφοφορία στη βουλή την πρόταση του κκε για προσθήκη δύο ερωτημάτων στο δημοψήφισμα (για τα μνημόνια και την εε). Κι οι διαδικασίες εξπρές άφησαν σκάρτη μια βδομάδα καιρό για την προετοιμασία αυτής της κορυφαίας πολιτειακής διαδικασίας. Τόση νικηφόρο και θριαμβεύουσα δημοκρατία από τη χούντα των σαμαροβενιζέλων είχαμε να δούμε (για να μην πιάσουμε καμιά άλλη και μπλέξουμε πάλι με ιστορικές αναλογίες…).

-Μπόνους τρακ

Ένα τραγούδι για την εκστρατεία του ναι, με μια παλιά αγάπη του αντώνη σαμαρά

Κι ένα ακόμα για την εκστρατεία του όχι και τις παραμυθένιες αυταπάτες του όχι και τις παραμυθένιες αυταπάτες του.

Και δύο ακόμα κεντριστικά, που δεν παίρνουν θέση

You say yes, I say noYou say stop and I say go go go, oh no

Όχι Όχι Όχι

Καταρχάς μια σύντομη εισαγωγή, από ένα μήνυμα που μου έστειλε σφος αναγνώστης του μπλοκ και τον ευχαριστώ και δημοσίως για αυτό.

Εκείνοι που μέχρι χθες σου έλεγαν
"μαζί τα φάγαμε"
τώρα ετοιμάζονται να σου πουν
"μαζί το ψηφίσαμε"
το νέο μνημόνιο που φέρνουν

Μην παγιδεύεις την ψήφο σου
ούτε στο "ναι" τους
ούτε στο "όχι" τους

Πες το δικό σου ΟΧΙ

Στη συνέχεια αυτό, που γράφτηκε για το Ατέχνως και το αναδημοσιεύω

Το μεγάλο ΝΑΙ και το μεγάλο ΟΧΙ

Έρχεται λοιπόν η στιγμή που καλείσαι να πεις το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι», αλλά βλέπεις πως δε διαφέρουν πρακτικά σε τίποτα μεταξύ τους. Και το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, που θα μοιράζουν οι κομμουνιστές έξω από τα εκλογικά τμήματα, μπορεί να λογιστεί ως άκυρο στη δική τους καταμέτρηση, αλλά είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να ακυρώσεις το κάλπικο δίπολο που έχουν στήσει και να πεις:

ΟΧΙ σε κάθε μνημονιακή συμφωνία, κυβέρνησης κι εταίρων-δανειστών.

ΟΧΙ στα εκβιαστικά διλήμματα.

ΟΧΙ στην καρμανιόλα ΟΧΙ και στη λαιμητόμο.

ΟΧΙ σε όλα που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μας.

ΟΧΙ σε όσα μας ζωγραφίζουν παύλα-τελεία, για να χωρέσουν τη σκέψη μας σε έτοιμους, προκατασκευασμένους πόλους, χωρίς ουσία.

ΟΧΙ στο φόβο και την τρομοκρατία των εργοδοτικών απειλών, υποδείξεων, υποχρεωτικών αδειών, κοκ, στους χώρους δουλειάς.

ΟΧΙ στον υστερικό φόβο, που καλλιεργούν τα κανάλια, περιμένοντας τη σπορά των εκφασισμένων κι αποχαυνωμένων συνειδήσεων που διαμορφώνουν.

ΟΧΙ στο ελληνικό Μεϊντάν και τα άσφαιρα πυρά των αγανακτισμένων.

ΟΧΙ στον εμπαιγμό και την κοροϊδία της κυβέρνησης, που υποτιμά τη νοημοσύνη μας και μας πλασάρει νέο μνημόνιο σε «αντιμνημονιακό» περιτύλιγμα.

ΟΧΙ στη λογική του μικρότερου κακού, που φέρνει πάντα, με μαθηματική ακρίβεια, το μεγαλύτερο.

ΟΧΙ στη φυλακή της ΕΕ, που σημαίνει μνημόνια διαρκείας για τους λαούς της Ευρώπης.

ΟΧΙ στις αυταπάτες πως η λυκοσυμμαχία αυτή μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, με διαπραγμάτευση και εκλογικές διαδικασίες.

ΟΧΙ στα μνημόνια, απ’ όπου κι αν προέρχονται.

ΟΧΙ στη διαχείριση του συστήματος που γεννά την αδικία και την εκμετάλλευση, μαζί με όλα τα παραπάνω, όπως το σύννεφο τη βροχή.

ΝΑΙ, ένα μεγάλο ΝΑΙ στην ελπίδα και την προοπτική που δίνει ο δρόμος, το οργανωμένο, μαζικό κίνημα, ο ιστορικός ρόλος της τάξης μας, η ρήξη με όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και την εξουσία του κεφαλαίου.

Αυτή είναι η πιο ισχυρή λαϊκή εντολή. Αυτός είναι ο πραγματικός μονόδρομος που οφείλει να βαδίσει ο λαός μας.

Τρίτο και τελευταίο, η προαναγγελία του αυριανού ζωντανού σχολιασμού της εκλογικής/δημοψηφισματικής μέρας από τους συνεργάτες και τη συντακτική ομάδα του Ατέχνως.

Αυτή την Κυριακή ψήφισε άκυρο. Και ύστερα ζήσε το δημοψήφισμα με την ακυρότητα του Ατέχνως και το ζωντανό σχολιασμό της συντακτικής ομάδας και των συνεργατών του. Από το πρωί (μετά τον πρώτο καφέ) ως τα βραδινά αποτελέσματα και τη χώνεψη της πίτσας. Αυτήν την Κυριακή ψηφίζουμε Ατέχνως, χωρίς αυταπάτες και χωρίς το "κύρος" του Μέγκα.

Ατέχνως: με την εγκυρότητα των αλμάτων του Κώστα Κουκουδήμου

Οι δύο κόσμοι

Ποιοι είναι οι δύο κόσμοι που συγκρούονται στο δημοψήφισμα της κυριακής; Ας τους δούμε ανά κατηγορίες, στον απόηχο των δύο χτεσινών συγκεντρώσεων του «ναι» και του «όχι».

Πολιτικός κόσμος: στον έναν πόλο συναθροίζεται η (πρώτη φορά) κυβερνώσα αριστερά, με τον ακροδεξιό, κυβερνητικό της εταίρο (που αναδιπλώνεται στις μεγάλες πιέσεις που δέχεται) και την επίσης ακροδεξιά χρυσή αυγή (που έχει γίνει… «σοβαρή» ή τέλος πάντων σοβαροφανής εωσότου αποφυλακιστούν τα ηγετικά της στελέχη κι απαλλαχθούν από τις κατηγορίες με τις οποίες βαραίνονται). Τα «όχι» αυτά δεν μπορούν να μπουν μεν στο ίδιο πολιτικό τσουβάλι, αλλά το θέμα είναι πως συγκλίνουν στο βασικό σκεπτικό και την καλλιέργεια αυταπατών για μια φιλολαϊκή λύση εντός του ευρωμονόδρομου.

Η ανταρσυα λέει κάτι σαν «όχι χωρίς αυταπάτες», αν και δεν μπορώ να πω πως αυτό ισχύει για όλο το δυναμικό της, όσο και αν φροντίζουν να τις διαλύουν τα χημικά του πανούση. Τουλάχιστον δεν αφορούν το ρούση, που (μας) εξέπληξε ευχάριστα, για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό, με το «όχι στο μη χείρον βέλτιστον».

Εν κατακλείδι: η ανταρσυα σηκώνει σχεδόν μόνη της, τον τίμιο (…) σταυρό του «όχι», αλλά βρίσκεται χειροκροτητής του καμμένου στο σύνταγμα, με το σύριζα να καρπώνεται νομοτελειακά όλα τα κουκιά, πραγματοποιώντας χτες ουσιαστικά τη μεγαλύτερη προεκλογική συγκέντρωση της ιστορίας του (δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί).

Στον άλλο πόλο στοιχίζεται, με επικεφαλής το γιούνκερ και τους πολιτικούς επικεφαλής των δανειστών, το μαύρο φιλο-εε μέτωπο νδ-πασόκ-ποτάμι. Δηλ τα δύο κόμματα που έχει σιχαθεί ο λαός, γιατί οι κυβερνήσεις τους τον έφεραν σε αυτό το σημείο, και το άφθαρτο ποτάμι, που επιχειρεί να ξεπλύνει την πολιτική τους, να τη λανσάρει με νέο, ιλουστρασιόν περιτύλιγμα και να πλασάρει τη γλοιώδη τηλεπερσόνα του θεοδωράκη, ως ηγέτη ενός υπό εκκόλαψη, ακραιφνώς φιλο-εε και πλήρως ευθυγραμμιζόμενου με τους δανειστές πολιτικού κόμματος.

Στο ίδιο μαύρο μέτωπο περιλαμβάνεται η πλειοψηφία της εργατοπατερικής γσεε (από το εργατικό κίνημα) αλλά και της κεδε, που έβγαλε μια απόφαση υπέρ του «ναι» κι επιχείρησε να φανεί συνολικά ως ο εκφραστής όλων των φορέων της αυτοδιοίκησης και της γενικής τους θέλησης.

Όπως παρατήρησε κι ο άναυδος σε ένα παλιότερο σχόλιό του, το εκλογικό άθροισμα των κομμάτων που υποστηρίζουν το «όχι», με βάση τα αποτελέσματα του γενάρη, είναι σαφώς μεγαλύτερο από το αντίστοιχο άθροισμα στον πόλο του «ναι». Συνεπώς ένα τυχόν αρνητικό, γι’ αυτά, αποτέλεσμα, θα οφείλεται πρώτα και κύρια στις δικές διαρροές, στο ότι δεν κατάφεραν δηλ να πείσουν τους δικούς τους ψηφοφόρους, και όχι στη στάση του κκε, στην οποία ψάχνουν να βρουν βολικό άλλοθι.

Διεθνής παράγοντας: το μαύρο μέτωπο έχει επίσης μαζί του σύσσωμο το πολιτικό, υπαλληλικό προσωπικό της ευρώπης και τους ηγέτες των χωρών μελών της εε, που πιέζουν με τον τρόπο τους υπέρ του «ναι» (λέγοντας ψευδώς ότι το «όχι» οδηγεί τη διαπραγμάτευση σε αδιέξοδο), αλλά κάποιοι φροντίζουν με κρίσιμες διαφοροποιήσεις (πχ για τα δίκια της ελληνικής πλευράς και την υπέρμετρη σκληρότητα των συνταγών που εφάρμοσε) να στρώνουν το έδαφος για τη συμφωνία που θα κλείσει την επαύριο του δημοψηφίσματος, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα. Ο σύριζα περιμένει τις εκλογές του φθινοπώρου στην ισπανία με τους ποδέμος, αλλά κι εξελίξεις ντόμινο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, που θα φέρουν στα πράγματα νέες, σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, ενώ παράλληλα έχει τη διακριτική στήριξη των ηπα στο ζήτημα του δημοψηφίσματος.

Μια λεπτομερής ανάλυση του παιχνιδιού που έχει στηθεί και των ανταγωνισμών που εμπλέκονται σε αυτό, ξεφεύγει από τους στόχους του κειμένου, αλλά, εν πολλοίς, και από τις δικές μου δυνατότητες. Φαίνεται καθαρά όμως πόσο θολές και μη ουσιαστικές είναι οι διαχωριστικές γραμμές των δύο κόσμων που περιγράφουμε και των μεταξύ τους αντιθέσεων.

Επιχειρηματικός κόσμος: η συντριπτική πλειοψηφία της αστικής τάξης τάσσεται αναφανδόν υπέρ του «ναι» και της σταθερής πρόσδεσης στο (γερμανικό) άρμα του κοινού, ευρωπαϊκού νομίσματος. Εάν λοιπόν οι περισσότεροι καπιταλιστές υποστηρίζουν ανοιχτά το «ναι» στη συμφωνία και ασκούν αφόρητη πίεση για την υπερψήφισή του, ποια ακριβώς συμφέροντα αποτελούν το περιβόητο «λόμπι της δραχμής» και στηρίζουν την ελληνική κυβέρνηση; Αν ακόμα και η γαδ (η γιάννα αγγελοπούλου δασκαλάκη), που είχε φανεί θετικά διακείμενη προς την κυβέρνηση της αριστεράς το γενάρη, παίρνει θέση δημόσια υπέρ του «ναι», πώς εκφράζονται τελικά οι ενδοαστικές αντιθέσεις; Και μήπως τελικά δε νομιμοποιούμαστε να «αδιαφορούμε» για το τελικό αποτέλεσμα, εφόσον δεν το κάνει ο ταξικός μας αντίπαλος;

Ωστόσο, τα ερωτήματα αντιστρέφονται, μόλις αναλύσουμε την πραγματική πραγματικότητα.

Ο σύριζα έχει την ανοιχτή στήριξη (και στο ΟΧΙ) του τράκη γιαννακόπουλου της βιανέξ (ο οποίος εκφράζει πιθανότατα το σύνολο της φαρμακοβιομηχανίας), ενώ φαίνεται να έχει ισχυρά ερείσματα στους εφοπλιστές (πλην αλαφούζου) που πλήττονται από την πρόταση των δανειστών, και πιθανότατα στο τουριστικό κεφάλαιο. Έχει επίσης σχετικά ευνοϊκή μεταχείριση σε αρκετά κανάλια (τον άλφα, το έψιλον του μαρινάκη, και δευτερευόντως το σταρ), χώρια που η υστερική προπαγάνδα (τύπου αντ-1) δε ζημιώνει απαραίτητα την κυβέρνησή του και την εκλογική της απήχηση –κάθε άλλο.

Υπάρχουν όμως ενδοαστικές συγκρούσεις και αντιθέσεις; Σαφώς· τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο, που εκφράζονται σε διάφορα επίπεδα. Γενικά πάντως, τα τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης, όπως ορίζει κι ένας βασικός νόμος της διαλεκτικής, παραμένουν ενιαία μες στις διαφορές τους και καθορίζουν από κοινού τη γενική στρατηγική τους γραμμή (γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, άλλωστε, υπάρχει και το αστικό κράτος).

Η σφοδρή στάση των δανειστών ή κάποιων εγχώριων καναλιών αποτυπώνει αυτές ακριβώς τις αντιθέσεις. Και δεν αντανακλά κάποια θανάσιμη αγωνία των καπιταλιστών για το δημοψήφισμα και τις πιθανές συνέπειες ενός «όχι», αλλά την αγωνία των μονοπωλίων να μην υπάρχει η παραμικρή διαφοροποίηση στο βασικό στρατηγικό τους σχέδιο, και να πιεστούν (μέσα στα πλαίσια και με τους κανόνες του αστικού παιχνιδιού) όσοι επιχειρούν να παρεκκλίνουν σε επιμέρους σημεία από αυτό.

Πνευματικός κόσμος: Και ο σάκης ρουβάς (γνωστός ερμηνευτής του «άξιον εστί»); Και η μιμή ντενίση (γνωστή ερμηνεύτρια του άννα καρένινα); Και η αντίφα δέσποινα βανδή (πηγή έμπνευσης του φοίβου και του ντεμοτεχνείου); Και ο θοδωρής αθερίδης (που είχε δηλώσει, σε στιγμές σπάνιας ειλικρίνειας πως η επιλογή του κόσμου είναι «κκε ή αλλιώς καθόμαστε να τον πιούμε» και προφανώς έκανε τις επιλογές του); Η αφρόκρεμα του πνευματικού κόσμου παίρνει θέση υπέρ του «ναι», δείχνοντας το δρόμο για την πολιτισμένη ευρώπη –δηλ την εε, που δεν είναι ούτε πολιτισμένη ούτε η ευρώπη.

Αυτό που δε θα περίμενε ίσως να δει κανείς, είναι το όνομα της άλκης ζέη στην παραπάνω λίστα. Η οποία διάλεξε να βάλει ένα μάλλον ατιμωτικό υστερόγραφο στη διαδρομή της, τελείως αναντίστοιχο με τα πρώτα της βήματα, που εδώ και καιρό δεν τιμώνται από τα στερνά. Αν και η περίπτωσή της είναι ενδεικτική, κατά μία έννοια, των αδιεξόδων και της πολιτικής κατάληξης του ρεύματος του ευρωκομμουνισμού, που πέταξε πολύ γρήγορα τα βαρίδια του δεύτερου συνθετικού (κομμουνισμός) και κράτησε μόνο τη λατρεία για το ευρώ.

Στον αντίποδα, προσπερνάμε κάποια ονόματα, όπως του κλέωνα γρηγοριάδη, της υρώς-ούς μανέ (από το «ποταμίσιο», ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο στους ηθοποιούς) και τις γραφικές εκδηλώσεις (κρίμα) της βιτάλη στη χτεσινή συναυλία του συντάγματος (αγαπώ τον αλέξη τσίπρα) ή τις τουιτεριές της άντζυς σαμίου (!) (που δυστυχώς δεν κλήθηκε στη χτεσινή μεγάλη συναυλία)… δε γίνεται όμως να μη σκοντάψουμε στο ανάστημα του τιτάνα κώστα γκουσγκούνη, που το υψώνει για να δώσει ώθηση στο «όχι» (βαστάτε τοίχο θα σπρώξει) και είπε πως ποτέ του δεν του άρεσαν οι εύκολες, που έλεγαν μόνο ναι.

Ο κόσμος της δουλειάς: η εργατική τάξη είναι μάλλον χωρισμένη στα δύο, ανάμεσα στο «ναι» και το «όχι», έχοντας καταπιεί στην πλειοψηφία της, δυστυχώς σχεδόν αμάσητα τα κάλπικα διλήμματα του δημοψηφίσματος –ενίοτε μάλιστα και των δύο πόλων. Τρέμει δηλαδη μη τυχόν βγούμε από το ευρώ (λόγω εξαρτημένων τηλεοπτικών αντανακλαστικών) αλλά απορρίπτει και μια συμφωνία με τους απεχθείς όρους που περιγράφονται. Οι μισοί φοβούνται μη τυχόν πέσει μια κυβέρνηση που «ξέρει να λέει πού και πού κανένα όχι», κι οι άλλοι μισοί φοβούνται ότι μας πάει στα βράχια, αναζητώντας την επιστροφή στην ασφάλεια της φυλακής της εε (από την οποία ούτως ή άλλως, ουδέποτε σχεδιάζαμε να αποδράσουμε). Με άλλα λόγια μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης παραμένουν εγκλωβισμένα κι εξακολουθούν να στοιχίζονται κάτω από ξένες σημαίες.

Συμπερασματικά: αν το μέτωπο του «ναι» συσπειρώνει ό,τι πιο μαύρο κι αντιδραστικό, αυτό δεν καθιστά αυτομάτως προοδευτικό τον άλλο πόλο (που συγκεντρώνει κι αυτός ουκ ολίγα κατακάθια). Αν τα δημοψηφίσματα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομα. Και αν η άρχουσα τάξη κινδύνευε σοβαρά από ένα πιθανό «όχι» στο δημοψήφισμα, θα φρόντιζε να το ακυρώσει με κάθε πιθανό μέσο (ακόμα κι ένοπλο) που έχει στη διάθεσή της.

Η λογική του μικρότερου κακού δε βοήθησε ποτέ το λαό να πάει μπροστά. Και οι συνέπειες του «όχι» δε θα είναι απαραίτητα λιγότερο καταστροφικές από αυτές του «ναι», που δένει ολοφάνερα –και με τη δική μας θέληση- την αλυσίδα στο λαιμό μας.

Αλλά τις προοπτικές της επόμενης μέρας θα τις αναλύσουμε στο αυριανό κείμενο.

Στην ουρά

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως


Από μια άποψη πάντως καλύτερα, από το να γινόσουν ουρά του κινήματος ή ακόμα χειρότερα του Σύριζα στο δημοψήφισμα, που του ρίχνουν κλωτσιές στα πισινά, κάτω από την ουρίτσα και αυτός διαπραγματεύεται περήφανα μαζί τους, ενώ μπορεί να έχουν βάλει κι οι Αμερικάνοι την ουρά τους, ενάντια στο (άλλο) μαύρο μέτωπο της ΕΕ με ΝΔ και Ποτάμι (το ΠΑΣΟΚ έχει πεθάνει κι απλώσει την τέφρα του σε άλλους πολιτικούς χώρους) και με τη γελοία προπαγάνδα πως ήμασταν ένα βήμα πριν να βγούμε από το τούνελ κι αρχίσει η ανάπτυξη, αλλά πάνω που είχαμε φάει το γάιδαρο κι είχε μείνει η ουρά, στράβωσε το κλίμα, το ‘φαγε κι ο (φαγωμένος) γάιδαρος και τώρα μπορεί να χάσουμε τις καταθέσεις που δεν έχουμε –σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου, δηλ. Κι όταν μιλάει το μαύρο μέτωπο για τις οικονομίες και τον ιδρώτα του λαού, που μπαίνουν σε κίνδυνο (αντί να μπουν σε ένα πρόγραμμα και να σωθούν για πολλοστή φορά μειούμενα), είναι να γελάει κανείς, σα να λέει δηλ ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα, άλλο αν κι οι δυο τους είναι γάιδαροι, που μάλωναν σε ξένο αχυρώνα, ποιος θα γίνει ο σωτήρας του λαού.

Και με αυτές τις μπερδεμένες σκέψεις, βρέθηκα στην ουρά του ΑΤΜ, πριν γίνουν ΑΤΜός τα λεφτά και μπει όριο στις αναλήψεις. Που σε κάνει να αναρωτιέσαι αφενός πότε θα μπει επιτέλους ανώτατο όριο και σε αυτά που έχεις να πληρώνεις κι αφετέρου για ποιο λόγο τα λέμε έι-τι-εμ, αφού είναι και ελληνικό αρκτικόλεξο, αυτόματα ταμειακά μηχανήματα, ή κάτι παρόμοιο. Και πώς να τα λέμε δηλ, ΆΤιΜη κενωνία; Ας τα λέγαμε απλώς αυτόματα μηχανήματα, όπως γινόμαστε κι εμείς καμιά φορά, όταν περιμένουμε στην ουρά για να αναλάβουμε (δυνάμεις; μήπως ευθύνες; μπα όχι) χρήματα και να συνεχίσουμε τις ίδιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις στην καθημερινότητα, σαν αυτόματα που νιώθουν ανασφάλεια αν τους βγάλει κάτι από τη μίζερη ρουτίνα τους και δεν αισθάνονται ποτέ αλληλεγγύη ή ανάγκη για συλλογικότητα κι άλλες τέτοιες ανθρώπινες αδυναμίες. Κι η ζωή συνεχίζεται, δε σταματά, το θέμα όμως είναι (πώς) να αλλάξει. Και σα να μην έφτανε το απόστημα της αιώνιας ανάθεσης, που πρέπει να σπάσει, τώρα είμαστε αντιμέτωποι και με το βραχνά της ανάληψης.

Και γενικά απέφευγες, όπως ο διάολος το λιβάνι, να συμμετέχεις σε ουρές, «νομιμοποιώντας» αυτήν την καλλιεργούμενη υστερία, αλλά, διάολε (πάλι αυτός), κάπως πρέπει να βγάλεις τη βδομάδα κι εσύ. Και δε φταίνε σε τίποτα απολύτως οι άνθρωποι που αγωνιούν για τους κόπους μιας ζωής, αλλά αυτοί που σπέρνουν εξ επαγγέλματος κι εξ άμβωνος τηλεοπτικού το πανικό. Δε θα ‘ρθει και από εδώ όμως κάνα τηλεοπτικό συνεργείο να τραβήξει πλάνα; Θα αρπάξεις το μικρόφωνο σαν αγανακτισμένος πολίτης να τα πεις έξω από τα δόντια. Θα γίνει το ELA να δεις…

Αλλά και να ερχόταν, τι να πεις που να χωράει μέσα σε ένα «ναι» ή ένα «όχι», που θέλουν αυτοί να ακούσουν. Πώς να χωρέσεις έναν ποταμό σκέψεις και μια ανάλυση σε μια ατάκα το πολύ, που θα κρατήσουν αυτοί στο μοντάζ; Κάποτε ένας νυν κυβερνητικός βουλευτής έλεγε πως είχε φτάσει στο σημείο να κωδικοποιήσει τις θέσεις του για το περιβάλλον, που δεν πουλούσε ως θέμα, σε τριάντα δεύτερα, πριν προλάβουν να τον κόψουν και περάσουν στον επόμενο. Σήμερα έχει εκπαιδευτεί και μπορεί να χωρέσει τρολιές ολάκερες στους 140 (παλιο)χαρακτήρες του τουίτερ.

Ή μπορεί να γίνει το άλλο, όπως σε μια ταινία με το βέγγο, που έκανε δηλώσεις ως απλός πολίτης σε μια κάμερα κατά της κυβέρνησης, αλλά το βράδυ έπαιξε μόνο η εικόνα του ενώ το σπικάζ σκέπαζε τον ήχο κι έλεγε τελείως διαφορετικά πράγματα, απ’ ό,τι είχε πει αυτός. Κάτι σαν το δημοψήφισμα της Κυριακής δηλ, που μπορεί κάποιος να ψηφίσει «όχι» και να του βγει αριστερό μνημόνιο.

Ο κόσμος στην ουρά ανοίγει αμέσως κουβέντα, ψάχνει να βρει τι παίζεται. Κρατάει γενικά την ψυχραιμία του και ψυχανεμίζεται σε γενικές γραμμές πως το δίλημμα τύπου «κορώνα ή γράμματα» στο δημοψήφισμα, δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος –κι ας τον τρομοκρατούν με το ενδεχόμενο να αλλάξει και να γυρίσουμε στη δραχμή, που κι αυτός το τρέμει γιατί έχει ξεχάσει την ισοτιμία: πόσο μας κάνουν 0 ευρώ σε δραχμές; Λες να χάσουν την αξία τους αν υποτιμηθούν;

Κι αυτό σου δείχνει πού ακριβώς υστερούν τα δικά μας επιχειρήματα. Όχι στο ότι δεν έχουν βάση ή δεν έχουν εξειδικευτεί και δεν πείθουν τον άλλο. Αλλά ότι δε θα γίνουν ποτέ απλοϊκές, συνθηματικές φράσεις, που θα τις επαναλαμβάνουν από το πρωί ως το βράδυ τα ΜΜΕ, καθιστώντας τες εύληπτες σαν κοινή λογική, για να γίνουν κτήμα του καθενός και θα τις νομίζει στο τέλος για δικές του απόψεις.

Φτάνει η σειρά του μπροστινού, που γωνιά μη στεγνώσει μπροστά του το άτιμο το έι-τι-εμ, και τρέχει και δε βρίσκει, όπως με τον πανικό για τη βενζίνη (!), λες κι έρχεται πόλεμος –που μπορεί και να έρχεται δηλ, αλλά όχι λόγω του δημοψηφίσματος. Μετά από ένα σύντομο ντους στον κρύο του ιδρώτα, το μηχάνημα του βγάζει το ποσό που πληκτρολόγησε, αλλά αυτός βιάζεται να πάρει και να κρατήσει τα χαρτονομίσματα, πριν του τα πάρουν, κι αυτά μαγκώνουν προς στιγμήν στην εισδοχή, λες και τα τραβάει από μέσα η αόρατη χείρα της αγοράς του Άνταμ Σμιθ και του υπενθυμίζει τα δεινά που θα έρθουν, αν δεν κλείσουμε συμφωνία.

Κι η ζωή συνεχίζεται, αλλά το θέμα είναι να αλλάξει…

Οι "εντιμότατοι" φίλοι τους

Πρώτα στηριζόμασταν στην πρόταση του ντράγκι και της εκτ που θα έδινε διέξοδο από την κρίση και τη φυλακή του χρέους. Μετά στηρίζαμε το δντ που πήγαινε κόντρα σε κάποιες μη συμφέρουσες προτάσεις κι εγγυόμασταν την καταβολή των δόσεων, για να ζητήσουμε ύστερα την αποπομπή του από το νέο πρόγραμμα, μέχρι που ήρθε η σημερινή του έκθεση, που ευνοεί την αναδιάρθρωση του χρέους και το ξανάκανε φίλο μας. Γενικά στηριζόμασταν πότε στον ένα και πότε στον άλλο εταίρο της τρόικας, που έχασαν όμως την ευκαιρία να γίνουν θεσμοί. Κι αφού τελείωσαν οι αυταπάτες κι οι φίλοι μας, τώρα που η εε αποδείχτηκε πως δεν ήταν το μικρό σπίτι στο λιβάδι που νόμιζαν κάποιοι, τι μέλλει γενέσθαι και ποιοι θα είναι οι φίλοι μας; Μα φυσικά οι αμερικάνοι, που είναι παραδοσιακοί μας φίλοι από το 47’ και ναι μεν δεν μπορούσαν να βγουν ανοιχτά υπέρ του «όχι», αλλά συνέβαλαν στην επίσπευση της δημοσίευσης της έκθεσης του δντ που βγάζει το χρέος μη βιώσιμο κι έτσι η νέα συμφωνία πρέπει λογικά να συμπεριλαμβάνει κάποια σχετική ρύθμιση.

Γιατί το παν σε αυτή τη ζωή είναι να επιλέγεις τους σωστούς φίλους, που θα σε πάνε μπροστά, γιατί χωρίς φίλους, θα ήμασταν μόνοι μας, όπως το δογματικό, φοβικό κουκουέ, που απομονώθηκε πάλι από τις μάζες στο σύνταγμα.

Σε τι συνίσταται λοιπόν ο διαχρονικός βρώμικος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας; Το 1980 η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία πίστευε και υποστήριζε το σύνθημα «εοκ και νατο, το ίδιο συνδικάτο». Τρεις και πλέον δεκαετίες αργότερα, με τους μύθους για τα πλεονεκτήματα της κοινής αγοράς, όπου τρώνε με χρυσά κουτάλια, να έχουν καταρρεύσει παταγωδώς και με την εε να δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, τα αδιέξοδά της και τη ζοφερή προοπτική που επιφυλάσσει για τους λαούς, το ρεύμα αυτό θα έπρεπε να είναι συντριπτικά πλειοψηφικό, έχοντας σύμμαχό του τα γεγονότα και την πείρα των τελευταίων δεκαετιών. Κι αν η σημερινή εικόνα είναι ακριβώς αντίθετη, αν ένα μεγάλο τμήμα του λαού φοβάται να αφήσει τη στρούγκα της ευρωλυκοσυμμαχίας, μη τυχόν μας φάει ο λύκος έξω απ’ το μαντρί, αυτό οφείλεται πρωτίστως στον ύπουλο διαλυτικό ρόλο του πασόκ στο εργατικό κίνημα, την προσχώρησή του στη μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα, και τον εκμαυλισμό χιλιάδων λαϊκών συνειδήσεων με έναν, ανώριμο έστω, αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό. Εάν πάλι τα φλογερά αντιμνημονιακά συναισθήματα και συναισθήματα του ελληνικού λαού έχουν μεταστραφεί σε βαθμό που να είναι έτοιμος να υπερψηφίσει με νύχια και με πόδια μια νέα μνημονιακή, αντιλαϊκή συμφωνία, αυτό οφείλεται κυρίως στον κούφιο «αντιμνημονιακό» λόγο της κυβέρνησης, και τα αδιέξοδά του, όταν συναντήθηκε με την πεισματάρα πραγματικότητα.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τις τελευταίες μέρες, κάποιοι ετοιμάζονται μεθοδικά να εξαπολύσουν επίθεση ενάντια στο κουκουέ, που αδυνατίζει τάχα με τη στάση του το «όχι στη συμφωνία» και θα φέρει βαριές ευθύνες, σε μια ενδεχόμενη επικράτηση του «ναι». Αν πάντως ψάχνει να βρει κανείς ενόχους και όχι αποδιοπομπαίους τράγους για να φορτώσει τις δικές του ευθύνες, οφείλει να τους αναζητήσει πρώτα και κύρια στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Δεν αδυνατίζουν το όχι οι παλινωδίες της κοινοβουλευτικής ομάδας των ανελ, η υποχωρητικότητά τους στις πιέσεις των μεγάλων συμφερόντων με τα οποία συνδέονται, η πρωτοβουλία αιτήματος για την ακύρωση του δημοψηφίσματος κι η πρώτη διαρροή του κυβερνητικού λόχου (δομοβολίτης) που θα ψηφίσει «ναι»;

Δυναμώνουν ή αδυνατίζουν το «όχι» οι εκλεγμένοι υποψήφιοι του σύριζα στην τοπική αυτοδιοίκηση, που είτε παραιτούνται, είτε διαχωρίζουν τη θέση τους, υποστηρίζοντας το ναι;

Δυναμώνουν ή αδυνατίζουν το «όχι» οι κυβερνητικοί χειρισμοί σε μια σειρά θέματα που δημιουργούν αναπόφευκτα κλίμα ανησυχίας (για να το θέσω επιεικώς); Ήταν πολύ δύσκολο να προβλέψουν τι θα γινόταν με τις τράπεζες; Να αποφύγουν το μπάχαλο με τους συνταξιούχους; Να προειδοποιήσουν και να προετοιμάσουν τον κόσμο, για αυτά που θα είχε μπροστά του να αντιμετωπίσει; Δυσκολεύει ή δυναμώνει το «όχι» η αδιαφορία της κυβέρνησης μπροστά στο μπαράζ απολύσεων εργαζομένων, των υποχρεωτικών αδειών (μετά ή άνευ αποδοχών), των απειλών και των υποδείξεων (στην καλύτερη) των εργαζομένων από τους καπιταλιστές στις επιχειρήσεις τους; Και πόσο βοηθάει να βαφτίζεται εθνική, αστική τάξη ο γιαννακόπουλος, που σταμάτησε, όπως λέγεται, εκτάκτως τη μισθοδοσία στη βιανέξ;

Ο σύριζα απαντάει στο αντίπαλο στρατόπεδο σε θυμικό επίπεδο, ο μόνος φόβος μας είναι ο φόβος,

για να αποκρούσει τη μεθοδευμένη τρομοκρατία. Τι σχέδιο έχει εμφανίσει όμως για την επόμενη μέρα, από τα πιο «μικρά», πχ την αγωνία του κόσμου για τις συντάξεις και τις καταθέσεις του, μέχρι τα πιο μακροπρόθεσμα, όπως το χρέος κι η «βιωσιμότητά» του;

Ξαναμπαίνει λοιπόν το ερώτημα: ποιος σκορπίζει το φόβο με την ανυπαρξία εναλλακτικού σχεδίου; Ποιος ατσαλώνει και εμπεδώνει το φόβο με αυτές τις κινήσεις; Πόσο βοηθάει τη δική μας υπόθεση ένα «όχι» σαν αυτό του σύριζα; Και παρακάτω: ακόμα κι αν υποθέταμε πως μία έξοδος από το ευρώ θα επέφερε ρήγμα στην αστική κυριαρχία ή ότι με κάποιο μαγικό τρόπο ανήκε στη διαβόητη κρυφή ατζέντα της κυβέρνησης, πώς ακριβώς θα βοηθούσε μια τυχόν ανοργάνωτη έξοδος, με αυτούς τους όρους, που θα μοιάζει με ατύχημα;

Εν κατακλείδι και με δυο λόγια: ποιος βοηθάει και αδυνατίζει τελικά το γνήσιο, πραγματικό «ΟΧΙ» σε κάθε είδους μνημόνιο από όποιον κι αν προέρχεται;

Αντί επιλόγου και κωδικοποιημένα για τα σημερινά.

Τα ματ του πανούση χτύπησαν με χημικά την πορεία της ανταρσυα, έξω από τα γραφεία της εε. Άλλο θέμα να συνταχθείς με το "όχι" κι άλλο να βάλεις στο στόχαστρό σου τα ιερά και όσια του αστικού, πολιτικού συστήματος.

Η συγκέντρωση του κκε ήταν λίγο πάνω από τα επίπεδα των συγκεντρώσεων του τελευταίου μήνα.

Από την ομιλία του γγ ξεχωρίζω δύο σημεία.

Το πρώτο όταν επιτέθηκε στον πρωθυπουργό για τον προκλητικό ισχυρισμό του πως η κυβέρνηση διασφαλίζει τα «βασικά αγαθά»:

Τι, αλήθεια, εννοεί ο πρωθυπουργός όταν λέει «μπορούμε να εξασφαλίσουμε τα βασικά αγαθά»; Τα στοιχειώδη δεν μπορούσε να τα εξασφαλίσει ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος ούτε όταν πληρωνόταν κανονικά τον μισθό, τη σύνταξή του. Ποια είναι σήμερα τα βασικά αγαθά, που είπε ο Τσίπρας χθες; Μόνο ένα μπουκάλι γάλα για το παιδί και μισό πιάτο φαΐ; Έτσι τη βγάζει αυτός στο σπίτι του. Σα δεν ντρεπόμαστε...

Κι ένα δεύτερο, όπου απευθύνει γενικό κάλεσμα σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο: Καλούμε σε ετοιμότητα όλες τις δυνάμεις που ενδιαφέρονται για το καλό του λαού μας, ενάντια σε οποιεσδήποτε εξελίξεις που θα θελήσουν να τον φέρουν στη γωνία, άβουλο παρατηρητή των γεγονότων και των εξελίξεων για τη διάσωση του βάρβαρου συστήματος και των κυβερνήσεών του, που συνεχίζουν να ξεζουμίζουν το λαό και τη νεολαία.

Τα μάτια ανοιχτά και τα λεφτά χαμένα...

Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι

Μετά από το διαγωνισμό γραφικότητας στους δρόμους με τους χρήσιμους ηλίθιους και πανηλίθιους με τις μπέρτες, όπως τους αποκάλεσε ένας φίλος, το ανελέητο μπρα ντε φερ συνεχίστηκε επί οθόνης, με τα υψηλότερα κλιμάκια.

Όσο πλησιάζαμε προς τη λήξη του προγράμματος, μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα της τετάρτης, τα κανάλια κορύφωναν τις εκδηλώσεις τρομοκρατίας με ρεπορτάζ, αντίστροφη μέτρηση με ρολόγια, ζωντανές συνδέσεις και τον άδωνη σε ρόλο καραμούζας να τσιρίζει: χρεοκοπήσαμε, χρεοκοπήσαμε! Κάτι σαν παραμονή πρωτοχρονιάς με 3… 2… 1… Έμπλεξαν στο μυαλό μου κι οι εικόνες από το σύνταγμα, με το λαϊκό ηγέτη καμίνη να βγάζει φλογερά λογύδρια στα πλήθη, και αγχώθηκα μήπως ξεχαστεί και χάσουμε πάλι την αλλαγή χρόνου. Ευτυχώς όμως οι διαδηλωτές είχαν διαλυθεί πολύ πριν από την ώρα-μηδέν.

Ο σκάι εν τω μεταξύ έχει αναλάβει χορηγός επικοινωνίας του «μένουμε ευρώπη», με ζωντανή κάλυψη και μαραθώνιες εκπομπές, που θα ζήλευε κι ο 902 για τις πορείες-συγκεντρώσεις του παμε. Κι αυτοί που την πληρώνουν είναι όσοι περιμένουν να δουν τους αγώνες του κόπα αμέρικα, για να ξεσκάσουν, με τον τελικό να πέφτει πάνω στο δημοψήφισμα. Αλλά αν το είχαν σκεφτεί καλά στο κανάλι, θα αξιοποιούσαν τις μεταδόσεις για να περάσουν τα κατάλληλα πολιτικά μηνύματα.

Πχ «κι η μπάλα περνάει εκτός εστίας, όπως εκτός ευρωζώνης θα μείνει κι η ελλάδα μας, αν ψηφίσετε όχι την ερχόμενη κυριακή».

Ή «συνωστισμός στη μεγάλη περιοχή, σαν αυτόν που επικρατεί εδώ, στα ΑΤΜ».

«Δίνει λάθος πάσα, σαν τη λάθος πάσα που έδωσε ο τσίπρας στο λαό, με το δημοψήφισμα»

«Σουτάρει και γκολ, ΝΑΙ, ΝΑΙ, την κυριακή ψηφίζουμε όλοι ΝΑΙ!»

«Πεσμένος στο έδαφος ο επιθετικός από το σκληρό μαρκάρισμα, σφαδάζει σαν το λαό μετά την χρεοκοπία».

Ευχαριστώ τους σφους τουιτεράδες, που συμπλήρωσαν κι απογείωσαν την αρχική ιδέα με τη συμβολή τους.

Σε άλλα μαυρομετωπικά νέα, ο εργατικός ογκόλιθος της γσεε έβαλε το δικό του εργατοπατερικό ογκολιθαράκι στην ευρωπαϊκή υπόθεση, ζητώντας την ακύρωση του δημοψηφίσματος. Αν και είναι ζήτημα ποιος την παίρνει σοβαρά πια, τώρα που δε χρησιμεύει καν για να υπογράφει κατάπτυστες συλλογικές συμβάσεις και ο κατώτατος μισθός ορίζεται χωρίς… διαπραγμάτευση των κοινωνικών εταίρων (για να μείνουμε στο κλίμα και τους όρους της συγκυρίας).

Την ίδια στιγμή είναι φανερό πως ο σταύρος θεοδωράκης προαλείφεται από τους δανειστές και τα εγχώρια media (ή μύδια, όπως τα λέει το λαϊκό στρώμα) για επόμενος πρωθυπουργός ή τουλάχιστον για επικεφαλής ενός ενιαίου νέου, ενιαίου πολιτικού χώρου «μένουμε ελλάδα» (έχει αλλάξει μονάχα ο πρώτος όρος από το «νέα ελλάδα» του σαμαρά), που καταφέρνει ήδη να γίνει πιο αντιπαθής και από τους αυθεντικούς φασίστες της χρυσής αυγής. Ο κατάλληλος τηλε-μαϊντανός που έλειπε από το ελληνικό μεϊντάν. Και αν δεν έχουμε αγάλματα του λένιν να γκρεμίσουμε, μας κάνουν και αυτά του βενιζέλου, που του φέρνει λίγο φυσιογνωμικά.

Κι ενώ η ελλάδα απειλείται με καταστροφή, χρεοκοπία, σύφιλη και καρκίνο στα παιδιά μας, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο πρωθυπουργός έπαιρνε τη σκυτάλη του πολιτικού εξευτελισμού, βάζοντας περήφανα την ουρά στα σκέλια και δίνοντας γη και ύδωρ, για το κλείσιμο μιας συμφωνίας. Μια συμφωνία που ουδέποτε έκρυψε πως ήθελε να κλείσει, γι’ αυτό εξάλλου χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ως διαπραγματευτικό χαρτί, όπως επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους και όχι ως βήμα ρήξης με τους δανειστές. Μια συμφωνία που όταν έρθει με το κακό, θα είναι ακόμα χειρότερη και με πιο επαχθείς όρους από τις προηγούμενες, γιατί στο λάκκο των λεόντων δεν έχουν κανένα λόγο να πάρουν στα σοβαρά ένα γατάκι που βρυχάται και ομνύει στη μεγάλη οικογένεια των αιλουροειδών και το αρχικό όραμα των μεγάλων ευρωπαϊστών, που προφανώς παραχαράχτηκε στην πορεία –και είναι κρίμα να μη ζει ο τρότσκι να γράψει σήμερα την «προδομένη ένωση». Ενώ όλοι ξέρουμε πως κάθε πραγματικός αριστερός μεγάλωσε με τις αφίσες των μεγάλων ευρωπαϊστών ηγετών (σούμαν, βίλι μπραντ και πόσοι άλλοι) πάνω από το κρεβάτι του.

Μια συμφωνία που κι η μία κι η άλλη της εκδοχή μοιάζουν σα δυο σταγόνες βρωμόνερο, δικαιώνοντας κατά τη δική μου προσωπική εκτίμηση, τη διορατική στάση του κόμματος να μη στοιχηθεί πίσω από τους πολιτικούς σαλτιμπάγκους της κυβέρνησης και το όχι τους που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι (όπως λέει κι ένας καραμανλικός καλλιτέχνης), να μη δει μόνο το τυράκι, αλλά και τη φάκα που ετοιμάζουν στον ελληνικό λαό, καλώντας τον να τη νομιμοποιήσει κιόλας, με την υπερψήφισή της.

Φαντάσου δηλ να έκλεινε κι η συμφωνία στο χτεσινό γιούρογκρουπ, όπως φάνηκε προς στιγμήν, και να έβγαινε με νέο διάγγελμα ο τσίπρας να αναγγείλει την περήφανη και περιφανή νίκη και την πανηγυρική αλλαγή στάσης της κυβέρνησής του υπέρ του «ναι». Αλλά η ζωή δε γράφει συνήθως τόσο βολικά σενάρια. Ο σύριζα δεν είναι κουτός (κάθε άλλο) για να αυτοκτονήσει πολιτικά με αυτόν τον τρόπο και να καεί τόσο νωρίς ως εφεδρεία του συστήματος. Και οι δανειστές δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να συνδιαλεχθούν αυτή τη στιγμή με την ελληνική κυβέρνηση και να της δώσουν κάτι εν όψει του δημοψηφίσματος και του νέου γύρου διαπραγματεύσεων από «μηδενική βάση». Η οποία θα περιλαμβάνει, όπως και να ‘χει, πρόγραμμα και δόσεις, λες και έχουμε χρήστη σε απεξάρτηση, μόνο που πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο (ένταση της εξάρτησης ή της ανισότιμης αλληλεξάρτησης, δε θα τα χαλάσουμε στον όρο).

Κι ενώ το διάγγελμα ήταν μια φούσκα χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, με λιγότερη αξία κι από αυτά του σαρτζετάκη, από κάτω οι συριζαίοι ένιωθαν ρίγη εθνικής περηφάνιας να τους κατακλύζουν, σα να έβλεπαν τον ανδρέα παπανδρέου, που κι αυτός ακόμα, αν ζούσε, μπορεί να ένιωθε «πράγματι βαθύτατα συγκινημένος...» για το άξιο τέκνο του, που ξέρει να λέει πού και πού κανένα όχι, και ας νανουρίζει τον κόσμο, για να αποκοιμηθεί στην αγκαλιά του ναι.

Σε άλλα κυβερνητικά νέα, ο λαφαζάνης αποχώρησε από τηλεοπτικό πάνελ του σταρ. Ε αφού δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του και να φύγει από την ευρωζώνη, ας φύγει από κάπου και αυτός να ξεσκάσει…

ΔημοΨηφιακές Σημειώσεις

Η δευτέρα ήταν μια μεγάλη μέρα με δηλώσεις μεγάλων ανδρών, όπως του γιούνγκερ και του αλέξη. Ο μεν πρώτος τέθηκε επικεφαλής του στρατοπέδου των προθύμων του «ναι» και της άθλιας τραπεζο-τρομοκρατίας αλλά είναι ζήτημα ποιους πείθει κι αν τελικά οι εμφανίσεις του γυρίζουν μπούμερανγκ, γιατί ο κόσμος θυμάται πόσο έχει σιχαθεί αυτόν και τους ομοίους του και τάσσεται αυτομάτως με τους άλλους (αλλά εμείς δεν είμαστε οι άλλοι). Έκλεισε όμως σε στιλ μαρίας αλιφέρη, λέγοντας πόσο βαθιά αγαπά τους έλληνες, χωρίς να σκεφτεί τους συνειρμούς που γεννά αυτό το επίρρημα (όχι τους πονηρούς που σκέφτηκες, σφε αναγνώστη).

Ω ελλάδα μου γλυκιά, πόσο σε αγαπώ βαθιά

Ω ελλάδα μου γλυκιά, δημοκρατία λαϊκιά

»           »           »  σφυρί δρεπάνι και γροθιά

Και νάτο μπροστά μου αυτό που φοβόμουνα. Τι άλλες αποδείξεις χρειαζόμαστε άραγε; Φως φανάρι πως ταυτίζεται με τους κομμουνιστές και μας ξεπληρώνει γραμμάτια για τη στήριξη. Εμπρός λοιπόν καλά μου συριζοτρόλ, λίγη φαντασία θέλει, μην τα περιμένετε όλα μασημένη τροφή.

Το βράδυ της ίδας μέρας, ο πρωθυπουργός είπε στην ερτ πως το δημοψήφισμα αποτελεί συνέχεια της διαπραγμάτευσης με άλλα μέσα. Να τελικά που του έμεινε και κάτι από τα νιάτα του στην κνε. Ο βλαδίμηρος πέρασε και δεν ακούμπησε από τη σκέψη του αλέξη, αλλά θυμάται ακόμα τα ρητά του κλαούζεβιτς, έστω και παραφρασμένα.

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση είχε μια πολύ πιο ισχυρή εντολή από αυτήν που ζητάει τώρα, γιατί τάχα ξεφεύγει από το πλαίσιο των εκλογών: να σκίσει τα μνημόνια (ου μην και τη γάτα) και να εφαρμόσει το περιβόητο πρόγραμμα της θεσσαλονίκης, που μένει στις καλένδες. Αλλά οι πιο θρασείς από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης, με πρώτο τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ισχυρίζονται πως η εφαρμογή του ξεκίνησε, καταργώντας πχ το πεντάευρω στα νοσοκομεία και επανασυστήνοντας την ερτ, απλώς κολλάει λίγο στο αφορολόγητο κι άλλα ζητήματα, γιατί η χώρα είναι με τη θηλιά στο λαιμό. Τι λες βρε παιδί μου, ποιος να το ‘λεγε. Και τι κάνει για αυτό η κυβέρνηση; Διαπραγματεύεται με αυτούς που κρατάν τη θηλιά να μην είναι πολύ σφιχτή και μας αφήσει έντονα σημάδια. Αριστερό μνημόνιο και τα μυαλά στα κάγκελα…

Ο αλέξης μας έδωσε εμμέσως και την είδηση πως αν επικρατήσει το «ναι», θα παραιτηθεί, γιατί δεν είναι πρωθυπουργός παντός καιρού –αλλά εμείς είμαστε κόμμα παντός καιρού και καλούμαστε να το αποδείξουμε σε άλλη μια φουρτούνα, με κόντρα άνεμο. Και αναρωτιέμαι γιατί η ανταρσυα, που είχε κάνει φετίχ αυτό το σύνθημα, δε βάζει για ζύμωση το στόχο «να πέσει η κυβέρνηση του μνημονίου».

Κι εγώ σου λέω πως το «βρώμικο» (σαν το 89’ με την κάθαρση) όχι είναι κι αυτή μια στάση που νιώθεται (μπορεί να υποστηριχθεί πολιτικά, που λέει ο σκουρλέτης). Τι νόημα έχει όμως η πολιτική αναβίωση των αγανακτισμένων στο σύνταγμα; Ή πολύ περισσότερο η εκτίμηση ότι το δημοψήφισμα το επέβαλε ο λαός με την πίεσή του; Όλο από νίκη σε νίκη και από κορυφή σε κορυφή πετάει αυτό το λαϊκό κίνημα κι όλο χάνει και μένει στον πάτο, με κάποιο μαγικό τρόπο.

Μα κει που πάει να σβήσει, νάτο πετιέται, νάτο, νάτο πετιέται, σαν ελληνοσούπερμαν με την μπέρτα, πλάι σε μαυροκόκκινες σημαίες. Για να έρθει στο καπάκι η χτεσινή συγκέντρωση να τη συναγωνιστεί, πρωτίστως σε γραφικότητα (με τα πολύχρωμα –σαν τις παρδαλές αντεπαναστάσεις- αυτοκολλητάκια του ναι) και σε δεύτερο πλάνο και σε μαζικότητα.

Την ίδια στιγμή, βγαίνουν στη φόρα ολοένα και περισσότερα στοιχεία που συντείνουν προς το ίδιο συμπέρασμα, ότι δηλ πρόκειται για χοντρό παιχνίδι συμφερόντων και δη σε διεθνή κλίμακα. Μπορεί να μην έχουμε πλήρη εικόνα για τις ζυμώσεις και τους ελιγμούς στο παρασκήνιο, αλλά τα κομμάτια που διαθέτουμε το δείχνουν καθαρά: οι παρεμβάσεις αμερικανών αξιωματούχων και οι τοποθετήσεις οικονομολόγων υπέρ του «όχι» δίνουν ένα σαφές γενικό περίγραμμα των αντιθέσεων και των πλευρών που συγκρούονται. Κι ας μην ξεχνάμε το ζήλο και την έγνοια των ανελ (και όχι μόνο) να μη χτυπηθεί από τα μέτρα η ευγενής τάξη των εφοπλιστών, που ο θεός (του χρήματος) να μας κόβει ένσημα και να τους τα δίνει κέρδη, για να συνεχίσουν να ευεργετούν τον τόπο μας.

Τώρα που είπαμε για εφοπλιστές, θυμήθηκα και την απαλλαγή λαγού, κασιδιάρη και μιχαλολιάκου από την κατηγορία της καθοδήγησης εγκληματικής οργάνωσης, που περνά βέβαια στο ντούκου λόγω της τρέχουσας επικαιρότητας, αναρωτιέμαι όμως πόσο τυχαία ήταν η χρονική συγκυρία κι αν τελικά δε συνδέεται με τις εξελίξεις και τις διάφορες συμμαχίες που διαμορφώνονται.

Και μέσα σε όλα, η κυβέρνηση παίρνει έκτακτες, εσπευσμένες πρωτοβουλίες για να κλείσει συμφωνία στο παραπέντε, που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, ακόμα κι ως προς το δημοψήφισμα. Το κείμενο γράφεται αποβραδίς και δεν παίρνει υπόψη τι μπορεί να μας ξημερώσει, αλλά όπως λέει και το λαϊκό στρώμα, από χτες το βράδυ η χώρα δεν έχει μνημονιακό πρόγραμμα. Τη σκίσαμε τη γάτα σφοι. Ας αναγνωρίσουμε τα θετικά βήματα προς τους στόχους της θεσσαλονίκης, χωρίς να είμαστε αχάριστοι.

Υγ: ακολουθεί ένα ερασιτεχνικό βιντέακι για την πρόταση του κόμματος στο δημοψήφισμα, που μου έστειλε ένας σφος αναγνώστης (και τον ευχαριστώ και δημόσια για αυτό).