Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Στην ουρά

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως
Από μια άποψη πάντως καλύτερα, από το να γινόσουν ουρά του κινήματος ή ακόμα χειρότερα του Σύριζα στο δημοψήφισμα, που του ρίχνουν κλωτσιές στα πισινά, κάτω από την ουρίτσα και αυτός διαπραγματεύεται περήφανα μαζί τους, ενώ μπορεί να έχουν βάλει κι οι Αμερικάνοι την ουρά τους, ενάντια στο (άλλο) μαύρο μέτωπο της ΕΕ με ΝΔ και Ποτάμι (το ΠΑΣΟΚ έχει πεθάνει κι απλώσει την τέφρα του σε άλλους πολιτικούς χώρους) και με τη γελοία προπαγάνδα πως ήμασταν ένα βήμα πριν να βγούμε από το τούνελ κι αρχίσει η ανάπτυξη, αλλά πάνω που είχαμε φάει το γάιδαρο κι είχε μείνει η ουρά, στράβωσε το κλίμα, το ‘φαγε κι ο (φαγωμένος) γάιδαρος και τώρα μπορεί να χάσουμε τις καταθέσεις που δεν έχουμε –σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου, δηλ. Κι όταν μιλάει το μαύρο μέτωπο για τις οικονομίες και τον ιδρώτα του λαού, που μπαίνουν σε κίνδυνο (αντί να μπουν σε ένα πρόγραμμα και να σωθούν για πολλοστή φορά μειούμενα), είναι να γελάει κανείς, σα να λέει δηλ ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα, άλλο αν κι οι δυο τους είναι γάιδαροι, που μάλωναν σε ξένο αχυρώνα, ποιος θα γίνει ο σωτήρας του λαού.
Και με αυτές τις μπερδεμένες σκέψεις, βρέθηκα στην ουρά του ΑΤΜ, πριν γίνουν ΑΤΜός τα λεφτά και μπει όριο στις αναλήψεις. Που σε κάνει να αναρωτιέσαι αφενός πότε θα μπει επιτέλους ανώτατο όριο και σε αυτά που έχεις να πληρώνεις κι αφετέρου για ποιο λόγο τα λέμε έι-τι-εμ, αφού είναι και ελληνικό αρκτικόλεξο, αυτόματα ταμειακά μηχανήματα, ή κάτι παρόμοιο. Και πώς να τα λέμε δηλ, ΆΤιΜη κενωνία; Ας τα λέγαμε απλώς αυτόματα μηχανήματα, όπως γινόμαστε κι εμείς καμιά φορά, όταν περιμένουμε στην ουρά για να αναλάβουμε (δυνάμεις; μήπως ευθύνες; μπα όχι) χρήματα και να συνεχίσουμε τις ίδιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις στην καθημερινότητα, σαν αυτόματα που νιώθουν ανασφάλεια αν τους βγάλει κάτι από τη μίζερη ρουτίνα τους και δεν αισθάνονται ποτέ αλληλεγγύη ή ανάγκη για συλλογικότητα κι άλλες τέτοιες ανθρώπινες αδυναμίες. Κι η ζωή συνεχίζεται, δε σταματά, το θέμα όμως είναι (πώς) να αλλάξει. Και σα να μην έφτανε το απόστημα της αιώνιας ανάθεσης, που πρέπει να σπάσει, τώρα είμαστε αντιμέτωποι και με το βραχνά της ανάληψης.
Και γενικά απέφευγες, όπως ο διάολος το λιβάνι, να συμμετέχεις σε ουρές, «νομιμοποιώντας» αυτήν την καλλιεργούμενη υστερία, αλλά, διάολε (πάλι αυτός), κάπως πρέπει να βγάλεις τη βδομάδα κι εσύ. Και δε φταίνε σε τίποτα απολύτως οι άνθρωποι που αγωνιούν για τους κόπους μιας ζωής, αλλά αυτοί που σπέρνουν εξ επαγγέλματος κι εξ άμβωνος τηλεοπτικού το πανικό. Δε θα ‘ρθει και από εδώ όμως κάνα τηλεοπτικό συνεργείο να τραβήξει πλάνα; Θα αρπάξεις το μικρόφωνο σαν αγανακτισμένος πολίτης να τα πεις έξω από τα δόντια. Θα γίνει το ELA να δεις…
Αλλά και να ερχόταν, τι να πεις που να χωράει μέσα σε ένα «ναι» ή ένα «όχι», που θέλουν αυτοί να ακούσουν. Πώς να χωρέσεις έναν ποταμό σκέψεις και μια ανάλυση σε μια ατάκα το πολύ, που θα κρατήσουν  αυτοί στο μοντάζ; Κάποτε ένας νυν κυβερνητικός βουλευτής έλεγε πως είχε φτάσει στο σημείο να κωδικοποιήσει τις θέσεις του για το περιβάλλον, που δεν πουλούσε ως θέμα, σε τριάντα δεύτερα, πριν προλάβουν να τον κόψουν και περάσουν στον επόμενο. Σήμερα έχει εκπαιδευτεί και μπορεί να χωρέσει τρολιές ολάκερες στους 140 (παλιο)χαρακτήρες του τουίτερ.
Ή μπορεί να γίνει το άλλο, όπως σε μια ταινία με το βέγγο, που έκανε δηλώσεις ως απλός πολίτης σε μια κάμερα κατά της κυβέρνησης, αλλά το βράδυ έπαιξε μόνο η εικόνα του ενώ το σπικάζ σκέπαζε τον ήχο κι έλεγε τελείως διαφορετικά πράγματα, απ’ ό,τι είχε πει αυτός. Κάτι σαν το δημοψήφισμα της Κυριακής δηλ, που μπορεί κάποιος να ψηφίσει «όχι» και να του βγει αριστερό μνημόνιο.
Ο κόσμος στην ουρά ανοίγει αμέσως κουβέντα, ψάχνει να βρει τι παίζεται. Κρατάει γενικά την ψυχραιμία του και ψυχανεμίζεται σε γενικές γραμμές πως το δίλημμα τύπου «κορώνα ή γράμματα» στο δημοψήφισμα, δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος –κι ας τον τρομοκρατούν με το ενδεχόμενο να αλλάξει και να γυρίσουμε στη δραχμή, που κι αυτός το τρέμει γιατί έχει ξεχάσει την ισοτιμία: πόσο μας κάνουν 0 ευρώ σε δραχμές; Λες να χάσουν την αξία τους αν υποτιμηθούν;
Κι αυτό σου δείχνει πού ακριβώς υστερούν τα δικά μας επιχειρήματα. Όχι στο ότι δεν έχουν βάση ή δεν έχουν εξειδικευτεί και δεν πείθουν τον άλλο. Αλλά ότι δε θα γίνουν ποτέ απλοϊκές, συνθηματικές φράσεις, που θα τις επαναλαμβάνουν από το πρωί ως το βράδυ τα ΜΜΕ, καθιστώντας τες εύληπτες σαν κοινή λογική, για να γίνουν κτήμα του καθενός και θα τις νομίζει στο τέλος για δικές του απόψεις.
Φτάνει η σειρά του μπροστινού, που γωνιά μη στεγνώσει μπροστά του το άτιμο το έι-τι-εμ, και τρέχει και δε βρίσκει, όπως με τον πανικό για τη βενζίνη (!), λες κι έρχεται πόλεμος –που μπορεί και να έρχεται δηλ, αλλά όχι λόγω του δημοψηφίσματος. Μετά από ένα σύντομο ντους στον κρύο του ιδρώτα, το μηχάνημα του βγάζει το ποσό που πληκτρολόγησε, αλλά αυτός βιάζεται να πάρει και να κρατήσει τα χαρτονομίσματα, πριν του τα πάρουν, κι αυτά μαγκώνουν προς στιγμήν στην εισδοχή, λες και τα τραβάει από μέσα η αόρατη χείρα της αγοράς του Άνταμ Σμιθ και του υπενθυμίζει τα δεινά που θα έρθουν, αν δεν κλείσουμε συμφωνία.
Κι η ζωή συνεχίζεται, αλλά το θέμα είναι να αλλάξει…

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Οι "εντιμότατοι" φίλοι τους

Πρώτα στηριζόμασταν στην πρόταση του ντράγκι και της εκτ που θα έδινε διέξοδο από την κρίση και τη φυλακή του χρέους. Μετά στηρίζαμε το δντ που πήγαινε κόντρα σε κάποιες μη συμφέρουσες προτάσεις κι εγγυόμασταν την καταβολή των δόσεων, για να ζητήσουμε ύστερα την αποπομπή του από το νέο πρόγραμμα, μέχρι που ήρθε η σημερινή του έκθεση, που ευνοεί την αναδιάρθρωση του χρέους και το ξανάκανε φίλο μας. Γενικά στηριζόμασταν πότε στον ένα και πότε στον άλλο εταίρο της τρόικας, που έχασαν όμως την ευκαιρία να γίνουν θεσμοί. Κι αφού τελείωσαν οι αυταπάτες κι οι φίλοι μας, τώρα που η εε αποδείχτηκε πως δεν ήταν το μικρό σπίτι στο λιβάδι που νόμιζαν κάποιοι, τι μέλλει γενέσθαι και ποιοι θα είναι οι φίλοι μας; Μα φυσικά οι αμερικάνοι, που είναι παραδοσιακοί μας φίλοι από το 47’ και ναι μεν δεν μπορούσαν να βγουν ανοιχτά υπέρ του «όχι», αλλά συνέβαλαν στην επίσπευση της δημοσίευσης της έκθεσης του δντ που βγάζει το χρέος μη βιώσιμο κι έτσι η νέα συμφωνία πρέπει λογικά να συμπεριλαμβάνει κάποια σχετική ρύθμιση.
Γιατί το παν σε αυτή τη ζωή είναι να επιλέγεις τους σωστούς φίλους, που θα σε πάνε μπροστά, γιατί χωρίς φίλους, θα ήμασταν μόνοι μας, όπως το δογματικό, φοβικό κουκουέ, που απομονώθηκε πάλι από τις μάζες στο σύνταγμα.

Σε τι συνίσταται λοιπόν ο διαχρονικός βρώμικος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας; Το 1980 η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία πίστευε και υποστήριζε το σύνθημα «εοκ και νατο, το ίδιο συνδικάτο». Τρεις και πλέον δεκαετίες αργότερα, με τους μύθους για τα πλεονεκτήματα της κοινής αγοράς, όπου τρώνε με χρυσά κουτάλια, να έχουν καταρρεύσει παταγωδώς και με την εε να δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, τα αδιέξοδά της και τη ζοφερή προοπτική που επιφυλάσσει για τους λαούς, το ρεύμα αυτό θα έπρεπε να είναι συντριπτικά πλειοψηφικό, έχοντας σύμμαχό του τα γεγονότα και την πείρα των τελευταίων δεκαετιών. Κι αν η σημερινή εικόνα είναι ακριβώς αντίθετη, αν ένα μεγάλο τμήμα του λαού φοβάται να αφήσει τη στρούγκα της ευρωλυκοσυμμαχίας, μη τυχόν μας φάει ο λύκος έξω απ’ το μαντρί, αυτό οφείλεται πρωτίστως στον ύπουλο διαλυτικό ρόλο του πασόκ στο εργατικό κίνημα, την προσχώρησή του στη μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα, και τον εκμαυλισμό χιλιάδων λαϊκών συνειδήσεων με έναν, ανώριμο έστω, αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό. Εάν πάλι τα φλογερά αντιμνημονιακά συναισθήματα και συναισθήματα του ελληνικού λαού έχουν μεταστραφεί σε βαθμό που να είναι έτοιμος να υπερψηφίσει με νύχια και με πόδια μια νέα μνημονιακή, αντιλαϊκή συμφωνία, αυτό οφείλεται κυρίως στον κούφιο «αντιμνημονιακό» λόγο της κυβέρνησης, και τα αδιέξοδά του, όταν συναντήθηκε με την πεισματάρα πραγματικότητα.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τις τελευταίες μέρες, κάποιοι ετοιμάζονται μεθοδικά να εξαπολύσουν επίθεση ενάντια στο κουκουέ, που αδυνατίζει τάχα με τη στάση του το «όχι στη συμφωνία» και θα φέρει βαριές ευθύνες, σε μια ενδεχόμενη επικράτηση του «ναι». Αν πάντως ψάχνει να βρει κανείς ενόχους και όχι αποδιοπομπαίους τράγους για να φορτώσει τις δικές του ευθύνες, οφείλει να τους αναζητήσει πρώτα και κύρια στο κυβερνητικό στρατόπεδο.
Δεν αδυνατίζουν το όχι οι παλινωδίες της κοινοβουλευτικής ομάδας των ανελ, η υποχωρητικότητά τους στις πιέσεις των μεγάλων συμφερόντων με τα οποία συνδέονται, η πρωτοβουλία αιτήματος για την ακύρωση του δημοψηφίσματος κι η πρώτη διαρροή του κυβερνητικού λόχου (δομοβολίτης) που θα ψηφίσει «ναι»;
Δυναμώνουν ή αδυνατίζουν το «όχι» οι εκλεγμένοι υποψήφιοι του σύριζα στην τοπική αυτοδιοίκηση, που είτε παραιτούνται, είτε διαχωρίζουν τη θέση τους, υποστηρίζοντας το ναι;
Δυναμώνουν ή αδυνατίζουν το «όχι» οι κυβερνητικοί χειρισμοί σε μια σειρά θέματα που δημιουργούν αναπόφευκτα κλίμα ανησυχίας (για να το θέσω επιεικώς); Ήταν πολύ δύσκολο να προβλέψουν τι θα γινόταν με τις τράπεζες; Να αποφύγουν το μπάχαλο με τους συνταξιούχους; Να προειδοποιήσουν και να προετοιμάσουν τον κόσμο, για αυτά που θα είχε μπροστά του να αντιμετωπίσει; Δυσκολεύει ή δυναμώνει το «όχι» η αδιαφορία της κυβέρνησης μπροστά στο μπαράζ απολύσεων εργαζομένων, των υποχρεωτικών αδειών (μετά ή άνευ αποδοχών), των απειλών και των υποδείξεων (στην καλύτερη) των εργαζομένων από τους καπιταλιστές στις επιχειρήσεις τους; Και πόσο βοηθάει να βαφτίζεται εθνική, αστική τάξη ο γιαννακόπουλος, που σταμάτησε, όπως λέγεται, εκτάκτως τη μισθοδοσία στη βιανέξ;

Ο σύριζα απαντάει στο αντίπαλο στρατόπεδο σε θυμικό επίπεδο, ο μόνος φόβος μας είναι ο φόβος,
για να αποκρούσει τη μεθοδευμένη τρομοκρατία. Τι σχέδιο έχει εμφανίσει όμως για την επόμενη μέρα, από τα πιο «μικρά», πχ την αγωνία του κόσμου για τις συντάξεις και τις καταθέσεις του, μέχρι τα πιο μακροπρόθεσμα, όπως το χρέος κι η «βιωσιμότητά» του;
Ξαναμπαίνει λοιπόν το ερώτημα: ποιος σκορπίζει το φόβο με την ανυπαρξία εναλλακτικού σχεδίου; Ποιος ατσαλώνει και εμπεδώνει το φόβο με αυτές τις κινήσεις; Πόσο βοηθάει τη δική μας υπόθεση ένα «όχι» σαν αυτό του σύριζα; Και παρακάτω: ακόμα κι αν υποθέταμε πως μία έξοδος από το ευρώ θα επέφερε ρήγμα στην αστική κυριαρχία ή ότι με κάποιο μαγικό τρόπο ανήκε στη διαβόητη κρυφή ατζέντα της κυβέρνησης, πώς ακριβώς θα βοηθούσε μια τυχόν ανοργάνωτη έξοδος, με αυτούς τους όρους, που θα μοιάζει με ατύχημα;

Εν κατακλείδι και με δυο λόγια: ποιος βοηθάει και αδυνατίζει τελικά το γνήσιο, πραγματικό «ΟΧΙ» σε κάθε είδους μνημόνιο από όποιον κι αν προέρχεται;

Αντί επιλόγου και κωδικοποιημένα για τα σημερινά.
Τα ματ του πανούση χτύπησαν με χημικά την πορεία της ανταρσυα, έξω από τα γραφεία της εε. Άλλο θέμα να συνταχθείς με το "όχι" κι άλλο να βάλεις στο στόχαστρό σου τα ιερά και όσια του αστικού, πολιτικού συστήματος.

Η συγκέντρωση του κκε ήταν λίγο πάνω από τα επίπεδα των συγκεντρώσεων του τελευταίου μήνα.
Από την ομιλία του γγ ξεχωρίζω δύο σημεία.
Το πρώτο όταν επιτέθηκε στον πρωθυπουργό για τον προκλητικό ισχυρισμό του πως η κυβέρνηση διασφαλίζει τα «βασικά αγαθά»:
Τι, αλήθεια, εννοεί ο πρωθυπουργός όταν λέει «μπορούμε να εξασφαλίσουμε τα βασικά αγαθά»; Τα στοιχειώδη δεν μπορούσε να τα εξασφαλίσει ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος ούτε όταν πληρωνόταν κανονικά τον μισθό, τη σύνταξή του. Ποια είναι σήμερα τα βασικά αγαθά, που είπε ο Τσίπρας χθες; Μόνο ένα μπουκάλι γάλα για το παιδί και μισό πιάτο φαΐ; Έτσι τη βγάζει αυτός στο σπίτι του. Σα δεν ντρεπόμαστε...


Κι ένα δεύτερο, όπου απευθύνει γενικό κάλεσμα σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο: Καλούμε σε ετοιμότητα όλες τις δυνάμεις που ενδιαφέρονται για το καλό του λαού μας, ενάντια σε οποιεσδήποτε εξελίξεις που θα θελήσουν να τον φέρουν στη γωνία, άβουλο παρατηρητή των γεγονότων και των εξελίξεων για τη διάσωση του βάρβαρου συστήματος και των κυβερνήσεών του, που συνεχίζουν να ξεζουμίζουν το λαό και τη νεολαία.

Τα μάτια ανοιχτά και τα λεφτά χαμένα...

Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι

Μετά από το διαγωνισμό γραφικότητας στους δρόμους με τους χρήσιμους ηλίθιους και πανηλίθιους με τις μπέρτες, όπως τους αποκάλεσε ένας φίλος, το ανελέητο μπρα ντε φερ συνεχίστηκε επί οθόνης, με τα υψηλότερα κλιμάκια.

Όσο πλησιάζαμε προς τη λήξη του προγράμματος, μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα της τετάρτης, τα κανάλια κορύφωναν τις εκδηλώσεις τρομοκρατίας με ρεπορτάζ, αντίστροφη μέτρηση με ρολόγια, ζωντανές συνδέσεις και τον άδωνη σε ρόλο καραμούζας να τσιρίζει: χρεοκοπήσαμε, χρεοκοπήσαμε! Κάτι σαν παραμονή πρωτοχρονιάς με 3… 2… 1… Έμπλεξαν στο μυαλό μου κι οι εικόνες από το σύνταγμα, με το λαϊκό ηγέτη καμίνη να βγάζει φλογερά λογύδρια στα πλήθη, και αγχώθηκα μήπως ξεχαστεί και χάσουμε πάλι την αλλαγή χρόνου. Ευτυχώς όμως οι διαδηλωτές είχαν διαλυθεί πολύ πριν από την ώρα-μηδέν.

Ο σκάι εν τω μεταξύ έχει αναλάβει χορηγός επικοινωνίας του «μένουμε ευρώπη», με ζωντανή κάλυψη και μαραθώνιες εκπομπές, που θα ζήλευε κι ο 902 για τις πορείες-συγκεντρώσεις του παμε. Κι αυτοί που την πληρώνουν είναι όσοι περιμένουν να δουν τους αγώνες του κόπα αμέρικα, για να ξεσκάσουν, με τον τελικό να πέφτει πάνω στο δημοψήφισμα. Αλλά αν το είχαν σκεφτεί καλά στο κανάλι, θα αξιοποιούσαν τις μεταδόσεις για να περάσουν τα κατάλληλα πολιτικά μηνύματα.

Πχ «κι η μπάλα περνάει εκτός εστίας, όπως εκτός ευρωζώνης θα μείνει κι η ελλάδα μας, αν ψηφίσετε όχι την ερχόμενη κυριακή».
Ή «συνωστισμός στη μεγάλη περιοχή, σαν αυτόν που επικρατεί εδώ, στα ΑΤΜ».
«Δίνει λάθος πάσα, σαν τη λάθος πάσα που έδωσε ο τσίπρας στο λαό, με το δημοψήφισμα»
«Σουτάρει και γκολ, ΝΑΙ, ΝΑΙ, την κυριακή ψηφίζουμε όλοι ΝΑΙ!»
«Πεσμένος στο έδαφος ο επιθετικός από το σκληρό μαρκάρισμα, σφαδάζει σαν το λαό μετά την χρεοκοπία».
Ευχαριστώ τους σφους τουιτεράδες, που συμπλήρωσαν κι απογείωσαν την αρχική ιδέα με τη συμβολή τους.

Σε άλλα μαυρομετωπικά νέα, ο εργατικός ογκόλιθος της γσεε έβαλε το δικό του εργατοπατερικό ογκολιθαράκι στην ευρωπαϊκή υπόθεση, ζητώντας την ακύρωση του δημοψηφίσματος. Αν και είναι ζήτημα ποιος την παίρνει σοβαρά πια, τώρα που δε χρησιμεύει καν για να υπογράφει κατάπτυστες συλλογικές συμβάσεις και ο κατώτατος μισθός ορίζεται χωρίς… διαπραγμάτευση των κοινωνικών εταίρων (για να μείνουμε στο κλίμα και τους όρους της συγκυρίας).

Την ίδια στιγμή είναι φανερό πως ο σταύρος θεοδωράκης προαλείφεται από τους δανειστές και τα εγχώρια media (ή μύδια, όπως τα λέει το λαϊκό στρώμα) για επόμενος πρωθυπουργός ή τουλάχιστον για επικεφαλής ενός ενιαίου νέου, ενιαίου πολιτικού χώρου «μένουμε ελλάδα» (έχει αλλάξει μονάχα ο πρώτος όρος από το «νέα ελλάδα» του σαμαρά), που καταφέρνει ήδη να γίνει πιο αντιπαθής και από τους αυθεντικούς φασίστες της χρυσής αυγής. Ο κατάλληλος τηλε-μαϊντανός που έλειπε από το ελληνικό μεϊντάν. Και αν δεν έχουμε αγάλματα του λένιν να γκρεμίσουμε, μας κάνουν και αυτά του βενιζέλου, που του φέρνει λίγο φυσιογνωμικά.

Κι ενώ η ελλάδα απειλείται με καταστροφή, χρεοκοπία, σύφιλη και καρκίνο στα παιδιά μας, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο πρωθυπουργός έπαιρνε τη σκυτάλη του πολιτικού εξευτελισμού, βάζοντας περήφανα την ουρά στα σκέλια και δίνοντας γη και ύδωρ, για το κλείσιμο μιας συμφωνίας. Μια συμφωνία που ουδέποτε έκρυψε πως ήθελε να κλείσει, γι’ αυτό εξάλλου χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ως διαπραγματευτικό χαρτί, όπως επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους και όχι ως βήμα ρήξης με τους δανειστές. Μια συμφωνία που όταν έρθει με το κακό, θα είναι ακόμα χειρότερη και με πιο επαχθείς όρους από τις προηγούμενες, γιατί στο λάκκο των λεόντων δεν έχουν κανένα λόγο να πάρουν στα σοβαρά ένα γατάκι που βρυχάται και ομνύει στη μεγάλη οικογένεια των αιλουροειδών και το αρχικό όραμα των μεγάλων ευρωπαϊστών, που προφανώς παραχαράχτηκε στην πορεία –και είναι κρίμα να μη ζει ο τρότσκι να γράψει σήμερα την «προδομένη ένωση». Ενώ όλοι ξέρουμε πως κάθε πραγματικός αριστερός μεγάλωσε με τις αφίσες των μεγάλων ευρωπαϊστών ηγετών (σούμαν, βίλι μπραντ και πόσοι άλλοι) πάνω από το κρεβάτι του.

Μια συμφωνία που κι η μία κι η άλλη της εκδοχή μοιάζουν σα δυο σταγόνες βρωμόνερο, δικαιώνοντας κατά τη δική μου προσωπική εκτίμηση, τη διορατική στάση του κόμματος να μη στοιχηθεί πίσω από τους πολιτικούς σαλτιμπάγκους της κυβέρνησης και το όχι τους που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι (όπως λέει κι ένας καραμανλικός καλλιτέχνης), να μη δει μόνο το τυράκι, αλλά και τη φάκα που ετοιμάζουν στον ελληνικό λαό, καλώντας τον να τη νομιμοποιήσει κιόλας, με την υπερψήφισή της.

Φαντάσου δηλ να έκλεινε κι η συμφωνία στο χτεσινό γιούρογκρουπ, όπως φάνηκε προς στιγμήν, και να έβγαινε με νέο διάγγελμα ο τσίπρας να αναγγείλει την περήφανη και περιφανή νίκη και την πανηγυρική αλλαγή στάσης της κυβέρνησής του υπέρ του «ναι». Αλλά η ζωή δε γράφει συνήθως τόσο βολικά σενάρια. Ο σύριζα δεν είναι κουτός (κάθε άλλο) για να αυτοκτονήσει πολιτικά με αυτόν τον τρόπο και να καεί τόσο νωρίς ως εφεδρεία του συστήματος. Και οι δανειστές δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να συνδιαλεχθούν αυτή τη στιγμή με την ελληνική κυβέρνηση και να της δώσουν κάτι εν όψει του δημοψηφίσματος και του νέου γύρου διαπραγματεύσεων από «μηδενική βάση». Η οποία θα περιλαμβάνει, όπως και να ‘χει, πρόγραμμα και δόσεις, λες και έχουμε χρήστη σε απεξάρτηση, μόνο που πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο (ένταση της εξάρτησης ή της ανισότιμης αλληλεξάρτησης, δε θα τα χαλάσουμε στον όρο).

Κι ενώ το διάγγελμα ήταν μια φούσκα χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, με λιγότερη αξία κι από αυτά του σαρτζετάκη, από κάτω οι συριζαίοι ένιωθαν ρίγη εθνικής περηφάνιας να τους κατακλύζουν, σα να έβλεπαν τον ανδρέα παπανδρέου, που κι αυτός ακόμα, αν ζούσε, μπορεί να ένιωθε «πράγματι βαθύτατα συγκινημένος...» για το άξιο τέκνο του, που ξέρει να λέει πού και πού κανένα όχι, και ας νανουρίζει τον κόσμο, για να αποκοιμηθεί στην αγκαλιά του ναι.


Σε άλλα κυβερνητικά νέα, ο λαφαζάνης αποχώρησε από τηλεοπτικό πάνελ του σταρ. Ε αφού δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του και να φύγει από την ευρωζώνη, ας φύγει από κάπου και αυτός να ξεσκάσει…

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

ΔημοΨηφιακές Σημειώσεις

Η δευτέρα ήταν μια μεγάλη μέρα με δηλώσεις μεγάλων ανδρών, όπως του γιούνγκερ και του αλέξη. Ο μεν πρώτος τέθηκε επικεφαλής του στρατοπέδου των προθύμων του «ναι» και της άθλιας τραπεζο-τρομοκρατίας αλλά είναι ζήτημα ποιους πείθει κι αν τελικά οι εμφανίσεις του γυρίζουν μπούμερανγκ, γιατί ο κόσμος θυμάται πόσο έχει σιχαθεί αυτόν και τους ομοίους του και τάσσεται αυτομάτως με τους άλλους (αλλά εμείς δεν είμαστε οι άλλοι). Έκλεισε όμως σε στιλ μαρίας αλιφέρη, λέγοντας πόσο βαθιά αγαπά τους έλληνες, χωρίς να σκεφτεί τους συνειρμούς που γεννά αυτό το επίρρημα (όχι τους πονηρούς που σκέφτηκες, σφε αναγνώστη).

Ω ελλάδα μου γλυκιά, πόσο σε αγαπώ βαθιά
Ω ελλάδα μου γλυκιά, δημοκρατία λαϊκιά
»           »           »  σφυρί δρεπάνι και γροθιά

Και νάτο μπροστά μου αυτό που φοβόμουνα. Τι άλλες αποδείξεις χρειαζόμαστε άραγε; Φως φανάρι πως ταυτίζεται με τους κομμουνιστές και μας ξεπληρώνει γραμμάτια για τη στήριξη. Εμπρός λοιπόν καλά μου συριζοτρόλ, λίγη φαντασία θέλει, μην τα περιμένετε όλα μασημένη τροφή.

Το βράδυ της ίδας μέρας, ο πρωθυπουργός είπε στην ερτ πως το δημοψήφισμα αποτελεί συνέχεια της διαπραγμάτευσης με άλλα μέσα. Να τελικά που του έμεινε και κάτι από τα νιάτα του στην κνε. Ο βλαδίμηρος πέρασε και δεν ακούμπησε από τη σκέψη του αλέξη, αλλά θυμάται ακόμα τα ρητά του κλαούζεβιτς, έστω και παραφρασμένα.

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση είχε μια πολύ πιο ισχυρή εντολή από αυτήν που ζητάει τώρα, γιατί τάχα ξεφεύγει από το πλαίσιο των εκλογών: να σκίσει τα μνημόνια (ου μην και τη γάτα) και να εφαρμόσει το περιβόητο πρόγραμμα της θεσσαλονίκης, που μένει στις καλένδες. Αλλά οι πιο θρασείς από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης, με πρώτο τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ισχυρίζονται πως η εφαρμογή του ξεκίνησε, καταργώντας πχ το πεντάευρω στα νοσοκομεία και επανασυστήνοντας την ερτ, απλώς κολλάει λίγο στο αφορολόγητο κι άλλα ζητήματα, γιατί η χώρα είναι με τη θηλιά στο λαιμό. Τι λες βρε παιδί μου, ποιος να το ‘λεγε. Και τι κάνει για αυτό η κυβέρνηση; Διαπραγματεύεται με αυτούς που κρατάν τη θηλιά να μην είναι πολύ σφιχτή και μας αφήσει έντονα σημάδια. Αριστερό μνημόνιο και τα μυαλά στα κάγκελα…

Ο αλέξης μας έδωσε εμμέσως και την είδηση πως αν επικρατήσει το «ναι», θα παραιτηθεί, γιατί δεν είναι πρωθυπουργός παντός καιρού –αλλά εμείς είμαστε κόμμα παντός καιρού και καλούμαστε να το αποδείξουμε σε άλλη μια φουρτούνα, με κόντρα άνεμο. Και αναρωτιέμαι γιατί η ανταρσυα, που είχε κάνει φετίχ αυτό το σύνθημα, δε βάζει για ζύμωση το στόχο «να πέσει η κυβέρνηση του μνημονίου».

Κι εγώ σου λέω πως το «βρώμικο» (σαν το 89’ με την κάθαρση) όχι είναι κι αυτή μια στάση που νιώθεται (μπορεί να υποστηριχθεί πολιτικά, που λέει ο σκουρλέτης). Τι νόημα έχει όμως η πολιτική αναβίωση των αγανακτισμένων στο σύνταγμα; Ή πολύ περισσότερο η εκτίμηση ότι το δημοψήφισμα το επέβαλε ο λαός με την πίεσή του; Όλο από νίκη σε νίκη και από κορυφή σε κορυφή πετάει αυτό το λαϊκό κίνημα κι όλο χάνει και μένει στον πάτο, με κάποιο μαγικό τρόπο.

Μα κει που πάει να σβήσει, νάτο πετιέται, νάτο, νάτο πετιέται, σαν ελληνοσούπερμαν με την μπέρτα, πλάι σε μαυροκόκκινες σημαίες. Για να έρθει στο καπάκι η χτεσινή συγκέντρωση να τη συναγωνιστεί, πρωτίστως σε γραφικότητα (με τα πολύχρωμα –σαν τις παρδαλές αντεπαναστάσεις- αυτοκολλητάκια του ναι) και σε δεύτερο πλάνο και σε μαζικότητα.

Την ίδια στιγμή, βγαίνουν στη φόρα ολοένα και περισσότερα στοιχεία που συντείνουν προς το ίδιο συμπέρασμα, ότι δηλ πρόκειται για χοντρό παιχνίδι συμφερόντων και δη σε διεθνή κλίμακα. Μπορεί να μην έχουμε πλήρη εικόνα για τις ζυμώσεις και τους ελιγμούς στο παρασκήνιο, αλλά τα κομμάτια που διαθέτουμε το δείχνουν καθαρά: οι παρεμβάσεις αμερικανών αξιωματούχων και οι τοποθετήσεις οικονομολόγων υπέρ του «όχι» δίνουν ένα σαφές γενικό περίγραμμα των αντιθέσεων και των πλευρών που συγκρούονται. Κι ας μην ξεχνάμε το ζήλο και την έγνοια των ανελ (και όχι μόνο) να μη χτυπηθεί από τα μέτρα η ευγενής τάξη των εφοπλιστών, που ο θεός (του χρήματος) να μας κόβει ένσημα και να τους τα δίνει κέρδη, για να συνεχίσουν να ευεργετούν τον τόπο μας.

Τώρα που είπαμε για εφοπλιστές, θυμήθηκα και την απαλλαγή λαγού, κασιδιάρη και μιχαλολιάκου από την κατηγορία της καθοδήγησης εγκληματικής οργάνωσης, που περνά βέβαια στο ντούκου λόγω της τρέχουσας επικαιρότητας, αναρωτιέμαι όμως πόσο τυχαία ήταν η χρονική συγκυρία κι αν τελικά δε συνδέεται με τις εξελίξεις και τις διάφορες συμμαχίες που διαμορφώνονται.

Και μέσα σε όλα, η κυβέρνηση παίρνει έκτακτες, εσπευσμένες πρωτοβουλίες για να κλείσει συμφωνία στο παραπέντε, που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, ακόμα κι ως προς το δημοψήφισμα. Το κείμενο γράφεται αποβραδίς και δεν παίρνει υπόψη τι μπορεί να μας ξημερώσει, αλλά όπως λέει και το λαϊκό στρώμα, από χτες το βράδυ η χώρα δεν έχει μνημονιακό πρόγραμμα. Τη σκίσαμε τη γάτα σφοι. Ας αναγνωρίσουμε τα θετικά βήματα προς τους στόχους της θεσσαλονίκης, χωρίς να είμαστε αχάριστοι.

Υγ: ακολουθεί ένα ερασιτεχνικό βιντέακι για την πρόταση του κόμματος στο δημοψήφισμα, που μου έστειλε ένας σφος αναγνώστης (και τον ευχαριστώ και δημόσια για αυτό).

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Τι να κάναμε

Ήταν δεδομένο πως απ’ τη στιγμή που το κκε δε δέχτηκε να μπει άκριτα στο τσουβάλι του «όχι νέτο-σκέτο», χωρίς αστερίσκους, από τη στιγμή που δεν υπέκυψε στο εκβιαστικό δίλημμα «λαιμητόμος ή καρμανιόλα» και δεν έπαιξε το παιχνίδι της κυβέρνησης, θα έμπαινε στο στόχαστρο των επικοινωνιακών της μηχανισμών και των επαγγελματιών του τουίτερ, που θα χρησιμοποιούσαν τα πάντα: από την αποχή του 46’, το ζαχαριάδη και το… τραγικό λάθος «τι πλαστήρας τι παπάγος», μέχρι το πολυφορεμένο και διαχρονικό «ψάλτης της δεξιάς και του συστήματος» κι άλλα τέτοια, ωραία πασοκικά. Για την ακρίβεια, τα είχαν έτοιμα, πακεταρισμένα κι άρχισαν να τα ξετυλίγουν πριν καν διαφανεί κι ανακοινωθεί η στάση του κόμματος, για να έχει ήδη φτιαχτεί κλίμα. Άλλωστε έχουν κάνει δουλειά υποδομής και ενεργοποιούν κατά το δοκούν εξαρτημένα αντανακλαστικά, με κάποιες απλές λέξεις: ηγεσία του περισσού, προδοσία, τραγικά λάθη, δογματικός σεχταρισμός, κοκ. Στα παραπάνω σοβαρά επιχειρήματα να προσθέσω επίσης πως δύο αρνήσεις (και στις δύο προτάσεις) ισοδυναμούν με κατάφαση· και το ντεμέκ ψαγμένο ρητορικό ερώτημα «τι θα έκανε το σημερινό κκε στο δημοψήφισμα για το βασιλιά, το 74;», που δείχνει βαθιά ιστορική γνώση και την ικανότητα να συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια, γιατί και τα δύο είναι κόκκινα, εκτός από τα πορτοκάλια.

Αυτό το τελευταίο είναι παρμένο από τον καλό λύκο του αρκά κι έχει τρομερή σημειολογική δύναμη ως προς τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών και τις καλές προθέσεις κάποιων δυνάμεων που ψάχνουν να βρουν τον καλύτερο δυνατό σύμμαχο, για να τον εξανθρωπίσουν και να στοιχηθούν πίσω του –καλή ώρα όπως τώρα στο δημοψήφισμα, κι ας είναι ματαιοπονία να ψάχνεις τον καλό ιμπεριαλιστή λύκο –πιο ουτοπικό ίσως κι απ’ το να βρεις όντως ένα χορτοφάγο (ου μην και vegan) τσακάλι (ζάχαρης-εε.)

Αυτό το παράδειγμα όμως με κατατάσσει εμμέσως στους υπερασπιστές του γνωστού σκιτσογράφου του μπόμπολα (που πέρασε λίγο στο ντούκου, λόγω της επικαιρότητας που έτρεχε). Την ίδια στιγμή, στο μέτωπο του «καθαρού όχι» συντάσσονται οι χρυσαυγίτες κι οι ανελ με την κυβερνώσα αριστερά, αλλά αυτή είναι μια απλή λεπτομέρεια, που είναι κρίμα να χαλάσει έναν τόσο ωραίο συλλογισμό. Θα αποκτούσε ωστόσο στρατηγική σημασία αν για κάποιο λόγο συνέπιπταν κάπου, για κάποιο θέμα (πχ ότι η γη γυρίζει) με το κκε.

Είναι πολύ λογικό λοιπόν αυτό το κλίμα να επηρεάζει εν μέρει και ένα τμήμα της βάσης μας, παρά τους σχετικά πιο ατσαλωμένους δεσμούς των τελευταίων χρόνων. Και δεν είναι πολύ εύκολο να πει κανείς ποιος επηρεάζεται από την προπαγάνδα του αντιπάλου και ποιος διαμορφώνει συνειδητά μια διαφορετική εκτίμηση σχετικά με τη γραμμή του άκυρου, θεωρώντας τακτικά πιο πρόσφορο το όχι· ούτε αυτά τα δύο βρίσκονται πάντα σε «καθαρή μορφή», είτε το ένα είτε το άλλο, χωρίς να μπλέκουν και μεταξύ τους. Κι είναι απολύτως λογικό η εκτίμηση κάθε σφου να καθορίζεται κι από όσα βλέπει στο περιβάλλον του, κρίνοντας όχι μόνο με βάση την αντικειμενική κατάσταση αλλά και την εικόνα που σχηματίζει ο κόσμος κι οι ψηφοφόροι του κόμματος, ποια τακτική μπορούν να καταλάβουν πιο εύκολα και να τους συσπειρώσει.

Η αλήθεια πάντως είναι πως καμία επιλογή δε θα ήταν εύκολη και δύσκολα θα περνούσε μαζικά και πλειοψηφικά στις μάζες. Όταν οι αστικές δυνάμεις επιλέγουν –και δεν υποχρεώνονται- να κάνουν ένα δημοψήφισμα, φροντίζουν να το διατυπώσουν έτσι που να δημιουργούν τεχνητή πόλωση γύρω από δύο βολικά κι ευνοϊκά για την κυριαρχία τους ενδεχόμενα, χωρίς περιθώρια για εναλλακτικές και ναι-όχι μεν αλλά. ΝΑΙ ή ΟΧΙ, άσπρο-μαύρο (όνειρα κάνω). Όσους αστερίσκους κι αν βάλεις, για να εξηγήσεις πλήρως το σκεπτικό σου (όχι και στις δύο προτάσεις, σε παλιά και νέα μνημόνια, στην εε, κτλ) η τηλεοπτική κοινή γνώμη έχει εκπαιδευτεί εδώ και χρόνια να φιλτράρει τις ενοχλητικές λεπτομέρειες που τα βάζουν να σκεφτεί και να κρατάει την «ουσία». Κι αν ξεκινήσει να λες στον κόσμο πως πρέπει να ακυρώσει με την ψήφο του το σχεδιασμό για μια νέα αντιλαϊκή συμφωνία με την τρόικα, έχει την «ικανότητα» να ακούει μόνο τις τρεις πρώτες συλλαβές του ρήματος και μετά σταματάει να επεξεργάζεται το μήνυμα:
-Δηλαδή άκυρο;
Το ίδιο ακριβώς που θα συνέβαινε και με το όχι (σε μνημόνια, εε, κτλ).
-Δηλαδή όχι!

Με βάση αυτό, κατανοώ την αμηχανία πολλών σφων που δεν είναι πεισμένοι για τη γραμμή άκυρο ή δε νιώθουν πως μπορούν να τη μεταφέρουν παραέξω. Η πίεση που ασκεί το εκβιαστικό δίλημμα και το πιθανό ενδεχόμενο να νικήσει οριακά το «ναι», ασκεί ακόμα μεγαλύτερη πίεση στον περίγυρο του κόμματος και ένα τμήμα των οπαδών. Προσωπικά όμως πιστεύω πως η ανάλυση της λογικής μας, θα ήταν ούτως ή άλλως δύσκολα, ανεξάρτητα από την ειδική μορφή με την οποία θα εκφραζόταν στο δημοψήφισμα.

Η οποία κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε κάλλιστα να κυμαίνεται από το βρώμικο (όχι νέτο-σκέτο) όχι, μέχρι και την αποχή. Και υπάρχουν βάσιμα επιχειρήματα, για να υποστηριχθεί η κάθε επιλογή.
Η αποχή μοιάζει μια λογική στάση (που επέλεξαν έντιμα και τα μ-λ) σε ένα στημένο σκηνικό, όπου ο σύριζα θα χρησιμοποιήσει το «όχι» για διαπραγματευτικό χαρτί με τους εταίρους και το «ναι» για να γλιτώσει το πολιτικό κόστος της συμφωνίας. Ένα όχι που δεν οδηγεί σε καμία απολύτως ρήξη με το κυρίαρχο πλαίσιο –κάτι που ούτε καν σε φραστικό επίπεδο δε διακηρύσσει τώρα η κυβέρνηση. Η ανάγκη διαχωρισμού από μια τέτοια λογική δεν προκύπτει στη βάση μικροπολιτικών υπολογισμών, αλλά ως απαραίτητη επιλογή, που είναι ζόρικη αλλά αφήνει παρακαταθήκη για το άμεσο μέλλον και δεν ακυρώνει τη δύσκολη διαδρομή της τελευταίας τριετίας.

Στον αντίποδα, μπορεί να ήταν πιο εύκολο να εξηγήσουμε την ουσία των θέσεών μας, ξεκινώντας από το «όχι» (και να μην αναλωνόμαστε στο σύντομο τηλεοπτικό μας χρόνο στις ερωτήσεις για το «άκυρο», τα ειδικά ψηφοδέλτια, κτλ), που δε θα ξεσήκωνε τόσο έντονες αντιδράσεις, βοηθώντας να προχωρήσουμε και στο ζουμί της υπόθεσης. Μπορείτε να διαβάσετε και μια ανάλυση του 2310 που υποστηρίζει αυτή την επιλογή.
Όσο για την επιλογή του άκυρου, το βασικό πλεονέκτημα είναι πως πρόκειται για μια «ενεργητική αποχή», που δεν αδιαφορεί για το ερώτημα, δεν αρνείται να πάρει θέση, αλλά δε νομιμοποιεί κανένα από τους δύο πόλους του εκβιαστικού διλήμματος.

Επαναλαμβάνω πως κατά τη γνώμη μου οποιαδήποτε απ’ τις παραπάνω επιλογές θα ήταν λογική και θα μπορούσε να υποστηριχθεί πολιτικά. Το βασικό όμως δεν είναι να μπλέξουμε σε μια ατέρμονη και αγαπημένη συζήτηση, που συμπυκνώνεται συνήθως στο λογοπαίγνιο του τίτλου της ανάρτησης «τι να κάναμε». Αλλά να δούμε πώς μπορεί να αξιοποιηθεί ο λιγοστός χρόνος που απομένει.

Το παιχνίδι χοντραίνει επικίνδυνα με τον έλεγχο στις αναλήψεις και το αρκετά χαμηλό όριο των 60 ευρώ να διαμορφώνει εκρηκτικό κλίμα που μπορεί με τους απαραίτητους τηλεοπτικούς καταλύτες να γίνει (ελεγχόμενα) «ανεξέλεγκτο». Αλίμονο όμως αν αφήσουμε να δώσουν τον τόνο ο τραπεζικός πανικός και το δίπολο των διαδηλώσεων στο σύνταγμα: «μένουμε μνημόνιο» vs «μένουμε ευρώπη». Όπου το ΝΑΙ ψηφίζει για να μείνουμε στο ευρώ ενάντια στον ευρώδουλο σύριζα και το ΟΧΙ θέλει να απορρίψουμε τα μνημόνια, ψηφίζοντας εμμέσως υπέρ ενός αριστερού μνημονίου. Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα λογικό…

Ο μόνος τρόπος να αλλάξει η ατζέντα και να σπάσει ο τρόμος κι η μεθοδευμένη καλλιέργειά του είναι στο δρόμο και την καθημερινή επαφή με τον κόσμο που αγωνιά όσο ποτέ για το μέλλον του κι ανοίγει κουβέντα από μόνος του.
Πέντε και μία, να μη χαθεί καμία –όπως θα έγραφε και ο ρίζος.

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Πίσω από τις λέξεις...

...έρχεται ο αλέξης κι η κυβέρνησή του, με τη συνέχεια των μνημονίων και το τρίτο το μακρύτερο.
Πίσω από τα παχιά λόγια για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία κι εθνική περηφάνια, έρχονται ο εμπαιγμός με το δίλημμα «μνημόνιο ή μνημόνιο», η αδικαιολόγητη άρνηση να προστεθούν τα ερωτήματα που πρότεινε το κκε για μνημονιακές συμφωνίες και εε, το σχέδιο για νατοϊκή βάση στην κάρπαθο.
Πίσω από τους βερμπαλισμούς για τους φορείς της τρόικας, που είχαν την ευκαιρία να γίνουν θεσμοί, αλλά την έχασαν, κρύβεται η υποταγή της κυβέρνησης στον ευρωμονόδρομο και το γλείψιμο της μπότας που τους/μας κλωτσά.

Κύριοι του σύριζα, είστε κάθε λέξη του αστικού συντάγματος που προστατεύει τα ιερά και τα όσια του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και υπερασπίζεται την εξουσία των εκμεταλλευτών.
Είστε κάθε ξεπουλημένη υπόσχεση της 3ης σεπτέμβρη και κάθε «ΘΑ» της αλλαγής, αλλά ακόμα πιο πίσω κι από τις φραστικές διακηρύξεις του «παλιού, καλού πασόκ».
Είστε κάθε λέξη των ελευθεριών του μάαστριχτ και της φυλακής των λαών στα δεσμά του χρέους και των ελλειμάτων διαρκείας.
Είστε κάθε λέξη του μνημονίου που θα έσκιζε η κυβέρνησή σας και των εφαρμοστικών του νόμων, που θα καταργούνταν σε ένα μόλις άρθρο.
Είστε κάθε «ναι σε όλα» που ειπώθηκε, για να τα περάσει, και η ένοχη σιωπή στις προτάσεις των κομμουνιστών για την κατάργησή τους.

Είστε κάθε μισόλογο που καλλιεργεί αυταπάτες για εύκολες κι ανώδυνες λύσεις, χωρίς ρήξη και σύγκρουση με το ασφυκτικό πλαίσιο που πνίγει ελευθερίες κι εργατικές κατακτήσεις χρόνων.
Κάθε δημιουργική ασάφεια του βαρουφάκη και κάθε σωβινιστικό λογύδριο του καμμένου.
Κάθε λέξη με ιστορικό φορτίο, που χρησιμοποιείτε για να την αδειάσετε και να την πετάξετε στον κάδο της ιστορίας, μαζί με τα παλιά συνθήματα που ξεχάστηκαν.
Είστε το ακριβώς αντίθετο από την ελπίδα που ευαγγελίζεστε.
Είστε κάθε λέξη των ψεύτικων εκβιαστικών διλημμάτων που βάζετε στο λαό, γιατί το «όχι» σας και το «ναι» μοιάζουν σα δύο σταγόνες νερό.
Είστε το πασόκ, μέχρι την τελευταία του σταγόνα. Και τα σταγονίδια της σοσιαλδημοκρατίας, που ξόφλησε ιστορικά και νεκραναστήθηκε, για να επιστρέψει από το παράθυρο.

Είστε όλο λόγια και τηγανίτα τίποτα.

Κι η απάντηση του ελληνικού λαού στα διλήμματά σας δεν μπορεί παρά να είναι ένα κατηγορηματικό κι απερίφραστο «όχι» σε παλιά και νέα μνημόνια.

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Φαιά κύτταρα

Έρχεται λοιπόν εκείνη η στιγμή, κάπου στη μέση της πλοκής του μυστηρίου, που ο πουαρό κάθεται ήρεμος σε μια πολυθρόνα, κλείνει τα μάτια για να βάλει σε λειτουργία τα φαιά κύτταρα, να σκεφτεί τα στοιχεία της υπόθεσης και να βάλει ένα-ένα τα κομμάτια στη θέση τους. Ποιος έδρασε με ποιον τρόπο, τι κίνητρο είχε και ποιους σκοπούς επιδιώκει να πετύχει με κάθε του κίνηση-ελιγμό. Και δε χρειάζεται να είσαι ιδιωτικός ντετέκτιβ ή ήρωας της αγκάθα κρίστι, για να καταλάβεις κάποια πράγματα.

Τι επιδιώκει η κυβέρνηση με το δημοψήφισμα; Μήπως ρήξη κι άνοιγμα της κρυφής ατζέντας; Αστεία πράγματα. Ο σύριζα αποφεύγει κάθε αναφορά στη ρήξη, ακόμα κι ως διαπραγματευτικό χαρτί, που έγινε έκφραση της μόδας τώρα με το δημοψήφισμα. Μήπως λαϊκή εντολή για κάποιο ζήτημα που δεν της είχε δοθεί στις εκλογές. Ή να πάρει ο κυρίαρχος λαός τη διαπραγμάτευση στα χέρια του;

Την απάντηση τη δίνουν τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη με τις τοποθετήσεις τους, που θεωρούν την απόφαση άσο στο μανίκι στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους, για να περάσουν τη δική «μας» πρόταση, των 47+8 σελίδων, 8 δις και ό,τι ήθελε προκύψει. Και αυτό το χαρτί (που είναι ζήτημα μήπως κάηκε πολύ νωρίες, γιατί όπως έγραψε κι η ραχήλ “the game has just begun”) δεν το ρίχνουν μόνο στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό μέτωπο. Ποιος βουλευτής θα τολμήσει τώρα να καταψηφίσει την πρόταση της κυβέρνησής του, που «βάλλεται από τους δανεισές και αντιστέκεται ηρωικά στον εκβιασμό»; Πόσο εθνικά περήφανος θα νιώσει ο ελληνικός λαός για την κυβέρνησή του και το μνημονιακό καπέλο που θα μας φορέσει; Και τι ποσοστό θα του έδινε τώρα αν πηγαίναμε σε εκλογές. Κι ακολουθώντας την τόσο προσφιλή σε ορισμένους κυβερνητικούς κύκλους θεωρία των παιγνίων, αναρωτιέται κανείς: τι ζαριά έφερε ο σύριζα με αυτήν την κίνηση; Εξάρες που θα εγκλωβίσουν διμέτωπα τους αντιπάλους του; Ή ασόδυο που θα το βρει σύντομα μπροστά του;

Τι επιδιώκουν από τη δική τους πλευρά οι δανειστές; Γιατί κρατάνε τέτοια στάση, που ούτε καν στους υποτακτικούς τους δε θα επιφύλασσαν; Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που μέχρι και η δεξιά, καραμανλική (αλλά εσχάτως συγκαλυμμένα συριζόφιλη) εφημερίδα «δημοκρατία» να κυκλοφορήσει προχτές με τον εύγλωττο πρωτοσέλιδο τίτλο: τι άλλο θέλουν;

Έλα ντε. Μπαίνει συνεπώς το ερώτημα: κι αν θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση, για να έχουν τους δικούς τους ανθρώπους, πλήρως ευθυγραμμισμένους με τις βουλές τους, χωρίς την παραμικρή ενοχλητικά παρέκκλιση από το plan A; Από την άλλη όμως, μπορεί να παίζουν απλώς σκληρά, για να επιβάλουν τους όρους τους και να μην έχουν «δογματικές αγκυλώσεις» σχετικά με τον ιδεολογικό προσανατολισμό της κυβέρνησης με την οποία κάνουν μπίζνες. Μπλε γάτος, ροζ γάτος (λιοπύρι, καύσωνας...), σημασία έχει να πιάνει ποντίκια.

Τι ακριβώς επιδιώκει η λεγόμενη τρόικα εσωερικού; Γιατί δε βγήκε σύσσωμη, αλλά «επιλεκτικά» και κατά περίπτωση στα κεραμίδια και τα τηλεοπτικά παράθυρα, με όλο τα πρόθυμα φερέφωνά της να κινδυνολογούν και να σπαράζουν μέσα τους από τον τηλεοπτικό τους άμβωνα για την καταστροφή που μας απειλεί, τους ερασιτεχνικούς τυχοδιωκτισμούς, τα δεινά που θα βρουν το τηλεοπτικό ποίμνιο αν δε συμμορφωθεί κι οδηγηθεί υπάκουα στη σφαγή, κτλ. Πώς εξηγείται ότι τα προηγούμενα 24ωρα κινούνταν βασικά στη γραμμή της (έντυπης) «δημοκρατίας», θεωρώντας πολύ σκληρές τις προτάσεις των δανειστών; Κι αν τελικά φλερτάρουν ή μάλλον συνυπολογίζουν το ενδεχόμενο ενός γκρέξιτ;

Επαναλαμβάνω με την ευκαιρία, και με αφορμή μια κουβέντα στα σχόλια, για πολλοστή φορά μια προσωπική εκτίμηση πως δεν υπάρχει μεν πλειοψηφικό ή κυρίαρχο ρεύμα της ελληνικής αστικής τάξης, που φλερτάρει με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα· θεωρώ δεδομένο όμως ότι υπάρχουν ενδοαστικές αντιθέσεις κι ανταγωνισμοί, που μπορεί να εκφραστούν και με αυτόν τον τρόπο και βασικά το αστικό κράτος, ως συλλογικός καπιταλιστής, ποηυ διευθετεί αυτές τις διαφορές και προετοιμάζεται για όλα τα ενδεχόμενα, χωρίς «δογματισμούς» και χωρίς να αποκλείει μια καμπή που να επιβάλει (ή να καθιστά συμφέρουσα) την έξοδο από την ευρωζώνη. Κι αυτό εξηγεί την ύπαρξη και σχετική προβολή μερικών, περιθωριακών προς το παρόν, ομάδων-κινήσεων, όπως το κόμμα της δραχμής, το επαμ του καζάκη, κτλ.

Τι επιδιώκουμε εμείς (το γνωρίζουμε) και πώς μπορούμε να το πετύχουμε;
Καταρχάς, ας κρατήσουμε μια πισινή μήπως τελικά αλλάξουν πάλι τα δεδομένα και καταστεί περιττή, για τον ένα ή άλλο λόγο, η διεξαγωγή του. Θα ήταν επίσης πολύ ενδιαφέρον να έμπαινε προς ψήφιση η πρόταση του σύριζα, τώρα που οι εταίροι απέσυραν τη δική τους. Αλλά η ζωή δεν προκρίνει συνήθως τόσο ενδιαφέροντα, βολικά σενάρια κι έτσι πρέπει μάλλον να ετοιμαστούμε για το αρχικό ερώτημα. Κι αν σήμερα το όχι φαίνεται να έχει σαφές, καθαρό προβάδισμα, είναι ζήτημα πώς θα καθοριστούν οι ισορροπίες μετά από μια καλά συντονισμένη τρομοκρατία, με κλειστές τράπεζες, έλλειψη ρευστότητας, καταθέσεις, ουρές στα ατμ, κτλ.

Χτες υπήρχε μια αναμονή για το πώς θα μεταφραζόταν συγκεκριμένα (αποχή, όχι ή κάτι άλλο) η κρυστάλλινη θέση του κκε: «όχι και στις δύο προτάσεις για συμφωνία, όχι σε παλιά και νέα συμβόλαια» (για το οποίο με καλύπτει εν πολλοίς ένα χτεσινό σχόλιο της amor omnia vincit). Η τακτική ευελιξία του κόμματος (διπλή άρνηση και προσθήκη ερωτήματος για την εε και τα μνημόνια στο δημοψήφισμα) και εν γένει η πολύ καλή χτεσινή κοινοβουλευτική του παρουσία χάλασαν ως ένα βαθμό τη σούπα και το στημένο δίπολο. Τις επόμενες μέρες τον τόνο πρέπει να δώσει ο κόσμος στο δρόμο, με πολλές, μαζικές συγκεντρώσεις.


Τα περιθώρια είναι στενά κι ο χρόνος τρέχει...

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Περιμένοντας το δημιοψήφισμα

Πραγματικός διάλογος με ισπανόφωνη (κι όχι απαραίτητα ισπανίδα) τουρίστρια, που μεταφέρω απευθείας στα ελληνικά, για λόγους οικονομίας.

-Έχει πορεία σήμερα στην πλατεία συντάγματος; Μπορούμε να πάμε κι εμείς;
-Μα φυσικά. Είναι του κομμουνιστικού κόμματος.
-Α μόνο κομμουνιστές; Νόμιζα πως θα είναι όλος ο κόσμος.
-Ναι αλλά δε θα είναι μόνο κομμουνιστές. Κι αυτή θα είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση.
Κι ήταν όντως μεγάλη, πάνω-κάτω όσο η 11η ιούνη, που προετοιμαζόταν καιρό, με παλμό, συνθήματα κι ανανεωμένη ελπίδα, χωρίς αυταπάτες και φόβο για τα σύννεφα που έπαιξαν απλώς το ρόλο του μπαμπούλα.

-Καλεί και το κυβερνών κόμμα;
-Όχι, αυτοί δεν είναι κομμουνιστές.
Μήπως έπρεπε να πω καλύτερα πως είναι σεχταριστές; Κι εξάλλου πώς να εξηγήσεις λογικά ότι ένα κυβερνητικό κόμμα διαδηλώνει στους δρόμους ζητώντας τι κι από ποιον ακριβώς;
Κι όχι δεν είναι κομμουνιστές, ούτε καν αριστεροί –κι ας είναι λίγο θολή πολιτική έννοια. Αλλά αυτό δυσκολεύεται να το καταλάβουν πολλοί γηγενείς, πόσο μάλλον οι τουρίστες που μπορεί να θεωρούν το σύριζα την τελευταία λέξη της ριζοσπαστικής αριστεράς –ου μην κι εξτρεμιστές.
Κι από την άλλη πώς να εξηγήσεις ότι μια τόσο μαζική συγκέντρωση δε θα προβληθεί καθόλου ή θα παίξει στα δελτία πιο πίσω κι από το αποτέλεσμα του αργεντινή-κολομβία στο κόπα αμέρικα (σε περίπτωση που δεν είναι ισπανίδα). {σ.σ.: καλά τώρα, δε θα παίξει καν, δεν τίθεται ζήτημα).

Η συγκέντρωση συνδυάστηκε με τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις της οργάνωσης ενάντια στα ναρκωτικά. Και δεν χρειαζόταν καν να αλλάξει δραματικά το κεντρικό σύνθημα για να κολλήσει με τη συνέχεια: «ζωή ολόκληρη, όχι με δόσεις». Η καινούρια μπροσούρα, που κυκλοφόρησε και συμπυκνώνει κωδικοποιημένα βασικά επιχειρήματα πάνω στο ζήτημα, μοιάζει αρκετά με την προηγούμενη αντίστοιχη, αλλά όπως είπαμε και με ένα σφο: τα ναρκωτικά δεν αλλάζουν, άλλαξε εσύ.
Στα «παραλειπόμενα» της συγκέντρωσης ο ρεπόρτερ του russia today που έψαχνε κάποιον για να του κάνει δηλώσεις, και το τραγούδι με το οποίο έκλεισε η συγκέντρωση για το σοκάκι που γέμισε με μπράτσα.

(σύνδεσμος).

Από την ομιλία του γγ ξεχωρίζω το παρακάτω απόσπασμα που συμπυκνώνει όλη την ουσία.

(απόσπασμα)

Σε πρώτη ανάγνωση, μπορεί να φαίνεται μπερδεμένο και να βάζει μαζί τα άμεσα αιτήματα με το στρατηγικό στόχο. Στην πραγματικότητα –και με τον τρόπο που το ερμηνεύω τουλάχιστον- σημαίνει: ρήξη με τους δανειστές, τους εκβιαστές και την εε κι ανάλυση-επεξήγηση τι σημαίνει για εμάς ρήξη, τι συνεπάγεται και πού οδηγεί.

Στο δεύτερο μέρος της ανάρτησης, ανθολογούμε μοναδικές στιγμές κυβερνητικών στελεχών σε τηλεοπτικά πάνελ κι αναδεικνύουμε τα μαργαριτάρια τους.

-Ο ντούρος αντιμνημονιακός (ουάου) μητρόπουλος, προαναγγέλλοντας τη δική του αρνητική ψήφο, είπε ότι πρώτη φορά (η) αριστερά, στα 150 χρόνια της ιστορίας της καλείται να εφαρμόσει τέτοια σκληρά μέτρα. Δεν ξέρω αν ξεκινάει να μετράει από την ίδρυση της πρώτης διεθνούς, πάντως ξεχνάει σίγουρα κάποια ονόματα (έμπερτ και σάιντεμαν, για να μείνουμε απλά στους «αριστερούς» δολοφόνους της ρόζας λούξεμπουργκ). Είπαμε πρώτη φορά αριστερά, αλλά δεν προέκυψε κι από παρθενογένεση ο αριστερός οπορτοηυνισμός του σύριζα κι η εξελισσόμενη μετάλλαξή του.

-Ο ντούρος αριστερός λεωτσάκος υποστήριξε ούτε λίγο ούτε πολύ πως η συμφωνία αυτή είναι ένα μεταβατικό στάδιο προς το σοσιαλισμό! Κι η ζωή εξάλλου δεν είναι παρά ένα μεταβατικό στάδιο προς το θάνατο. Ο σκουρλέτης τουλάχιστον δεν το ξεφτίλισε τόσο κι είπε απλώς πως η συμφωνία μπορεί να υποστηριχθεί πολιτικά και αποτελεί βάση προϋπόθεση για το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης –που ούτως ή άλλως έχει γίνει λάστιχο, για να χωράει τα πάντα, ακόμα κι ένα μνημόνιο.

-Ο ντούρος πασόκος κουρουμπλής πιάστηκε από μια ατάκα του παφίλη στο ίδιο τραπέζι, που χαρακτήριζε την αύξηση στη φορολογία της κερδοφορίας ως φύλλο συκής για την κυβέρνηση και τις προτάσεις της και το μετέφρασε: «ο θανάσης αναγνωρίζει ότι υπάρχουν θετικά σημεία στην πρότασή μας» κι ότι «χρειάζεται πολιτικό θάρρος για αυτό». Κι αφού απαρίθμησε κάποια μέτρα ως υλοποίηση του προγράμματος της θεσσαλονίκης (!;) και το ρώτησε ο παφίλης για τη φορολογία των εφοπλιστών, πέταξε το αμίμητο:
Ε μα όλα από το σύριζα τα περιμένετε;
Μα δίκιο έχει ο άνθρωπος ρε θανάση, κάνε κάτι κι εσύ. Όλα από το σύριζα τα περιμένουμε. Ας κάνει κάτι η κυβέρνηση στην τελική.

Ο φίλης τέλος (που προσπαθεί φιλότιμα να δυσφημήσει τη συμπαθή τάξη εμάς των εύσωμων και να καταστεί πιο αντιπαθής κι από τους προηγούμενους) μας τελείωσε με το ρητορικό ερώτημα (σχετικά με την πιθανή αύξηση της τιμής των ζυμαρικών): μα πόσο συχνά τρώτε μακαρόνια;
Είμαστε ρε μακαρονάδες, ρε νίκο τι να κάνουμε.
Αλλά έχει δίκιο (κι αυτός) ο άνθρωπος. Δεν πρέπει να το παρακάνουμε με τα μακαρόνια. Δε θυμάστε τι είχε πάθει ο βέγγος;


-Το κερασάκι στην τούρτα το έβαλε χτες η ζωή με τους χαριεντισμούς της, επειδή το κουκουέ αρνήθηκε να παίξει το προσωπικό της παιχνιδάκι με το πόρισμα για το χρέος.

Αλλά χάνει το όσκαρ στις λεπτομέρειες από τους σεναριογράφους των φωσκολικών διαλόγων τουσκ-τσίπρα που είδαν το φως της δημοσιότητας, εμπλουτισμένοι με μπόλικη σάλτσα και το απαραίτητο συναίσθημα.

Επί του πιεστηρίου

Τελικά η χώρα μας εξακολουθεί να κινείται στον αστερισμό του διάττοντα γαπ, που «τώρα δικαιώνεται», κι ας είναι από καιρό στυμμένη λεμονόκουπα για το σύστημα που υπηρέτησε. Ο γαπ ήταν αυτός που είχε προτείνει στις κάννες δημοψήφισμα για το ευρώ και οι κάννες των εταίρων στράφηκαν πάνω του καπνισμένες και τον τελείωσαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ο γαπ ήταν κι αυτός που συνέχισε να ζητά εμμονικά στην προεκλογική περίοδο δημοψήφισμα, χωρίς να διευκρινίζει ποτέ και για κανένα λόγο με τι αντικείμενο και ποιο ερώτημα. Όσο για την πρώτη εκλογή του στην ηγεσία του πασοκ, με δαχτυλίδι, δίευρα κι αξιοζήλευτη συμμετοχική (αμεσο)δημοκρατία, οι διαδικασίες της θυμίζουν ίσως την εσπευσμένη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος που αναγγέλθηκε χτες –αν τελικά γίνει και δε σκοντάψει σε συνταγματικούς σκόπελους, πολιτικές κωλοτούμπες ή και σε καθαρά χρονικούς περιορισμούς.
Η μόνη διαφορά είναι πως τότε ο γαπ έλεγε «λεφτά υπάρχουν», ενώ το δημοψήφισμα της ερχόμενης κυριακής, θα διενεργηθεί υπό τη σκιά και το φόβο μιας πιθανής χρεοκοπίας.

Εν τω μεταξύ, οι χτεσινές αποκαλύψεις του πορίσματος για τα σχέδια δολοφονίας του καραμανλή κι η χρονική συγκυρία στην οποία ήρθαν στην επιφάνεια, προϊδέαζαν για παρασκηνιακά μαγειρέματα και πιθανές εξελίξεις. Κι αν επιβεβαιώνουν κάτι τα χτεσινά γεγονότα κι η απόφαση περί δημοψηφίσματος, είναι πως κάθε πλευρά του αστικού τραπεζιού επιχειρεί να θολώσει το τοπίο και να αποκρύψει τη βασική αντίθεση και το πολιτικό διακύβευμα των ημερών.

Ο σύριζα πετάει το μπαλάκι στον ελληνικό λαό, που καλείται ούτως ή άλλως να πληρώσει τη λυπητερή, γιατί –λέει- η συμφωνία που του προτείνεται δεν περιλαμβάνεται στα πλαίσια της λαϊκής εντολής που του δόθηκε –λες και οι δικές του προτάσεις, με τις 47+8 σελίδες και τα 8 δις μέτρα, ήταν βασικό προεκλογικό του σύνθημα. Ο λαός καλείται δηλ ή να υποκύψει στον εκβιασμό της χρεωκοπίας και να εγκρίνει τη συμφωνία, απαλλάσσοντας την κυβέρνηση από το πολιτικό κόστος και το φυλλορρόημα των βουλευτών της. Ή να προκρίνει εναλλακτικά την «καλή, αριστερή» εκδοχή του μνημονίου-συμφωνίας, επιλέγοντας περήφανα τη σκύλλα από τη χάρυβδη. Κορώνα χάνουμε, γράμματα κερδάνε οι άλλοι.

Από την άλλη οι δανειστές και το ακραιφνώς φιλο-εε εγχώριο μέτωπο –πάντα πρόθυμο να δώσει γη και ύδωρ εφόσον του ζητηθεί- επιχειρούν να θέσουν το δίπολο στη βάση «ευρώ ή δραχμή». (Ένα ακόμα πλαστό δίλημμα, που προσωπικά θεωρώ εξαιρετικά επιζήμιο, εφόσον τεθεί επί τάπητος και με αυτή τη διατύπωση, αλλά δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί).
Ουσιαστικά λοιπόν περιμένουμε να δούμε αν θα επικρατήσει το μέτωπο της «εθνικά περήφανης» στάσης ή της φρενίτιδας του grexit, bankrun, capital control, κοκ –όσο περισσότερες οι ξενικές λέξεις, τόσο αυξάνει κι ο τρόμος για το άγνωστο του μέσου συνταξιούχου. Με άλλα λόγια, ή θα νικήσει η περηφάνια ή ο φόβος του μικροαστού. Το ζήτημα όμως είναι με ποιον τρόπο θα βγει πραγματικά κερδισμένος κι ο λαός.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να πει όχι στους εκβιασμούς. Όχι σε παλιά και νέα μνημόνια, όχι στη συμφωνία αλλά και στο ψεύτικο δίπολο που του στήνουν. Κι αυτό το «όχι» δε θα είναι νίκη των νεομνημονιακών δυνάμεων και της κατάπτυστης συμφωνίας που προτείνουν, δε θα είναι νίκη της κυβέρνησης που περιορίστηκε σε μια απλή διαπίστωση τύπου «alors c est la guerre», αλλά το «όχι» του λαού. Μια πραγματική λαϊκή κατάκτηση και βάση για τη διασφάλιση αυτή της νίκης, στη συνέχεια, για την τελική ρήξη με την εε, τους δανειστές και την εξουσία των εκμεταλλευτών, που έχουν καθίσει στο σβέρκο του. Όπως ακριβώς και σε ένα άλλο ιστορικό λαϊκό ΟΧΙ.

http://www.902.gr/eidisi/politiki/70378/paremvasi-toy-g-gkioka-sto-mega

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Περιμένοντας το μνημόνιο

Σε μία πρόσφατη ανατροπή (που δεν είναι εκπομπή –κι η εκπομπή βασικά δε βλέπεται ούτως ή άλλως), έμπαινε δημοσκοπικά το ερώτημα αν έχει νόημα σήμερα η διάκριση των πολιτικών δυνάμεων σε μνημονιακές κι αντιμνημονιακές, με τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου να απαντά αρνητικά. Η πρώτη εύκολη ανάγνωση είναι πως το ακραιφνώς μνημονιακό μέγκα προσπαθεί να αφαιρέσει βάρος και αξία από τον αντιμνημονιακό λόγο και τα επιχειρήματα του σύριζα. Στην πραγματικότητα όμως μπορεί να αξιοποιηθεί κι από το κυβερνητικό επικοινωνιακό επιτελείο για να προετοιμάσει ψυχολογικά το κλίμα για την υπογραφή της συμφωνίας. Γιατί να επιμένουμε, άλλωστε, δογματικά σε παλιά σχήματα που έχουν χάσει τη σημασία τους και δεν ανταποκρίνονται σε στις... προκλήσεις της σημερινής περιόδου;

Γι’ αυτό ακριβώς λοιπόν, όσοι επιμέναμε όλο αυτό το διάστημα να καταδεικνύουμε τον κάλπικο διαχωρισμό σε μηνμονιακές κι αντιμνημονιακές δυνάμεις, σήμερα που οι ψεύτικες, «συνοριακές» γραμμές σβήνουν, όπως οι πατημασιές δίπλα στο κύμα, και που γίνεται σε όλους φανερό πως η σφιχτή θηλιά των δανειστών και της εε ισοδυναμεί με μνημόνιο διαρκείας, πρέπει να συνεχίσουμε να δείχνουμε την πραγματική αντίθεση, ακόμα κι αν κάποιοι δεν μπορούν να την προσλάβουν παρά μόνο μέσα από αυτό το σχήμα. Η γραμμή «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» μπορεί να σταθεί, κάλπικος ήταν ο αυτοπροσδιορισμός κάποιων φλογερών «αντιμνημονιακών» στο από δω στρατόπεδο.

Κι αν σου λέει κάποιος για την ενότητα της αριστεράς; Φίλε μου, δεν υπάρχει καμία βάση συνεργασίας με ένα μνημονιακό κόμμα, σαν το σύριζα. Κι αν βγαίνει κάποιος συριζαίος στο μπλοκ να σχολιάσει πολιτικά; Φίλε, δεν ανοίγω διάλογο με μνημονιακούς.
Νδ-πασόκ-συνασπισμός, ψηφίζουνε μνημόνια, πληρώνει ο λαός.

Η πλάκα είναι πως τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που συζητάμε, δεν είναι αυτά που μας επιβάλλουν οι δανειστές, αλλά η δική «μας» πρόταση, της ελληνικής κυβέρνησης. Και πως πολλοί συριζαίοι σε τηλεοπτικά πάνελ λένε να περιμένουμε πρώτα να δούμε (για να κρίνουμε) την τελική συμφωνία, που μόνο χειρότερη μπορεί να είναι (από τις δικές «μας» προτάσεις), αφού οι «εταίροι» πιέζουν για ακόμα περισσότερα μέτρα. Τόσα, που μέχρι κι ο παλαιομνημονιακός λόχος ξεθαρρεύει και βγαίνει να υπερασπιστεί ανοιχτά το διαβόητο μέιλ χαρδούβελη, ως μια πιο ήπια και ανώδυνη «λύση».

Το ζήτημα είναι τι παιχνίδι παίζεται με τη σκληρή στάση της πάλαι ποτέ τρόικα και των φορέων της που εναλλάσσονται στο ρόλο του καλού και του κακού μπάτσου. Ή που θέλουν να ταπεινώσουν πολιτικά το σύριζα, για να τον ευθυγραμμίσουν πλήρως με τις βουλές τους και να κόψουν το βήχα σε όποιον τυχόν ονειρεύεται την παραμικρή παρέκκλιση από το βασικό τους σχέδιο. (Και ο σύριζα που αποκλείει σε όλες τις πτώσεις τη ρήξη, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να χορέψει, με ζουρνάδες και νταούλια, στο ρυθμό που του κρατάνε). Ή που η κυβέρνηση έχει βρει μια καλή ευκαιρία να πλασάρει τη γνωστή τακτική του βασιλιά χότζα (όχι του εμβέρ), (με το μικρό σπιτικό και τα ζωντανά που, όταν φεύγουν, το κάνουν να μοιάζει μεγαλύτερο), και να μας σερβίρει τη συμφωνία με σως-γαρνίρα εθνικής συγκίνησης, γιατί τάχα αντιστάθηκε και δεν υπέκυψε σε όλες τις ιταμές απαιτήσεις της άλλης πλευράς.
Στον έβδομο ουρανό, όλοι αδέλφια.

Κάποια κυβερνητικά στελέχη μάλιστα υποστρίζουν σε δημόσιες εμφανίσεις τους πως τα μέτρα είναι ταξικά (α γεια σου αρχηγέ κι εμείς αυτό λέμε), γιατί καλούνται για πρώτη φορά να πληρώσουν (και) οι πλούσιοι (γαργάλατο αρχηγέ, δε λέμε το ίδιο). Σα να λέμε δηλ πως έχουμε και λόγους να πανηγυρίζουμε κιόλας για τη συμφωνία. Κορόδια τους πιάσαμε, αδέλφια, τους άλλους (εμείς είμαστε οι άλλοι). Κερδάμε, κερδάμε. Ρίγη απερίγραπτης περηφάνειας.
Αλλά τότε, τι νόημα έχουν τα υπονοούμενα πως η μόνη κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης είναι να μην επιβεβαιωθεί το σενάριο της αριστερής παρένθεσης; Αφού όλα τα περάσαμε...

Υπάρχει βέβαια κι η παρηγο-ρήτρα ανάπτυξης για το χρέος, που επιδιώκει να αποσπάσει η ελληνική κυβέρνηση. Μένει βέβαια να αποδείξει με κάποιον ταχυδαχτυλουργικό τρόπο α. πως τα δανεικά ξεπληρώνονται τελικά με άλλα δανεικά και θα αποπληρώσουν μάλιστα και το χρέος σε βάθος χρόνου, και β. πως ο λαγός μπορεί να επιβάλει τους όρους του στο λάκκο των λεόντων –εκτός κι αν λέει απλώς καμιά μουσμουλιά, για να περνάει η ώρα, μέχρι να συναντήσουμε όντως από κοντά το λιοντάρι.

Ένας άλλος «αριστερός αντιπερισπασμός» του κυβερνητικού επιτελείου ήταν το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, όπου οι ανελ καταψήφισαν μεν επί της αρχής, αλλά επιβεβαίωσαν με τη συνολική στάση τους πως θα είναι οι τελευταίοι που θα έριχναν την κυβέρνηση, για να μην ακολουθήσουν τόσο σύντομα την τύχη διάφορων συγκυβερνητικών εταίρων (λαος, δημαρ) στον κάδο με τις στυμμένες λεμονόκουπες.

Όσο για το κυβερνητικό επιτελείο με τα παπαγαλάκια που τιτιβίζουν (σε τουίτερ και λοιπά μκδ), ανέλαβε να φτιάξει αμέσως κλίμα για την αρνητική επί της αρχής ψήφο του κουκουέ, χωρίς να εξετάζει το σκεπτικό, την ψήφο στα επιμέρους άρθρα κι άλλες τέτοιες ενοχλητικές λεπτομέρειες. Ένας συριζαίος τραγουδιστής μάλιστα (δρογώσης), στη συναυλία που έγινε για να πανηγυρίσουν τη νέα επιτυχία της αριστερής κυβέρνησης, άφησε σπόντες για το κόμμα που δε θέλει να δει όλα αυτά τα παιδιά εδώ με ιθαγένεια!

Κι όλα αυτά για ένα νομοσχέδιο που προβλέπει απαράδεκτους περιορισμούς και αξεπέραστους (για πάρα πολλούς μετανάστες) σκόπελους, όπως τα ένσημα, η προϋπόθεση για 10ετή κατοχή πράσινης κάρτας, κτλ. Αλλά δεν έχει νόημα να προσπαθείς να απαντήσεις σοβαρά σε αυτούς. Οι τρολιές μόνο με αντίστοιχα σοβαρό ύφος και τρόπο αξίζει να απαντηθούν. Και θα δανειστώ τα λόγια του σοφού λαϊκού στρώματος που (εξακολουθεί να κοροϊδεύει την κοινωνία με το μπλοκ του και) λέει πως διεκδικούμε ιθαγένεια για όποιον γεννήθηκε κι αναπνέει εδώ από το 1821. Και τέλος πάντων, έχουμε δίκιο.

Και το δίκιο αυτό θα πλημμυρίσει απόψε τους δρόμους στο κέντρο της αθήνας (και όχι μόνο) ενάντια σε παλιούς και νέους μνημονιακούς και τον ευρωμονόδρομο που τόσο πιστά υπηρετούν.
Όλοι απόψε στο σύνταγμα.


Υγ: αύριο περισσότερα από το σημερινό συλλαλητήριο και άλλες σημειώσεις των μνημονιακών ημερών που ζούμε.

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Δάσκαλε που δίδασκες

...και νόμους δεν εκράτεις. Ή μήπως εκράτεις; Και αν απλώς ήθελες να τους μεταρρυθμίσεις προς το καλύτερο; Τέλος πάντων, δε χωράνε όλοι οι δάσκαλοι στο ίδιο πολιτικό τσουβάλι. Και μία καλή ευκαιρία για έναν πρώτο βασικό διαχωρισμό είναι το συνέδριο της δοε, που γινόταν αυτές τις μέρες κι ολοκληρώθκε χτες στο νοβοτέλ, στη μιχαήλ βόδα.

Για την ακρίβεια ήταν η 84η γενική συνέλευση της ομοσπονδίας, με το 84’ να δεσπόζει σε ένα μεγάλο πανό στη συνεδριακή αίθουσα και να προσφέρεται για τους κατάλληλους συνειρμούς με το (19)84 του όργουελ και τη διπλή σκέψη-γλώσσα. Δεν είναι εξάλλου σπάνιο φαινόμενο η διπροσωπία κι η διάσταση (αγωνιστικών) λόγων κι έργων, για τη συνδικαλιστική ηγεσία της ομοσπονδίας. Κλασικό παράδειγμα ένα κεντρικό πανό της ομοσπονδίας, που έβαζε ως στόχο-αίτημα μια αξιολόγηση με διαφορετικό περιεχόμενο. Στα λόγια δηλαδή είμαστε ενάντια στην αξιολόγηση της τρόικας και του (προηγούμενου) υπουργούκαι στην πράξη την ξαναφέρνουμε από το παράθυηρο και καλλιεργούμε αυταπάτες για μια φιλεργατική εκδοχή της. Κι αυτό, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, δεν αφορά μόνο γαλάζιους και βένετους του παλιού δικομματισμού, αλλά όλο το πολιτικό φάσμα, πλην λακεδαιμονίων.

Την ίδια αίθουσα στόλιζαν πανό όλων των χώρων, ακόμα και των πειρατών στην εκπαίδευση (!) (κοινή εκλογική κάθοδος με κάτι ανεξάρτητους πασόκους), δίνοντάς της φοιτητικό χρώμα και έναν τόνο αμφιθεάτρου, με πηγαδάκια, τραπεζάκια έξω και πάγκους γεμάτους με πολιτικά βιβλία κι ανακοινώσεις. Κι αυτός ο νεανικός παλιμπαιδισμός (που ευτυχώς σταματά στα είκοσι και δε φτάνει ως την ηλικία των μαθητών του δημοτικού) δεν αφορά προφανώς μόνο τα άψυχα αντικείμενα, αλλά επεκτείνεται σε αυτούς που τα έφτιαξαν και τα έστησαν. Και προπαντός στις διαδικασίες του συνεδρίου, που είναι έως και διασκεδαστικές αν τις δεις αποστασιοποιημένα απ’ έξω, αλλά πέραν του ημιώρου προκαλού πονοκέφαλο.

Ένα μικρό παράδειγμα από τη δική μου ημίωρη εμπειρία, γιατί η παραπάνω έκθεση φέρνει άλλες παρενέργειες, με (μόνιμους και σταθερούς) πρωταγωνιστές το δίδυμο πασόκ-αντάριζα (παρεμβάσεις και σύμμαχοι). Βγαίνει πχ η πασοκολέρα με στόμφο και τσιριχτή φωνή (...μισό, παρένθεση. Γιατί το λέμε λέρα τον άνθρωπο; Αφενός γιατί είναι εξ ορισμού, ως πασόκος. Αφετέρου, γιατί χρησιμοποίησε το βίντεο στη μνήμη ενός σφου, του παπλωματά, που έφυγε πρόωρα κι όλοι έχουν να λένε τα καλύτερα γι’ αυτόν, για να κάνει συγκρίσεις και να πει πως οι άλλοι δεν έχουν το ήθος του –λες και το έχει αυτός. Κλείνει η παρένθεση). Βγαίνει λοιπόν η πασοκολέρα με τσιριχτή φωνή και τα χώνει με αστειάκια και λογοπαίγνια δημοτικού (δεν το γλιτώσαμε τελικά) σε αυτούς που θέλουν επιστροφή στη δραχμή και την οκα, αλλά δεν έχουν δράμι μυαλό. Στη γαλαρία περιμένουν τρεις παρεμβασίες να τελειώσει την παρέμβασή του κι αρχίζουν να φωνάζουν

Μέγκα, διώξε το σεφερλή
Πάρε τώρα τον πασφαλή
(ή κάπως έτσι, τέλος πάντων την πασοκολέρα)

Εξασφάλισαν την αυτάρεσκη αίσθηση πως του την είπαν και μια ωραία ιστορία για τα εγγόνια τους, κι η ζωή συνεχίζεται χωρίς ουσία, αέρας σε έγχρωμο μπαλόνι.
Την πρώτη μέρα πάντως είχαν πορευτεί όλοι μαζί, ομοφωνούντες, στο συλλαλητήριο της αδεδυ
Με αντιθέσεις και καβγαδάκια, είναι η σχέση μας πολύ εκρηκτική
Μετά μωρό μου ζητάς χαδάκια, και αλλάζει η ερωτική πλοκή

Και δεν είναι αυτή η μόνη ομοιότητα με τα φοιτητικά. Μπορείς για παράδειγμα να βρεις πασόκους που το παίζουν (και κατεβαίνουν ως) γιαλαντζί ανεξάρτητοι. Γνήσιους πασόκους που το παίζουν αγωνιστές κι αναμασούν τις μεγάλες δημοκρατικές κατακτήσεις της αλλαγής και της πασοκάρας του 80’. Πασόκους με πολιτικά, πρόθυμους να στελεχώσουν το νέο, κυβερνητικό συνδικαλισμό. Συντεχνιασμό του χειρότερου είδους κι ενδοκλαδική ανθρωποφαγία: ποιοι θα μπουν σε προτεραιότητα για μερικές θέσεις (οι απόφοιτοι της ειδικής αγωγής βόλου ή όσοι έχουν αντίστοιχο μεταπτυχιακό); Συχνές συμπράξεις του παλιού δικομματισμού, που έλεγχε μέχρι πρότινος και την πλειοψηφία του δσ. Αλλά και την κολεγιά σύριζα κι (ενός τμήματος του) εξωκοινοβουλίου, που δεν περιορίζεται απλά σε μερικά πλαίσια συνελεύσεω, αλλά προχωρά σε μεγαλύτερο βάθος.

Ίσως κάποιοι πιστεύουν πως αυτό το τελευταίο είναι υπερβολή ή ότι λέγεται με τη δύναμη της συνήθειας, αλλά δεν είναι έτσι. Σε πολλά σχήματα-ελμε, οι δύο δυνάμεις έχουν κοινή κάθοδο κι είναι ρευστό μέχρι την τελευταία στιγμή πού θα καταγραφούν και πώς θα καθορίσουν τους συσχετισμούς. Όπως μου έλεγε ένας σφος, πιθανότατα θα κρατήσουμε τη δεύτερη έδρα, γιατί χάνουν μία οι πασόκοι και θα την πάρουν μάλλον οι δήθεν ανεξάρτητοι, εκτός κι αν οι συριζαίοι πιέσουν και πείσουν κάποια αμφιταλαντευόμενα (ενδιάμεσα κι εξαρτημένα) σχήματα να τους στηρίξουν και την πάρουν αυτοί.

Τελικά οι συσχετισμοί δεν άλλαξαν εντυπωσιακά.
Οι πασόκοι έχασαν μία έδρα, που την πήραν οι ανεξάρτητοι, ο σύριζα έμεινε στη μία, ενώ εμείς κρατήσαμε τη δεύτερη έδρα, με παράλληλη αύξηση ποσοστών και των αντιπροσώπων μας (από 75 σε 89) για δσ και αδεδυ. Ένα αποτέλεσμα που δεδομένης της ροζ λαίλαπας, της φοιτητικής επιβίωσης των εαακ και των αυταπατών για μια εύκολη κυβερνητική λύση από τα πάνω στα πιο σημαντικά ζητήματα (πχ αξιολόγηση, που μπορεί να περάσει σε λάιτ εκδοχή, χωρίς απολύσεις, αλλά συνδέοντας το μισθό με την επίδοση) κρίνεται θετικό. Αλλά τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Κι υπάρχει ακόμα μπόλικος ανήφορος.

Στα παραλειπόμενα του συνεδρίου.
Το βιβλίο στον πάγκο των αναιρέσεων για τον άρη, από τον αδελφό του, μπάμπη κλάρα (εκδόσεις κψμ), και οι καθόλου προβλέψιμες αιχμές που άφησαν για τη βάρκιζα, για να τους απαντήσει η δριμάλα, θυμίζοντάς τους τον αγώνα του δσε. Παρεμπιπτόντως, κρατήστε και μια μικρή επιφύλαξη για τη μετέπειτα πολιτική διαδρομή του συγγραφέα. Δεν είμαι πολύ σίγουρος δηλ αν τα στερνά τίμησαν τα πρώτα ή αν πέρασε στην αντίπερα όχθη.

Σχόλιο σφου που παρακολουθούσε τις ομόφωνες αγωνιστικές διεργασίες του συνεδρίου, κατά την έγκριση διαφόρων ψηφισμάτων.
Ναι στο ένα, ναι στο άλλο, μαζικούς διορισμούς, ιστορίες, ακόμα κι η επανάσταση να έμπαινε προς ψήφιση, θα εγκρινόταν με συντριπτική πλειοψηφία. Ναι σε όλα.
Και πόσο εύκολα αυτό το «ναι» καταλήγει σε αυτό το άλλο «ναι σε όλα», που τόσο καλά έχουμε μάθει τον τελευταίο καιρό από το ελληνικό κοινοβούλιο. Μία κάλπη δρόμος...

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε

Με ποιον; Με τον καπετανάκη και το συμβούλιό του. Δεν έχει ντούγκλας το μουστάκι, γιατί αυτά είναι αγκυλώσεις κι αναχρονισμοί της μεταπολίτευσης, χώρα που ως σύμβολο παραπέμπει στο σφο με το μουστάκι. Ούτε συμφωνήσαμε να βγούμε από τη φυλακή της εε, γιατί δεν έχουμε κάποιο πειστικό σχέδιο για απόδραση, άσε τις δυσκολίες και τους κινδύνους που αντιμετωπίζεις έξω, οπότε πού να τρέχεις. Είναι κι η φυλακή μια κάποια λύση, επώδυνη και όχι πολύ περήφανη, αλλά ξέρετε δα πως είναι οι φυλακές. Αν τα έχεις καλά όμως με τον καπετανάκη και του στηθείς, θα έχεις τα τυχερά σου, φαΐ, τσιγάρα, ύπνο, ενώ έξω ούτε αυτά δεν είναι εξασφαλισμένα. Τίποτα δε συγκρίνεται με την ασφάλεια της φυλακής και το φόβο μπροστά στην ελευθερία, όπως εξηγεί ο φροϋδομαρξιστής έριχ φρομ.

Η ελπίδα φεύγει. Το μνημόνιο έρχεται.
Πάει και η ηρωική δημιουργική αμφισημία «τέρμα στο μνημόνιο, ζήτω η επέκτασή του», γιατί απαιτήθηκε συνολική συμφωνία. Κι η συμφωνία αυτή πρέπει να περάσειαπό τα κοινοβούλια. Και εδώ αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι. Η αριστερή πλατφόρμα κι η ίσκρα χάθηκαν για μερικές ώρες από προσώπου γης και προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο, για την εσωτερική συμφωνία. Τα ροζ παπαγαλάκια πήραν γραμμή μεταμεσονύχτια να τιτιβίσουν σε όλους τους τόνους πως καλούνται επιτέλους για πρώτη φορά να πληρώσουν κι οι πλούσιοι· αλλά δεν πείθουν ούτε τους δικούς τους που θέλουν να παραμυθιαστούν κι έχουνε χάψει άλλα κι άλλα. Ο ανεκδιήγητος μιχελογιαννάκης πρόλαβε, είπε, ξείπε, έθεσε όρους για την κωλοτούμπα κι άρχισε από μόνος του το «μασάζ» στον εαυτό του. Ο μητρόπουλος εκδικείται γλυκά την κυβέρνηση, που δεν του κράτησε μια από τις καρέκλες της –γιατί ο καλός πασόκος στη φουρτούνα φαίνεται κι άμα βρεθεί στην απέξω, δε θα διστάσει να κάψει τους πάντες. Η κομμουνιστική (η ποια;) τάση σύριζα κερδίζει παραπάνω από τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που θα της αναλογούσαν. Το «κόκκινο» (το) παίζει ντεμέκ αντικειμενική πολυφωνία, χωρίς να παίρνει θέση με αξιολογικές κρίσεις για τα γεγονότα. Και η αυγή, όπως σχολίασε κάποιος στο τουίτερ, αν ήταν αθλητική εφημερίδα, θα κυκλοφορούσε με φουστανελάδικο τίτλο: «πάλεψαν σα λιοντάρια, αλλά λύγισαν στο τέλος – άδικη ήττα 7-0». Κι ούτε καν ένα γκολ της τιμής. Ή έστω ένα φύλλο συκής, για να κρυφτούν πίσω του.

Και τώρα; Κανονικά ο τσίπρας θα έπρεπε να ανακοινώσει τη συμφωνία από το σκοπευτήριο της καισαριανής, για να έχει και συμβολισμό, όπως ο γαπ με το καστελόριζο. Η ψηφοφορία για την έγκριση από τη βουλή μπορεί να πάει και μες στο σαββατοκύριακο, που βολεύει ως ημερομηνία για να μην πετύχουν και καμιά γενική απεργία. Η συμφωνία περνάει κατά πάσα πιθανότητα, όχι όμως με τις έδρες της συγκυβέρνησης –εκτός κι αν κάποιοι επιλέξουν την πλήρη γελοιοποίηση- αλλά με τις ψήφους της αντιπολίτευσης. Σε κάθε περίπτωση, θα έχουμε πρόβα τζενεράλε για το μεγάλο, φιλο-εε συνασπισμό του μέλλοντός μας. Μπορεί να το δεχτεί αυτό όμως ο σύριζα στην παρούσα φάση; Ή μήπως θα οδηγηθούμε σε καλοκαιρινές κάλπες; Και τότε, όπως λέει ο τρας, θα φωνάζουμε με στιλ κι επιτηδευμένη υστερία: «πρέπει να φύγουν Αυτοίοίοίοί...». Εκτός κι αν οι κοψοχέρηδες που ψήφισαν σύριζα, σκεφτούν πως έχουν κι άλλο ένα χέρι, οπότε τους παίρνει για άλλη μία φορά, άλλη μία ευκαιρία, άλλο ένα εκβιαστικό δίλημμα, και άλλο (αυτο)γκολ, και άλλο (αυτο)γκολ.

Οκέι γιες, οκέι γιες, σε είδα στο σύνταγμα προχτές
(και ποιον δεν είδαμε δηλ αυτές τις μέρες να διαδηλώνει)
Οκέι γες, οκέι γιες, πάει η χώρα σε εκλογές... (;)

Τους μόνους που δεν είδε ο πολύς κόσμος, γιατί δεν ήθελαν να τους δουν τα κανάλια, ήταν χτες οι λακεδαιμόνιοι, κι ας ήταν περισσότεροι από όλους τους άλλους αθροιστικά. Είναι ενδεικτικός ο αυθόρμητος ενθουσιασμός του ανταποκριτή του καναλιού bbc για το μήκος της πορείας, που αποτυπώθηκε και στο τουίτερ του. Still coming, still coming...
Όσο για την κάλυψη και τα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών δελτίων; Ακόμα τα περιμένουμε. Όπως θα έλεγε κι ο βρετανός.
Still coming, still coming


Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Άσε με να μείνω (Ευρώπη)

...σε παρακαλώ. Όλο και πιο λίγο κάθε μέρα ζω.
Έγινα σκιά σου και σ’ ακολουθώ (3), μα θα χαθώ

Κι ενώ το πριν ανακαλύπτει πως το κκε δεν είναι υπέρ της ρήξης με την εε, κάτι που εξηγεί πιθανότατα την ξεχωριστή συγκέντρωση της ανταρσυα στις 11 ιούνη που είχε συλλαλητήριο το παμε, σε αντίθεση με την κυριακή που δεν είχε πρόβλημα να βρεθεί στην ίδια συγκέντρωση με τη ρηξιακή αδεδυ και το μεγάλο καπέλο του σύριζα...


Κι ενώ ο γλέζος μιλούσε στους φιλέλληνες με τις σφυρίχτρες, τις καραμούζες και το πλακάτ «unfuck Greece» στις βρυξέλες και τος έλεγε πως την κρίση την προκάλεσε το χρηματιστικό κεφάλαιο (α-γάματα με κεφαλαία γράμματα, με τόσο βαθιές αναλύσεις)...

Κι ενώ θα νόμιζε κανείς ότι μετά τις ταυτότητες και την άνω πλατεία, ο πήχης της γραφικότητας είχε μπει πολύ ψηλά για να τον ξεπεράσει οτιδήποτε άλλο. Κι ότι την ομορφιά της αποκάλυψης (τώρα) της πρώτης φοράς, την περασμένη βδομάδα, δεν μπορεί τίποτα να την πλησιάσει...

προσοχή στη λεπτομέρεια με το κουκλάκι στο ένα χέρι

Κι ενώ πλησιάζει το 1992, όπως έλεγε το σήμα έναρξης των αυθαίρετων, και τα δελτία ειδήσεων είναι πιο τρομακτικά κι από τη μουσική του, στις πρώτες νότες του, και πιο αυθαίρετα κι απ’ τον κάπελα στις εκτιμήσεις τους για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση στα χρονικά...

...ο μητσοτάκουλας ξεπροβάλλει με φόντο ελληνικές σημαίες, όπως το 92’ στο συλλαλητήριο για το μακεδονικό –λείπει μόνο ο κύρκος με τη φυσαρμόνικα να πει για τους λακεδαιμόνιους και την απουσία τους. Κρίμα μόνο που δεν άρχισε ο επίτιμος να απεύχεται από μικροφώνου το «ατύχημα» ενός grexit και να τρέχουν όλοι γήυρω του να γλιτώσουν από την καλοτυχία του. Ή να κάνουν μαζί του μια πρόποση για να ‘ρθουν όλα δεξιά...



Κι αν είχε χιούμορ η συγκυβέρνηση, θα ανακοίνωνε λίγες ώρες-μέρες νωρίτερα το κλείσιμο της συμφωνίας, για να πέσει πάνω στη χτεσινή συγκέντρωση και να την αφήσει χωρίς αντικείμενο και λόγο ύπαρξης. Ή για να βγουν στο καπάκι να πανηγυρίσουν όλοι μαζί αγκαλιασμένοι, αριστεροί και φιλελέδες, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί (αφού δεν είναι πια της μόδας ο διαχωρισμός), δωσίλογοι κι εθνικά περήφανοι διαπραγματευτές: θα σας δώσουμε γη, αλλά νερό με τη σταγόνα, για να παραπέμπει σε μαρτύριο.

Ο σκάι εν τω μεταξύ κάλυπτε ζωντανά τη συγκέντρωση, με έκτακτη ειδική εκπομπή, που ούτε ο 902 για το παμε δε θα έκανε. Με μονοκάμερο, και καμεραμάν που είχε πιασμένο λαιμό, και δε γυρνούσε δεξιά-αριστερά, για να μη φαίνονται τα κενά στις γωνίες. Αλλά με συγκινητικό ζήλο, συνεχή καλέσματα (κατεβείτε όλοι στο σύνταγμα), ζωντανές συνδέσεις και ρεπόρτερς που έπαθαν επιφοίτηση για μια μέρα και ξαφνικά ήξεραν να ξεχωρίσουν την προβοκάτσια και τα άτομα που δεν είχαν καμία σχέση με την πορεία.

Μα πάνω απ’ όλα με ευθείες κι απροκάλυπτες προτροπές να γίνει η συγκέντρωση αυτή μαγιά για τη δημιουργία ενός καινούριου φιλο-εε πολιτικού φορέα με τη δική του ευγενική χορηγία. Και πώς θα το πούμε το νέο κόμμα; Ανεξάρτητοι- μένουμε ευρώπη – αποκλειστικά. Βγαίνουν ωραία και τα αρχικά, αν το καλοσκεφτείς...

Είχαν απόλυτο δίκιο πάντως τα ματ του σύριζα που περιφρούρησαν τη φλελέ πορεία από τους αναρχικούς. Αφενός γιατί πού θα βρούμε ξανά, με όσα έρχονται, τέτοια ευκαιρία να γελάσουμε κι αφετέρου γιατί όσοι συμμετείχαν στο χτεσινό σόου είναι η μοναδική ελπίδα (που έρχεται) του σύριζα να φανεί αριστερός, τώρα που κλείνει η συμφωνία των εταίρων και της εταίρας.

Δεν είναι όμως φτηνό κι εύκολο να χλευάζουμε όσους κατέβηκαν χτες στους δρόμους;
Έχετε δίκιο. Ας δούμε μια φωτογραφία.



Κι αναρωτιόμουν αν είχε τελικά δική της παρέμβαση η οακκε χτες.

Ας δούμε κι άλλη μία.



Αυτά τα αρχαιοπρεπή σκαθάρια της Amalias Road είτε είναι σπαρτιάτες, που αντί για «μολών λαβέ» υποστηρίζουν να δώσουμε και γη και νερό στους δανειστές, για να τους καλοπιάσουμε.
Είτε είναι ρωμαίοι, που πήραν σαφή θέση στο δίλημμα «τέρμα πια στις αυταπάτες, ή με τους ρωμαίους ή με τους γαλάτες».

Είναι τρελοί αυτοί οι ρωμαίοι!
Μα όχι οβελίξ, είπαμε θα φερθούμε ευγενικά, χωρίς χλευασμούς. Μόνο μπούφλες. Κυρίως σε κάτι εργατοπατέρες και την πλειοψηφία του δσ των εργαζομένων της γιούρομπανκ, που είχε το θλιβερό προνόμιο να είναι το μοναδικό σωματείο που πήρε απόφαση συμμετοχής στο φεστιβάλ ανοησίας της περασμένης βδομάδας. Χαρά στο κουράγιο των σφων, που έχουν να αντιπαλέψουν αυτή την κατάσταση.

Οι άνθρωποι έχουν βέβαια ένα σκεπτικό. Σφάξε με αγά μου να αγιάσω. Και πως αν δεν αντιδρούσαμε εξ αρχής κι είχαμε κάτσει να το απολαύσουμε αδιαμαρτύρητα, παίρνοντας μόνοι μας κάποια μέτρα, θα το απολαμβάναμε και δε θα πονούσαμε τόσο.

Στο δια ταύτα. Αν η ιστορία των παρδαλών «επαναστάσεων» έχει επαναληφθεί πολλές φορές ως τραγωδία ανά την υφήλιο, εδώ προς το παρόν επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Αλλά αυτό δεν την καθιστά λιγότερο επικίνδυνη, ούτε αυτήν, ούτε συνολικά το δίπολο που πάει να στηθεί και μόνο τραγωδίες έχει να προσφέρει στο λαό μας.

Υγ: Ευρώπη-Ευρώπη, Europe, Europe…


Κι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει...


Υγ: όλοι σήμερα στην ομόνοια, για οξυγόνο...

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Γίνονται πράγματα

Μια σφισσα που έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο (είδες τι ωραία που ακούγεται η ανεργία με την κατάλληλη διατύπωση;) για να καίγεται με διάφορα και να συλλέγει άχρηστες πληροφορίες, την έχει σημαδέψει ανεξίτηλα μια συνέντευξη της πολιτικοποιημένης (έχει κατέβει υποψήφια και με το λαος) ηθοποιού (γιατί διέπλασε τα ήθη πολλών εφήβων) βάνας μπάρμπα, που ασφυκτιούσε στη φτωχική και μικρή σα στηθόδεσμο χώρα μας, κι εξέφραζε το παράπονο πως στην ελλάδα «δε γίνονται πράγματα».
Κι αυτός –από τελείως διαφορετική σκοπιά- είναι κι ο καημός πολλών σφων, που βουλιάζουν κάθε μέρα στη στεριά της μίζερης ρουτίνας μας, ιδίως αν τη συγκρίνουν με το πρόσφατο παρελθόν, που ήταν γεμάτο ενδιαφέροντα γεγονότα και μεγάλες προσδοκίες για όσα θα έρχονταν, αλλά έμειναν από λάστιχο κάπου στη μέση και μας έστησαν στο ραντεβού με την ιστορία.

Υπάρχουν όμως κάποια ευχάριστα διαλείμματα, που σπάνε τη μονοτονία και τη δύναμη της αδράνειας-συνήθειας, σαν εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και σαν τον χαρταετό που κάνει δύο-τρία τινάγματα, σαν επιθανάτιους ρόγχους, πριν ξαναπέσει παταγωδώς στο έδαφος, μέχρι την επόμενη έφοδο στον ουρανό. Αν μη τι άλλο, οι τελευταίες μέρες ήταν κάπως γεμάτες και γίνονταν πράγματα, όχι απαραίτητα θετικά, πάντως ενδιαφέροντα. Να αρχίσει να κινείται κάτι κι ας είναι κι η άμμος γύρω μας –η κίνηση είναι το παν. Τα συγκεντρώνω και τα παρουσιάζω ανά κατηγορίες.

Κατηγορία φεστιβάλ
Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις επαφές με κύκλους πλην λακεδαιμονίων, διαδικτυακά ή δια ζώσης, θα έχει ακούσει τουλάχιστον μια φορά τη γλυκιά καραμέλα για διασπαστικές κινήσεις, πορείες, ακόμα και φεστιβάλ, που όσο πάει κυκλοφορεί σε περισσότερες γραφικές γεύσεις. Πχ γιατί το κουκουέ κάνει διασπαστικό διήμερο μεταναστών και δε συμμετέχει στο αντιρατσιστικό –όπως τις πρώτες χρονιές, όπου οι σφοι έπαιζαν τον κινούμενο στόχο για διάφορους μαύρους, που έψαχναν να εκτονωθούν; Γιατί διάλεξε να κάνει κομματικό συλλαλητήριο (σ.σ.: του παμε) τη μέρα που γιορτάζαμε την επιστροφή της ερτ; Και πάει λέγοντας.
Αυτή τη φορά όμως ήμασταν ένα βήμα μπροστά από τον αντίπαλο, κάνοντας αντιπερισπασμό-διάσπαση στους εαυτούς μας. Το φεστιβάλ αει της οργάνωσης γινόταν τις ίδιες ακριβώς μέρες με το 15ο μεταναστευτικό διήμερο του κόμματος. Τόσο διασπαστές είμαστε...

Η κε του μπλοκ πρόλαβε μόνο στο φινάλε τον κορακάκη στο πάρκο φιξ, αλλά πρόλαβε να διαπιστώσει ότι υπήρχε πολύς κόσμος, πολλοί μετανάστες (που είναι ακόμα πιο σημαντικό) και πολλά ενδιαφέροντα πιάτα από διάφορες κουζίνες, που αποτελούν επιπλέον κίνητρο για πολλούς σφους –κι ας μην το παραδέχονται ανοιχτά.
Εν τω μεταξύ, στο ίδιο πάρκο, την ίδια μέρα, καλούσε και μια ομάδα αναρχικών, για ένα δικό της διήμερο. Κι ενώ θα περίμενε κανείς να λυθεί με όρους κινήματος, τελικά απλώς άλλαξαν το μέρος διεξαγωγής της δικής τους πρώτης μέρας, οπότε και θα συνέπιπταν οι εκδηλώσεις.

Εναλλακτικά υπήρχε και το φεστιβάλ της κοε, που δεν έχω καταλάβει πολύ καλά αν συνεχίζει να υφίσταται οργανωτικά, αλλά εξακολουθεί να διοργανώνει το φεστιβάλ resistance, όπου το φετινό σύνθημα ήταν «τελικός στόχος η απελευθέρωση» (κι ενδιάμεσα μέτρα στάδια αντί για πρόβατα, ώσπου να αποκοιμηθεί το κράτος). Από το πολιτικό της πρόγραμμα ξεχώρισα μια εκδήλωση με θέμα «είναι εφικτός ένας μετακαπιταλιστικός κόσμος;» και ανάμεσα στους ομιλητές κάποιο στέλεχος της βολιβιανής κυβέρνησης, που είναι ζήτημα βέβαια τι απάντησε, εφόσον ο τίτλος άφηνε ανοιχτό το ερώτημα.
Και δεν έβαζε καν απαγορευμένες λέξεις, πχ σοσιαλισμός, γιατί θα ‘ταν σαν ταινία σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που στα δίνει όλα στο πιάτο μασημένη τροφή, και δε σου αφήνει λίγο δικαίωμα στο σασπένς και την αγωνία (θα έχουμε σοσιαλισμό, στάδιο ή κάτι άλλο;) ούτε συγκρίνεται με την ομορφιά (του αγώνα) του (μετα)καπιταλιστικού σουρεαλισμού της κυβερνώσας αριστεράς.

Κατηγορία διαδηλώσεις
Αυτές τις μέρες γίνονται συνεχόμενα συλλαλητήρια από διαδηλωτές που διεκδικούν τη μνημονιακή απόχρωση της προτίμησής τους (μέχρι να φτάσουμε τις πενήντα και τα όρια του σαδομαζοχισμού).

Την περασμένη τετάρτη έκανε σεφτέ μια «αυθόρμητη κι ακομμάτιστη» φιλοκυβερνητική συγκέντρωση, με σύνθημα «γκρεμίζουμε τη διαπραγμάτευση, παίρνουμε τη λιτότητα στα χέρια μας» ή κάτι παρόμοιο. Που θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται memorandum pride, με τη ζωή κάπου στο κέντρο για τη λεζάντα.
Όσο για το καπέλο της υπόθεσης, όπως λέει και ο ζάχαρης, μπορούμε να φτιάξουμε κι εμείς μια αθώα, ακομμάτιστη πρωτοβουλία, με έναν τυχαίο τίτλο για ξεκάρφωμα, πχ λοκομοτίβα για την ανασυγκρότηση του υπερσιβηρικού, και να καλούμε στο αυριανό συλλαλητήριο του παμε.

Ο επίσημος σύριζα συμμετείχε στη χτεσινή συγκέντρωση της αδεδυ, με το εξωκοινοβούλιο, που ανέβηκε στο περιστύλιο της βουλής και προβάρει τους διαδρόμους, για όταν έρθει η ώρα. Είναι ζήτημα βέβαια τι ακριβώς ζητάει η κυβερνώσα αριστερά και από ποιον το διεκδικεί. Αλλά δε θα τα χαλάσουμε εκεί τώρα.

Οι φιλελέδες απάντησαν ενδιάμεσα με ένα φεστιβάλ ηλιθιότητας και τίτλο «μένουμε ευρώπη», ξεχνώντας όσα πιπιλούσαν τόσο καιρό για το κέντρο που μαραζώνει, ερημώνει και οσονούπω κλείνει οριστικά από τις αλλεπάλληλες συγκεντρώσεις. Άμαθοι όπως ήταν από τέτοια, χάζεψαν εντελώς από τις λιγοστές χιλιάδες κόσμου που μαζεύτηκε, με τον πρετεντέρη να κάνει λόγο για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση στα χρονικά! Κι ήταν τόσο το μεθύσι της χαράς τους, που είπαν να το επαναλάβουν σήμερα, για να προσφέρουν ξανά χαρά στον κόσμο του τουίτερ, με νέο, άπειρο υλικό για τρολάρισμα –που καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα αξιοποιηθεί αύριο.

Το δίπολο που πάει να στηθεί είναι πιο γελοίο αλλά και πιο επικίνδυνο από ποτέ. Αύριο ο κόσμος (όπως και στις 11 ιούνη) θα είναι περισσότερος απ’ όσο είχαν αθροιστικά οι δύο πόλοι, αλλά ο μέσος τηλεθεατής δε θα το μάθει ποτέ από τα αντικειμενικά μμε κι η ζωή θα συνεχιστεί μετά το διαφημιστικό διάλειμμα.

Κατηγορία εκδηλώσεις
Έχει παλιώσει λίγο, αλλά διατηρεί τη φρεσκάδα και την αξία του. Μες στο μήνα λοιπόν έγινε μια συνάντηση κορυφής στο στέκι nosotros της άλφα-κάπα στα εξάρχεια, σε μια εκδήλωση όπου μίλησαν μεταξύ άλλων ο χάγιος κι ο μηλιός σχετικά για το κίνημα και την αριστερή κυβέρνηση.
Βιντεάκια από την εκδήλωση και τα όσα είπαν οι ομιλητές μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ιδιαίτερης προσοχής χρήζει η φοβερή τοποθέτηση του συριζαίου ευρωβουλευτή μηλιού –που παραμένει εκτός κυβέρνησης, ως χρυσή εφεδρεία- που λέει πως οι αιχμές των συνδικάτων δεν πρέπει να είναι αντικυβερνητικές (γιατί η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει έναν παγιωμένο –sic- καπιταλισμό) αλλά αντισυστημικές, αντικαπιταλιστικές. Δε μας λέει βέβαια τι ακριβώς κάνει το κόμμα κι η κυβέρνησή του για αυτό. Μένει όμως η εκπληκτική αντιστροφή της σχέσης αιτίου-αιτιατού που αποδίδει τη βασική ευθύνη στο εργατικό κίνημα, για να βγει λάδι ο σύριζα. Σα να λέμε, αφού δεν τραβάει το κίνημα από κάτω, τι να σου κάνει και η κυβέρνηση με τις καλές της προθέσεις; Και υποθέτω πως με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, δεν έχει νόημα να βάζουμε αντι-εε αιχμές στο λόγο μας, εφόσον το ζητούμενο είναι να χτυπήσουμε το σύστημα συνολικά κι όχι με ημίμετρα.
Είδες πόσο ωραία γίνεται κουρέλι η διαλεκτική –με τις κατάλληλες διατυπώσεις πάντα;

Αύριο γίνεται στα γραφεία της εσηεα και η παρουσίαση του νέου βιβλίου του πι-πι για την αριστερά, την κυβέρνηση και το κράτος, με ομιλητές τον ένα καλύτερο (σύριζα) από τον άλλον.
Λαφαζάνης, μπιτσάκης, τσακνής, για ξεκάρφωμα ο σκαμνάκης, και συντονιστής ο καλός πασόκος τάσος παππάς.

Κατηγορία δηλώσεις
Το γνωστό χουντικό κατακάθι, νίκος μαστοράκης, είπε ότι ο σύριζα είναι χούντα. Με βάση τις πεποιθήσεις του, αυτό σημαίνει ότι θεωρεί πως έχουμε επανάστασις. Ίσως μάλιστα να προσβλέπει και σε καμιά θέση στην ερτ (πρώην νερίτ και υενεδ), όπου εργαζόταν φιλότιμα επί της προηγούμενης χούντας, με αποκαλυπτικά αστυνομικά ρεπορτάζ.


Ες αύριον τα σπουδαία, στο δρόμο...