Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Το ελληνικό 68’

Παραλείπω σκόπιμα την εισαγωγική παράγραφο και μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό της ανάρτησης και την παρακάτω αιχμηρή κριτική στο Κόμμα.

Η δογματική νοοτροπία καθηλώνει το κίνημα σε μια στείρα άρνηση στον πολιτικό τομέα, στο όνομα δήθεν της επαναστατικής αδιαλλαξίας, απορρίπτει γενικά σαν «οπορτουνιστική» την τακτική της προώθησης του κινήματος προς τους τελικούς του σκοπούς, μέσω διαδοχικών βαθμίδων και σταθμών και με την άσκηση μιας θετικής πολιτικής στα πλαίσια μιας γενικότερης προσπάθειας, σταθερής απομόνωσης και εξουδετέρωσης των πιο επικίνδνων κάθε φορά εξτρεμιστικών αντιδραστικών δυνάμεων. Με βάση αυτήν την αντίληψη, που εκφράζει στην πράξη την τυχοδιωκτική αρχή «ή όλα ή τίποτε», η δογματική νοοτροπία ήταν και είναι βαθύτατα εχθρική προς την αρχή της ιστοτιμίας στις συμμαχίες, πράγμα που οδηγεί στην άρνηση της ίδιας της αναγκαιότητας των πραγματικών συμμαχιών. Η δογματική νοοτροπία καταδικάζει, έτσι, το κίνημα στην παθητική αναμονή μιας «ευκαιρίας» που θα κάνει δήθεν δυνατή την ποθητή έφοδο προς την εξουσία, ενώ το αφήνει στην πράξη ανέτοιμο, απροσάρμοστο και ανήμπρο να αντιδράσει αποτελεσματικά στις ενδεχόμενες απότμες στροφές της κατάστασης. Αντιλαμβάνεται την επανάσταση σαν πραξικόπημα, τις συμμαχίες σαν ελιγμό τακτικής για να ξεγελάσουμε, να «ξεσκεπάσουμε» και να απογυμνώσουμε προς όφελός μας τους ενδεχόμενους συμμάχους, το ίδιο το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης το καταλαβαίνει σαν ομάδα συνωμοτών, χωρίς εσωτερική δημοκρατική ζωή, απαραίτητη για την ύπαρξη ορθής πολιτικής γραμμής και συνειδητής αγωνιστικής πειθαρχίας. Δεν πιστεύει στην αξία των δημοκρατικών ελευθεριών και των δημοκρατικών θεσμών, των ηθικών και ανθρωπιστικών αρχών και θεωρεί τις σχετικές διακηρύξεις σα χρήσιμη μόνο φρασεολογία, σα μέσο για να τραβηχτούν οι μάζες προς την Αριστερά. Στη θέση της αλήθειας στην πολιτική, ο δογματισμός τοποθετεί το ψέμα, στη θέση της επιστημονικής μελέτης τον αυτοσχεδιασμό και την προχειρότητα, μισεί την κριτική σκέψη και εκθειάζει την αμάθεια, διακηρύσσει την αρχή της εμπιστοσύνης προς τις μάζες –τους «δημιουργούς της ιστορίας»-, ενώ στην πράξη τις περιφρονεί βαθύτατα και θεοποιεί τις κάθε φορά «αλάθητες ηγεσίες», καλλιεργεί μια μόνιμη διάσταση ανάμεσα στα λόγια και τα έργα, στις διακηρύξεις και στην πράξη, διαπαιδαγωγεί το κίνημα στη μακιαβελική αρχή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ο δογματισμός συνυφαίνεται έτσι οργανικά, με τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, με μια βαθιά γραφειοκρατική παραμόρφωση του πολιτικού κόμματος της εργατικής τάξης.

Είναι αδύνατο να κατανοήσει και να εξηγήσει κανείς σωστά τις αποτυχίες και τις σοβαρές μέχρι σήμερα ήττες του κινήματος, μα επίσης και τη σημερινή κρίση και διάσπαση του κόμματος, αν δεν πάρει υπόψη τη βαρύτατη κληρονομιά που δημιούργησε η μακρόνη επικράτηση του δογματισμού στο ΚΚΕ. Αν δεν υπολογίσει την τεράστια καθυστέρηση που προκάλεσε στην ανάπτυξη της θεωρητικής και πολιτικής σκέψης στο ΚΚΕ, την αιμορραγία και τη φθορά στο στελεχικό του δυναμικό, τη μακρόχρονη διαστρέβλωση των κριτηρίων στην ανάδειξη της ηγεσίας του.

Οι πιο μυημένοι μπορεί να πρόσεξαν κάποιες φράσεις-κλειδιά που προδίδουν την «πολιτική καταγωγή» του κειμένου και την περίοδο στην οποία γράφτηκε. Η αλήθεια όμως είναι πως θα μπορούσε κάλλιστα να το περάσει κανείς και για συγκαιρινό μας, χωρίς να καταλάβει πως είναι γραμμένο το 1970 από στελέχη του λεγόμενου Κκε εσ. (δημοσιεύτηκε παράνομα στην Αθήνα, σαν έκδοση της επιτροπής Διαφώτισης της δικής τους Κοα κι αναδημοσιεύτηκε στη δική τους Κομμουνιστική Επιθεώρηση, την ίδια χρονιά). Όπως λέει κι ο Τάκης Μπενάς, που το παραθέτει σχεδόν 40 χρόνια μετά στο δικό του βιβλίο «δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τη σκέψη ότι πολλά από αυτά εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα με την εφαρμοζόμενη πολιτική του Περισσού». Για την ακρίβεια, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τη σκέψη πως τα επιχειρήματα των αντίπαλων, οπορτουνιστικών δυνάμεων δεν έχουν ανανεωθεί ιδιαίτερα από τα χρόνια που ήταν της μόδας η «ανανέωση» του κομμουνισμού (που σήμερα βαφτίζεται πχ επαναθεμελίωση ή όπως αλλιώς).

Μετά από το κεφάλαιο «Κοε και μαοϊκοί» (και μια μικρή σειρά σχετικών αναρτήσεων, όπου εκκρεμεί και ένα καταληκτικό κείμενο της κε του μπλοκ με κάποια συμπεράσματα), η επόμενη (λαϊκή) ενότητα είναι ο ευρωκομμουνισμός, που μπορεί να ξεκινήσει με την πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη του Κ. Σκολαρίκου, από τις νέες κυκλοφορίες της Σύγχρονης Εποχής. Παράλληλα η κε του μπλοκ διαβάζει και «το ελληνικό 68’» του Τάκη Μπενά, για τα πρώτα χρόνια του λεγόμενου Κκε Εσωτερικού, στο οποίο βρήκε και το παραπάνω απόσπασμα.

Ας δούμε όμως ένα ακόμα απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο για τη «συμπαράταξη και τη μάχη για το Όχι στο δημοψήφισμα» της χούντας, που προσφέρεται επίσης για επίκαιρους συνειρμούς.

Με δεδομένες αυτές ακριβώς τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις, οι δυνάμεις του ΚΚΕ εσωτερικού μπαίνουν στη «μάχη για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα» του Παπαδόπουλου –κυρίως μέσα, αλλά και έξω από την Ελλάδα. Η γραμμή μόνο για ΟΧΙ στο δημοψήφισμα συναποφασίζεται από τη συνεργασία των πολιτικών κομμάτων στο εσωτερικό –εκτός του δογματικού ΚΚΕ που μιλάει και για λευκό, αποχή, σχισμένα φάκελα, κλπ. (Από τότε επεδίωκε να ξεχωρίζει την πολιτική του, πιστό στη λογική «χώρια τα πρόβατα από τα ερίφια»).

Η συμπαράταξη των αντιδικτατορικών πολιτικών δυνάμεων εκφράζεται με την επιδίωξη συγκρότησης μιας μεγάλης Επιτροπής προσωπικοτήτων του πολιτικού και πνευματικού κόσμου, «της Επιτροπής των 100», όπως λέχθηκε προσωρινά, ένα σχήμα που με τις υπογραφές γνωστών προσωπικοτήτων από όλες τις πολιτικές και κομματικές προελεύσεις θα έμπαινε επικεφαλής του λαού, του κόσμου δηλαδή που έπρεπε να πορευτεί μαχόμενος προς τις κάλπες του Δημοψηφίσματος.

Η υλοποίηση αυτού του στόχου τελικά και παρά τις παρασπονδίες του δογματικού ΚΚΕ ή τις «πολιτικές διακρίσεις» από πλευράς των αστικών κομμάτων, θα επιτευχθεί και θα λάβει την ονομασία «Επιτροπή Αποκαταστάσεως Δημοκρατικής Νομιμότητας», στην οποία δε θα πάρει μέρος εκπρόσωπος του Ανδρέα Παπανδρέου, που παρέμενε προσκολλημένος στην πολιτική του ΠΑΚ για ένοπλο αγώνα, αφού «η Επανάσταση είναι εξαρχής αντιιμπεριαλιστική και πρέπει να αγωνιστούμε ένοπλα όπως ο λαός του Βιετνάμ...».

Ο Ριζοσπάστης-Μαχητής, παράνομη εφημερίδα, όργανο του ΚΚΕ εσωτερικού, στο φύλλο 61-62, τον Ιούνιο του 1973, στο κύριο άρθρο του με τίτλο «Το Αγωνιστικό ΟΧΙ» θα γράψει:

Το έθνος ολόκληρο ξαναζεί μια απ’ τις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας του. Αντιπαρατάσσεται ενωμένο μπροστά στη χουντική τυρανία [...] Δεν έχουν αυταπάτες για τους αριθμούς που θα βγουν από τις χουντικές κάλπες, όπως δεν είχε αυταπάτες ο λαός μας όταν έδινε την πρώτη κατά μέτωπο μάχη αντιτάσσοντας το «ΟΧΙ» στα μηχανοκίνητα του Μουσσολίνι και του Χίτλερ [...] το πολιτικό αισθητήριο του λαού βλέπει καθαρά πως με την πανεθνική συμπαράταξη που συντελείται σήερα, με τη μαζική και μαχητική διεκδίκηση των πολιτικών δικαιωμάτων, οι γύψοι καθίστανται ανίσχυροι [...] η δικτατορική εξουσία δε διαθέτει καμμιά σίγουρη χρονική προοπτική επιβίωσης...


Τα παχιά επαναστατικά λόγια του Ανδρέα ήταν απλώς ένα ωραίο ανέκδοτο στο πολιτικό κλίμα της εποχής. Όλα τα υπόλοιπα όμως είναι πολύ δηλωτικά για τη διαχρονική ικανότητα-ιδιότητα του ποικιλώνυμου οπορτουνισμού να βλέπει το τυράκι και να πιάνεται στη φάκα, χωρίς αυταπάτες...

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Θεωρίες του λαπά

Κάποιοι στις θερινές τους αποδράσεις κόβουν κάθε επαφή με την επικαιρότητα και γεμίζουν μπαταρίες. Άλλοι πάλι είναι κολλημένοι με την μπάλα και δε χωρίζουν πότε από το διαδίκτυο, ούτε και με διάσπαση. Προσωπικά πάντως βρίσκω άκρως χαλαρωτικές και διασκεδαστικές (στο ελαφρύ πνεύμα του καλοκαιριού) τις δηλώσεις και τις τοποθετήσεις στελεχών της ΛαΕ, κάτι σαν ευχάριστο διάλειμμα από πιο σοβαρές ασχολίες. Και όταν η εκδρομική μας ομήγυρη έμαθε για την εκδήλωση με το Λαπαβίτσα (Λα-πα) στο Ναύπλιο, δεν έχασε την ευκαιρία για ένα μικρό πέρασμα από το ανοιχτό θεατράκι της πόλης.

Πάνος Ζάχαρης από το Ποντίκι
Προσπερνώ κάποια εύκολα συνειρμικά αστεία με τις ανταγωνιστικές αφίσες του Λε-Πα (γόνος συντρόφων της Τασκένδης) σε παρακείμενες κολόνες και την παιδική χαρά δίπλα στο θεατράκι, για να περάσουμε στην ουσία του πνευματικού μας πικ-νικ απ’ τον κεϊνσιανό μπουφέ του Λα-πα. Το κυρίως μενού περιείχε θλίψη και συντριβή για τη στροφή του Σύριζα (κλαψ! Λυγμ! Σπαράζω μέσα μου) και το παιχνίδι του προσποιητά εμβρόντητου και συννεφόπτωτου*, που άλλα περίμενε και αλλιώς του ήρθαν στη ζωή. Κατανοητή η τακτική και οι ανάγκες του ρόλου, για να ταυτιστεί με τους πληγωμένους ψηφοφόρους της «πρώτη φορά αριστεράς» και να τους κερδίσει, αλλά αυτός δεν ήταν που χαρακτήριζε στην καρδιά της προηγούμενης προεκλογικής περιόδου το πρόγραμμα του Σύριζα μετριοπαθή κεϊνσιανισμό; Ένιωσε προδομένος από κεϊνσιανή άποψη; Πίστεψε τις αυταπάτες που καλλιεργούσε κι ο ίδιος τον Ιούνη, όταν πχ έλεγε «μην είσαστε και τόσο σίγουροι πως θα κλείσει κάποια συμφωνία»; Ή μήπως αγνοεί την εξάντληση των ορίων του κεϊνσιανισμού στη σημερινή κρισιακή συγκυρία; Και τι καινούριο, διαφορετικό κομίζει η δική του(ς) εναλλακτική πρόταση, που παραμένει πιστή και συνεπής στον «καλό, προεκλογικό Σύριζα»; Έναν πιο ριζοσπαστικό ή λιγότερο μετριοπαθή κεϊνσιανισμό;

(*όταν ρώτησε το κοινό «ποιος θα περίμενε μια τέτοια εξέλιξη;» ήταν μεγάλος ο πειρασμός να τρολάρουμε με το redfly και να σηκώσουμε επιδεικτικά το χέρι, αλλά τελικά νίκησε η συστολή κι οι καλοί μας τρόποι).

Ακολουθούν κωδικοποιημένα κάποια σημεία, για να πάρεις κι εσύ σφε αναγνώστη μια κατά το δυνατόν πληρέστερη γεύση.

Ο Λαπαβίτσας σχολίασε πως κάπου έχει ξανακούσει την υπόσχεση του Σύριζα για ανάπτυξη σε βάθος χρόνου μετά το μνημόνιο. Είναι η ίδια ακριβώς υπόσχεση της κυβέρνησης Σαμαρά και η πολιτική τα αποτελέσματα της οποίας βιώνουν όλοι τα τελευταία χρόνια.
Κι αυτό που λέει ο ίδιος όμως, κάπου το έχουμε ξανακούσει, μου φαίνεται. Σε έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω, τα ψέματα αυτά μου είναι τόσο γνωστά. Είναι αυτά ακριβώς που έλεγε κι επιχείρησε να εφαρμόσει η «πρώτη φορά αριστερά», αλλά μας έφεραν στο ίδιο αποτέλεσμα. Τι τον κάνει λοιπόν να πιστεύει πως μπορούν να πετύχουν και φέρουν αποτέλεσμα τη δεύτερη φορά; Τα (διαφορετικά) πρόσωπα κι η πολιτική βούληση;

Πιθανότατα ναι. Ο Λαπαβίτσας μίλησε για το ρόλο της αξιοπιστίας στην πολιτική και τα αντίστοιχα δείγματα που έχει στο ενεργητικό της η ΛαΕ (πότε πρόλαβε;), όταν οι υπουργοί της άφησαν τα αξιώματά τους και δεν έμειναν κολλημένοι στις καρέκλες τους (!;). Ο Λαπαβίτσας είναι τόσο αξιόπιστος, που ξέχασε μονάχα λεπτομέρεια: ότι οι υπουργοί της πλατφόρμας καρατομήθηκαν με ανασχηματισμό κι όχι επειδή παράτησαν οικειοθελώς τις θέσεις τους, ενώ από το Σύριζα έφυγαν, όταν κατάλαβαν πως θα μείνουν έξω από τις εκλογικές λίστες.

Όσο για την πολιτική βούληση, αυτή ανάγεται για τον Λαπαβίτσα στη βασική προϋπόθεση για την εφαρμογή μιας εναλλακτικής, καθώς υπάρχουν ήδη μελέτες που προβλέπουν διεξόδους για κάθε ενδεχόμενο (θα ‘ρθουμε και σε αυτό). Κάτι που γενικά δε θα ήταν ακριβώς λάθος, αν δεν υπόκεινταν στη λογική, που εξέφρασε ο Λαφαζάνης σε μια συνέντευξη τύπου: αν το πιστέψουμε, μπορούμε να διαγράψουμε το χρέος. Lets cross our fingers, κι ας προσευχηθούμε, κρατώντας παράλληλα την ανάσα μας (για να τους εκβιάσουμε).

Η ειρωνεία μου πηγαίνει στο ότι καμία πολιτική βούληση δεν μπορεί να αλλάξει θαυματουργά κάτι, εφόσον (είναι αποφασισμένη να) λειτουργεί σε αυτό το κρίαρχο πλαίσιο, (όπου επικρατεί η βούληση κι ο κανόνας του ισχυρού) και δεν προχωρά σε μονομερείς ενέργειες.
Για το Λαπαβίτσα το κυρίαρχο πλαίσιο δεν είναι το καπιταλιστικό σύστημα ή έστω η ΕΕ, αλλά η ευρωζώνη, που δίνει το δικαίωμα στο Ντράγκι της ΕΚΤ να μας εκβιάζει και να μας στερεί τη ρευστότητα –που φαντάζει κι αυτή ως βασική προϋπόθεση για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Καλός ο σοσιαλισμός σφοι, αλλά πώς θα φτάσουμε εκεί χωρίς ρευστότητα και εθνικό νόμισμα να μας τη διασφαλίζει;
Και ποιες είναι οι μονομερείς ενέργειες τις οποίες θεωρεί απαραίτητες ο Λαπαβίτσας; Παύση πληρωμών, που θα οδηγήσει σε διαπραγμάτευση για τη βαθιά διαγραφή του χρέους. Που όσο βαθιά ή γενναία κι αν χαρακτηρίζεται, δεν είναι συνολική, για να απαλλάξει οριστικά το λαό από το βραχνά του χρέους. Κι εφόσον προέλθει ως καρπός διαπραγμάτευσης, δε θα είναι ούτε καν μονομερής.

Μήπως όμως αδικούμε ένα τέτοιο σχέδιο, όταν το παρουσιάζουμε ως (κινηματογραφική) συνέχεια του Σύριζα; Ας δούμε κάποια ακόμα χαρακτηριστικά σημεία του.
Ο Λαπαβίτσας μίλησε για λάθος πορεία της ελληνικής οικονομίας τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, μετά την ένταξή της στην ΕΟΚ (άραγε μέχρι τότε ήταν σωστή;). Απέφυγε συστηματικά όμως να μιλήσει για «αποδέσμευση από την ΕΕ», όχι γιατί την τοποθετεί χρονικά ως στόχο σε ένα απώτερο μέλλον, αλλά γιατί περιέχει κι άλλες πτυχές (ΕΣΠΑ, επιδοτήσεις), που δεν τις αντιπαρέρχεται κανείς εύκολα. Κατά συνέπεια, το βασικό του μέλημα ήταν να καθησυχάσει τον κόσμο πως δεν υπάρχει νομική βάση (το πολιτικό πάντα έπεται, ασθμαίνοντας) κι ενδεχόμενο διπλής εξόδου-έξωσης από την Ε.Ε., εφόσον επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα.
Δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοθαυμάσει! Την ευρωλαγνεία του Λα-πα ή τη συγκινητική του αφέλεια πως ο λάκκος των λεόντων θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί την κυβέρνησή του, αφήνοντάς την ανεμπόδιστη να πορεύεται, σε ιδανικές συνθήκες (κοινωνικού) εργαστηρίου.

Το μοντέλο της παραγωγικής ανασυγκρότησης που οραματίζεται ο Λαπαβίτσας, με βάση και το παράδειγμα του Λαναρά (;!) από την περιφέρεια στην οποία εκλέγεται, είναι στην καλύτερη περίπτωση κάποια εκδοχή αυτοδιαχειριστικής ουτοπίας, και στη χειρότερη (κι επικρατέστερη) μια διαφορετική, υγιή σχέση δημόσιου κι ιδιωτικού τομέα (μη μας πουν και κρατιστές). Βασικά δηλ οι περιβόητες συμπράξεις τους (ΣΔΙΤ) που εφαρμόζονται και τώρα, με τους αετονύχηδες και τα μονοπώλια να τσεπώνουν ζεστό, κρατικό χρήμα, για να επενδύσουν.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που δίπλα στις άλλες επαγγελίες για τη η σεισάχθεια, την απόρριψη των πλεονασμάτων και τις φοροαπαλλαγές, ο Λαπαβίτσας φροντίζει να υπενθυμίσει πως είναι άδικος κι η φορολογία του 29% στον επιχειρηματία (πώς θα κινηθεί η οικονομία εξάλλου;). Και αυτός, φαντάσου, είναι η αριστερή εκδοχή του Σύριζα...

Αφού ξεκαθαρίσαμε λοιπόν πως δεν είμαστε κρατιστές, μένει να ξεκθαρίσουμε τι κράτος θέλουμε να έχουμε και σε ποια κατεύθυνση θέλουμε να το αλλάξουμε. Ακούω κάποιους από εσάς να σκέφτονται μαξιμαλιστικά: εργατικό ή σοσιαλιστικό κράτος. Ο προσγειωμένος Λα-πα ωστόσο μίλησε για κάθαρση κι ένα αποτελεσματικό, ανταγωνιστικό κράτος, σε αντίθεση με τη σημερινή, γραφειοκρατική σούπα, που είναι ένας λαπάς! Κι αυτή η (αγγελική, αταξικά πλασμένη) ανάλυση, αυτή η σοσιαλδημοκρατική, ξαναζεσταμένη σούπα, αυτός ο θεωρητικός λαπάς, με μια ιδέα κακοαντιγραμμένου μαρξισμού, μας πλασάρεται ως σύγχρονη, ριζοσπαστική εναλλακτική...

Με βάση τα παραπάνω μπορεί να εκτιμήσει κανείς πόσο επιστημονικές ή αξιόπιστες είναι κι οι μελέτες στις οποίες αναφερθήκαμε στην αρχή του κειμένου. Πχ πως η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος (που θα ξεκινήσει από ισοτιμία 1 προς 1) θα κυμανθεί μεταξύ 15 και 20%. Και ότι η μετά τους πρώτους δύσκολους μήνες, θα έχουμε εντός διετίας ταχύρρυθμη ανάπτυξη –ακούω νοερά τους ίδιους σχολαστικούς συντρόφους να ρωτάνε σπαστικά «(ανάπτυξη) για ποιον;» και να κολλάνε σε λεπτομέρειες, ενώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος.

Κι είναι αυτές οι «προφητείες» με το κύρος της αυθεντίας, πασπαλισμένες με ένα σωρό λεπτομέρειες για τεχνικά ζητήματα που δεν είναι εύκολα προσιτά και κατανοητά από το ευρύ κοινό (κι εν μέρει ούτε από εμάς προφανώς), που τυλίγουν με γοητεία και τη φήμη του ειδικού τέτοιους οικονομολόγους, που προβάλλουν ως οι σύγχρονοι μάγοι της φυλής. Κι είναι καθήκον του κόμματος να αντιπαραθέσει τις δικές του επεξεργασμένες κι εκλαϊκευμένες προτάσεις (και) γι’ αυτά ακριβώς ζητήματα (πχ πόσο αυτάρκης είναι η χώρα σε φάρμακα, καύσιμα και τροφές, τι δυσκολίες θα αντιμετωπίσει στην αρχή, κτλ), στα παραμύθια τέτοιων μάγων-οικονομολόγων –τόσο πιο επιτακτικό, όσο μεγαλύτερη απήχηση βρίσκουν στον κόσμο, για να φάει ήσυχα το φαΐ του, ή μάλλον για να συνεχίσουν να του το αρπάζουν από το τραπέζι.

Κράτησα για τον επίλογο το εισαγωγικό αστειάκι του συντονιστή της εκδήλωσης, που ανήγγειλε το κουτί ενίσχυσης που θα κυκλοφορούσε στο κοινό, λέγοντας πως θα είναι ευπρόσδεκτο κάθε νόμισμα (ρούβλια, δραχμές εύρω, κτλ). Λες να είχε κρατήσει κανείς παλιός Αναπλιώτης κανέναν προδραχμικό φοίνικα και να τον έβαλε στο κουτί για πλάκα. Και ποια είναι άραγε η ισοτιμία με τη δραχμή και με το ευρώ;

Υστερόγραφα
-Ήξερες πως η Αύρα (της γνωστής 3Ε, ούτε γουλιά, κι όχι η Παρτσαλίδου) χορηγεί-συμμετέχει στο εγχείρημα «Ελλάδα ελεύθερη από χρέος» ή κάτι τέτοιο; Τι λες τώρα...
-Το «γάλα του Μοριά» είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει κάτω από το Αυλάκι (θα έλεγα και τα Τέμπη αλλά υπάρχει κι ο Όλυμπος, το Τρικκη-Τρικκη μάνα μου, κοκ.

-Απέναντι από το μνημείο για τους φυλακισμένους της Ακροναυπλίας με τους στίχους του Ρίτσου, ήταν γραμμένο κι ένα μεγάλο κόκκινο ΕΛΑΣ. Όχι δεν πέρασε από εκεί ο Λαπαβίτσας (που ξέρει να τραγουδάει και τον ύμνο του Εαμ, για να μην ξεχνιόμαστε). Αλλά οι σφοι της Κνε τον περασμένο μήνα για το διήμερο της οργάνωσης.

Θα τα καταφέρουμε



Αναδημοσίευση από το Ατέχνως 


Τις τελευταίες μέρες διέρρευσε στα ΜΜΕ πως μία από τις σκέψεις για το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του Σύριζα είναι το (βαθιά πολιτικό, σαν σλόγκαν διαφήμισης) «θα τα καταφέρουμε». Την ίδια στιγμή, το Ποτάμι πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα σε αυτή τη μανατζερίστικη λογική και αντιγράφει το “Yes we can” του Ομπάμα, με το «εμείς μπορούμε».

Αλλά για ποια κατορθώματα γίνεται λόγος; Λες και δεν έχουν καταφέρει ήδη πολλά.
Να περάσουν το τρίτο (και μακρύτερο), πιο βάρβαρο κι αντιλαϊκό μνημόνιο, σχεδόν χωρίς να κουνηθεί φύλλο. Να κατεδαφίσουν ό,τι απέμεινε όρθιο από το ασφαλιστικό και τις συντάξεις, που συντηρούν ακόμα και τους νεότερους. Να «απαλλάξουν» τους αγρότες από τον αργό τους θάνατο και να τους απειλούν με άμεση εξαφάνιση. Να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία αντί πινακίου φακής, δίνοντας στο πιάτο των μονοπωλίων τα ελληνικά αεροδρόμια. Να καταστούν πολιτικά παχύδερμα μπροστά στο δράμα των Σύριων προσφύγων και τις απάνθρωπες συνθήκες διαμονής τους στη χώρα μας, χωρίς να καταγγείλουν το Δουβλίνο ΙΙ. Να κάνουν το περιβόητο πρόγραμμμα της Θεσσαλονίκης (που ξεκίνησε ως άμεσο πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών, για να αποκτήσει εν μια νυκτί ορίζοντα τετραετίας και βασικά Δευτέρας Παρουσίας) να φαίνεται σχεδόν μαξιμαλισμός μπροστά σε όλα όσα γίνονται. Να καταργήσουν την Κυριακάτικη αργία (τώρα πλέον οι εμποροϋπάλληλοι θα βλέπουν πιο συχνά τις Κυριακές τα εκλογικά τμήματα απ’ ό,τι τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους).

Να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό. Να του σκορπίσουν απογοήτευση, αντί της ελπίδας που ευαγγελίστηκαν. Να αδειάσουν λέξεις από το περιεχόμενό τους, να λερώσουν έννοιες όπως «αριστερά» και «αντίσταση». Κατάφεραν να πλασάρουν με νέο γυαλιστερό περιτύλιγμα την παμπάλαια σοσιαλδημοκρατική σκουριά, να προσχωρήσουν στη νεοφιλελεύθερη λογική πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική (ό,τι ακριβώς έλεγαν δηλ και… οι προηγούμενοι). Να εγκλωβίσουν το λαό σε ψεύτικα διλήμματα. Να υφαρπάξουν τη συναίνεσή του, καθώς αυτός πίστευε ότι έδινε εντολή για ρήξη και τερματισμό των μνημονίων.

Και τι θέλουν τώρα; Γιατί ζητάνε εκ νέου τη λαϊκή εντολή; Γιατί δεν μπαίνουν εκούσια στο περιθώριο, ώστε να μην εφαρμόσουν μια πολιτική και ένα σχέδιο, που θεωρητικά δεν πιστεύουν;
Μα για να τελειώσουν αυτό που ξεκίνησαν. Ή μάλλον αυτό που συνέχισαν, πλήρως ευθυγραμμισμένοι με τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Για να βάλουν ταφόπλακα στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού και του εργατικού κινήματος. Και να τα κάνουν όλα αυτά έχοντας αποσπάσει τη συναίνεση του λαού, σφάξε με αγά μου να αγιάσω, με ένα μείγμα διαπραγματευτικής περηφάνιας για το απολύτως τίποτα (σημασία ξέρετε έχει το ταξίδι, όχι το αποτέλεσμα), και φόβου με τα ίδια εκβιαστικά διλήμματα.

Θα τα καταφέρουν λοιπόν; Εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος του ζητήματος. Να μην μπορέσουν να προχωρήσουν τα σχέδιά τους, να μπει εμπόδιο η δράση του λαού, για να τα σταματήσει. Γιατί ο λαός έχει κάθε λόγο να παλέψει για να αποτύχει η «κυβερνώσα αριστερά» κι όσες δυνάμεις είναι σύμφωνες με τη στρατηγική της, με τη μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα και την πολιτική διαχείριση του συστήματος. Κι εφόσον πάψει να βασίζει τις ελπίδες του σε άνωθεν σωτήρες και εύκολες λύσεις εντός του συστήματος, όταν καταλάβει και πιστέψει στη δύναμή του, τότε μπορεί αυτός να τα καταφέρει.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Το σπίτι της ΛαΕ

Πριν από τον καθορισμό της έδρας της Λαφαζανικής Ενότητας, υπάρχουν πολύπιο βασικά σημεία που εκκρεμούν να καθοριστούν, όπως πχ ιδρυτικό συνέδριο, εκλογή οργάνων, πολιτικό πρόγραμμα –κι είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε ποιοι θα έχουν ενεργό (και αφανή) συμμετοχή στη συγγραφή του «τι είναι και τι θέλει η ΛαΕ»: ΣύΡιζΑ νο2 –ή ΠαΣοΚ νο3 αν προτιμάτε- και να σημειώσει την ίδια εισπρακτική επιτυχία. Το θετικό για αυτούς είναι πως τα κόμματα του (μικρο)αστικού χυλού λειτουργούν βασικά ως εκλογικοί μηχανισμοί (ακόμα και η ΑντΑρΣυΑ –πόσο μάλλον η ΑντΑρΣυΑ-ΜαρΣ- είναι ένα εκλογικό κατά βάση μέτωπο, χωρίς ζωντανή εσωτερική λειτουργία) και δεν κολλάνε σε τόσο μικρές λεπτομέρειες (όταν υπάρχει ένα έρωτας μεγάλος). Το κακό είναι πως δεν έχουν μπροστά τους αρκετό προεκλογικό χρόνο για να συγκροτηθούν –γι’ αυτό κι ο Λαφαζάνης (ΠαΛα) αυτές τις μέρες λέει σε κάθε τοποθέτηση ή δήλωσή του τρεις φορές τουλάχιστον (σαν ξόρκι) τις φράσεις «αυγουστιάτικα» κι «εκλογές εξπρές».

Η κε του μπλοκ ωστόσο σκέφτεται μέχρι και τις λεπτομέρειες και κατάρτισε μια λίστα με τα υποψήφια μέρη, που θα μπορούσαν να στεγάσουν το νέο πολιτικό εγχείρημα, διαθέτοντας και την κατάλληλη σημειολογία.

Πλατεία Βικτωρίας: γιατί... HASTA LA VICTORIA SIEMPRE. Και γιατί αν ειδικεύεσαι στην καπηλεία συμβόλων, δεν μπορεί να αφήσεις έξω τον Τσε, που τον έχουν κάνει αφίσα, μπλουζάκι, κονκάρδα, μέχρι και μποξεράκι.
Το άλλο όνομα της πλατείας (Κυριακού) δεν είναι ευρέως γνωστό, αλλά παραπέμπει στο κανάλι του Κυριακού, με τα θρυλικά ρεπορτάζ για τους νεοσταλινικούς της Ίσκρα, την μπολσεβίκικη έφοδο στο νομισματοκοπείο, κτλ, που μάλλον (δηλ σίγουρα) ευνοούν το Σύριζα και τις κινηματογραφικές του συνέχειες (sequel) παρά τους ζημιώνουν εκλογικά.

Η επιλογή της Ομόνοιας (δίπλα στην ΚΟΑ για σπάσιμο) παραπέμπει στην πολυπόθητη ενότητα της αριστεράς (που όλοι είδαμε πού οδήγησε στην περίπτωση του Σύριζα, αλλά κανείς δε νιώθει την ανάγκη να κάνει αυτοκριτική ή να σταματήσει να την πιπιλά, σαν καραμέλα). Στα εγκαίνια, τα μεγάφωνα θα παίζουν Λοϊζο (στην Αθήνα μες στο κέντρο, φύτρωσε καινούριο δέντρο) κι ο ΠαΛα θα ανακοινώσει πως όταν επικρατήσει η ΛαΕ, θα μετονομαστεί η Ομόνοια σε πλατεία Μπελογιάννη.

Κάπου κοντά στο Χαλάνδρι ή Αγία Παρασκευή. Γιατί εκεί είναι το σπίτι του Ρούση, όπου τα έβρισκαν τρώγοντας μακαρονάδες ο ΠαΛα και ο Αλαβά(νος). Είμαστε οπορτουνιστές, τι να κάνουμε (που έλεγε και ο Λένιν σε μια διαφήμιση); Για να είναι κοντά στο επιμορφωτικό κέντρο Χαρίλαος Φλωράκης και να θυμίζει πως ήταν «πνευματικό του παιδί» (γεια και χαρά σας, βρε συμπολίτες, κι εμέ οι παππούδες μου ήτανε Κνίτες, γεια σας). Άσε που βολεύει και για την έφοδο στο νομισματοκοπείο. Λες να υπάρχει θερινό και χειμερινό νομισματοκοπείο –γιατί βολεύει για την ιστορική σημειολογία;

Μπορούν να κρατήσουν έναν όροφο της Κουμουνδούρου –κατά προτίμηση των ΑΣΚΙ, για να πάρουν και το αρχείο, αλά 68’. Ή να απαλλοτριώσουν κάποιο άλλο κτίριο του Σύριζα, όπως έκαναν στη διάσπαση του κόμματος το 91’. Να πηγαίνεις πχ στον Ιανό στην Αριστοτέλους (της ΛΔ του Βορρά, όχι την άλλη ποηυ περνάει από την Hasta la Βικτώρια Siempre) και να σκέφτεσαι πως στη δεκαετία με τις βάτες εκεί ήταν η Σύγχρονη Εποχή, αλλά μας το πήραν οι Συνασπισμένοι!
Κλέφτες, ληστές, υποκριτές / είναι οι ευρωλάγνοι αναθεωρητές

Μπορούν να στεγάσουν τα γραφεία τους στην πλατεία Κλαυθμώνος, για να συμβολίζει τους αντιμνημονιακούς κλαυθμούς κι οδυρμούς για την προδοσία της «πρώτη φορά Αριστεράς» και την οργανκή σχεδόν σύνδεση της πλατφόρμας με την ΑΔΕΔΥ (όπως η ΓΣΕΕ με το ΚΚΕ στα πρώτα χρόνια τους). Ή να πάρουν (για καπηλεία) το ιστορικό κτίριο στον Πειραιά (περιφέρεια του Λαφαζάνη) όπου έγινε το 1ο Συνέδριο, για να τονίσει το εργατικό τους στοιχείο.

Μπορούν να πάνε στο Κολωνάκι (αλλά όχι για να τονίσουν τον εργατικό τους χαρακτήρα) για να είναι η Ζωή κοντά στο γραφείο, τους πελάτες, τη Βουλή και την τάξη της.

Πάνος Ζάχαρης, Ποντίκι
Ή να πιάσουν ένα κτίριο στον Περισσό για κορτάρισμα, αλλά απέναντι από το Σπίτι του Λαού, για να υποδηλώνει και το αγεφύρωτο χάσμα.

Κι αν τελικά ευοδωθεί το πολιτικό φλερτ με την Ανταρσυα (όλη ή το μεγαλύτερο μέρος της) μπορούν είτε να ακολουθήσουν το δικό της (μη) οργανωτικό μοντέλο, χωρίς γραφεία, αρχηγό, εφημερίδα, «όλοι στο δρόμο»· είτε να να βρουν ένα κτίριο στην πλατεία Μαβίλη, που έχει καλό βρώμικο και να γεφυρώσουν το χάσμα του (βρώμικου) 89’ με το (αστοσωτήριο) 91’ και τις δύο διασπάσεις του κόμματος.

Αν και το πολιτικό τους λάιφ-στάιλ ταιριάζει καλύτερα στην ευρύτερη περιοχή της Καρίτση (αλλά όχι στον παλιό, συνεργάτη του Τσίπρα). Ή μήπως με την πλατεία Αιγύπτου και τη γνωστή μας Αραβική Άνοιξη, που ενέπνευσε και τους Αγανακτισμένους); Και γιατί όχι με την πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας, μια νύχτα μαγική (αν και υπάρχει μια αγωνία, καούρα, εκκρεμότητα τέλος πάντων, τι θα κάνει η Κοε, που έχει και το ελικόπτερο...).


Κάθε επιπλέον πρόταση ή παρατήρηση της βάσης του μπλοκ, που μπορεί να συμπληρώσει τη λίστα, ευπρόσδεκτη.

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Μου ταιριάζεις, σου ταιριάζω

-Δηλ πού διαφέρει ένας Λαφαζάνης από το Κουκουέ;
Με ρώτησε ο σύναδελφος, προσπαθώντας άθελά του να με αφήσει στον τόπο. Για να προχωρήσει, με τη βοήθεια ενός άγριου βλέμματος, σε διορθωτική, συμπληρωματική δήλωση: αφού η πρότασή του υπερκαλύπτεται από το Κουκουέ.
Υπερκαλύπτεται... όπως λέμε πχ πως το σύμπαν υπερκαλύπτει την Ελλάδα, η πραγματικότητα τους πολιτικούς μας μικρόκοσμους, ή ο ωκεανός τα ερείπια της χαμένης Ατλαντίδας, που είναι ζήτημα αν υπήρξε ποτέ (κάτι σαν το σοσιαλισμό, για τους αριστερούς αντισοβιετικής κοπής –που είναι αντίφαση εν τοις όροις) και της Παγγαίας, που είναι κάτι σαν την παναριστερά που διασπάστηκε.

Αλλά το προηγούμενο δεν έμεινε ατιμώρητο κι απαντήθηκε με το ίδιο νόμισμα. Εξάλλου η αλλαγή νομίσματος (αντί της αλλαγής συστήματος) δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος της αστικής κυριαρχίας.
-Και γιατί δε ρωτάς ποια είναι η διαφορά της ΝΔ με το Ποτάμι;
-Ε αυτοί κυβερνούσαν τόσα χρόνια ρε συ, οι άλλοι έχουν νέα πρόσωπα.
Και σε πολύ καλή, γυαλιστερή, τηλεοπτική συσκεαυσία. Στις μέρες μας άλλωστε, το περιτύλιγμα μετράει.

Αλλά ας επεκτείνουμε το αρχικό ερώτημα.
Ποια είναι η διαφορά μεταξύ Πράσινων και Βένετων; Γιατί δε φτιάχνουν έναν ενιαίο φορέα που θα στεγάσει πολιτικά το «ναι» στο δημοψήφισμα και το μέτωπο «μένουμε Ευρώπη»;

Ποιες είναι οι συγκλονιστικές κι αγεφύρωτες διαφορές του αριστερού και του δεξιού μνημονίου; Ή μεταξύ του διαβόητου μέιλ Χαρδούβελη και της ελληνικής πρότασης με τις 47+8 σελίδες (με τις οποίες, για να μην ξεχνιόμαστε, συμφωνούσαν και οι βουλευτές της Λαϊκής Ενότητας); Γιατί δε φτιάχνουν όλοι μαζί ένα μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό; Γιατί δε συνεργάζονται;

Από το Ποντίκι
Πώς κρατιέται και δε ξεσπά σε γέλια η Φώφη, όταν μιλάει για τη δημιουργία ενός πόλου μεταξύ της Νδ και του Σύριζα; Πού ακριβώς υπάρχει αυτός ο χώρος, στον παρόντα χωροχρόνο, για να τον καταλάβει; Και ποιες είναι οι διαφορές του πολυάριθμου κινήματός της από το Πασόκ της νέας εποχής; Δε νιώθει λίγο σαν την Τζένη Καρέζη στο «δεσποινίς Διευθυντής», όταν βλέπει την κοινοβουλευτική ομάδα του Σύριζα; (Μπα; Σκοντάψαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες...).
Γιατί δεν τα βρίσκουν επιτέλους; Γιατί δε συνεργάζονται;

Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά του Λεβέντη από άλλους αρχηγούς αστικών κομμάτων; Καμία απολύτως. Απλά οι υπόλοιποι είναι τελευταία ακόμα πιο γραφικοί από την Ένωση Κεντρώων. Τι έχουν να χωρίσουν λοιπόν; Γιατί δε συνεργάζονται; Γιατί δεν ενώνονται;

Ποια είναι η σχέση της πρώτης φοράς με τις συνέχειές της (τα αποκαλούμενα σίκουελ); Άραγε τι σηματοδοτεί η δημόσια διαφοροποίηση του Λαϊκού Στρώματος από την τοποθέτηση του ΓΓ ότι τα σίκουελ είναι συνήθως χειρότερα από τις πρώτες φορές; Τι είδους κινηματογράφο βλέπει ο ποιοτικός Λαφαζάνης στον ελεύθερο χρόνο του; Και ποια η σχέση του με το (λαϊκό) κίνημα του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού;

Σε τι διαφέρουν Σύριζα και ΛαΕ; Πόσο έγκαιρα φρόνισε να διαφοροποιηθεί ο ΠιΛαφ; Όμως, Παναγιώτη, μην μπερδεύεσαι. Όπως έλεγε και μια αφίσα σας, ο Σύριζα είσαι Εσύ! Γιατί λοιπόν δε συνεργάζονται; Γιατί δε ενώνονται;

Ποιες είναι οι αγεφύρωτες διαφορές του Αλαβάνου που συνεργάστηκε με την Ανταρσυα το Γενάρη, με τον Αλαβάνο που τα βρήκε τώρα σε λίγα λεπτά με το Λαφαζάνη; Έχει διπολική διαταραχή; Γιατί δε συνεργάζεται μεταξύ του; Γιατί δεν τα βρίσκει επιτέλους;
Σε τι διαφέρουν όλα αυτά από την πρόταση του παλιού Σύριζα για το αντιμνημονιακό μέτωπο;
Και σε τι διαφέρει το Σαν Σίρο από το Τζουζέπε Μεάτσα; (Στο ένα παίζει η Ίντερ και στο άλλο η Μίλαν, όπως είχε πει κάποτε ένας πρόεδρος της ΑΕΚ). Ρητορικά τα ερωτήματα.

Αν και το ευρύ, ενωτικό πνεύμα μπορεί να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να ευοδωθεί τελικά η συνεργασία τους, όλων ή έστω των περισσότερων (ακόμα και οι τροτσκιστές του Σεκ, που είχε αναχθεί το τελευταίο διάστημα σε φάρο φωτεινότητας συγκριτικά με άλλους, δεν προβάλλουν και πολύ ισχυρή άρνηση στις ενωτικές προτάσεις). Κι αν κάποιος χρειάζεται ιδεολογικό άλλοθι, μπορεί να ξεθάψει το επιχείρημα του Λένιν για τη συνεργασία και με τον πιο αμφίβολο, τον πιο αμφιταλαντευόμενο σύμμαχο. Προφανώς όμως ο Βλαδίμηρος δεν είχε υπόψη του πως αυτός ο σύμμαχος θα τραβάει αυτός προς τις θέσεις του τους εταίρους του, αντί να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, που δεν αρκούν να χαλάσουν μια ωραία ιστορία αγάπης.

Υπάρχει και μια γελοιογραφία, που αποδίδει τα πράγματα με το όνομά τους (αλλά δεν μπόρεσα να τη βρω για να την κοτσάρω) και απεικονίζει δύο εύσωμους λουόμενους πολιτικούς (μάλλον έναν δεξιό κι έναν σοσιαλδημοκράτη, με τον ένα να λέει στον άλλο πως οι τεράστιες πολιτικές τους διαφορές δεν μπορούν να φανούν τώρα, που φοράνε μαγιό.


Εύρηκα, εύρηκα! Δηλ ο Πόε Χανιά. Τα συχαρίκια για τα εύρετρα του ανήκουν
Αν φορούσαν κοστούμι όμως; Μπορεί να υπήρχε κόκκινη γραβάτα, σαν του κυρ-Φώτη. Ή και καθόλου γραβάτα (αλά «πρώτη φορά αριστερά»), που βγήκε για να τυλιχτεί σα θηλιά γύρω από το λαιμό μας.

Και γιατί δε συμμετέχει το Κουκουέ σε αυτή την ιστορία των διερευνητικών; Να συναντηθεί να δουν τι θέλει ο καθένας;
Θέλετε μήπως σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας; Σύγκρουση με τα μονοπώλια και με τη μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα; Συγκρότηση λαϊκής συμμαχίας για την αλλαγή συστήματος (και όχι απλά του νομίσματος);
Όχι, ε; Ε, δε χάσαμε τίποτα να ρωτήσουμε, τουλάχιστον...
Και το δούλεμα συνεχίζεται...

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Ανασχηματισμός

Μα τι μας λες τώρα για ανασχηματισμό Σφυροδρέπανε, αφού πηγαίνουμε για εκλογές; Αν το καλοσκεφτείς βέβαια, σφε αναγνώστη, βρισκόμαστε σε εκλογές (και συνεπώς εκ των πραγμάτων νέα κυβερνητικά σχήματα) διαρκείας, οπότε δεν απέχει και τόσο από την πραγματιότητα. Παράλληλα όμως, σε αυτές τις εκλογές συντελείται ένας άλλος, παράδοξος «ανασχηματισμός», που αφορά τα κλισέ επιχειρήματα και τις πλευρές-παρατάξεις στις οποίες απευθύνονται.

Φαντάζεσαι δηλ να ρωτάνε οι δημοσιογράφοι το Λαφαζάνη και τους πανελίστες του γιατί δε συνεργάζονται με το Σύριζα, αν αποκλείουν μετεκλογικά μια κυβερνητική συνεργασία μαζί του και μήπως φοβούνται να κυβερνήσουν; Κι ώσπου να τα απαντήσουν όλα αυτά, να τους ζητάνε να βάλουν μια τελεία (γκλέτσου), ένα κόμμα (νέου τύπου), μια παρένθεση (αριστερή), αλλά εντός εισαγωγικών (εφόσον πρόκειται για το Σύριζα), για να προχωρήσουν στον επόμενο. Αν είναι να σε θεωρούν Κουκουέ (που θα ‘θελες, αλλά δεν είσαι), ας αρχίσουν τουλάχιστον να σου φέρονται και στα πάνελ ως τέτοιο. Προς το παρόν όμως τα κανάλια καλούν τους Λαφαζανικούς μόνους τους, χωρίς αντίλογο, ενώ οι επιθέσεις που εξαπολύουν εναντίον τους μάλλον καλό τους κάνουν παρά τους ζημιώνουν εκλογικά.

Θα μπορούσε επίσης ο Σύριζα να επιτεθεί στους Λαφαζανικούς με το κλασικό ερώτημα που στρεφόταν εναντίον του στις εκλογές του Γενάρη: πού θα βρείτε τα λεφτά, για να τα κάνετε όλα αυτά; Και να προσθέτουν με νόημα: μήπως στο νομισματοκοπείο-οοο... (με παρατεταμένο το «ο», για να το πιάσουν όλοι το υπονοούμενο-οοο...).

Η πιο εντυπωσιακή αντιμετάθεση ωστόσο πάντως συντελείται αυτόν τον καιρό στο μυαλό του μέσου Ναρίτη. Ο Μπιτσάκης –που είχε γράψει το 89’ το βιβλίο «ρήξη ή ενσωμάτωση», αλλά στην πορεία μάλλον άλλαξε γνώμη και δε δίνει πια την ίδια απάντηση- έδρασε πρωτοπόρα, σαν τροχιοδεικτική βολή, αλλά δεν είναι μόνος του. Και δεν το συντροφεύει μόνο ο Πι-Πι, για τον οποίο οι κακές γλώσσες λένε πως βρίσκεται πίσω από τη συγγραφή των θέσεων της ΛαΕ, χωρίς να έχει πάψει (επισήμως τουλάχιστον) να είναι μέλος του Ναρ και της Ανταρσυα.

Τα αποτυπώνει όλα αυτά πολύ καλά ένας από τους θρυλικούς 7 (που αποχώρησαν πριν 9 χρόνια από το Ναρ), γράφοντας σε ένα σχόλιό του στο φου-βου.

Έφυγες από το τιμημένο ΚΚΕ το 1989 γιατί διαφωνούσες (και σωστά): 1. Στη συγκρότηση Παναριστεράς σε μίνιμουμ πρόγραμμα, 2. Στη συμμετοχή/στήριξη σε αστικές κυβερνήσεις, 3. Στην τοποθέτηση της Επανάστασης στις Καλένδες... Μετά από 25 χρόνια αγωνιστικής πορείας καταλήγεις να εκλιπαρείς τα απόσκατα της σοσιαλδημοκρατίας για: 1. Συγκρότηση Παναριστεράς σε μίνιμουμ πρόγραμμα, 2. Συμμετοχή/στήριξη σε αστικές κυβερνήσεις, 3. Στην τοποθέτηση της Επανάστασης στις Καλένδες... ΝΑΡίτη, ο κύκλος του ’89 έκλεισε. Κράτα το κούτελο σου καθαρό. Το χρωστάς στους αγώνες χρόνων. Μη γίνεις ουρά των αστών. Επίστρεψε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Αυτό μπορεί να μη λέει τίποτα στους «μεταλλαγμένους Κνίτες» δεύτερης γενιάς, χωρίς τη σωτήρια Κουκουέ μόρφωση, ή σε όσους θεωρητικοποίησαν εκείνο το ρήγμα και δέθηκαν τόσο πολύ συναισθηματικά μαζί του, που δυσκολεύονται τώρα να εγκαταλείψουν τον παραδοσιακό ετεροπροσδιορισμό τους, ως βασικό κριτήριο, γι’ αυτό και δεν περιμένω ιδιαίτερα εντυπωσιακά αποτελέσματα. Όσοι έχουν καταλάβει τα παραπάνω, έχουν ήδη επιστρέψει και προσεγγίσει το Κόμμα. Προσωπικά λοιπόν θα επαναδιατύπωνα το ανοιχτό ερώτημα ως εξής.

Φίλε Ναρίτη, σκέψου τους σφους σαν το Λαϊκό Στρώμα, που σου έχει κάνει και αφιέρωμα και παλεύει σε διάφορες Κνιτοπαρέες να εξηγήσει πως δεν είσαστε Πασόκοι (5/10 σας είχε βάλει στο Πασοκόμετρο), να αναλύσει το προτσές, να υπερασπιστεί κριτικά το «δε θα υπακούσω» του Γράψα, κτλ. Σκέψου τη συζήτηση που θα ανοίξει σε λίγο καιρό για τον τρίτο τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, το 89’ και το βασικό ερμηνευτικό σχήμα των δύο οπορτουνιστικών κέντρων (δεξιό και «αριστερό») που χτυπούσαν το Κόμμα και αλληλοτροφοδοτούνταν. Ας πούμε ότι γίνεται σύσκεψη με φίλους κι οπαδούς, για να το συζητήσουν κι εγώ αρνούμαι να τσουβαλιάσω όσους έφυγαν εκείνη τη διετία, θεωρώντας τον «αριστερισμό» ως τιμωρία του κόμματος για τα δεξιά του λάθη και παραστρατήματα εκείνη την εποχή. Καταλαβαίνεις όμως τη δυσκολία να το υποστηρίξω αυτό με βάση τις εξελίξεις της επικαιρότητας;

Γιατί ουσιαστικά η σύμπραξη αυτή δεν είναι κάτι άλλο παρά η συνεργασία κι επανασυγκόλληση των πολιτικών απογόνων εκείνων των δύο κέντρων, του Αριστερού Ρεύματος στο Σύριζα και του Νέου Αριστερού Ρεύματος, που βρήκαν πως στην παρούσα συγκυρία δεν τους χωρίζει τίποτα, παρά μόνο το «νέο». Και μετά τη συνάντησή τους μπορεί να υπήρχε στο τραπέζι της συζήτησης χαραγμένο: 89+91=LF.E (à Λαφαζανική Ενότητα).

Κι αυτός είναι ο πολλοστός κρίκος στην αλυσίδα που δείχνει πως όταν το Κόμμα κάνει κάποια εκτίμηση (πχ πως η Ανταρσυα θα εξελιχθεί στο νέο Σύριζα), μπορεί σε κάποιους να φαίνεται κάπως ακραία και τραβηγμένη αλλά δεν αργεί να επιβεβαιωθεί απ’ τις εξελίξεις, όσο προβλέψιμο κι αν είναι αυτό το σενάριο κι η κατάληξή του.

Με το καλό να μπουν τα παιδιά στη Βουλή και τους ευχόμαστε κι εις ανώτερα, γιατί όχι και σε μια κυβέρνηση (εργατική, αντικαπιταλιστική ή ό,τι άλλο). Ίσως στον επόμενο ανασχηματισμό, για να ανασχηματιστούν και τα επιχειρήματα για το 89’...

Βρε λες;

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Ποιος πέφτει;

Κάποτε τα δημοσιογραφικά κλισέ έκαναν λόγο για άτυπες προεκλογικές περιόδους διαρκείας, που παρέλυαν το κράτος, την οικονομία, τα άνω και κάτω άκρα, αλλά ευνοούσαν τα πολιτικά άκρα και την πόλωση. Η φετινή πραγματικότητα όμως τα ξεπερνά και τα καθιστά παρωχημένα, καθώς βρισκόμαστε σε εκλογές διαρκείας, κάτι σαν το συνέδριο (διαρκείας) του Σύριζα, που δεν έγινε. Κι εδώ είναι το γαμώτο της υπόθεσης, από αστικής άποψης και με γνώμονα πάντα το αστικό πατατάκι. Σκέψου πόσα στρέμματα πατάτας θα χρειάζονταν για να καλύψουν τις ανάγκες του καταναλωτικού κοινού, αν είχε προηγηθεί αυτό το συνέδριο, με ίντριγκες, δημοκρατικό ξεκατίνιασμα κι όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Άσε που δε θα χάναμε και την κορύφωση του φετινού Φεστιβάλ.

Αν μιλήσουμε με σοβαρούς όρους βέβαια, θα μπορούσα να σου πω σφε αναγνώστη, καλύτερα να ξεμπερδεύουμε μια ώρα αρχύτερα με όλα αυτά, για να γλιτώσει το κίνημα από τον εκλογικό ορίζοντα που σκεπάζει και καθορίζει τα πάντα. Έχω υπόψη μου όμως το νεκρό διάστημα, που ακολούθησε τις εκλογές του Γενάρη, όπου δεν κουνιόταν φύλλο (αν και οι ψευδαισθήσεις από την «πρώτη φορά αριστερά» δε θα είναι ασφαλώς τόσο ισχυρές πια). Αλλά και όλη την περίοδο συνολικά από τις διπλές εκλογές του 12’, όπου ενώ το ζητούμενο ήταν η πολιτικοποίηση των αγώνων κι η ανεβασμένη συνειδητοποίηση, αυτό μεταφράστηκε στρεβλά ως στόχος για μια κυβερνητική (εν)αλλαγή και υποταγή στην κάλπη, στην ελπίδα που έρχεται. Και όλα τα σφυριά βαρούσαν σε αυτή την κατεύθυνση.

Πλην Λακεδαιμονίων, βεβαίως. Ακόμα και αν δούμε τη δική μας δράση όμως ή τη συχνότητα των κειμένων της κε του μπλοκ πχ (για να μη βγάλω τον εαυτό μου έξω από αυτό το κάδρο), θα διακρίνουμε κάποια κατάλοιπα αυτής της λογικής, της εκλογοκεντρικής στάσης, του αυξημένου ενδιαφέροντος-κινητοποίησης στις προεκλογικές περιόδους. Αν και αυτό αρχίζει να ατονεί με τη συχνότητα που τείνουν να πάρουν. Είναι σαν το Μουντιάλ, που δεν μπορείς να περιμένεις κάθε τέσσερα χρόνια για να γίνει, αλλά αν γινόταν πιο συχνά, θα έχανε κάτι από τη μαγεία του και το ενδιαφέρον του.

Με αυτά τα δεδομένα, ας κάνουμε μια πρώτη, καθαρά πατατατικής φύσης, προσέγγιση στα εκλογικά δεδομένα, αν και ούτε η ημερομηνία των εκλογών δεν είναι δεδομένη, και τελικά το μόνο δεδομένο είναι πως όλα τα δεδομένα είναι ρευστά.

Ο Σύριζα μετεκλογικά χάιδευε το 45% στις δημοσκοπήσεις, γιατί ο κόσμος πάντα πάει με το νικητή (ακόμα και μετά τις εκλογές), ιδίως όταν νιώθει κύματα διαπραγματευτικής περηφάνιας να του φουσκώνουν τα στήθη –προτού σκάσουν σα φουσκωμένα μπαλόνια. Έκτοτε όμως έχουν μεσολαβήσει ένα συνέδριο και μια διάσπαση –εξ ου και η βιασύνη να γίνουν άμεσα οι εκλογές, πριν μεγαλώσει πολύ η φθορά.
Η ΝΔ στον αντίποδα, είχε βρεθεί δημοσκοπικά στα τάρταρα, αλλά ξεφορτώθηκε το βαρίδιο του Σαμαρά κι είναι ζήτημα αν μπορεί να τα πάει χειρότερα χωρίς αυτόν, ιδίως τώρα που έχουν ξεθωριάσει οι κυρίαρχες διαχωριστικές γραμμές του περασμένου διαστήματος κι η μνημονιακή ρετσινιά (όχι γιατί σταμάτησε να ψηφίζει μνημόνια, αλλά γιατί τώρα τα ψηφίζουν παρέα και με άλλους).
Θα ήταν ευχής έργο να καταποντιστεί ο νέος δικομματισμός σε αυτές τις εκλογές και να μην υπερβεί ξανά το 60%, αλλά υπάρχουν αρκετές ενδείξεις περί του αντιθέτου. Η απογοήτευση και η κούραση μπορεί να μεταφραστούν πρωτίστως σε αποχή και αδιαφορία: γιατί να ψηφίσω, αφού μνημόνιο θα βγει έτσι κι αλλιώς; Αυτό όμως δε θα επηρεάσει δραστικά το ποσοστό των δύο.

Το Ποτάμι μπορεί να αναδειχτεί συγκοινωνούν δοχείο με τη ΝΔ, στο υπό εκκόλαψη μέτωπο-φορέα που θα κληθεί να στεγάσει το «Μένουμε Ευρώπη». Αλλά κερδίζει επικοινωνιακά πόντους, γιατί είναι τηλεοπτικό κι άφθαρτο προϊόν. Να το δοκιμάσουμε κι αυτό βρε αδερφέ (τον άκουσαν να λέει το βράδυ που κατέληξε με δηλητηρίαση στο νοσοκομείο).
Κι από τους εναλλακτικούς φασίστες, στους αυθεντικούς. Που δύο χρόνια πριν, θα κάλπαζαν προς διψήφιο ποσοστό, με τέτοιες συνθήκες: έξαρση μεταναστευτικού θέματος, αντιμνημονιακό προσωπείο εναντίον όλων (πλην Λακεδαιμονίων και πάλι). Η σημερινή συγκυρία είναι προφανώς διαφορετική. Αλλά δε μου προκύπτει πως δε θα έχουν κάποια μικρή άνοδο.

Η Λα(φαζαν)ική Ενότητα είναι ο άγνωστος Χ αυτών των εκλογών. Ο εκλογικός αναλυτής Άναυδος εκτιμούσε πχ σε μια χαλαρή κουβέντα πως μπορεί να πάρει από 2 μέχρι 12%, αλλά κάτι κοντά στα δύο άκρα, παρά στις μεσαίες τιμές, δηλ ή του ύψους ή του βάθους. Προσωπικά θεωρώ πως θα μπει μάλλον εύκολα στη Βουλή, γιατί η υστερική ευρωλαγνεία των καναλιών θα αποβεί προς όφελός της σε τελική ανάλυση, όπως ευνοούσε το Σύριζα μέχρι πρότινος. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα συγκεντρώσει πολύ περισσότερο συγκριτικά με το μηδέν (γιατί συμμετέχει πρώτη φορά σε εκλογές) ή με το δεκαδικό μηδέν (κόμμα κάτι) της Ανταρσυα, που πιθανότατα θα καταλήξει, όλη ή το μεγαλύτερο μέρος της (σαν τη διαγραφή του χρέους ένα πράγμα) στην αγκαλιά και τα ψηφοδέλτια της ΛαΕ.

Για το Κόμμα, πιστεύω ότι αφού έδειξε αντοχή στη φάση ανόδου του νέου Πασοκ, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πέσει κάτω από το σύνηθες ποσοστό πε-χα (PH), 5,5% της τελευταίας φοράς. Ή μάλον δεν υπήρχε, μέχρι να εμφανιστεί το νέο ανάχωμα της ΛαΕ, που μπορεί να μας κόψει κάτι από την αναμενόμενη άνοδο. Κι είναι σημαντικό αν στο τέλος της εκλογικής βραδιάς, θα βρίσκονται πάνω ή κάτω από εμάς (αν και είναι πολύ νωρίς για να το εκτιμήσουμε).

Φαντάσου να μπει στη Βουλή και κανάς Λεβέντης (ζώα!), που δεν είναι πολύ λογικό, αλλά η τιβί είναι παντοδύναμη και όλα μπορεί να τα καταφέρει. Κάτι που θα εκτίναζε πολύ ψηλά τον πήχη της αυτοδυναμίας, καθιστώντας την πρακτικά αδύνατη. Εκτός κι αν καταποντιστούν τα ποσοστά των Ανελ (οπότε πάμε εκ των πραγμάτων σε νέο συγκυβερνητικό σχήμα συνεργασίας) και του Πασόκ, που το παλεύει με κάπως καλύτερους όρους, γιατί υπολογίζει να απορροφήσει το 2,5% του Κιδησο ή και τον ίδιο το ΓΑΠ (τώρα που δεν είναι μπροστά ο Βενιζέλος). Παρόλα αυτά είναι μια ιστορική ευκαιρία για τον ελληνικό λαό να κάνει ένα καλό και να το ρίξει στην κάλπη αντί για το γιαλό, αφήνοντας τα υπολείμματα του Πασοκ εκτός Βουλής, για να πεθάνουν μια και καλή (και να συνεχίσουν σαν κοπριά τη ζωή τους σε άλλους πολιτικούς οργανισμούς). Ας γίνει αυτό τουλάχιστον, αφού άλλα, μεγαλύτερα καλά δεν πρόκειται να έρθουν (ούτε και πρέπει να τα περιμένουμε) από τέτοιες, μη ενδιαφέρουσες διαδικασίες.


Προκύπτει όμως ένα πρόβλημα. Ακόμα κι αν εξαερωθούν Πασοκ και Ανελ (μαζί και το Κιδησο από τις εκλογές του Γενάρη), δε γίνεται να ανέβουν όλοι οι υπόλοιποι και να βγούνε νικητές των εκλογών, σαν τον «κυρίαρχο λαό». Κάποιος πρέπει να πέσει (εκτός από την κυβέρνηση, όπως το αναλύσαμε σε ένα πρόσφατο σημείωμα). Κι έχει αρχίσει το ψάξιμο, για... να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί...

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Πρώτη φορά Αγιέντε

Όπως θα έλεγε και το λαϊκό στρώμα (που δεν αξιώνεται να ενημερώσει το ανενεργό μπλοκ του και γράφει πλέον μόνο στο τουίτα), η συγκυρία επιβάλλει και προσφέρεται για ευρεία κατανάλωση πιτσών σε μεγαλοποσότητες, και μπόλικο αστικό πατατάκι, που αυτή τη χρονιά ειδικά μετά το ποπ δεν έχει στοπ. Αυτό πια δεν είναι απλό αστικό πατατάκι αλλά ολάκερο κίνημα της πατάτας, αστικής και καυτής, που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κρατήσει στα χέρια της για πολύ και σίγουρα όχι για μια τετραετία, όπως προβλέπεται από τις διαδικασίες.

Ποιες διαδικασίες δηλ, που το (εκλογικό) προτσές εκτυλίσσεται ταχύτατα κι ο προεκλογικός πυρετός ανεβαίνει χωρίς να έχει καν οριστεί πότε ακριβώς θα γίνουν οι εκλογές. Που αν ήταν στο χέρι του Τσίπρα, θα τις έκανε και μες στον Αύγουστο, που λέει ο λόγος, να ξεμπερδεύει, γιατί η υπερβολική εξάρτηση από τη δημοκρατία βλάπτει κι η «πρώτη φορά αριστερά» είναι αποφασισμένη να χτυπήσει όλα τα εξαρτησιακά πλέγματα, πχ από τους δανειστές. Ενώ αν ήταν στο χέρι της Ζωής, θα τηρούσε σχολαστικά τον κανονισμό (για τις διερευνητικές, τη διάλυση της Βουλής, ακόμα και για το συνέδριο του Σύριζα) και σε καμιά τριετία-τετραετία το πολύ, θα πηγαίναμε τελικά σε πρόωρες κι εσπευσμένες εκλογές. Τώρα γιατί το Σαρτζετάκη τον έλεγαν τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα για τη γραφικότητα και τη σχολαστικότητά του, ενώ με τη Ζωή παθαίνουν την πλάκα τους, αυτό προσωπικά με ξεπερνάει, σφε αναγνώστη.

Πάνος Ζάχαρης, από το Ποντίκι
Η βασική είδηση της χτεσινής μέρας πάντως ήταν η επίσημη συγκρότηση και τα βαφτίσια της Λα(φαζαν)ικής ενότητας. Που προέκυψε βασικά από μια διάσπαση, και χωρίς κανένα λαϊκό έρεισμα (εκτός και αν θεωρούμε τέτοιο τους δέκα διαδηλωτές του ΜΕΤΑ της 13ης Αυγούστου ή τους χίλιους του Πανελλήνιου, στην εκδήλωση της Ίσκρα) και μοιάζει με ανέκδοτο βγαλμένο κατευθείαν από κόμικς ή έστω από κόμικ-σανς, σαν τη γραμματοσειρά στην ανακοίνωση της ανεξαρτητοποίησής τους.

Η πλατφόρμα διάλεξε ένα όνομα που να υπενθυμίζει τη μακρινή της καταγωγή από το Κουκουέ, οι βαθιοί δεσμοί του οποίου με το λαό αποτυπώνονται κατά καιρούς σε μια σειρά ονόματα σχετικά με τον πολιτικό λόγο και τους προγραμματικούς του στόχους: λαϊκή εξουσία, λαϊκό μέτωπο, λαϊκή συμμαχία, λαϊκή συσπείρωση, λαϊκό στρώμα, κοκ. Παρόλα αυτά «λαϊκό κόμμα» είχε βαφτιστεί στο μεσοπόλεμο η παράταξη της (ντεμέκ λαϊκής) δεξιάς. Ενώ πιο πρόσφατα είχαμε το φαιοπράσινο λαϊκισμό της Αλλαγής του Πασόκ και το Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, που άνοιξε το δρόμο σε ρόλο λαγού για τους φασίστες της Χρυσής Αυγής.

Για να έρθει τώρα η Λα(φαζαν)ική Ενότητα να θυμίσει την πικρή αλήθεια της Unidad Popular (της Λαϊκής Ενότητας) του Αγιέντε στη Χιλή.
Αχ η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές, κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
Από στόμια βγαίνει η δύναμη κι όχι από τα στόματα.
Ή παραφρασμένο και προσαρμοσμένο στη συγκυρία
Από σαλπίσματα αγώνα βγαίνει η δύναμη κι όχι από καλπίσματα
Κι αυτή είναι η πολύτιμη, πικρή αλήθεια της Unidad Popular.

Ποιος την πήρε υπόψη του όμως, για να βγάλει διδάγματα; Τι κατάλαβε ο Λαφαζάνης από το παραμύθι της αριστερής διακυβέρνησης που θα έσκιζε τα μνημόνια και το δράκο της ΕΕ που δε μεταρρυθμίζεται τελικά, ώστε να βγάζει κολόνια αντί για φωτιές από τα ρουθούνια του (για να μην πάμε πολύ μακριά, το 73’ στη Χιλή); Κι από πού κι ως πού μπορεί να σταθεί στο ίδιο ύψος με τον ηρωικό ιδεαλιστή Αγιέντε, όπως τον είχε χαρακτηρίσει σε ένα Φεστιβάλ η Αλέκα (α-αχ! πάει το Φεστιβάλ), που υπερασπίστηκε με το όπλο στο χέρι την κυβέρνησή του από τη δικτατορία του Πινοσέτ και θυσίασε τη ζωή του;

Ο Λαφαζάνης δεν κατάφερε δυστυχώς να μας χαρίσει ούτε καν μια διασκεδαστική διάσπαση στο Σύριζα κι ένα ακόμα σεμινάριο, αλά 91’, για το πώς να χάσετε μέσα από τα χέρια σας το κόμμα και τους συσχετισμούς. Αλλά θα μας αποζημιώσει με παρασκηνιακές ζυμώσεις και ωραίες, συντροφικές στιγμές στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων, για τη μοιρασιά των θέσεων (οι περισσότερες συμμετοχές έκλεισαν χτες, εκτός από τη Ζωή που δεν μπορεί να στοιχηθεί με την πλέμπα και ίσως ανακοινωθεί σήμερα, με τιμές αρχηγού κράτους). Φαντάσου να έρθει δηλ και το εξωκοινοβούλιο, σαν έτοιμο από καιρό για τη συνεργασία και τη μεγάλη έφοδο στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Οι διεργασίες είναι στο κόκκινο, όπως φαίνεται κι από αυτό το συλλογικό κείμενο που ανέβηκε χτες στο διαδίκτυο. Πλέον δε μιλάμε για το Μαρς ή για ένα κομμάτι της Ανταρσυα, γενικά και αόριστα, αλλά για το ίδιο το Ναρ –ως η μεγαλύτερη και πάλαι ποτέ «σοβαρή συνιστώσα» της. Να δεις τι σου ‘χω για μετά…

Και τι έχουμε να ακούσουμε. Μοναδικές ατάκες, όπως στη χτεσινή συνέντευξη τύπου του Λαφάζα, όπου είπε πως μπορούμε να πετύχουμε τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους (και όχι του συνόλου βεβαίως-βεβαίως) αν το πιστέψουμε (κι αν προσευχηθούμε μπορώ να σου πω). Ή σαν αυτή του Αλαβάνου σε μια πρόσφατη τηλεοπτική του εμφάνιση στο Σκάι, όπου εκφράζει την αγάπη του για το ευρωπαϊκό εγχείρημα (δηλ την ΕΕ) από την πείρα του ως ευρωβουλευτής! (Δείτε το πολύ εύγλωττο απόσπασμα τη συνέντευξης σε αυτό το σύνδεσμο, περίπου στο 14.20. Και έχει και άλλα μαργαριτάρια, πχ για το ρόλο της ιδιωτικής οικονομίας, κτλ).
Αγαπώ την ΕΕ, αγαπώ αυτόν τον άνδρα. Να δεις τι σου έχω για μετά…

Το αυτό, με την παραπάνω λεζάντα
Αντί επιλόγου, μια μικρή υποσημείωση από την πλευρά μου. Το νέο ανάχωμα που στήθηκε δεν είναι ένα παιχνίδι για να περνάει ευχάριστα η ώρα μας και ο φοιτητάμπουρας συνδικαλιστής που επιβιώνει μέσα μας, αλλά ο κίνδυνος της παγίδας που πρέπει να αποφευχθεί. Κι αυτό, όπως δείχνει άλλωστε κι η πρόσφατη πείρα, δεν περνάει πρωτίστως μέσα απ’ την ποσότητα (κειμένων, σχολίων, διαδικτυακών σημειώσεων-ατακών, κτλ) αλλά από την ποιότητα και την ευστοχία των επιχειρημάτων, τον πειστικό και ουσιαστικό, ζωντανό λόγο.

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Πέφτει…

Κι ενώ ακούμε την πολεμόχαρη ιαχή του ξυλοκόπου να φωνάζει «πέφτει-ει-ει-ει…» για μία ακόμα κυβέρνηση και να μας προειδοποιεί να προσέχουμε μη μας πλακώσει, σαν τις αυταπάτες μας, με την πτώση της…
…ο λεπιδοφόρος απολογισμός της τελευταίας εξαετίας δείχνει πως οδεύουμε για το τέταρτο ή πέμπτο διαφορετικό κυβερνητικό σχήμα (χάνει κανείς τον μέτρημα με όσα έχουν γίνει) που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση του τόπου, για να μας αφήσει στον τόπο. Μένουμε Ελλάδα.

Καραμανλής στα τελειώματα, ΓΑΠ, Παπαδήμος που εγκαινίασε την εποχή των (παγετώνων και των) συγκυβερνήσεων, Σαμαράς (με Δημαρ και χωρίς), Σανελ (χωρίς Κοκό κι από τηγανίτα τίποτα) με Λαφαζάνη και χωρίς. Και τώρα… Κι αν βάλεις μέσα και τις υπηρεσιακές, με τον κάθε Πικραμμένο, μεγαλώνει κι άλλο ο λογαριασμός. Μονάχα το ελικόπτερο (και ο Μέσι, άντε και ο Τσε Γκεβάρα) μας λείπει για να γίνουμε Αργεντινή). Το οποίο παραλίγο να μάζευε και τους βουλευτές της ΚΟΕ, σε μια εκδίκηση της ιστορίας (ΟΥΣΤ!). Τη γλίτωσαν όμως στο παραπέντε και μπορούν τώρα να ξαναφέρουν εκείνα τα καλτ πλακάτ-αφίσες: βουλευτές του Πασόκ (δηλ του Σύριζα) ψηφίστε όχι.

Αλλά κι αυτό δεν είναι σίγουρο ότι χρειάζεται. Γιατί την τελευταία φορά δε χρειάστηκε καν να κατέβει στο δρόμο το κίνημα, για να ρίξει κι αυτή τη μνημονιακή κυβέρνηση (για την ακρίβεια κινητοποιήθηκαν πιο πολλά άτομα για υπογραφές υποστήριξης του νέου πολιτικού χώρου που θα στεγάσει πολιτικά το «όχι», παρά για τη συγκέντρωση). Το έκανε απουσιάζοντας, από το σπίτι του, από τη σκηνή του, το πληκτρολόγιό του. Από εκεί να καταλάβεις πόση δύναμη έχει αποκτήσει και γιατί πετάει από νίκη σε νίκη, μέχρι το τέλος. Και δεν το ξέρεις πριν το τέλος πως μοιάζει η (κινηματική) σιωπή με αγάπη μεγάλη;
Αγάπη ρε μ… (μνημόνια) Για την κυβέρνηση, το νέο ανάχωμα, το Ανάχωμα Τούμπας, την Προοδευτική Τούμπας, για την κυβερνητική κωλοτούμπα και τις αυταπάτες που καλλιεργήσαμε και τώρα τις βλέπουμε σαν παιδιά μας, που δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε. Είδες όμως πόσο σκληρό είναι το μνημόνιο για τους αγρότες και τους μικροκαλλιεργητές; Ας γυρίσουμε πλευρό και πλατφόρμα.

Το επόμενο επιχορηγούμενο φρούτο θα είναι η έξοδος από την ευρωζώνη κι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Για να της δώσουμε όμως μια διεθνιστική νότα, μπορούμε να συγκροτήσουμε το μέτωπο του ευρωπαϊκού νότου, που θα δώσει λύση στο πρόβλημα της απομόνωσης, αλλά και νέα ευφάνταστα λογοπαίγνια που θα πλαισιώσουν το Grexit, όπως πχ το UscITAlia ή το Es(p)alida (που δεν είναι όμως πολύ εμπνευσμένο και πρέπει να ξαναδουλευτεί).

Με το Όχι, στο δρόμο που χάραξε ο Καζάκης (όταν συνεργάστηκε με τον Παπαθεμελή) ή ακόμα καλύτερα μαζί με αυτόν.  Και πάνω απ’ όλα με εκλογικές, δημοκρατικές διαδικασίες (χωρίς κοινωνική αναταραχή, που έλεγε και η Ράνια Τζήμα) κι εκλογικού χαρακτήρα συνεργασίες, που τώρα πια δεν κρίνονται μια φορά στα τέσσερα χρόνια, αλλά πολύ πιο συχνά. Είναι ήδη η τρίτη φορά μες στο 15’ που οδηγούμαστε σε κάλπες. Άσε που έχεις και μια αγωνία τι θα βγει η ψήφος σου, όπως λέγαμε και στο χτεσινό σημείωμα. Ψηφίζεις όχι και σου βγαίνει ναι σε όλα, ψηφίζεις αντιμνημονιακά και σου βγαίνει τρίτο μνημόνιο. Αμεσοδημοκρατία ρε μ… (μνημόνια).

Ο πραγματικός απολογισμός αυτής της περιόδου βέβαια δείχνει την κούραση-απογοήτευση και το συμβιβασμό του κόσμου, που μπορεί να σφραγίσει το τέλος του «ένδοξου αντιμνημονιακού ξεσηκωμού» του με την ψήφο του και την ανάδειξη (παλιό- και νέο-)μνημονιακών δυνάμεων στις επικείμενες εκλογές. Όχι γιατί είναι πλαστός ο διαχωρισμός μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αλλά γιατί είναι κάλπικη (και με ήτα) η γραμμή που έμπαινε μεταξύ των αστικών δυνάμεων (και εξακολουθεί να μπαίνει, κρατώντας έξω από το κάδρο της ευθύνης τον «αριστερό» Λαφαζάνη).

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα τα μνημόνια μένουν. Και το ζητούμενο είναι μετά από πόσες πανομοιότυπες εκλογικές διαδικασίες, θα βγάλει πολιτικά συμπεράσματα ο κοιμώμενος γίγαντας-λαός για την αξία της λαϊκής ετυμηγορίας στο αστικό πλαίσιο και για το πού βρίσκεται πραγματική η αληθινή του δύναμη. Όπως λέει και μια σφισσα, δεν μπορώ άλλη αστική δημοκρατία, μπούχτισα!

Ας κλείσουμε με ένα πιο θεωρητικό συμπέρασμα. Η επαναστατική κατάσταση μπορεί να εμφανίζεται αντικειμενικά κι ανεξάρτητα από τη θέλησή μας, αλλά δεν είναι εντελώς άσχετη από τη δράση μας, και δεν εννοώ μόνο ως προς την αξιοποίησή της. Η πολιτική κρίση των κορυφών δε θα μετατραπεί ποτέ σε επαναστατική, όσο μπορούν να την ξεπερνάνε εις βάρος του λαϊκού παράγοντα, καλύπτοντας το δικό του κενό. Όσο σωστό είναι πως δεν αρκεί να μη θέλουν οι από κάτω, αλλά να μην μπορούν ταυτόχρονα και οι από πάνω, ισχύει και το αντίστροφο, σε μια πλήρη διαλεκτική σύνδεση των δύο πόλων. Όσο οι από κάτω δεν αντιδρούν, οι από πάνω πάντα θα μπορούν.

Ξύπνα λαέ κι όλοι οι λαοί μετά Σου.

(Και το «λαέ», δεν έχει καμία σχέση με το νέο μόρφωμα).

Τις πιο όμορφες μέρες μας

Αυτή τη φορά ο (παραιτημένος) πρωθυπουργός άφησε το Λένιν στην ησυχία του. Οι ασυναρτησίες του διαγγέλματος για πιο φιλικό και αποτελεσματικό κράτος (για ποιον;) δεν μπορεί να είναι από το «κράτος κι επανάσταση» του Βλαδίμηρου. Εκτός κι αν άνοιξε καμιά σελίδα στην τύχη, και έπεσε σε κάποιο παράθεμα με λόγια του Κάουτσκι, που τον περιλαβαίνει ο Λένιν σε μερικά κεφάλαια.

Αυτή τη φορά ο Τσίπρας είπε να εκφυλίσει τους στίχους του Χικμέτ, όπως τόσες άλλες λέξεις στα χείλη της εξουσίας, όπως πχ η (πρώτη φορά) Αριστερά. Να πιαστεί από τους στίχους του, για να τους ξεριζώσει από μέσα μας, να τους αφήσει ξεκρέμαστους και αδειανούς, χωρίς χυμούς και ουσία.

Αλλά τις πιο ξεφτιλισμένες ατάκες δεν τις έχουμε ακούσει ακόμα απ’ τους κυβερνώντες. Ο πάτος του βαρελιού απέχει ακόμα. Τα πιο βάρβαρα μνημόνια δεν τα έχουνε ψηφίσει. Τις πιο «αριστερές» ιδιωτικοποιήσεις τις κράτησαν για τη μετεκλογική περίοδο. Τα πιο μεγάλα ψέματα τα έχουν κρατήσει για αργότερα. Και τον πιο μεγάλο (κυβερνητικό) συνασπισμό τον έχουν κρατήσει για εφεδρεία. Οι χειρότερες Πασοκιές επιβιώνουν και ζουν ανάμεσά μας, χωρίς και μετά το Πασόκ.

Κι από την άλλη, τα πιο ωραία διαγγέλματα, για τη γη, την ειρήνη, την εργατική εξουσία, δεν τα έχουμε ακούσει (τα αυτοκρατορικά του Σαρτζετάκη απ’ τη δεκαετία με τις βάτες παίζουν εκτός συναγωνισμού). Οι πιο ωραίες εκλογές δε θα είναι για το κοινοβούλιο, αλλά σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, για να αναδείξουμε τους αντιπροσώπους μας σε λαογέννητους θεσμούς, που θα ελέγχονται και θα ανακαλούνται ανά πάσα στιγμή. Και ο πιο ωραίος γύρος, ο τρίτος, δε θα είναι εκλογικός. Αρκεί βέβαια να κάψουμε τις πιο μεγάλες αυταπάτες μας και να μην τις αφήσουμε να αναβιώσουν με καινούρια μορφή και να μας ξεγελάσουν. Οι πιο ωραίες μέρες μας δε βασίζονται σε κάλπηκες ελπίδες και άνωθεν σωτήρες, αλλά σε εμάς τους ίδιους και στις δυνάμεις μας.

Πάνος Ζάχαρης από το Ποντίκι
Τόσες κάλπες μαζεμένες από το 89-90’ είχαμε να δούμε. Λες να δούμε στο καπάκι και καμιά καλή οικουμενική, για να φτάσουμε απ’ τον ενιαίο Συνασπισμό, μέσω Σύριζα, στο μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό της εποχής μας και να κλείσει ο κύκλος; Και μαζί του να κλείσει ο κύκλος της εκλογικής ελπίδας, που πρόλαβε κι έγινε απελπισία (κόλλησε στην κίνηση, ξεθώριασε και τελικά δεν έφτασε ποτέ, παρά μόνο για τα μονοπώλια, που κάνουν χρυσές δουλειές). Και ποιος ξέρει αν προλαβαίνουμε κι άλλες κάλπες, μες στο τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς;


Και μετά; Καινούρια κυβέρνηση, νέες αυταπάτες, παλιές αυταπάτες με νέο μανδύα και η ίδια παλιά θανάσιμη βαρεμάρα, μέχρι να έρθει το Grexit να τη σπάσει και ο επόμενος εκλογικός γύρος. Η ελπίδα σου όμως είναι πολύ σημαντική για να την εναποθέσεις στο εκάστοτε νέο Πασόκ. Ούτε (Λαφαζανικό) Εαμ ούτε και ΛΑ(φαζανική) Ε(νότητα), πάρε την κατάσταση στα χέρια σου λαέ.
Αν και τα κανάλια έχουν ήδη βρει την αγαπημένη τους ερώτηση, που θα αντικαταστήσει την καραμέλα περί συνεργασίας με το Σύριζα:
-Γιατί δε συνεργάζεστε με την πλατφόρμα του Λαφαζάνη;

Πάνος Ζάχαρης από το Ποντίκι
Κι ένα μικρό απόσπασμα από ένα κείμενο στο Ατέχνως

Μια ετεροδημότισσα συντρόφισσα μου έλεγε στο τηλέφωνο πως δεν αντέχει κι άλλη γιορτή της δημοκρατίας, κι οι αντοχές της δεν έχουν να κάνουν μόνο με το οικονομικό και τα κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητα έξοδα για το εκλογικό ταξίδι. Πόση ακόμα (τέτοια) δημοκρατία θα αντέξει στις πλάτες του ο λαός; Πόσες ακόμα κάλπες χρειάζονται για να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για την αξία αυτών των διαδικασιών και της λαϊκής ετυμηγορίας, στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας; Ψήφισε αντιμνημονιακά και του βγήκε τρίτο μνημόνιο. Ψήφισε «πρώτη φορά Αριστερά» και του βγήκε μια καραμπινάτη δεξιά που εφαρμόζει όσα ούτε η παραδοσιακή Δεξιά δε θα τολμούσε να φέρει. Ψήφισε «όχι» στο δημοψήφισμα και το είδε να μετατρέπεται σε «Ναι σε όλα» προτού αλέκτωρ λαλήσει τρις.
Τι άλλο χρειάζεται για να διδαχτεί από την πείρα του;


Μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο ακολουθώντας το σύνδεσμο.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Ο μελισσοκόμος

Η προλεταριακή δημοκρατία είναι χίλιες φορές πιο δημοκρατική από οποιαδήποτε αστική δημοκρατία· η σοβιετική εξουσία είναι πιο δημοκρατική από τη δημοκρατικότερη αστική δημοκρατία.

Β.Ι. Λένιν

Η αράχνη κάνει δουλειές που μοιάζουν με αυτές που κάνει ο υφαντής και η μέλισσα με το κτίσιμο των κυττάρων της κερήθρας της· ντροπιάζει καμπόσους ανθρώπους-αρχιτέκτονες. Αυτό όμως που ξεχωρίζει από τα πριν το χειρότερο αρχιτέκτονα από την καλύτερη μέλισσα είναι ότι έχει κιόλας φτιάξει το κύτταρο στο κεφάλι του, προτού το φτιάξει στο κερί.

Κ. Μαρξ

Στο μυαλό πολλών αντισοβιετικών αριστερών (που είναι αντίφαση εν τοις όροις και θα μπορούσε να σταματήσει αυτομάτως εκεί η συζήτηση για την όποια σοβαρότητα της επιχειρηματολογίας τους), η Σοβιετική Ένωση ήταν μία από τις χειρότερες πιθανές εκδοχές της ΔτΠ (δικτατορίας του προλεταριάτου), που κατέληξε να τη δυσφημεί. Αν και το πρόβλημά τους τελικά δεν ήταν η δυσφήμησή της, αλλά αυτή καθαυτή η έννοια, που σύντομα την απέρριψαν και την αποκήρυξαν. Κι ας τον Κάρολο να λέει πως η δική του ουσιαστική συμβολή δεν έγκειται προφανώς στην ανακάλυψη της ταξικής πάλης (που κι αυτή κρίνεται ντεμοντέ και περαιωμένη πλέον) αλλά στην υπόδειξη ότι υπόκειται σε συγκεκριμένους νόμους που την κινούν και πως οδηγεί αναγκαστικά στη δικτατορία του προλεταριάτου. Για κάτι τέτοιους πολιτικούς οπαδούς του εξάλλου είχε δηλώσει πως ο ίδιος δεν είναι μαρξιστής.

Αυτό που ξεχνάνε βολικά όμως είναι η προφητική σημείωση του Βλαδίμηρου. Ότι δηλ ακόμα και η χειρότερη ΔτΠ είναι από ταξική άποψη χίλιες φορές πιο δημοκρατική στην ουσία της απ’ την πιο εκλεπτυσμένη και μετριοπαθή δυτική δημοκρατία, γιατί εκφράζει την κυριαρχία των εκμεταλλευόμενων τάξεων επί μιας χούφτας εκμεταλλευτών, ενώ στην αστική δημοκρατία συμβαίνει το ακριβώς αντίστροφο. Κι επίσης γιατί ο κεντρικός σχεδιασμός, η σχεδιασμένη, συνειδητή οργάνωση της παραγωγής και της οικονομίας είναι ένα τεράστιο βήμα, με όλες τις αδυναμίες κατά την εφαρμογή του, σε σχέση με την άναρχη καπιταλιστική παραγωγή, που λειτουργεί με βάση το κέρδος κι όχι τις ανάγκες, ακόμα και στην πιο αποτελεσματική κι εκλεπτυσμένη εκδοχή της.

Η «ταξική» διάρθρωση της «κοινωνίας» των μελισσών δίνει θεωρητικά ένα επιχείρημα σε όσους υποστηρίζουν τη διατήρηση των ταξικών διακρίσεων, ως της φυσικής τάξης πραγμάτων στην ανθρώπινη κοινωνία. Αλλά το μόνο που αποδεικνύει η χοντροκομμένη αυτή φυσικοποίηση είναι πως επιθυμούν να κρατήσουν το ανθρώπινο είδος στην κατάσταση του ζώου, και σε επίπεδα (καπιταλιστικής) ζούγκλας, όπου κάθε άνθρωπος απέναντι στον άλλο είναι λύκος, δηλ εχθρός. Ενώ το παράδειγμα του βασιλικού πολτού, που ονομάζεται έτσι γιατί προορίζεται για τη βασίλισσα, αν και έχει κατασκευαστεί από τον κόπο των εργατριών μελισσών, παραπέμπει συνειρμικά στην απόσπαση υπεραξίας της εργατικής δύναμης και στην ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη για τους ευεργέτες επιχειρηματίες, που προσφέρουν δουλειές και τον πολτό τους στην κοινωνία, ενώ στην πραγματικότητα δε θα μπορούσε να γυρίσει ούτε γρανάζι στις επιχειρήσεις τους, χωρίς την εκμετάλλευση (και ενίοτε την πολτοποίηση που βαφτίζεται «εργατικό ατύχημα») των εργατών τους.

Όλα αυτά γράφονται με αφορμή μια πρόσφατη έξοδο και τις μέλισσες που εμφανίζονται στην ταινία Mr Holmes (καμία σχέση με το μελισσοκόμο του Αγγελόπουλου), τον τελευταίο κρίκο στην αλυσιδωτή μανία Σερλοκχολμίτιδας που έχει καταλάβει το τελευταίο διάστημα τους Άγγλους, αλλά δε νομίζω πως έχει πολλά να πει σε κάποιον που δεν είναι οπαδός του είδους ή του συγκεκριμένου ήρωα.


Αν πάντως βρεθείτε στο θερινό Σινε-Θησείο, για αυτήν ή για κάποια άλλη ταινία, φροντίστε να πάτε λίγο πιο νωρίς, γιατί θα πετύχετε πολύ μεγάλη ουρά, και να πιάσετε θέση στη δεξιά πλευρά, για να βλέπετε, εκτός από την οθόνη, και τη φωτισμένη Ακρόπολη. Μη σας πιάσει ο συναισθηματισμός με τις γεωγραφικές έννοιες αριστερά-δεξιά, και χάσετε τη θέα. Εξάλλου είναι ζήτημα (κι είναι πολύ σχετικό) από ποια σκοπιά (ταξική και γεωγραφική) το βλέπεις. Οι βουλευτές του Κόμματος κάθονται πχ στα δεξιά έδρανα της Βουλής, αλλά αριστερά όπως τους δείχνει το γενικό πλάνο. Ενώ η «πρώτη φορά Αριστερά» μπαίνοντας στην Κυβέρνηση, έγινε καραμπινάτη Δεξιά και περνάει νομοσχέδια που καμία παραδοσιακή Δεξιά δε θα μπορούσε να περάσει στη χώρα μας.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Εγώ το λέω στο σκύλο μου…

…(που υπακούει πιστά στα αφεντικά του)
κι εκείνος στην πολιτική ουρά του, που όλο λέει να φύγει κι όλο μένει κι ακολουθεί πιστά τα βήματά του.

Το σύγχρονο (μικρο)αστικό πολιτικό σύστημα ανακυκλώνεται συνεχώς, μοιάζοντας πολλές φορές με το σκύλο που κάνει κύκλους κυνηγώντας την ουρά του. Κάτι που έχει ως άμεση συνέπεια να γίνεται ο ένας ουρά του άλλου και τούμπαλιν.

Ο Σύριζα κατηγορεί από σύστημα τους προηγούμενους, που ήταν χειρότεροι, αλλά αυτά που κάνει τώρα, τα διάφορα μικρά «πραξικοπηματάκια» με το «άνοιξε-κλείσε» της βουλής και την ψήφιση του μνημονίου μες στο 15αύγουστο, δε θα τολμούσαν να τα κάνουν ούτε οι προηγούμενοι. Ή μάλλον, αν τα έκαναν οι προηγούμενοι, ο Σύριζα θα ήταν στα κάγκελα διαμαρτυρόμενος. Και το χειρότερο για τα στελέχη του είναι πως τα γραπτά μένουν κι έχουνε μείνει ως μαρτυρίες τα κελαηδίσματά τους στο τουίτερ, από αντίστοιχες παλιότερες περιπτώσεις. Πχ για τις ιδιωτικοποιήσεις που τις περνάνε από τα θερινά τμήματα της Βουλής. Εδώ οι καλές, αριστερές ιδιωτικοποιήσεις…

Ο Λαφαζάνης νίπτει τας χείρας του για την μέχρι τώρα πορεία του Σύριζα και παρουσιάζεται ως το εξαγνισμένο θείο βρέφος (όχι ο Λαλιώτης) που θα μας φέρει τη ρήξη, τη δραχμή, την έφοδο στους ουρανούς και το βασίλειο της ελευθερίας (ενάντια σε αυτό της αναγκαιότητας). Την ίδια στιγμή που το αριστερό ρεύμα δεν μπορεί να ολοκληρώσει καν τη ρήξη με το Σύριζα, κάποιοι πιστεύουν (;) και καλλιεργούν αυταπάτες πως θα φέρει τη ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κούνια που μας κούναγε.
Είναι αντεστραμμένο σαν εκείνο το ανέκδοτο που έλεγαν παλιά για τον Τσίπρα στο Σύριζα. Εδώ δεν μπορεί να διαγράψει την αντιπολίτευση και περιμένουμε να διαγράψει το χρέος… Για να το θέσουμε με διαφορετικούς όρους, το Συριζέξιτ για το Λαφαζάνη μπορεί να είναι αναπόφευκτο. Το θέμα είναι όμως, κατ’ αντιστοιχία του Γκρέξιτ, αν θα του το επιβάλλουν ή αν θα το επιλέξει μόνος του. Αλλά τι νόημα έχει μια καπιταλιστική Ελλάδα με δραχμή και Λαφαζάνη και σε τι διαφέρει σε σχέση με πριν;

Και στο βάθος η Ανταρσυα. Που μπορεί να μην πέτυχε σε κανένα σημείο της πολιτικής διαδρομής της ουσιαστική ενότητα στη βάση της, πέρα από τις εκλογές, αλλά τώρα ετοιμάζεται για τη μεγάλη ενότητα (κάτι σα μεγάλος συνασπισμός αλά εξωκοινοβούλιο) και την έφοδο στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Κι ήδη κάποιοι έχουν ξεκινήσει την κουβέντα από τώρα (όχι στα όργανα, αλλά με κείμενα στο διαδίκτυο, βεβαίως-βεβαίως), πριν καν οριστικοποιηθεί η ρήξη του Λαφαζάνη με το Σύριζα. Το οποίο μου θυμίζει την ατάκα μιας σφισσας σε μια φίλη της (η κοπελιά θα μπορούσε κάλλιστα να ‘ναι κοπέλι, το φύλο είναι αδιάφορο): περίμενε τουλάχιστον να στο ζητήσουν…

Την ίδια στιγμή η Ραχήλ τσιτάρει Κροπότκιν (αφού τελείωσε με τα άπαντα του Λένιν). Ενώ από το κλείσιμο της Βουλής συνάγεται πως οι εκλογές μπορεί να πάνε τελικά τον Οκτώβρη, οπότε ίσως και να τη γλιτώσει το Φεστιβάλ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και τις άλλες μεγάλες πόλεις. Φαντάζεσαι δηλ μια χρονιά με δύο εκλογικές αναμετρήσεις αλλά χωρίς Φεστιβάλ, τι οικονομική αιμορραγία είναι;


Και γιατί δεν τις κάνει τώρα τις εκλογές, αφού το συμφέρει, να μην προλάβει να αναδιοργανωθεί ο Λαφαζάνης στα αριστερά του, και βασικά να μην καταλάβει στο πετσί του ο κόσμος τι μέτρα έχουνε περάσει; Μια βασική ερμηνεία λέει πως όσο περισσότερο φθαρεί, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να μην πιάσει αυτοδυναμία και να αναγκαστεί να κάνει κυβέρνηση συνεργασίας, όχι με τους Ανελ αυτή τη φορά, αλλά με ακόμα πιο ευθυγραμμισμένους εταίρους, όπως το Ποτάμι, για να ελέγχουν πλήρως οι δανειστές τις κινήσεις του. Λες και τώρα είναι ανεξέλεγκτος. Φαντάσου δηλ όταν τον ελέγξουν, τι άλλο έχουμε να δούμε…

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

Κι εσύ να λείπεις

Προτού καταλήξει, για τη σημειολογία του πράγματος, σε ένα ροζ κτίριο στην Εγνατία, ιδιοκτησίας Αγίου Όρους (!), η ηρωική σχολή Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του ΑΠΘ πέρασε ένα μικρό μεσοδιάστημα ως φιλοξενούμενη στα αμφιθέατρα της Θεολογικής (πάντα στο δρόμο του θεού). Όπου μπορεί να έπαιρνε τις πιο βάρβαρες μεσημεριανές ώρες που περίσσευαν (αν και τίποτα δεν είναι πιο βάρβαρο, για το μέσο φοιτητή, από ένα πρωινό ξύπνημα), τουλάχιστον όμως δεν υπήρχε ο γαλατικός φόβος να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας, όπως στο ετοιμόρροπο Μανδαλίδειο στην παραλιακή, που είχε ωστόσο μια βίνταζ εσάνς (πριν καν γίνει της μόδας ο όρος) και για αυτό άρεσε στους Πασπίτες μας, από άποψη λέει (είδες πόσο κουλ είναι να είσαι τρέντι), αν και βασικά μόνο για μάθημα δεν προσφερόταν. Γι’ αυτό σε ένα μάθημα αγγλικών, ο (ντεμέκ) «πιο παλιός» είχε πει το αμίμητο «its the colon», για να εξηγήσει στην καθηγήτρια πως μια κολόνα μας έκρυβε τον πίνακα.

Τα αμφιθέατρα στη θεολογική είχαν μια βασική είσοδο από το διάδρομο, όπου στοιχίζονταν διάφορα φοιτητικά τραπεζάκια, κι ανάμεσά τους των Ράσα-Εαακ, που διοργάνωναν –λέει- εκδρομή σε Ιράκ κι Αφγανιστάν, για να τρολάρουν τους Δαπίτες, αλλά χάθηκαν κάπως απότομα από το προσκήνιο –οπότε μπορεί όντως να έκαναν αυτή την εκδρομή. Αλλά αν αργούσες κι είχε μπει ο καθηγητής, υπήρχε και μια δεύτερη, υπερυψωμένη είσοδος από πίσω, με σκαλοπατάκια, για να μην περάσεις μπροστά από την έδρα και διακόψεις τη ροή του μαθήματος.

Θυμάμαι λοιπόν μια φορά που μπήκα αργοπορημένος σε ένα μάθημα και πριν προλάβουν να με αντιληφθούν οι άλλοι πίσω τους, ακούω την καθηγήτρια να ρωτάει αν ξέρει κανείς ποιος γνωστός φιλόσοφος είχε συνεργαστεί και διευθύνει την εφημερίδα του Ρήνου. Κι αφού δε σηκώθηκε κανένα χέρι, ακούγεται μια φωνή άνωθεν –όπως επέβαλλε κι η παρουσία μας στη θεολογική σχολή άλλωστε:
-Ο Μαρξ…
Κι όλοι γυρίζουν το κεφάλι να δουν ποιος μετέφερε το θείο λόγο.

Η καθηγήτρια που έκανε την ερώτηση ήταν μια μετέπειτα υποψήφια της Δημαρ και νυν μακαρίτισσα (σαν την ίδια τη Δημαρ δηλ) καλτ παρουσία. Τόσο Δημαρ, που μια φορά σε ένα άλλο μάθημα πήρε τα φοιτητικά, προεκλογικά φυλλάδια που είχαν πέσει στα χέρια της και με μια βαριά σημειολογική ανάλυση, που όμως δε συγκράτησα λεπτομερώς, αλά σχολή της Φρανκφούρτης και τα σχετικά, τα είχε βγάλει όλα σκάρτα, παλαιομοδίτικα, αντι-οικολογικά και δε συμμαζεύεται. Ενώ προφανώς το πρωτοποριακό και σύγχρονο είναι να βάζεις τον Μπέζο να μαδάει τη μαργαρίτα (μπορεί; δεν μπορεί… μπορεί!) ή τον κυρ-Φώτη με κόκκινη γραβάτα, για να διεγείρει το λαϊκό αίσθημα και το σακάκι στους ώμους να κρέμεται από το δείκτη του, για να μας δείξει πόσο λαϊκός είναι κι αυτός με τη σειρά του, να περπατάει στο δρόμο με το σύνθημα: «υπάρχει λύση». Ανάμεσα σε αυτά τα «σκάρτα» (με αντικειμενικά, πολιτικά κριτήρια, όχι αστεία) προεκλογικά υλικά είχε συμπεριλάβει βέβαια και της Πανσπουδαστικής. Που αν ήταν πχ εκείνη η άθλια αφίσα με το ζεϊμπέκικο του ΓΑΠ και το σύνθημα «this…? last year» από κάποια διαφήμιση της εποχής, ίσως να μην είχα πολλά να της πω. Αλλά δεν ήταν, είχα τι να της απαντήσω, και βασικά σε εκείνη την ηλικία, δεν αφήναμε ούτως ή άλλως να πέσει τίποτα κάτω.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά τις προάλλες, με αφορμή το βιολογικό θάνατο της καθηγήτριας (της Δανάης Χατζόγλου) και τον πολιτικό θάνατο του Κουβέλη, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του δεν κατάφερε να εξασφαλίσει το Προεδρικό Μέγαρο, ως οίκο πολιτικής ευγηρίας. Και βλέποντας τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, μπορεί να τραγουδάει από μέσα του: για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει… Τώρα που ο Σύριζα μοιάζει περισσότερο από ποτέ με Δημαρ κι οι θέσεις της δικαιώνονται στη ζωή. Τώρα που οι κόκκινες γραμμές ακούγονται σαν κακόγουστο αστείο από όλους και όχι μόνο στα δικά της χείλη (αν και μάλλον θα γελούσαμε, εφόσον δεν υποθηκεύονταν οι ζωές μας, με όλα αυτά). Τώρα που άνοιξε η ΕΡΤ, που του έδωσε αφορμή να αποδράσει από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, και τώρα θα τον φιλοξενούσε πρόθυμα στα πάνελ της. Τώρα που μπορεί να τη βγει ακόμα κι από τα αριστερά στο Σύριζα, για να γελάνε και οι πέτρες. Τώρα που υπογράφονται πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, όπως ακριβώς με του προηγούμενους, κι αυτός να μην είναι εκεί, στο προεδρικό μέγαρο, να βάζει φαρδιά-πλατιά τη δική του υπογραφή με ένα ακριβό στυλό πολυτελείας. Τώρα που το «ναι σε όλα» είναι «αριστερό» και απενοχοποιημένο, με τη Δημαρ να παίζει πρωτοπόρο ρόλο σε αυτό και να χαράζει το δρόμο. Τώρα πάνω στο καλύτερο… Κι εσύ να λείπεις


Και το χειρότερο είναι η επανάληψη της ιστορίας σα φάρσα. Γιατί αν ο Σύριζα είναι η κακέκτυπη επανάληψη της πράσινης (εν)αλλαγής του 81’, μια βασική διαφορά είναι ότι ο Ανδρέας σεβάστηκε τον πολιτικά τελειωμένο Μαύρο και τον έθεσε επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του Πασόκ, κι ας μην είχε ακριβώς ανάγκη από τις ψήφους της παλιάς Ένωσης Κέντρου, εφόσον τα σάρωνε όλα. Ενώ ο Αλέξης άφησε στην απέξω τον κυρ-Φώτη (που δε διαπραγματευόταν και από θέση ισχύος) να ταπεινωθεί πολιτικά με το δεκαδικό που πήρε στην αυτόνομη εκλογική του κάθοδο και να μείνει στα αζήτητα, μολονότι ο Σύριζα θα χρειαζόταν ακόμα και αυτή τη μισή μονάδα στο κυνήγι της δικής του κυβερνητικής αυτοδυναμίας. Υπολόγιζε όμως πως μάλλον θα έχανε από μια τέτοια συνεργασία, αριστερούς δυσαρεστημένους που δε θα το κατάπιναν (αν και έχουν φάει αμάσητα άλλα κι άλλα από τότε), παρά θα κέρδιζε. Κι αυτό ήταν το έσχατο σημείο της απαξίωσης για τη «χρήσιμη αριστερά», που έπαψε να είναι χρήσιμη για το σύστημα που υπηρετεί και μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας, το 81’…

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Δυο μέτρα και σταθμά

Αναδημοσίευση από Ατέχνως



-Δεν είναι κατάσταση αυτή ρε φίλε, έχει παραγίνει το κακό.
Έχουμε γεμίσει ξένους λαθρομετανάστες. Τι πάει να πει έχουνε πόλεμο; Γιατί δεν κάθονται να υπερασπιστούν την πατρίδα τους κι έρχονται όλοι εδώ σε εμάς; Γιατί φεύγουν στην πρώτη δυσκολία; Και να σου πω και κάτι; Τι πρόσφυγες μου λες; Επιλογή τους είναι να φύγουν. Δεν τους βλέπεις που έρχονται με κάτι κινητάρες, νέα μοντέλα κι ιστορίες; Άσε τώρα. Και να μη σ’ αφήνουν να απολαύσεις και τις διακοπές σου. Καταστρέφουν τον τουρισμό μας, τη βαριά βιομηχανία της χώρας…

-Α πήγατε διακοπές;

-Όχι ρε, πού να πάμε, τρελός είσαι; Μαζεύουμε κάτι λεφτά για έξω, γιατί δε βγαίνει άκρη εδώ, έτσι που κατάντησαν την Ελλαδίτσα μας, να μας παίρνουν κι οι ξένοι τις δουλειές. Λέμε να δοκιμάσουμε στο εξωτερικό, να ψάξουμε εκεί καμιά δουλειά και να ‘χουμε κάτι στην άκρη για τους πρώτους μήνες που θα ‘ναι δύσκολοι…

-…

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

Χάντρες και καθρεφτάκια

…για τους ψηφοφόρους της συγκυβέρνησης

Του Πάνου Ζάχαρη από το Ποντίκι
Καταρχάς, ο επικεφαλής του ταμείου για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, θα είναι ιθαγενής, σαν κι εσάς.

Μπαίνει τέλος στις επιλεκτικές μειώσεις μισθών και συντάξεων. Εφεξής θα τις απολαμβάνουν όλοι.
Όλοι; Όχι. Γιατί μια περήφανη εθνική αστική τάξη εξακολουθεί να αντιστέκεται και θα αντιστέκεται για πάντα στις περικοπές των φοροαπαλλαγών, του ζεστού κρατικούς χρήματος, κτλ.

Στο Γιούρογκρουπ πετύχαμε επικύρωση του μνημονίου και όχι απλά ένα πρόγραμμά-γέφυρα. Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέρφια.

Τα λεφτά από το δάνειο δε θα πάνε μόνο σε πανωτόκια και τοκοχρεολύσια αλλά και σε αναπτυξιακό πρόγραμμα. Δηλαδή στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και λοιπούς ευεργέτες επιχειρηματίες. Αλλά ευτυχώς ο λογαριασμός θα έρθει πάλι σε εμάς.

Η προσαρμογή θα είναι πιο ήπια και η βαζελίνη περισσότερη. Ο συμβιβασμός είναι προσωρινός, οι συνέπειές του μόνιμες και τα μνημόνια διαρκείας.

Θα κοπούν οι «άδικες» προσωρινές συντάξεις (και το όποιο κίνητρο έδιναν στη μητρότητα). Την ίδια στιγμή βέβαια θα ανέβει το γενικό ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης και θα τσακιστούν οι επικουρικές. Αλλά μην είστε μίζεροι και στέκεστε μόνο στην αρνητική πλευρά.

Θα φορολογηθούν κι οι βουλευτές, για να χρυσωθεί το χάπι. Θα έρθει κι ο νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες, τον έλεγχο του τηλεοπτικού τοπίου (όλως ξαφνικά τώρα), για να ξεκαρδιστούν οι καναλάρχες (που όλως ξαφνικά στηρίζουν την κυβέρνηση και χτυπάνε την αντιπολίτευσή της).

Δεν πανηγυρίζουμε για το μνημόνιο, αλλά έχει πολλά θετικά σημεία. Το 30%, ίσως και 70%, μπορεί και παραπάνω, γιατί είναι καλύτερο από τα προηγούμενα. Φαντάσου δηλ και να μην πανηγυρίζαμε...


Και μην ξεχνιόμαστε: Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Που είναι κοστολογημένο κι άμεσα υλοποιήσιμο, εκατό ημερών, σε ορίζοντα τετραετίας, δηλ ποτέ. Αλλά ο σοσιαλισμός είναι Δευτέρα Παρουσία.

Συμπληρωματικά προς τα παραπάνω το κείμενο "Στο μυαλό του Αλεξέι Λένιν" από το Ατέχνως.


Η μεγάλη αλλαγή της 25ης Γενάρη ήταν κοσμοϊστορικής σημασίας, εφάμιλλη του Κόκκινου Οχτώβρη και της εμβέλειάς του. Ο πάγος έσπασε, ο ευρωμονόδρομος χαράχτηκε. Κι ο αριστερός κυβερνητισμός είναι το ανώτατο στάδιο του κοινοβουλευτικόυ κρετινισμού.

Το ελληνικό παράδειγμα θα προκαλούσε ένα επαναστατικό φαινόμενο-ντόμινο με εκλογές και σε άλλες χώρες, μιας Ευρώπης που αλλάζει. Αλλά προς το παρόν η Ελλάδα απέμεινε μόνη της να οικοδομήσε τον αντινεοφιλελευθερισμό σε μία μόνο χώρα, με όχημα τη μη μνημονιακή ανάπτυξη. Όταν αλλάξουν οι εκλογικοί συσχετισμοί στην Ευρώπη, η επανάσταση θα επικρατήσει παγκόσμια.

Χρειαζόμαστε περισσότερο κράτος, για να καταργηθεί το κράτος και περισσότερα μνημόνια για να σκίσουμε τα μνημόνια. Αυτή είναι η πεμπτουσία της διαλεκτικής, αλλά δεν το καταλαβαίνουν κάτι σχολαστικοί σαν το Λαφαζάνη και τον Μπουχάριν.

Κάνουμε ένα βήμα μπρος (δύο βήματα πίσω) για να βγούμε από το λάκκο των λεόντων. Αλλά με το τελευταίο δεν εννοώ την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως την έλεγε στον καιρό της η ΕΔΑ, που όμως δεν ακολουθούσε λενινιστική τακτική και κατέληξε να γίνει ουρά της Ένωσης Κέντρου.

Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι είτε αντιδραστικές είτε απραγματοποίητες. Αλλά εμείς είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκοντας το αδύνατο, όπως έλεγε κι ο μεγάλος Τσε.

Οι συμβιβασμοί είναι απαραίτητοι κι αναγκαίοι, όπως εξηγείται αναλυτικά στην μπροσούρα για τον Αριστερισμό, παιδική ασθένεια του κομμουνισμού. Η μνημονιακή συμφωνία στην οποία καταλήξαμε ήταν κάτι ανάλογο με αυτήν του Μπρεστ-Λιτόφσκ, που είχαν υπογράψει οι μπολσεβίκοι. Αυτοί είχαν διαγράψει βέβαια το δημόσιο χρέος κι είχαν βγάλει στο ενδιάμεσο το διάταγμα για τη γη και για την ειρήνη. Αλλά είναι αντιδιαλεκτικό να παίρνουμε τοις μετρητοίς έναν ιστορικό παραλληλισμό. Εμείς εξάλλου τρέμουμε και μόνο στο άκουσμα της λέξης «εμφύλιος πόλεμος».

Οι υποχωρήσεις που κάνουμε είναι προσωρινές (τα μνημόνια θα είναι μόνιμα). Όπως εξάλλου και στην περίοδο της ΝΕΠ. Η οποία είχε γίνει βέβαια για να ανασάνει η ύπαιθρος και οι αγρότες, στους οποίους εμείς δίνουμε τη χαριστική βολή. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Μην αφήνεις ποτέ μικρές λεπτομέρειες να σου χαλάνε έναν ωραίο ιστορικό παραλληλισμό.

Η βασική αντίθεση στη σύγχρονη αστική κοινωνία είναι ανάμεσα στις τράπεζες και το νεοφιλελευθερισμό από τη μια και στην κοινωνική αλληλεγγύη και την ισότητα από την άλλη. Η κυβέρνησή μας είναι με τους δεύτερους, αλλά βοηθάει τις πρώτες να ανακεφαλαιωθούν, για να έχει ενδιαφέρον η σύγκρουση.

Οι κλασικοί μας διδάσκουν πως κυβέρνηση κι εξουσία δεν ταυτίζονται. Η δική μας διακυβέρνηση είναι κάτι σαν την ισορροπία της δυαδικής εξουσίας. Ας μην τα περιμένουμε όλα λοιπόν από την κυβέρνηση. Δεν πρέπει να κάνει επιτέλους κάτι και το λαϊκό κίνημα; Εμείς θα τα κάνουμε όλα;

Υγ: Κι αν τελικά τα μπέρδεψα και είμαι ο Αλέξανδρος Κερένσκι;