Φόροι, θάνατος, και μια αναφορά στο φύλλο 8 σε κάθε συνέλευση πριν το Πολυτεχνείο. Σιδερένιες σταθερές, στα όρια της νομοτέλειας, προβλέψιμες και επαναλαμβανόμενες. 53 χρόνια επέτειος η ίδια ιστορία -αν και εγώ μπορώ να μιλήσω για τα μισά περίπου. Και δεν είναι το μόνο στοιχείο που θυμίζει το Πολυτεχνείο της μαρμότας, μέχρι να λυθεί η κατάρα και να τελειώνουμε με τη χούντα (δικτατορία) του κεφαλαίου, σε όλες τις μορφές της.
Η ΠΑΣΠ που τρέχει και τερματίζει πρώτη, λες και έχει ραντεβού με την ιστορία. Η ΑΡΑΣ μετωπικά -σαν σύγκρουση- εναντίον όλων, τους πλακώνει μέχρι να πειστούν να παίξουν (συμμαχήσουν) μαζί της. Η μισή (δική μας) πορεία που κάνει ελιγμό από τα Προπύλαια και περιμένει στωικά να περάσει η άλλη μισή (στην Κίνα βρίσκεται, με τους BRICs και τις σημαίες του Ιράν), που βολοδέρνει στη Σταδίου και τη θεωρία των σταδίων. Μα εγώ το έχω περάσει αυτό το στάδιο και είναι το μέτωπο άδειο...
Οι σφοι που φτάνουν αργοπορημένοι και ξεροσταλιάζουν στο Σύνταγμα, περιμένοντας τον Γκοντό, τους βαρβάρους (πας μη κομμουνιστής, σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα) και τις συνθήκες να ωριμάσουν. Ένα τάγμα αμαζόνες Κνίτισσες, που εξορμούν οικονομικά με το εκάστοτε φετινό αναμνηστικό ανά χείρας, που παραμονεύουν σε κάθε γωνία και στο προτείνουν μέχρι τελικής πτώσης, οπότε κάπου μετά την εικοστή πρόταση - άρνηση (ναι, το πήραμε), αναρωτιέσαι σε τι τιράζ έχει κυκλοφορήσει. Οι φαντάροι με τα μουστάκια της ένδοξης Μεταπολίτευσης, απράλλαχτα από τότε. Τόσοι μουστακ(α)λήδες και ούτε μία Αλλαγή, για να παραφράσουμε το μιμίδιο με τον Ερνέστο που βυθίζει το πρόσωπό του στην απελπισιά και την παλάμη του.
Έλα στην πορεία μας φαντάρε Κάτσε κι έναν Ριζοσπάστη πάρε #Πολυτεχνείο https://t.co/okObs4myMO
— sfyrodrepano (@sfyrodrepano) November 17, 2026
Η εθιμική μουσμουλιά κάποιου μπαρουτοκαπνισμένου γκρινιάρη για το «καταραμένο ΚΚΕ» (η κατάρα της μαρμότας και του Κα(μ)παμαρού), που όλα τα καπελώνει από την ουρά της πορείας όπου μπαίνει συνειδητά κάθε χρόνο, και καταλήγει να αντιγράφει φιλελέ φασίστες σαν τον Παπανίκο -αν και μικρή σημασία έχει ποιος αντιγράφει ποιον. Στον αντικομμουνισμό δεν υπάρχει παρθενογένεση, άλλωστε. Ωστόσο, ο μόνος δρόμος είναι πίσω απ’ τα παιδιά (της ΚΝΕ) για όσους φοβούνται μη φάνε ξύλο και μας βάζουν ασπίδα, αναγνωρίζοντας έμμεσα την αξία της περιφρούρησης.
Οι 50 αποχρώσεις της σοσιαλδημοκρατίας διάσπαρτες και κατακερματισμένες. Τι έχουν να χωρίσουνε Πασόκοι και «Ελασίτες» (ΠΑΣΟΚ και Τεμπονέρας, ΕΛΑΣ και Κασιμάτη). (Πολιτικό) στίγμα κίτρινο, θολό, που τραγουδά και η σύζυγος του Χυτήρη. Μα ο τρίτος δρόμος (του Ιωάννου) είχε τη δική του ιστορία (Αλλαγή, Παραλλαγή, Εναλλαγή κτλ) και σπανίως βρίσκουν οι ηγέτες του τον δρόμο για να τερματίσουν στην Πρεσβεία -μη τυχόν τους παρεξηγήσουν και οι σύμμαχοι για ένα σύνθημα πάνω στην έξαψη της στιγμής.
Η φαιδρή παρουσία της ΕΛΑΣ του Τσίπρα, που γελάει συνέχεια, σα να έχει πάθει εγκεφαλικό -έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι του, λίγο πριν την τελική έφοδο. Η ακόμα πιο φαιδρή εκτίμηση της ΕΛΑΣ του Χρυσοχοΐδη για τον αριθμό των διαδηλωτών, που τους βγάζει δυο, τρεις (εκατοντάδες), άντε 1.013 το πολύ. Το τραγουδάν και μόνοι τους άλλωστε.
Είμαστε δυο Είμαστε τρεις Είμαστε χίλιοι δεκατρείς Παλμός και τραγούδι στο μπλοκ του ΜΑΣ https://t.co/UX9qY6MPhh
— sfyrodrepano (@sfyrodrepano) November 17, 2026
Και ο εθνικός κορμός - χαφιεδότσουρμο να σφίγγει τον κλοιό με τις δαγκάνες του, για να τιμήσει την επταετία και τους ένστολους προγόνους του. Το κράτος και οι μηχανισμοί τους έχουν συνέχεια, για αυτό και έμειναν ατιμώρητοι στη Μεταπολίτευση, για να εδραιώσουν την «καλύτερη δημοκρατία» και την καλύτερη καταστολή που είχαμε ποτέ -με στρατιωτικές μονάδες τύπου ΜΑΤ. Ευτυχώς όμως και το Πολυτεχνείο έχει συνέχεια.
Αλλά ούτε καν η χούντα δεν τόλμησε να στείλει μετανάστες που δε θεωρούνται πρόσφυγες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Ρουάντα. Τελικά το μόνο σύνθημα του Πολυτεχνείου που ικανοποιήθηκε ίσως ήταν το «θα γίνει Ταϊλάνδη» -αν σκεφτείς την τύχη πολλών μικρών παιδιών στη χώρα μας.
Πέρα από τις σταθερές, όμως, πάντα υπάρχει κάτι καινούριο, σε κάθε επέτειο. Πχ το δρώμενο, σε δημοτικό της Βέροιας, με την αναπαράσταση της σκηνής με το τανκ που ρίχνει την Πύλη του Πολυτεχνείου -για να μαθαίνουν τα παιδιά και να αφρίζουν οι φασίστες.
Ή το σύνθημα «σε Ελλάδα και Τουρκία ίδιος ο εχθρός» -και δεν είναι η τουρκική επιθετικότητα, ούτε ακριβώς σε τράπεζες και σε υπουργεία, αλλά- «ΝΑΤΟ, κυβερνήσεις, καπιταλισμός».
Η εκδήλωση με τις οργανώσεις από το εξωτερικό, ο γλωσσομαθής ΓΓ -και ας μη μιλάμε πάντα την ίδια γλώσσα ή την ίδια μαρξιστική διάλεκτο με κάποιους σφους-, η διεθνιστική νότα με τα λάβαρά τους στην πορεία και η παραφωνία παραδίπλα με αυτούς που πουλούσαν στα αγγλικά ή σε σπαστά ελληνικά το «περοδικ-κό Ντιετνιστής» -για τα έσοδα και τον εισοδισμό, ρε γαμώτο.
Κι αν οι ξένοι σφοι μας βλέπουν σαν μπολσεβίκους, δεν είμαστε ούτε λίγο. Αλλά ισχύει στο ακέραιο η φράση του Βλαδίμηρου, που έλεγε περίπου ότι αν τώρα είμαστε στη διεθνή πρωτοπορία, θα ξαναβρεθούμε «ουραγοί», μόλις ακολουθήσουν και άλλες χώρες το παράδειγμά μας -και την ελληνική ιδιαιτερότητα.
Ο παππούς με τα γαρίφαλα και τη σημαία, που ήταν και αυτός εκεί -και φώναζε όλα τα συνθήματα-, μπροστά από την ΑΡΑΣ του ΕΜΠ, με μία κοπέλα στην ντουντούκα και την ΑΡΑΣ του ΕΚΠΑ, με δυο κοπέλες και ισάριθμες ντουντούκες να συγχρονίζονται σαν ραπ συγκρότημα, για να απαντήσουν οι επόμενοι (πάλαι ποτέ ΝΑΡ και λοιπό αριστεροχώρι) με τέσσερις κοπέλες με ντουντούκες (παραβιάζοντας βάναυσα τη νομοτέλεια «μία η ντουντούκα και τέσσερις εμείς»), λες και ήταν κάποιου είδους φεμινιστική άμιλλα. Και αν δεν τους ήξερες, θα τους περνούσες για τίποτα συμπεριληπτικούς, χωρίς ίχνος ματσίλας και σεξισμού. Μέχρι που διαβάζεις μια μαυροκόκκινη καταγγελία για την επίθεση σε μια συντρόφισσά τους και την απάντηση του «Τομέα Νεολαίας της ΑΡΑΣ» σε στιλ, γυναικείο καβγαδάκι ήταν, αλλά εμείς δεν έχουμε καμία σχέση...
Η ειρηνική συνύπαρξη ΑΡΑΣ και αναρχίας, κόντρα στα προγνωστικά (τι έχουν να χωρίσουνε, ΑΡΑΣ και αναρχία...). Και η γραφική παρουσία κάποιων ξέμπαρκων παρατηρητ(ρ)ών, με γιλέκο της Διεθνούς Αμνηστίας, λες και είχαν χρέωση να παρέμβουν αν ξεσπάσουν επεισόδια. Κι αν πηγαίναμε στον ΟΗΕ;
Τα εντυπωσιακά καπνογόνα μπροστά στην Πρεσβεία. Και όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά -την ανάψαμε και μεγαλώνει- ή έστω σπίθα που θα γίνει πυρκαγιά. Ενώ οι Ουκρανοί φασίστες στοχοποιούν τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ και τον εντάσσουν στη μαύρη λίστα τους. Μα δεν έχουν μάθει άραγε πως το ΚΚΕ τα έχει διπλώσει και δεν παλεύει ενάντια στον νατοϊκό ιμπεριαλισμό -γιατί δεν προσκυνά τον Πούτιν και το νέο μοίρασμα του κόσμου; Ας τους ενημερώσει τουλάχιστον κάποιος αυθεντικός αντι-ιμπεριαλιστής, να μην παλεύουν μάταια μόνοι τους, με τόσο αντικομμουνιστικό ζήλο.
Η αγωνία μιας φίλης για την κόρη της, που θα ζούσε την πρώτη της πορεία με την ΚΝΕ. Τα σχέδια κατασκοπίας με ασυρμάτους (στη Γλυφάδα), τον Ριζοσπάστη ως ασπίδα και εθελοντές φίλους. Κι η αποστολή να πλησιάσουν το μπλοκ, να φωνάξουν ένα όνομα και να γυρίσουν ταυτόχρονα 15 Ηλέκτρες, 20 Δανάες και ισάριθμες Νεφέλες. Μα το μόνο ασφαλές πλάνο είναι αυτό του επιστήμονα-συγγραφέα, που περιφρουρεί τις κόρες του προσωπικά, στοιχισμένες σε τετράδα-αλυσίδα, σαν τον Ορέστη Μακρή στη θεία από το Σικάγο (και την οικονομική σχολή του). Ναι αλλά πότε θα σπάσουμε τις στάμνες και την άτιμη την αλυσίδα;
Ο Ζαραλίκος σε μια γωνιά σα να μην πέρασε μια μέρα -και όλα περασμένα-ξεχασμένα. Και ο ΓΓ που κουράστηκε να περιμένει πότε θα ξεκινήσουν οι άλλοι και κάθισε να ξαποστάσει, έτοιμος να ρίξει τάπες βαρελιών για να ωριμάσουν οι συνθήκες -και βασικά το αριστεροχώρι. Κοίτα οι άλλοι δεν έχουν κινήσει, έχει η πλάσει αγανακτήσει. Το μαρτύριο της ορθοστασίας, άλλωστε, θεωρείται επισήμως βασανιστήριο, και ούτε οι φαντάροι μας δε θα έχουν βιώσει τέτοιο εκδικητικό καψόνι.
Όλη η διαδρομή με πρώτη, σταμάτα-ξεκίνα, φρένο γκάζι. Με πρόχειρους υπολογισμούς δεν πρέπει να βγάλαμε σε κανένα σημείο πάνω από 21 βήματα συνεχόμενα, χωρίς στάση. Φόρος τιμής και συμβολισμός για την Ορίτζιναλ, που καταθέτει κάθε χρόνο στεφάνι, ή για τους 21 όρους που θα βάλουμε στα αδελφά κόμματα με στόχο την μπολσεβικοποίηση - Κουκουεδοποίησή τους. Πρώτος κανόνας: δε διαλέγουμε ποτέ στρατόπεδο ιμπεριαλιστή, ιδίως όταν μοιράζουν μεταξύ τους τον κόσμο, προετοιμάζοντας μια νέα παγκόσμια, πολεμική σύρραξη.
Και αν φτωχική την βρήκε την επέτειο, δε σε γέλασε. Πάντα σου φέρνει ένα μικρό ντεζαβί, πάντα θα έχει κάποια στοιχεία μαρμότας, μα πάντα σε ξεσηκώνει και θα μετράς αντίστροφα μέχρι την επόμενη και κάθε Νοέμβρη δεν ξέρεις τι σε πιάνει. Και το παιδί μέσα σου είναι κάπως σαν την εξέγερση. Δεν μπαίνει σε μουσεία. Και δε σταματά να ανυπομονεί και να ρωτά διαρκώς πότε θα φτάσουμε -στις πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες.
Και στην τελική να σου πω και κάτι;
Η πόλη είναι άπαρτη, τα σπίτια είναι δικά μας








Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου