Σήμερα βαριέμαι πολύ να σκεφτώ διαλεκτικά.
Ένα άχρηστο μουσείο το κεφάλι μου. Γεμάτο σοβιετικά κειμήλια και περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις.
Ο κομμουνιστής σκέφτεται από τη φύση του αισιόδοξα. Εγώ λέω να αναρχίσω λίγο και να το ρίξω στη μελαγχολία.
Ο κόσμος, μου προκαλεί φόβο για το σήμερα και μου κλέβει την ελπίδα για το αύριο.
Φοβάμαι όλα αυτά που γίνονται για μένα χωρίς εμένα.
Μα πιο πολύ φοβάμαι για όλα αυτά που δεν γίνονται -αν και είναι ανάγκη να γίνουν- γιατί εμείς δεν τα κάνουμε.
Είμαστε αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε.
Βασικά δηλ τι είναι ο άνθρωπος; Ένα τίποτα...
Τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι το ζουμί του... Στο ζουμί μας βράζουμε όλοι. Και στο ίδιο καζάνι επίσης. Βράσε ρύζι δηλαδή. Ου μην και άνθρωπο...
Η ελευθερία είναι μια ωραία γυναίκα.
Κι εμείς πλαγιάσαμε μαζί της. Ο ένας μετά τον άλλο και μετά όλοι μαζί ομαδικά. Την πηδήξαμε κανονικά. Της δώσαμε και κατάλαβε. Και μετά την εκπορνεύσαμε και την εκδώσαμε. Παίρνοντας για αντάλλαγμα ...
...
Έλα ντε;
Τι αντάλλαγμα παίρνουμε και μας πείθουν;
Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη.
Ή κόκκινη από αίμα ή κόκκινη από θάνατο.
Μπορεί κι από ντροπή για αυτά που κάνουμε. Και για όλα αυτά που θα έπρεπε να κάνουμε και δεν κάνουμε.
Και τι κάνουμε;
Είμαστε κομμουνιστές στον ελεύθερό μας χρόνο.
Όχι στη ζωή, στη δουλειά, στις κοινωνικές μας σχέσεις.
Στον ελεύθερο χρόνο που περισσεύει.
Μόνο που μετά το πανεπιστήμιο δεν έχουμε και τόσο.
Πού καιρός για χόμπι...
Είμαστε κομμουνιστές όπως σε άλλους αρέσει το γκολφ και σε άλλους να συλλέγουν γραμματόσημα.
Γούστα είναι αυτά. Ιδιοτροπίες. Όχι στάση ζωής.
Πολλές φορές έρχονται και φεύγουν σαν αρρώστειες.
Ξυπνάς ένα πρωί κι είσαι καλά. Η θεραπεία έπιασε...
Κόβω κουπόνι, πηγαίνω φεστιβάλ, πού και πού καμιά πορεία. Καμιά πρωτομαγιά, κανά πολυτεχνείο, καμιά απεργία. Μαζεύω αγωνιστικά ένσημα, να έχω να δείξω όταν πεθάνω στον ντζερζίνσκι που φυλάει την πύλη στην παράδεισο.
Εκεί όπου ρέει άφθονο μέλι και γάλα, παραδίπλα χειρωνακτική εργασία εξισωμένη με την πνευματική κι ο καθένας αμείβεται ανάλογα με τις ανάγκες του.
Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του.
Κι από πού θα δανειστούμε αυτά τα μέτρα με τα οποία θα μάθουμε να μετράμε τον κόσμο;
Μα από τον έξω κόσμο φυσικά. Τον κόσμο όπου ερχόμαστε, μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε. Όπως μας επιβάλλει.
Αλλοτριωνόμαστε. Τα θέλω μας ψεύτικα, τα μέτρα μας αλλοιωμένα. Συνηθίζουμε τα σκατά και τα κάνουμε τρόπο σκέψης μας, τρόπο ζωής.
Πώς θα αλλάξουμε τον κόσμο αν δεν αλλάξουμε τρόπο σκέψης;
Και πώς θα αλλάξουμε τρόπο σκέψης αν δεν αλλάξει πρώτα ο κόσμος;
Α, μα είναι απλό. Είναι διαλεκτικά δεμένα.
Τελικά καλύτερα που είναι απρόσωπα τα μπλοκ.
Τι κατάλαβα δηλ που έμαθα για κάποια άτομα την πραγματική τους ταυτότητα;
Κατάφερα μόνο να βλέπω με προκατάληψη ό,τι γράφουν. Και να μην κερδίζω αυτό που έχουν να μου δώσουν. Τι στενόμυαλος ε;
Από την άλλη, μες στη στενομυαλιά μου, μπορώ κι ελέγχω αν όλα όσα λένε τα κάνουν πράξη. Αν οι ευαισθησίες τους είναι αυθεντικές. Αν τις βγάζουν εκεί που μετράει, στην πραγματική ζωή, ή τις κρατάν για το διαδίκτυο.
Για αυτό σου λέω, καλύτερα που είναι απρόσωπα τα μπλοκ.
Γιατί έτσι τους πλάθω εγώ με τη φαντασία μου καλούς όπως θα ήθελα να είναι. Κι ίσως κάνουν κι αυτοί το ίδιο με μένα.
Όταν φτάνεις βέβαια στο σημείο να λες καλύτερα που μια επικοινωνία είναι απρόσωπη, βράσε ρύζι και ανθρώπους μαζί.
Κάπου έχουμε στρίψει λάθος στη γωνία.
Και βγήκαμε σε κατήφορο με χαλασμένα φρένα.
Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός.
μα χτες μες στην πορεία περνούσες...
Μπα και χτες σκυθρωπός ήμουν πάλι (δεν χαλάω και την ομοιοκαταληξία).
Το ξεπέρασα το στάδιο με τις πορείες, δε με ανεβάζει πια.
Ίσως γιατί δε συμπαθώ πια αυτούς που βλέπω εκεί (αμοιβαία τα αισθήματα).
Θέλω πιο δραστικά πράγματα.
Το πραγματικό δίλημμα της εποχής μας είναι ναρκωτικά ή επανάσταση.
Ε, ναι λογικό είναι να πέφτουν όλο και πιο πολλοί στα πρώτα. Αφού δεν ζυγώνει η ρημάδα η δεύτερη.
Α, και δεν ναρκώνουν μόνο οι ουσίες.
Τόσα πράγματα γύρω μας υπνωτίζουν συνειδήσεις.
Και χρήση να μην κάνεις σε επηρεάζουν και σένα.
Όπως με το παθητικό κάπνισμα.
Δεν είναι ανέφικτος ο σοσιαλισμός. Εμείς τον κάνουμε.
Αν τον θελήσαμε ποτέ στ' αλήθεια.
Κι οι συνθήκες;
Οι συνθήκες είναι ο καθρέφτης μας.
Δεν έχουν ωριμάσει γιατί εμείς είμαστε ανώριμοι.
Βλέποντας το είδωλό μας στον καθρέφτη το περνάμε για την κοινωνία και της φορτώνουμε τα δικά μας κουσούρια.
Και ξανά προς τον βούρκο τραβά-τραβά-τραβά...
Στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ.
Vencerémos
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008
Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008
Κομμουνισμός&θρησκεία
Δύο φαινόμενα σταθμός στην ιστορία του ανθρώπου.
Από τη μια η θρησκεία, κυρίαρχη μορφή συνείδησης για μια χιλιετηρίδα και πλέον, όταν ακόμα και η ταξική πάλη λάμβανε υποχρεωτικά τέτοιες συγκαλυμμένες μορφές κι εκδηλωνόταν υπό θρησκευτικό πέπλο.
Και από την άλλη ο κομμουνισμός, η "θρησκεία του 20ού αιώνα", στον οποίο άφησε ανεξίτηλο στίγμα και τον πέρασε στην ιστορία ως τον αιώνα των επαναστάσεων.
(Σ.Σ: ναι ρε, ανεξίτηλο. Κι ας προσπαθούν τόσα χρόνια με μπλάνκο και χλωρίνη γκόρμπι, γέλτσιν, αστοί και σία να σβήσουν το πέρασμά του. Λες και ήταν λεκές στην ομαλή και άσπιλη αστική εξέλιξη της ιστορίας. Που για να συνεχίσει να εξελίσσεται πρέπει να τη γεμίσουμε με τέτοιους, όμοιους λεκέδες, αν δε θέλουμε να γυρίσουμε στη βαρβαρότητα. Και να αφήσουμε οριστικά πίσω ιστορίες περί κάθαρσης και αγρίων. Ας είναι ξεκάθαρο αυτό).
Δυο ιδεολογίες με εκατομμύρια πιστούς ανά τον κόσμο, έτοιμους για κάθε είδος πάλης. Ταξικής, ιδεολογικής, ακόμα και τζιχάντ με κοντόξυλα αν οξυνθεί η κατάσταση.
Ο δικός μας κόσμος βέβαια, μετά το 90 φυλλορρόησε μαζικά κι αποστρατεύτηκε στον καναπέ του. Ενώ αυτοί άρχισαν να αυξάνονται και να πληθύνονται σαν ψωμιά και ψάρια σε σικέ θαύμα.
Το πράγμα λειτουργεί όπως τα συγκοινωνούντα δοχεία. Ό,τι χάνει το ένα μαγαζί, πηγαίνει στο άλλο. Κι είναι λογικό να συμβαίνει αυτό.
Το δικό τους μαγαζί βασίζεται στην απελπισία και τη μετά θάνατον δικαίωση. Το δικό μας στην ελπίδα για αλλαγή εδώ και τώρα, αλλά σε λιγότερο πασοκ εκδοχή.
Η θρησκεία κυριαρχεί σε περιόδους ανορθολογισμού. Ο κομμουνισμός είναι ο θρίαμβος του συνειδητού που γίνεται (επίγεια) πράξη.
Ποια είναι λοιπόν η σχέση μεταξύ των δύο;
Σύμπλεξη, τάυτιση, διάζευξη ή παράλληλη συνύπαρξη (ου μην και ειρηνική); Με άλλα λόγια τι μπαίνει ανάμεσα στα δύο; Συμπλεκτικό "και", το ίσον της αριθμητικής (=), το διαζευκτικό "ή", ή απλώς κόμμα; (σ.σ: ένα είναι το κόμμα).
Θα ρωτήσω τη λιάνα σε καμιά εκδήλωση να πάρω γραμμή...
Ο πολύς κόσμος κάνει χοντροκομμένες συνδέσεις τύπου φάντης με ρετσινόλαδο. Ας δούμε ένα ποτ πουρί με τις πλέον συνηθισμένες.
Ο χριστός ήταν ο πρώτος κομμουνιστής.
Η θεωρία αυτή θα βόλευε αν ψάχναμε για χριστιανική πελατεία. Έλα όμως που οι σοβιετικοί επιστήμονες αμφισβητούν την ύπαρξη του ιησού!
Προσέξτε: δε μιλάνε για μη ύπαρξη χριστού, υιού του θεού κτλ που αυτονόητα δε στέκουν. Αμφισβητούν την ύπαρξη του ιησού ως ιστορική προσωπικότητα.
Και μάλλον έχουν δίκιο.
Οι γνήσιοι (sic) κομμουνιστές πρέπει να ζουν ασκητικά. Να μην είναι πλούσιοι και να μοιράζουν τα υπάρχοντά τους. Αλλιώς δεν είναι συνεπείς στα ιδανικά τους.
Αυτό μου θυμίζει συνειρμικά την ιστορία με τον σύζυγο της κρούπσκαγια που ταξίδευε πάντα πρώτη θέση στο τρένο. Όταν τον ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό, απάντησε ότι στόχος των μπολσεβίκων ήταν να καταργήσουν την τρίτη θέση, όχι την πρώτη.
Ο πειρασμός να σχολιάσω είναι σα μήλο του αδάμ. Γιατί κι η τρίτη θέση να καταργηθεί, παραμένει η δεύτερη. Κι είναι μεγάλο θέμα τι γίνεται όσο η πρώτη θέση αδυνατεί να τους χωρέσει όλους και πώς το αντιμετώπισαν στη σοβιετία.
Θα αγνοήσω όμως τον όφη τον κολοβό και θα περιοριστώ να πω ότι ο γκεβάρα πχ, αν και υπουργός βιομηχανίας, αρνούνταν να δεχτεί τέτοια προνόμια και διακρίσεις για το πρόσωπό του. Και στα τρένα της κούβας (αν τους περίσσευε πετρέλαιο να τα κινούν, γιατί τότε δεν υπήρχε και τσάβες να δίνει τζάμπα τη βενζίνη) θα ταξίδευε τρίτη θέση μαζί με το λαό για να δίνει το παράδειγμα.
Οι κομμουνιστές κι οι παπάδες αφήνουν μαλλιά και μούσια.
Αυτό θα το διηγηθώ σε πρώτο πρόσωπο γιατί έχω προσωπική εμπειρία.
Αφήνεις μούσι για να γίνεις παπάς;
Μέχρι να αφήσω (και) το μαλλί να μακρύνει αντιμετώπιζα συχνά τέτοιες ηλίθιες ερωτήσεις στις οποίες δεν απαντούσα πάντα με ψυχραιμία. Ειδικά αν ο άλλος έκανε πλάκα (το τι γέλια κάναμε κάθε φορά...) και πίστευε ότι μου την έλεγε.
Σε δεύτερη σκέψη πάντως, η ανεργία θερίζει, οι παπάδες καλοπερνάνε (παίρνοντας στην χειρότερη σίγουρο μισθό από το δημόσιο) κι εγώ θα μπορούσα να το 'χα δει καλύτερα.
Στο κάτω-κάτω το σινάφι μου ούτε πιο ηθικό είναι, ούτε κερδίζει σε χρήμα αυτό που χάνει σε αξιοπρέπεια (εξαιρούνται οι εξαιρέσεις).
Ο κομμουνισμός και ο χριστιανισμός κηρύσσουν κοινοκτημοσύνη και κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι η πίστη κι η ιδεολογία των φτωχών.
Καταρχήν ο κομμουνσιμός δεν κηρύσσει εξ αποκαλύψεως. Είναι η φυσική ροή των πραγμάτων.
Ούτε αρκείται στο κήρυγμα. Απαιτεί προσωπική συμμετοχή.
Την οποία υποτίθεται ότι στον χριστιανισμό την έφερε ο προτεσταντισμός, αλλά με τελείως διαφορετικό πλαίσιο και περιεχόμενο.
Στην πραγματικότητα, παρά την κάποιας μορφής κοινοκτημοσύνη στις πρωτόγονες χριστιανικές κοινότητες, ο χριστιανισμός ουδέποτε αμφισβήτησε το θεσμό της ιδιοκτησίας. Στηλίτευσε μόνο τον υπέρμετρο πλούτο και τις κοινωνικές ανισότητες. Για αυτό και η φιλανθρωπία κατέχει υψηλή θέση στο αξιακό του σύστημα.
Με άλλα λόγια, ενώ ο χριστιανισμός ήταν πράγματι (αρχικά) η θρησκεία των φτωχών και καταφρονεμένων, των κολασμένων της γης, στην ουσία ήταν κάτι σαν ρεφορμισμός της εποχής.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπήρχε η δυνατότητα για διαφορετική (κομμουνιστική) διέξοδο σε εκείνα τα χρόνια.
Όπως και να 'χει, τέτοιου είδους συνδέσεις είναι επικίνδυνες και παραπλανητικές. Και στην ουσία τους λαϊκίστικες, όχι λαϊκές.
Όταν δεν είναι συνειδητά πρόστυχες, είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελείς.
Κι όμως υπάρχουν βαθύτερες ομοιότητες του κομμουνισμού με τη θρησκεία. Μια σειρά σατανικές συμπτώσεις που και κολασμένους (της γης) κολάζουν.
Αυτές ακριβώς θα εξετάσουμε στα σημειώματα που θα ακολουθήσουν...
(Συνεχίζεται...)
Από τη μια η θρησκεία, κυρίαρχη μορφή συνείδησης για μια χιλιετηρίδα και πλέον, όταν ακόμα και η ταξική πάλη λάμβανε υποχρεωτικά τέτοιες συγκαλυμμένες μορφές κι εκδηλωνόταν υπό θρησκευτικό πέπλο.
Και από την άλλη ο κομμουνισμός, η "θρησκεία του 20ού αιώνα", στον οποίο άφησε ανεξίτηλο στίγμα και τον πέρασε στην ιστορία ως τον αιώνα των επαναστάσεων.
(Σ.Σ: ναι ρε, ανεξίτηλο. Κι ας προσπαθούν τόσα χρόνια με μπλάνκο και χλωρίνη γκόρμπι, γέλτσιν, αστοί και σία να σβήσουν το πέρασμά του. Λες και ήταν λεκές στην ομαλή και άσπιλη αστική εξέλιξη της ιστορίας. Που για να συνεχίσει να εξελίσσεται πρέπει να τη γεμίσουμε με τέτοιους, όμοιους λεκέδες, αν δε θέλουμε να γυρίσουμε στη βαρβαρότητα. Και να αφήσουμε οριστικά πίσω ιστορίες περί κάθαρσης και αγρίων. Ας είναι ξεκάθαρο αυτό).
Δυο ιδεολογίες με εκατομμύρια πιστούς ανά τον κόσμο, έτοιμους για κάθε είδος πάλης. Ταξικής, ιδεολογικής, ακόμα και τζιχάντ με κοντόξυλα αν οξυνθεί η κατάσταση.
Ο δικός μας κόσμος βέβαια, μετά το 90 φυλλορρόησε μαζικά κι αποστρατεύτηκε στον καναπέ του. Ενώ αυτοί άρχισαν να αυξάνονται και να πληθύνονται σαν ψωμιά και ψάρια σε σικέ θαύμα.
Το πράγμα λειτουργεί όπως τα συγκοινωνούντα δοχεία. Ό,τι χάνει το ένα μαγαζί, πηγαίνει στο άλλο. Κι είναι λογικό να συμβαίνει αυτό.
Το δικό τους μαγαζί βασίζεται στην απελπισία και τη μετά θάνατον δικαίωση. Το δικό μας στην ελπίδα για αλλαγή εδώ και τώρα, αλλά σε λιγότερο πασοκ εκδοχή.
Η θρησκεία κυριαρχεί σε περιόδους ανορθολογισμού. Ο κομμουνισμός είναι ο θρίαμβος του συνειδητού που γίνεται (επίγεια) πράξη.
Ποια είναι λοιπόν η σχέση μεταξύ των δύο;
Σύμπλεξη, τάυτιση, διάζευξη ή παράλληλη συνύπαρξη (ου μην και ειρηνική); Με άλλα λόγια τι μπαίνει ανάμεσα στα δύο; Συμπλεκτικό "και", το ίσον της αριθμητικής (=), το διαζευκτικό "ή", ή απλώς κόμμα; (σ.σ: ένα είναι το κόμμα).
Θα ρωτήσω τη λιάνα σε καμιά εκδήλωση να πάρω γραμμή...
Ο πολύς κόσμος κάνει χοντροκομμένες συνδέσεις τύπου φάντης με ρετσινόλαδο. Ας δούμε ένα ποτ πουρί με τις πλέον συνηθισμένες.
Ο χριστός ήταν ο πρώτος κομμουνιστής.
Η θεωρία αυτή θα βόλευε αν ψάχναμε για χριστιανική πελατεία. Έλα όμως που οι σοβιετικοί επιστήμονες αμφισβητούν την ύπαρξη του ιησού!
Προσέξτε: δε μιλάνε για μη ύπαρξη χριστού, υιού του θεού κτλ που αυτονόητα δε στέκουν. Αμφισβητούν την ύπαρξη του ιησού ως ιστορική προσωπικότητα.
Και μάλλον έχουν δίκιο.
Οι γνήσιοι (sic) κομμουνιστές πρέπει να ζουν ασκητικά. Να μην είναι πλούσιοι και να μοιράζουν τα υπάρχοντά τους. Αλλιώς δεν είναι συνεπείς στα ιδανικά τους.
Αυτό μου θυμίζει συνειρμικά την ιστορία με τον σύζυγο της κρούπσκαγια που ταξίδευε πάντα πρώτη θέση στο τρένο. Όταν τον ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό, απάντησε ότι στόχος των μπολσεβίκων ήταν να καταργήσουν την τρίτη θέση, όχι την πρώτη.
Ο πειρασμός να σχολιάσω είναι σα μήλο του αδάμ. Γιατί κι η τρίτη θέση να καταργηθεί, παραμένει η δεύτερη. Κι είναι μεγάλο θέμα τι γίνεται όσο η πρώτη θέση αδυνατεί να τους χωρέσει όλους και πώς το αντιμετώπισαν στη σοβιετία.
Θα αγνοήσω όμως τον όφη τον κολοβό και θα περιοριστώ να πω ότι ο γκεβάρα πχ, αν και υπουργός βιομηχανίας, αρνούνταν να δεχτεί τέτοια προνόμια και διακρίσεις για το πρόσωπό του. Και στα τρένα της κούβας (αν τους περίσσευε πετρέλαιο να τα κινούν, γιατί τότε δεν υπήρχε και τσάβες να δίνει τζάμπα τη βενζίνη) θα ταξίδευε τρίτη θέση μαζί με το λαό για να δίνει το παράδειγμα.
Οι κομμουνιστές κι οι παπάδες αφήνουν μαλλιά και μούσια.
Αυτό θα το διηγηθώ σε πρώτο πρόσωπο γιατί έχω προσωπική εμπειρία.
Αφήνεις μούσι για να γίνεις παπάς;
Μέχρι να αφήσω (και) το μαλλί να μακρύνει αντιμετώπιζα συχνά τέτοιες ηλίθιες ερωτήσεις στις οποίες δεν απαντούσα πάντα με ψυχραιμία. Ειδικά αν ο άλλος έκανε πλάκα (το τι γέλια κάναμε κάθε φορά...) και πίστευε ότι μου την έλεγε.
Σε δεύτερη σκέψη πάντως, η ανεργία θερίζει, οι παπάδες καλοπερνάνε (παίρνοντας στην χειρότερη σίγουρο μισθό από το δημόσιο) κι εγώ θα μπορούσα να το 'χα δει καλύτερα.
Στο κάτω-κάτω το σινάφι μου ούτε πιο ηθικό είναι, ούτε κερδίζει σε χρήμα αυτό που χάνει σε αξιοπρέπεια (εξαιρούνται οι εξαιρέσεις).
Ο κομμουνισμός και ο χριστιανισμός κηρύσσουν κοινοκτημοσύνη και κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι η πίστη κι η ιδεολογία των φτωχών.
Καταρχήν ο κομμουνσιμός δεν κηρύσσει εξ αποκαλύψεως. Είναι η φυσική ροή των πραγμάτων.
Ούτε αρκείται στο κήρυγμα. Απαιτεί προσωπική συμμετοχή.
Την οποία υποτίθεται ότι στον χριστιανισμό την έφερε ο προτεσταντισμός, αλλά με τελείως διαφορετικό πλαίσιο και περιεχόμενο.
Στην πραγματικότητα, παρά την κάποιας μορφής κοινοκτημοσύνη στις πρωτόγονες χριστιανικές κοινότητες, ο χριστιανισμός ουδέποτε αμφισβήτησε το θεσμό της ιδιοκτησίας. Στηλίτευσε μόνο τον υπέρμετρο πλούτο και τις κοινωνικές ανισότητες. Για αυτό και η φιλανθρωπία κατέχει υψηλή θέση στο αξιακό του σύστημα.
Με άλλα λόγια, ενώ ο χριστιανισμός ήταν πράγματι (αρχικά) η θρησκεία των φτωχών και καταφρονεμένων, των κολασμένων της γης, στην ουσία ήταν κάτι σαν ρεφορμισμός της εποχής.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπήρχε η δυνατότητα για διαφορετική (κομμουνιστική) διέξοδο σε εκείνα τα χρόνια.
Όπως και να 'χει, τέτοιου είδους συνδέσεις είναι επικίνδυνες και παραπλανητικές. Και στην ουσία τους λαϊκίστικες, όχι λαϊκές.
Όταν δεν είναι συνειδητά πρόστυχες, είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελείς.
Κι όμως υπάρχουν βαθύτερες ομοιότητες του κομμουνισμού με τη θρησκεία. Μια σειρά σατανικές συμπτώσεις που και κολασμένους (της γης) κολάζουν.
Αυτές ακριβώς θα εξετάσουμε στα σημειώματα που θα ακολουθήσουν...
(Συνεχίζεται...)
Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2008
Κάποιο άγαλμα που με είδε
Η γεωργία ανήκει στο είδος της μπανανίας χωρίς δείγμα μπανάνας, το οποίο κατά την τελευταία 20ετία της νέας τάξης πραγμάτων ευδοκιμεί πια και στην ευρώπη. Διατυπώνοντάς το επιστημονικά θα την χαρακτηρίζαμε προτεκτορατική δημοκρατία, το τελευταίο σκαλοπάτι πριν την προσάρτηση και την ανυπαρξία.
Όπως μαθαίνουμε από το σημερινό ριζοσπάστη, οι γεωργιανές αρχές ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να ξηλώσουν άγαλμα του πατερούλη των λαών και να μετατρέψουν το πατρικό του -που λειτουργεί ως μουσείο- σε μουσείο κατοχής της γεωργίας από τη ρωσία. Όλα αυτά με θέατρο των εξελίξεων την πόλη-γενέτειρα του στάλιν γκόρι, που μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι είναι το παλιό ηρωικό στάλινγκραντ (αλλά δεν).
Σε πρώτη ανάγνωση το συμπέρασμα είναι εύκολο κι αναμφισβήτητο. Καραμπινάτος αντικομμουνισμός-αντισοβιετισμός. Και ειδικά ενάντια στην σοσιαλιστική οικοδόμηση επί Στάλιν, όπως σπεύδει να σημειώσει ο ριζοσπάστης.
Σε κάθε περίπτωση αυτό που ξενίζει είναι ότι οι γεωργιανοί αποφάσισαν να αποκαθηλώσουν ένα πατριωτάκι τους. Ο οποίος όμως συνδέθηκε με τη θρυλική σαβιέτσκι σαγιούζ. Κι η τελευταία για τους γεωργιανούς είναι άρρηκτα συνδεμένη με τη μαμά ρωσία.
Αν λοιπόν ο αντικομμουνισμός δικαιολογεί την αποκαθήλωση, το αντιρωσικό μένος είναι το -απαραίτητο- κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ. Κι έτσι περνάμε στη δεύτερη ανάγνωση που κολλάει και με τα γεγονότα και την υπάρχουσα συγκυρία.
Στην ανακοίνωση του ενιαίου κκ γεωργίας -που πιάνει και το μεγαλύτερο μέρος του ρεπορτάζ- διαβάζουμε μεταξύ άλλων ότι η σημερινή εξουσία ξεκίνησε την αιματηρή επίθεση στη Νότια Οσετία, ως αποτέλεσμα της οποίας ήταν ο θάνατος και η αναπηρία χιλιάδων ανθρώπων, οσέτιας, γεωργιανής, ρωσικής και άλλων εθνοτήτων. Η ρωσία του πούτιν απουσιάζει από το εδώλιο, έστω ως απλή αναφορά. Στη συνέχεια μάλιστα η ανακοίνωση κάνει λόγω για τρομοκράτηση της αντίθετης γνώμης και των πολιτικών αντιπάλων, ιδιαίτερα εκείνων που τάσσονται υπέρ της άμεσης αλλαγής του καθεστώτος, υπέρ της αποκατάστασης της λαϊκής εξουσίας, της φιλίας με τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Πέρα από τις φιλοσοβιετικές σάλτσες η δεύτερη ανάγνωση που επισημάναμε και πριν είναι κάτι παραπάνω από φανερή. Το γεωργιανό κκ -όπως κι άλλα κκ στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες- λειτουργεί περίπου όπως το ρωσικό κόμμα στην ελλάδα του όθωνα και του κωλέττη!
Εκτός από το σημείο περί φιλίας με την -κατά τα άλλα ιμπεριαλιστική- ρωσική ομοσπονδία ξεχωρίζουν κι οι χαρακτηρισμοί προς το υπάρχον γεωργιανό καθεστώς.
Υπάρχουν κατεξοχήν πολιτικού χαρακτήρα όπως το νεοφασίστες σακαασβίλιοι (sic!), αλλά κι άλλοι όπως το ψυχικά ανισόρροπος πρόεδρος, το οποίο από επίπεδο κι από ουσία μου θύμισαν τις βαθιές πολιτικές αναλύσεις για τον ηλίθιο και παράφρονα πολεμοχαρή τζορτζ μπους.
Δεν είναι όμως το μόνο άγαλμα που θα μας απασχολήσει.
Γιατί στο ίδιο φύλλο στην ίδια σελίδα, δεσπόζει και η είδηση για την τοποθέτηση μνημείου στη ρωσική πρωτεύουσα στη μνήμη του Κοσύγκιν!!
Ο αλεξέι νικολάγεβιτς ήτο μέγα καμάρι της μπρεσνιεφικής γραφειοκρατίας διατελώντας και πρωθυπουργός της ΕΣΣΔ επί 16 συναπτά έτη.
Επί τη ευκαιρία όποιος γνωρίζει τι ρόλο μπορεί να βαρούσε ένας πρωθυπουργός στη σοβιετία, τον τρόπο εκλογής, τις αρμοδιότητες και τη σκοπιμότητα ύπαρξής του, παρακαλείται να συνεισφέρει καθ' οιονδήποτε τρόπο δύναται και νομίζει.
Φυσικά οι περισσότεροι γνωρίζουμε τον κοσύγκιν από την ομώνυμη οικονομική μεταρρύθμιση που πήρε το όνομά του (εν παρόδω, ακόμα ψάχνω τη -μάλλον ανύπαρκτη- σχέση ανάμεσα στον ηρωικό σταλινικό βιάτσεσλαβ μολότοφ και τις μολότοφ για τις οποίες πρόσφατα διάβασα τη χρήσιμη διευκρίνιση ότι είναι εμπρηστικοί κι όχι εκρηκτικοί μηχανισμοί -με άλλα λόγια δεν είναι βόμβες).
Η ουσία είναι λίγο-πολύ γνωστή.
Η μεταρρύθμιση αυτή εισήγαγε το κριτήριο του κέρδους κι έτσι αντί για εμβάθυνση και ενίσχυση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού είχαμε γκρέμισμα και παλινόρθωση.
Πάμε όμως να σχολιάσουμε και μερικές καλτ λεπτομέρειες.
-Αρχικά από το ριζοσπάστη ο οποίος ξέθαψε από το τρομερό του αρχείο την φωτογραφία που βλέπετε στην κορυφή και τη συνοδεύει με τη θανατηφόρα λεζάντα:
Κοσίγκιν και Γκορμπατσόφ τσουγκρίζουν εις υγείαν... της αγοράς
Πεθαίνω...
Μαθαίνουμε ακόμα ότι στα αποκαλυπτήρια του μνημείου παραβρέθηκαν τρεις πρώην πρωθυπουργοί της καπιταλιστικής ρωσίας καθώς κι ο τελευταίος πρωθυπουργός της ΕΣΣΔ Ν. Ριζκόβ (που ας μου εξηγήσει κάποιος τι ρόλο μπορεί να βαρούσε στη σοβιετία κι από εμένα μετά ό,τι θέλει).
Άπαντες χαρακτήρισαν τον αλεξέι νικολάγεβιτς δάσκαλό τους!
Κι όπως λέει ο θυμόσοφος σαν φλωράκης λαός, με όποιον δάσκαλο καθίσεις...
Το ειδησεογραφικό πρακτορείο Vesti όμως έγραψε καλτ ιστορία αναφέροντάς τον ως τον σοβιετικό Ντενγκ Σιάο Πινγκ...
Την χαριστική βολή μας τη δίνει ο γκενάντι ζιουγκάνοφ πρόεδρος της κε του κουκουρούκου (τη θέση του γγ πότε την καταργήσαμε;) ο οποίος σε δηλώσεις του σημείωσε ότι την εποχή κοσύγκιν "άρχισε η ανάπτυξη των περιοχών που μας δίνουν το φυσικό αέριο. Αυτής της αγελάδας που μέχρι και σήμερα ταΐζει τη χώρα".
Πες τα γκενάντι χρυσόστομε!
Γιατί εμείς οι μπρεσνιεφικοί πρωθυπουργοί είχαμε να επιδείξουμε έργο μεγαλύτερο κι από αυτό του σημίτη. Για αυτό θα μας ψήφιζε ο λαός, άμα κάναμε εκλογές...
Κατόπιν αυτής της δήλωσης υπεράσπισης του σοσιαλισμού και του αλεξέι κοσίγκιν που γνωρίσαμε, ο γεγκόρ λιγκατσόφ κι εγώ μπορούμε να πεθάνουμε ήσυχοι και δικαιωμένοι.
Και τι να μας πει ο τιούλκιν του κεκρ με τα ήξεις-αφήξεις του στη δήλωσή του από κάτω. Τι να προλάβει να συμμαζέψει μέσα σε μια παράγραφο δηλαδή;
Εδώ εμείς έχουμε να επιδείξουμε κοτζάμ αγελάδα που ταΐζει όλη τη χώρα (κι ουχί την αστική της τάξη) με γάλα θρεπτικό και πλούσιο σε λιπαρά απ' το τσέρνομπιλ.
Αυτός τι αντίστοιχο έχει να επιδείξει;
Τα υπόλοιπα σε μορφή τηλεγραφήματος:
-Τελικά τα μ-λ είχαν δίκιο; Λέω μήπως...
-Πόσο μ-λ είμαστε κατά βάθος; Ειδικά στη βάση.
-Ο γκορμπατσόφ ήταν φίδι κολοβό κι ο χρουτσόφ οχιά διμούτσουνη και ιδεολογικός πατέρας του γκόρμπι. Αλλά ο κοσύγκιν μεταρρύθμισε το 65. Δηλ ένα χρόνο αφού εκθρόνισαν το νικήτα, πριν καλά-καλά προλάβει να κρυώσει η καρέκλα του και πάρει τη θέρμη των οπισθίων του λεονίντ ιλίτς.
Τότε ο μπρέζνιεφ γιατί έριξε τον χρουτσόφ;
Κι ο γκόρμπι γιατί τα έχωνε για τη μπρεσνιεφική στασιμότητα;
-Από πού κι ως πού στέκει η άποψη (των αναθεωρητών βασικά) ότι επί μπρέζνιεφ είχαμε σταλινική παλινόρθωση;
-Τις αποφάσεις του 20ού συνεδρίου τελικά τις έχουμε καταδικάσει επισήμως ή όχι; Τα γεγονότα της τασκένδης;
Κάτι μου λέει ότι ούτε αυτή την κυριακή θα βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματά μας. Ίσως σε επόμενο επεισόδιο...
Υστερόγραφο αντί ηθικού διδάγματος: ο πούτιν παίζει γερά το χαρτί του ρώσικου πατριωτισμού. Αλλά είτε του αρέσει είτε όχι αυτό έχει μέσα και τις σοβιετικές φιγούρες. Ο στάλιν είναι ο βαλές που τα κόβει όλα. Και για τη ντάμα-μπάμπουσκα, πρώτο φαβορί οι μπουκ δίνουν την κρούπσκαγια.
Αυτός καλά το παίζει, το θέμα είναι να μη ξεγελιόμαστε και μπερδευτούμε οι απ' έξω. Αλλά όταν βλέπεις σοβιετικά αγάλματα και μνημεία να γκρεμίζονται σε πνίγει το συναίσθημα και θολώνεις. Κι όσο υλιστής και να είσαι και να μη δίνεις σημασία σε κάτι τέτοια, σε πιάνει το πατριωτικό και φωνάζεις ολόψυχα: κάτω τα χέρια από το μαυσωλείο ρε.
Η δικτατορία των υγρών
Στην αρχαιότητα οι πρώτοι φιλόσοφοι προσπαθούσαν να βρουν ποιο είναι το στοιχείο το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της ύπαρξης του κόσμου κι από το οποίο προήλθαν κι όλα τα υπόλοιπα. Κάποιοι έλεγαν το νερό, κάποιοι ο αέρας, άλλοι η φωτιά και πάει λέγοντας.
Στο μεσαίωνα τέτοιες ανησυχίες τις είχαν λυμένες -ου μην και ληγμένες. Ο θεός ήταν ο κύρης του σπιτιού, το κέντρο κι ο δημιουργός των πάντων κι αυτό δε σήκωνε πολλή κριτική κι αμφισβήτηση. Υπήρχε ιερά εξέταση κι αυστηρή κομματική πειθαρχία.
Αρκετά χρόνια αργότερα σε ένα παιδικό-αμερικανιά των παιδικών μου χρόνων, κάποιοι εμπνευσμένοι ίσως από τη σχετική συζήτηση, έχωσαν μέσα και την καρδιά κι έφτιαξαν τον κάπτεν πλάνετ.
Εδώ θα μας απασχολήσει η υδροκεντρική θεωρία.
Ο ιπποκράτης της αρχαιότητας (κομμουνιστές γιατροί που ξέρω μου λένε ότι ήταν όντως πρωτοπόρος για την εποχή του και περιμένω επιβεβαίωση από τη ναντέζντα κονσταντίνοβα) επηρεασμένος σαφώς από αυτήν [τη θεωρία] έκανε λόγο για τους τέσσερις χυμούς του ανθρώπινου οργανισμού που καθορίζουν τη ζωή του.
Σκεφτόμουν ποιοι ακριβώς μπορεί να είναι αυτοί οι χυμοί και κατέληξα στα εξής συμπεράσματα: αίμα, σπέρμα (που κάνουν και ωραιότατη ομοιοκαταληξία στο αχ ευρώπη του πανούση και στα δελτία ειδήσεων) κι ο αντίστοιχος χυμός των γυναικών, δάκρυα και ιδρώτας που είναι κι από τα πιο παρεξηγημένα.
Εγώ πάλι θεωρώ βαθιά ανθρώπινη τη μυρωδιά του και τον έχω συνδυάσει με παιχνίδι, καλοκαίρι και έρωτα, δηλ όλες τις στιγμές ευτυχίας στη ζωή μου.
Εντάξει κάποιοι μπορεί να τον συνδέουν πχ με μια ψυχοβγάλτρα ανηφόρα ή με στρίμωγμα στο αστικό. Αλλά ας μη γινόμαστε πεζοί.
Οι προσεκτικοί αναγνώστες θα παρατήρησαν ότι οι τέσσερις χυμοί θυμίζουν αρκετά ένα γνωστό σουξεδάκι του ρουβά με τη διαφορά ότι ο σάκις είναι πιο μέινστριμ (μόλις πρόσφατα κατάφερα να καταλάβω τι σημαίνει τελικά ο όρος) και για αυτό λογοκρίθηκε το σπέρμα για να μη σοκαριστούν οι ρουβίτσες.
Αν δεν είχε λογοκριθεί είχε όλα τα φόντα για εθνικός ύμνος. Τώρα απλώς έμεινε ανολοκλήρωτο όπως όλα τα μεγάλα έργα (εντάξει, λέμε και καμιά... για να περνάει η ώρα. Το ίδιο παιχνίδι παίζεται και με τσιτάτα).
Ο ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από 70% νερό κατ' εικόνα και ομοίωσι του πλανήτη μας. Έτσι εξηγείται και το ρευστό και ευμετάβλητο του χαρακτήρα μας και της συμπεριφοράς μας.
Υπάρχει κι η θεωρία ότι για τα άτομα μεγάλου κυβισμού -ο γράφων καλή ώρα- η αναλογία είναι αντίστροφη: 70% λίπος και 30% νερό.
Τα βασικά μας υγρά βρίσκονται στον εγκέφαλο που πρέπει να αιματώνεται ανελλιπώς για να λειτουργεί καλά. Με την ηλίθια ζωή που κάνουμε όμως τα υγρά συνήθως πήζουν και τα μυαλά μας καταλήγουν ζελές και μαρμελάδα.
Έτσι σταματάμε να σκεφτόμαστε και γλιτώνουμε κι από το άγχος.
Ο εγκέφαλος είναι και το σημείο στο οποίο βρίσκει εφαρμογή η θεωρία που αναπτύξαμε πιο πάνω περί πλαδαρότητας, με το λίπος να συγκεντρώνει σταλινικά ποσοστά (sic στο τετράγωνο και στον κύβο μαζί).
Πολύς κόσμος προσπαθεί να χάσει αυτό το λίπος με καύσεις μέσω διαδικτύου. Το μόνο που καταφέρνει όμως είναι να καίγεται μπροστά στον υπολογιστή με τις ώρες.
Στον οργανισμό μας λειτουργεί τέλεια και η αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων. Ό,τι υγρό χάνει ο εγκέφαλος συνήθως το κερδίζουν τα γεννητικά όργανα. Το κάτω κεφάλι που λένε κι αλλιώς για τους άνδρες.
Τη μπάλα τη χάσαμε μάλλον όταν το πράγμα άρχισε να μπαίνει αντιπαραθετικά. 'Η από τη στιγμή που τα κάτω όργανα άρχισαν να αναπληρώνουν το πάνω και τα υγρά του.
Αν και επ' αυτού δεν υπάρχει γενική συμφωνία. Ούτε για το αν αποτελεί όντως πρόβλημα, ούτε για το αν το σεξ είναι άλλο πράγμα από τον έρωτα. Που εγώ μια φορά λέω ότι είναι.
Όμως, η ιδεολογική ηγεμονία των υγρών (για να πιάσουμε και το ευρύτερο γκραμσιανό κοινό) δε σταματά εκεί.
Ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος παραδείγματα και η δικτατορία του αλκοόλ είναι ίσως το πλέον χαρακτηριστικό.
Το αλκοόλ χρειάζεται για να κάνεις περίπου τα πάντα.
Η παρέα πίνει για να ξεχάσει, να πάνε τα φαρμάκια κάτω, να ευθυμήσει, να έρθει πιο κοντά, να χορέψει, να διασκεδάσει. Όλα αυτά είναι πολύ ωραία, αλλά γιατί χρειάζεται το αλκοόλ για να τα πετύχεις;
Κι αν το ποτό είναι μέσο φυγής κι εκτόνωσης σε τι διαφέρει από τα ναρκωτικά; Μιλάω από άποψη κοινωνικής λειτουργίας, όχι ιατρικά.
Πέρα από τους εξ αίματος και εξ αγχιστείας δεσμούς (σ.σ και μέχρι πρότινος τους ακατάλυτους δεσμούς φιλίας μεταξύ των σοσιαλιστικών κρατών και των λαών τους) υπάρχουν κι οι δεσμοί εξ αλκοόλης που δημιουργούνται σε κατάσταση μέθης.
Πρόσφατα πήγα με ένα μπουκάλι ούζο σε ένα πάρτι όπου τους τελείωναν τα ποτά. Η αυθόρμητη προσφώνηση όσων με είδαν ήταν:
"Ωωω! Αδερφός...".
Οι δεσμοί εξ αλκοόλης βοηθούν καταλυτικά για να δημιουργηθούν και τα άλλα δύο είδη.
Πρέπει να κεράσεις ποτό για να κάνεις γνωριμία, να πιεις για να πάρεις θάρρος να την πέσεις στην κοπελιά, να πιει κι αυτή για να έχει λιγότερες αντιστάσεις και να ενδώσει. Με δυο λόγια να πιουν κι οι δυο για να απελευθερωθούν και να αποδώσουν στην τελική πράξη, που ίσως φέρει και τα άλλα δύο είδη δεσμών (αν έχουν πιει αρκετά για να ξεχάσουν την προφύλαξη).
Αν πάλι δεν κάτσει τίποτα από όλα αυτά, πάλι στο ποτό θα καταλήξουν. Είτε για να ξεχάσουν είτε για να πάρουν τον κύκλο από την αρχή.
Αντίστοιχο καθεστώς δικτατορίας έχει επιβάλει κι ο καφές στις διάφορες μορφές του. Βρες ένα άτομο που δεν έχει πιει καφέ μες στη μέρα κι έχεις μπροστά σου τον ορισμό της πρέζας και του σύνδρομου στέρησης.
Κομβικό ζήτημα είναι αν αυτά τα είδη είναι παρακλάδια της δικτατορίας της αστικής τάξης, ή απλώς συνυπάρχουν παράλληλα χωρίς να συνδέονται. Και σε ένα δεύτερο επίπεδο αν αποτελούν πραγματικές βασικές ανάγκες του ανθρώπου που θα παραμείνουν και στον κομμουνισμό, ή απλές εξαρτήσεις που θα εξαλειφθούν.
Πέραν αυτών όμως το νερό είναι το στοιχείο της διαλεκτικής.
Είναι αυτό που έμαθε στον ηράκλειτο ότι τα πάντα ρει. Κι ότι δε γίνεται να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι. Ο ηράκλειτος ήταν κάτι σαν πατέρας της διαλεκτικής (αν και τα πρώτα ψήγματά της έχουν σχέση απλής συνωνυμίας με αυτό που εννοούμε τώρα με τον όρο διαλεκτική) και τα "υγρά" παραδείγματά του μόνο τυχαία δεν είναι.
Το νερό τέλος είναι το στοιχείο του κομμουνισμού!
Μες στο νερό δεν υπάρχουν ελαττώματα.
Δεν υπάρχουν χοντροί και δυσκίνητοι. Οι φελλοί επιπλέουν. Και τα μωρά ξέρουν να κολυμπάν καλύτερα από τους μεγάλους. Γιατί δεν πρόλαβαν να ξεχάσουν τη φύση τους και να μαγαριστούν από τον έξω κόσμο.
Μες στο νερό όλοι είναι ίσοι. Όλοι γίνονται καλύτεροι άνθρωποι. Όπως στον κομμουνισμό.
Γραμμώνουν το σώμα τους, μαυρίζουν από τον ήλιο, γίνεται μπάσα η φωνή τους και κάνουν μπούκλες τα μαλλιά τους.
Το νερό είναι η φύση του ανθρώπου.
Μαριόλα θάλασσα που λέει κι ο ποιητής.
Κι ίσως να μην είναι τυχαία η ύπαρξη τόσων κόκκινων νησιών, ή νησιών της επανάστασης. Κούβα, ικαρία, λέσβος, κύπρος (λέμε και κανά... τσιτάτο να περνάει η ώρα). Κι ο μαρξ περίμενε από την αγγλία να ξεκινήσει η επανάσταση (για τελείως διαφορετικούς λόγους βέβαια).
Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμα. Αλλά δεν θα άλλαζε σε τίποτα το αρχικό συμπέρασμα.
Τα υγρά κυβερνούν τον κόσμο (με επικεφαλής την κόκα κόλα επί του παρόντος κι όχι την στολίτσναγια όπως ελπίζαμε). Κι εμείς καλούμαστε να γευτούμε ολόπλευρα όλους τους χυμούς της ζωής μας, όπως έλεγε ο καλός μαρξιστής και καλύτερος άνθρωπος ραφαηλίδης.
Το μεγάλο ερώτημα είναι ως πότε -παληκάρια- θα τη βγάζουμε με συντηρητικά κι ανθρακικό. Ως πότε θα "βολευόμαστε" με ψεύτικα νέκταρ και προσομοιώσεις της ζωής και των χυμών της;
Γιατί τα (κατα)πίνουμε όλα αυτά;
Πότε θα πάψουμε να χαιρόμαστε που κάνουμε μπουρμπουλήθρες αντί να πιούμε από το ποτήρι της ζωής;
Γιατί η ζωή είναι ένα ποτήρι κρασί κι αλίμονο στον που δε μέθυσε...
Στο μεσαίωνα τέτοιες ανησυχίες τις είχαν λυμένες -ου μην και ληγμένες. Ο θεός ήταν ο κύρης του σπιτιού, το κέντρο κι ο δημιουργός των πάντων κι αυτό δε σήκωνε πολλή κριτική κι αμφισβήτηση. Υπήρχε ιερά εξέταση κι αυστηρή κομματική πειθαρχία.
Αρκετά χρόνια αργότερα σε ένα παιδικό-αμερικανιά των παιδικών μου χρόνων, κάποιοι εμπνευσμένοι ίσως από τη σχετική συζήτηση, έχωσαν μέσα και την καρδιά κι έφτιαξαν τον κάπτεν πλάνετ.
Εδώ θα μας απασχολήσει η υδροκεντρική θεωρία.
Ο ιπποκράτης της αρχαιότητας (κομμουνιστές γιατροί που ξέρω μου λένε ότι ήταν όντως πρωτοπόρος για την εποχή του και περιμένω επιβεβαίωση από τη ναντέζντα κονσταντίνοβα) επηρεασμένος σαφώς από αυτήν [τη θεωρία] έκανε λόγο για τους τέσσερις χυμούς του ανθρώπινου οργανισμού που καθορίζουν τη ζωή του.
Σκεφτόμουν ποιοι ακριβώς μπορεί να είναι αυτοί οι χυμοί και κατέληξα στα εξής συμπεράσματα: αίμα, σπέρμα (που κάνουν και ωραιότατη ομοιοκαταληξία στο αχ ευρώπη του πανούση και στα δελτία ειδήσεων) κι ο αντίστοιχος χυμός των γυναικών, δάκρυα και ιδρώτας που είναι κι από τα πιο παρεξηγημένα.
Εγώ πάλι θεωρώ βαθιά ανθρώπινη τη μυρωδιά του και τον έχω συνδυάσει με παιχνίδι, καλοκαίρι και έρωτα, δηλ όλες τις στιγμές ευτυχίας στη ζωή μου.
Εντάξει κάποιοι μπορεί να τον συνδέουν πχ με μια ψυχοβγάλτρα ανηφόρα ή με στρίμωγμα στο αστικό. Αλλά ας μη γινόμαστε πεζοί.
Οι προσεκτικοί αναγνώστες θα παρατήρησαν ότι οι τέσσερις χυμοί θυμίζουν αρκετά ένα γνωστό σουξεδάκι του ρουβά με τη διαφορά ότι ο σάκις είναι πιο μέινστριμ (μόλις πρόσφατα κατάφερα να καταλάβω τι σημαίνει τελικά ο όρος) και για αυτό λογοκρίθηκε το σπέρμα για να μη σοκαριστούν οι ρουβίτσες.
Αν δεν είχε λογοκριθεί είχε όλα τα φόντα για εθνικός ύμνος. Τώρα απλώς έμεινε ανολοκλήρωτο όπως όλα τα μεγάλα έργα (εντάξει, λέμε και καμιά... για να περνάει η ώρα. Το ίδιο παιχνίδι παίζεται και με τσιτάτα).
Ο ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από 70% νερό κατ' εικόνα και ομοίωσι του πλανήτη μας. Έτσι εξηγείται και το ρευστό και ευμετάβλητο του χαρακτήρα μας και της συμπεριφοράς μας.
Υπάρχει κι η θεωρία ότι για τα άτομα μεγάλου κυβισμού -ο γράφων καλή ώρα- η αναλογία είναι αντίστροφη: 70% λίπος και 30% νερό.
Τα βασικά μας υγρά βρίσκονται στον εγκέφαλο που πρέπει να αιματώνεται ανελλιπώς για να λειτουργεί καλά. Με την ηλίθια ζωή που κάνουμε όμως τα υγρά συνήθως πήζουν και τα μυαλά μας καταλήγουν ζελές και μαρμελάδα.
Έτσι σταματάμε να σκεφτόμαστε και γλιτώνουμε κι από το άγχος.
Ο εγκέφαλος είναι και το σημείο στο οποίο βρίσκει εφαρμογή η θεωρία που αναπτύξαμε πιο πάνω περί πλαδαρότητας, με το λίπος να συγκεντρώνει σταλινικά ποσοστά (sic στο τετράγωνο και στον κύβο μαζί).
Πολύς κόσμος προσπαθεί να χάσει αυτό το λίπος με καύσεις μέσω διαδικτύου. Το μόνο που καταφέρνει όμως είναι να καίγεται μπροστά στον υπολογιστή με τις ώρες.
Στον οργανισμό μας λειτουργεί τέλεια και η αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων. Ό,τι υγρό χάνει ο εγκέφαλος συνήθως το κερδίζουν τα γεννητικά όργανα. Το κάτω κεφάλι που λένε κι αλλιώς για τους άνδρες.
Τη μπάλα τη χάσαμε μάλλον όταν το πράγμα άρχισε να μπαίνει αντιπαραθετικά. 'Η από τη στιγμή που τα κάτω όργανα άρχισαν να αναπληρώνουν το πάνω και τα υγρά του.
Αν και επ' αυτού δεν υπάρχει γενική συμφωνία. Ούτε για το αν αποτελεί όντως πρόβλημα, ούτε για το αν το σεξ είναι άλλο πράγμα από τον έρωτα. Που εγώ μια φορά λέω ότι είναι.
Όμως, η ιδεολογική ηγεμονία των υγρών (για να πιάσουμε και το ευρύτερο γκραμσιανό κοινό) δε σταματά εκεί.
Ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος παραδείγματα και η δικτατορία του αλκοόλ είναι ίσως το πλέον χαρακτηριστικό.
Το αλκοόλ χρειάζεται για να κάνεις περίπου τα πάντα.
Η παρέα πίνει για να ξεχάσει, να πάνε τα φαρμάκια κάτω, να ευθυμήσει, να έρθει πιο κοντά, να χορέψει, να διασκεδάσει. Όλα αυτά είναι πολύ ωραία, αλλά γιατί χρειάζεται το αλκοόλ για να τα πετύχεις;
Κι αν το ποτό είναι μέσο φυγής κι εκτόνωσης σε τι διαφέρει από τα ναρκωτικά; Μιλάω από άποψη κοινωνικής λειτουργίας, όχι ιατρικά.
Πέρα από τους εξ αίματος και εξ αγχιστείας δεσμούς (σ.σ και μέχρι πρότινος τους ακατάλυτους δεσμούς φιλίας μεταξύ των σοσιαλιστικών κρατών και των λαών τους) υπάρχουν κι οι δεσμοί εξ αλκοόλης που δημιουργούνται σε κατάσταση μέθης.
Πρόσφατα πήγα με ένα μπουκάλι ούζο σε ένα πάρτι όπου τους τελείωναν τα ποτά. Η αυθόρμητη προσφώνηση όσων με είδαν ήταν:
"Ωωω! Αδερφός...".
Οι δεσμοί εξ αλκοόλης βοηθούν καταλυτικά για να δημιουργηθούν και τα άλλα δύο είδη.
Πρέπει να κεράσεις ποτό για να κάνεις γνωριμία, να πιεις για να πάρεις θάρρος να την πέσεις στην κοπελιά, να πιει κι αυτή για να έχει λιγότερες αντιστάσεις και να ενδώσει. Με δυο λόγια να πιουν κι οι δυο για να απελευθερωθούν και να αποδώσουν στην τελική πράξη, που ίσως φέρει και τα άλλα δύο είδη δεσμών (αν έχουν πιει αρκετά για να ξεχάσουν την προφύλαξη).
Αν πάλι δεν κάτσει τίποτα από όλα αυτά, πάλι στο ποτό θα καταλήξουν. Είτε για να ξεχάσουν είτε για να πάρουν τον κύκλο από την αρχή.
Αντίστοιχο καθεστώς δικτατορίας έχει επιβάλει κι ο καφές στις διάφορες μορφές του. Βρες ένα άτομο που δεν έχει πιει καφέ μες στη μέρα κι έχεις μπροστά σου τον ορισμό της πρέζας και του σύνδρομου στέρησης.
Κομβικό ζήτημα είναι αν αυτά τα είδη είναι παρακλάδια της δικτατορίας της αστικής τάξης, ή απλώς συνυπάρχουν παράλληλα χωρίς να συνδέονται. Και σε ένα δεύτερο επίπεδο αν αποτελούν πραγματικές βασικές ανάγκες του ανθρώπου που θα παραμείνουν και στον κομμουνισμό, ή απλές εξαρτήσεις που θα εξαλειφθούν.
Πέραν αυτών όμως το νερό είναι το στοιχείο της διαλεκτικής.
Είναι αυτό που έμαθε στον ηράκλειτο ότι τα πάντα ρει. Κι ότι δε γίνεται να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι. Ο ηράκλειτος ήταν κάτι σαν πατέρας της διαλεκτικής (αν και τα πρώτα ψήγματά της έχουν σχέση απλής συνωνυμίας με αυτό που εννοούμε τώρα με τον όρο διαλεκτική) και τα "υγρά" παραδείγματά του μόνο τυχαία δεν είναι.
Το νερό τέλος είναι το στοιχείο του κομμουνισμού!
Μες στο νερό δεν υπάρχουν ελαττώματα.
Δεν υπάρχουν χοντροί και δυσκίνητοι. Οι φελλοί επιπλέουν. Και τα μωρά ξέρουν να κολυμπάν καλύτερα από τους μεγάλους. Γιατί δεν πρόλαβαν να ξεχάσουν τη φύση τους και να μαγαριστούν από τον έξω κόσμο.
Μες στο νερό όλοι είναι ίσοι. Όλοι γίνονται καλύτεροι άνθρωποι. Όπως στον κομμουνισμό.
Γραμμώνουν το σώμα τους, μαυρίζουν από τον ήλιο, γίνεται μπάσα η φωνή τους και κάνουν μπούκλες τα μαλλιά τους.
Το νερό είναι η φύση του ανθρώπου.
Μαριόλα θάλασσα που λέει κι ο ποιητής.
Κι ίσως να μην είναι τυχαία η ύπαρξη τόσων κόκκινων νησιών, ή νησιών της επανάστασης. Κούβα, ικαρία, λέσβος, κύπρος (λέμε και κανά... τσιτάτο να περνάει η ώρα). Κι ο μαρξ περίμενε από την αγγλία να ξεκινήσει η επανάσταση (για τελείως διαφορετικούς λόγους βέβαια).
Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμα. Αλλά δεν θα άλλαζε σε τίποτα το αρχικό συμπέρασμα.
Τα υγρά κυβερνούν τον κόσμο (με επικεφαλής την κόκα κόλα επί του παρόντος κι όχι την στολίτσναγια όπως ελπίζαμε). Κι εμείς καλούμαστε να γευτούμε ολόπλευρα όλους τους χυμούς της ζωής μας, όπως έλεγε ο καλός μαρξιστής και καλύτερος άνθρωπος ραφαηλίδης.
Το μεγάλο ερώτημα είναι ως πότε -παληκάρια- θα τη βγάζουμε με συντηρητικά κι ανθρακικό. Ως πότε θα "βολευόμαστε" με ψεύτικα νέκταρ και προσομοιώσεις της ζωής και των χυμών της;
Γιατί τα (κατα)πίνουμε όλα αυτά;
Πότε θα πάψουμε να χαιρόμαστε που κάνουμε μπουρμπουλήθρες αντί να πιούμε από το ποτήρι της ζωής;
Γιατί η ζωή είναι ένα ποτήρι κρασί κι αλίμονο στον που δε μέθυσε...
Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2008
Απλά μαθήματα διαλεκτικού φορμαλισμού
Η ευτυχία ενός ανθρώπου κατά βάση συνίσταται σε δύο πράγματα: δημιουργική εργασία και ουσιαστικές, βαθιές ανθρώπινες σχέσεις.
Αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί και με τη μορφή εξίσωσης:
ευτυχία = δημιουργική εργασία+ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις.
Βαδίζουμε έτσι στα χνάρια του μαρξισμού-λενινισμού (ακολουθώντας τα πετραδάκια που μας έχει αφήσει η καθοδήγηση) και του λενινιστικού τρόπου σκέψης που φτάνει στο αποκορύφωμά της με τη διατύπωση μιας σειράς από ακατανίκητες και ανυπέρβλητες διαλεκτικές φόρμουλες που επιβεβαιώνονται και θριαμβεύουν στη ζωή.
Είναι περίφημη πχ η φόρμουλα που είχε διατυπώσει ο βλαντιμίρ ιλίτς για τον κομμουνισμό απευθυνόμενος προς τις σοβιετικές μάζες:
Κομμουνισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο εξηλεκτρισμός της χώρας σε συνδυασμό με τη σοβιετική εξουσία.
Κι αυτό το τσιτάτο με τη σειρά του μπορεί να διατυπωθεί με τη μορφή εξίσωσης για να είναι πλατιά κατανοητό από τις μάζες και να γίνει κατάκτηση της λαϊκής συνείδησης.
Κομμουνισμός = εξηλεκτρισμός+εξουσία των σοβιέτ.
Με αυτή τη φόρμουλα δημιουργούνται νέα δεδομένα, τα οποία οφείλουμε να εκλαϊκεύσουμε.
Λύνοντας την εξίσωση ως προς τον εξηλεκτρισμό βρίσκουμε ότι:
εξηλεκτρισμός = κομμουνισμός-σοβιετική εξουσία.
Τι μας δείχνει σε αυτή τη μορφή της η εξίσωση;
Καταρχάς τον εξηλεκτρισμό ας τον εκλάβουμε με την ευρεία του έννοια ως παραγωγικότητα, η αύξηση της οποίας ήταν πρωταρχικός στόχος για τους σοβιετικούς. Όχι μόνο για να οικοδομήσουν σοσιαλισμό, αλλά και για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Αυτό το πέτυχαν με κραταιό ΚΚ αλλά χωρίς πολλή σοβιετική εξουσία.
Κρατήσαν δηλ το κκσε στην εξουσία, τις ωραίες χρουτσωφικές υποσχέσεις για κομμουνισμό μες στα επόμενα 20 χρόνια, αλλά τα σοβιέτ πήγαν κατά διαόλου. Η πολλή δημοκρατία βλάπτει την παραγωγικότητα και τα ομιλούντα εργαλεία παράγουν περισσότερο υπό μονοπρόσωπη διεύθυνση, όχι όταν σκέφτονται και αποφασίζουν μόνα τους.
Βέβαια αν ο εργάτης δε νιώθει δικό του αυτό που γίνεται, τα ρίχνει όλα μια μούτζα κι αυτό σε βάθος χρόνου ρίχνει και την παραγωγικότητα. Και σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος το ΚΚ από την εξουσία.
Υπάρχουν κι αυτοί που ζητάν το ακριβώς αντίθετο.
Δηλαδή, αντί για κομμουνισμό χωρίς ουσιαστική σοβιετική εξουσία, αυτοί θέλουν σοβιέτ χωρίς κομμουνιστές (κατά το σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους στον ρωσικό εμφύλιο).
Αυτό όμως είναι βαθιά αντιδραστικό και συνάγεται και μαθηματικά κι από την εξίσωση.
Όπου αν: κομμουνισμός = σοβιετ+εξηλεκτρισμός
τότε: σοβιέτ = κομμουνισμός-εξηλεκτρισμός
οπότε: σοβιέτ-κομμουνισμός = -εξηλεκτρισμός.
Στην ουσία δηλαδή μιλάμε για εκπληκτικό πισωγύρισμα και επικράτηση του σκοταδισμού από κάθε άποψη.
Για κάποιους ρομαντικούς βέβαια, το ιδανικό αταξικό στάτους κβο είναι η επιστροφή στη φύση.
Όμως, εκτός του ότι αυτός θα ήταν ένας "κομμουνισμός" βασισμένος στη φτώχεια και πολύ σύντομα θα αναπαράγονταν όλες οι παλιές βρωμιές, εκτός του ότι όλα τα ιδεολογήματα περί πρωτόγονου κομμουνισμού είναι καθαρή ουτοπία, υπάρχει και κάτι άλλο.
Αντιδραστικός στην κυριολεξία είναι αυτός που υπερασπίζεται το παλιό και αρνείται να δεχτεί το καινούριο.
Αν και δυσκολεύομαι να χαρακτηρίσω αντιδραστικούς τους ρομαντικούς και μολονότι η νοσταλγία είναι το αγαπημένο μου ίσως συναίσθημα, ο ορισμός του αντιδραστικού με βρίσκει σε γενικές γραμμές σύμφωνο.
Ο οικολογικός, φιλικός προς το περιβάλλον τρόπος παραγωγής είναι άλλη υπόθεση και σε κάθε περίπτωση στόχος άρρηκτα δεμένος με την κομμουνιστική κοινωνία. Όχι με την ουτοπική επιστροφή σε κάποιο ανύπαρκτο ιδανικό παρελθόν, όπου ο άνθρωπος ζούσε -υποτίθεται- ευτυχισμένος μέσα στη φύση.
Τέλος, αν λύσουμε την εξίσωση ως προς τη σοβιετική εξουσία (= κομμουνισμός-εξηλεκτρισμός), έχουμε μια εικόνα της ιδανικής κοινωνίας του μέλλοντος. Όπου εν πλήρη αφθονία κι ευημερία δε θα μοχθεί κανείς για να αυξήσει την παραγωγικότητα. Αυτό θα είναι κατακτημένο.
Ο καθένας θα κάνει καθημερινή ασχολία το χόμπι και τις ιδιαίτερες κλίσεις του. Και η σοβιετία του μέλλοντος θα είναι απ' άκρη σε άκρη μια απέραντη κομμουνιστική λέσχη συζητήσεων, λαϊκών συνελεύσεων και (αμπελο)φιλοσοφίας. Ειδικά αυτό το τελευταίο ζούμε κι αναπνέουμε να το δούμε στην πράξη.
Επειδή βέβαια αυτό θα θελήσουν όλοι να το κάνουν πράξη πριν την τελική έλευση του κομμουνισμού (που θα έρθει με το τρένο), είναι ένα ζήτημα τι ακριβώς θα γίνει με την οικονομία και την παραγωγικότητα της σοβιετίας στο μεταβατικό διάστημα. Αλλά ως τότε έχουμε μπόλικο καιρό (να κοροϊδεύουμε).
Υστερόγραφα:
-το πόσο δημιουργική μπορεί να είναι η αξιοποίηση τέτοιων τσιτάτων φαίνεται και από το βιβλίο μια άλλη ματιά στο στάλιν, όπου ο μάρτενς βασίζεται στο εν λόγω σύνθημα του λένιν για να φτάσει στο συμπέρασμα ότι ήταν δυνατή η τελική επικράτηση του σοσιαλισμού σε μία χώρα.
Και του κομμουνισμού μη σου πω... (άμα το πάρουμε τοις μετρητοίς αυτό βγαίνει).
-παλιότερα υπήρχε ολόκληρη σειρά με τέτοια απλά μαθήματα. Η ΚΟΑ είχε βγάλει μπροσουρίτσα με απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας που είναι εκ των ων ουκ άνευ σε όλα τα παλιά γραφεία του κόμματος. Ομώνυμο δίσκο είχε βγάλει μέχρι κι ο λουκιανός κηλαηδόνης!
Το προτσές της ιδεολογικής εκλαΐκευσης στα καλύτερά του...
Είναι κάτι παραπάνω από κρίμα που δεν έχει βγει κάτι αντίστοιχο με αναλύσεις πάνω στις λενινιστικές φόρμουλες.
Αν και κάπου στα θρυλικά 80'ς κυκλοφόρησε ένα συλλεκτικό βιβλίο όπου είχε συγκεντρωμένα κατά λήμμα διάφορα λενινιστικά τσιτάτα παρμένα από όλο το φάσμα των απάντων! Πήγαινες ας πούμε στο λήμμα ειρηνική συνύπαρξη και διάλεγες αυτό που σε βόλευε κατά περίπτωση. Κομματάκια των 4-5 σειρών -μικρά κι ευκολομνημόνευτα- αποσπασμένα από λοιπά αχρείαστα συμφραζόμενα. Κατευθείαν στην ουσία.
Το απόλυτο πνευματικό εφόδιο για κάθε ινστρούχτορα νέου τύπου.
-το παραπάνω μάθημα είναι πολύ σοβαρό -ως συνήθως άλλωστε. Αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου - ως συνήθως επίσης.
Για όποιον τα παίρνει τοις μετρητοίς και μένει μόνο σε αυτά, να θυμίσω απλώς μια ρήση του ένγκελς (μακάρι να θυμόμουν και από ποιο έργο ακριβώς) όπου έλεγε ότι: αν το ζήτημα της επανάστασης ήταν τόσο απλό όσο το φαντάζονται κάποιοι, τότε δεν θα ήταν δυσκολότερο από μια εξίσωση πρώτου βαθμού. Στην πραγματικότητα όμως έχουμε να κάνουμε με ανώτερα μαθηματικά...
Αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί και με τη μορφή εξίσωσης:
ευτυχία = δημιουργική εργασία+ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις.
Βαδίζουμε έτσι στα χνάρια του μαρξισμού-λενινισμού (ακολουθώντας τα πετραδάκια που μας έχει αφήσει η καθοδήγηση) και του λενινιστικού τρόπου σκέψης που φτάνει στο αποκορύφωμά της με τη διατύπωση μιας σειράς από ακατανίκητες και ανυπέρβλητες διαλεκτικές φόρμουλες που επιβεβαιώνονται και θριαμβεύουν στη ζωή.
Είναι περίφημη πχ η φόρμουλα που είχε διατυπώσει ο βλαντιμίρ ιλίτς για τον κομμουνισμό απευθυνόμενος προς τις σοβιετικές μάζες:
Κομμουνισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο εξηλεκτρισμός της χώρας σε συνδυασμό με τη σοβιετική εξουσία.
Κι αυτό το τσιτάτο με τη σειρά του μπορεί να διατυπωθεί με τη μορφή εξίσωσης για να είναι πλατιά κατανοητό από τις μάζες και να γίνει κατάκτηση της λαϊκής συνείδησης.
Κομμουνισμός = εξηλεκτρισμός+εξουσία των σοβιέτ.
Με αυτή τη φόρμουλα δημιουργούνται νέα δεδομένα, τα οποία οφείλουμε να εκλαϊκεύσουμε.
Λύνοντας την εξίσωση ως προς τον εξηλεκτρισμό βρίσκουμε ότι:
εξηλεκτρισμός = κομμουνισμός-σοβιετική εξουσία.
Τι μας δείχνει σε αυτή τη μορφή της η εξίσωση;
Καταρχάς τον εξηλεκτρισμό ας τον εκλάβουμε με την ευρεία του έννοια ως παραγωγικότητα, η αύξηση της οποίας ήταν πρωταρχικός στόχος για τους σοβιετικούς. Όχι μόνο για να οικοδομήσουν σοσιαλισμό, αλλά και για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Αυτό το πέτυχαν με κραταιό ΚΚ αλλά χωρίς πολλή σοβιετική εξουσία.
Κρατήσαν δηλ το κκσε στην εξουσία, τις ωραίες χρουτσωφικές υποσχέσεις για κομμουνισμό μες στα επόμενα 20 χρόνια, αλλά τα σοβιέτ πήγαν κατά διαόλου. Η πολλή δημοκρατία βλάπτει την παραγωγικότητα και τα ομιλούντα εργαλεία παράγουν περισσότερο υπό μονοπρόσωπη διεύθυνση, όχι όταν σκέφτονται και αποφασίζουν μόνα τους.
Βέβαια αν ο εργάτης δε νιώθει δικό του αυτό που γίνεται, τα ρίχνει όλα μια μούτζα κι αυτό σε βάθος χρόνου ρίχνει και την παραγωγικότητα. Και σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος το ΚΚ από την εξουσία.
Υπάρχουν κι αυτοί που ζητάν το ακριβώς αντίθετο.
Δηλαδή, αντί για κομμουνισμό χωρίς ουσιαστική σοβιετική εξουσία, αυτοί θέλουν σοβιέτ χωρίς κομμουνιστές (κατά το σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους στον ρωσικό εμφύλιο).
Αυτό όμως είναι βαθιά αντιδραστικό και συνάγεται και μαθηματικά κι από την εξίσωση.
Όπου αν: κομμουνισμός = σοβιετ+εξηλεκτρισμός
τότε: σοβιέτ = κομμουνισμός-εξηλεκτρισμός
οπότε: σοβιέτ-κομμουνισμός = -εξηλεκτρισμός.
Στην ουσία δηλαδή μιλάμε για εκπληκτικό πισωγύρισμα και επικράτηση του σκοταδισμού από κάθε άποψη.
Για κάποιους ρομαντικούς βέβαια, το ιδανικό αταξικό στάτους κβο είναι η επιστροφή στη φύση.
Όμως, εκτός του ότι αυτός θα ήταν ένας "κομμουνισμός" βασισμένος στη φτώχεια και πολύ σύντομα θα αναπαράγονταν όλες οι παλιές βρωμιές, εκτός του ότι όλα τα ιδεολογήματα περί πρωτόγονου κομμουνισμού είναι καθαρή ουτοπία, υπάρχει και κάτι άλλο.
Αντιδραστικός στην κυριολεξία είναι αυτός που υπερασπίζεται το παλιό και αρνείται να δεχτεί το καινούριο.
Αν και δυσκολεύομαι να χαρακτηρίσω αντιδραστικούς τους ρομαντικούς και μολονότι η νοσταλγία είναι το αγαπημένο μου ίσως συναίσθημα, ο ορισμός του αντιδραστικού με βρίσκει σε γενικές γραμμές σύμφωνο.
Ο οικολογικός, φιλικός προς το περιβάλλον τρόπος παραγωγής είναι άλλη υπόθεση και σε κάθε περίπτωση στόχος άρρηκτα δεμένος με την κομμουνιστική κοινωνία. Όχι με την ουτοπική επιστροφή σε κάποιο ανύπαρκτο ιδανικό παρελθόν, όπου ο άνθρωπος ζούσε -υποτίθεται- ευτυχισμένος μέσα στη φύση.
Τέλος, αν λύσουμε την εξίσωση ως προς τη σοβιετική εξουσία (= κομμουνισμός-εξηλεκτρισμός), έχουμε μια εικόνα της ιδανικής κοινωνίας του μέλλοντος. Όπου εν πλήρη αφθονία κι ευημερία δε θα μοχθεί κανείς για να αυξήσει την παραγωγικότητα. Αυτό θα είναι κατακτημένο.
Ο καθένας θα κάνει καθημερινή ασχολία το χόμπι και τις ιδιαίτερες κλίσεις του. Και η σοβιετία του μέλλοντος θα είναι απ' άκρη σε άκρη μια απέραντη κομμουνιστική λέσχη συζητήσεων, λαϊκών συνελεύσεων και (αμπελο)φιλοσοφίας. Ειδικά αυτό το τελευταίο ζούμε κι αναπνέουμε να το δούμε στην πράξη.
Επειδή βέβαια αυτό θα θελήσουν όλοι να το κάνουν πράξη πριν την τελική έλευση του κομμουνισμού (που θα έρθει με το τρένο), είναι ένα ζήτημα τι ακριβώς θα γίνει με την οικονομία και την παραγωγικότητα της σοβιετίας στο μεταβατικό διάστημα. Αλλά ως τότε έχουμε μπόλικο καιρό (να κοροϊδεύουμε).
Υστερόγραφα:
-το πόσο δημιουργική μπορεί να είναι η αξιοποίηση τέτοιων τσιτάτων φαίνεται και από το βιβλίο μια άλλη ματιά στο στάλιν, όπου ο μάρτενς βασίζεται στο εν λόγω σύνθημα του λένιν για να φτάσει στο συμπέρασμα ότι ήταν δυνατή η τελική επικράτηση του σοσιαλισμού σε μία χώρα.
Και του κομμουνισμού μη σου πω... (άμα το πάρουμε τοις μετρητοίς αυτό βγαίνει).
-παλιότερα υπήρχε ολόκληρη σειρά με τέτοια απλά μαθήματα. Η ΚΟΑ είχε βγάλει μπροσουρίτσα με απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας που είναι εκ των ων ουκ άνευ σε όλα τα παλιά γραφεία του κόμματος. Ομώνυμο δίσκο είχε βγάλει μέχρι κι ο λουκιανός κηλαηδόνης!
Το προτσές της ιδεολογικής εκλαΐκευσης στα καλύτερά του...
Είναι κάτι παραπάνω από κρίμα που δεν έχει βγει κάτι αντίστοιχο με αναλύσεις πάνω στις λενινιστικές φόρμουλες.
Αν και κάπου στα θρυλικά 80'ς κυκλοφόρησε ένα συλλεκτικό βιβλίο όπου είχε συγκεντρωμένα κατά λήμμα διάφορα λενινιστικά τσιτάτα παρμένα από όλο το φάσμα των απάντων! Πήγαινες ας πούμε στο λήμμα ειρηνική συνύπαρξη και διάλεγες αυτό που σε βόλευε κατά περίπτωση. Κομματάκια των 4-5 σειρών -μικρά κι ευκολομνημόνευτα- αποσπασμένα από λοιπά αχρείαστα συμφραζόμενα. Κατευθείαν στην ουσία.
Το απόλυτο πνευματικό εφόδιο για κάθε ινστρούχτορα νέου τύπου.
-το παραπάνω μάθημα είναι πολύ σοβαρό -ως συνήθως άλλωστε. Αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου - ως συνήθως επίσης.
Για όποιον τα παίρνει τοις μετρητοίς και μένει μόνο σε αυτά, να θυμίσω απλώς μια ρήση του ένγκελς (μακάρι να θυμόμουν και από ποιο έργο ακριβώς) όπου έλεγε ότι: αν το ζήτημα της επανάστασης ήταν τόσο απλό όσο το φαντάζονται κάποιοι, τότε δεν θα ήταν δυσκολότερο από μια εξίσωση πρώτου βαθμού. Στην πραγματικότητα όμως έχουμε να κάνουμε με ανώτερα μαθηματικά...
Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2008
Γροθιά στο κατεστημένο
Μια εικόνα δέκα εισηγήσεις λεν οι κινέζοι κομμουνιστές (που είναι άλλο πράγμα από τα μέλη του ΚΚΚ. Το οποίο εν παρόδω έχει τα αρχικά της κου κλουξ κλαν. Και της παρένθεσης του ακελ επίσης).
Οπότε φαντάζεστε πόσες λέξεις. Για να μην πω για ιδεογράμματα.
Ακολουθεί σε συνέχειες ένας δεκάλογος με εικόνες που έχουν πολλά να πουν, με προχωρημένους συνειρμούς που είναι κι η πεμπτουσία της τέχνης άλλωστε.
Ένα ποτ πουρί με τις καλύτερες σκηνές, όχι απλώς του καλτ διαμαντιού Rocky IV, αλλά του παγκόσμιου κινηματογράφου εν γένει και του ρεύματος του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού ειδικότερα.
Εικόνα υπ' αριθμόν 1
Έναρξη, πρώτη σκηνή.
Η αδρεναλίνη και οι τρίχες των χεριών υπακούουν στο πρόσταγμα για εγερτήριο που δίνεται υπό τους κορυφαίους ήχους της αρχής του eye of the tiger.
Δυο γάντια πυγμαχίας περιστρέφονται κι ευθυγραμμίζονται για να έρθουν σε θέση μάχης το ένα απέναντι από το άλλο. Σιγά-σιγά το σχέδιο πάνω τους αποκαλύπτεται.
Το γάντι από τα δυτικά (η λήψη του πλάνου γίνεται νοτιόθεν) έχει τη γελοία φανταχτερή τριχρωμία με την αστερόεσσα.
Το άλλο εξ ανατολών, σε πορφυρό φόντο αλά βυζάντιο, φέρει το αστροσφυροδρέπανο, το ένδοξο έμβλημα της τρισένδοξης σοβιετικής αυτοκρατορίας.
Τα δυο γάντια έρχονται τετ α τετ κι εκτοξεύονται με φόρα (έλα με φόρα που λένε). Ακολουθεί η μοιραία σύγκρουση και το πλάνο χάνεται μες στον καπνό.
Τρόμος...
Αυτή είναι, μακράν της δεύτερης, η απόλυτη κινηματογραφική απεικόνιση του ψυχρού πολέμου.
Αν ξέρετε κάποια καλύτερη εγώ κατεβάζω πάραυτα το μπλοκ (να έχουν και κάτι να ασχολούνται μερικοί που το ονειρεύονται).
Βλέποντας αυτή τη σκηνή ξεχνάς και χαμηλούς τόνους και τη γραμμή για ειρηνική συνύπαρξη και τα πάντα. Η ψυχολογία ανεβαίνει σε επίπεδο γιούργια να πάρουμε την πόλη.
Κάπου πιο κάτω ακούγεται η κομματάρα Burning Heat που δημιουργεί σκηνικό γουέστερν. Μονομαχία ένας εναντίον ενός. Κι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας.
"Can any nation stand along?" αναρωτιέται o στίχος.
Έλα ντε;
Μόνο ο παπανδρέου του τρίτου δρόμου και της κίνησης των αδέσμευτων θα μπορούσε να απαντήσει θετικά σε αυτή την ερώτηση. Που ως γνωστός παπατζής τα είχε καλά με όλους. Κι οι σοβιετικοί στέλναν τον πονομαριόφ στην ελλάδα και στήριζαν πασοκ στα πλαίσια του μπλοκ της αλλαγής και του ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό.
Κούνια που μας κούναγε...
Το τραγούδι βέβαια θέτει σε γεωγραφική βάση το όλο ζήτημα. East vs West κτλ λες και είναι ολ σταρ γκέιμ.
Βέβαια, πέρα από την όποια προπαγάνδα, η φράση "βασική αντίθεση μεταξύ ιμπεριαλιστικού και σοσιαλιστικού συστήματος" είναι αντικειμενικά δύσκολο να χωρέσει σε στίχο και να ταιριάξει στο μέτρο. Ακόμα και στα αγγλικά όπου τα πάντα γίνονται.
Ωστόσο η συνταγή αυτή είναι δοκιμασμένη και διόλου τυχαία.
Λειτούργησε στην εντέλεια στην περίπτωση των δύο γερμανιών. Ο πολύς κόσμος στενοχωριόταν απλώς επειδή ήταν χωρισμένες σε ανατολική και δυτική. Σα να ήταν κράμερ εναντίον κράμερ στο σινεμά. Το λαοκρατική στο ΛΔΓ ήταν πάνω από τρεις συλλαβές και τον δυσκόλευε σαν έννοια.
Η ένωση των γερμανιών βέβαια μπορούσε να γίνει μόνο με ήττα της μιας. Όπως κι έγινε τελικά. Ουσιαστικά με όρους προσάρτησης, όχι επανένωσης.
Το ΕΣΣΔ-ΗΠΑ, ήταν ο υπέρτατος αγώνας πυγμαχίας.
Κατηγορία βαρέων βαρών και μέχρι τελικής πτώσης.
Το απόλυτο ντέρμπι μαζί με το μπάρτσα-ρεάλ μαδρίδ.
Αλλά όπως όλα τα μεγάλα γεγονότα ελαφρώς σικέ.
Εμείς από ένα σημείο και μετά τους δίναμε απλώς χαστουκάκια γιατί βασικά μας ενδιέφερε να κάνουμε εμπόριο.
Κι αυτοί μας δίναν μόνο πισώπλατα χτυπήματα κι ακολουθούσαν την τακτική του ώριμου φρούτου. Μας έδιναν δάνεια, μετά κόντρα δάνεια για να ξεπληρώσουμε τα προηγούμενα δάνεια και περίμεναν να πέσουμε από μόνοι μας κάτω από το βάρος των χρεών και της στάσιμης σαν έλος οικονομίας.
Το ίδιο ακριβώς κάνουν κι εντός των τειχών, όπου κάθε μέσος αμερικάνος που σέβεται τον εαυτό του και τις αξίες της πατρίδας του είναι χρεωμένος στις τράπεζες σε χρονικό βάθος τριών γενεών.
Για να μην απογοητευθεί το κομματικό κοινό και για να κρατηθούν τα προσχήματα η επίσημη εκδοχή λέει άλλα.
Πάνω που κερδίζαμε στα σημεία και είχαμε τον θείο σαμ ζαλισμένο στα σχοινιά κι ετοιμόρροπο λόγω βιετνάμ και πετρελαϊκής κρίσης, ήρθε ο πολυμήχανος πράκτορας γκόρμπι και μας έριξε νοκ άουτ με το δούρειο ίππο της περεστρόικα.
Στο Rocky IV όμως πέφτουν οι μάσκες.
Ο γκόρμπι στο τέλος χειροκροτάει όρθιος τον δεκάρικο λόγο του ρόκι μπαλμπόα περί αλλαγής (του έκλεισε συνωμοτικά και το μάτι, αλλά αυτό κόπηκε στο μοντάζ).
Ο ρόκι έκανε το διπλό μέσα στη μόσχα παίρνοντας ρεβάνς για το διπλό του ιβάν ντράγκο στις ηπα επί του απόλο κριντ. Οι δυο έδρες έσπασαν, οι μπουκ κονόμησαν και όλοι έζησαν καλύτερα.
Η διεθνής ομοσπονδία μάλιστα πήρε πρέφα την υπόθεση κι έβγαλε την ουρά της εκτός. Βρήκε ένα αστείο πρόσχημα κι αρνήθηκε να αναγνωρίσει το παιχνίδι. Όποιο και να 'ταν δηλ το αποτέλεσμα ο ρόκι θα κρατούσε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή.
Βρώμα η δουλειά...
Ας μη βιαστούμε όμως να κατηγορήσουμε τους σοβιετικούς για στήσιμο. Η εσσδ χρειαζόταν απεγνωσμένα "ζεστό" συνάλλαγμα. Και η ταξική πάλη μπορεί να πάρει απρόβλεπτες μορφές όσο (ο)ξύνεται η παγκόσμια διαμάχη ιμπεριαλισμού-σοσιαλισμού.
Σε όλα αυτά υπάρχει κι η εκτίμηση-τομή του ΚΟ του κκε μ-λ, δηλ ομόφωνη απόφαση του βασίλη σαμαρά.
Ο αγώνας πυγμαχίας έγινε για τα μάτια του κόσμου.
Αλλά η ρεβιζιονιστική ηγεσία του κκσε είχε και κρυφό σκοπό. Να αγαπήσει τον ρόκι και τις ηπα ο σοβιετικός λαός για να κάνει αυτή πιο άνετα μπίζνες και άνοιγμα προς τη δύση...
(Συνεχίζεται...)
Οπότε φαντάζεστε πόσες λέξεις. Για να μην πω για ιδεογράμματα.
Ακολουθεί σε συνέχειες ένας δεκάλογος με εικόνες που έχουν πολλά να πουν, με προχωρημένους συνειρμούς που είναι κι η πεμπτουσία της τέχνης άλλωστε.
Ένα ποτ πουρί με τις καλύτερες σκηνές, όχι απλώς του καλτ διαμαντιού Rocky IV, αλλά του παγκόσμιου κινηματογράφου εν γένει και του ρεύματος του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού ειδικότερα.
Εικόνα υπ' αριθμόν 1
Έναρξη, πρώτη σκηνή.
Η αδρεναλίνη και οι τρίχες των χεριών υπακούουν στο πρόσταγμα για εγερτήριο που δίνεται υπό τους κορυφαίους ήχους της αρχής του eye of the tiger.
Δυο γάντια πυγμαχίας περιστρέφονται κι ευθυγραμμίζονται για να έρθουν σε θέση μάχης το ένα απέναντι από το άλλο. Σιγά-σιγά το σχέδιο πάνω τους αποκαλύπτεται.
Το γάντι από τα δυτικά (η λήψη του πλάνου γίνεται νοτιόθεν) έχει τη γελοία φανταχτερή τριχρωμία με την αστερόεσσα.
Το άλλο εξ ανατολών, σε πορφυρό φόντο αλά βυζάντιο, φέρει το αστροσφυροδρέπανο, το ένδοξο έμβλημα της τρισένδοξης σοβιετικής αυτοκρατορίας.
Τα δυο γάντια έρχονται τετ α τετ κι εκτοξεύονται με φόρα (έλα με φόρα που λένε). Ακολουθεί η μοιραία σύγκρουση και το πλάνο χάνεται μες στον καπνό.
Τρόμος...
Αυτή είναι, μακράν της δεύτερης, η απόλυτη κινηματογραφική απεικόνιση του ψυχρού πολέμου.
Αν ξέρετε κάποια καλύτερη εγώ κατεβάζω πάραυτα το μπλοκ (να έχουν και κάτι να ασχολούνται μερικοί που το ονειρεύονται).
Βλέποντας αυτή τη σκηνή ξεχνάς και χαμηλούς τόνους και τη γραμμή για ειρηνική συνύπαρξη και τα πάντα. Η ψυχολογία ανεβαίνει σε επίπεδο γιούργια να πάρουμε την πόλη.
Κάπου πιο κάτω ακούγεται η κομματάρα Burning Heat που δημιουργεί σκηνικό γουέστερν. Μονομαχία ένας εναντίον ενός. Κι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας.
"Can any nation stand along?" αναρωτιέται o στίχος.
Έλα ντε;
Μόνο ο παπανδρέου του τρίτου δρόμου και της κίνησης των αδέσμευτων θα μπορούσε να απαντήσει θετικά σε αυτή την ερώτηση. Που ως γνωστός παπατζής τα είχε καλά με όλους. Κι οι σοβιετικοί στέλναν τον πονομαριόφ στην ελλάδα και στήριζαν πασοκ στα πλαίσια του μπλοκ της αλλαγής και του ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό.
Κούνια που μας κούναγε...
Το τραγούδι βέβαια θέτει σε γεωγραφική βάση το όλο ζήτημα. East vs West κτλ λες και είναι ολ σταρ γκέιμ.
Βέβαια, πέρα από την όποια προπαγάνδα, η φράση "βασική αντίθεση μεταξύ ιμπεριαλιστικού και σοσιαλιστικού συστήματος" είναι αντικειμενικά δύσκολο να χωρέσει σε στίχο και να ταιριάξει στο μέτρο. Ακόμα και στα αγγλικά όπου τα πάντα γίνονται.
Ωστόσο η συνταγή αυτή είναι δοκιμασμένη και διόλου τυχαία.
Λειτούργησε στην εντέλεια στην περίπτωση των δύο γερμανιών. Ο πολύς κόσμος στενοχωριόταν απλώς επειδή ήταν χωρισμένες σε ανατολική και δυτική. Σα να ήταν κράμερ εναντίον κράμερ στο σινεμά. Το λαοκρατική στο ΛΔΓ ήταν πάνω από τρεις συλλαβές και τον δυσκόλευε σαν έννοια.
Η ένωση των γερμανιών βέβαια μπορούσε να γίνει μόνο με ήττα της μιας. Όπως κι έγινε τελικά. Ουσιαστικά με όρους προσάρτησης, όχι επανένωσης.
Το ΕΣΣΔ-ΗΠΑ, ήταν ο υπέρτατος αγώνας πυγμαχίας.
Κατηγορία βαρέων βαρών και μέχρι τελικής πτώσης.
Το απόλυτο ντέρμπι μαζί με το μπάρτσα-ρεάλ μαδρίδ.
Αλλά όπως όλα τα μεγάλα γεγονότα ελαφρώς σικέ.
Εμείς από ένα σημείο και μετά τους δίναμε απλώς χαστουκάκια γιατί βασικά μας ενδιέφερε να κάνουμε εμπόριο.
Κι αυτοί μας δίναν μόνο πισώπλατα χτυπήματα κι ακολουθούσαν την τακτική του ώριμου φρούτου. Μας έδιναν δάνεια, μετά κόντρα δάνεια για να ξεπληρώσουμε τα προηγούμενα δάνεια και περίμεναν να πέσουμε από μόνοι μας κάτω από το βάρος των χρεών και της στάσιμης σαν έλος οικονομίας.
Το ίδιο ακριβώς κάνουν κι εντός των τειχών, όπου κάθε μέσος αμερικάνος που σέβεται τον εαυτό του και τις αξίες της πατρίδας του είναι χρεωμένος στις τράπεζες σε χρονικό βάθος τριών γενεών.
Για να μην απογοητευθεί το κομματικό κοινό και για να κρατηθούν τα προσχήματα η επίσημη εκδοχή λέει άλλα.
Πάνω που κερδίζαμε στα σημεία και είχαμε τον θείο σαμ ζαλισμένο στα σχοινιά κι ετοιμόρροπο λόγω βιετνάμ και πετρελαϊκής κρίσης, ήρθε ο πολυμήχανος πράκτορας γκόρμπι και μας έριξε νοκ άουτ με το δούρειο ίππο της περεστρόικα.
Στο Rocky IV όμως πέφτουν οι μάσκες.
Ο γκόρμπι στο τέλος χειροκροτάει όρθιος τον δεκάρικο λόγο του ρόκι μπαλμπόα περί αλλαγής (του έκλεισε συνωμοτικά και το μάτι, αλλά αυτό κόπηκε στο μοντάζ).
Ο ρόκι έκανε το διπλό μέσα στη μόσχα παίρνοντας ρεβάνς για το διπλό του ιβάν ντράγκο στις ηπα επί του απόλο κριντ. Οι δυο έδρες έσπασαν, οι μπουκ κονόμησαν και όλοι έζησαν καλύτερα.
Η διεθνής ομοσπονδία μάλιστα πήρε πρέφα την υπόθεση κι έβγαλε την ουρά της εκτός. Βρήκε ένα αστείο πρόσχημα κι αρνήθηκε να αναγνωρίσει το παιχνίδι. Όποιο και να 'ταν δηλ το αποτέλεσμα ο ρόκι θα κρατούσε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή.
Βρώμα η δουλειά...
Ας μη βιαστούμε όμως να κατηγορήσουμε τους σοβιετικούς για στήσιμο. Η εσσδ χρειαζόταν απεγνωσμένα "ζεστό" συνάλλαγμα. Και η ταξική πάλη μπορεί να πάρει απρόβλεπτες μορφές όσο (ο)ξύνεται η παγκόσμια διαμάχη ιμπεριαλισμού-σοσιαλισμού.
Σε όλα αυτά υπάρχει κι η εκτίμηση-τομή του ΚΟ του κκε μ-λ, δηλ ομόφωνη απόφαση του βασίλη σαμαρά.
Ο αγώνας πυγμαχίας έγινε για τα μάτια του κόσμου.
Αλλά η ρεβιζιονιστική ηγεσία του κκσε είχε και κρυφό σκοπό. Να αγαπήσει τον ρόκι και τις ηπα ο σοβιετικός λαός για να κάνει αυτή πιο άνετα μπίζνες και άνοιγμα προς τη δύση...
(Συνεχίζεται...)
Η κόρη μου η αποστάτρια
Το σύστημα με τις πολλαπλές επιλογές στην ψηφοφορία ανοίγει νέους ορίζοντες στην επιστήμη της σοβιετικής στατιστικής. Αν κι η συμμετοχή έπεσε εκ νέου ελαφρώς, στο σύνολο οι ψήφοι βγάζουν άθροισμα 41. Και τα αντίστοιχα ποσοστά κοντά 300%.
Βολεύει και για εκλογομαγειρέματα. Πχ η επιρροή των υποψηφίων της ψηφοφορίας μπορεί να υπολογίζεται είτε δια του 14 είτε δια του 41, ανάλογα με το αν απολαμβάνουν της εύνοιας της κε του μπλοκ ή όχι.
Σε επόμενο δημοψήφισμα θα δοκιμαστεί και η κατάργηση του σταυρού με την κατάρτιση ψηφοδελτίων και συνδυασμών με έτοιμες λίστες από τα πριν που θα κατεβαίνουν απλώς για έγκριση (ήδη έγινε μια προεργασία που μέτρησε θετικά βήματα σε αυτή την ψηφοφορία με τις πολυπρόσωπες κλίκες). Το δια βοής δεν ανήκει ακόμα στις κατακτήσεις της σάιμπερδημοκρατίας (κατά τον όρο σοσιαλδημοκρατία).
Χωρίς σταυρό γίνονταν κι οι εκλογές επί ανδρέα στα 80'ς που ακόμα κι από αυτή την άποψη ήταν απίστευτη εποχή. Προσωπικές εκστρατείες και μ-λ-κίες...
Το παρήγορο είναι ότι το κόμμα παρά την αλλαγή του εκλογικού συστήματος και την επαναφορά του σταυρού έχει μείνει βασικά στο προηγούμενο καθεστώς με τις λίστες.
Όπου οι ψηφοφόροι είναι ατίθασοι ή όχι καλά συγκεντρωμένοι κατά την επιλογή τους ("συγκεντρώσου..." που λέει και το ανέκδοτο με τους μεθυσμένους και σόρι που δεν καταλαβαίνετε ιησού όσοι δεν το ξέρετε) τα αυθόρμητα λάθη διορθώνονται μετεκλογικά με ροτέισον και τις απαραίτητες αλλαγές.
Πάντα ωστόσο θα με τρώει η αμφιβολία (αχώριστος σύντροφος κάθε σωστού κουμουνιστή) αν έπρεπε να τεθεί πιο επιτακτικά το ερώτημα. Με διατύπωση του στιλ "είστε σε ένα δωμάτιο με όλους αυτούς κι έχετε ένα πιστόλι με μία μόνο σφαίρα. Πώς θα διαλέξετε να την αξιοποιήσετε;" ή "έχετε μια απόφαση εκτόπισης για τα γκούλαγκ με ανοιχτό αποδέκτη. Ποιο όνομα θα συμπληρώνατε".
Αλλά αυτά τα αιμοβόρικα δεν ταιριάζουν σε δημοκράτες αριστερούς.
Βάζω και τον εαυτό μου μέσα, εξαιρώντας την περίπτωση του λουίς φίγκο που δεν εμπίπτει στις ανθρώπινες ευαισθησίες μου, μολονότι διατηρεί ακόμα κάρτα μέλους της μπαρτσελόνα.
Η κλίκα ανδρουλάκη-δαμανάκη-φαράκου και σια ήταν λογικό φαβορί για την πρώτη θέση. ο λαός του κκε δεν ξεχνά τι σημαίνει αριστερά (σκέτο χωρίς πάγο σιβηρίας) και δη ο συνασπισμός της.
Το γεγονός ότι ο κοτζιάς βγήκε από τα αριστερά αλλά κατέληξε στο ίδιο σημείο (πασοκ για 3 από τους 4 και η μεγάλη οικογένεια της σοσιαλδημοκρατίας εν γένει που τους αγκαλιάζει όλους) αποδεικνύει -κάπως εκχυδαϊσμένα η αλήθεια είναι- για το φανατικό ακροατήριο την κατάντια και τον κατήφορο που περιμένει όσους αφήσουν το μαντρί. Οι άσωτοι αποστάτες πέφτουν νομοτελειακά στα δόντια του λύκου του οπορτουνισμού με τον οποίον κλείνουν ντιλ και του πουλάν την ψυχή τους για να μην τους φάει.
Παρά τα σωστά συμπεράσματα στα οποία καταλήγουμε ωστόσο, η μέθοδος αυτή είναι ελαφρώς σπεκουλαδόρικη γιατί αφήνει στους ορθόδοξους που μένουν εντός μαντριού το ρόλο του προβάτου. Γι' αυτό η επιστημονικότητά της ελέγχεται.
Επί της ευκαιρίας να ασκήσω δημόσια και την αυτοκριτική μου για την παράλειψή μου να συμπεριλάβω την κομματικά ορθή και εγκεκριμένη υποψηφιότητα της κεδα και του κοψίδη που θα κέρδιζε αναμφισβήτητα και ανυπόκριτα την αγάπη σας.
Ο λουίς φίγκο που ισοψηφεί στην πρώτη θέση παίζει ουσιαστικά εκτός συναγωνισμού. Κερδίζει δικαιωματικά (πέρα από τα αργύρια) τον τίτλο του μεγαλύτερου προδότη όλων των εποχών ξεπερνώντας κατά πολύ σε αναγνωρισιμότητα ιούδα και εφιάλτη.
Συμπεριλαμβάνεται όμως στην ειδική κατηγορία "προδότες του κινήματος" λόγω μπάρτσα.
Κατά τα άλλα οι αθλητικές υποψηφιότητες δεν σας συγκίνησαν ιδιαίτερα. Θα πω όμως δυο λόγια με την ευκαιρία.
Για τη γυμνάστρια νάντια κομανέντσι που στο μόντρεαλ τερμάτισε τα μηχανήματα της ωμέγα που κατέγραφαν μέχρι 9.90 και δεν προέβλεπαν δεκαρι, ακούγονταν διάφορα πικάντικα κομμουνιστικά γκόσιπ για τις σχέσεις της με τον γιο του τσαουσέσκου που δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι ήταν σε αμοιβαία εθελοντική βάση. Σε κάθε περίπτωση όμως της εξασφάλισαν τα μέσα για να αυτομολήσει στη δύση όπου ζει μέχρι σήμερα ούσα πρέσβειρα σε μια παπαριά (με το συμπάθειο) που μου διαφεύγει. Πιθανότατα του αντικομμουνισμού και της ανυπαρξίας.
Όσο για τον πούσκας, η ευαίσθητη δημοκρατική του καρδούλα δεν άντεξε την διεθνιστική σοβιετική βοήθεια (sic) στην χώρα του την ουγγαρία και για αυτό έπνιξε τον πόνο του στην ελεύθερη φασιστική ισπανία κι αργότερα στην ελλάδα επί επταετίας με τη χούντα και το ουέμπλεϊ. Αυτό που δεν είναι ευρύτερα γνωστό είναι ότι πριν καταλήξει στη ρεάλ μαδρίτης διαπραγματευόταν κι είχε περίπου συμφωνήσει με τον εθνικό πειραιώς...(!)
Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι σύντροφοι που (εκ)τίμησαν την τετραπλή υποψηφιότητα των κύρτσου, πάγκαλου, βίσση και φασούλα και το κοινό κομμουνιστικό παρελθόν τους, όταν η κνε ήταν περίπου μόδα και απαραίτητη προϋπηρεσία για όσους αριβίστες ήθελαν επιπλέον αγωνιστικά προσόντα για να εξαργυρώσουν στη συνέχεια.
Για την βίσση θα ήθελα να πω ότι πριν γνωρίσει τον καρβέλα τραγουδούσε κουγιουμτζή και τα χρόνια της υπομονής στο πλευρό του νταλάρα(!), ενώ για το φασούλα να προσθέσω ότι διετέλεσε μαθητής της μάνας μου η οποία πάντως δε φέρει την παραμικρή ευθύνη για την τελική διαμόρφωση του χαρακτήρα του αντρός και την μετέπειτα πορεία του που αποτυπώθηκε ανάγλυφα σε σχετικό σύνθημα των παοκτζήδων (μια μέρα θα το γράψει η ιστορία, ένας μ...ς δύο μέτρα δεκατρία, πρόδοσε λαό και ιστορία...). Ο αστικός μύθος αναφέρει μάλιστα ότι χρειαζόταν να ανέβει στην έδρα με τα παπούτσια για να τον κοιτάξει κατάματα.
Εγώ πάντως ψήφισα τον αντιδραστικό αντιδραστήρα υπ' αριθμόν 4 του τσέρνομπιλ και ο δεύτερος που το έκανε κερδίζει ένα κείμενο παραγγελία με θεματική της αρεσκείας του, αρκεί να βρει τρόπο να μου το κοινοποιήσει.
Πέρα από την προδοσία του πάντως ο εν λόγω αντιδραστήρας τίναξε στον αέρα το ιδεολόγημα φούσκα του γκόρμπι περί γκλάσνοστ και διαφάνειας. Εδώ πέρασαν τριάντα μέρες από το ατύχημα κι αν δεν το έπαιρνε χαμπάρι η σοσιαλιστική(sic) σουηδία που έκανε δικές της ατμοσφαιρικές μετρήσεις, ίσως να μην ανακοινωνόταν ποτέ. Η γκλάσνοστ χρησίμευσε μόνο για να φάνε τίμιους μπρεσνιεφικούς αγωνιστές σαν τον λιγκατσόφ και τον νικολάι κολόφ...
Για το τέλος αυτής της ανάλυσης αφήσαμε την σβετλάνα αλληλούγιεβα, γνωστή κι ως κόρη του στάλιν, που αξίζει μια ειδική αναφορά.
Ακόμα και σήμερα μου έχει μείνει η απορία αν έφυγε επειδή ήταν αντιφρονούσα και φίδι που ο πατερούλης (της) έτρεφε στον κόρφο του, ή άτυχο θύμα των χρουτσοφικών διώξεων (sic) και των κατασταλτικών οργίων στα πλαίσια της αποσταλινοποίησης (δεύτερο sic). Αγνοώ και το πότε ακριβώς αυτομόλησε, το οποίο ίσως να βοηθούσε.
Ίσως πάντως να φταίνε τα δύσκολα παιδικά της χρόνια. Για κάποιους ο στάλιν είναι εφιάλτης και σαν ιδέα μόνο, πόσο μάλλον να τον είχαν και πατέρα τους.
Ίσως πάλι να της είχε λείψει η πατρική στοργή, γιατί τη μοιραζόταν με εκατομμύρια σοβιετικούς και κομμουνιστές που θεωρούσαν τον στάλιν πατερούλη τους.
Στις επιστολές που έγραψε όσο ήταν στη δύση πάντως δύο πράγματα γίνονται φανερά: η τρυφερότητα για τις οικογενειακές στιγμές με τον πατέρα της (ε, ναι λοιπόν ήταν άνθρωπος) και η περιγραφή της απέριττης λιτότητας που χαρακτήριζε τη ζωή του πατέρα της αλλά και των υπόλοιπων ηγετικών στελεχών του κόμματος (κι αυτό είναι μακράν το πιο σοβαρό σημείο αυτού του σημειώματος). Εντάξει, δεν ανήκε και στη γενιά των 700 ο στάλιν όπως βγήκε ανέκδοτο για το δικό μας τον ρουσσώ(πουλο), αλλά πέρα από τα απαραίτητα προς το ζην και μια ντάτσα στη κριμαία για το καλοκαίρι δεν είχε προσωπική περιουσία. Ίσως μάλιστα η αλληλούγιεβα να πήγε στη δύση για να κάνει αυτό ακριβώς που δεν μπορούσε στη σοβιετική ένωση: περιουσία...
Σε κάθε περίπτωση θέμα σύγκρισης με τα δεδομένα των αδιάφθορων έντιμων πολιτικών του δυτικού κόσμου απλώς δεν υφίσταται. Ίσως ούτε καν με τα ηγετικά στελέχη του κκσε μετά το διαβόητο εικοστό...
Υγ: η υποψηφιότητα του στάλιν και της κλίκας του δεν συγκέντρωσε καμία ψήφο κι αυτό είναι κομματικά σωστό και εγκεκριμένο (κατά το πολίτικαλυ κορεκτ).
Ωστόσο ένας άλλος αστικός μύθος (ένας ακόμη) αναφέρει ότι επί σοβιετικής ένωσης όσοι υποψήφιοι συγκέντρωναν περισσότερες ψήφους από τον στάλιν σε διάφορα συνέδρια και ψηφοφορίες δεν είχαν και πολύ καλή τύχη στη συνέχεια.
Σε αυτή την ψηφοφορία τον πέρασαν βασικά όλοι, οπότε τη συνέχεια μπορούμε να τη φανταστούμε. Το 70% των υποψηφίων θα ακολουθήσει πιθανότατα τη μοίρα του 70% της κε του 17ου συνεδρίου των νικητών (πριν τη διετία με τις εκκαθαρίσεις).
Εντάξει, για την κόρη του θα το σκεφτεί.
Δεν είναι δα και κανα άσπλαχνο (πα)τέρας ο πατερούλης...
Βολεύει και για εκλογομαγειρέματα. Πχ η επιρροή των υποψηφίων της ψηφοφορίας μπορεί να υπολογίζεται είτε δια του 14 είτε δια του 41, ανάλογα με το αν απολαμβάνουν της εύνοιας της κε του μπλοκ ή όχι.
Σε επόμενο δημοψήφισμα θα δοκιμαστεί και η κατάργηση του σταυρού με την κατάρτιση ψηφοδελτίων και συνδυασμών με έτοιμες λίστες από τα πριν που θα κατεβαίνουν απλώς για έγκριση (ήδη έγινε μια προεργασία που μέτρησε θετικά βήματα σε αυτή την ψηφοφορία με τις πολυπρόσωπες κλίκες). Το δια βοής δεν ανήκει ακόμα στις κατακτήσεις της σάιμπερδημοκρατίας (κατά τον όρο σοσιαλδημοκρατία).
Χωρίς σταυρό γίνονταν κι οι εκλογές επί ανδρέα στα 80'ς που ακόμα κι από αυτή την άποψη ήταν απίστευτη εποχή. Προσωπικές εκστρατείες και μ-λ-κίες...
Το παρήγορο είναι ότι το κόμμα παρά την αλλαγή του εκλογικού συστήματος και την επαναφορά του σταυρού έχει μείνει βασικά στο προηγούμενο καθεστώς με τις λίστες.
Όπου οι ψηφοφόροι είναι ατίθασοι ή όχι καλά συγκεντρωμένοι κατά την επιλογή τους ("συγκεντρώσου..." που λέει και το ανέκδοτο με τους μεθυσμένους και σόρι που δεν καταλαβαίνετε ιησού όσοι δεν το ξέρετε) τα αυθόρμητα λάθη διορθώνονται μετεκλογικά με ροτέισον και τις απαραίτητες αλλαγές.
Πάντα ωστόσο θα με τρώει η αμφιβολία (αχώριστος σύντροφος κάθε σωστού κουμουνιστή) αν έπρεπε να τεθεί πιο επιτακτικά το ερώτημα. Με διατύπωση του στιλ "είστε σε ένα δωμάτιο με όλους αυτούς κι έχετε ένα πιστόλι με μία μόνο σφαίρα. Πώς θα διαλέξετε να την αξιοποιήσετε;" ή "έχετε μια απόφαση εκτόπισης για τα γκούλαγκ με ανοιχτό αποδέκτη. Ποιο όνομα θα συμπληρώνατε".
Αλλά αυτά τα αιμοβόρικα δεν ταιριάζουν σε δημοκράτες αριστερούς.
Βάζω και τον εαυτό μου μέσα, εξαιρώντας την περίπτωση του λουίς φίγκο που δεν εμπίπτει στις ανθρώπινες ευαισθησίες μου, μολονότι διατηρεί ακόμα κάρτα μέλους της μπαρτσελόνα.
Η κλίκα ανδρουλάκη-δαμανάκη-φαράκου και σια ήταν λογικό φαβορί για την πρώτη θέση. ο λαός του κκε δεν ξεχνά τι σημαίνει αριστερά (σκέτο χωρίς πάγο σιβηρίας) και δη ο συνασπισμός της.
Το γεγονός ότι ο κοτζιάς βγήκε από τα αριστερά αλλά κατέληξε στο ίδιο σημείο (πασοκ για 3 από τους 4 και η μεγάλη οικογένεια της σοσιαλδημοκρατίας εν γένει που τους αγκαλιάζει όλους) αποδεικνύει -κάπως εκχυδαϊσμένα η αλήθεια είναι- για το φανατικό ακροατήριο την κατάντια και τον κατήφορο που περιμένει όσους αφήσουν το μαντρί. Οι άσωτοι αποστάτες πέφτουν νομοτελειακά στα δόντια του λύκου του οπορτουνισμού με τον οποίον κλείνουν ντιλ και του πουλάν την ψυχή τους για να μην τους φάει.
Παρά τα σωστά συμπεράσματα στα οποία καταλήγουμε ωστόσο, η μέθοδος αυτή είναι ελαφρώς σπεκουλαδόρικη γιατί αφήνει στους ορθόδοξους που μένουν εντός μαντριού το ρόλο του προβάτου. Γι' αυτό η επιστημονικότητά της ελέγχεται.
Επί της ευκαιρίας να ασκήσω δημόσια και την αυτοκριτική μου για την παράλειψή μου να συμπεριλάβω την κομματικά ορθή και εγκεκριμένη υποψηφιότητα της κεδα και του κοψίδη που θα κέρδιζε αναμφισβήτητα και ανυπόκριτα την αγάπη σας.
Ο λουίς φίγκο που ισοψηφεί στην πρώτη θέση παίζει ουσιαστικά εκτός συναγωνισμού. Κερδίζει δικαιωματικά (πέρα από τα αργύρια) τον τίτλο του μεγαλύτερου προδότη όλων των εποχών ξεπερνώντας κατά πολύ σε αναγνωρισιμότητα ιούδα και εφιάλτη.
Συμπεριλαμβάνεται όμως στην ειδική κατηγορία "προδότες του κινήματος" λόγω μπάρτσα.
Κατά τα άλλα οι αθλητικές υποψηφιότητες δεν σας συγκίνησαν ιδιαίτερα. Θα πω όμως δυο λόγια με την ευκαιρία.
Για τη γυμνάστρια νάντια κομανέντσι που στο μόντρεαλ τερμάτισε τα μηχανήματα της ωμέγα που κατέγραφαν μέχρι 9.90 και δεν προέβλεπαν δεκαρι, ακούγονταν διάφορα πικάντικα κομμουνιστικά γκόσιπ για τις σχέσεις της με τον γιο του τσαουσέσκου που δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι ήταν σε αμοιβαία εθελοντική βάση. Σε κάθε περίπτωση όμως της εξασφάλισαν τα μέσα για να αυτομολήσει στη δύση όπου ζει μέχρι σήμερα ούσα πρέσβειρα σε μια παπαριά (με το συμπάθειο) που μου διαφεύγει. Πιθανότατα του αντικομμουνισμού και της ανυπαρξίας.
Όσο για τον πούσκας, η ευαίσθητη δημοκρατική του καρδούλα δεν άντεξε την διεθνιστική σοβιετική βοήθεια (sic) στην χώρα του την ουγγαρία και για αυτό έπνιξε τον πόνο του στην ελεύθερη φασιστική ισπανία κι αργότερα στην ελλάδα επί επταετίας με τη χούντα και το ουέμπλεϊ. Αυτό που δεν είναι ευρύτερα γνωστό είναι ότι πριν καταλήξει στη ρεάλ μαδρίτης διαπραγματευόταν κι είχε περίπου συμφωνήσει με τον εθνικό πειραιώς...(!)
Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι σύντροφοι που (εκ)τίμησαν την τετραπλή υποψηφιότητα των κύρτσου, πάγκαλου, βίσση και φασούλα και το κοινό κομμουνιστικό παρελθόν τους, όταν η κνε ήταν περίπου μόδα και απαραίτητη προϋπηρεσία για όσους αριβίστες ήθελαν επιπλέον αγωνιστικά προσόντα για να εξαργυρώσουν στη συνέχεια.
Για την βίσση θα ήθελα να πω ότι πριν γνωρίσει τον καρβέλα τραγουδούσε κουγιουμτζή και τα χρόνια της υπομονής στο πλευρό του νταλάρα(!), ενώ για το φασούλα να προσθέσω ότι διετέλεσε μαθητής της μάνας μου η οποία πάντως δε φέρει την παραμικρή ευθύνη για την τελική διαμόρφωση του χαρακτήρα του αντρός και την μετέπειτα πορεία του που αποτυπώθηκε ανάγλυφα σε σχετικό σύνθημα των παοκτζήδων (μια μέρα θα το γράψει η ιστορία, ένας μ...ς δύο μέτρα δεκατρία, πρόδοσε λαό και ιστορία...). Ο αστικός μύθος αναφέρει μάλιστα ότι χρειαζόταν να ανέβει στην έδρα με τα παπούτσια για να τον κοιτάξει κατάματα.
Εγώ πάντως ψήφισα τον αντιδραστικό αντιδραστήρα υπ' αριθμόν 4 του τσέρνομπιλ και ο δεύτερος που το έκανε κερδίζει ένα κείμενο παραγγελία με θεματική της αρεσκείας του, αρκεί να βρει τρόπο να μου το κοινοποιήσει.
Πέρα από την προδοσία του πάντως ο εν λόγω αντιδραστήρας τίναξε στον αέρα το ιδεολόγημα φούσκα του γκόρμπι περί γκλάσνοστ και διαφάνειας. Εδώ πέρασαν τριάντα μέρες από το ατύχημα κι αν δεν το έπαιρνε χαμπάρι η σοσιαλιστική(sic) σουηδία που έκανε δικές της ατμοσφαιρικές μετρήσεις, ίσως να μην ανακοινωνόταν ποτέ. Η γκλάσνοστ χρησίμευσε μόνο για να φάνε τίμιους μπρεσνιεφικούς αγωνιστές σαν τον λιγκατσόφ και τον νικολάι κολόφ...
Για το τέλος αυτής της ανάλυσης αφήσαμε την σβετλάνα αλληλούγιεβα, γνωστή κι ως κόρη του στάλιν, που αξίζει μια ειδική αναφορά.
Ακόμα και σήμερα μου έχει μείνει η απορία αν έφυγε επειδή ήταν αντιφρονούσα και φίδι που ο πατερούλης (της) έτρεφε στον κόρφο του, ή άτυχο θύμα των χρουτσοφικών διώξεων (sic) και των κατασταλτικών οργίων στα πλαίσια της αποσταλινοποίησης (δεύτερο sic). Αγνοώ και το πότε ακριβώς αυτομόλησε, το οποίο ίσως να βοηθούσε.
Ίσως πάντως να φταίνε τα δύσκολα παιδικά της χρόνια. Για κάποιους ο στάλιν είναι εφιάλτης και σαν ιδέα μόνο, πόσο μάλλον να τον είχαν και πατέρα τους.
Ίσως πάλι να της είχε λείψει η πατρική στοργή, γιατί τη μοιραζόταν με εκατομμύρια σοβιετικούς και κομμουνιστές που θεωρούσαν τον στάλιν πατερούλη τους.
Στις επιστολές που έγραψε όσο ήταν στη δύση πάντως δύο πράγματα γίνονται φανερά: η τρυφερότητα για τις οικογενειακές στιγμές με τον πατέρα της (ε, ναι λοιπόν ήταν άνθρωπος) και η περιγραφή της απέριττης λιτότητας που χαρακτήριζε τη ζωή του πατέρα της αλλά και των υπόλοιπων ηγετικών στελεχών του κόμματος (κι αυτό είναι μακράν το πιο σοβαρό σημείο αυτού του σημειώματος). Εντάξει, δεν ανήκε και στη γενιά των 700 ο στάλιν όπως βγήκε ανέκδοτο για το δικό μας τον ρουσσώ(πουλο), αλλά πέρα από τα απαραίτητα προς το ζην και μια ντάτσα στη κριμαία για το καλοκαίρι δεν είχε προσωπική περιουσία. Ίσως μάλιστα η αλληλούγιεβα να πήγε στη δύση για να κάνει αυτό ακριβώς που δεν μπορούσε στη σοβιετική ένωση: περιουσία...
Σε κάθε περίπτωση θέμα σύγκρισης με τα δεδομένα των αδιάφθορων έντιμων πολιτικών του δυτικού κόσμου απλώς δεν υφίσταται. Ίσως ούτε καν με τα ηγετικά στελέχη του κκσε μετά το διαβόητο εικοστό...
Υγ: η υποψηφιότητα του στάλιν και της κλίκας του δεν συγκέντρωσε καμία ψήφο κι αυτό είναι κομματικά σωστό και εγκεκριμένο (κατά το πολίτικαλυ κορεκτ).
Ωστόσο ένας άλλος αστικός μύθος (ένας ακόμη) αναφέρει ότι επί σοβιετικής ένωσης όσοι υποψήφιοι συγκέντρωναν περισσότερες ψήφους από τον στάλιν σε διάφορα συνέδρια και ψηφοφορίες δεν είχαν και πολύ καλή τύχη στη συνέχεια.
Σε αυτή την ψηφοφορία τον πέρασαν βασικά όλοι, οπότε τη συνέχεια μπορούμε να τη φανταστούμε. Το 70% των υποψηφίων θα ακολουθήσει πιθανότατα τη μοίρα του 70% της κε του 17ου συνεδρίου των νικητών (πριν τη διετία με τις εκκαθαρίσεις).
Εντάξει, για την κόρη του θα το σκεφτεί.
Δεν είναι δα και κανα άσπλαχνο (πα)τέρας ο πατερούλης...
Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2008
Τι έγινε ρε παιδιά το 89;
Το κόλλημα του ναρ με το 89 είναι πιο μεγάλο κι από αυτό της αυριανής. Ο τζανετάκης για αυτούς, ήταν λόγος διάσπασης κι ως ένα σημείο και ύπαρξης, όπως για τους τροτσκιστές είναι ο στάλιν και για τα μ-λ ο χρουτσόφ.
Δεν θέλω να τους μειώσω, αυτούς ή το λόγο που έφυγαν. Ούτε πουλάω τρέλα για να αποφύγω την ουσία του θέματος. Αλλά σε μια καταμέτρηση ψήφων για τις εκλογές των εστιακών βεβαιώθηκα για το προχωρημένο της κατάστασής τους.
Τα πνεύματα δεν είχαν πολυανάψει, μέχρι που βγήκε το ψηφοδέλτιο νο 89. Οπότε αρχίσαμε:
"Και το 89; Τι έγινε το 89; Να μας πουν τι έγινε το 89..."
Έπεσε το τείχος του βερολίνου ρε φίλε.
Το βρήκα; Τι κερδίζω;
Το υπόλοιπο της βραδιάς κύλησε ευχάριστα με συνθήματα για τον άρη [βελουχιώτη], τον στάλιν και τους οικοδόμους που έρχονται.
Οι πασόκοι στην εφορευτική κοιτούσαν απορημένοι χωρίς να πιάνουν το πολιτικό διακύβευμα. Στις εστίες το απολιτίκ και το ζαμάν φου αυξάνει εκθετικά...
Το 89 άφησε στους ναρίτες παιδικά τραύματα κι έκτοτε βλέπουν παντού φαντάσματα (να πλανώνται πάνω τους).
Έτσι στο φύλλο 894 του πριν διαβάζουμε στη στήλη "σχόλια στο ημίφως":
"Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι το φετινό φεστιβάλ της κνε (...) ανακοινώθηκε ως φεστιβάλ κκε-κνε και όχι ως φεστιβάλ κνε-οδηγητή, όπως ήταν γνωστό επί δεκαετίες".
Η επίσημη δικαιολογία για τα 90 χρονα του κκε, κρίνεται ως ελάχιστα πειστική από τους συντάκτες γιατί έτσι κι αλλιώς θα είχαν την τιμητική τους στο φεστιβάλ.
Το σχόλιο κλείνει με το εξής καταπληκτικό: "Το ερώτημα είναι αν πρόκειται για ένα ακόμη βήμα στον περιορισμό της αυτοτέλειας της κνε, η οποία έτσι κι αλλιώς βρίσκεται υπό στενή επιτήρηση μετά την ανταρσία του 89".
Είμαι πρόθυμος να γράψω τιμωρία ένα εκατομμύριο φορές τη φράση "δεν θα ξανακάνουμε κυβέρνηση συνεργασίας με αστικά κόμματα" παρά να διαβάζω τόσο έγκυρες αναλύσεις.
Λες κι αυτά τα πράγματα (και να υπήρχαν) φαίνονται απ' το όνομα του φεστιβάλ.
Δουλειά δεν είχε ο διάολος δηλ... Που ακόμα και με αυτόν θα συμμαχήσουμε για την κάθαρση και το καλό του τόπου, όπως έλεγε εκείνο τον καιρό (το 89) ο χαρίλαος.
Εν παρόδω, ο τόπος, απ' ό,τι έχω καταλάβει, είναι ο αριστερός τρόπος για να πεις πατρίδα, έθνος, χώρα (κι άλλες αστικές φυλλάδες) για να μη σε πούνε σωβινιστή.
Μία εβδομάδα πριν, στη στήλη κίνηση ιδεών της ίδιας εφημερίδας γινόταν παρουσίαση του βιβλίου "στην αγκαλιά της εργατικής τάξης" του στράτου τσαμπή (για τη ζωή του), από τις εκδόσεις σύγχρονη εποχή.
Την παρουσίαση την έκανε ο θανάσης κάππος, ο οποίος είναι γιος του κώστα κάππου και μέλος του ναρ. Επομένως είχε δυο λόγους παραπάνω για να επικεντρώσει στο τελευταίο μέρος του βιβλίου όπου γίνεται κριτική για την πολιτική της δεκαετίας του 80 (δυνάμεις της αλλαγής κτλ), για το 89 με το τζανετάκη και τη σοβιετική ένωση.
Προσπερνάμε τα όσα λέει ο τσαμπής για ανδρέα και εσσδ και περνάμε κατευθείαν στο απόσπασμα -που παρατίθεται και στο πριν- για την περίοδο του σκανδάλου κοσκωτά.
"Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο κοσκωτά, ο μητσοτάκης κήρυξε σταυροφορία για την κάθαρση, έλεγε ότι είναι ο αρχάγγελος της κάθαρσης και πίστευε ότι ήταν η ευκαιρία να ανατρέψει τον ανδρέα και να γίνει πρωθυπουργός. Εκεί, κατά τη γνώμη του στράτου (που γράφει σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του) το κόμμα έπεσε στο λάθος να ζητάει κι αυτό κάθαρση για να ομαλοποιηθεί η πολιτική ζωή, αφού για μια στιγμή φαινόταν ότι ο ανδρέας μπορούσε να κάνει πολιτικό πραξικόπημα για να κρατηθεί στην εξουσία. Εδώ η τοποθέτηση του κόμματος κατά τον στράτο ήταν δεξιά, οπορτουνιστική. Το Κόμμα θα έπρεπε να καταγγείλει για σκάνδαλα και τα δύο κόμματα που ήταν υπεύθυνα και να οδηγήσει στο βάθεμα της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Πολύ περισσότερο που είχε μια δύναμη στη βουλή και κι από αυτή εξαρτιόταν ο σχηματισμός της κυβέρνησης. Ωστόσο, η θέση που πήρε βοήθησεκαι τα δύο κόμματα να φορτώσουν στο κκε την ευθύνη της παραγραφής, αν δε δεχόταν να βοηθήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης".
Εδώ κολλάει αυτό που θρυλείται ότι άφησε γραμμένο σε ένα χαρτάκι ένας σύνεδρος του περιβόητου 20ού στον χρουτσόφ, αφού ο τελευταίος τους διάβασε τη μυστική έκθεση:
Κι εσύ σύντροφε τι έκανες για όλα αυτά;
Εκείνη την περίοδο όμως (το 89, όχι επί στάλιν) γίναν τόσα σημεία και τέρατα στα μουλωχτά που εγώ δεν κατηγορώ κανέναν που δε μπόρεσε να τα σταματήσει.
Για επιδόρπιο έχουμε τα εκπληκτικά συμπεράσματα του θ.κ. από όσα διάβασε.
Θεωρεί ότι το βιβλίο εξέπληξε και τον πιο καλοπροαίρετο αναγνώστη δεδομένου ότι το κκε μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική αυτοκριτική για το 89 και την διαδικασία κατάρρευσης των πρώην σοσιαλιστικών χωρών (sic! αλλά τουλάχιστον τις λέει σοσιαλιστικές και μάλιστα δύο φορές, ενώ πιο κάτω χρησιμοποιεί τον ουδέτερο όρο πτώση αντί του κατάρρευση).
Όπως λέει όμως, το ζήτημα για το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι μόνο οι θέσεις του συγγραφέα, αλλά η χρονική στιγμή έκδοσής του και η γενικότερη θέση του κκε (σ.σ: αχά!). Το βιβλίο του στρατή τσαμπή μπορεί να μας μιλά για πιθανές επόμενες κινήσεις της ηγεσίας του κόμματος(!).
Και μας αποτελειώνει με τα εξής:
"Σχεδόν ένα χρόνο πριν από το συνέδριο του κκε και είκοσι χρόνια μετά το 1989, λέτε να ακούσουμε και να διαβάσουμε πράγματα που θα δημιουργήσουν αίσθηση; ο χαρίλαος φλωράκης δεν υπάρχει πια στη ζωή και πιθανόν να ήρθε η ώρα να ειπωθούν "παραπονεμένα λόγια". Αφήστε που αν δεν το κάνει το κκε, η αστική τάξη περιμένει στη γωνία. Η άννα παναγιωταρέα έχει στα συρτάρια της το δεύτερο τόμο από όσα της είχε εμπιστευτεί ο χαρίλαος φλωράκης. Δεν θα πρέπει κάποια στιγμή να τα "χρησιμοποιήσει"; Αφήστε που το σύστημα μόλις κρίνει πως ήρθε η κατάλληλη ώρα, θα βγάλει στη φόρα πράγματα για να χτυπήσει το κκε, κάτι το οποίο δεν αποτελεί και κάτι καινούριο. Έχει γίνει κατά κόρον στο παρελθόν.
Συνεπώς ας βιαστεί το κκε να κάνει αυτοκριτική για τα κακώς κείμενα του παρελθόντος και τις λαθεμένες πολιτικές επιλογές της τελευταίας εικοσαετίας, γιατί αλλιώς δεν θα υπάρχει γυρισμός".
Μα αν το κκε βοήθησε την αστική τάξη το 89, τότε γιατί μας περιμένουν στη γωνία;
Τόμπολα...
Κατόπιν αυτής της εμβριθούς ανάλυσης τα μόνα που έχω να προσθέσω από πλευράς μου είναι τα εξής:
-το βιβλίο της φαιδράς παναγιωταρέα για τον χαρίλαο με τον τίτλο "κι σεν' πως σε λεν;" διαβάζεται μονορούφι και προσωπικά περιμένω πώς και πώς το δεύτερο μέρος που θα συμπεριλαμβάνει και "πικρές αλήθειες" για τον συνασπισμό και τη σοβιετική ένωση.
Γιατί όμως η αννούλα του χιονιά δεν το εξέδωσε όσο ο χαρίλαος ήταν εν ζωή; Για να έχει κάλυψη ότι κανείς δεν θα μπορεί να διαψεύσει όσα γράψει σε τελική μορφή;
-αυτό το τροπάρι με το θάνατο του χαρίλαου που αλλάζει τα δεδομένα είχε ακουστεί και για την περίπτωση του πατρός κάππου που κατά δήλωσή του "ποτέ δεν έφυγε από το κκε", αλλά δε μπορούσε να επιστρέψει κιόλας, γιατί -λένε- έθετε προσωπικό βέτο ο χαρίλαος που του το κρατούσε μανιάτικο για τη στάση του με τον τζανετάκη.
Η ατυχία είναι ότι ο κάππος πέθανε πολύ νέος, τρεις μόλις μήνες μετά τον χαρίλαο κι έτσι δεν είχαμε ποτέ την τύχη να τα δούμε όλα αυτά στην πράξη.
Στ' αλήθεια τώρα.
Τον κάππο θα ήθελα πολύ να τον δω να επιστρέφει στο κκε, έστω και στο τέλος της ζωής του. Τα υπόλοιπα είναι ωραία εναλλακτική λύση αντί του παιχνιδιού με τις τάπες των βαρελιών για να περνάμε τον χρόνο μας διασκεδάζοντας.
Υγ: το θέμα περί τζανετάκη και 89 μπαίνει στο συρτάρι με τα προσεχώς και θα αναλυθεί όταν ωριμάσουν οι συνθήκες...
Υγ2: υπάρχουν κι άλλα ενδιαφέροντα δημοσιεύματα από το πριν, αλλά τα κρατάμε κι αυτά στο αρχείο μαζί με το τζανή, για να μπούμε στην τελική ευθεία και σε αυτό που ήταν εξαρχής ο σκοπός μας.
Τις θέσεις του ναρ για τη σοβιετία...
(Συνεχίζεται...)
Δεν θέλω να τους μειώσω, αυτούς ή το λόγο που έφυγαν. Ούτε πουλάω τρέλα για να αποφύγω την ουσία του θέματος. Αλλά σε μια καταμέτρηση ψήφων για τις εκλογές των εστιακών βεβαιώθηκα για το προχωρημένο της κατάστασής τους.
Τα πνεύματα δεν είχαν πολυανάψει, μέχρι που βγήκε το ψηφοδέλτιο νο 89. Οπότε αρχίσαμε:
"Και το 89; Τι έγινε το 89; Να μας πουν τι έγινε το 89..."
Έπεσε το τείχος του βερολίνου ρε φίλε.
Το βρήκα; Τι κερδίζω;
Το υπόλοιπο της βραδιάς κύλησε ευχάριστα με συνθήματα για τον άρη [βελουχιώτη], τον στάλιν και τους οικοδόμους που έρχονται.
Οι πασόκοι στην εφορευτική κοιτούσαν απορημένοι χωρίς να πιάνουν το πολιτικό διακύβευμα. Στις εστίες το απολιτίκ και το ζαμάν φου αυξάνει εκθετικά...
Το 89 άφησε στους ναρίτες παιδικά τραύματα κι έκτοτε βλέπουν παντού φαντάσματα (να πλανώνται πάνω τους).
Έτσι στο φύλλο 894 του πριν διαβάζουμε στη στήλη "σχόλια στο ημίφως":
"Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι το φετινό φεστιβάλ της κνε (...) ανακοινώθηκε ως φεστιβάλ κκε-κνε και όχι ως φεστιβάλ κνε-οδηγητή, όπως ήταν γνωστό επί δεκαετίες".
Η επίσημη δικαιολογία για τα 90 χρονα του κκε, κρίνεται ως ελάχιστα πειστική από τους συντάκτες γιατί έτσι κι αλλιώς θα είχαν την τιμητική τους στο φεστιβάλ.
Το σχόλιο κλείνει με το εξής καταπληκτικό: "Το ερώτημα είναι αν πρόκειται για ένα ακόμη βήμα στον περιορισμό της αυτοτέλειας της κνε, η οποία έτσι κι αλλιώς βρίσκεται υπό στενή επιτήρηση μετά την ανταρσία του 89".
Είμαι πρόθυμος να γράψω τιμωρία ένα εκατομμύριο φορές τη φράση "δεν θα ξανακάνουμε κυβέρνηση συνεργασίας με αστικά κόμματα" παρά να διαβάζω τόσο έγκυρες αναλύσεις.
Λες κι αυτά τα πράγματα (και να υπήρχαν) φαίνονται απ' το όνομα του φεστιβάλ.
Δουλειά δεν είχε ο διάολος δηλ... Που ακόμα και με αυτόν θα συμμαχήσουμε για την κάθαρση και το καλό του τόπου, όπως έλεγε εκείνο τον καιρό (το 89) ο χαρίλαος.
Εν παρόδω, ο τόπος, απ' ό,τι έχω καταλάβει, είναι ο αριστερός τρόπος για να πεις πατρίδα, έθνος, χώρα (κι άλλες αστικές φυλλάδες) για να μη σε πούνε σωβινιστή.
Μία εβδομάδα πριν, στη στήλη κίνηση ιδεών της ίδιας εφημερίδας γινόταν παρουσίαση του βιβλίου "στην αγκαλιά της εργατικής τάξης" του στράτου τσαμπή (για τη ζωή του), από τις εκδόσεις σύγχρονη εποχή.
Την παρουσίαση την έκανε ο θανάσης κάππος, ο οποίος είναι γιος του κώστα κάππου και μέλος του ναρ. Επομένως είχε δυο λόγους παραπάνω για να επικεντρώσει στο τελευταίο μέρος του βιβλίου όπου γίνεται κριτική για την πολιτική της δεκαετίας του 80 (δυνάμεις της αλλαγής κτλ), για το 89 με το τζανετάκη και τη σοβιετική ένωση.
Προσπερνάμε τα όσα λέει ο τσαμπής για ανδρέα και εσσδ και περνάμε κατευθείαν στο απόσπασμα -που παρατίθεται και στο πριν- για την περίοδο του σκανδάλου κοσκωτά.
"Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο κοσκωτά, ο μητσοτάκης κήρυξε σταυροφορία για την κάθαρση, έλεγε ότι είναι ο αρχάγγελος της κάθαρσης και πίστευε ότι ήταν η ευκαιρία να ανατρέψει τον ανδρέα και να γίνει πρωθυπουργός. Εκεί, κατά τη γνώμη του στράτου (που γράφει σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του) το κόμμα έπεσε στο λάθος να ζητάει κι αυτό κάθαρση για να ομαλοποιηθεί η πολιτική ζωή, αφού για μια στιγμή φαινόταν ότι ο ανδρέας μπορούσε να κάνει πολιτικό πραξικόπημα για να κρατηθεί στην εξουσία. Εδώ η τοποθέτηση του κόμματος κατά τον στράτο ήταν δεξιά, οπορτουνιστική. Το Κόμμα θα έπρεπε να καταγγείλει για σκάνδαλα και τα δύο κόμματα που ήταν υπεύθυνα και να οδηγήσει στο βάθεμα της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Πολύ περισσότερο που είχε μια δύναμη στη βουλή και κι από αυτή εξαρτιόταν ο σχηματισμός της κυβέρνησης. Ωστόσο, η θέση που πήρε βοήθησεκαι τα δύο κόμματα να φορτώσουν στο κκε την ευθύνη της παραγραφής, αν δε δεχόταν να βοηθήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης".
Εδώ κολλάει αυτό που θρυλείται ότι άφησε γραμμένο σε ένα χαρτάκι ένας σύνεδρος του περιβόητου 20ού στον χρουτσόφ, αφού ο τελευταίος τους διάβασε τη μυστική έκθεση:
Κι εσύ σύντροφε τι έκανες για όλα αυτά;
Εκείνη την περίοδο όμως (το 89, όχι επί στάλιν) γίναν τόσα σημεία και τέρατα στα μουλωχτά που εγώ δεν κατηγορώ κανέναν που δε μπόρεσε να τα σταματήσει.
Για επιδόρπιο έχουμε τα εκπληκτικά συμπεράσματα του θ.κ. από όσα διάβασε.
Θεωρεί ότι το βιβλίο εξέπληξε και τον πιο καλοπροαίρετο αναγνώστη δεδομένου ότι το κκε μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική αυτοκριτική για το 89 και την διαδικασία κατάρρευσης των πρώην σοσιαλιστικών χωρών (sic! αλλά τουλάχιστον τις λέει σοσιαλιστικές και μάλιστα δύο φορές, ενώ πιο κάτω χρησιμοποιεί τον ουδέτερο όρο πτώση αντί του κατάρρευση).
Όπως λέει όμως, το ζήτημα για το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι μόνο οι θέσεις του συγγραφέα, αλλά η χρονική στιγμή έκδοσής του και η γενικότερη θέση του κκε (σ.σ: αχά!). Το βιβλίο του στρατή τσαμπή μπορεί να μας μιλά για πιθανές επόμενες κινήσεις της ηγεσίας του κόμματος(!).
Και μας αποτελειώνει με τα εξής:
"Σχεδόν ένα χρόνο πριν από το συνέδριο του κκε και είκοσι χρόνια μετά το 1989, λέτε να ακούσουμε και να διαβάσουμε πράγματα που θα δημιουργήσουν αίσθηση; ο χαρίλαος φλωράκης δεν υπάρχει πια στη ζωή και πιθανόν να ήρθε η ώρα να ειπωθούν "παραπονεμένα λόγια". Αφήστε που αν δεν το κάνει το κκε, η αστική τάξη περιμένει στη γωνία. Η άννα παναγιωταρέα έχει στα συρτάρια της το δεύτερο τόμο από όσα της είχε εμπιστευτεί ο χαρίλαος φλωράκης. Δεν θα πρέπει κάποια στιγμή να τα "χρησιμοποιήσει"; Αφήστε που το σύστημα μόλις κρίνει πως ήρθε η κατάλληλη ώρα, θα βγάλει στη φόρα πράγματα για να χτυπήσει το κκε, κάτι το οποίο δεν αποτελεί και κάτι καινούριο. Έχει γίνει κατά κόρον στο παρελθόν.
Συνεπώς ας βιαστεί το κκε να κάνει αυτοκριτική για τα κακώς κείμενα του παρελθόντος και τις λαθεμένες πολιτικές επιλογές της τελευταίας εικοσαετίας, γιατί αλλιώς δεν θα υπάρχει γυρισμός".
Μα αν το κκε βοήθησε την αστική τάξη το 89, τότε γιατί μας περιμένουν στη γωνία;
Τόμπολα...
Κατόπιν αυτής της εμβριθούς ανάλυσης τα μόνα που έχω να προσθέσω από πλευράς μου είναι τα εξής:
-το βιβλίο της φαιδράς παναγιωταρέα για τον χαρίλαο με τον τίτλο "κι σεν' πως σε λεν;" διαβάζεται μονορούφι και προσωπικά περιμένω πώς και πώς το δεύτερο μέρος που θα συμπεριλαμβάνει και "πικρές αλήθειες" για τον συνασπισμό και τη σοβιετική ένωση.
Γιατί όμως η αννούλα του χιονιά δεν το εξέδωσε όσο ο χαρίλαος ήταν εν ζωή; Για να έχει κάλυψη ότι κανείς δεν θα μπορεί να διαψεύσει όσα γράψει σε τελική μορφή;
-αυτό το τροπάρι με το θάνατο του χαρίλαου που αλλάζει τα δεδομένα είχε ακουστεί και για την περίπτωση του πατρός κάππου που κατά δήλωσή του "ποτέ δεν έφυγε από το κκε", αλλά δε μπορούσε να επιστρέψει κιόλας, γιατί -λένε- έθετε προσωπικό βέτο ο χαρίλαος που του το κρατούσε μανιάτικο για τη στάση του με τον τζανετάκη.
Η ατυχία είναι ότι ο κάππος πέθανε πολύ νέος, τρεις μόλις μήνες μετά τον χαρίλαο κι έτσι δεν είχαμε ποτέ την τύχη να τα δούμε όλα αυτά στην πράξη.
Στ' αλήθεια τώρα.
Τον κάππο θα ήθελα πολύ να τον δω να επιστρέφει στο κκε, έστω και στο τέλος της ζωής του. Τα υπόλοιπα είναι ωραία εναλλακτική λύση αντί του παιχνιδιού με τις τάπες των βαρελιών για να περνάμε τον χρόνο μας διασκεδάζοντας.
Υγ: το θέμα περί τζανετάκη και 89 μπαίνει στο συρτάρι με τα προσεχώς και θα αναλυθεί όταν ωριμάσουν οι συνθήκες...
Υγ2: υπάρχουν κι άλλα ενδιαφέροντα δημοσιεύματα από το πριν, αλλά τα κρατάμε κι αυτά στο αρχείο μαζί με το τζανή, για να μπούμε στην τελική ευθεία και σε αυτό που ήταν εξαρχής ο σκοπός μας.
Τις θέσεις του ναρ για τη σοβιετία...
(Συνεχίζεται...)
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2008
Άι μαστ μπρρεγκ γιου
Το πως σκιαγραφούνται στο Rocky IV οι σοβιετικοί, λαός και ηγεσία συνολικά, θα το δούμε αναλυτικά σε επόμενο σημείωμα. Εδώ θα σταθούμε μόνο σε μερικούς χαρακτήρες.
Κεντρικό πρόσωπο και αντίπαλος του ρόκι (εκτός από τη σοβιετική ένωση σαν χώρα, υπερδύναμη και οικονομικό σύστημα εν γένει) είναι ο σοβιετικός πρωταθλητής της πυγμαχίας ιβάν ντράγκο, ο οποίος όμως μιλάει σπάνια έως ποτέ (δεν είναι αυτή η δουλειά του).
Αντ' αυτού μιλάν η σύζυγός του λουντμίλα (ντράγκοβα υποθέτω, αλλά δεν αναφέρεται πουθενά) και ο νικολάι κολόφ, που τον ακολουθούν παντού.
Η λουντμίλα είναι δυναμική, ξανθιά, με αγορέ κούρεμα της εποχής. Παραείναι σύγχρονη και ψεύτικη για να είναι ρωσίδα.
Αν η μέση σοβιετική γυναίκα είχε αυτή την εικόνα, οι μισοί δυτικοί θα αυτομολούσαν μαζικά στο μπλοκ μας περνώντας το τείχος ανάποδα.
Στην πραγματικότητα όμως η λουντμίλα είναι η μπριγκίτε νίλσεν που διετέλεσε και σύζυγος του σταλόνε για κάποια φεγγάρια.
Ο νικολάι κολόφ είναι πολιτικό στέλεχος, μέλος του πολιτιμπιρό του κκσε και κάτι σαν πολιτικός επίτροπος του ντράγκο.
Την υπόθεση την έχει πάρει πατριωτικά, πιθανότατα επειδή συνδέεται και με την προσωπική του ανέλιξη.
Παραμένει παρόλα αυτά τυπικό μπρεζνιεφικό απολίθωμα παλαιάς κοπής. Ξύλινη πομπώδης γλώσσα (σύντροφο μπλα-μπλα τον λέει σε κάποια φάση ο αφρο-αμερικάνος πυγμάχος απόλο κριντ), παλαιομοδίτικο κοστούμι, μίσος και καχυποψία για τους δυτικούς.
Δεν έχει ψυχανεμιστεί ακόμα τους ανέμους της αλλαγής του αιόλου γκόρμπι που ανοίγει τους ασκούς του μαζί με το κουτί της πανδώρας.
Αν δεν πέθανε από φυσικό γήρας μέχρι το 88, τότε σίγουρα θα τον φάγανε λάχανο στη 19η συνδιάσκεψη μαζί με το λιγκατσόφ.
Αφήσαμε για το τέλος τον ιβάν ντρράγκο.
Δεν είναι ανορθογραφία.
Η σωστή προφορά στο επίθετο είναι με δυο-τρία βαριά ρο τουλάχιστον, για να παγώνει το αίμα του μέσου αμερικάνου και να καταλαβαίνει με τι έχει να κάνει.
Ο σεναριογράφος δεν θέλησε να το κάνει ντραγκόφ έστω, για να είναι πιο πειστικό. Του αρκούσε κάτι που να προκαλεί συνειρμούς (πχ με δράκους που βγάζουν φωτιές απ' το στόμα) και φόβο.
Ο ντράγκο είναι αξιωματικός του κόκκινου στρατού (φυσικά).
Είναι ένα ξανθό, δίμετρο αγόρι, περίπου το πρότυπο της άρειας φυλής, όπως το φανταζόταν ο χίτλερ τα βράδια.
Δε μιλάει πολύ. Δεν του έχει ανατεθεί κάτι τέτοιο άλλωστε από τα κεντρικά της γκοσπλάν.
Δική του δουλειά είναι να χτυπάει και να διαλύει.
"Γουατ χι χιτς, χι ντιστρρόιζ" λέει για αυτόν στους δυτικούς δημοσιογράφους ο νικολάι κολόφ.
Το μήνυμα είναι βαθύ-κοινωνικό, αλλά σαφές.
Οι σοβιετικοί δεν είναι κανονικοί άνθρωποι σαν εμάς, αλλά μηχανές προγραμματισμένες, χωρίς αισθήματα.
Ευτυχώς που υπάρχει κι ο ρόκι...
Σε όλο το έργο ο ντράγκο λέει όλες κι όλες πέντε ατάκες.
Μέχρι το τριάντα περίπου έχει στόμα, αλλά όχι μιλιά.
Πήγε στην αμερική, προπονήθηκε, ίδρωσε, πήρε μέρος σε συνέντευξη τύπου, έκανε κι έναν ψιλοτσαμπουκά με έναν προκλητικό αφροαμερικανό, αλλά όλα αυτά στο μουγκό, σαν ήρωας του σαρλό.
Η απέριττη σοβιετική λιτότητα σε όλο της το καλλιτεχνικό μεγαλείο...
Η πρώτη ατάκα απ' το ξανθό αγόρι έρχεται ανέλπιστα στο 27ο λεπτό της αναμέτρησης, πριν τον αγώνα επίδειξης με τον απόλο κριντ.
Με άπταιστη προφορά πλησιάζει τον κριντ και του λέει:
"γιου λουζ".
Στο τέλος του αγώνα κι αφού έχει σκοτώσει (!!) τον κριντ, τον πιάνει λογοδιάροοια πάνω στη μέθη της νίκης και λέει τρεις ατάκες μαζεμένες:
"άι ντιφίτ δι ολντ μαν"
"αι κεν νοτ μπι ντιφίτιντ"
"άι γουοντ του ντιφίτ δε ρίαλ τσάμπιον".
Στο σημείο αυτό το λάγνο βλέμμα του συναντιέται με αυτό του ρόκι.
Η επόμενη ατάκα αργεί λίγο κι έρχεται πριν τον αγώνα με τον ρόκι μπαλμπόα στη μόσχα.
Οι δυο πυγμάχοι συναντιούνται στο κέντρο του γηπέδου, οπότε ο ντράγκο του λέει:
"Άι μαστ μπρρέιγκ γιου".
Φωνή και σαφήνεια ρομπότ.
Η εκπληκτική ερμηνεία κορυφώνεται πριν τον 15ο και τελευταίο γύρο.
Το σοβιετικό κοινό στη θέα της νάιλον κάλτσας της άντριαν (γυναίκα του ρόκι) παραληρεί υπέρ του μπαλμπόα κι ο νικολάι κολόφ πλησιάζει έξαλλος τον ντράγκο για να τον βρίσει.
Μοιραίο λάθος.
Ο ντράγκο σηκώνει στον αέρα τον κολόφ, τον πετάει μακριά και φωνάζει ότι παλεύει για τον εαυτό του, για να νικήσει ο ίδιος.
Οι τάσεις ατομισμού, ήταν πράγματι, υπαρκτό φαινόμενο στα τελευταία χρόνια του υπαρκτού κι αυτό ακριβώς αναδεικνύει το σενάριο με το εύρημα αυτό.
Με το που χτυπά το καμπανάκι, ο ντράγκο γυρνάει προς το μέρος του ρόκι κι ολοκληρώνει το μεγαλειώδη ρόλο του με τη φράση:
"του δι εντ".
Η ερμηνεία είναι κυριολεκτικά για σεμινάριο.
Πέντε ατάκες όλες κι όλες, αλλά απλώς αξεπέραστη.
Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται από την ίδια τη ζωή που όπως έλεγε κι ο γκόρμπι, "αυτή θα δείξει..."
Ο "ηθοποιός" που ενσαρκώνει τον ντράγκο, είναι στην πραγματικότητα σουηδός και ακούει στο πραγματικά εύηχο όνομα dolph lundgren.
Ο αστικός μύθος λέει ότι συμμετείχε στην ολυμπιακή ομάδα της χώρας του (προφανώς μετά τους ολυμπιακούς της μόσχας) αλλά το 96 στην ατλάντα πολιτογραφήθηκε αμερικάνος κι έκλεισε την καριέρα του με τα χρώματα της αστερόεσσας.
Δηλ προδότης όνομα και πράγμα.
Κι ύστερα σου λένε να μην πιστεύεις τα έργα στο σινεμά.
Μωρέ βγαλμένα από τη ζωή...
(Συνεχίζεται...)
Κεντρικό πρόσωπο και αντίπαλος του ρόκι (εκτός από τη σοβιετική ένωση σαν χώρα, υπερδύναμη και οικονομικό σύστημα εν γένει) είναι ο σοβιετικός πρωταθλητής της πυγμαχίας ιβάν ντράγκο, ο οποίος όμως μιλάει σπάνια έως ποτέ (δεν είναι αυτή η δουλειά του).
Αντ' αυτού μιλάν η σύζυγός του λουντμίλα (ντράγκοβα υποθέτω, αλλά δεν αναφέρεται πουθενά) και ο νικολάι κολόφ, που τον ακολουθούν παντού.
Η λουντμίλα είναι δυναμική, ξανθιά, με αγορέ κούρεμα της εποχής. Παραείναι σύγχρονη και ψεύτικη για να είναι ρωσίδα.
Αν η μέση σοβιετική γυναίκα είχε αυτή την εικόνα, οι μισοί δυτικοί θα αυτομολούσαν μαζικά στο μπλοκ μας περνώντας το τείχος ανάποδα.
Στην πραγματικότητα όμως η λουντμίλα είναι η μπριγκίτε νίλσεν που διετέλεσε και σύζυγος του σταλόνε για κάποια φεγγάρια.
Ο νικολάι κολόφ είναι πολιτικό στέλεχος, μέλος του πολιτιμπιρό του κκσε και κάτι σαν πολιτικός επίτροπος του ντράγκο.
Την υπόθεση την έχει πάρει πατριωτικά, πιθανότατα επειδή συνδέεται και με την προσωπική του ανέλιξη.
Παραμένει παρόλα αυτά τυπικό μπρεζνιεφικό απολίθωμα παλαιάς κοπής. Ξύλινη πομπώδης γλώσσα (σύντροφο μπλα-μπλα τον λέει σε κάποια φάση ο αφρο-αμερικάνος πυγμάχος απόλο κριντ), παλαιομοδίτικο κοστούμι, μίσος και καχυποψία για τους δυτικούς.
Δεν έχει ψυχανεμιστεί ακόμα τους ανέμους της αλλαγής του αιόλου γκόρμπι που ανοίγει τους ασκούς του μαζί με το κουτί της πανδώρας.
Αν δεν πέθανε από φυσικό γήρας μέχρι το 88, τότε σίγουρα θα τον φάγανε λάχανο στη 19η συνδιάσκεψη μαζί με το λιγκατσόφ.
Αφήσαμε για το τέλος τον ιβάν ντρράγκο.
Δεν είναι ανορθογραφία.
Η σωστή προφορά στο επίθετο είναι με δυο-τρία βαριά ρο τουλάχιστον, για να παγώνει το αίμα του μέσου αμερικάνου και να καταλαβαίνει με τι έχει να κάνει.
Ο σεναριογράφος δεν θέλησε να το κάνει ντραγκόφ έστω, για να είναι πιο πειστικό. Του αρκούσε κάτι που να προκαλεί συνειρμούς (πχ με δράκους που βγάζουν φωτιές απ' το στόμα) και φόβο.
Ο ντράγκο είναι αξιωματικός του κόκκινου στρατού (φυσικά).
Είναι ένα ξανθό, δίμετρο αγόρι, περίπου το πρότυπο της άρειας φυλής, όπως το φανταζόταν ο χίτλερ τα βράδια.
Δε μιλάει πολύ. Δεν του έχει ανατεθεί κάτι τέτοιο άλλωστε από τα κεντρικά της γκοσπλάν.
Δική του δουλειά είναι να χτυπάει και να διαλύει.
"Γουατ χι χιτς, χι ντιστρρόιζ" λέει για αυτόν στους δυτικούς δημοσιογράφους ο νικολάι κολόφ.
Το μήνυμα είναι βαθύ-κοινωνικό, αλλά σαφές.
Οι σοβιετικοί δεν είναι κανονικοί άνθρωποι σαν εμάς, αλλά μηχανές προγραμματισμένες, χωρίς αισθήματα.
Ευτυχώς που υπάρχει κι ο ρόκι...
Σε όλο το έργο ο ντράγκο λέει όλες κι όλες πέντε ατάκες.
Μέχρι το τριάντα περίπου έχει στόμα, αλλά όχι μιλιά.
Πήγε στην αμερική, προπονήθηκε, ίδρωσε, πήρε μέρος σε συνέντευξη τύπου, έκανε κι έναν ψιλοτσαμπουκά με έναν προκλητικό αφροαμερικανό, αλλά όλα αυτά στο μουγκό, σαν ήρωας του σαρλό.
Η απέριττη σοβιετική λιτότητα σε όλο της το καλλιτεχνικό μεγαλείο...
Η πρώτη ατάκα απ' το ξανθό αγόρι έρχεται ανέλπιστα στο 27ο λεπτό της αναμέτρησης, πριν τον αγώνα επίδειξης με τον απόλο κριντ.
Με άπταιστη προφορά πλησιάζει τον κριντ και του λέει:
"γιου λουζ".
Στο τέλος του αγώνα κι αφού έχει σκοτώσει (!!) τον κριντ, τον πιάνει λογοδιάροοια πάνω στη μέθη της νίκης και λέει τρεις ατάκες μαζεμένες:
"άι ντιφίτ δι ολντ μαν"
"αι κεν νοτ μπι ντιφίτιντ"
"άι γουοντ του ντιφίτ δε ρίαλ τσάμπιον".
Στο σημείο αυτό το λάγνο βλέμμα του συναντιέται με αυτό του ρόκι.
Η επόμενη ατάκα αργεί λίγο κι έρχεται πριν τον αγώνα με τον ρόκι μπαλμπόα στη μόσχα.
Οι δυο πυγμάχοι συναντιούνται στο κέντρο του γηπέδου, οπότε ο ντράγκο του λέει:
"Άι μαστ μπρρέιγκ γιου".
Φωνή και σαφήνεια ρομπότ.
Η εκπληκτική ερμηνεία κορυφώνεται πριν τον 15ο και τελευταίο γύρο.
Το σοβιετικό κοινό στη θέα της νάιλον κάλτσας της άντριαν (γυναίκα του ρόκι) παραληρεί υπέρ του μπαλμπόα κι ο νικολάι κολόφ πλησιάζει έξαλλος τον ντράγκο για να τον βρίσει.
Μοιραίο λάθος.
Ο ντράγκο σηκώνει στον αέρα τον κολόφ, τον πετάει μακριά και φωνάζει ότι παλεύει για τον εαυτό του, για να νικήσει ο ίδιος.
Οι τάσεις ατομισμού, ήταν πράγματι, υπαρκτό φαινόμενο στα τελευταία χρόνια του υπαρκτού κι αυτό ακριβώς αναδεικνύει το σενάριο με το εύρημα αυτό.
Με το που χτυπά το καμπανάκι, ο ντράγκο γυρνάει προς το μέρος του ρόκι κι ολοκληρώνει το μεγαλειώδη ρόλο του με τη φράση:
"του δι εντ".
Η ερμηνεία είναι κυριολεκτικά για σεμινάριο.
Πέντε ατάκες όλες κι όλες, αλλά απλώς αξεπέραστη.
Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται από την ίδια τη ζωή που όπως έλεγε κι ο γκόρμπι, "αυτή θα δείξει..."
Ο "ηθοποιός" που ενσαρκώνει τον ντράγκο, είναι στην πραγματικότητα σουηδός και ακούει στο πραγματικά εύηχο όνομα dolph lundgren.
Ο αστικός μύθος λέει ότι συμμετείχε στην ολυμπιακή ομάδα της χώρας του (προφανώς μετά τους ολυμπιακούς της μόσχας) αλλά το 96 στην ατλάντα πολιτογραφήθηκε αμερικάνος κι έκλεισε την καριέρα του με τα χρώματα της αστερόεσσας.
Δηλ προδότης όνομα και πράγμα.
Κι ύστερα σου λένε να μην πιστεύεις τα έργα στο σινεμά.
Μωρέ βγαλμένα από τη ζωή...
(Συνεχίζεται...)
Save Gizmo
Μετά την κνε (που πήγε περίπου σύσσωμη στην κνε ναρ) τον σεπτέμβρη του 89 ήταν η σειρά του φεστιβάλ να διασπαστεί. Τα μ-λ μπορεί να την είχαν γλιτώσει λόγω παρανομίας, αλλά την κνε ναρ την πήγαμε στα δικαστήρια και κρατήσαμε το κοπιράιτ στο όνομα. Τον κόσμο όμως δε μπορούσαμε να τον διεκδικήσουμε δικαστικά και φυλλορρόησε.
Θρυλείται ότι στο δικό τους φεστιβάλ συνέρρευσε κοντά ένα εκατομμύριο κόσμος. Η υπερβολή συνοδεύει πάντα τους θρύλους, το παρελθόν και τις εκτιμήσεις για τα μεγάλα πλήθη (σε γήπεδα, πορείες και φεστιβάλ). Και το μισό να είναι αλήθεια όμως, το νούμερο είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακό. Ειδικά όταν στο δικό μας, το ορίτζιναλ, είχαν μείνει να φυλάνε θερμοπύλες κάποιοι παππούδες (που ανεξάρτητα από εποχές είναι διαχρονικοί, ηρωικοί και μορφές του κινήματος, υπεράνω κρίσεων).
Αλήθεια όμως, τι απέγιναν όλοι αυτοί οι μυριάδες;
Το ναρ σήμερα έχει αρκετά κομμάτια και κινδυνεύει να γίνει χίλια.
Ο (μικρο)αστικός μύθος λέει ότι στις γραμμές του υπάρχει ακόμη και φράξια με την επωνυμία "μπολσεβίκοι". Η πραγματικότητα λέει ότι στις γραμμές του οι κομμουνιστογενείς (sic) μαρξιστές νιώθουν μάλλον σαν μενσεβίκοι. Δηλαδή μειοψηφία.
Οι του "αναρχο"-κινηματικού ρεύματος έχουν το πάνω χέρι στους συσχετισμούς και στο τελευταίο συνέδριο φώναζαν για τους "μενσεβίκους": αέρα-αέρα να φύγει η χολέρα.
Τα παιδικά τραύματα σημάδεψαν έντονα την πορεία του ναρ.
Ο φόβος για τους καρεκλοκένταυρους και την ιεραρχία έγινε κυκλική εναλλαγή σε όργανα και δσ, αλλά όχι για πολύ (ευτυχώς). Ο φόβος για τυχόν καπέλωμα της νεολαίας από το κόμμα έφερε την υστερία για το ακηδεμόνευτο και τα εαακ. Η καχυποψία απέναντι στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, με τον τρόπο που (δεν) εφαρμόστηκε, οδήγησε σε χαλαρές (αποδι)οργανωτικές γραμμές. Η επίσημη ονομασία του κόμματος για αυτό είναι οργανωτικός φιλελευθερισμός -και μόνο από τη βαρύγδουπη ονομασία, φαίνεται πόσο βαρύ είναι το παράπτωμα.
Τέλος, οι σιδερένιες μαρξιστικές νομοτέλειες που "κατέρρευσαν" και μας πλάκωσαν, έδωσαν τη θέση τους στον σχετικισμό και σε έναν ιδιότυπο (sic) αγνωστικισμό. Η επαναθεμελίωση πάνω στα ιδεολογικά ερείπια έβγαλε μεγάλο κομμάτι της θεωρίας για τα μπάζα και την εκ(μετα)μοντέρνισε με το δικό της στιλ.
Τα παιδικά τραύματα έφεραν το σπέρμα της παιδικής αρρώστειας. Κι όπως έλεγε ένας θρυλικός αρχι-εαακίτης (μη ναρίτης) από το φυσικό του απθ: η αρεφ (το σχήμα του δηλ) είναι η παιδική αρρώστεια του αριστερισμού.
Τα εαακ εν γένει θα έλεγα εγώ.
Το σύνθημα για τους ναρίτες τους λέει μεταλλαγμένους κνίτες.
Κάθε φορά που το ακούω ο συνειρμός με τα γκρέμλιν είναι αναπόφευκτος. Οι κνίτες που ξεστράτισαν από το μαντρί βρέθηκαν ξαφνικά εκτεθειμένοι στο νερό του ποταμιού που δε γυρίζει πίσω πια και το φως του ακηδεμόνευτου και της αμεσοδημοκρατίας. Την πάτησαν σαν γκίζμο και μεταλλάχτηκαν σε εαακ. Αυτοί δεν πάθαν τίποτα, αλλά γύρω τους τα τερατάκια γκρέμλιν πολλαπλασιάζονταν και σκορπούσαν χαμό και πανικό στο διάβα τους γκρεμίζοντας τα πάντα αντί να επαναθεμελιώνουν.
Κι άντε να τους μαζέψεις μετά...
Τώρα οι συμπαθείς γκίζμο είναι είδος υπό εξαφάνιση στο κόμμα των γκρέμλιν, ανήμποροι να γυρίσουν πίσω το ποτάμι. Κάποιοι από αυτούς δεν άντεξαν κι έφυγαν (ήρθαν στη μεγάλη οικογένεια των ανένταχτων κομμουνιστών).
Το κόμμα είναι πια ό,τι πιο κοντά σε αυτό που τους εκφράζει. Αλλά τα βιώματα φορτίζουν το κλίμα και η παραβολή του ασώτου μπορεί να μην έχει χάπι εντ αυτή τη φορά. Άσε που είναι ζήτημα ποιος ακριβώς είναι ο άσωτος της υπόθεσης.
Η περιπέτεια του ναρ θυμίζει το τραγούδι: "να σε σκεφτώ και να σε νοσταλγήσω και αν υπάρχει λόγος(3) να γυρίσω"... Υπάρχει όμως;
Έλα ντε! Μεγάλη κουβέντα. Και τελειώνει και το ποστ...
Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν δύο σίγουρα δεδομένα.
1ον: όσοι έφυγαν το 89 κι έφτιαξαν το ναρ έφυγαν εξαιτίας (ή τέλος πάντων με κύρια αφορμή) της κυβέρνησης τζανετάκη.
2ον: επισήμως αυτοκριτική, ή έστω παραδοχή κάποιου λάθους για αυτό το θέμα, το κόμμα δεν έκανε ποτέ (ούτε και στο 14ο της ανασυγκρότησης όπου έκανε λόγο για σωστή επιλογή).
Ψήγματα τέτοιας υπάρχουν στο τελευταίο βιβλίο για τον στράτο τσαμπή που επιμελήθηκε ο ίδιος λίγο πριν τον θάνατό του.
Αλλά αυτά θα μας απασχολήσουν σε επόμενο σημείωμα...
.
Υγ: σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να συσταθεί μια επιτροπή σωτηρίας για τους λιγοστούς γκίζμο που έχουν απομείνει στο ναρ. Θα μπορούσε να είναι κι ανοιχτή, αλλά θα υπήρχε ο κίνδυνος να την καπελώσουν τα γκρέμλιν κι οι αποφάσεις να παίρνονται αναγκαστικά ομόφωνα ή καθόλου, οπότε δε θα έβγαινε τίποτα.
.
(Συνεχίζεται...)
Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008
Rocky IV το απόλυτο καλτ αριστούργημα
Ο ρόκι μπαλμπόα είναι ο σταλόνε πυγμάχος που νικάει μαύρους και σοβιετικούς. Η αμερική είναι η χώρα της ευκαιρίας, για αυτό ο ρόκι αν και ερασιτέχνης γίνεται παγκόσμιος πρωταθλητής. Κάθε φορά τρώει το ξύλο της αρκούδας (και δη της σοβιετικής στο IV) αλλά είναι καζανοκέφαλος και νικάει πάντα, με εξαίρεση το πρώτο που ήταν κάπως πιο ρεαλιστικό για αυτό πήρε και όσκαρ.
Οι σκηνές είναι απείρου κάλλους γιατί κάθε φορά η μούρη του ρόκο γίνεται κιμάς (χωρίς να χάνει κάτι από τη φυσική της ασχήμια) αλλά αντέχει, ενώ οι αντίπαλοι πέφτουν νοκ άουτ με καμιά εικοσαριά χαστουκάκια.
Ειδικά στο ROCKY IV ο σταλόνε χρειάζεται σκάλα για να φτάσει να χτυπήσει τον ιβάν ντράγκο, αλλά αυτό δεν του είναι πρόβλημα για να νικήσει και μάλιστα μέσα στη μόσχα καταφέρνοντας στο τέλος να πάρει το σοβιετικό κοινό με το μέρος του και τον γκορμπατσόφ να τον χειροκροτήσει...
Όλα αυτά είναι γνωστά. Όσοι όμως μένουν σε αυτά είναι σχολαστικοί, φορμαλιστές του κερατά και μένουν στην επιφάνεια (για να μην πω ρέπουν στον αστισμό και τους δημιουργήσω προβλήματα).
Πίσω από το φαίνεσθαι υπάρχει φοβερή χαρακτηρογραφία, αξεπέραστες ερμηνείες και βαθύτατα νοήματα που κανείς δεν έσκυψε να πιάσει.
Κι αφήνω κατά μέρους τα απίστευτα σάουντ-τρακ της ταινίας, γιατί η δεκαετία του 80 είναι παρεξηγημένη σαν σοβιετική ένωση και τη μουσική της δεν την αντικρίζουμε όλοι από την ίδια ταξική σκοπιά. (Παρόλα αυτά το eye of the tiger και το there´s no easy way out είναι μικρές θρησκείες σαν ποζεριές).
Θα ξεκινήσω με κάποια τέτοια νοήματα σήμερα και θα συνεχίσουμε με ένα μίνι αφιέρωμα που θα τρέξει παράλληλα με αυτό στο ναρ (αν και δεν ξέρω αν σας ενδιαφέρει εξίσου, ή ποιο από τα δύο είναι πιο καλτ κι επίκαιρο).
Το Rocky IV, γυρισμένο το 85, είναι βαθιά διορατική ταινία, σχεδόν προφητική.
Καταρχάς η σοβιετική ένωση αποφασίζει να εισέρθει στον χώρο της επαγγελματικής πυγμαχίας!!
Το βλέπεις σε πρώτη προβολή και λύνεσαι στα γέλια, εκτιμώντας τη φαντασία και την αίσθηση χιούμορ του σεναριογράφου. Πέντε χρόνια αργότερα, το γέλιο σου βγαίνει ξινό κι αρχίζεις και το ξανασκέφτεσαι.
Ας μην ξεχνάμε ότι δεν χρειάστηκε να διαλυθεί η σοβιετική ένωση για να πάει το 89 στο ΝΒΑ ως επαγγελματίας ο σαρούνας μαρτσουλιόνις, ή -για να θυμηθούμε κάτι πιο δικό μας- η τρόικα λιτόφτσενκο, προτάσοφ, σαβίτσεφ, στον ολυμπιακό του κοσκωτά και του σαλιαρέλη το 90.
Εγώ σημειώνω και κρατάω τις χρονολογίες γιατί συμφωνούν και με την εκτίμηση που είχε κάνει για τις εξελίξεις το 91 ο χαρίλαος, λέγοντας ότι η περεστρόικα πήγαινε καλά την πρώτη τριετία, αλλά στράβωσε μετά το 88...
Η ταινία αυτή ξεσκέπασε νωρίτερα από οτιδήποτε άλλο στην εποχή της και τον πράκτορα της δύσης μιχαήλ γκορμπατσόφ.
Ο γκόρμπι παρακολουθεί μαζί με το υπόλοιπο πολιτμπιρό την τελική αναμέτρηση στη μόσχα. Στην αρχή έχει το σκληρό, μπρεζνιεφικό ύφος του άτεγκτου αγωνιστή του σοσιαλισμού και της γραφειοκρατίας. Στο τέλος όμως, με το συγκινητικό αγώνα του ρόκι και τον δεκάρικο πανηγυρικό του στο τέλος εν μέσω ενός παραληρούντος πλήθους που τον αποθεώνει, ο μιχαήλ γκορμπατσόφ σηκώνεται και χειροκροτεί.
Τη γραμμή την παίρνουν πρέφα όλοι και ακολουθούν σούμπιτοι το παράδειγμα του γγ. Όλοι εκτός εκτός του πολιτικού στελέχους που ήταν κάτι σαν πολιτικός επίτροπος του δικού μας πρωταθλητή ιβάν ντράγκο, και το οποίο χρειάστηκε ειδικό αυστηρό βλέμμα του γκόρμπι για να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις και να σηκωθεί.
Φυσιογνωμικά δεν του φέρνει και τόσο, εγώ όμως είμαι πεισμένος ότι πρόκειται για τον λιγκατσόφ...
Σε εκείνο τον συγκινητικό δεκάρικο του ρόκι περί αλλαγής δεν αποκλείεται οι σκόρπιονς να εμπνεύστηκαν το winds of change και ο γκόρμπι τη μαρξιστική ανάλυση περί διαλεκτικής σχέσης των ταξικών και των οικουμενικών προβλημάτων, καθώς κι ένα αρχιτεκτονικό προσχέδιο της ευρώπης ως κοινό σπίτι των λαών...
(Συνεχίζεται...)
Οι σκηνές είναι απείρου κάλλους γιατί κάθε φορά η μούρη του ρόκο γίνεται κιμάς (χωρίς να χάνει κάτι από τη φυσική της ασχήμια) αλλά αντέχει, ενώ οι αντίπαλοι πέφτουν νοκ άουτ με καμιά εικοσαριά χαστουκάκια.
Ειδικά στο ROCKY IV ο σταλόνε χρειάζεται σκάλα για να φτάσει να χτυπήσει τον ιβάν ντράγκο, αλλά αυτό δεν του είναι πρόβλημα για να νικήσει και μάλιστα μέσα στη μόσχα καταφέρνοντας στο τέλος να πάρει το σοβιετικό κοινό με το μέρος του και τον γκορμπατσόφ να τον χειροκροτήσει...
Όλα αυτά είναι γνωστά. Όσοι όμως μένουν σε αυτά είναι σχολαστικοί, φορμαλιστές του κερατά και μένουν στην επιφάνεια (για να μην πω ρέπουν στον αστισμό και τους δημιουργήσω προβλήματα).
Πίσω από το φαίνεσθαι υπάρχει φοβερή χαρακτηρογραφία, αξεπέραστες ερμηνείες και βαθύτατα νοήματα που κανείς δεν έσκυψε να πιάσει.
Κι αφήνω κατά μέρους τα απίστευτα σάουντ-τρακ της ταινίας, γιατί η δεκαετία του 80 είναι παρεξηγημένη σαν σοβιετική ένωση και τη μουσική της δεν την αντικρίζουμε όλοι από την ίδια ταξική σκοπιά. (Παρόλα αυτά το eye of the tiger και το there´s no easy way out είναι μικρές θρησκείες σαν ποζεριές).
Θα ξεκινήσω με κάποια τέτοια νοήματα σήμερα και θα συνεχίσουμε με ένα μίνι αφιέρωμα που θα τρέξει παράλληλα με αυτό στο ναρ (αν και δεν ξέρω αν σας ενδιαφέρει εξίσου, ή ποιο από τα δύο είναι πιο καλτ κι επίκαιρο).
Το Rocky IV, γυρισμένο το 85, είναι βαθιά διορατική ταινία, σχεδόν προφητική.
Καταρχάς η σοβιετική ένωση αποφασίζει να εισέρθει στον χώρο της επαγγελματικής πυγμαχίας!!
Το βλέπεις σε πρώτη προβολή και λύνεσαι στα γέλια, εκτιμώντας τη φαντασία και την αίσθηση χιούμορ του σεναριογράφου. Πέντε χρόνια αργότερα, το γέλιο σου βγαίνει ξινό κι αρχίζεις και το ξανασκέφτεσαι.
Ας μην ξεχνάμε ότι δεν χρειάστηκε να διαλυθεί η σοβιετική ένωση για να πάει το 89 στο ΝΒΑ ως επαγγελματίας ο σαρούνας μαρτσουλιόνις, ή -για να θυμηθούμε κάτι πιο δικό μας- η τρόικα λιτόφτσενκο, προτάσοφ, σαβίτσεφ, στον ολυμπιακό του κοσκωτά και του σαλιαρέλη το 90.
Εγώ σημειώνω και κρατάω τις χρονολογίες γιατί συμφωνούν και με την εκτίμηση που είχε κάνει για τις εξελίξεις το 91 ο χαρίλαος, λέγοντας ότι η περεστρόικα πήγαινε καλά την πρώτη τριετία, αλλά στράβωσε μετά το 88...
Η ταινία αυτή ξεσκέπασε νωρίτερα από οτιδήποτε άλλο στην εποχή της και τον πράκτορα της δύσης μιχαήλ γκορμπατσόφ.
Ο γκόρμπι παρακολουθεί μαζί με το υπόλοιπο πολιτμπιρό την τελική αναμέτρηση στη μόσχα. Στην αρχή έχει το σκληρό, μπρεζνιεφικό ύφος του άτεγκτου αγωνιστή του σοσιαλισμού και της γραφειοκρατίας. Στο τέλος όμως, με το συγκινητικό αγώνα του ρόκι και τον δεκάρικο πανηγυρικό του στο τέλος εν μέσω ενός παραληρούντος πλήθους που τον αποθεώνει, ο μιχαήλ γκορμπατσόφ σηκώνεται και χειροκροτεί.
Τη γραμμή την παίρνουν πρέφα όλοι και ακολουθούν σούμπιτοι το παράδειγμα του γγ. Όλοι εκτός εκτός του πολιτικού στελέχους που ήταν κάτι σαν πολιτικός επίτροπος του δικού μας πρωταθλητή ιβάν ντράγκο, και το οποίο χρειάστηκε ειδικό αυστηρό βλέμμα του γκόρμπι για να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις και να σηκωθεί.
Φυσιογνωμικά δεν του φέρνει και τόσο, εγώ όμως είμαι πεισμένος ότι πρόκειται για τον λιγκατσόφ...
Σε εκείνο τον συγκινητικό δεκάρικο του ρόκι περί αλλαγής δεν αποκλείεται οι σκόρπιονς να εμπνεύστηκαν το winds of change και ο γκόρμπι τη μαρξιστική ανάλυση περί διαλεκτικής σχέσης των ταξικών και των οικουμενικών προβλημάτων, καθώς κι ένα αρχιτεκτονικό προσχέδιο της ευρώπης ως κοινό σπίτι των λαών...
(Συνεχίζεται...)
Αντεπίθεση
Το 18ο συνέδριο του κόμματος (που ένα είναι, αλλά έχει βγάλει από τα σπλάχνα του και απ' τις διασπάσεις του καμιά 20αριά ακόμα) θα είναι αυτό της αντεπίθεσης. Εμένα σαν τακτική οι αντεπιθέσεις δε με πολυελκύουν, γιατί είναι ένας κομψός τρόπος να συγκαλύψεις το κατενάτσιο. Αλλά αν πάρουμε υπ' όψιν τι ζήσαμε από το 90 και μετά που λέει και το τραγούδι, το κατενάτσιο ήταν επιλογή εκ των πραγμάτων.
Είχε προηγηθεί το συνέδριο της ολόπλευρης ενίσχυσης (στη μεταγραφική περίοδο). Τώρα ακολουθεί αυτό της αντεπίθεσης. Με λογικά βήματα, κάποιο από τα επόμενα θα είναι αυτό της τελικής μάχης (ή του τρίτου γύρου που θα είναι ο τελικός), μετά το συνέδριο "τους παίρνουμε φαλάγγι" και θα φτάσουμε να κάνουμε και κάποιο συνέδριο των νικητών, όπως ονομάστηκε αυτό επί στάλιν το 34.
Τότε βέβαια στα μεθεόρτια της νίκης μας (που εν τέλει αποδείχτηκε επίπλαστη) ήρθε η δολοφονία κίροφ και η διετία 36-38. Αυτή που στην αστική ιστοριογραφία έχει περάσει ως "δίκες της μόσχας". Κι αυτό έχει τη θέση ακλόνητου επιχειρήματος, αυταπόδεικτου αξιώματος και αυτονόητης α(λ)ήθειας μαζί. Που πάει να πει δεν σηκώνει περαιτέρω κουβέντα, γιατί αλλιώς είσαι σταλινικός του κερατά και ερυθροφασίστας. Έτσι λεν οι σοσιαλσφασίστες τουλάχιστον...
Αυτό που με ανησυχεί σφόδρα για την ανοδική πορεία του κόμματος, σα συννεφάκι στον ανέφελο κατά τα άλλα ουρανό της κομμουνιστικής μας αισιοδοξίας, είναι ότι το 2016 θα γίνει το 20ό συνέδριο. Ακριβώς στα 60χρονα του "ορίτζιναλ" 20ού για να είναι πιο ισχυρή και η σημειολογία. Αν γίνει και τέλη φλεβάρη όπως αυτό της αντεπίθεσης θα πιάσουμε με ακρίβεια και τις ημερομηνίες (αν κι εκεί είναι παλαιοημερολογίτες κι έχουμε 13 μέρες διαφορά).
Αν μάλιστα τεθεί θέμα ηγεσίας σε εκείνο το συνέδριο (κι αναφωνήσουν ωσαννά τα μμε που χρόνια τώρα αντικαθιστούν την παπαρήγα), την ψυλλιάζομαι τη δουλιά με το νέο γγ. Μυστική έκθεση για τα λάθη του κκε, που θα δημοσιευτεί πρώτα στο βήμα από κανά σταυρόπουλο, και μετά συμφιλίωση και αποκατάσταση άνευ όρων του προδότη τίτο. Ποιος π...ης ρεβιζιονιστής θα βρεθεί να τα κάνει όλα αυτά εκπληρώνοντας τις προφητείες του νοστράδαμου;
Το ρόλο του τίτο είναι φαβορί να τον παίξει κανάς αλαβάνος, ή -σε κάθε περίπτωση- κάποιος συνασπισμένος. Για το ρόλο του χρουτσόφ το ψάχνω ακόμα. Προς το παρόν έχω μεσάνυχτα.
Το ωραίο είναι ότι για κάθε συνέδριο βρίσκουμε κι από έναν τίτλο.
Το 14ο ήταν της ανασυγκρότησης (ευτυχώς όχι αλά ρωσικά, όπου η αντίστοιχη λέξη για την ανασυγκρότηση ήταν η περεστρόικα). Το 15ο το προγραμματικό με την πρόταση του ΑΑΔΜ και της λαϊκής εξουσίας-οικονομίας. Το 16ο ήταν αυτό της εμβάθυνσης των προτάσεων και επεξεργασιών του 15ου (λίγο ριγμένο το 16ο από αυτή την άποψη). Μετά είχαμε την ολόπλευρη ενίσχυση και τώρα την αντεπίθεση.
Εμένα μου έχει μείνει η απορία πώς λέγαμε το 13ο το 91. Επειδή όμως αυτό είναι κάτι σαν τη μάχη της αλεζία για τους γαλάτες στον αστερίξ (όπου ηττήθηκαν από τον καίσαρα και δε μιλάει κανείς ποτέ για αυτό), δεν έχω βρει κάτι σχετικά. Για αυτό του έβγαλα δικό μου όνομα και το λέω το γρουσούζικο.
Αυτά τα συνθήματα βέβαια πιο πολύ πρέπει να τα εκλαμβάνουμε σαν συνθήματα αγκιτ-προπ κι όχι τοις μετρητοίς. Αν ίσχυε το δεύτερο, τότε κακώς δε σκεφτήκαμε να αντεπιτεθούμε νωρίτερα (στο 16ο πχ). Θα είχαμε κερδίσει και δυο τετραετίες χρόνο.
Θα μου πεις βέβαια, τότε δεν πατούσε ακόμα στις αντικειμενικές συνθήκες. Ε, όσο πατάει και τώρα λέω εγώ. Όσο πατάει η γάτα που λένε (όχι εγώ, άλλοι).
Ωστόσο οι λέξεις και τα συνθήματα του συνεδρίου μόνο τυχαία δεν είναι. Ίσα-ίσα ζυμωμένα και δοκιμασμένα στο λαό και στην ταξική πάλη.
Το επίθετο ισχυρός πχ έχει ριχτεί στις μάζες και σε βουλευτικές (ισχυρό κκε) αλλά και σε φοιτητικές εκλογές (ισχυρή πκς). Μια ισχύς καλό να είναι πάντα να υπάρχει.
Μετά την επιτυχή δοκιμασία, υπάρχει τώρα και στις θέσεις της κε στο "τρέιντμαρκ" του συνεδρίου ανάμεσα στις λέξεις κκε και συνέδριο (που αν αναφέρεται στη δεύτερη, εμένα -να πω την αμαρτία μου- δε μου φαίνονται πολύ δόκιμα ελληνικά).
Το αυτό ισχύει για τη λέξη αντεπίθεση, που πέρα από το γνωστό σύνθημα "αντεπίθεση λαέ τώρα κκε" δέσποζε και σε μια αφίσα της σπουδάζουσας με τους γαλάτες να κάνουν "ντου" (χωρίς αστερίξ και οβελίξ όμως, που μάλλον διαγράφηκαν για αριστερισμό. Ο οβελίξ αν θυμάστε οι παλιότεροι έλειπε και από προηγούμενη αντίστοιχη αφίσα).
Υγ: υπάρχουν κάποιες άλλες θεματικές που τρέχουν επί του παρόντος. Μόλις ολοκληρωθούν, θα αρχίσουν αναλυτικά αφιερώματα σε κάποιες συνεδριακές στιγμές, για να αρχίσουμε να φτιάχνουμε κλίμα.
Υγ2:αν κάποιοι σύντροφοι νιώθουν να τους θίγονται κάποια ιερά και όσια τους ζητάω ειλικρινά συγνώμη και τους παραπέμπω στην απολογία (δημοσιευμένη μερικά ποστ παρακάτω) για περαιτέρω εξηγήσεις.
Είχε προηγηθεί το συνέδριο της ολόπλευρης ενίσχυσης (στη μεταγραφική περίοδο). Τώρα ακολουθεί αυτό της αντεπίθεσης. Με λογικά βήματα, κάποιο από τα επόμενα θα είναι αυτό της τελικής μάχης (ή του τρίτου γύρου που θα είναι ο τελικός), μετά το συνέδριο "τους παίρνουμε φαλάγγι" και θα φτάσουμε να κάνουμε και κάποιο συνέδριο των νικητών, όπως ονομάστηκε αυτό επί στάλιν το 34.
Τότε βέβαια στα μεθεόρτια της νίκης μας (που εν τέλει αποδείχτηκε επίπλαστη) ήρθε η δολοφονία κίροφ και η διετία 36-38. Αυτή που στην αστική ιστοριογραφία έχει περάσει ως "δίκες της μόσχας". Κι αυτό έχει τη θέση ακλόνητου επιχειρήματος, αυταπόδεικτου αξιώματος και αυτονόητης α(λ)ήθειας μαζί. Που πάει να πει δεν σηκώνει περαιτέρω κουβέντα, γιατί αλλιώς είσαι σταλινικός του κερατά και ερυθροφασίστας. Έτσι λεν οι σοσιαλσφασίστες τουλάχιστον...
Αυτό που με ανησυχεί σφόδρα για την ανοδική πορεία του κόμματος, σα συννεφάκι στον ανέφελο κατά τα άλλα ουρανό της κομμουνιστικής μας αισιοδοξίας, είναι ότι το 2016 θα γίνει το 20ό συνέδριο. Ακριβώς στα 60χρονα του "ορίτζιναλ" 20ού για να είναι πιο ισχυρή και η σημειολογία. Αν γίνει και τέλη φλεβάρη όπως αυτό της αντεπίθεσης θα πιάσουμε με ακρίβεια και τις ημερομηνίες (αν κι εκεί είναι παλαιοημερολογίτες κι έχουμε 13 μέρες διαφορά).
Αν μάλιστα τεθεί θέμα ηγεσίας σε εκείνο το συνέδριο (κι αναφωνήσουν ωσαννά τα μμε που χρόνια τώρα αντικαθιστούν την παπαρήγα), την ψυλλιάζομαι τη δουλιά με το νέο γγ. Μυστική έκθεση για τα λάθη του κκε, που θα δημοσιευτεί πρώτα στο βήμα από κανά σταυρόπουλο, και μετά συμφιλίωση και αποκατάσταση άνευ όρων του προδότη τίτο. Ποιος π...ης ρεβιζιονιστής θα βρεθεί να τα κάνει όλα αυτά εκπληρώνοντας τις προφητείες του νοστράδαμου;
Το ρόλο του τίτο είναι φαβορί να τον παίξει κανάς αλαβάνος, ή -σε κάθε περίπτωση- κάποιος συνασπισμένος. Για το ρόλο του χρουτσόφ το ψάχνω ακόμα. Προς το παρόν έχω μεσάνυχτα.
Το ωραίο είναι ότι για κάθε συνέδριο βρίσκουμε κι από έναν τίτλο.
Το 14ο ήταν της ανασυγκρότησης (ευτυχώς όχι αλά ρωσικά, όπου η αντίστοιχη λέξη για την ανασυγκρότηση ήταν η περεστρόικα). Το 15ο το προγραμματικό με την πρόταση του ΑΑΔΜ και της λαϊκής εξουσίας-οικονομίας. Το 16ο ήταν αυτό της εμβάθυνσης των προτάσεων και επεξεργασιών του 15ου (λίγο ριγμένο το 16ο από αυτή την άποψη). Μετά είχαμε την ολόπλευρη ενίσχυση και τώρα την αντεπίθεση.
Εμένα μου έχει μείνει η απορία πώς λέγαμε το 13ο το 91. Επειδή όμως αυτό είναι κάτι σαν τη μάχη της αλεζία για τους γαλάτες στον αστερίξ (όπου ηττήθηκαν από τον καίσαρα και δε μιλάει κανείς ποτέ για αυτό), δεν έχω βρει κάτι σχετικά. Για αυτό του έβγαλα δικό μου όνομα και το λέω το γρουσούζικο.
Αυτά τα συνθήματα βέβαια πιο πολύ πρέπει να τα εκλαμβάνουμε σαν συνθήματα αγκιτ-προπ κι όχι τοις μετρητοίς. Αν ίσχυε το δεύτερο, τότε κακώς δε σκεφτήκαμε να αντεπιτεθούμε νωρίτερα (στο 16ο πχ). Θα είχαμε κερδίσει και δυο τετραετίες χρόνο.
Θα μου πεις βέβαια, τότε δεν πατούσε ακόμα στις αντικειμενικές συνθήκες. Ε, όσο πατάει και τώρα λέω εγώ. Όσο πατάει η γάτα που λένε (όχι εγώ, άλλοι).
Ωστόσο οι λέξεις και τα συνθήματα του συνεδρίου μόνο τυχαία δεν είναι. Ίσα-ίσα ζυμωμένα και δοκιμασμένα στο λαό και στην ταξική πάλη.
Το επίθετο ισχυρός πχ έχει ριχτεί στις μάζες και σε βουλευτικές (ισχυρό κκε) αλλά και σε φοιτητικές εκλογές (ισχυρή πκς). Μια ισχύς καλό να είναι πάντα να υπάρχει.
Μετά την επιτυχή δοκιμασία, υπάρχει τώρα και στις θέσεις της κε στο "τρέιντμαρκ" του συνεδρίου ανάμεσα στις λέξεις κκε και συνέδριο (που αν αναφέρεται στη δεύτερη, εμένα -να πω την αμαρτία μου- δε μου φαίνονται πολύ δόκιμα ελληνικά).
Το αυτό ισχύει για τη λέξη αντεπίθεση, που πέρα από το γνωστό σύνθημα "αντεπίθεση λαέ τώρα κκε" δέσποζε και σε μια αφίσα της σπουδάζουσας με τους γαλάτες να κάνουν "ντου" (χωρίς αστερίξ και οβελίξ όμως, που μάλλον διαγράφηκαν για αριστερισμό. Ο οβελίξ αν θυμάστε οι παλιότεροι έλειπε και από προηγούμενη αντίστοιχη αφίσα).
Υγ: υπάρχουν κάποιες άλλες θεματικές που τρέχουν επί του παρόντος. Μόλις ολοκληρωθούν, θα αρχίσουν αναλυτικά αφιερώματα σε κάποιες συνεδριακές στιγμές, για να αρχίσουμε να φτιάχνουμε κλίμα.
Υγ2:αν κάποιοι σύντροφοι νιώθουν να τους θίγονται κάποια ιερά και όσια τους ζητάω ειλικρινά συγνώμη και τους παραπέμπω στην απολογία (δημοσιευμένη μερικά ποστ παρακάτω) για περαιτέρω εξηγήσεις.
Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2008
Ρωσία και κομμουνιστές (εμείς με ποιους είμαστε)
Λέγαμε σε προηγούμενο κείμενο για το κομματικό σασπένς που παρέχει μαζί με την υπόλοιπη πληροφόρηση το Πριν, η εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μας δίνει το πρόσφατο φύλλο, υπ' αριθμόν 894 της 31ης αυγούστου.
Στην τελευταία σελίδα ο αξιόλογος αρθρογράφος (συγγραφέας, φυσικός, διεθνολόγος κτλ) πέτρος παπακωνσταντίνου γράφει για τον πόλεμο στη γεωργία, την κρίση στη μαύρη θάλασσα και τη στάση της αριστεράς.
Μετά από κάποια εύστοχα εισαγωγικά σχόλια μπαίνει στο ψητό και λέει ότι η νέα αυτή ανάφλεξη θέτει σε δοκιμασία τα πολιτικά αντανακλαστικά της ελληνικής αριστεράς, μεταξύ άλλων γιατί υπάρχει και η σύνδεση με την περίπτωση του κοσόβου στα βαλκάνια, αλλά και η θέση της ελλάδας στη ρωσοαμερικανική γεωπολιτική αναμέτρηση με τους αγωγούς φυσικού αερίου, την προς ανατολάς επέκταση του νατο κτλ.
Και συνεχίζει την ανάλυση με τα εξής:
"...οι συναισθηματικές αντιδράσεις είναι κακός σύμβουλος.
Δύο απ' αυτές είναι συνήθεις στον ευρύτερο κόσμο της αριστεράς. Η πρώτη πηγάζει από τους ιστορικούς δεσμούς του ελληνικού αριστερού κινήματος με τη ρωσία και οδηγεί σε ταύτιση, ή έστω κριτική υποστήριξη των επιλογών της.
Όλοι γνωρίζουν βέβαια ότι η ρωσία του πούτιν δεν έχει καμιά σχέση με τη ρωσία του λένιν κι ότι ο στρατός που εισέβαλε στην τσετσενία και την γεωργία δεν έχει καμία σχέση με τον κόκκινο στρατό που έφτιαξε ο τρότσκι (sic).
Κάπου στο βάθος του μυαλού όμως εξακολουθεί να επιβιώνει η παράλογη ιδέα ότι δεν μπορεί, κάτι, κάπου, κάπως έχει μείνει. Κι η εμμονή αυτή ενισχύεται από πιο ορθολογικά κίνητρα, όπως η απολύτως δικαιολογημένη διάθεση να σπάσει κάπου η αλαζονία των αμερικανών".
Στη συνέχεια του άρθρου αναλύει τη δεύτερη κατηγορία, που είναι η "μεταλλαγμένη" σοβιετοφοβία, ή η εχθρότητα από όσους απογοητευμένους τη θαύμαζαν [την εσσδ] μέχρι χτες αλλά έκαναν στροφή 180 μοιρών μετά την πτώση της.
Αφού καταδικάσει και τη δεύτερη συναισθηματική προσέγγιση καταλήγει ότι δεν μπορεί να εξισώνεται η ρωσία με τις ηπα κι ότι στο στόχαστρο της κριτικής πρέπει να μπουν όλες οι εμπλεκόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αλλά κυρίως η νατοϊκή επέκταση και η αμερικάνικης έμπνευσης αντιπυραυλική ασπίδα. Κι ότι πρέπει να αρθεί η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του κοσόβου, της αμπχαζίας και της ν. οσετίας.
Κατά τη γνώμη μου ένα πραγματικά ακανθώδες ζήτημα με πολλές παγίδες και αντιφάσεις είναι το τι ακριβώς γίνεται με το δικαίωμα αυτοδιάθεσης αυτών των λαών. Πολύ αμφιβάλλω επίσης αν ο ρωσικός ιμπεριαλισμός είναι συρρικνούμενος και αμυνόμενος όπως τον χαρακτηρίζει ο αναλυτής μας σε άλλο σημείο. Αλλά δε στέκομαι παραπάνω για να πάω στα της πρώτης συναισθηματικής προσέγγισης που είναι και το βασικό θέμα του κειμένου.
Ήρεμος και κατατοπισμένος μετά από όλα αυτά ο αναγνώστης του Πριν πηγαίνει ανυποψίαστος στη σελίδα 3, όπου αρθρογραφεί ο γιώργος δελαστίκ. Η πρώτη κιόλας φράση κλονίζει την επίπλαστη ηρεμία του:
"αποφασιστικά και ταχύτατα κινήθηκε το κρεμλίνο προκειμένου να διασφαλίσει σε πολιτικό επίπεδο τα κέρδη που του επέφερε η ακαριαία στρατιωτική επικράτηση επί της γεωργίας".
Ώπα! Πάμε όμως και πιο κάτω:
"Οι αμερικάνοι και οι ευρωπαίοι πληρώθηκαν με το ίδιο νόμισμα που χρησιμοποίησαν στο κόσοβο εναντίον της σερβίας". Μάλιστα "οι αντιδράσεις τους εντάσσονται στο πλαίσιο της φαιδρότητας" γιατί "οι ρώσοι τους είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένα και με τον πλέον επίσημο τρόπο δια στόματος πούτιν" για την εξέλιξη αυτή.
Έτσι λοιπόν "μετά τους αρχικούς παληκαρισμούς περί επιβολής κυρώσεων στη μόσχα" οι ευρωπαίοι άλλαξαν γραμμή και τάχτηκαν υπέρ του διαλγου.
"Εξάλλου [προσέξτε] αν θέλουμε να είμαστε ψυχροί αναλυτές (sic) των γεγονότων , η υιοθέτηση κι από τη ρωσία της γραμμής των ηπα και της εε περί της χρησιμοποίησης στρατιωτικής βίας για την αρπαγή εδαφών άλλων χωρών βρίσκεται σε πλήρη εναρμόνιση με τη γραμμή του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού από στρατηγική άποψη..."
Σωστά. Αν δεν ήμασταν ψυχροί αναλυτές, θα φωνάζαμε συνθήματα "ρωσία ολέ" και θα λέγαμε για τον μαρμαρωμένο γκορμπατσόφ και τον εξαδάχτυλο πούτιν, τον αρχηγό της ΚGB και τώρα της ρωσίας που πάλι με χρόνια και καιρούς δική μας θε να γίνει.
Προσέξτε ακόμα ότι η ρωσία απλώς υιοθετεί και εναρμονίζεται. Οι άλλοι όμως (αμερικάνοι και ευρωπαίοι) είναι ιμπεριαλιστές. Οι ρώσοι όχι, πιθανότατα λόγω πρότερου σοβιετικού βίου.
Στη συνέχεια του άρθρου μαθαίνουμε ότι η στρατιωτική ήττα των ηπα λόγω της αντίδρασης της ρωσίας είναι παρήγορη εξέλιξη. Ξέρετε γιατί όμως;
Γιατί την επίθεση στη γεωργία την οργάνωσε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος τσέινι και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα (αγαπημένος όρος, αγαπημένη ανάλυση). Είναι στρατηγική τους επιλογή γιατί είναι βέβαιοι ότι αυτή είναι η γραμμή που θα εξασφαλίσει την παραμονή τους στο λευκό οίκο. Και είναι πολύ ανησυχητικό ότι το τόλμησαν γιατί μπορούν να μεταπείσουν το αμερικάνικο κατεστημένο που φαίνεται να θέλει αλλαγή πολιτικής και να στηρίζει πλειοψηφικά ομπάμα.
Αν τώρα από όλο αυτό το σκεπτικό, εγώ είμαι ο μόνος που καταλαβαίνω ότι ο δελαστίκ είναι υπέρ του ομπάμα, θα αρχίσω να ανησυχώ. κάτι μου λέει όμως πως δεν είμαι ο μόνος.
Κι αν κάποιος διαπιστώνει κάποια καταγγελία ή κριτική στη ρωσία (έστω κριτική στήριξη) στα πιο πάνω αποσπάσματα ή σε κάποιο άλλο που μου διέφυγε, παρακαλείται να την επισημάνει και στους υπόλοιπους.
Η πλάκα επίσης είναι ότι δε μιλάμε για δύο τυχαίους γραφιάδες, αλλά για τον διευθυντή της εφημερίδας και τον κορυφαίο ίσως αρθρογράφο της. Και ανήκουν μάλιστα στην ίδια πλευρά, στην -ας την πούμε έτσι- πιο σοβαρή και κομμουνιστική "φράξια" του ναρ.
Αν αντέξατε ως αυτό το σημείο, από εδώ και πέρα κυλάει νεράκι.
Το θέμα που τίθεται εισηγητικά περί συναισθηματικής προσέγγισης είναι υπαρκτό σαν σοσιαλισμός στη σοβιετία. Κι ένα απλοϊκό παράδειγμα αρκεί για να δείξει πολλά.
Πόσοι από εμάς αλήθεια δεν υποστηρίξαμε τη ρωσία στο τελευταίο EURO νιώθοντας ότι υπάρχει μια συνέχεια με τη θρυλική CCCP; Πόσοι δε νιώσαμε σα σκυλάκια του παβλόφ ακούγοντας πριν τους αγώνες με τρίχα σηκωμένη-κάγκελο τον αθάνατο εθνικό ύμνο που έχει ακόμα την ίδια μουσική;
Αυτά βέβαια ισχύουν για το ποδόσφαιρο. Είστε όμως πολύ σίγουροι ότι ο κόσμος προσεγγίζει την πολιτική με διαφορετικούς όρους;
Όλα αυτά βάζουν επί τάπητος ένα αρχέγονο υπαρξιακό ερώτημα: εμείς με ποιους είμαστε; (ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις).
Αν νομίζετε ότι το ερώτημα αυτό προέκυψε πρόσφατα, μπορούμε να το επεκτείνουμε με σχήμα πρωθύστερο και στο παρελθόν για να δείτε ότι δεν είναι έτσι.
Αν μετά το 56 και το 20ό συνέδριο ως κκσε οπορτουνίζαμε, τότε με ποιους είμαστε/ήμασταν στο σινο-σοβιετικό σχίσμα; Και αν μετά τις μεταρρυθμίσεις κοσύγκιν επικρατούσαν σταδιακά οι μαυραγορίτες και οι θιασώτες της ελεύθερης σοσιαλιστικής αγοράς (κατά το ελεύθερο λαϊκό κράτος) τότε στο αφγανιστάν και στην πράγα μήπως δεν ήμασταν εμείς οι καλοί; Μήπως να έχουμε τύψεις και αμφιβολίες;
Όλα αυτά μπορεί να κατατρών τον καθένα μας. Ώσπου πηγαίνει η σκέψη στον αντίπαλο. Που ήταν και είναι (και θα είναι για αρκετά χρόνια ακόμη) ο αμερικανικος ιμπεριαλισμός. Το πράγμα μπαίνει σχεδόν μανιχαϊκά. Ή εμείς ή οι άλλοι.
Για να το πω και στη γλώσσα των παβλόσκυλων, είναι περίπου σα να παίζει ο ολυμπιακός (αδιάφορο με ποιον). Μπορεί να μην θέλεις να κερδίσει κανένας, ξέρεις σίγουρα όμως ποιος θέλει να χάσει.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μας δίνει το πρόσφατο φύλλο, υπ' αριθμόν 894 της 31ης αυγούστου.
Στην τελευταία σελίδα ο αξιόλογος αρθρογράφος (συγγραφέας, φυσικός, διεθνολόγος κτλ) πέτρος παπακωνσταντίνου γράφει για τον πόλεμο στη γεωργία, την κρίση στη μαύρη θάλασσα και τη στάση της αριστεράς.
Μετά από κάποια εύστοχα εισαγωγικά σχόλια μπαίνει στο ψητό και λέει ότι η νέα αυτή ανάφλεξη θέτει σε δοκιμασία τα πολιτικά αντανακλαστικά της ελληνικής αριστεράς, μεταξύ άλλων γιατί υπάρχει και η σύνδεση με την περίπτωση του κοσόβου στα βαλκάνια, αλλά και η θέση της ελλάδας στη ρωσοαμερικανική γεωπολιτική αναμέτρηση με τους αγωγούς φυσικού αερίου, την προς ανατολάς επέκταση του νατο κτλ.
Και συνεχίζει την ανάλυση με τα εξής:
"...οι συναισθηματικές αντιδράσεις είναι κακός σύμβουλος.
Δύο απ' αυτές είναι συνήθεις στον ευρύτερο κόσμο της αριστεράς. Η πρώτη πηγάζει από τους ιστορικούς δεσμούς του ελληνικού αριστερού κινήματος με τη ρωσία και οδηγεί σε ταύτιση, ή έστω κριτική υποστήριξη των επιλογών της.
Όλοι γνωρίζουν βέβαια ότι η ρωσία του πούτιν δεν έχει καμιά σχέση με τη ρωσία του λένιν κι ότι ο στρατός που εισέβαλε στην τσετσενία και την γεωργία δεν έχει καμία σχέση με τον κόκκινο στρατό που έφτιαξε ο τρότσκι (sic).
Κάπου στο βάθος του μυαλού όμως εξακολουθεί να επιβιώνει η παράλογη ιδέα ότι δεν μπορεί, κάτι, κάπου, κάπως έχει μείνει. Κι η εμμονή αυτή ενισχύεται από πιο ορθολογικά κίνητρα, όπως η απολύτως δικαιολογημένη διάθεση να σπάσει κάπου η αλαζονία των αμερικανών".
Στη συνέχεια του άρθρου αναλύει τη δεύτερη κατηγορία, που είναι η "μεταλλαγμένη" σοβιετοφοβία, ή η εχθρότητα από όσους απογοητευμένους τη θαύμαζαν [την εσσδ] μέχρι χτες αλλά έκαναν στροφή 180 μοιρών μετά την πτώση της.
Αφού καταδικάσει και τη δεύτερη συναισθηματική προσέγγιση καταλήγει ότι δεν μπορεί να εξισώνεται η ρωσία με τις ηπα κι ότι στο στόχαστρο της κριτικής πρέπει να μπουν όλες οι εμπλεκόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αλλά κυρίως η νατοϊκή επέκταση και η αμερικάνικης έμπνευσης αντιπυραυλική ασπίδα. Κι ότι πρέπει να αρθεί η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του κοσόβου, της αμπχαζίας και της ν. οσετίας.
Κατά τη γνώμη μου ένα πραγματικά ακανθώδες ζήτημα με πολλές παγίδες και αντιφάσεις είναι το τι ακριβώς γίνεται με το δικαίωμα αυτοδιάθεσης αυτών των λαών. Πολύ αμφιβάλλω επίσης αν ο ρωσικός ιμπεριαλισμός είναι συρρικνούμενος και αμυνόμενος όπως τον χαρακτηρίζει ο αναλυτής μας σε άλλο σημείο. Αλλά δε στέκομαι παραπάνω για να πάω στα της πρώτης συναισθηματικής προσέγγισης που είναι και το βασικό θέμα του κειμένου.
Ήρεμος και κατατοπισμένος μετά από όλα αυτά ο αναγνώστης του Πριν πηγαίνει ανυποψίαστος στη σελίδα 3, όπου αρθρογραφεί ο γιώργος δελαστίκ. Η πρώτη κιόλας φράση κλονίζει την επίπλαστη ηρεμία του:
"αποφασιστικά και ταχύτατα κινήθηκε το κρεμλίνο προκειμένου να διασφαλίσει σε πολιτικό επίπεδο τα κέρδη που του επέφερε η ακαριαία στρατιωτική επικράτηση επί της γεωργίας".
Ώπα! Πάμε όμως και πιο κάτω:
"Οι αμερικάνοι και οι ευρωπαίοι πληρώθηκαν με το ίδιο νόμισμα που χρησιμοποίησαν στο κόσοβο εναντίον της σερβίας". Μάλιστα "οι αντιδράσεις τους εντάσσονται στο πλαίσιο της φαιδρότητας" γιατί "οι ρώσοι τους είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένα και με τον πλέον επίσημο τρόπο δια στόματος πούτιν" για την εξέλιξη αυτή.
Έτσι λοιπόν "μετά τους αρχικούς παληκαρισμούς περί επιβολής κυρώσεων στη μόσχα" οι ευρωπαίοι άλλαξαν γραμμή και τάχτηκαν υπέρ του διαλγου.
"Εξάλλου [προσέξτε] αν θέλουμε να είμαστε ψυχροί αναλυτές (sic) των γεγονότων , η υιοθέτηση κι από τη ρωσία της γραμμής των ηπα και της εε περί της χρησιμοποίησης στρατιωτικής βίας για την αρπαγή εδαφών άλλων χωρών βρίσκεται σε πλήρη εναρμόνιση με τη γραμμή του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού από στρατηγική άποψη..."
Σωστά. Αν δεν ήμασταν ψυχροί αναλυτές, θα φωνάζαμε συνθήματα "ρωσία ολέ" και θα λέγαμε για τον μαρμαρωμένο γκορμπατσόφ και τον εξαδάχτυλο πούτιν, τον αρχηγό της ΚGB και τώρα της ρωσίας που πάλι με χρόνια και καιρούς δική μας θε να γίνει.
Προσέξτε ακόμα ότι η ρωσία απλώς υιοθετεί και εναρμονίζεται. Οι άλλοι όμως (αμερικάνοι και ευρωπαίοι) είναι ιμπεριαλιστές. Οι ρώσοι όχι, πιθανότατα λόγω πρότερου σοβιετικού βίου.
Στη συνέχεια του άρθρου μαθαίνουμε ότι η στρατιωτική ήττα των ηπα λόγω της αντίδρασης της ρωσίας είναι παρήγορη εξέλιξη. Ξέρετε γιατί όμως;
Γιατί την επίθεση στη γεωργία την οργάνωσε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος τσέινι και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα (αγαπημένος όρος, αγαπημένη ανάλυση). Είναι στρατηγική τους επιλογή γιατί είναι βέβαιοι ότι αυτή είναι η γραμμή που θα εξασφαλίσει την παραμονή τους στο λευκό οίκο. Και είναι πολύ ανησυχητικό ότι το τόλμησαν γιατί μπορούν να μεταπείσουν το αμερικάνικο κατεστημένο που φαίνεται να θέλει αλλαγή πολιτικής και να στηρίζει πλειοψηφικά ομπάμα.
Αν τώρα από όλο αυτό το σκεπτικό, εγώ είμαι ο μόνος που καταλαβαίνω ότι ο δελαστίκ είναι υπέρ του ομπάμα, θα αρχίσω να ανησυχώ. κάτι μου λέει όμως πως δεν είμαι ο μόνος.
Κι αν κάποιος διαπιστώνει κάποια καταγγελία ή κριτική στη ρωσία (έστω κριτική στήριξη) στα πιο πάνω αποσπάσματα ή σε κάποιο άλλο που μου διέφυγε, παρακαλείται να την επισημάνει και στους υπόλοιπους.
Η πλάκα επίσης είναι ότι δε μιλάμε για δύο τυχαίους γραφιάδες, αλλά για τον διευθυντή της εφημερίδας και τον κορυφαίο ίσως αρθρογράφο της. Και ανήκουν μάλιστα στην ίδια πλευρά, στην -ας την πούμε έτσι- πιο σοβαρή και κομμουνιστική "φράξια" του ναρ.
Αν αντέξατε ως αυτό το σημείο, από εδώ και πέρα κυλάει νεράκι.
Το θέμα που τίθεται εισηγητικά περί συναισθηματικής προσέγγισης είναι υπαρκτό σαν σοσιαλισμός στη σοβιετία. Κι ένα απλοϊκό παράδειγμα αρκεί για να δείξει πολλά.
Πόσοι από εμάς αλήθεια δεν υποστηρίξαμε τη ρωσία στο τελευταίο EURO νιώθοντας ότι υπάρχει μια συνέχεια με τη θρυλική CCCP; Πόσοι δε νιώσαμε σα σκυλάκια του παβλόφ ακούγοντας πριν τους αγώνες με τρίχα σηκωμένη-κάγκελο τον αθάνατο εθνικό ύμνο που έχει ακόμα την ίδια μουσική;
Αυτά βέβαια ισχύουν για το ποδόσφαιρο. Είστε όμως πολύ σίγουροι ότι ο κόσμος προσεγγίζει την πολιτική με διαφορετικούς όρους;
Όλα αυτά βάζουν επί τάπητος ένα αρχέγονο υπαρξιακό ερώτημα: εμείς με ποιους είμαστε; (ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις).
Αν νομίζετε ότι το ερώτημα αυτό προέκυψε πρόσφατα, μπορούμε να το επεκτείνουμε με σχήμα πρωθύστερο και στο παρελθόν για να δείτε ότι δεν είναι έτσι.
Αν μετά το 56 και το 20ό συνέδριο ως κκσε οπορτουνίζαμε, τότε με ποιους είμαστε/ήμασταν στο σινο-σοβιετικό σχίσμα; Και αν μετά τις μεταρρυθμίσεις κοσύγκιν επικρατούσαν σταδιακά οι μαυραγορίτες και οι θιασώτες της ελεύθερης σοσιαλιστικής αγοράς (κατά το ελεύθερο λαϊκό κράτος) τότε στο αφγανιστάν και στην πράγα μήπως δεν ήμασταν εμείς οι καλοί; Μήπως να έχουμε τύψεις και αμφιβολίες;
Όλα αυτά μπορεί να κατατρών τον καθένα μας. Ώσπου πηγαίνει η σκέψη στον αντίπαλο. Που ήταν και είναι (και θα είναι για αρκετά χρόνια ακόμη) ο αμερικανικος ιμπεριαλισμός. Το πράγμα μπαίνει σχεδόν μανιχαϊκά. Ή εμείς ή οι άλλοι.
Για να το πω και στη γλώσσα των παβλόσκυλων, είναι περίπου σα να παίζει ο ολυμπιακός (αδιάφορο με ποιον). Μπορεί να μην θέλεις να κερδίσει κανένας, ξέρεις σίγουρα όμως ποιος θέλει να χάσει.
Σοβιετική Ένωση και 80'ς
Η δεκαετία του 80 είναι σαν την Σοβιετική Ένωση. Βαθιά παρεξηγημένη.
Αμφότερες, λένε πολλοί, δεν ταιριάζουν στην αισθητική τους. Είναι ανάλογα με την ταξική σκοπιά (των αστών και των τρέντι εν προκειμένω) που βλέπει κανείς τα πράγματα.
Για κάποιους το ντύσιμο και το στιλ των 80'ς είναι το ίδιο φριχτά κι αποτρόπαια με την κολεκτιβοποίηση και τις δίκες της μόσχας. Τα βάζουν όλα μαζί κάνοντας λόγο για σταλινικά και στιλιστικά εγκλήματα.
Εμείς όμως τις υπερασπιζόμαστε και τις αγαπάμε [την εσσδ και τη δεκαετία του 80], όπως ακριβώς ήταν. "Χωρίς ναι μεν αλλά". Υπαρκτός σοσιαλισμός και υπαρκτή δεκαετία.
Κι ας λυσσάει η αστική προπαγάνδα να μας πείσει με πλύση εγκεφάλου ότι δεν υπήρξαν ποτέ (βλέπε τα κλασικά εισαγωγικά στο υπαρκτός, ή στο σοσιαλισμός, καθώς και άρθρα του τύπου: 80'ς, η εποχή που δεν υπήρξε ποτέ).
Δυστυχώς σήμερα αρκετοί νέοι δεν τιμάν τη δεκαετία και την ένωση στην οποία γεννήθηκαν. Κι όμως όταν ρωτάνε τον κόσμο πότε περνούσε καλύτερα, η συντριπτική πλειοψηφία απαντά στα 80'ς και επί σοβιετικής ένωσης.
Είναι τα δύο πράγματα για τα οποία υπάρχει η μεγαλύτερη νοσταλγία σήμερα, μαζική και συνειδητή σαν λαϊκό κίνημα.
Δεν θα αφήσουμε ποτέ τη μνήμη τους να σβήσει. Κι ας είναι αυτό ακριβώς που θέλουν να ξεχάσουν οι αστοτρέντηδες και κάποιοι εξαπατημένοι προλετάριοι.
Κάποιοι ακόμα και σήμερα βλέπουν φαντάσματα παντού και φοβούνται την επιστροφή τους. Τα βλέπουν στη μουσική, στα κολάν, στην ανερχόμενη ρωσία και το "νέο ψυχρό πόλεμο".
Αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι κακόγουστες απομιμήσεις δεν συνιστούν καμιά απολύτως επιστροφή στο παρελθόν. Και η σημερινή ρωσία πχ είναι ακριβώς αυτό. Μια κακόγουστη διασκευή της πάλαι ποτέ κραταιάς ΕΣΣΔ, με μπίτ και αλλοιωμένη μελωδία. Κι όπου κράτησε αναλλοίωτη τη μουσική έχει αλλάξει τα λόγια (όπως στον εθνικό ύμνο).
Η δεκαετία του 80 ήταν η τελευταία στην οποία υπήρξε σοσιαλισμός. Κι αν κάποιοι δεν τον σηκώνουν τον όρο, ας πούμε ότι ήταν η τελευταία στην οποία υπήρξε ανατολικό μπλοκ και σύμφωνο της βαρσοβίας.
Αλλά και αντιστρόφως, το ανατολικό μπλοκ ήταν το τελευταίο μέρος του πλανήτη στο οποίο υπήρξε η δεκαετία του 80. Εκεί είναι παλαιοημερολογίτες και γιόρτασαν 13 μέρες αργότερα την πρωτοχρονιά του 90.
Η σοβιετική ένωση και η δεκαετία του 80 τέλειωσαν περίπου μαζί. Μετά από αυτές ο κόσμος δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος.
Για πολλούς από εμάς ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Δεν υπάρχει εξέλιξη έκτοτε, παρά μόνο πισωγύρισμα. Ό,τι ακολούθησε είναι ακατανόητο και αχώνευτο. Αχώνευτο και με τις δύο έννοιες. Ούτε να το πιστέψουμε καλά-καλά μπορούμε, ούτε πολύ περισσότερο να το συμπαθήσουμε.
Στα τέλη του 79 οι ΑΒΒΑ (το ανάποδο βήτα δε μου βγαίνει με τίποτα στο πληκτρολόγιο) έβγαζαν το τραγούδι Happy New Year. Σε έναν στίχο τους λένε ότι αυτό είναι το τέλος μιας δεκαετίας και ποιος ξέρει πώς θα είναι τα πράγματα στο τέλος της επόμενης.
Δεν φαντάζεσαι πώς θα είναι...
Η δεκαετία που ξεκίνησε με τους ολυμπιακούς της μόσχας και το σύνθημα "στις 18 σοσιαλισμό" τελείωσε με τιεν αν μεν, βερολίνο και την εκτέλεση του ζεύγους τσαουσέσκου τα χριστούγεννα του 89. Και στο εσωτερικό από το μέτωπο των δυνάμεων της αλλαγής κλείσαμε με κοσκωτά, συνασπισμό, τζανετάκη και ζολώτα.
Ενδιάμεσα το 1984 μπορεί να μην επαλήθευσε τη ζοφερή πρόβλεψη για την κοινωνία που περιέγραφε το ομώνυμο βιβλίο (όχι τότε τουλάχιστον). Αλλά η καταστροφή που ακολούθησε το 89 ξεπερνούσε και τη φαντασία του όργουελ.
Μπορεί για πολλούς τα 80'ς να ήταν η "κατάρρευση" των ιδανικών, η διάψευση κάθε ελπίδας. Τουλάχιστον όμως τα 80'ς ήταν μια δεκαετία -η τελευταία- που ενέπνεε ακόμα ελπίδα. Έστω και για να τη διαψεύσει τελικά.
Ύστερα από τα 80'ς και την εσσδ δεν υπήρχε ελπίδα για το άμεσο μέλλον. Ύστερα; Ύστερα; Μα δεν υπάρχει ύστερα! Το λέει κι η μαρινέλα.
Αν η έννοια του χωροχρόνου μας δείχνει ότι ο χώρος κι ο χρόνος είναι αλληλένδετα, τότε η σοβιετική ένωση είναι συνυφασμένη με τη δεκαετία του 80.
Και σήμερα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, ένα φάντασμα εξακολουθεί να πλανάται πάνω από τους αστο-τρέντηδες και τη γελοία αισθητική τους. Το φάντασμα της σοβιετίας και των 80'ς...
Vencerémos...
Αμφότερες, λένε πολλοί, δεν ταιριάζουν στην αισθητική τους. Είναι ανάλογα με την ταξική σκοπιά (των αστών και των τρέντι εν προκειμένω) που βλέπει κανείς τα πράγματα.
Για κάποιους το ντύσιμο και το στιλ των 80'ς είναι το ίδιο φριχτά κι αποτρόπαια με την κολεκτιβοποίηση και τις δίκες της μόσχας. Τα βάζουν όλα μαζί κάνοντας λόγο για σταλινικά και στιλιστικά εγκλήματα.
Εμείς όμως τις υπερασπιζόμαστε και τις αγαπάμε [την εσσδ και τη δεκαετία του 80], όπως ακριβώς ήταν. "Χωρίς ναι μεν αλλά". Υπαρκτός σοσιαλισμός και υπαρκτή δεκαετία.
Κι ας λυσσάει η αστική προπαγάνδα να μας πείσει με πλύση εγκεφάλου ότι δεν υπήρξαν ποτέ (βλέπε τα κλασικά εισαγωγικά στο υπαρκτός, ή στο σοσιαλισμός, καθώς και άρθρα του τύπου: 80'ς, η εποχή που δεν υπήρξε ποτέ).
Δυστυχώς σήμερα αρκετοί νέοι δεν τιμάν τη δεκαετία και την ένωση στην οποία γεννήθηκαν. Κι όμως όταν ρωτάνε τον κόσμο πότε περνούσε καλύτερα, η συντριπτική πλειοψηφία απαντά στα 80'ς και επί σοβιετικής ένωσης.
Είναι τα δύο πράγματα για τα οποία υπάρχει η μεγαλύτερη νοσταλγία σήμερα, μαζική και συνειδητή σαν λαϊκό κίνημα.
Δεν θα αφήσουμε ποτέ τη μνήμη τους να σβήσει. Κι ας είναι αυτό ακριβώς που θέλουν να ξεχάσουν οι αστοτρέντηδες και κάποιοι εξαπατημένοι προλετάριοι.
Κάποιοι ακόμα και σήμερα βλέπουν φαντάσματα παντού και φοβούνται την επιστροφή τους. Τα βλέπουν στη μουσική, στα κολάν, στην ανερχόμενη ρωσία και το "νέο ψυχρό πόλεμο".
Αδυνατούν να καταλάβουν ότι οι κακόγουστες απομιμήσεις δεν συνιστούν καμιά απολύτως επιστροφή στο παρελθόν. Και η σημερινή ρωσία πχ είναι ακριβώς αυτό. Μια κακόγουστη διασκευή της πάλαι ποτέ κραταιάς ΕΣΣΔ, με μπίτ και αλλοιωμένη μελωδία. Κι όπου κράτησε αναλλοίωτη τη μουσική έχει αλλάξει τα λόγια (όπως στον εθνικό ύμνο).
Η δεκαετία του 80 ήταν η τελευταία στην οποία υπήρξε σοσιαλισμός. Κι αν κάποιοι δεν τον σηκώνουν τον όρο, ας πούμε ότι ήταν η τελευταία στην οποία υπήρξε ανατολικό μπλοκ και σύμφωνο της βαρσοβίας.
Αλλά και αντιστρόφως, το ανατολικό μπλοκ ήταν το τελευταίο μέρος του πλανήτη στο οποίο υπήρξε η δεκαετία του 80. Εκεί είναι παλαιοημερολογίτες και γιόρτασαν 13 μέρες αργότερα την πρωτοχρονιά του 90.
Η σοβιετική ένωση και η δεκαετία του 80 τέλειωσαν περίπου μαζί. Μετά από αυτές ο κόσμος δεν ήταν ποτέ πια ο ίδιος.
Για πολλούς από εμάς ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Δεν υπάρχει εξέλιξη έκτοτε, παρά μόνο πισωγύρισμα. Ό,τι ακολούθησε είναι ακατανόητο και αχώνευτο. Αχώνευτο και με τις δύο έννοιες. Ούτε να το πιστέψουμε καλά-καλά μπορούμε, ούτε πολύ περισσότερο να το συμπαθήσουμε.
Στα τέλη του 79 οι ΑΒΒΑ (το ανάποδο βήτα δε μου βγαίνει με τίποτα στο πληκτρολόγιο) έβγαζαν το τραγούδι Happy New Year. Σε έναν στίχο τους λένε ότι αυτό είναι το τέλος μιας δεκαετίας και ποιος ξέρει πώς θα είναι τα πράγματα στο τέλος της επόμενης.
Δεν φαντάζεσαι πώς θα είναι...
Η δεκαετία που ξεκίνησε με τους ολυμπιακούς της μόσχας και το σύνθημα "στις 18 σοσιαλισμό" τελείωσε με τιεν αν μεν, βερολίνο και την εκτέλεση του ζεύγους τσαουσέσκου τα χριστούγεννα του 89. Και στο εσωτερικό από το μέτωπο των δυνάμεων της αλλαγής κλείσαμε με κοσκωτά, συνασπισμό, τζανετάκη και ζολώτα.
Ενδιάμεσα το 1984 μπορεί να μην επαλήθευσε τη ζοφερή πρόβλεψη για την κοινωνία που περιέγραφε το ομώνυμο βιβλίο (όχι τότε τουλάχιστον). Αλλά η καταστροφή που ακολούθησε το 89 ξεπερνούσε και τη φαντασία του όργουελ.
Μπορεί για πολλούς τα 80'ς να ήταν η "κατάρρευση" των ιδανικών, η διάψευση κάθε ελπίδας. Τουλάχιστον όμως τα 80'ς ήταν μια δεκαετία -η τελευταία- που ενέπνεε ακόμα ελπίδα. Έστω και για να τη διαψεύσει τελικά.
Ύστερα από τα 80'ς και την εσσδ δεν υπήρχε ελπίδα για το άμεσο μέλλον. Ύστερα; Ύστερα; Μα δεν υπάρχει ύστερα! Το λέει κι η μαρινέλα.
Αν η έννοια του χωροχρόνου μας δείχνει ότι ο χώρος κι ο χρόνος είναι αλληλένδετα, τότε η σοβιετική ένωση είναι συνυφασμένη με τη δεκαετία του 80.
Και σήμερα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, ένα φάντασμα εξακολουθεί να πλανάται πάνω από τους αστο-τρέντηδες και τη γελοία αισθητική τους. Το φάντασμα της σοβιετίας και των 80'ς...
Vencerémos...
Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2008
Τι έχουν να χωρίσουνε ενάντια και μέρα
Το τι ακριβώς ανάλυση θα πετύχει κανείς στο Πριν είναι αρκετά ρευστό. Σαν συσχετισμοί σε γενική συνέλευση χωρίς τρενάκια. Ανάλογα με τον αρθρογράφο που θα πετύχεις και την τάση στην οποία ανήκει.
Το έχουν αυτό τα ενιαία πολυτασικά κόμματα και τα έντυπά τους. Πάντα έχεις μια αγωνία για το τι θα διαβάσεις. Δημιουργείται ένα γοητευτικό μυστήριο, ένα κομματικό σασπένς.
Θα πετύχεις άραγε ελαφρό και μάρκου να μας τα χώνει για την μικροαστικής έμπνευσης πρόταση για λαϊκή εξουσία-λαϊκή οικονομία; Ή μήπως τον δελαστίκ να παίρνει θέση κκε ενάντια στο σπάσιμο με τσαμπουκά των πρυτανικών εκλογών; (αν και αυτά διαλέγει συνήθως να τα γράφει στη στήλη του στο έθνος για να μην εκτίθεται).
Ή μήπως θα πετύχεις τον μπιτσάκη, με το απαύγασμα της μαρξιστικής ελληνικής σκέψης στο ενεργητικό του, τον θεμελιωτή της θεωρίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της ύπαρξης κρατικού σοσιαλισμού στην σοβιετική ένωση (σ.σ: βγαίνει και σε μη κρατικό μοντελάκι; σαν τα πανεπιστήμια;) να αναπτύσσει προεκλογικά την ανάγκη για τη συγκρότηση μετώπου ενάντια στη φτώχεια, τον πόλεμο και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις;
Μέτωπο κατ' ουσίαν αντινεοφιλελεύθερο και παν-αριστερό. Για την ακρίβεια θα ήταν καλό να είχε μέσα συνασπισμό και κκε, αλλά επειδή -κατά τον μπιτσάκη- αυτό αποκλειόταν εκ των πραγμάτων, θα περιελάμβανε τους υπόλοιπους. Όπου υπόλοιποι βασικά ήταν το ενάντια, γιατί το σεκ έκανε την έκπληξη και τους πήρε αρας και αραν, που μέχρι τότε ήταν προνομιακό πεδίο συνεργασιών του ναρ ένεκα πανεπιστημίων και εαακ.
Εκεί τελικά [στα πανεπιστήμια] πήρε και την εκδίκησή του το ναρ. Γιατί στις βουλευτικές, λίγο το καλοκαίρι με τα μπάνια του λαού, λίγο κι η αδιαλλαξία του σεκ, που τα ειχε βρει με άλλους κι άλλους, αλλά εδώ είχε το πάνω χέρι και δεν καιγόταν κιόλας, η προεκλογική συγκόλληση δεν έγινε.
Κι όταν μισό χρόνο μετά η γένοβα ήθελε να καταγραφεί στα εαακ, οι ναρίτες, όπου είχαν δυνάμεις -κυρίως στη θεσσαλονίκη δηλ- έκαναν μανούρα και όπου μπόρεσαν το απέτρεψαν ή το απαγόρεψαν.
Εκτυλίχτηκαν έτσι απείρου κάλλους σκηνικά.
Οι ναρίτες φρένιασαν να μην καταγραφούν οι γενοβίτες μη τυχόν τους μαγαρίσουν τον τρίτο πόλο (η εργατική δημοκρατία στα καλύτερά της). Η νΚΑ στο σάιτ της ήταν η μόνη που κατέγραφε ως ξεχωριστή δύναμη τη γένοβα. Βρέθηκε έτσι να δίνει στα εαακ μικρότερο ποσοστό από ό,τι τους έδιναν άλλοι στα δικά τους αποτελέσματα.
Γενικώς όμως το όλο σκηνικό (κατά το όλον πασοκ του μπένι) ήταν καλτ.
Τους ναρίτες προεκλογικά τους έπιασε πρεμούρα για διαπραγματεύσεις μακράς διάρκειας μέχρι να βγει κανά "κοινό πόρισμα" (sic). "Δεν τελειώνει εδώ η συζήτηση" ήταν οι δραματικές εκκλήσεις των ναριτών (όπως μετέδιδε στο ρεπορτάζ του το πριν) στο τέλος κάθε συντονιστικού.
Έγινε ολόκληρη φασαρία (χωρίς καμιά συνέχεια μετεκλογικά) για μια κατά βάση προεκλογική συγκόλληση, ουσιαστικά με το σεκ, γιατί οι άλλες δυνάμεις ήταν κατασταλαγμένες και μπετοναρισμένες. Λες κι αυτό που έλειπε από το μέτωπό τους (αντικαπιταλιστικό-εργατικό) ήταν ο σεκίτικος αντικαπιταλισμός.
Εν τέλει έφαγαν χυλόπιτα (από το σεκ!) (έσχατο σημείο παρακμής) και έμειναν στα κρύα του λουτρού.
Πολύ κακό για το τίποτα τελικά. Κι οι δυο [μέρα και ενάντια] έμειναν κάπου στις 10 χιλιάδες ψήφους αγκομαχώντας πίσω από το κκε μ-λ που ανέβηκε ευθέως ανάλογα με τα ποσοστά του κκε (να οφείλεται άραγε μόνο στους πρεσβύτερους πρεσβύωπες ψηφοφόρους μας που μπερδεύουν τα κκε; Ποτέ δε θα μάθουμε).
Λίγους μήνες μετά στα πανεπιστήμια παίχτηκε ο δεύτερος γύρος με τους ναρίτες να παν να σώσουν κάπως το γόητρό τους. Στην προσπάθεια αυτή έδειξαν και πώς ακριβώς αντιλαμβάνονται τη συνεργασία όταν έχουν τους συσχετισμούς με το μέρος τους. Ενώ έμεινε και η ρετσινιά με το μπιτσακικό αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο (με το οποίο πάντως πολλοί διαφώνησαν).
Όμως ο τρίτος γύρος θα είναι ο τελικός...
Τη σκυτάλη παίρνουν οι φοιτητικές την άνοιξη και στο καπάκι οι ευρωεκλογές.
(Συνεχίζεται...)
Το έχουν αυτό τα ενιαία πολυτασικά κόμματα και τα έντυπά τους. Πάντα έχεις μια αγωνία για το τι θα διαβάσεις. Δημιουργείται ένα γοητευτικό μυστήριο, ένα κομματικό σασπένς.
Θα πετύχεις άραγε ελαφρό και μάρκου να μας τα χώνει για την μικροαστικής έμπνευσης πρόταση για λαϊκή εξουσία-λαϊκή οικονομία; Ή μήπως τον δελαστίκ να παίρνει θέση κκε ενάντια στο σπάσιμο με τσαμπουκά των πρυτανικών εκλογών; (αν και αυτά διαλέγει συνήθως να τα γράφει στη στήλη του στο έθνος για να μην εκτίθεται).
Ή μήπως θα πετύχεις τον μπιτσάκη, με το απαύγασμα της μαρξιστικής ελληνικής σκέψης στο ενεργητικό του, τον θεμελιωτή της θεωρίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της ύπαρξης κρατικού σοσιαλισμού στην σοβιετική ένωση (σ.σ: βγαίνει και σε μη κρατικό μοντελάκι; σαν τα πανεπιστήμια;) να αναπτύσσει προεκλογικά την ανάγκη για τη συγκρότηση μετώπου ενάντια στη φτώχεια, τον πόλεμο και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις;
Μέτωπο κατ' ουσίαν αντινεοφιλελεύθερο και παν-αριστερό. Για την ακρίβεια θα ήταν καλό να είχε μέσα συνασπισμό και κκε, αλλά επειδή -κατά τον μπιτσάκη- αυτό αποκλειόταν εκ των πραγμάτων, θα περιελάμβανε τους υπόλοιπους. Όπου υπόλοιποι βασικά ήταν το ενάντια, γιατί το σεκ έκανε την έκπληξη και τους πήρε αρας και αραν, που μέχρι τότε ήταν προνομιακό πεδίο συνεργασιών του ναρ ένεκα πανεπιστημίων και εαακ.
Εκεί τελικά [στα πανεπιστήμια] πήρε και την εκδίκησή του το ναρ. Γιατί στις βουλευτικές, λίγο το καλοκαίρι με τα μπάνια του λαού, λίγο κι η αδιαλλαξία του σεκ, που τα ειχε βρει με άλλους κι άλλους, αλλά εδώ είχε το πάνω χέρι και δεν καιγόταν κιόλας, η προεκλογική συγκόλληση δεν έγινε.
Κι όταν μισό χρόνο μετά η γένοβα ήθελε να καταγραφεί στα εαακ, οι ναρίτες, όπου είχαν δυνάμεις -κυρίως στη θεσσαλονίκη δηλ- έκαναν μανούρα και όπου μπόρεσαν το απέτρεψαν ή το απαγόρεψαν.
Εκτυλίχτηκαν έτσι απείρου κάλλους σκηνικά.
Οι ναρίτες φρένιασαν να μην καταγραφούν οι γενοβίτες μη τυχόν τους μαγαρίσουν τον τρίτο πόλο (η εργατική δημοκρατία στα καλύτερά της). Η νΚΑ στο σάιτ της ήταν η μόνη που κατέγραφε ως ξεχωριστή δύναμη τη γένοβα. Βρέθηκε έτσι να δίνει στα εαακ μικρότερο ποσοστό από ό,τι τους έδιναν άλλοι στα δικά τους αποτελέσματα.
Γενικώς όμως το όλο σκηνικό (κατά το όλον πασοκ του μπένι) ήταν καλτ.
Τους ναρίτες προεκλογικά τους έπιασε πρεμούρα για διαπραγματεύσεις μακράς διάρκειας μέχρι να βγει κανά "κοινό πόρισμα" (sic). "Δεν τελειώνει εδώ η συζήτηση" ήταν οι δραματικές εκκλήσεις των ναριτών (όπως μετέδιδε στο ρεπορτάζ του το πριν) στο τέλος κάθε συντονιστικού.
Έγινε ολόκληρη φασαρία (χωρίς καμιά συνέχεια μετεκλογικά) για μια κατά βάση προεκλογική συγκόλληση, ουσιαστικά με το σεκ, γιατί οι άλλες δυνάμεις ήταν κατασταλαγμένες και μπετοναρισμένες. Λες κι αυτό που έλειπε από το μέτωπό τους (αντικαπιταλιστικό-εργατικό) ήταν ο σεκίτικος αντικαπιταλισμός.
Εν τέλει έφαγαν χυλόπιτα (από το σεκ!) (έσχατο σημείο παρακμής) και έμειναν στα κρύα του λουτρού.
Πολύ κακό για το τίποτα τελικά. Κι οι δυο [μέρα και ενάντια] έμειναν κάπου στις 10 χιλιάδες ψήφους αγκομαχώντας πίσω από το κκε μ-λ που ανέβηκε ευθέως ανάλογα με τα ποσοστά του κκε (να οφείλεται άραγε μόνο στους πρεσβύτερους πρεσβύωπες ψηφοφόρους μας που μπερδεύουν τα κκε; Ποτέ δε θα μάθουμε).
Λίγους μήνες μετά στα πανεπιστήμια παίχτηκε ο δεύτερος γύρος με τους ναρίτες να παν να σώσουν κάπως το γόητρό τους. Στην προσπάθεια αυτή έδειξαν και πώς ακριβώς αντιλαμβάνονται τη συνεργασία όταν έχουν τους συσχετισμούς με το μέρος τους. Ενώ έμεινε και η ρετσινιά με το μπιτσακικό αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο (με το οποίο πάντως πολλοί διαφώνησαν).
Όμως ο τρίτος γύρος θα είναι ο τελικός...
Τη σκυτάλη παίρνουν οι φοιτητικές την άνοιξη και στο καπάκι οι ευρωεκλογές.
(Συνεχίζεται...)
Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008
Ο τρίτος πόλος θα είναι ο τελικός
Η ανάλυση για τον τρίτο διακριτό (και ουχί αδιάκριτο) πόλο της ανεξάρτητης αριστεράς είναι πλέον κλασική και κερδίζει άξια τη θέση της στο πάνθεον με τις υπόλοιπες επεξεργασίες περί τρίτων και μακρύτερων, με το συμπάθειο.
Καταρχήν, φαντάζομαι ότι κάθε φυσικός παθαίνει ένα μικρό σοκ με την έννοια τρίτος πόλος, όπως θα πάθαινε ο καθένας μας που θα αντίκριζε ενα τρίτο μάτι, αυτί, πόδι κτλ. Ή όπως θα ένιωθε ένας μαρξιστής αν του παρουσίαζαν μια τριολέ διαλεκτική αντίθεση με τρεις αντιθετικούς πόλους. Αν οι πόλοι μιας αντίθεσης αλληλοαποκλείονται, τότε ο τρίτος πόλος δε μπορεί να νοηθεί παρά σαν μια διαλεκτική υπέρβασή τους, μια σύνθεση των αντιθέτων, του είναι και του μη είναι.
Γενικώς όμως με τους διάφορους τρίτους, ισχύει αυτό που εύστοχα έχει ειπωθεί για τους δύο συγγραφείς που καλούνται να γράψουν ένα βιβλίο από κοινού. Πάντα ο ένας περισσεύει.
Η τυπική ανάλυση στο Πριν είναι η εξής. Παρουσιάζεται ένα θέμα της επικαιρότητας (συνήθως στη δεύτερη σελίδα, όπου δίνεται η βαριά πολιτική γραμμή και το στίγμα των ημερών). Ακολουθεί η επωδός. Η ΝΔ αυτό κι αυτό. Το πασοκ σιγοντάρει. Λύση στο αδιέξοδο δε μπορεί να δώσει ούτε η καθεστωτική αριστερά. Επομένως; Επομένως προβάλλει πιο επίκαιρη από ποτέ η ανάγκη σύνθεσης ενός τρίτου, ριζοσπαστικού πόλου με αυτά και με κείνα τα χαρακτηριστικά.
Αυτή η ανάγκη βέβαια ξεπροβάλλει ακόμα κι εκεί που δεν την περιμένεις (σαν ποδοβολητό σελήνης που έλεγε κι ένα επεισόδιο στους απαράδεκτους). Ακόμα και στη μονή βατοπεδίου (που λέει ο λόγος) αν είναι το βασικό θέμα της εβδομάδας.
Πιο μικρός -που ήμουν και πιο φανατικός- οι αναλύσεις αυτές με γάνιαζαν και τις διακωμωδούσα: "το πρωί που ξύπνησα ήμουν ξεσκέπαστος, η πλάτη μου πιασμένη, δεν έβρισκα τις παντόφλες μου και ο καφές μου είχε κρυώσει. Άρα προβάλλει περισσότερο από ποτέ η ανάγκη για έναν νέο τρίτο πόλο κτλ"...
Το εκχυδαΐζω λιγάκι, αλλά εν γνώσει μου.
Γιατί υπάρχει και η συντομευμένη εκδοχή της πιο πάνω ανάλυσης, που κάνει λόγο για ορίτζιναλ δικομματισμό και δικομματισμό της αριστεράς (όχι απλά sic, sicάρα καραμπινάτη). Και πιο χυδαία προσέγγιση από τις ίσες αποστάσεις και το τσουβάλιασμα συνασπισμού και κκε κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει.
Υπάρχουν πολλά πράγματα να πει κανείς για το κόμμα -κι άλλα τόσα μπορεί να γράφω εγώ εδώ πέρα. Αλλά οι "ίσες αποστάσεις" δείχνουν εμπάθεια, ή πολιτική μυωπία (που πολλές φορές είναι το ίδιο πράγμα γιατί η εμπάθεια τυφλώνει).
Η έννοια τρίτος στην πολιτική έχει αμαρτωλό παρελθόν.
Ο τρίτος δρόμος του ευρωκομμουνισμού (ούτε καπιταλισμός, ούτε σοσιαλισμός) ο τρίτος δρόμος του πασοκ (ούτε σοσιαλδημοκρατία, ούτε υπαρκτός σοσιαλισμός). Γενικά οτιδήποτε τρίτο στην πράξη αποδείχτηκε πεπατημένη και επί της ουσίας τρίτος δρόμος για τον οπορτουνισμό.
Σε ό,τι με αφορά αυτό να θεωρηθει ως απλή συνωνυμία με τον τρίτο πόλο του ναρ, όχι ως υπονοούμενο.
Και συγκριτικά να το πάρουμε, η θεώρηση του κκε έχει κάτι γλυκά μανιχαϊκό, απλοϊκό σαν προτσές εκλαΐκευσης.
Υπάρχουμε εμείς και οι άλλοι ό,τι κι αν σημαίνει αυτό: κομμουνιστές και αστοί, σύμμαχοι και αντικειμενικά αντιδραστικοί, σοβιετικοί και αμερικάνοι, φίλοι της ειρήνης και εχθροί του λαού, ή με άλλα λόγια καλοί και κακοί.
Όλα αυτά συνοψίζονται με υπέροχο τρόπο στο σύνθημα: "πέντε κόμματα, δύο πολιτικές" στα πρότυπα της βενιζελικής ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Περίπου σαν τον στίχο του άσιμου: ένας αλλά λέων κι όλοι εσείς τυριά (είναι στο "καταρρέω", αλλά δεν είναι εκτός γραμμής. Ο βασίλης το τραγουδάει).
Ο οιοσδήποτε τρίτος αντίθετα παραπέμπει σε άλλα νοήματα. Δεν είναι ριζικά ενάντια σε κάτι (μολονότι φλερτάρει με το ΕνΑντιΑ για συμμαχία). Είναι κάτι τρίτο, κάτι που πασχίζει να βρει ζωτικό χώρο, επιβιώνοντας ανάμεσα σε συμπληγάδες και κερδίζει τη συμπάθεια των τρίτων για αυτό. Είναι κάτι καινούριο (επαναθεμελιωτικό) που απευθύνεται σε αυτούς που βαρέθηκαν τα διλήμματα. Όπως ο συριζα που από βατράχι θέλει να γίνει ιπποπόταμος και να μπει σφήνα ανάμεσα στους άλλους δύο φτιάχνοντας έναν τρίτο πόλο, μια εναλλακτική.
Τα διλήμματα όμως αναγνωρίζονται ως υπαρκτά. Αλλιώς ο πόλος δε θα ήταν ο τρίτος, αλλά ο δεύτερος, η μόνη πραγματική εναλλακτική.
Έτσι απλά και τσεκουράτα όπως τα λέμε εμείς. Δικομματισμός και συν-οδοιπόροι (όπως λέγαν παλιά την ένωση κέντρου). Όλοι τους ένα και το αυτό. Ένα υποκείμενο, ενικού αριθμού συντάσσεται με τρίτο ενικό κατά το φαινόμενο της ευρωενωσιακής αττικής σύνταξης.
(Συνεχίζεται...)
Καταρχήν, φαντάζομαι ότι κάθε φυσικός παθαίνει ένα μικρό σοκ με την έννοια τρίτος πόλος, όπως θα πάθαινε ο καθένας μας που θα αντίκριζε ενα τρίτο μάτι, αυτί, πόδι κτλ. Ή όπως θα ένιωθε ένας μαρξιστής αν του παρουσίαζαν μια τριολέ διαλεκτική αντίθεση με τρεις αντιθετικούς πόλους. Αν οι πόλοι μιας αντίθεσης αλληλοαποκλείονται, τότε ο τρίτος πόλος δε μπορεί να νοηθεί παρά σαν μια διαλεκτική υπέρβασή τους, μια σύνθεση των αντιθέτων, του είναι και του μη είναι.
Γενικώς όμως με τους διάφορους τρίτους, ισχύει αυτό που εύστοχα έχει ειπωθεί για τους δύο συγγραφείς που καλούνται να γράψουν ένα βιβλίο από κοινού. Πάντα ο ένας περισσεύει.
Η τυπική ανάλυση στο Πριν είναι η εξής. Παρουσιάζεται ένα θέμα της επικαιρότητας (συνήθως στη δεύτερη σελίδα, όπου δίνεται η βαριά πολιτική γραμμή και το στίγμα των ημερών). Ακολουθεί η επωδός. Η ΝΔ αυτό κι αυτό. Το πασοκ σιγοντάρει. Λύση στο αδιέξοδο δε μπορεί να δώσει ούτε η καθεστωτική αριστερά. Επομένως; Επομένως προβάλλει πιο επίκαιρη από ποτέ η ανάγκη σύνθεσης ενός τρίτου, ριζοσπαστικού πόλου με αυτά και με κείνα τα χαρακτηριστικά.
Αυτή η ανάγκη βέβαια ξεπροβάλλει ακόμα κι εκεί που δεν την περιμένεις (σαν ποδοβολητό σελήνης που έλεγε κι ένα επεισόδιο στους απαράδεκτους). Ακόμα και στη μονή βατοπεδίου (που λέει ο λόγος) αν είναι το βασικό θέμα της εβδομάδας.
Πιο μικρός -που ήμουν και πιο φανατικός- οι αναλύσεις αυτές με γάνιαζαν και τις διακωμωδούσα: "το πρωί που ξύπνησα ήμουν ξεσκέπαστος, η πλάτη μου πιασμένη, δεν έβρισκα τις παντόφλες μου και ο καφές μου είχε κρυώσει. Άρα προβάλλει περισσότερο από ποτέ η ανάγκη για έναν νέο τρίτο πόλο κτλ"...
Το εκχυδαΐζω λιγάκι, αλλά εν γνώσει μου.
Γιατί υπάρχει και η συντομευμένη εκδοχή της πιο πάνω ανάλυσης, που κάνει λόγο για ορίτζιναλ δικομματισμό και δικομματισμό της αριστεράς (όχι απλά sic, sicάρα καραμπινάτη). Και πιο χυδαία προσέγγιση από τις ίσες αποστάσεις και το τσουβάλιασμα συνασπισμού και κκε κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει.
Υπάρχουν πολλά πράγματα να πει κανείς για το κόμμα -κι άλλα τόσα μπορεί να γράφω εγώ εδώ πέρα. Αλλά οι "ίσες αποστάσεις" δείχνουν εμπάθεια, ή πολιτική μυωπία (που πολλές φορές είναι το ίδιο πράγμα γιατί η εμπάθεια τυφλώνει).
Η έννοια τρίτος στην πολιτική έχει αμαρτωλό παρελθόν.
Ο τρίτος δρόμος του ευρωκομμουνισμού (ούτε καπιταλισμός, ούτε σοσιαλισμός) ο τρίτος δρόμος του πασοκ (ούτε σοσιαλδημοκρατία, ούτε υπαρκτός σοσιαλισμός). Γενικά οτιδήποτε τρίτο στην πράξη αποδείχτηκε πεπατημένη και επί της ουσίας τρίτος δρόμος για τον οπορτουνισμό.
Σε ό,τι με αφορά αυτό να θεωρηθει ως απλή συνωνυμία με τον τρίτο πόλο του ναρ, όχι ως υπονοούμενο.
Και συγκριτικά να το πάρουμε, η θεώρηση του κκε έχει κάτι γλυκά μανιχαϊκό, απλοϊκό σαν προτσές εκλαΐκευσης.
Υπάρχουμε εμείς και οι άλλοι ό,τι κι αν σημαίνει αυτό: κομμουνιστές και αστοί, σύμμαχοι και αντικειμενικά αντιδραστικοί, σοβιετικοί και αμερικάνοι, φίλοι της ειρήνης και εχθροί του λαού, ή με άλλα λόγια καλοί και κακοί.
Όλα αυτά συνοψίζονται με υπέροχο τρόπο στο σύνθημα: "πέντε κόμματα, δύο πολιτικές" στα πρότυπα της βενιζελικής ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Περίπου σαν τον στίχο του άσιμου: ένας αλλά λέων κι όλοι εσείς τυριά (είναι στο "καταρρέω", αλλά δεν είναι εκτός γραμμής. Ο βασίλης το τραγουδάει).
Ο οιοσδήποτε τρίτος αντίθετα παραπέμπει σε άλλα νοήματα. Δεν είναι ριζικά ενάντια σε κάτι (μολονότι φλερτάρει με το ΕνΑντιΑ για συμμαχία). Είναι κάτι τρίτο, κάτι που πασχίζει να βρει ζωτικό χώρο, επιβιώνοντας ανάμεσα σε συμπληγάδες και κερδίζει τη συμπάθεια των τρίτων για αυτό. Είναι κάτι καινούριο (επαναθεμελιωτικό) που απευθύνεται σε αυτούς που βαρέθηκαν τα διλήμματα. Όπως ο συριζα που από βατράχι θέλει να γίνει ιπποπόταμος και να μπει σφήνα ανάμεσα στους άλλους δύο φτιάχνοντας έναν τρίτο πόλο, μια εναλλακτική.
Τα διλήμματα όμως αναγνωρίζονται ως υπαρκτά. Αλλιώς ο πόλος δε θα ήταν ο τρίτος, αλλά ο δεύτερος, η μόνη πραγματική εναλλακτική.
Έτσι απλά και τσεκουράτα όπως τα λέμε εμείς. Δικομματισμός και συν-οδοιπόροι (όπως λέγαν παλιά την ένωση κέντρου). Όλοι τους ένα και το αυτό. Ένα υποκείμενο, ενικού αριθμού συντάσσεται με τρίτο ενικό κατά το φαινόμενο της ευρωενωσιακής αττικής σύνταξης.
(Συνεχίζεται...)
Προθέρμανση
Ξεκινάμε την ανάλυση πάνω στο φαινόμενο ΝΑΡ.
Κορωνίδα αυτής της θεωρητικής μας αναζήτησης θα αποτελέσουν οι θέσεις του ΝΑΡ για την Σοβιετική Ένωση. Για να μη μας πέσουν όμως απότομες και βαριές στο στομάχι κι επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να αντικρίσουμε κατάματα τέτοια μεγαλειώδη επεξεργασία χωρίς την κατάλληλη ψυχική και σωματική προεργασία, θα το πάμε με στάδια λίγο-λίγο.
Ξεκινάμε την προθέρμανση με το πριν, την εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς, όπως γράφει και η προμετωπίδα της.
Πολλές εφημερίδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ακολουθώντας το παράδειγμα του ριζοσπάστη, δεν κρύβουν ότι είναι όργανα συγκεκριμένου πολιτικού χώρου/συλλογικότητας. Στο Πριν αρθρογραφούν στελέχη και μέλη του ναρ, δημοσιεύονται συνεχώς οι αποφάσεις της ΠΕ του, διαφημίζονται τα φεστιβαλ της νΚΑ, το πράγμα δε θέλει κολαούζο. Έχει βέβαια ευρύτερη θεματική, δημοσιεύει κι άλλες απόψεις, συνεντεύξεις με προσωπικότητες από πολλούς χώρους. Στο παρελθόν είχαν πάρει ακόμα κι από τον κατηφόρη της "αριστερής" πτέρυγας του πασοκ, ρίχνοντας έτσι νερό στο μύλο της σχετικής σπέκουλας περί πασόκων σοσιαλδημοκρατών κι άλλα τέτοια δροσερά που τα αναπαράγουμε κι εμείς πολλές φορές αβασάνιστα (κυρίως παλιότερα και στα πανεπιστήμια).
Η αλήθεια είναι ότι τέτοια πράγματα σε ένα όργανο κόμματος, δεν βρίσκεις. Αλλά η ουσία δεν αναιρείται. Κι η αυγή παίρνει συνεντεύξεις κι από νεοδημοκράτες ακόμα, αλλά τη σχέση της με τον Συνασπισμό ούτε την αρνείται, ούτε την κρύβει.
Αυτά σε πρώτο επίπεδο. Σε ένα δεύτερο όμως τι μπορεί να εννοεί ο ποιητής με αυτό το ανεξάρτητη αριστερά;
Καταρχήν ανεξάρτητη σε αντιπαράθεση με ποιον; Οι εξαρτημένοι δηλ ποιοι είναι; Εμείς, του κκε; Από ποιον άραγε; Από καμιά ουσία που πίνουν και δε μας δίνουν;
Αυτό μου θυμίζει εν παρόδω ένα από τα πλέον εκπληκτικά πράγματα που έχω ακούσει ποτέ. Ότι το ναρ είναι κατά του διαχωρισμού σε σκληρά και μαλακά (βάλτε όσα θαυμαστικά θέλετε όσοι δεν το ξέρατε). Κι όχι με την έννοια ότι τα εγκρίνει όλα.
Βέβαια συζητώντας με ναρίτες για τη δίμηνη καμπάνια που είχε κάνει προ 5ετίας η κνε ενάντια στα ναρκωτικά (συνολικά και με κύριο θέμα την πρόληψη, όχι τον διαχωρισμό ή μη) μου είπαν ότι δεν χρειαζόταν ολόκληρη καμπάνια κι ότι δίναμε υπερβολική σημασία ανοίγοντας μέτωπο για αυτό το θέμα.
Σωστά, το θέμα είναι να διαφωνείς φιλολογικά με κάτι, να το βάζεις και στις θέσεις σου για να είσαι καλυμμένος, όχι όμως να ανοίγεις και μέτωπο για αυτό. Και προπαντός μεταξύ μας παιδιά, μη τυχόν πάρουν χαμπάρι τη θέση σας και παραέξω και φανείτε αναντίστοιχοι, ή σας πάρουν στο ψιλό, πχ στα σχήματα της εαακ.
Στο τέλος βέβαια μένει η απορία πώς ακριβώς ανοίγεται μέτωπο ενάντια σε κάτι με το οποίο στην πράξη ούτε διαφωνία υπάρχει ούτε απόρριψη. Κατά βάση μάλλον αποδοχή, αλλά ντροπαλή, χωρίς να ομολογείται ανοιχτά.
Πέρα από την πλάκα όμως. Τι μπορεί να σημαίνει στα αλήθεια αυτό το ανεξάρτητη;
Εντάξει, όταν το ακούς σε γενικές συνελεύσεις να το λένε τα εαακ, υπονοούν ότι αυτή είναι ακομμάτιστοι, δεν παίρνουν γραμμή κτλ. Οπότε τους ρωτάς στο καπάκι πού βγάζουν αυτοί τις αφίσες τους και ακολουθεί μια γόνιμη πολιτική αντιπαράθεση.
Όταν το ακούς όμως από κόμμα, έστω ρεύμα, οργάνωση, συνασπισμό, οτιδήποτε τέλος πάντων, τι μπορεί να σημαίνει;
Το μόνο πράγμα στο οποίο πηγαίνει το μυαλό μου είναι η σοβιετική ένωση. Η γνωστή ιστορία με το εσωτερικού και εξωτερικού και την εξάρτηση από το διεθνές καθοδηγητικό κέντρο.
Έλα όμως που όσοι πήγαν στο ναρ, έφυγαν το 89 που η σοβιετική ένωση ήταν στα τελειώματα. Και ο λόγος ήταν η κυβέρνηση τζανετάκη, δηλ καμία -άμεση- σχέση με τα τεκταινόμενα στην εσσδ. Ίσα-ίσα που κάποιοι από αυτούς φεύγαν καταγγέλλοντας σταλινικές πρακτικές που έρχονταν σε ευθεία αντίδραση με το πνεύμα της γκλάσνοστ και της περεστρόικα.
Απ' όσο ξέρω αυτή είναι και η μόνη διάσπαση στην ελλάδα που δεν υπαγορεύτηκε, ή να στιγματίστηκε έστω από τη διεθνή συγκυρία (ακόμα και το 91 με τον Συν η τάση της σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης των ΚΚ ήταν διεθνής).
Το ναρ λοιπόν είναι απόλυτα ελληνική ιδιαιτερότητα, χωρίς συγκεκριμένες διεθνείς ιδεολογικές αναφορές, όπως οι τροτσκιστές και οι μουλάδες με το νεπάλ. Για αυτό πρέπει να το προσέχουμε και να το διατηρούμε σαν κόρη οφθαλμού.
Τέλος πάντων εμείς τα "τζάνκια" της εξαρτημένης αριστεράς μπορούμε να θυμηθούμε κάποια πατροπαράδοτα κλισέ που αναδεικνύουν ότι βρισκόμαστε σε απόλυτη εξάρτηση από τον αγώνα της εργατικής τάξης, τα λαϊκά συμφέροντα κτλ.
Και θα μπορούσαμε να προβοκάρουμε το όλο θέμα λέγοντας ότι το ναρ συγκλίνει σε κάποια ζητήματα με σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης μαργαριτάρια και επεξεργασίες.
Η θέση περί εξαρτημένης αριστεράς, ο τρόπος οργάνωσης βιντάλ σασούν (δύο κόμματα σε ένα) που βγαίνει σαν εικόνα και στον τύπο τους, ακόμα και η άποψη για την εσσδ (ιδιότυπος καπιταλισμός) την οποία θα αναλύσουμε αργότερα, είναι ορισμένα από αυτά.
Αν ήμουν προβοκάτορας θα ασπαζόμουν και θα αναπαρήγαγα όλη την παραπάνω προσέγγιση.
Δεν είμαι όμως. Για αυτό απλώς την αναπαράγω...
(Συνεχίζεται...)
Κορωνίδα αυτής της θεωρητικής μας αναζήτησης θα αποτελέσουν οι θέσεις του ΝΑΡ για την Σοβιετική Ένωση. Για να μη μας πέσουν όμως απότομες και βαριές στο στομάχι κι επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να αντικρίσουμε κατάματα τέτοια μεγαλειώδη επεξεργασία χωρίς την κατάλληλη ψυχική και σωματική προεργασία, θα το πάμε με στάδια λίγο-λίγο.
Ξεκινάμε την προθέρμανση με το πριν, την εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς, όπως γράφει και η προμετωπίδα της.
Πολλές εφημερίδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ακολουθώντας το παράδειγμα του ριζοσπάστη, δεν κρύβουν ότι είναι όργανα συγκεκριμένου πολιτικού χώρου/συλλογικότητας. Στο Πριν αρθρογραφούν στελέχη και μέλη του ναρ, δημοσιεύονται συνεχώς οι αποφάσεις της ΠΕ του, διαφημίζονται τα φεστιβαλ της νΚΑ, το πράγμα δε θέλει κολαούζο. Έχει βέβαια ευρύτερη θεματική, δημοσιεύει κι άλλες απόψεις, συνεντεύξεις με προσωπικότητες από πολλούς χώρους. Στο παρελθόν είχαν πάρει ακόμα κι από τον κατηφόρη της "αριστερής" πτέρυγας του πασοκ, ρίχνοντας έτσι νερό στο μύλο της σχετικής σπέκουλας περί πασόκων σοσιαλδημοκρατών κι άλλα τέτοια δροσερά που τα αναπαράγουμε κι εμείς πολλές φορές αβασάνιστα (κυρίως παλιότερα και στα πανεπιστήμια).
Η αλήθεια είναι ότι τέτοια πράγματα σε ένα όργανο κόμματος, δεν βρίσκεις. Αλλά η ουσία δεν αναιρείται. Κι η αυγή παίρνει συνεντεύξεις κι από νεοδημοκράτες ακόμα, αλλά τη σχέση της με τον Συνασπισμό ούτε την αρνείται, ούτε την κρύβει.
Αυτά σε πρώτο επίπεδο. Σε ένα δεύτερο όμως τι μπορεί να εννοεί ο ποιητής με αυτό το ανεξάρτητη αριστερά;
Καταρχήν ανεξάρτητη σε αντιπαράθεση με ποιον; Οι εξαρτημένοι δηλ ποιοι είναι; Εμείς, του κκε; Από ποιον άραγε; Από καμιά ουσία που πίνουν και δε μας δίνουν;
Αυτό μου θυμίζει εν παρόδω ένα από τα πλέον εκπληκτικά πράγματα που έχω ακούσει ποτέ. Ότι το ναρ είναι κατά του διαχωρισμού σε σκληρά και μαλακά (βάλτε όσα θαυμαστικά θέλετε όσοι δεν το ξέρατε). Κι όχι με την έννοια ότι τα εγκρίνει όλα.
Βέβαια συζητώντας με ναρίτες για τη δίμηνη καμπάνια που είχε κάνει προ 5ετίας η κνε ενάντια στα ναρκωτικά (συνολικά και με κύριο θέμα την πρόληψη, όχι τον διαχωρισμό ή μη) μου είπαν ότι δεν χρειαζόταν ολόκληρη καμπάνια κι ότι δίναμε υπερβολική σημασία ανοίγοντας μέτωπο για αυτό το θέμα.
Σωστά, το θέμα είναι να διαφωνείς φιλολογικά με κάτι, να το βάζεις και στις θέσεις σου για να είσαι καλυμμένος, όχι όμως να ανοίγεις και μέτωπο για αυτό. Και προπαντός μεταξύ μας παιδιά, μη τυχόν πάρουν χαμπάρι τη θέση σας και παραέξω και φανείτε αναντίστοιχοι, ή σας πάρουν στο ψιλό, πχ στα σχήματα της εαακ.
Στο τέλος βέβαια μένει η απορία πώς ακριβώς ανοίγεται μέτωπο ενάντια σε κάτι με το οποίο στην πράξη ούτε διαφωνία υπάρχει ούτε απόρριψη. Κατά βάση μάλλον αποδοχή, αλλά ντροπαλή, χωρίς να ομολογείται ανοιχτά.
Πέρα από την πλάκα όμως. Τι μπορεί να σημαίνει στα αλήθεια αυτό το ανεξάρτητη;
Εντάξει, όταν το ακούς σε γενικές συνελεύσεις να το λένε τα εαακ, υπονοούν ότι αυτή είναι ακομμάτιστοι, δεν παίρνουν γραμμή κτλ. Οπότε τους ρωτάς στο καπάκι πού βγάζουν αυτοί τις αφίσες τους και ακολουθεί μια γόνιμη πολιτική αντιπαράθεση.
Όταν το ακούς όμως από κόμμα, έστω ρεύμα, οργάνωση, συνασπισμό, οτιδήποτε τέλος πάντων, τι μπορεί να σημαίνει;
Το μόνο πράγμα στο οποίο πηγαίνει το μυαλό μου είναι η σοβιετική ένωση. Η γνωστή ιστορία με το εσωτερικού και εξωτερικού και την εξάρτηση από το διεθνές καθοδηγητικό κέντρο.
Έλα όμως που όσοι πήγαν στο ναρ, έφυγαν το 89 που η σοβιετική ένωση ήταν στα τελειώματα. Και ο λόγος ήταν η κυβέρνηση τζανετάκη, δηλ καμία -άμεση- σχέση με τα τεκταινόμενα στην εσσδ. Ίσα-ίσα που κάποιοι από αυτούς φεύγαν καταγγέλλοντας σταλινικές πρακτικές που έρχονταν σε ευθεία αντίδραση με το πνεύμα της γκλάσνοστ και της περεστρόικα.
Απ' όσο ξέρω αυτή είναι και η μόνη διάσπαση στην ελλάδα που δεν υπαγορεύτηκε, ή να στιγματίστηκε έστω από τη διεθνή συγκυρία (ακόμα και το 91 με τον Συν η τάση της σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης των ΚΚ ήταν διεθνής).
Το ναρ λοιπόν είναι απόλυτα ελληνική ιδιαιτερότητα, χωρίς συγκεκριμένες διεθνείς ιδεολογικές αναφορές, όπως οι τροτσκιστές και οι μουλάδες με το νεπάλ. Για αυτό πρέπει να το προσέχουμε και να το διατηρούμε σαν κόρη οφθαλμού.
Τέλος πάντων εμείς τα "τζάνκια" της εξαρτημένης αριστεράς μπορούμε να θυμηθούμε κάποια πατροπαράδοτα κλισέ που αναδεικνύουν ότι βρισκόμαστε σε απόλυτη εξάρτηση από τον αγώνα της εργατικής τάξης, τα λαϊκά συμφέροντα κτλ.
Και θα μπορούσαμε να προβοκάρουμε το όλο θέμα λέγοντας ότι το ναρ συγκλίνει σε κάποια ζητήματα με σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης μαργαριτάρια και επεξεργασίες.
Η θέση περί εξαρτημένης αριστεράς, ο τρόπος οργάνωσης βιντάλ σασούν (δύο κόμματα σε ένα) που βγαίνει σαν εικόνα και στον τύπο τους, ακόμα και η άποψη για την εσσδ (ιδιότυπος καπιταλισμός) την οποία θα αναλύσουμε αργότερα, είναι ορισμένα από αυτά.
Αν ήμουν προβοκάτορας θα ασπαζόμουν και θα αναπαρήγαγα όλη την παραπάνω προσέγγιση.
Δεν είμαι όμως. Για αυτό απλώς την αναπαράγω...
(Συνεχίζεται...)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)