Για όσους τυχόν θέλουν να συνεχίσουν την κουβέντα που άνοιξε από κάτω. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, με μαρτυρίες των πρωταγωνιστών που τα έζησαν από πρώτο χέρι. Το γόνιμη είναι άλλη ιστορία.
Εκτός απ' τα φακελάκια υπάρχει κι ο φάκελος των γιατρών.
Όποιος θέλει, ας τον ανοίξει...
Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009
Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009
Φωτιά και τσεκούρι στους απροσκύνητους
Η Εντολή της διδώς σωτηρίου είναι η ιστορία της σύλληψης, της δίκης και της εκτέλεσης του μπελογιάννη και των συντρόφων του. Παραθέτω τον πρόλογο του βιβλίου:
Πώς να βάλεις λάβα στο χαρτί και να μην καούν τα χέρια σου, η καρδιά σου, ακόμα κι η τέχνη σου; Βαριά κι ανιστόρητα τα παθήματα που ακολούθησαν τη γερμανική κατοχή. Και μήπως γνώρισαν τελειωμό, να πεις μπόρα ήταν και πέρασε, έγινε ανάμνηση. Πήραμε ανάσα τριανταπέντε τόσα χρόνια, να μερέψουμε, να σταθούμε, να μετρηθούμε πεθαμένοι, ζωντανοί, ζημιωμένοι, κερδισμένοι, να δούμε πού λαθέψαμε, όλοι μαζί, δεξιοί, αριστεροί, δημοκρατικοί, να οροθετήσουμε το χτες με το σήμερα; Να γίνουμε όπως λένε, «αντικειμενικοί», ν’ αποχτήσει κι η τέχνη τη νηφαλιότητα που φέρνει η απόσταση…
Για τη χώρα μας η Αντίσταση δεν αντιπροσώπευε ένα μεγάλο κίνημα, αντιπροσώπευε ένα ολόκληρο έθνος, με εξαίρεση μια ασήμαντη δοσίλογη δεξιά και τη βασική οικογένεια των Γλύξμπουργκ. Και πώς να χαμηλώσεις το μπόι του αφυπνισμένου λαού για να χωρέσει στα χαμηλοτάβανα μέτρα του 9,3 όπως τα ήθελε η δεξιά και τα ξένα συμφέροντα; Μετακινήσεις πληθυσμών, φυλακές, εξορίες, εκτελεστικά. Ανυπόμονη, άγρια η αγγλο-αμερικάνικη επέμβαση ήθελε να τελειώνει γρήγορα με ανεξαρτησίες και «ξεπερασμένους» πατριωτισμούς. Και πόσο βαριά, πόσο τραγικά τα δικά μας απανωτά λάθη…
Λευχαιμία ξεχύθηκε στο κορμί της θυσιασμένης Ελλάδας. Άνθρωποι, πράξεις, λέξεις, σχέσεις, όλα ξεκουρντίστηκαν. Χάθηκε η σιγουριά, η ανθρωπιά. Κυνηγήθηκε η λεβεντιά, ο πατριωτισμός, η συνείδηση. Φωτιά και τσεκούρι στους απροσκύνητους, αληθινή γενοκτονία.
Κι ωστόσο πέρσεψε η αντρειά. Ξέχειλος ο άρτος της θυσίας. «Λάβετε, φάγετε…» Χιλιάδες άντρες και γυναίκες στήναν αγέρωχα την καρδιά τους στο εκτελεστικό. Θυσίαζαν τα νιάτα τους για να μην προσκυνήσουν, να μην χαραμίσουν τα όνειρα και τους αγώνες του λαού. Το μεγαλείο και το βόγκο αυτής της αδούλωτης γενιάς τρομάζεις και που τ’ αγγίζεις, καθώς πασχίζεις να δώσεις κάτι από κείνα τα χρόνια.
Τούτο το βιβλίο (σε ποιο είδος του πεζού λόγου αλήθεια να το κατατάξουμε;) το έγραψα σαν παθός που βλέπει τα χρόνια να φεύγουν και βιάζεται να ξεπληρώσει ένα χρέος. Έπρεπε να έχει εκδοθεί πριν τη δικτατορία. Δεν πρόλαβε, ατύχησε. Με τα κυνηγητά, κάψε, κρύψε, δώσε, πολτοποίησε, χάθηκαν πολύτιμα κεφάλαια που έπρεπε να γραφτούν απεξαρχής… (Τις ζημιές αυτές της τυραννίας δεν είδα κανείς να τις υπολογίζει, ούτε και μεις οι συγγραφείς…)
Αν χρειαζόταν μια εξήγηση να δώσω για το έργο, θα έλεγα για τα πρόσωπα, υπαρκτά η φτιαχτά, επώνυμα ή ανώνυμα, δεν τα παρακολουθώ πολυδιάστατα όπως σ’ ένα μυθιστόρημα, μα μέσα από τις συγκεκριμένες εκείνες πράξεις και σκέψεις τους που τονίζουν τα συμβάντα μιας εποχής και πιο συγκεκριμένα εκείνα που ακολούθησαν τον εμφύλιο.
Μαρτυρίες, ομολογίες, δοκιμασίες, καταστάσεις ατομικές και γενικές είναι στηριγμένα σε ντοκουμέντα γνωστά και άγνωστα, σχολιασμένα ή στεγνά, παρμένα ακόμα κι ατόφια απ’ τις εφημερίδες της εποχής. Με άπειρο πόνο κι εντιμότητα δούλεψα, δίχως φιλοδοξίες, αποζητώντας κάθαρση κι όχι αναμόχλευση… Ποτέ πια άνθρωποι στην ήμερη πατρίδα μας να μην ξαναδοκιμάσουν τέτοια δεινά. Κι ούτε συγγραφέας να βρεθεί μπροστά σε τόσο δύσκολο χρέος.
Κι η διδώ σωτηρίου μιλάει για τραγωδία κι εύχεται να μην τα δοκιμάσει κανείς ποτέ πια. Κάνει λόγο για τα τραγικά, απανωτά μας λάθη, για τα λάθη που κάναμε όλοι μας. Αναγνωρίζει ότι δεν παρουσιάζει πολυδιάστατα τα πρόσωπα της ιστορίας της.
Αλλά η οπτική της στα γεγονότα είναι άψογη, μακριά από τις ίσες αποστάσεις του βούλγαρη (που αν κι η ψυχή του είναι κατά δήλωσή του αριστερή, επισημαίνει ότι καμιά απ’ τις δυο πλευρές δε ζήτησε συγνώμη σε συνέντευξή του στο ένθετο επτά της ελευθεροτυπίας).
Είναι και κείνα τα όλο ειρωνεία εισαγωγικά γύρω απ’ το αντικειμενικοί (όπως λένε) που κλείνουν μέσα τους κάθε ουδέτερη κι ανυστερόβουλη ματιά παλιά και σύγχρονη.
Ακολουθεί ένα απόσπασμα του βιβλίου για τα αίτια του εμφυλίου.
Η επιτροπή που αναφέρεται στο κείμενο είναι η διεθνής επιτροπή του οηε την οποία ακολουθεί η διδώ σωτηρίου ως δημοσιογράφος του ριζοσπάστη (λίγους μήνες πριν τη διαγραφή της απ’ το κόμμα). Τα περιστατικά που αφηγείται λαμβάνουν χώρα ενώ η επιτροπή βρίσκεται καθ’ οδόν για το γράμμο.
Στην Κατερίνη σταμάτησε το κλιμάκιο να εξετάσει μάρτυρες. Αναρωτιόμασταν ποιος θα τολμούσε να φανερωθεί μέσα σε κείνη την κόλαση της τρομοκρατίας και να πει την αλήθεια για τα πραγματικά αίτια του εμφύλιου, όταν ήξερε πως την άλλη στιγμή το κουφάρι του θα κείτεται σε κάποιο χαντάκι μαχαιρωμένο από «αγνώστους». Κι όμως τόλμησαν! Κι όχι ένας και δύο. Πολλοί, πάρα πολλοί.
Μπαίνανε στην αίθουσα σαν μελλοθάνατοι. Ολοτρίγυρα στα τραπέζια καθισμένοι οι ξένοι δικαστάδες με το ψυχρό βλέμμα, τις παραπειστικές «ερωτήσεις-παγίδες» που εξυπηρετούσαν τους δικούς τους σκοπούς. Η γλώσσα των απλών ανθρώπων, καθάρια, τσουχτερή σαν την ίδια την αλήθεια. «Την αιτία γυρεύετε;» λέγανε. «Ο τρόμος είναι!» «Κανένα παλικάρι δε θ’ άφηνε τη γλύκα της ειρηνικής ζωής, να ξανατρέχει στα βουνά». «Δεν ξέρετε τι θα πει να μην ορίζεις φαμελιά ούτε βιος, ούτε τιμή. Οι ίδιοι οι χτεσινοί οι συνεργάτες των Γερμανών έρχονται νύχτα μέσα στο σπίτι σου, παίρνουν τ’ αγόρια σου, τα στήνουν στον τοίχο! Βιάζουν τα κορίτσια σου, τα στέλνουν σε φυλακές, εξορίες, ληστεύουν τα γεννήματα, σε κάνουν να λες: Θεέ μου, γιατί με τιμώρησες και γλίτωσα απ’ των Γερμανών τις σφαίρες.»
Έκανε μια μεγάλη εντύπωση μια γερόντισσα, ψηλόλιγνη, αυστηρή, τυλιγμένη στη μαύρη μαντίλα της, βάδιζε ντούρα κατά τα τραπέζια των ξένων. Της κάναν ερωτήσεις και δεν απαντούσε. Τα είχε χαμένα. Άμα της είπαν. «Έχεις παιδιά;» συνήρθε. «Οχτώ είχα και μου ‘μειναν δυο γιοι.» Πέσαν ξανά σαν λιθάρια οι ερωτήσεις. «Πού βρίσκονται και τι κάνουν οι γιοι σου;» «Μη με μπερδεύετε. Ο Δημήτρης μου είναι στον εθνικό στρατό, ο Κωνσταντής στο δημοκρατικό! Οχ, και θα σκοτώσει ο ένας τον άλλονα!» Την έπιασε ένα κλάμα. Ο Ρώσος αντιπρόσωπος της πήγε ένα ποτήρι νερό. Τι να το κάνει το νερό. Η φωτιά που την έκαιγε γύρευε άλλη γιατρειά.
Ήταν και κάποιος κτηνοτρόφος που δυσκολευόταν να πει στρωτή κουβέντα. Μίλαγε για έναν Βασίλη, «μοβόρο» που μαυρόντυσε το χωριό και που η ίδια η μάνα του σαν έμαθε πως ξέφυγε απ’ τα χέρια της αστυνομίας και θα ξανάρχιζε το όργιό του τον καταράστηκε «αστροπελέκι να πέσει να τον κάψει!». Ο Άγγλος αντιπρόσωπος ζητούσε διευκρινίσεις. «Είπατε πως το Βασίλη τον είχε πιάσει η αστυνομία και διέφυγε. Δηλαδή ήταν συμμορίτης;»
Ο κτηνοτρόφος απόφευγε ν’ απαντήσει. Τον ξαναρώτησαν μια, δυο. Ο διερμηνέας τον πίεσε. «Πες, ήταν συμμορίτης;» «Όχι, όχι λέμι. Ήταν με τσι δεξιούς.» Πάνω σ’ αυτό δέχτηκε τη βίαιη επίθεση του αντιπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης που θέλοντας να τον «ξεμπροστιάσει» ρωτούσε με πολλή ειρωνεία. «Να μας πει ο κύριος μάρτυς τι πρεσβεύει, για να αποδειχτεί η αξιοπιστία της καταθέσεώς του». Το πρόσωπο του γέρου κτηνοτρόφου σκλήρυνε. «Για τα μένα ρουτάει ποιος είμι; Θα τ’ πω ν' ανατριχιάσ’. Πατέρας του μουβόρου του Βασίλ’ είμι! Τ’ άκ’σις; Ο Βασίλ’ς σκότουσι κι τουν αδιρφό τ’, του καμάρ’ του χουριού μας.»
Ήρθε μάρτυρας κι ένας γιατρός, ένας κοντούτσικος αδύνατος εξηντάρης, με μαύρα ρούχα, μαύρο πουκάμισο. Γυναίκα, γιους, νύφες, αγγόνια, τον πατέρα του ογδόντα εφτά χρονών, όλους τους ξεκληρίσανε σε μια νύχτα! «Αν εγώ βρίσκομαι ζωντανός, είπε, είναι γιατί έτυχε κείνο το βράδυ να λείπω. Χτες πληροφορήθηκα πως κοπιάσατε στην πόλη μας, να μάθετε την αλήθεια για τα αίτια του εμφύλιου κι ήρθα να καταθέσω. Μη νομίζετε δεν ξέρω τι με περιμένει μόλις εσείς μπείτε στ’ αυτοκίνητά σας και φύγετε. Χάρη μεγάλη θα μου κάνουν, ακόμα και να με γδάρουν. Για μένα κατάντησε η ζωή τιμωρία…»
Κοίταζε κατάματα τους αντιπρόσωπους κι απαντούσε ίσια, δίχως υπεκφυγές και συναισθηματισμούς. «Συναχθήκατε εδώ και ρωτάτε πώς άρχισε το μακελειό. Δεν ξέρουμε τη γλώσσα σας να σας αποκριθούμε. Και στη δική μας γλώσσα αναποδογύρισαν οι λέξεις και οι έννοιες. Ξαφνικά μας είπαν πως προδότης είναι κείνος που έδωσε το αίμα της ψυχής του για την πατρίδα πολεμώντας τον ξένο καταχτητή! Και πατριώτης, άξιος να ζήσει σ’ αυτή τη χώρα είναι κείνος που συνεργάστηκε ή συμβιβάστηκε με τον οχτρό ή έκανε τον ψόφιο κοριό, κι έμεινε ουδέτερος περιμένοντας να σκοτωθούν οι άλλοι για να λευτερωθεί αυτός.»
Άμα τελείωσε την κατάθεσή του κοντοστάθηκε σαν να ‘θελε κάτι ακόμα να πει. Το μάτι του έγινε εκδικητικό. Στον πόλεμο μας στέλνατε μπαρούτι και παράσημα. Ήρωες και ημίθεους μας ανεβοκατεβάζατε. Τώρα μας ρίξατε. Τι έχει να μας πει ο αξιότιμος πατέρας της νίκης, Ουίνστον Τσώρτσιλ κι ο πρόεδρος της Αμερικής Τρούμαν για τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της… αυτοδιάθεσης των λαών που γι’ αυτά πολεμήσατε και πολεμήσαμε; Για μας ούτε ο πόλεμος τελείωσε, ούτε ο φασισμός πέθανε. Αν αυτό θέλατε να ‘ναι το έπαθλό μας, με γεια σας, με χαρά σας, το πετύχατε…»
Σαν τραγικός μονομάχος πάλευε ο γιατρός. Θάνατο φρικτό περίμενε, δεν περίμενε χειροκροτήματα. Τι να ‘γιναν όλοι αυτοί οι γενναίοι άνθρωποι!
Και τι να απέγιναν σήμερα καλλιτέχνες σαν τη διδώ σωτηρίου…
Απ' όλα αυτά κάποιοι σκηνοθέτες κράτησαν μονο τη μάνα και πέταξαν όλα τα υπόλοιπα. Αλλά η αξία της εντολής είναι ότι το προσωπικό αναδεικνύει το πολιτικό, δεν το σκεπάζει.
Για του λόγου το αληθές παρατίθεται ένα ακόμη απόσπασμα που αφηγείται μία από τις πολλές ιστορίες των γυναικών που κρατούνταν στις φυλακές αβέρωφ.
Μέρα νύχτα στο χνότο του θανάτου πώς ν’ ανασάνεις! Φέρανε δυο καινούριες, μια φοιτήτρια και μια δασκαλίτσα. Είχαν πιαστεί σε κρύπτη μαζί με τους σπουδαστές του Πολυτεχνείου. «Θα φάει πολλούς ακόμα το εκτελεστικό» έκανε μια υπάλληλος. «Τη γλώσσα σου να φας που γρουσουζεύεις» την αποπήρε η γιαγιά η Καστανίτσα». Τη φοιτήτρια τη λέγανε Νίκη. Ήταν είκοσι χρονών, μελαχρινή, ψηλή. Τη γλύκα του προσώπου της τη σκέπαζε μια παράταιρη για την ηλικία της σοβαρότητα –θα την έλεγες αυστηρότητα. Πάντα συλλογισμένη, απρόσιτη, ζούσε σαν ξένη ανάμεσά μας.
«Τ’ αμίλητο νερό έχει πιει ετούτη ή μας παρασταίνει την ακατάδεχτη;», πειράχτηκαν οι γυναίκες. Ήταν καινούρια στον αγώνα. Δεν ήξερε πολλά πράγματα. Καταγόταν από αστική οικογένεια της επαρχίας με παλιές αρχές. Μόλις πιάστηκε κι άρχισε ο θόρυβος στον τύπο, οι γονείς της την αποκήρυξαν και την εγκατέλειψαν για να «συνετιστεί». Η Νίκη δε σκοτιζότανε για τον εαυτό της. Για τον αρραβωνιαστικό της έτρεμε που ήταν ένας από τους τρεις της κρύπτης. Για χατίρι του είχε ριχτεί σ’ αυτή την περιπέτεια.
Μόλις οι δικηγόροι μπόρεσαν να διαβάσουν τη δικογραφία είπαν πως ήταν πολύ δύσκολα τα πράματα. Όχι μόνο για τα’ αγόρια μα και για τα κορίτσια. Η Νίκη τους άκουγε αδιάφορη. Προσπαθούσαμε να την πείσουμε να γράψει στους δικούς της και να τους πει πως κινδυνεύει η ζωή της. Έβρισκε προφάσεις. Έδειχνε την πίκρα της που την αποκηρύξανε.
Η δίκη άρχισε. Η πρόταση του βασιλικού επιτρόπου ήταν για όλους θάνατος! Η Νίκη ξαφνιάστηκε, μα ήταν κι ευχαριστημένη που πήρε την ίδια ποινή με τον αγαπημένο της. Κάναμε ξανά προσπάθειες να την πείσουμε να τηλεγραφήσει στους γονείς της. Και πάλι αρνήθηκε. Δεν άλλαζε εύκολα γνώμη. Τέλειωσε η δίκη κι η δασκαλίτσα γύρισε με είκοσι χρόνια στην πλάτη και η Νίκη μελλοθάνατη. Σκληρό παιδί, μ’ εγωισμό παραπανήσιο, δεν έδειχνε ποτέ τα αισθήματά της. Κι όμως ήξερε πως οι δικοί της είχανε πολλά μέσα και μπορούσανε να τη σώσουνε. Στη φίλη της που πήγε την τελευταία νύχτα να της κρατήσει συντροφιά είπε: «Θα βαστώ το χέρι του Αντώνη. Δε θα φοβηθώ…».
Σαν ήρθανε να την πάρουνε πέταξε κείνο το ακατάδεχτο ύφος. Γύρισε και μας κοίταξε τρυφερά. Για πρώτη και τελευταία φορά επικοινωνήσαμε. Μας αγκάλιασε, μας φίλησε μια-μια. «Τώρα κατάλαβα τον αγώνα μας! Είπε. Έχετε γεια!» Μαζί με τη Νίκη ήτανε να εκτελεστεί και μια εργάτρια μιας κάποιας ηλικίας που φοβότανε το θάνατο. Το θάρρος της Νίκης την ψύχωνε κι αυτήν. «Αν είναι παιδάκια μου να χορτάσει ο κόσμος ψωμάκι, είπε, τότες τηνε ξάνω χαλάλι τη ζωή που δίνω.»
Στο Γουδί ήταν όλα έτοιμα για την εκτέλεση. Εκεί το απόσπασμα, ο ιερέας κι ο βασιλικός επίτροπος. Με κάποια καθυστέρηση έφτασε η κλούβα με τ’ αγόρια. Το μάτι της Νίκης καρφώθηκε στην πόρτα. Τη στιγμή που θ’ αντάμωναν οι ματιές τους αυτήν περίμενε, γι’ αυτήν είχε φτάσει ως το εκτελεστικό και δε θα την άλλαζε ούτε με την αιωνιότητα.
Η πόρτα άνοιξε και πήδησε πρώτος ο ένας απ’ τους δυο φίλους του Αντώνη. Της έστειλε ένα συγκινημένο χαμόγελο. Μα γιατί δε βιάστηκε να βγει εκείνος; Πώς άφησαν να κλέψουν οι άλλοι τις δικές τους στιγμές; Πήδησε κι ο δεύτερος κι ήθελε κάτι να της πει. «Νίκη…» έκανε μα δε συνέχισε, κατέβασε το κεφάλι. Η πόρτα της κλούβας έκλεισε και δεν ξανάνοιξε. Θεέ και Κύριε! Πού είναι ο Αντώνης; Ο αρχιφύλακας που συνόδευε τους νέους πλησίασε το βασιλικό επίτροπο, κάτι του είπε, κάτι του έδωσε. Δεν άργησε να μαθευτεί. Ο Αντώνης είχε κάνει δήλωση κι οι γονιοί του, που διαθέτανε τεράστια μέσα, καταφέρανε την ύστατη στιγμή να πετύχουνε αναστολή!
Όσοι είδαν τη Νίκη να πεθαίνει είπαν πως στήθηκε άντικρυ στο εκτελεστικό όπως στήνεσαι σαν είναι να σε φωτογραφίσουν. Δεν ήτανε ολότελα φυσική. Είχε τεντωθεί περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Κρατούσε απ’ το χέρι και την εργάτρια που φοβόταν το θάνατο. Η ίδια πώς να τον φοβηθεί πια;
Λίγες μέρες αργότερα ήρθαν η μητέρα κι ο πατέρας της να πάρουν τα ρούχα της. Κλαίγανε απελπισμένα. «Δεν το ‘χαμε φανταστεί τέτοιο κακό. Εκτελούνε κορίτσια! Γίνονται τέτοια εγκλήματα στον τόπο μας και δεν το ξέρουμε; Τώρα τι να κάνουμε;» Πήγαν στον τάφο της, γονάτισαν και ζητούσαν απελπισμένα συχώρεση. «Η τιμωρία μας θα είναι ο αιώνιος καημός που θα μας καίει».
Ιστορίες σαν κι αυτή (υποθέτω ότι) περιλαμβάνουν κι οι αφηγήσεις των 33 γυναικών του δημοκρατικού στρατού που περιλαμβάνει η ταινία η ζωή στους βράχους που προβάλλεται από σήμερα και για μία βδομάδα στον κινηματογράφο τριανόν στην αθήνα.
Προς το παρόν ας δούμε τι λέει η δημιουργός της ταινίας αλίντα δημητρίου σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο πριν.
Καταρχήν τι είναι εμφύλιος; Με το υλικό που έχω μαζέψει μπορώ να πω ότι ο εμφύλιος δεν είναι ένας δόκιμος όρος. Δεν υπήρξε εμφύλιος πόλεμος διότι απ’ τη μια μεριά ήταν οι αντιστασιακοί και από την άλλη ποιοι; Δεν ήταν άλλοι έλληνες, αλλά η συνέχεια των δοσιλόγων, των παρακρατικών, όλων αυτών που συνεργάστηκαν με τους γερμανούς. (…) Αυτοί που πήγαν με τον εθνικό στρατό στρατολογήθηκαν, δεν πήγαν εθελοντές. Αυτό που λένε ένας αδερφός από ‘δω, ένας αδερφός από ‘κει δε στέκει. Είναι για να σκεπάσουμε τα πραγματικά γεγονότα και βάζουμε αυτή τη συναισθηματική σφήνα στη μέση.
60 χρόνια την άλλη άποψη ακούμε. Αν έχουν κάτι σαν τις γυναίκες στο δημοκρατικό στρατό, ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα, να το φτιάξουν. Εγώ δεν τις ξέρω, υπάρχουν τέτοιες γυναίκες;
Η αντικειμενικότητα είναι ένας όρος της μετανεωτερικότητας, ο οποίος ισχύει για άψυχα αντικείμενα κι εμείς το χρησιμοποιούμε στα έμψυχα. Στα έμψυχα χρειάζεται άλλη ορολογία, άλλη μεθοδολογία.
Μια γυναίκα στην πρώτη ταινία, τα Πουλιά, λέει «τι είναι Αντίσταση; Αντίσταση είναι να περιφρουρείς την αξιοπρέπειά σου». (…) Είναι περιπτώσεις οι οποίες ξεπερνάν τις δυνατότητες της καθημερινότητας. Φυσικά, δεν ήταν ηρωίδες, ήταν οι ηρωίδες που έφτιαξε η εποχή.
Τι θα πει χάσαμε, ποιος είπε ότι δεν κερδίσαμε; (…) Εγώ δε νιώθω ηττημένη. Κι οι 33 γυναίκες που παρουσιάστηκαν στην ταινία δεν είχαν καμιά ηττοπάθεια.
Το φοβόμουν εξ αρχής, πώς θα περάσει η ταινία στους νέους. Έλεγα τι πρέπει να βάλω για να έλξει τη νέα γενιά. Δεν υπήρξε τελικά καμία τέτοια ανάγκη. Το παίρνει η νέα γενιά και λέει εμείς συνεχίζουμε. Αυτές οι γυναίκες είναι το υπόβαθρο που εμείς πατάμε για να συνεχίσουμε. Διότι μέλλον χωρίς παρελθόν δε μπορεί να υπάρξει.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί αυτή η ταινία για τον εμφύλιο δεν τυγχάνει αντίστοιχης προβολής με αυτή του βούλγαρη. Κι ακόμα πιο εύκολα γιατί αξίζει να πάει να την παρακολουθήσει.
Πώς να βάλεις λάβα στο χαρτί και να μην καούν τα χέρια σου, η καρδιά σου, ακόμα κι η τέχνη σου; Βαριά κι ανιστόρητα τα παθήματα που ακολούθησαν τη γερμανική κατοχή. Και μήπως γνώρισαν τελειωμό, να πεις μπόρα ήταν και πέρασε, έγινε ανάμνηση. Πήραμε ανάσα τριανταπέντε τόσα χρόνια, να μερέψουμε, να σταθούμε, να μετρηθούμε πεθαμένοι, ζωντανοί, ζημιωμένοι, κερδισμένοι, να δούμε πού λαθέψαμε, όλοι μαζί, δεξιοί, αριστεροί, δημοκρατικοί, να οροθετήσουμε το χτες με το σήμερα; Να γίνουμε όπως λένε, «αντικειμενικοί», ν’ αποχτήσει κι η τέχνη τη νηφαλιότητα που φέρνει η απόσταση…
Για τη χώρα μας η Αντίσταση δεν αντιπροσώπευε ένα μεγάλο κίνημα, αντιπροσώπευε ένα ολόκληρο έθνος, με εξαίρεση μια ασήμαντη δοσίλογη δεξιά και τη βασική οικογένεια των Γλύξμπουργκ. Και πώς να χαμηλώσεις το μπόι του αφυπνισμένου λαού για να χωρέσει στα χαμηλοτάβανα μέτρα του 9,3 όπως τα ήθελε η δεξιά και τα ξένα συμφέροντα; Μετακινήσεις πληθυσμών, φυλακές, εξορίες, εκτελεστικά. Ανυπόμονη, άγρια η αγγλο-αμερικάνικη επέμβαση ήθελε να τελειώνει γρήγορα με ανεξαρτησίες και «ξεπερασμένους» πατριωτισμούς. Και πόσο βαριά, πόσο τραγικά τα δικά μας απανωτά λάθη…
Λευχαιμία ξεχύθηκε στο κορμί της θυσιασμένης Ελλάδας. Άνθρωποι, πράξεις, λέξεις, σχέσεις, όλα ξεκουρντίστηκαν. Χάθηκε η σιγουριά, η ανθρωπιά. Κυνηγήθηκε η λεβεντιά, ο πατριωτισμός, η συνείδηση. Φωτιά και τσεκούρι στους απροσκύνητους, αληθινή γενοκτονία.
Κι ωστόσο πέρσεψε η αντρειά. Ξέχειλος ο άρτος της θυσίας. «Λάβετε, φάγετε…» Χιλιάδες άντρες και γυναίκες στήναν αγέρωχα την καρδιά τους στο εκτελεστικό. Θυσίαζαν τα νιάτα τους για να μην προσκυνήσουν, να μην χαραμίσουν τα όνειρα και τους αγώνες του λαού. Το μεγαλείο και το βόγκο αυτής της αδούλωτης γενιάς τρομάζεις και που τ’ αγγίζεις, καθώς πασχίζεις να δώσεις κάτι από κείνα τα χρόνια.
Τούτο το βιβλίο (σε ποιο είδος του πεζού λόγου αλήθεια να το κατατάξουμε;) το έγραψα σαν παθός που βλέπει τα χρόνια να φεύγουν και βιάζεται να ξεπληρώσει ένα χρέος. Έπρεπε να έχει εκδοθεί πριν τη δικτατορία. Δεν πρόλαβε, ατύχησε. Με τα κυνηγητά, κάψε, κρύψε, δώσε, πολτοποίησε, χάθηκαν πολύτιμα κεφάλαια που έπρεπε να γραφτούν απεξαρχής… (Τις ζημιές αυτές της τυραννίας δεν είδα κανείς να τις υπολογίζει, ούτε και μεις οι συγγραφείς…)
Αν χρειαζόταν μια εξήγηση να δώσω για το έργο, θα έλεγα για τα πρόσωπα, υπαρκτά η φτιαχτά, επώνυμα ή ανώνυμα, δεν τα παρακολουθώ πολυδιάστατα όπως σ’ ένα μυθιστόρημα, μα μέσα από τις συγκεκριμένες εκείνες πράξεις και σκέψεις τους που τονίζουν τα συμβάντα μιας εποχής και πιο συγκεκριμένα εκείνα που ακολούθησαν τον εμφύλιο.
Μαρτυρίες, ομολογίες, δοκιμασίες, καταστάσεις ατομικές και γενικές είναι στηριγμένα σε ντοκουμέντα γνωστά και άγνωστα, σχολιασμένα ή στεγνά, παρμένα ακόμα κι ατόφια απ’ τις εφημερίδες της εποχής. Με άπειρο πόνο κι εντιμότητα δούλεψα, δίχως φιλοδοξίες, αποζητώντας κάθαρση κι όχι αναμόχλευση… Ποτέ πια άνθρωποι στην ήμερη πατρίδα μας να μην ξαναδοκιμάσουν τέτοια δεινά. Κι ούτε συγγραφέας να βρεθεί μπροστά σε τόσο δύσκολο χρέος.
Κι η διδώ σωτηρίου μιλάει για τραγωδία κι εύχεται να μην τα δοκιμάσει κανείς ποτέ πια. Κάνει λόγο για τα τραγικά, απανωτά μας λάθη, για τα λάθη που κάναμε όλοι μας. Αναγνωρίζει ότι δεν παρουσιάζει πολυδιάστατα τα πρόσωπα της ιστορίας της.
Αλλά η οπτική της στα γεγονότα είναι άψογη, μακριά από τις ίσες αποστάσεις του βούλγαρη (που αν κι η ψυχή του είναι κατά δήλωσή του αριστερή, επισημαίνει ότι καμιά απ’ τις δυο πλευρές δε ζήτησε συγνώμη σε συνέντευξή του στο ένθετο επτά της ελευθεροτυπίας).
Είναι και κείνα τα όλο ειρωνεία εισαγωγικά γύρω απ’ το αντικειμενικοί (όπως λένε) που κλείνουν μέσα τους κάθε ουδέτερη κι ανυστερόβουλη ματιά παλιά και σύγχρονη.
Ακολουθεί ένα απόσπασμα του βιβλίου για τα αίτια του εμφυλίου.
Η επιτροπή που αναφέρεται στο κείμενο είναι η διεθνής επιτροπή του οηε την οποία ακολουθεί η διδώ σωτηρίου ως δημοσιογράφος του ριζοσπάστη (λίγους μήνες πριν τη διαγραφή της απ’ το κόμμα). Τα περιστατικά που αφηγείται λαμβάνουν χώρα ενώ η επιτροπή βρίσκεται καθ’ οδόν για το γράμμο.
Στην Κατερίνη σταμάτησε το κλιμάκιο να εξετάσει μάρτυρες. Αναρωτιόμασταν ποιος θα τολμούσε να φανερωθεί μέσα σε κείνη την κόλαση της τρομοκρατίας και να πει την αλήθεια για τα πραγματικά αίτια του εμφύλιου, όταν ήξερε πως την άλλη στιγμή το κουφάρι του θα κείτεται σε κάποιο χαντάκι μαχαιρωμένο από «αγνώστους». Κι όμως τόλμησαν! Κι όχι ένας και δύο. Πολλοί, πάρα πολλοί.
Μπαίνανε στην αίθουσα σαν μελλοθάνατοι. Ολοτρίγυρα στα τραπέζια καθισμένοι οι ξένοι δικαστάδες με το ψυχρό βλέμμα, τις παραπειστικές «ερωτήσεις-παγίδες» που εξυπηρετούσαν τους δικούς τους σκοπούς. Η γλώσσα των απλών ανθρώπων, καθάρια, τσουχτερή σαν την ίδια την αλήθεια. «Την αιτία γυρεύετε;» λέγανε. «Ο τρόμος είναι!» «Κανένα παλικάρι δε θ’ άφηνε τη γλύκα της ειρηνικής ζωής, να ξανατρέχει στα βουνά». «Δεν ξέρετε τι θα πει να μην ορίζεις φαμελιά ούτε βιος, ούτε τιμή. Οι ίδιοι οι χτεσινοί οι συνεργάτες των Γερμανών έρχονται νύχτα μέσα στο σπίτι σου, παίρνουν τ’ αγόρια σου, τα στήνουν στον τοίχο! Βιάζουν τα κορίτσια σου, τα στέλνουν σε φυλακές, εξορίες, ληστεύουν τα γεννήματα, σε κάνουν να λες: Θεέ μου, γιατί με τιμώρησες και γλίτωσα απ’ των Γερμανών τις σφαίρες.»
Έκανε μια μεγάλη εντύπωση μια γερόντισσα, ψηλόλιγνη, αυστηρή, τυλιγμένη στη μαύρη μαντίλα της, βάδιζε ντούρα κατά τα τραπέζια των ξένων. Της κάναν ερωτήσεις και δεν απαντούσε. Τα είχε χαμένα. Άμα της είπαν. «Έχεις παιδιά;» συνήρθε. «Οχτώ είχα και μου ‘μειναν δυο γιοι.» Πέσαν ξανά σαν λιθάρια οι ερωτήσεις. «Πού βρίσκονται και τι κάνουν οι γιοι σου;» «Μη με μπερδεύετε. Ο Δημήτρης μου είναι στον εθνικό στρατό, ο Κωνσταντής στο δημοκρατικό! Οχ, και θα σκοτώσει ο ένας τον άλλονα!» Την έπιασε ένα κλάμα. Ο Ρώσος αντιπρόσωπος της πήγε ένα ποτήρι νερό. Τι να το κάνει το νερό. Η φωτιά που την έκαιγε γύρευε άλλη γιατρειά.
Ήταν και κάποιος κτηνοτρόφος που δυσκολευόταν να πει στρωτή κουβέντα. Μίλαγε για έναν Βασίλη, «μοβόρο» που μαυρόντυσε το χωριό και που η ίδια η μάνα του σαν έμαθε πως ξέφυγε απ’ τα χέρια της αστυνομίας και θα ξανάρχιζε το όργιό του τον καταράστηκε «αστροπελέκι να πέσει να τον κάψει!». Ο Άγγλος αντιπρόσωπος ζητούσε διευκρινίσεις. «Είπατε πως το Βασίλη τον είχε πιάσει η αστυνομία και διέφυγε. Δηλαδή ήταν συμμορίτης;»
Ο κτηνοτρόφος απόφευγε ν’ απαντήσει. Τον ξαναρώτησαν μια, δυο. Ο διερμηνέας τον πίεσε. «Πες, ήταν συμμορίτης;» «Όχι, όχι λέμι. Ήταν με τσι δεξιούς.» Πάνω σ’ αυτό δέχτηκε τη βίαιη επίθεση του αντιπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης που θέλοντας να τον «ξεμπροστιάσει» ρωτούσε με πολλή ειρωνεία. «Να μας πει ο κύριος μάρτυς τι πρεσβεύει, για να αποδειχτεί η αξιοπιστία της καταθέσεώς του». Το πρόσωπο του γέρου κτηνοτρόφου σκλήρυνε. «Για τα μένα ρουτάει ποιος είμι; Θα τ’ πω ν' ανατριχιάσ’. Πατέρας του μουβόρου του Βασίλ’ είμι! Τ’ άκ’σις; Ο Βασίλ’ς σκότουσι κι τουν αδιρφό τ’, του καμάρ’ του χουριού μας.»
Ήρθε μάρτυρας κι ένας γιατρός, ένας κοντούτσικος αδύνατος εξηντάρης, με μαύρα ρούχα, μαύρο πουκάμισο. Γυναίκα, γιους, νύφες, αγγόνια, τον πατέρα του ογδόντα εφτά χρονών, όλους τους ξεκληρίσανε σε μια νύχτα! «Αν εγώ βρίσκομαι ζωντανός, είπε, είναι γιατί έτυχε κείνο το βράδυ να λείπω. Χτες πληροφορήθηκα πως κοπιάσατε στην πόλη μας, να μάθετε την αλήθεια για τα αίτια του εμφύλιου κι ήρθα να καταθέσω. Μη νομίζετε δεν ξέρω τι με περιμένει μόλις εσείς μπείτε στ’ αυτοκίνητά σας και φύγετε. Χάρη μεγάλη θα μου κάνουν, ακόμα και να με γδάρουν. Για μένα κατάντησε η ζωή τιμωρία…»
Κοίταζε κατάματα τους αντιπρόσωπους κι απαντούσε ίσια, δίχως υπεκφυγές και συναισθηματισμούς. «Συναχθήκατε εδώ και ρωτάτε πώς άρχισε το μακελειό. Δεν ξέρουμε τη γλώσσα σας να σας αποκριθούμε. Και στη δική μας γλώσσα αναποδογύρισαν οι λέξεις και οι έννοιες. Ξαφνικά μας είπαν πως προδότης είναι κείνος που έδωσε το αίμα της ψυχής του για την πατρίδα πολεμώντας τον ξένο καταχτητή! Και πατριώτης, άξιος να ζήσει σ’ αυτή τη χώρα είναι κείνος που συνεργάστηκε ή συμβιβάστηκε με τον οχτρό ή έκανε τον ψόφιο κοριό, κι έμεινε ουδέτερος περιμένοντας να σκοτωθούν οι άλλοι για να λευτερωθεί αυτός.»
Άμα τελείωσε την κατάθεσή του κοντοστάθηκε σαν να ‘θελε κάτι ακόμα να πει. Το μάτι του έγινε εκδικητικό. Στον πόλεμο μας στέλνατε μπαρούτι και παράσημα. Ήρωες και ημίθεους μας ανεβοκατεβάζατε. Τώρα μας ρίξατε. Τι έχει να μας πει ο αξιότιμος πατέρας της νίκης, Ουίνστον Τσώρτσιλ κι ο πρόεδρος της Αμερικής Τρούμαν για τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της… αυτοδιάθεσης των λαών που γι’ αυτά πολεμήσατε και πολεμήσαμε; Για μας ούτε ο πόλεμος τελείωσε, ούτε ο φασισμός πέθανε. Αν αυτό θέλατε να ‘ναι το έπαθλό μας, με γεια σας, με χαρά σας, το πετύχατε…»
Σαν τραγικός μονομάχος πάλευε ο γιατρός. Θάνατο φρικτό περίμενε, δεν περίμενε χειροκροτήματα. Τι να ‘γιναν όλοι αυτοί οι γενναίοι άνθρωποι!
Και τι να απέγιναν σήμερα καλλιτέχνες σαν τη διδώ σωτηρίου…
Απ' όλα αυτά κάποιοι σκηνοθέτες κράτησαν μονο τη μάνα και πέταξαν όλα τα υπόλοιπα. Αλλά η αξία της εντολής είναι ότι το προσωπικό αναδεικνύει το πολιτικό, δεν το σκεπάζει.
Για του λόγου το αληθές παρατίθεται ένα ακόμη απόσπασμα που αφηγείται μία από τις πολλές ιστορίες των γυναικών που κρατούνταν στις φυλακές αβέρωφ.
Μέρα νύχτα στο χνότο του θανάτου πώς ν’ ανασάνεις! Φέρανε δυο καινούριες, μια φοιτήτρια και μια δασκαλίτσα. Είχαν πιαστεί σε κρύπτη μαζί με τους σπουδαστές του Πολυτεχνείου. «Θα φάει πολλούς ακόμα το εκτελεστικό» έκανε μια υπάλληλος. «Τη γλώσσα σου να φας που γρουσουζεύεις» την αποπήρε η γιαγιά η Καστανίτσα». Τη φοιτήτρια τη λέγανε Νίκη. Ήταν είκοσι χρονών, μελαχρινή, ψηλή. Τη γλύκα του προσώπου της τη σκέπαζε μια παράταιρη για την ηλικία της σοβαρότητα –θα την έλεγες αυστηρότητα. Πάντα συλλογισμένη, απρόσιτη, ζούσε σαν ξένη ανάμεσά μας.
«Τ’ αμίλητο νερό έχει πιει ετούτη ή μας παρασταίνει την ακατάδεχτη;», πειράχτηκαν οι γυναίκες. Ήταν καινούρια στον αγώνα. Δεν ήξερε πολλά πράγματα. Καταγόταν από αστική οικογένεια της επαρχίας με παλιές αρχές. Μόλις πιάστηκε κι άρχισε ο θόρυβος στον τύπο, οι γονείς της την αποκήρυξαν και την εγκατέλειψαν για να «συνετιστεί». Η Νίκη δε σκοτιζότανε για τον εαυτό της. Για τον αρραβωνιαστικό της έτρεμε που ήταν ένας από τους τρεις της κρύπτης. Για χατίρι του είχε ριχτεί σ’ αυτή την περιπέτεια.
Μόλις οι δικηγόροι μπόρεσαν να διαβάσουν τη δικογραφία είπαν πως ήταν πολύ δύσκολα τα πράματα. Όχι μόνο για τα’ αγόρια μα και για τα κορίτσια. Η Νίκη τους άκουγε αδιάφορη. Προσπαθούσαμε να την πείσουμε να γράψει στους δικούς της και να τους πει πως κινδυνεύει η ζωή της. Έβρισκε προφάσεις. Έδειχνε την πίκρα της που την αποκηρύξανε.
Η δίκη άρχισε. Η πρόταση του βασιλικού επιτρόπου ήταν για όλους θάνατος! Η Νίκη ξαφνιάστηκε, μα ήταν κι ευχαριστημένη που πήρε την ίδια ποινή με τον αγαπημένο της. Κάναμε ξανά προσπάθειες να την πείσουμε να τηλεγραφήσει στους γονείς της. Και πάλι αρνήθηκε. Δεν άλλαζε εύκολα γνώμη. Τέλειωσε η δίκη κι η δασκαλίτσα γύρισε με είκοσι χρόνια στην πλάτη και η Νίκη μελλοθάνατη. Σκληρό παιδί, μ’ εγωισμό παραπανήσιο, δεν έδειχνε ποτέ τα αισθήματά της. Κι όμως ήξερε πως οι δικοί της είχανε πολλά μέσα και μπορούσανε να τη σώσουνε. Στη φίλη της που πήγε την τελευταία νύχτα να της κρατήσει συντροφιά είπε: «Θα βαστώ το χέρι του Αντώνη. Δε θα φοβηθώ…».
Σαν ήρθανε να την πάρουνε πέταξε κείνο το ακατάδεχτο ύφος. Γύρισε και μας κοίταξε τρυφερά. Για πρώτη και τελευταία φορά επικοινωνήσαμε. Μας αγκάλιασε, μας φίλησε μια-μια. «Τώρα κατάλαβα τον αγώνα μας! Είπε. Έχετε γεια!» Μαζί με τη Νίκη ήτανε να εκτελεστεί και μια εργάτρια μιας κάποιας ηλικίας που φοβότανε το θάνατο. Το θάρρος της Νίκης την ψύχωνε κι αυτήν. «Αν είναι παιδάκια μου να χορτάσει ο κόσμος ψωμάκι, είπε, τότες τηνε ξάνω χαλάλι τη ζωή που δίνω.»
Στο Γουδί ήταν όλα έτοιμα για την εκτέλεση. Εκεί το απόσπασμα, ο ιερέας κι ο βασιλικός επίτροπος. Με κάποια καθυστέρηση έφτασε η κλούβα με τ’ αγόρια. Το μάτι της Νίκης καρφώθηκε στην πόρτα. Τη στιγμή που θ’ αντάμωναν οι ματιές τους αυτήν περίμενε, γι’ αυτήν είχε φτάσει ως το εκτελεστικό και δε θα την άλλαζε ούτε με την αιωνιότητα.
Η πόρτα άνοιξε και πήδησε πρώτος ο ένας απ’ τους δυο φίλους του Αντώνη. Της έστειλε ένα συγκινημένο χαμόγελο. Μα γιατί δε βιάστηκε να βγει εκείνος; Πώς άφησαν να κλέψουν οι άλλοι τις δικές τους στιγμές; Πήδησε κι ο δεύτερος κι ήθελε κάτι να της πει. «Νίκη…» έκανε μα δε συνέχισε, κατέβασε το κεφάλι. Η πόρτα της κλούβας έκλεισε και δεν ξανάνοιξε. Θεέ και Κύριε! Πού είναι ο Αντώνης; Ο αρχιφύλακας που συνόδευε τους νέους πλησίασε το βασιλικό επίτροπο, κάτι του είπε, κάτι του έδωσε. Δεν άργησε να μαθευτεί. Ο Αντώνης είχε κάνει δήλωση κι οι γονιοί του, που διαθέτανε τεράστια μέσα, καταφέρανε την ύστατη στιγμή να πετύχουνε αναστολή!
Όσοι είδαν τη Νίκη να πεθαίνει είπαν πως στήθηκε άντικρυ στο εκτελεστικό όπως στήνεσαι σαν είναι να σε φωτογραφίσουν. Δεν ήτανε ολότελα φυσική. Είχε τεντωθεί περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Κρατούσε απ’ το χέρι και την εργάτρια που φοβόταν το θάνατο. Η ίδια πώς να τον φοβηθεί πια;
Λίγες μέρες αργότερα ήρθαν η μητέρα κι ο πατέρας της να πάρουν τα ρούχα της. Κλαίγανε απελπισμένα. «Δεν το ‘χαμε φανταστεί τέτοιο κακό. Εκτελούνε κορίτσια! Γίνονται τέτοια εγκλήματα στον τόπο μας και δεν το ξέρουμε; Τώρα τι να κάνουμε;» Πήγαν στον τάφο της, γονάτισαν και ζητούσαν απελπισμένα συχώρεση. «Η τιμωρία μας θα είναι ο αιώνιος καημός που θα μας καίει».
Ιστορίες σαν κι αυτή (υποθέτω ότι) περιλαμβάνουν κι οι αφηγήσεις των 33 γυναικών του δημοκρατικού στρατού που περιλαμβάνει η ταινία η ζωή στους βράχους που προβάλλεται από σήμερα και για μία βδομάδα στον κινηματογράφο τριανόν στην αθήνα.
Προς το παρόν ας δούμε τι λέει η δημιουργός της ταινίας αλίντα δημητρίου σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο πριν.
Καταρχήν τι είναι εμφύλιος; Με το υλικό που έχω μαζέψει μπορώ να πω ότι ο εμφύλιος δεν είναι ένας δόκιμος όρος. Δεν υπήρξε εμφύλιος πόλεμος διότι απ’ τη μια μεριά ήταν οι αντιστασιακοί και από την άλλη ποιοι; Δεν ήταν άλλοι έλληνες, αλλά η συνέχεια των δοσιλόγων, των παρακρατικών, όλων αυτών που συνεργάστηκαν με τους γερμανούς. (…) Αυτοί που πήγαν με τον εθνικό στρατό στρατολογήθηκαν, δεν πήγαν εθελοντές. Αυτό που λένε ένας αδερφός από ‘δω, ένας αδερφός από ‘κει δε στέκει. Είναι για να σκεπάσουμε τα πραγματικά γεγονότα και βάζουμε αυτή τη συναισθηματική σφήνα στη μέση.
60 χρόνια την άλλη άποψη ακούμε. Αν έχουν κάτι σαν τις γυναίκες στο δημοκρατικό στρατό, ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα, να το φτιάξουν. Εγώ δεν τις ξέρω, υπάρχουν τέτοιες γυναίκες;
Η αντικειμενικότητα είναι ένας όρος της μετανεωτερικότητας, ο οποίος ισχύει για άψυχα αντικείμενα κι εμείς το χρησιμοποιούμε στα έμψυχα. Στα έμψυχα χρειάζεται άλλη ορολογία, άλλη μεθοδολογία.
Μια γυναίκα στην πρώτη ταινία, τα Πουλιά, λέει «τι είναι Αντίσταση; Αντίσταση είναι να περιφρουρείς την αξιοπρέπειά σου». (…) Είναι περιπτώσεις οι οποίες ξεπερνάν τις δυνατότητες της καθημερινότητας. Φυσικά, δεν ήταν ηρωίδες, ήταν οι ηρωίδες που έφτιαξε η εποχή.
Τι θα πει χάσαμε, ποιος είπε ότι δεν κερδίσαμε; (…) Εγώ δε νιώθω ηττημένη. Κι οι 33 γυναίκες που παρουσιάστηκαν στην ταινία δεν είχαν καμιά ηττοπάθεια.
Το φοβόμουν εξ αρχής, πώς θα περάσει η ταινία στους νέους. Έλεγα τι πρέπει να βάλω για να έλξει τη νέα γενιά. Δεν υπήρξε τελικά καμία τέτοια ανάγκη. Το παίρνει η νέα γενιά και λέει εμείς συνεχίζουμε. Αυτές οι γυναίκες είναι το υπόβαθρο που εμείς πατάμε για να συνεχίσουμε. Διότι μέλλον χωρίς παρελθόν δε μπορεί να υπάρξει.
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί αυτή η ταινία για τον εμφύλιο δεν τυγχάνει αντίστοιχης προβολής με αυτή του βούλγαρη. Κι ακόμα πιο εύκολα γιατί αξίζει να πάει να την παρακολουθήσει.
Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009
Σάββα θεέ, παρ' το Κουκουέ...
Μία εβδομάδα (καθυ)στέρηση πάει πολύ. Το κοινό ζητάει σάββα. Και θα τον έχει.
Το πρώτο μέρος με το μάρκο φεράντο από το πουτσουλού (ή όπως αλλιώς λέγεται) ήταν μόνο ένα πρόσχημα για να δούμε τις μεταφραστικές ικανότητες του σάββα, που όταν αργούσε ο διερμηνέας, δυσανασχετούσε και τα έλεγε μόνος του, όχι κατά λέξη, το γενικό νόημα μόνο (που έτσι ήξεραν κι άλλοι, αλλά δε διέκοπταν τη μετάφραση).
Μετά από κάποια λεπτά που φάνηκαν αιώνας έφτασε η ώρα για το δεύτερο μέρος που όλοι περιμέναμε.
Το λόγο πήρε ο γραμματέας του εεκ. Ένα σωστό κόμμα διαθέτει και δομές κι ηγέτες. Και βασικά γραμματέα, όχι φαρισαίους αντάρτες. Δέκα συνιστώσες της ανταρσύας να στύψεις έναν σάββα δε βγάζουνε.
Κι ο χείμαρρος ξεκίνησε χωρίς να κοιτάζει πίσω.
Τη μία και μοναδική φορά που περιαυτολόγησε ο γραμματέας του εεκ, το έκανε σε τρίτο πρόσωπο.
Μεταφέρθηκε στην ηγεσία του εεκ… Δηλ στον ίδιο.
Σαν τον ιούλιο καίσαρα στην κατοικία των θεών (Αστερίξ νο 7) (το νο 8 ήταν ο Αστερίξ στο πολυτεχνείο).
Ένας αυλοκόλακας πηγαίνει με τα νερά του:
-Μα είναι καταπληκτικός…
-Ποιος;
-Εεε… εσείς!
-Α, αυτός.
Τι μεταφέρθηκε στην ηγεσία του εεκ; Ένα μήνυμα ρώσων τροτσκιστών για τον οκτώβρη και τα 130 χρόνια από τη γέννηση του λιονταριού της επανάστασης. Προς στιγμήν νόμισα ότι λέγαν το στάλιν, γεννημένο στα 1879, αλλά τελικά εννοούσαν το συνομήλικό του τρότσκι. Που τον έλεγαν λέοντα κι είχε γενέθλια τη μέρα που ξεκινούσε η επανάσταση.
Τι σου είναι η σημειολογία…
Όπως στη φάρμα των ζώων. Το γουρουνάκι στάλιν (χιονάτος) διώχνει από τη φάρμα το γουρουνάκι ναπο-λέοντα και κλέβει το πολιτικό του πρόγραμμα (τον ανεμόμυλο) που συμβολίζει την κολεκτιβοποίηση (και σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης την ουτοπία). Αλλά αν αυτή επιβλήθηκε βίαια κι αυθαίρετα, αυτό δεν (μπορεί να) είναι άσχετο με τον βοναπαρτισμό και τις διοικητικές μεθόδους του ναπολέοντα.
Ο τρότσκι ήταν η μόνη αυθεντία που έστεκε πάνω από αυτή του σάββα κι είχε την τιμητική της σε βαθμό υπερβολής.
Γιατί όπως έλεγε κι ο τρότσκι, πρέπει όλα τα σφυριά να βαράν στην ίδια κατεύθυνση. Α, δεν το είπε ο πλάτωνας; ρώτησε ο διπλανός μου γελώντας. Κοίτα να δεις…
Στους τιμώμενους, μαζί με τον τρότσκι κι η διαρκής.
Ένα φάντασμα πλανάται πάνω απ’ τα κεφάλια των σταλινικών, το φάντασμα της διαρκούς επανάστασης. Η οποία δεν ανήκει στο θολό, μακρινό μέλλον. Κάθε μέρα της ζωής μας είναι η πρώτη μέρα της διαρκούς επανάστασης που έρχεται.
Το θέμα δεν προσφερόταν πολύ, αλλά πάντα χωράν μπηχτές για τους επί εικοσαετίας συμμάχους μας που μας θεωρούν γραφικούς και κολλημένους στον 19ο αιώνα. Αυτοί είναι όμως οι επαναστάτες που ετοίμασαν το 17 (κι απ’ ό,τι κατάλαβα κάτι αντίστοιχο ετοιμάζαμε κι όσοι γραφικοί ήμασταν στην αίθουσα). Ενώ οι αντάρτες παλεύουν για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα (sic) κι έχουν εικόνισμά τους τις εκλογές. Οι κολλημένοι εξάλλου ήταν εκεί που έπρεπε το δεκέμβρη, όταν κάποιοι άλλοι συνεδρίαζαν στα γραφεία τους καταμεσής της εξέγερσης.
Για το σάββα, τηρουμένων των αναλογιών, οι αντάρτες είναι κάτι σαν μενσεβίκοι, ή μάλλον εσέροι (κι ο χαριτάκης το αριστερό τους κομμάτι που ταλαντεύεται). Θα πάνε μαζί του κι οι αναρχικοί, ώσπου να γίνει η κροστάνδη. Εμείς πρέπει να είμαστε κάτι σαν τους καντέτους κι όλοι οι υπόλοιποι από κορνίλοφ και πέρα.
Για τους τροτσκιστές η αριστερά είναι γεμάτη κεντριστές (και σε τελική ανάλυση σταλινικούς). Ο σύριζα με την εε και με τους λαούς της, το ναρ με την επανάσταση και με το σεκ, ο γκόρμπι με την περεστρόικα και με τους συντηρητικούς, εμάς μας θεωρεί τέτοιους η δεα, αλλά δεν έχω καταλάβει γιατί.
Ένα κάρο κεντριστές συνωστίζονται διεκδικώντας το μεσαίο χώρο της αριστεράς.
Μόνο οι ανάρχες μένουν στην άκρη, αλλά αυτοί –λέει ο σάββας- είναι στην κοσμάρα τους. Όχι σαν το γειωμένο γραμματέα του εεκ που εκτιμά ότι το δεκέμβρη τέθηκε θέμα εξουσίας.
Τήρησε όμως τον κλασικό διαχωρισμό πασοκ-δεξιάς (το μεν νίκησε, η δε γνώρισε συντριβή). Εκεί είναι που άρχισα να πιστεύω πως όλοι οι τρότσκες ίδιοι είναι κατά βάθος.
Το ίδιο βέβαια θα έλεγαν κι αυτοί για τους σταλίνες αν άκουγαν την κυριακή εναν σφο στο μαχ να λέει ότι το πασοκ είναι η χειρότερη δεξιά και να κερδίζει το χειροκρότημα απ’ το αμφιθέατρο που απήγγειλε ρυθμικά στο καπάκι: σοσιαλφασίστες γεννήθηκαν, τέτοιοι θε να πεθάνουν…
Οι πιο ευαίσθητοι σεκίτες/ευαίσθητες σεκίτισσες θα έπεφταν λιπόθυμοι/λιπόθυμες.
Αλλά αυτό είναι από άλλη ιστορία (ενός άλλου ποστ).
Συγχύστηκα (ιδεολογικά) ακόμα περισσότερο ακούγοντας το σάββα να λέει ότι το κκ νεπάλ (το σκέτο νομίζω) έβγαλε επίκαιρο τον τρότσκι και τη διαρκή του, ένας υπουργός του ρίγκαν το λένιν κι όλοι οι αστοί οικονομολόγοι τον μαρξ και τη θεωρία του για τις κρίσεις.
Εμείς τελικά με ποιους είμαστε;
Είχε κι άλλες καλές στιγμές η ομιλία του γραμματέα του εεκ.
Τις ατέλειωτες θυσίες που απαιτεί ο καπιταλισμός για να βγει απ’ την κρίση του (κατά τα άλλα, σου λένε, ο κομμουνισμός απέτυχε). Για την ελλάδα που είναι ο αδύναμος κρίκος στην ευρώπη. Για τον εικοστό αιώνα, που κάποιοι τον ονόμασαν βραχύ, αλλά δεν έχει τελειώσει ακόμα. Για τον καθυστερημένο γίγαντα που ήταν η τσαρική ρωσία στις αρχές του αιώνα (κάτι σαν τον τσατσένκο). Για την ιστορία που είναι γεμάτη τραγωδίες (και φάρσες συμπλήρωσα εγώ από μέσα μου). Για το μεθύστακα τον γέλτσιν (ανήκει στις φάρσες που λέγαμε).
Κι ανάμεσα στα άλλα και κάτι πολύ εύστοχο για τη νέα γενιά (μεταλλαγμένων και μη) που δεν ξέρει τίποτα για τη σοβιετία, δεν την έχει ως σημείο αναφοράς, δεν έχει ζήσει τη σχέση αυτή με τη θετική και την αρνητική της πλευρά.
Αλλά ένα κίνημα με ιστορική αμνησία είναι καταδικασμένο στην ήττα.
Έχει απόλυτο δίκιο ο σάββας (και δεν κάνω πλάκα).
Αλλά επειδή ο κανόνας περί αμνησίας έχει γενική ισχύ, ας θυμηθούμε κάτι από το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν (δώρο της κε του μπλοκ στη νέα γενιά).
Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι γραφειοκράτες, όσες διαφορές κι αν είχαν στο παρελθόν με την κλίκα του ντενγκ, αντιδρώντας με το ένστικτο της σταλινικής αυτοσυντήρησης, υπερασπίστηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη σφαγή της τιεν αν μεν και το αντεπαναστατικό πογκρόμ που ακολούθησε. Όλοι: από τους ανατολικογερμανούς σταλινικούς εχθρούς της περεστρόικα μέχρι τον κάππο του κκε, περνώντας ακόμα κι απ’ τους βιετναμέζους (που βάλαν στην άκρη την παραδοσιακή έχθρα τους απέναντι στους κινέζους και τον αρχιτέκτονα της εισβολής στο βιετνάμ και πάτρονα του πολ ποτ ντενγκ χσιάο πινγκ).
Στην ελλάδα δεν ήταν μόνο ο σταλινικός κάππος που κάλυψε τους κινέζους σφάχτες. Ήταν κι η ψευτοτροτσκιστική σοσιαλιστική αλλαγή της νέας περιόδου –μετά τη διάσπαση του εεκ από τις πραξικοπηματικές επεμβάσεις του τζ. Χήλυ και της φιλοσταλινικής ομάδας του- που κάλυψε πλήρως την απαράδεκτη στάση των σοβιετικών επισήμων.
Η διεθνής επιτροπή της τέταρτης διεθνούς σε πάμπολλα ντοκουμέντα της των προηγούμενων δεκαετιών έδωσε κριτική υποστήριξη στο μάο και τους κοκκινοφρουρούς. Τώρα οι επίγονοί της ξαναγράφουν την ιστορία, τρέχοντας στην ουρά των σοβιετικών και στα δεξιά τους. Κι όλα αυτά στο όνομα του τρότσκι και της πολιτικής επανάστασης.
Πάμε τώρα και στο ψητό.
Τελικά, εναπόμεινε στην αριστερή πτέρυγα της περεστρόικα και προσωπικά στον μπαρίς γέλτσιν να σώσουν την τιμή της περεστρόικα κρατώντας την πρέπουσα διεθνιστική στάση και καταδικάζοντας απερίφραστα τη σφαγή του πεκίνου σαν έγκλημα εναντίον του λαού κι ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Αποσπάσματα από την μπροσούρα του σάββα μιχαήλ, επανάσταση κι αντεπανάσταση στην κίνα, 1989, από το υποκεφάλαιο μπ. γέλτσιν.
Είναι πολλά που δε γνωρίζει η νέα γενιά. Και πολύ χτυπητή η αντίφαση για να περάσει έτσι στο ντούκου. Κι έτσι έκανα ερώτηση, διατυπωμένη κομψά και καλοπροαίρετα.
Στην απάντησή του ο γραμματέας του εεκ μίλησε για τη σύγχυση στην εποχή του σχετικά με τη φύση της περεστρόικα, για την εσωτερική αντιπαράθεση των τροτσκιστών πάνω στο ζήτημα για να καταλήξει ότι το εεκ έγκαιρα κι έγκυρα διαχώρισε τη θέση του κι έκανε την αυτοκριτική του.
Είναι ένα ζήτημα πώς ερμηνεύει κανείς το έγκαιρα, όταν αυτές οι γραμμές γράφτηκαν τέλη του 89. Αλλά η απάντηση ήταν έντιμη, σε χαμηλούς τόνους κι αυτό το εκτίμησα.
Η άλλη ερώτηση ήταν για τη σύγχρονη ρωσία.
Ο γραμματέας του εεκ είπε ότι χάρη στην κρατική παρέμβαση οι ρωσικές εταιρείες δεν χρεωκοπούν κι ένας αχρεωκόπητος καπιταλισμός δεν είναι καπιταλισμός σε τελική ανάλυση.
Αυτό το τελευταίο έπαιξε κιθάρα με τις ευαίσθητες χορδές μου.
Ο τρίτος δρόμος προς τον καπιταλισμό. Τον καπιταλισμό της εποχής μας που είναι ο αχρεωκόπητος καπιταλισμός. Του οποίου τα χαρακτηριστικά αναλύει μαζί με άλλα θεωρητικά ζητήματα μια σειρά άρθρων στην επιθεώρηση προβλήματα μετάβασης στον καπιταλισμό.
Ποια είναι τέλος πάντων η ταξική φύση της σύγχρονης ρωσίας; Έχουμε να κάνουμε με μεταβατικό στάδιο;
Αυτό που κράτησα από την απάντηση του σάββα είναι ότι σε κάθε περίπτωση δε μπορούμε να κάνουμε λόγο για εργατικό κράτος. Κι ότι αυτή τη στιγμή δυο κλίκες συγκροτούν την εξουσία (να το και το σχήμα της δυαδικής), οι καγκεμπίτες κι οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι που διαφωνούν μεταξύ τους για τους ρυθμούς με τους οποίους θα προχωρήσουν στη συνέχεια. Λίγο-πολύ δηλ ό,τι γινόταν και επί περεστρόικα.
Αν αδικώ την ουσία με όσα σημείωσα, ας συμπληρώσει κι ο γορτύνιος που παραβρέθηκε (αλλά δεν χαιρέτισε).
Λόγω πίεσης χρόνου θα γίνει μόνο άλλη μία ερώτηση, μας είπε ο συντονιστής της εκδήλωσης και στη συνέχεια έφαγε κανά πεντάλεπτο αναλύοντας την ατζέντα των επόμενων ημερών με εκδηλώσεις όπου μεταξύ άλλων συμμετέχουν και σύντροφοι από το ναρ.
Ποιους να λέει, ποιους να λέει…
Βγαίνοντας είδαμε και κάποια αφισάκια που προαναγγέλλαν μια διεθνή εκδήλωση με διεθνείς συντρόφους (θυμήθηκα συνειρμικά την ντάνα ιντερνάσιοναλ). Μιας και το ‘φερε η κουβέντα ασκείστε πίεση στον σπαρίλα να σηκώσει το σπαρταριστό, σπαρτακιστικό προεκλογικό υλικό που έχει για ομοφυλόφιλους και τρανσέξουαλ, γιατί από μόνος του δε θα μας το χαρίσει. Τα πάντα κατακτιούνται.
Στον ίδιο τοίχο έμαθα ότι το εεκ έχει νεολαία κι ότι το γεμάτο φρέσκιες ιδέες όργανό της λέγεται κονσερβοκούτι.
Η δωρεάν διανομή του αποτελεί παλλαϊκό αίτημα των μαζών.
Το όργανο δεν είναι κονσέρβα να πουλιέται…
Ηθικό δίδαγμα
Ο σάββας είναι κάτι σα νομοτέλεια. Φάσμα δυνατοτήτων με γραφικές κι αξιόλογες πλευρές. Όποιοι ξεμπερδεύουν μαζί του πολιτικά τονίζοντας τις πρώτες, κατά κανόνα δε μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τις δεύτερες…
Το πρώτο μέρος με το μάρκο φεράντο από το πουτσουλού (ή όπως αλλιώς λέγεται) ήταν μόνο ένα πρόσχημα για να δούμε τις μεταφραστικές ικανότητες του σάββα, που όταν αργούσε ο διερμηνέας, δυσανασχετούσε και τα έλεγε μόνος του, όχι κατά λέξη, το γενικό νόημα μόνο (που έτσι ήξεραν κι άλλοι, αλλά δε διέκοπταν τη μετάφραση).
Μετά από κάποια λεπτά που φάνηκαν αιώνας έφτασε η ώρα για το δεύτερο μέρος που όλοι περιμέναμε.
Το λόγο πήρε ο γραμματέας του εεκ. Ένα σωστό κόμμα διαθέτει και δομές κι ηγέτες. Και βασικά γραμματέα, όχι φαρισαίους αντάρτες. Δέκα συνιστώσες της ανταρσύας να στύψεις έναν σάββα δε βγάζουνε.
Κι ο χείμαρρος ξεκίνησε χωρίς να κοιτάζει πίσω.
Τη μία και μοναδική φορά που περιαυτολόγησε ο γραμματέας του εεκ, το έκανε σε τρίτο πρόσωπο.
Μεταφέρθηκε στην ηγεσία του εεκ… Δηλ στον ίδιο.
Σαν τον ιούλιο καίσαρα στην κατοικία των θεών (Αστερίξ νο 7) (το νο 8 ήταν ο Αστερίξ στο πολυτεχνείο).
Ένας αυλοκόλακας πηγαίνει με τα νερά του:
-Μα είναι καταπληκτικός…
-Ποιος;
-Εεε… εσείς!
-Α, αυτός.
Τι μεταφέρθηκε στην ηγεσία του εεκ; Ένα μήνυμα ρώσων τροτσκιστών για τον οκτώβρη και τα 130 χρόνια από τη γέννηση του λιονταριού της επανάστασης. Προς στιγμήν νόμισα ότι λέγαν το στάλιν, γεννημένο στα 1879, αλλά τελικά εννοούσαν το συνομήλικό του τρότσκι. Που τον έλεγαν λέοντα κι είχε γενέθλια τη μέρα που ξεκινούσε η επανάσταση.
Τι σου είναι η σημειολογία…
Όπως στη φάρμα των ζώων. Το γουρουνάκι στάλιν (χιονάτος) διώχνει από τη φάρμα το γουρουνάκι ναπο-λέοντα και κλέβει το πολιτικό του πρόγραμμα (τον ανεμόμυλο) που συμβολίζει την κολεκτιβοποίηση (και σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης την ουτοπία). Αλλά αν αυτή επιβλήθηκε βίαια κι αυθαίρετα, αυτό δεν (μπορεί να) είναι άσχετο με τον βοναπαρτισμό και τις διοικητικές μεθόδους του ναπολέοντα.
Ο τρότσκι ήταν η μόνη αυθεντία που έστεκε πάνω από αυτή του σάββα κι είχε την τιμητική της σε βαθμό υπερβολής.
Γιατί όπως έλεγε κι ο τρότσκι, πρέπει όλα τα σφυριά να βαράν στην ίδια κατεύθυνση. Α, δεν το είπε ο πλάτωνας; ρώτησε ο διπλανός μου γελώντας. Κοίτα να δεις…
Στους τιμώμενους, μαζί με τον τρότσκι κι η διαρκής.
Ένα φάντασμα πλανάται πάνω απ’ τα κεφάλια των σταλινικών, το φάντασμα της διαρκούς επανάστασης. Η οποία δεν ανήκει στο θολό, μακρινό μέλλον. Κάθε μέρα της ζωής μας είναι η πρώτη μέρα της διαρκούς επανάστασης που έρχεται.
Το θέμα δεν προσφερόταν πολύ, αλλά πάντα χωράν μπηχτές για τους επί εικοσαετίας συμμάχους μας που μας θεωρούν γραφικούς και κολλημένους στον 19ο αιώνα. Αυτοί είναι όμως οι επαναστάτες που ετοίμασαν το 17 (κι απ’ ό,τι κατάλαβα κάτι αντίστοιχο ετοιμάζαμε κι όσοι γραφικοί ήμασταν στην αίθουσα). Ενώ οι αντάρτες παλεύουν για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα (sic) κι έχουν εικόνισμά τους τις εκλογές. Οι κολλημένοι εξάλλου ήταν εκεί που έπρεπε το δεκέμβρη, όταν κάποιοι άλλοι συνεδρίαζαν στα γραφεία τους καταμεσής της εξέγερσης.
Για το σάββα, τηρουμένων των αναλογιών, οι αντάρτες είναι κάτι σαν μενσεβίκοι, ή μάλλον εσέροι (κι ο χαριτάκης το αριστερό τους κομμάτι που ταλαντεύεται). Θα πάνε μαζί του κι οι αναρχικοί, ώσπου να γίνει η κροστάνδη. Εμείς πρέπει να είμαστε κάτι σαν τους καντέτους κι όλοι οι υπόλοιποι από κορνίλοφ και πέρα.
Για τους τροτσκιστές η αριστερά είναι γεμάτη κεντριστές (και σε τελική ανάλυση σταλινικούς). Ο σύριζα με την εε και με τους λαούς της, το ναρ με την επανάσταση και με το σεκ, ο γκόρμπι με την περεστρόικα και με τους συντηρητικούς, εμάς μας θεωρεί τέτοιους η δεα, αλλά δεν έχω καταλάβει γιατί.
Ένα κάρο κεντριστές συνωστίζονται διεκδικώντας το μεσαίο χώρο της αριστεράς.
Μόνο οι ανάρχες μένουν στην άκρη, αλλά αυτοί –λέει ο σάββας- είναι στην κοσμάρα τους. Όχι σαν το γειωμένο γραμματέα του εεκ που εκτιμά ότι το δεκέμβρη τέθηκε θέμα εξουσίας.
Τήρησε όμως τον κλασικό διαχωρισμό πασοκ-δεξιάς (το μεν νίκησε, η δε γνώρισε συντριβή). Εκεί είναι που άρχισα να πιστεύω πως όλοι οι τρότσκες ίδιοι είναι κατά βάθος.
Το ίδιο βέβαια θα έλεγαν κι αυτοί για τους σταλίνες αν άκουγαν την κυριακή εναν σφο στο μαχ να λέει ότι το πασοκ είναι η χειρότερη δεξιά και να κερδίζει το χειροκρότημα απ’ το αμφιθέατρο που απήγγειλε ρυθμικά στο καπάκι: σοσιαλφασίστες γεννήθηκαν, τέτοιοι θε να πεθάνουν…
Οι πιο ευαίσθητοι σεκίτες/ευαίσθητες σεκίτισσες θα έπεφταν λιπόθυμοι/λιπόθυμες.
Αλλά αυτό είναι από άλλη ιστορία (ενός άλλου ποστ).
Συγχύστηκα (ιδεολογικά) ακόμα περισσότερο ακούγοντας το σάββα να λέει ότι το κκ νεπάλ (το σκέτο νομίζω) έβγαλε επίκαιρο τον τρότσκι και τη διαρκή του, ένας υπουργός του ρίγκαν το λένιν κι όλοι οι αστοί οικονομολόγοι τον μαρξ και τη θεωρία του για τις κρίσεις.
Εμείς τελικά με ποιους είμαστε;
Είχε κι άλλες καλές στιγμές η ομιλία του γραμματέα του εεκ.
Τις ατέλειωτες θυσίες που απαιτεί ο καπιταλισμός για να βγει απ’ την κρίση του (κατά τα άλλα, σου λένε, ο κομμουνισμός απέτυχε). Για την ελλάδα που είναι ο αδύναμος κρίκος στην ευρώπη. Για τον εικοστό αιώνα, που κάποιοι τον ονόμασαν βραχύ, αλλά δεν έχει τελειώσει ακόμα. Για τον καθυστερημένο γίγαντα που ήταν η τσαρική ρωσία στις αρχές του αιώνα (κάτι σαν τον τσατσένκο). Για την ιστορία που είναι γεμάτη τραγωδίες (και φάρσες συμπλήρωσα εγώ από μέσα μου). Για το μεθύστακα τον γέλτσιν (ανήκει στις φάρσες που λέγαμε).
Κι ανάμεσα στα άλλα και κάτι πολύ εύστοχο για τη νέα γενιά (μεταλλαγμένων και μη) που δεν ξέρει τίποτα για τη σοβιετία, δεν την έχει ως σημείο αναφοράς, δεν έχει ζήσει τη σχέση αυτή με τη θετική και την αρνητική της πλευρά.
Αλλά ένα κίνημα με ιστορική αμνησία είναι καταδικασμένο στην ήττα.
Έχει απόλυτο δίκιο ο σάββας (και δεν κάνω πλάκα).
Αλλά επειδή ο κανόνας περί αμνησίας έχει γενική ισχύ, ας θυμηθούμε κάτι από το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν (δώρο της κε του μπλοκ στη νέα γενιά).
Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι γραφειοκράτες, όσες διαφορές κι αν είχαν στο παρελθόν με την κλίκα του ντενγκ, αντιδρώντας με το ένστικτο της σταλινικής αυτοσυντήρησης, υπερασπίστηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη σφαγή της τιεν αν μεν και το αντεπαναστατικό πογκρόμ που ακολούθησε. Όλοι: από τους ανατολικογερμανούς σταλινικούς εχθρούς της περεστρόικα μέχρι τον κάππο του κκε, περνώντας ακόμα κι απ’ τους βιετναμέζους (που βάλαν στην άκρη την παραδοσιακή έχθρα τους απέναντι στους κινέζους και τον αρχιτέκτονα της εισβολής στο βιετνάμ και πάτρονα του πολ ποτ ντενγκ χσιάο πινγκ).
Στην ελλάδα δεν ήταν μόνο ο σταλινικός κάππος που κάλυψε τους κινέζους σφάχτες. Ήταν κι η ψευτοτροτσκιστική σοσιαλιστική αλλαγή της νέας περιόδου –μετά τη διάσπαση του εεκ από τις πραξικοπηματικές επεμβάσεις του τζ. Χήλυ και της φιλοσταλινικής ομάδας του- που κάλυψε πλήρως την απαράδεκτη στάση των σοβιετικών επισήμων.
Η διεθνής επιτροπή της τέταρτης διεθνούς σε πάμπολλα ντοκουμέντα της των προηγούμενων δεκαετιών έδωσε κριτική υποστήριξη στο μάο και τους κοκκινοφρουρούς. Τώρα οι επίγονοί της ξαναγράφουν την ιστορία, τρέχοντας στην ουρά των σοβιετικών και στα δεξιά τους. Κι όλα αυτά στο όνομα του τρότσκι και της πολιτικής επανάστασης.
Πάμε τώρα και στο ψητό.
Τελικά, εναπόμεινε στην αριστερή πτέρυγα της περεστρόικα και προσωπικά στον μπαρίς γέλτσιν να σώσουν την τιμή της περεστρόικα κρατώντας την πρέπουσα διεθνιστική στάση και καταδικάζοντας απερίφραστα τη σφαγή του πεκίνου σαν έγκλημα εναντίον του λαού κι ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Αποσπάσματα από την μπροσούρα του σάββα μιχαήλ, επανάσταση κι αντεπανάσταση στην κίνα, 1989, από το υποκεφάλαιο μπ. γέλτσιν.
Είναι πολλά που δε γνωρίζει η νέα γενιά. Και πολύ χτυπητή η αντίφαση για να περάσει έτσι στο ντούκου. Κι έτσι έκανα ερώτηση, διατυπωμένη κομψά και καλοπροαίρετα.
Στην απάντησή του ο γραμματέας του εεκ μίλησε για τη σύγχυση στην εποχή του σχετικά με τη φύση της περεστρόικα, για την εσωτερική αντιπαράθεση των τροτσκιστών πάνω στο ζήτημα για να καταλήξει ότι το εεκ έγκαιρα κι έγκυρα διαχώρισε τη θέση του κι έκανε την αυτοκριτική του.
Είναι ένα ζήτημα πώς ερμηνεύει κανείς το έγκαιρα, όταν αυτές οι γραμμές γράφτηκαν τέλη του 89. Αλλά η απάντηση ήταν έντιμη, σε χαμηλούς τόνους κι αυτό το εκτίμησα.
Η άλλη ερώτηση ήταν για τη σύγχρονη ρωσία.
Ο γραμματέας του εεκ είπε ότι χάρη στην κρατική παρέμβαση οι ρωσικές εταιρείες δεν χρεωκοπούν κι ένας αχρεωκόπητος καπιταλισμός δεν είναι καπιταλισμός σε τελική ανάλυση.
Αυτό το τελευταίο έπαιξε κιθάρα με τις ευαίσθητες χορδές μου.
Ο τρίτος δρόμος προς τον καπιταλισμό. Τον καπιταλισμό της εποχής μας που είναι ο αχρεωκόπητος καπιταλισμός. Του οποίου τα χαρακτηριστικά αναλύει μαζί με άλλα θεωρητικά ζητήματα μια σειρά άρθρων στην επιθεώρηση προβλήματα μετάβασης στον καπιταλισμό.
Ποια είναι τέλος πάντων η ταξική φύση της σύγχρονης ρωσίας; Έχουμε να κάνουμε με μεταβατικό στάδιο;
Αυτό που κράτησα από την απάντηση του σάββα είναι ότι σε κάθε περίπτωση δε μπορούμε να κάνουμε λόγο για εργατικό κράτος. Κι ότι αυτή τη στιγμή δυο κλίκες συγκροτούν την εξουσία (να το και το σχήμα της δυαδικής), οι καγκεμπίτες κι οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι που διαφωνούν μεταξύ τους για τους ρυθμούς με τους οποίους θα προχωρήσουν στη συνέχεια. Λίγο-πολύ δηλ ό,τι γινόταν και επί περεστρόικα.
Αν αδικώ την ουσία με όσα σημείωσα, ας συμπληρώσει κι ο γορτύνιος που παραβρέθηκε (αλλά δεν χαιρέτισε).
Λόγω πίεσης χρόνου θα γίνει μόνο άλλη μία ερώτηση, μας είπε ο συντονιστής της εκδήλωσης και στη συνέχεια έφαγε κανά πεντάλεπτο αναλύοντας την ατζέντα των επόμενων ημερών με εκδηλώσεις όπου μεταξύ άλλων συμμετέχουν και σύντροφοι από το ναρ.
Ποιους να λέει, ποιους να λέει…
Βγαίνοντας είδαμε και κάποια αφισάκια που προαναγγέλλαν μια διεθνή εκδήλωση με διεθνείς συντρόφους (θυμήθηκα συνειρμικά την ντάνα ιντερνάσιοναλ). Μιας και το ‘φερε η κουβέντα ασκείστε πίεση στον σπαρίλα να σηκώσει το σπαρταριστό, σπαρτακιστικό προεκλογικό υλικό που έχει για ομοφυλόφιλους και τρανσέξουαλ, γιατί από μόνος του δε θα μας το χαρίσει. Τα πάντα κατακτιούνται.
Στον ίδιο τοίχο έμαθα ότι το εεκ έχει νεολαία κι ότι το γεμάτο φρέσκιες ιδέες όργανό της λέγεται κονσερβοκούτι.
Η δωρεάν διανομή του αποτελεί παλλαϊκό αίτημα των μαζών.
Το όργανο δεν είναι κονσέρβα να πουλιέται…
Ηθικό δίδαγμα
Ο σάββας είναι κάτι σα νομοτέλεια. Φάσμα δυνατοτήτων με γραφικές κι αξιόλογες πλευρές. Όποιοι ξεμπερδεύουν μαζί του πολιτικά τονίζοντας τις πρώτες, κατά κανόνα δε μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τις δεύτερες…
Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009
Μικροαστός καλεί σφυροδρέπανο
Πριν από κάποιες μέρες έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από το σύντροφο σχολιαστή μικροαστό. Με την άδειά του αναδημοσιεύω το μεγαλύτερο μέρος του.
Έχει πέσει στα χέρια μου ένας θησαυρός που μόνος μου και να ήθελα δεν μπορω να τον αξιοποιήσω.
Ποιο είναι το ζήτημα:
Ίσως έχεις υπόψιν σου κατι καμένους σταλινικούς Τούρκους που κατοικοεδρεύουν στην Αγγλία και ο ιστοτοπος τους ειναι αυτός: http://www.directdemocracy4u.org.
Δεν τους είχα, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Ας ξεπεράσουμε τους συνειρμούς με την ενταύθα αμεσοδημοκρατία κι ας δούμε τη συνέχεια, γιατί έχει μεγάλο ενδιαφέρον.
Οπως μπορείς να δεις έχουν ψηφιοποιήσει μερικές εκατοντάδες βιβλία που σχετίζονται ή και εκδόθηκαν στην ΕΣΣΔ και ειναι γραμμένα στην Αγγλική γλώσσα.
Τα κατέβασα (ειναι μερικα gb σε μέγεθος) αυτη τη στιγμή τα ανεβάζω στο google docs για να υπάρχει εύκολη πρόσβαση, προεπισκόπηση και να μπορεί να τα κατεβασει ο οποιοσδήποτε.
Μπορείς να τα δεις εδώ: http://docs.google.com/leaf?id=0B0epfjGwrDpINWYyMmQzZjAtYmFkZS00MjYxLWE4NzctOTI5ODE5ODA5NjVl&hl=el
Όπως μπορείς να δεις μιλάμε για βιβλία που έχουν εκδοθεί σε όλες τις χρονικές περιόδους της οικοδόμησης μέχρι και τις αρχές του 1970 περίπου.
Τι θέλω να λύσουμε:
Να βρεθεί ένας τρόπος ωστε να αξιοποιηθεί όλος αυτός ο πλούτος.
Να διαβάσω και να επεξεργαστώ μόνος μου όλον αυτόν τον όγκο δεν γίνεται τουλάχιστον μέσα σε ένα λογικά περιορισμένο χρονικό ορίζοντα.
Μια δεκάδα ομως μπορεί μεσα σε ενα-δυο χρόνια να ολοκληρώσει την διαδικασία. Ακόμα περισσότεροι σε ακόμα λιγότερο χρόνο.
Τεχνικά μπορούμε να λύσουμε το ζήτημα της επικοινωνίας και συντονισμού αξιοποιώντας διαδικτυακά εργαλεία (google docs, groups, mailing list etc.)
Το ζήτημα είναι να βρεθούν οι άνθρωποι που να πλαισιώσουν μια τέτοια δουλειά.
Κι εδώ μπαίνει ο ρόλος της κε του μπλοκ.
Νομίζω οτι διαβάζουν το blog σου άνθρωποι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν και να ενδιαφερθούν για μια τέτοια δουλειά.
Άβυσσος η ψυχή του αναγνώστη, αλλά κι εγώ έτσι νομίζω.
Τι θα μπορούσε να αποφέρει αυτη η δουλειά;
Εδω ο καθένας θα μπορούσε να σκεφτεί δεκάδες πλευρές:
Μια μικρή περίληψη για κάθε βιβλίο που θα βοηθούσε στο να προσανατολιστει η μελέτη
Ανάδειξη στοιχείων για την σοσιαλιστική οικονομία, κοινωνία, ιστορία, τις μεταβολές στην σκέψη και την πολιτική του κόμματος μέσα στη διάρκεια του χρόνου.
Θα ήθελα τη γνώμη σου για το εαν θα βοηθούσε μια τέτοια δουλειά και αν ναι πως θα μπορουσαμε να την οργανώσουμε.
Η γνώμη μου είναι, αναμφισβήτητα ναι. Τα κείμενα αυτά είναι ένα μικρός, δυσεύρετος θησαυρός, ειδικά σε σχέση με πρακτικά της κομιντέρν.
Αλλά κάπου κολλάω στις ιδέες για το οργανωτικό.
Όσοι θέλουν μπορούν να αξιοποιήσουν μεμονωμένα αυτή τη δουλειά και να την ιδιοποιηθούν ατομικά.
Αλλά η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία υπερέχει σαφώς.
Το δύσκολο είναι να την οργανώσουμε.
Όσοι αναγνώστες κολχόζνικοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη για συνεταιριστικοποίηση της προσπάθειας μπορούν να εκδηλώσουν εδώ το εθελοντικό τους ενδιαφέρον και η κε του μπλοκ θα φροντίσει για άμεση επικοινωνία με το μικροαστό που αναλαμβάνει τη μονοπρόσωπη διεύθυνση του εγχειρήματος μέχρι το σχηματισμό της κολεκτίβας.
Έχει πέσει στα χέρια μου ένας θησαυρός που μόνος μου και να ήθελα δεν μπορω να τον αξιοποιήσω.
Ποιο είναι το ζήτημα:
Ίσως έχεις υπόψιν σου κατι καμένους σταλινικούς Τούρκους που κατοικοεδρεύουν στην Αγγλία και ο ιστοτοπος τους ειναι αυτός: http://www.directdemocracy4u.org.
Δεν τους είχα, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Ας ξεπεράσουμε τους συνειρμούς με την ενταύθα αμεσοδημοκρατία κι ας δούμε τη συνέχεια, γιατί έχει μεγάλο ενδιαφέρον.
Οπως μπορείς να δεις έχουν ψηφιοποιήσει μερικές εκατοντάδες βιβλία που σχετίζονται ή και εκδόθηκαν στην ΕΣΣΔ και ειναι γραμμένα στην Αγγλική γλώσσα.
Τα κατέβασα (ειναι μερικα gb σε μέγεθος) αυτη τη στιγμή τα ανεβάζω στο google docs για να υπάρχει εύκολη πρόσβαση, προεπισκόπηση και να μπορεί να τα κατεβασει ο οποιοσδήποτε.
Μπορείς να τα δεις εδώ: http://docs.google.com/leaf?id=0B0epfjGwrDpINWYyMmQzZjAtYmFkZS00MjYxLWE4NzctOTI5ODE5ODA5NjVl&hl=el
Όπως μπορείς να δεις μιλάμε για βιβλία που έχουν εκδοθεί σε όλες τις χρονικές περιόδους της οικοδόμησης μέχρι και τις αρχές του 1970 περίπου.
Τι θέλω να λύσουμε:
Να βρεθεί ένας τρόπος ωστε να αξιοποιηθεί όλος αυτός ο πλούτος.
Να διαβάσω και να επεξεργαστώ μόνος μου όλον αυτόν τον όγκο δεν γίνεται τουλάχιστον μέσα σε ένα λογικά περιορισμένο χρονικό ορίζοντα.
Μια δεκάδα ομως μπορεί μεσα σε ενα-δυο χρόνια να ολοκληρώσει την διαδικασία. Ακόμα περισσότεροι σε ακόμα λιγότερο χρόνο.
Τεχνικά μπορούμε να λύσουμε το ζήτημα της επικοινωνίας και συντονισμού αξιοποιώντας διαδικτυακά εργαλεία (google docs, groups, mailing list etc.)
Το ζήτημα είναι να βρεθούν οι άνθρωποι που να πλαισιώσουν μια τέτοια δουλειά.
Κι εδώ μπαίνει ο ρόλος της κε του μπλοκ.
Νομίζω οτι διαβάζουν το blog σου άνθρωποι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν και να ενδιαφερθούν για μια τέτοια δουλειά.
Άβυσσος η ψυχή του αναγνώστη, αλλά κι εγώ έτσι νομίζω.
Τι θα μπορούσε να αποφέρει αυτη η δουλειά;
Εδω ο καθένας θα μπορούσε να σκεφτεί δεκάδες πλευρές:
Μια μικρή περίληψη για κάθε βιβλίο που θα βοηθούσε στο να προσανατολιστει η μελέτη
Ανάδειξη στοιχείων για την σοσιαλιστική οικονομία, κοινωνία, ιστορία, τις μεταβολές στην σκέψη και την πολιτική του κόμματος μέσα στη διάρκεια του χρόνου.
Θα ήθελα τη γνώμη σου για το εαν θα βοηθούσε μια τέτοια δουλειά και αν ναι πως θα μπορουσαμε να την οργανώσουμε.
Η γνώμη μου είναι, αναμφισβήτητα ναι. Τα κείμενα αυτά είναι ένα μικρός, δυσεύρετος θησαυρός, ειδικά σε σχέση με πρακτικά της κομιντέρν.
Αλλά κάπου κολλάω στις ιδέες για το οργανωτικό.
Όσοι θέλουν μπορούν να αξιοποιήσουν μεμονωμένα αυτή τη δουλειά και να την ιδιοποιηθούν ατομικά.
Αλλά η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία υπερέχει σαφώς.
Το δύσκολο είναι να την οργανώσουμε.
Όσοι αναγνώστες κολχόζνικοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη για συνεταιριστικοποίηση της προσπάθειας μπορούν να εκδηλώσουν εδώ το εθελοντικό τους ενδιαφέρον και η κε του μπλοκ θα φροντίσει για άμεση επικοινωνία με το μικροαστό που αναλαμβάνει τη μονοπρόσωπη διεύθυνση του εγχειρήματος μέχρι το σχηματισμό της κολεκτίβας.
Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009
Χρόνια πολλά...
...κι ευτυχισμένη η νέα τάξη πραγμάτων...
Πλήρης επετείων κι αναμνήσεων η χρονική συγκυρία. Αλλά ο ιμπεριαλισμός τις διαστρέφει για να ξηλώσει τη συλλογική μνήμη.
Το θάνατο του μπρέζνιεφ (10 νοέμβρη) τον έκαναν ημέρα της αστυνομίας. Τη δημοκρατία της βαϊμάρης (9 νοέμβρη), νύχτα των κρυστάλλων και πτώση του τείχους. Και την ημέρα της οκτωβριανής την έκαναν γενέθλια του τρότσκι (εντάξει αυτό είχε γίνει από πριν).
Τρεις μέρες μετά το τείχος απεβίωσε κι η θρυλική πασιονάρια σε ηλικία 93 χρόνων. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πέθανε από πνευμονία, αλλά το πιο πιθανό είναι να πήγε από τον καημό της για το σοσιαλισμό που έπεφτε. Κι ας διαφώνησε με την επέμβαση των σοβιετικών στην άνοιξη της πράγας.
Οι φιέστες των αστών για τα εικοσάχρονα παίρνουν και δίνουν. Οι σεκίτες μαζεύουν υπογραφές κάτω απ’ το σύνθημα: η πτώση του τείχους δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή.
Οι ρωσικές αρχές σε κάποιες πόλεις έβαλαν τρεις μέρες νωρίτερα τη γιορτή της αστυνομίας για να αποτρέψουν τις συγκεντρώσεις των κομμουνιστών για τον οκτώβρη.
Λίγα μέτρα πιο εκεί προβοκάτορες νοσταλγοί της κροστάνδης φώναζαν συνθήματα από τα χρόνια των μπολσεβίκων: το κράτους τους λευκοφρουρούς αποκαλεί αλήτες, αλήτες είναι τα κνατ κι οι καγκεμπίτες…
Μόνο κομμουνιστές (διαφόρων αποχρώσεων) μπορούν να σταθούν όρθιοι μέσα σε όλη αυτή τη δίνη.
Στο ριζοσπάστη της τρίτης διαβάζουμε ότι οι εκδηλώσεις που οργάνωσαν τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Ρωσίας σε κάθε γωνιά της χώρας δεν είχαν απλώς εορταστικό, αλλά αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, προφανώς για να πιάσουν το ευρύ κοινό της κομσομόλ ναρ.
Και τώρα ας εξηγήσουμε αυτό το διαφόρων αποχρώσεων.
Το κκρο είναι ο διάδοχος πολιτικός φορέας του κκσε κι ηγέτης του είναι ο ζουγκάνοφ, που δεν είναι όμως γραμματέας, αλλά πρόεδρος της κε! Αστικό κόμμα νέου τύπου.
Στην ομιλία του στη συγκέντρωση της μόσχας ο πρόεδρος είπε ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια κάτω απ’ τη σημαία του βλάσοφ, η χώρα δεν είχε καμία νίκη, ενώ η εξουσία διέπραξε μια σειρά βαριά εγκλήματα.
Ας δούμε ποια είναι αυτά τα εγκλήματα κατά της… χώρας.
-χάθηκε η μεγάλη δύναμη και τεράστιες εκτάσεις που μαζεύονταν σχεδόν μια χιλιετία.
-καταστράφηκαν χιλιάδες παραγωγικές επιχειρήσεις, ακόμα κι ολόκληροι κλάδοι.
-απώλεια της ασφάλειας και της αμυντικής ικανότητας της χώρας. Από την εποχή του μεγάλου πέτρου ήμασταν για 300 χρόνια μεγάλη δύναμη και σήμερα απλώς υπάρχουμε.
-από τα βαρύτερα εγκλήματα που έγιναν ήταν η διαίρεση του ρωσικού λαού κι η απώλεια των ιδανικών για τα οποία αγωνιζόταν για εκατοντάδες χρόνια (προσέξτε: εκατοντάδες, όχι τα τελευταία εκατό).
-και (κάπου προς το τέλος) η απώλεια των κοινωνικών κατακτήσεων που πέτυχε ο οχτώβρης, ξεκινώντας από τη δωρεάν παιδεία έως και την εξασφάλιση των γηρατειών.
Αλλά ευτυχώς υπάρχει λύση.
Μια άλλη πολιτική με την εξασφάλιση κοινωνικών προγραμμάτων για δωρεάν παιδεία κι υγεία, εθνικοποίηση ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας (όχι των μέσων παραγωγής συνολικά), δημιουργία τεσσάρων κρατικών τραπεζών, αύξηση μισθών και συντάξεων. Τάχθηκε επίσης υπέρ της απομάκρυνσης από την κυβέρνηση των υπουργών που έχουν σημαντικά υπουργεία κλειδιά (κι ο καραμανλής από αυτούς την πάτησε).
Πραγματικό κουκουρούκου.
Κι ύστερα απορούν γιατί τους έχει πάρει φαλάγγι ο πούτιν.
Που ως καγκεμπίτης έζησε στο ανατολικό βερολίνο και δεν είχε πρόβλημα να θυμηθεί με νοσταλγία εκείνες τις εποχές (το ρεπορτάζ του ρίζου το γράφει με τέτοιο τρόπο που όποιος δεν ξέρει τη δήλωση από πριν δεν παίζει να καταλάβει για τι γίνεται λόγος).
Για τον ζιουγκάνοφ μπορεί να είναι η συνέχεια της αλυσίδας μαλλιά-φαλάκρα στους ηγέτες της μαμάς ρωσίας. Λένιν (φ), στάλιν (μ), χρουτσώφ (φ), μπρέζνιεφ (μ), αντρόποφ (φ), τσερνιένκο (μ) και τελευταίο το καραφλό υπόθετο με το σημάδι.
Αλλά όποιος θέλει το συνεχίζει: γέλτσιν (μ), πούτιν (φ). Ο μεντβέντεφ έχει μαλλιά, άρα και τα προσόντα για διάδοχος του πούτιν. Ο ζουγκάνοφ μάλον έχασε τη δική του ευκαιρία με την εκλογική νοθεία του γέλτσιν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας.
Τυπικά μετά τον στάλιν στην αλυσίδα είναι ο μαλένκοφ που χρημάτισε ηγέτης (σε αντίθεση με τους αστούς ηγέτες που χρηματίζονται) για ένα μικρό μεταβατικό διάστημα. Αλλά ας μην αφήσουμε μια μικρή θητεία να μας χαλάσει έναν τόσο ωραίο μύθο.
Και το κόμμα γιατί δεν ξεκόβει από δαύτους; Έλα ντε.
Στο εσωτερικό θα το είχε κάνει ελαφρά τη καρδία και για λιγότερο σοσιαλδημοκρατικές θέσεις. Αλλά στο εξωτερικό οι σύμμαχοι δεν περισσεύουν (ενώ εντός…).
Η ίδια απορία γεννιέται στο τέλος της ίδιας σελίδας, όπου βρίσκουμε το ρεπορτάζ για την εκδήλωση της προοδευτικής για τον οκτώβρη. Την ίδια στιγμή που –αν κατάλαβα καλά- ο σύντροφος χριστόφιας ήταν στη φιέστα για την πτώση του τείχους.
Και με τον χωροφύλακα και με τους μπολσεβίκους…
Αλλά αυτά τα ξεκόμματα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το δείχνει κι η εμπειρία του κεκρ του τιούλκιν. Που στο δικό μου μυαλό παλεύει για την κεκροπία, διαλεκτική σύνθεση του κεκρ με την ουτοπία που παραπέμπει στο πρώτο όνομα της αθήνας.
Αλλά η αθηνά παλλάδα αφήνει το πουλί της σοφίας να πετάξει μόνο στο σούρουπο, αφού έχει χαθεί το τείχος και μας έχει πιάσει μπούφους ο γκορμπασόφ.
Το ρεπορτάζ του ρίζου αποδίδει με κομψές, γλαφυρές διατυπώσεις την ευέλικτη τακτική του κεκρ.
Διαφωνώντας με το ιδεολογικό-πολιτικό πλαίσιο του κκρο, κυρίως με το λεγόμενο κρατικό πατριωτισμό και τη σύνδεση-σύγχυση της εσσδ με την τσαρική ρωσία, η κομματική οργάνωση μόσχας (κομ) του κεκρ συμμετείχε στην κεντρική πορεία, αλλά πραγματοποίησε ξεχωριστή πολιτική συγκέντρωση στη ρωσική πρωτεύουσα.
Λίγο εξωκοινοβούλιο θυμίζει γιατί σε πιο μικρές πόλεις (από λένινγκραντ και κάτω) σφυρηλατήθηκε η ενότητα από τα κάτω κι οι πορείες ήταν κοινές. Ας δούμε παρακάτω.
Οι μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές του κεκρ προσπάθησαν να περάσουν και στην κόκκινη πλατεία όπου οι ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις εμπόδιζαν την είσοδο.
Νάτες κι οι κόκκινες (όνομα και χρώμα) ζώνες. Αλλά εκεί δεν υπάρχει αράς για να το πάει στα άκρα.
Μετά από διαπραγματεύσεις με τις αστυνομικές αρχές, οι διαδηλωτές του κεκρ πέρασαν στην κόκκινη πλατεία, αφήνοντας πίσω σημαίες και πανό, όπως ζήτησαν οι αστυνομικές αρχές για να επιτρέψουν την είσοδο. Και μετά κατέθεσαν λουλούδια στο μαυσωλείο και στο μνήμα του στάλιν φωνάζοντας συνθήματα.
Ξενέρωμα. Ούτε ένα αυγό να ανάψουν λίγο τα αίματα δεν έριξαν.
Παρόλα αυτά οι σταλινικοί –τύπου κεκρ- εκτός εξουσίας είναι οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου.
Αγνοί επαναστάτες, ιδεαλιστές (καμιά φορά και με τη φιλοσοφική έννοια του όρου), λίγο θρησκόληπτοι, αλλά αφοσιωμένοι κι ας μη νικάμε πάντα.
Με μια λέξη ό,τι περιγράφει ο κοτζιάς στο μυθιστόρημά του ο αλύγιστος. Που μαζί με όλα τα άλλα περιλαμβάνει και το άκαμπτος. Αλλά κατά βάση είναι άξιο θαυμασμού. Δεν είναι πολλοί αυτοί που το μπορούν.
Ωστόσο όλα αυτά επισκιάστηκαν από μια (ακόμα πιο) καλτ φωτό που ήρθε ξανά στην επικαιρότητα μαζί με τα αφιερώματα στα εικοσάχρονα από την πτώση του τείχους.
Θα ήθελα να τη βάλω συνοδεία στο κείμενο, αλλά ποιος είμαι εγώ στην τελική για να πιάσω το τρένο της ετε και να τη σηκώσω από τον υπολογιστή της μπρέζνιεβα;
Η ιστορική φωτογραφία αποθανάτισε ένα τρυφερό φιλί του μπρέζνιεφ με τον χόνεκερ, δείγμα των ακατάλυτων δεσμών φιλίας που έδεναν τους λαούς της σοβιετικής ένωσης και της γερμανικής λαοκρατικής δημοκρατίας. Το όμορφο ενσταντανέ απεικονίστηκε με ζωγραφιά και στη δυτική πλευρά του τείχους.
Αλλά η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα το κράτησε κρυφό τα τελευταία είκοσι χρόνια και μας πρόβαλε ως πιονέρους διάφορους παπακαλιάτηδες στον αγώνα ενάντια στα ταμπού.
Η σκηνή έλαβε χώρα στα 1979, τριάντα χρόνια πριν. Πάνω στα τριαντάχρονα της DDR και την έναρξη της διεθνιστικής βοήθειας στη λδ του αφγανιστάν.
Στο τέλος εκείνης της χρονιάς, οι ΑΒΒΑ κυκλοφορούσαν το τραγούδι χάπι νιου γίαρ που ακούγεται ακόμα και σήμερα σε θλιβερές εορταστικές περιστάσεις.
Σε κάποιο σημείο ο στίχος αναφέρεται στο τέλος της δεκαετίας κι αναρωτιέται πώς να είναι άραγε τα πράγματα στο τέλος της επόμενης.
Δε φαντάζεσαι κι ούτε θέλεις να ξέρεις…
Μεγαλειώδης προτρέχουσα σύλληψη! Αντίστοιχη με του νοστράδαμου.
Αν και καμιά φορά καλό είναι να κάνουμε και το αντίστροφο μαθαίνοντας στο παρελθόν, γιατί η ιστορία προσφέρει γέλιο και συμπεράσματα.
Ο ευρών ασφαλείς πληροφορίες σχετικά με το τι έγραφε ο ρίζος όταν έπεφτε το τείχος αναδεικνύεται σε σύντροφο του μήνα. Οι δικές μου πληροφορίες δεν είναι και πολύ σόι και λέω να μην τις διασπείρω ωσότου τις διασταυρώσω…
Πλήρης επετείων κι αναμνήσεων η χρονική συγκυρία. Αλλά ο ιμπεριαλισμός τις διαστρέφει για να ξηλώσει τη συλλογική μνήμη.
Το θάνατο του μπρέζνιεφ (10 νοέμβρη) τον έκαναν ημέρα της αστυνομίας. Τη δημοκρατία της βαϊμάρης (9 νοέμβρη), νύχτα των κρυστάλλων και πτώση του τείχους. Και την ημέρα της οκτωβριανής την έκαναν γενέθλια του τρότσκι (εντάξει αυτό είχε γίνει από πριν).
Τρεις μέρες μετά το τείχος απεβίωσε κι η θρυλική πασιονάρια σε ηλικία 93 χρόνων. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πέθανε από πνευμονία, αλλά το πιο πιθανό είναι να πήγε από τον καημό της για το σοσιαλισμό που έπεφτε. Κι ας διαφώνησε με την επέμβαση των σοβιετικών στην άνοιξη της πράγας.
Οι φιέστες των αστών για τα εικοσάχρονα παίρνουν και δίνουν. Οι σεκίτες μαζεύουν υπογραφές κάτω απ’ το σύνθημα: η πτώση του τείχους δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη λαϊκή.
Οι ρωσικές αρχές σε κάποιες πόλεις έβαλαν τρεις μέρες νωρίτερα τη γιορτή της αστυνομίας για να αποτρέψουν τις συγκεντρώσεις των κομμουνιστών για τον οκτώβρη.
Λίγα μέτρα πιο εκεί προβοκάτορες νοσταλγοί της κροστάνδης φώναζαν συνθήματα από τα χρόνια των μπολσεβίκων: το κράτους τους λευκοφρουρούς αποκαλεί αλήτες, αλήτες είναι τα κνατ κι οι καγκεμπίτες…
Μόνο κομμουνιστές (διαφόρων αποχρώσεων) μπορούν να σταθούν όρθιοι μέσα σε όλη αυτή τη δίνη.
Στο ριζοσπάστη της τρίτης διαβάζουμε ότι οι εκδηλώσεις που οργάνωσαν τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Ρωσίας σε κάθε γωνιά της χώρας δεν είχαν απλώς εορταστικό, αλλά αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, προφανώς για να πιάσουν το ευρύ κοινό της κομσομόλ ναρ.
Και τώρα ας εξηγήσουμε αυτό το διαφόρων αποχρώσεων.
Το κκρο είναι ο διάδοχος πολιτικός φορέας του κκσε κι ηγέτης του είναι ο ζουγκάνοφ, που δεν είναι όμως γραμματέας, αλλά πρόεδρος της κε! Αστικό κόμμα νέου τύπου.
Στην ομιλία του στη συγκέντρωση της μόσχας ο πρόεδρος είπε ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια κάτω απ’ τη σημαία του βλάσοφ, η χώρα δεν είχε καμία νίκη, ενώ η εξουσία διέπραξε μια σειρά βαριά εγκλήματα.
Ας δούμε ποια είναι αυτά τα εγκλήματα κατά της… χώρας.
-χάθηκε η μεγάλη δύναμη και τεράστιες εκτάσεις που μαζεύονταν σχεδόν μια χιλιετία.
-καταστράφηκαν χιλιάδες παραγωγικές επιχειρήσεις, ακόμα κι ολόκληροι κλάδοι.
-απώλεια της ασφάλειας και της αμυντικής ικανότητας της χώρας. Από την εποχή του μεγάλου πέτρου ήμασταν για 300 χρόνια μεγάλη δύναμη και σήμερα απλώς υπάρχουμε.
-από τα βαρύτερα εγκλήματα που έγιναν ήταν η διαίρεση του ρωσικού λαού κι η απώλεια των ιδανικών για τα οποία αγωνιζόταν για εκατοντάδες χρόνια (προσέξτε: εκατοντάδες, όχι τα τελευταία εκατό).
-και (κάπου προς το τέλος) η απώλεια των κοινωνικών κατακτήσεων που πέτυχε ο οχτώβρης, ξεκινώντας από τη δωρεάν παιδεία έως και την εξασφάλιση των γηρατειών.
Αλλά ευτυχώς υπάρχει λύση.
Μια άλλη πολιτική με την εξασφάλιση κοινωνικών προγραμμάτων για δωρεάν παιδεία κι υγεία, εθνικοποίηση ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας (όχι των μέσων παραγωγής συνολικά), δημιουργία τεσσάρων κρατικών τραπεζών, αύξηση μισθών και συντάξεων. Τάχθηκε επίσης υπέρ της απομάκρυνσης από την κυβέρνηση των υπουργών που έχουν σημαντικά υπουργεία κλειδιά (κι ο καραμανλής από αυτούς την πάτησε).
Πραγματικό κουκουρούκου.
Κι ύστερα απορούν γιατί τους έχει πάρει φαλάγγι ο πούτιν.
Που ως καγκεμπίτης έζησε στο ανατολικό βερολίνο και δεν είχε πρόβλημα να θυμηθεί με νοσταλγία εκείνες τις εποχές (το ρεπορτάζ του ρίζου το γράφει με τέτοιο τρόπο που όποιος δεν ξέρει τη δήλωση από πριν δεν παίζει να καταλάβει για τι γίνεται λόγος).
Για τον ζιουγκάνοφ μπορεί να είναι η συνέχεια της αλυσίδας μαλλιά-φαλάκρα στους ηγέτες της μαμάς ρωσίας. Λένιν (φ), στάλιν (μ), χρουτσώφ (φ), μπρέζνιεφ (μ), αντρόποφ (φ), τσερνιένκο (μ) και τελευταίο το καραφλό υπόθετο με το σημάδι.
Αλλά όποιος θέλει το συνεχίζει: γέλτσιν (μ), πούτιν (φ). Ο μεντβέντεφ έχει μαλλιά, άρα και τα προσόντα για διάδοχος του πούτιν. Ο ζουγκάνοφ μάλον έχασε τη δική του ευκαιρία με την εκλογική νοθεία του γέλτσιν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας.
Τυπικά μετά τον στάλιν στην αλυσίδα είναι ο μαλένκοφ που χρημάτισε ηγέτης (σε αντίθεση με τους αστούς ηγέτες που χρηματίζονται) για ένα μικρό μεταβατικό διάστημα. Αλλά ας μην αφήσουμε μια μικρή θητεία να μας χαλάσει έναν τόσο ωραίο μύθο.
Και το κόμμα γιατί δεν ξεκόβει από δαύτους; Έλα ντε.
Στο εσωτερικό θα το είχε κάνει ελαφρά τη καρδία και για λιγότερο σοσιαλδημοκρατικές θέσεις. Αλλά στο εξωτερικό οι σύμμαχοι δεν περισσεύουν (ενώ εντός…).
Η ίδια απορία γεννιέται στο τέλος της ίδιας σελίδας, όπου βρίσκουμε το ρεπορτάζ για την εκδήλωση της προοδευτικής για τον οκτώβρη. Την ίδια στιγμή που –αν κατάλαβα καλά- ο σύντροφος χριστόφιας ήταν στη φιέστα για την πτώση του τείχους.
Και με τον χωροφύλακα και με τους μπολσεβίκους…
Αλλά αυτά τα ξεκόμματα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το δείχνει κι η εμπειρία του κεκρ του τιούλκιν. Που στο δικό μου μυαλό παλεύει για την κεκροπία, διαλεκτική σύνθεση του κεκρ με την ουτοπία που παραπέμπει στο πρώτο όνομα της αθήνας.
Αλλά η αθηνά παλλάδα αφήνει το πουλί της σοφίας να πετάξει μόνο στο σούρουπο, αφού έχει χαθεί το τείχος και μας έχει πιάσει μπούφους ο γκορμπασόφ.
Το ρεπορτάζ του ρίζου αποδίδει με κομψές, γλαφυρές διατυπώσεις την ευέλικτη τακτική του κεκρ.
Διαφωνώντας με το ιδεολογικό-πολιτικό πλαίσιο του κκρο, κυρίως με το λεγόμενο κρατικό πατριωτισμό και τη σύνδεση-σύγχυση της εσσδ με την τσαρική ρωσία, η κομματική οργάνωση μόσχας (κομ) του κεκρ συμμετείχε στην κεντρική πορεία, αλλά πραγματοποίησε ξεχωριστή πολιτική συγκέντρωση στη ρωσική πρωτεύουσα.
Λίγο εξωκοινοβούλιο θυμίζει γιατί σε πιο μικρές πόλεις (από λένινγκραντ και κάτω) σφυρηλατήθηκε η ενότητα από τα κάτω κι οι πορείες ήταν κοινές. Ας δούμε παρακάτω.
Οι μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές του κεκρ προσπάθησαν να περάσουν και στην κόκκινη πλατεία όπου οι ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις εμπόδιζαν την είσοδο.
Νάτες κι οι κόκκινες (όνομα και χρώμα) ζώνες. Αλλά εκεί δεν υπάρχει αράς για να το πάει στα άκρα.
Μετά από διαπραγματεύσεις με τις αστυνομικές αρχές, οι διαδηλωτές του κεκρ πέρασαν στην κόκκινη πλατεία, αφήνοντας πίσω σημαίες και πανό, όπως ζήτησαν οι αστυνομικές αρχές για να επιτρέψουν την είσοδο. Και μετά κατέθεσαν λουλούδια στο μαυσωλείο και στο μνήμα του στάλιν φωνάζοντας συνθήματα.
Ξενέρωμα. Ούτε ένα αυγό να ανάψουν λίγο τα αίματα δεν έριξαν.
Παρόλα αυτά οι σταλινικοί –τύπου κεκρ- εκτός εξουσίας είναι οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου.
Αγνοί επαναστάτες, ιδεαλιστές (καμιά φορά και με τη φιλοσοφική έννοια του όρου), λίγο θρησκόληπτοι, αλλά αφοσιωμένοι κι ας μη νικάμε πάντα.
Με μια λέξη ό,τι περιγράφει ο κοτζιάς στο μυθιστόρημά του ο αλύγιστος. Που μαζί με όλα τα άλλα περιλαμβάνει και το άκαμπτος. Αλλά κατά βάση είναι άξιο θαυμασμού. Δεν είναι πολλοί αυτοί που το μπορούν.
Ωστόσο όλα αυτά επισκιάστηκαν από μια (ακόμα πιο) καλτ φωτό που ήρθε ξανά στην επικαιρότητα μαζί με τα αφιερώματα στα εικοσάχρονα από την πτώση του τείχους.
Θα ήθελα να τη βάλω συνοδεία στο κείμενο, αλλά ποιος είμαι εγώ στην τελική για να πιάσω το τρένο της ετε και να τη σηκώσω από τον υπολογιστή της μπρέζνιεβα;
Η ιστορική φωτογραφία αποθανάτισε ένα τρυφερό φιλί του μπρέζνιεφ με τον χόνεκερ, δείγμα των ακατάλυτων δεσμών φιλίας που έδεναν τους λαούς της σοβιετικής ένωσης και της γερμανικής λαοκρατικής δημοκρατίας. Το όμορφο ενσταντανέ απεικονίστηκε με ζωγραφιά και στη δυτική πλευρά του τείχους.
Αλλά η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα το κράτησε κρυφό τα τελευταία είκοσι χρόνια και μας πρόβαλε ως πιονέρους διάφορους παπακαλιάτηδες στον αγώνα ενάντια στα ταμπού.
Η σκηνή έλαβε χώρα στα 1979, τριάντα χρόνια πριν. Πάνω στα τριαντάχρονα της DDR και την έναρξη της διεθνιστικής βοήθειας στη λδ του αφγανιστάν.
Στο τέλος εκείνης της χρονιάς, οι ΑΒΒΑ κυκλοφορούσαν το τραγούδι χάπι νιου γίαρ που ακούγεται ακόμα και σήμερα σε θλιβερές εορταστικές περιστάσεις.
Σε κάποιο σημείο ο στίχος αναφέρεται στο τέλος της δεκαετίας κι αναρωτιέται πώς να είναι άραγε τα πράγματα στο τέλος της επόμενης.
Δε φαντάζεσαι κι ούτε θέλεις να ξέρεις…
Μεγαλειώδης προτρέχουσα σύλληψη! Αντίστοιχη με του νοστράδαμου.
Αν και καμιά φορά καλό είναι να κάνουμε και το αντίστροφο μαθαίνοντας στο παρελθόν, γιατί η ιστορία προσφέρει γέλιο και συμπεράσματα.
Ο ευρών ασφαλείς πληροφορίες σχετικά με το τι έγραφε ο ρίζος όταν έπεφτε το τείχος αναδεικνύεται σε σύντροφο του μήνα. Οι δικές μου πληροφορίες δεν είναι και πολύ σόι και λέω να μην τις διασπείρω ωσότου τις διασταυρώσω…
Δευτέρα, 09 Νοεμβρίου 2009
Δύο ντε κι ένα αρ...
Επετειακών κειμένων συνέχεια, αυτή τη φορά για τη DDR. Αποσπάσματα από το βιβλίο του σαχναζάροφ (βοηθός του γκόρμπι) το τίμημα της ελευθερίας, που είδαμε στο προηγούμενο κείμενο.
Η ΓΛΔ ήταν ας πούμε το μαργαριτάρι στην κορώνα της ρώσικης αυτοκρατορίας. Αποτελούσε την πλέον ανεπτυγμένη βιομηχανικά χώρα του σοσιαλιστικού στρατοπέδου κι εκπλήρωνε το ρόλο προφυλακής του σοσιαλισμού.
Οι δημιουργοί της μεγάλης πολιτικής σε ανατολή και δύση το κατανοούσαν περίφημα και προσπαθούσαν με κάθε μέσο: από την ανατολική πλευρά να αναπτύξουν το πρώτο σε γερμανική γη κράτος των εργατών κι αγροτών κι από τη δυτική να το υπονομεύσουν.
Στην κε του κκσε αποδιδόταν ιδιαίτερη προσοχή στις σχέσεις με τη γλδ.
μαζί της διεξάγονταν οι μεγαλύτερες εμπορικές συναλλαγές. Από εκεί λαμβάναμε την πολυτιμότερη για εμάς τεχνολογία κι εξοπλισμό. Εκεί στρατωνιζόταν το μεγαλύτερο τμήμα σοβιετικών στρατευμάτων στο εξωτερικό, πάνω από 200 χιλιάδες άντρες. Μέσω του βερολίνου σε μεγάλο βαθμό αποκατασταίνονταν οι σχέσεις μας με το κομμουνιστικό κίνημα της δυτικής ευρώπης.
Στη διαδικαστική ζωή της σοσιαλιστικής κοινότητας και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος οι γερμανοί προσέφεραν συστηματικότητα, τάξη, πειθαρχία. Ακόμα και τους συναδέλφους μας αό το τμήμα διεθνών σχέσεων του εσκγ δε στάθηκε να τους κάνει να χάσουν το μέτρο η τακτική επικοινωνία με τους αδερφούς σλάβους. Μόνο δυο τρεις το έριξαν στο ποτό.
Σε σχέση με αυτή την περίπλοκη κατάσταση (σ.σ.: εννοεί τις σχέσεις με τη BDR) εμφανίστηκε και μία ακόμη μεγάλη θεωρητική διαφωνία. Αρχίζοντας από την εποχή του βίλχελμ πικ και του ότο γκρότεβολ, στη ΓΛΔ προπαγανδιζόταν η θέση: ένα έθνος-δύο κράτη.
Ανταποκρινόταν στην αληθινή κατάσταση πραγμάτων κι υπηρετούσε μια πλήρως ικανοποιητική νομική βάση που να αποτρέπει τις αξιώσεις της οδγ να αντιπροσωπεύει τη γερμανική λαοκρατική δημοκρατία, τους πολίτες της, ουσιαστικά και το έδαφός της.
Αλλά ποιος ηγέτης ικανοποιείται με τις παλιές αποσκευές, δε θέλει να διατυπώσει νέες θέσεις; Και τα προπαγανδιστικά όργανα της ΓΛΔ άρχισαν να ξετυλίγουν μια καινούρια αντίληψη: δυο κράτη-δύο έθνη, η οποία όπως όλα δείχνουν έγινε αποδεκτή όχι χωρίς την υπόδειξη του πρώην γενικού διευθύνοντος της σοβιετικής διοίκησης στη γερμανία κι εκείνη τη στιγμή αναπληρωτή του υπουργού εξωτερικών, βλαντιμήρ σιμιόνοβιτς σιμιόνοφ.
Αυτόν τον ενεργητικό και γοητευτικό άνθρωπο, μεγάλο θαυμαστή της ζωγραφικής, τόσο συνάρπασε η ιδέα των δύο εθνών, ώστε υποστήριξε ακόμη και διδακτορική διατριβή με αυτό το θέμα.
Τώρα πια, παρόμοια θεωρητικά παιχνίδια δεν έχουν καμία σημασία, αλλά τότε ήταν ένα αρκετά ζωτικό θέμα. Το λάθος αυτής της αντίληψης ήταν ολοφάνερο, αφού κάθε δεύτερος γερμανός της ΓΛΔ είχε εξ αίματος συγγενείς στην οδγ, μεταξύ αυτών κι ο έριχ χόνεκερ.
Πολλοί σχεδόν καθημερινά επικοινωνούσαν τηλεφωνικά, αντάλλασσαν επισκέψεις. Είναι κατανοητό ότι αυτοί δε μπορούσαν να πάρουν στα σοβαρά τις διαβεβαιώσεις, ότι οι γονείς τους, οι αδελφές, οι αδελφοί τους ανήκουν σε διαφορετικό έθνος. Κρυφά γελούσαν με αυτή την ανεξαρτησία.
Με ένα λόγο, το πολιτικό αποτέλεσμα ήταν αντίθετο από αυτό που υπολόγιζαν. Αλλά οι δικοί μας ειδικοί περί τη γερμανία επέμεναν με πείσμα στο δικό τους, επικαλούμενοι συχνά τη σκέψη του λένιν για την ύπαρξη δύο εθνών σε ένα, εξαιτίας της βαθειάς του διαίρεσης μεταξύ της αστικής τάξης και του προλεταριάτου, την χρησιμοποίηση από τον ίδιο των όρων σοσιαλιστικό και αστικό έθνος. Εμφανίστηκε κι ένα τέτοιο επιχείρημα: στην αυστρία το 80% του πληθυσμού δε θεωρεί τον εαυτό του γερμανούς.
Ναι, διαφωνούσα εγώ- αλλά οι αυστριακοί έζησαν σε χωριστό κράτος επί μερικές εκατονταετίες κι επιπλέον αναμείχθηκαν σε σημαντικό βαθμό με τους λαούς της αυτοκρατορίας τους. Είναι εντελώς πιθανό ότι εάν η γλδ εξακολουθεί να υφίσταται επί 300 χρόνια θα προκύψει εδώ ένα ιδιαίτερο έθνος. Κάτι τέτοιο όμως ακόμα δεν υπάρχει.
Η εσφαλμένη θέση μόνο μπερδεύει τους ανθρώπους, τους αποσπά από την κατανόηση του κύριου: ιστορικά συνέβη έτσι, ώστε το γερμανικό έθνος δημιούργησε τώρα δύο κράτη.
Σε αυτό δεν υπάρχει τίποτα το ασύνηθες. Το αραβικό έθνος έχει ολόκληρη δεκάδα κρατών. Το ίδιο κι οι εθνικώς συγγνείς λαοί των λατινοαμερικάνικων χωρών οι οποίοι μιλούν την ίδια γλώσσα.
Στις ιδιαίτερες συνομιλίες ο γκορμπατσόφ έλεγε ότι η ανανέωση του σοσιαλισμού σε μας θα δώσει νέα πνοή σε όλες τις αδελφές χώρες και με την έννοια αυτή η ΓΛΔ δεν θα αποτελέσει εξαίρεση.
Με αυτή τη διάθεση ο γγ πήγε στον εορτασμό της 40ής επετείου της ΓΛΔ.
Σπάνια τον υποδέχτηκαν κάπου έτσι, όπως στο βερολίνο. Πλήθος κατοίκων, ιδίως νεολαίας χαιρετούσαν με ενθουσιασμό τον άνθρωπο από τον οποίο περίμεναν αλλαγές στην αρκετά χαρούμενη, αλλά ανελεύθερη, πληκτική ζωή τους. Κρατούσαν πλακάτ που χτυπούσαν τον χόνεκερ στην καρδιά: μας χρειάζεται ο δικός μας γκόρμπι.
Η αστυνομία εκείνη τη μέρα συνέλαβε μερικές ομάδες διαδηκωτών.
Στις 26 γενάρη του 90 πραγματοποιήθηκε από τον πρόεδρο μια συνεδρίαση για τη γερμανία με στελέχη του κκσε. Να τι είπε εκεί ο γκορμπατσόφ.
-Πρέπει να συμβουλεύσουμε τους φίλους μας να σκεφτούν τη δυνατότητα ενοποίησης του εσκγ με το spd.
Η κοινή γνώμη δέχεται με οδύνη την απόσπαση της ΓΛΔ, πολύ περισσότερο την απορρόφησή της από την οδγ. Εκατομμύρια ανθρώπων που πολέμησαν στο μέτωπο είναι ακόμα ζωντανοί. Όχι μόνο οι άνθρωπο της παλιάς γενιάς, αλλά κι η νεολαία συνήθισαν να βλέπουν στη σοσιαλιστική γερμανία, ένα από τα στηρίγματα της σύγχρονης ειρήνης. Η κοινωνική συνείδηση θα υποστεί σοβαρό τραύμα. Αλλά δε γίνεται τίποτα, θα χρειαστεί να το αντιμετωπίσουμε.
Κι ο τραγικός επίλογος δια χειρός σαχναζάροφ και πάλι.
Ύστερα από δύο χρόνια ο γκορμπατσόφ μαζί με το ρήγκαν έλαβαν στο βερολίνο τον τίτλο του επίτιμου δημότη της γερμανικής πρωτεύουσας και από τον κατάλογο των επίτιμων δημοτών διαγράφηκαν ο στρατάρχης κόνιεφ κι ο πρώτος φρούραρχος του βερολίνου στρατηγός μπερζαρίν. Ο έριχ χόνεκερ βρισκόταν στη φυλακή του μοαμπίτ, την ίδια στην οποία τον κρατούσαν οι φασίστες επί 17 χρόνια.
Η δημοκρατία θριάμβευσε, η ιστορία τελείωσε (το τέλος της ιστορίας). Και ζήσαμε εμείς κακά κι αυτοί εις βάρος μας.
Η ΓΛΔ ήταν ας πούμε το μαργαριτάρι στην κορώνα της ρώσικης αυτοκρατορίας. Αποτελούσε την πλέον ανεπτυγμένη βιομηχανικά χώρα του σοσιαλιστικού στρατοπέδου κι εκπλήρωνε το ρόλο προφυλακής του σοσιαλισμού.
Οι δημιουργοί της μεγάλης πολιτικής σε ανατολή και δύση το κατανοούσαν περίφημα και προσπαθούσαν με κάθε μέσο: από την ανατολική πλευρά να αναπτύξουν το πρώτο σε γερμανική γη κράτος των εργατών κι αγροτών κι από τη δυτική να το υπονομεύσουν.
Στην κε του κκσε αποδιδόταν ιδιαίτερη προσοχή στις σχέσεις με τη γλδ.
μαζί της διεξάγονταν οι μεγαλύτερες εμπορικές συναλλαγές. Από εκεί λαμβάναμε την πολυτιμότερη για εμάς τεχνολογία κι εξοπλισμό. Εκεί στρατωνιζόταν το μεγαλύτερο τμήμα σοβιετικών στρατευμάτων στο εξωτερικό, πάνω από 200 χιλιάδες άντρες. Μέσω του βερολίνου σε μεγάλο βαθμό αποκατασταίνονταν οι σχέσεις μας με το κομμουνιστικό κίνημα της δυτικής ευρώπης.
Στη διαδικαστική ζωή της σοσιαλιστικής κοινότητας και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος οι γερμανοί προσέφεραν συστηματικότητα, τάξη, πειθαρχία. Ακόμα και τους συναδέλφους μας αό το τμήμα διεθνών σχέσεων του εσκγ δε στάθηκε να τους κάνει να χάσουν το μέτρο η τακτική επικοινωνία με τους αδερφούς σλάβους. Μόνο δυο τρεις το έριξαν στο ποτό.
Σε σχέση με αυτή την περίπλοκη κατάσταση (σ.σ.: εννοεί τις σχέσεις με τη BDR) εμφανίστηκε και μία ακόμη μεγάλη θεωρητική διαφωνία. Αρχίζοντας από την εποχή του βίλχελμ πικ και του ότο γκρότεβολ, στη ΓΛΔ προπαγανδιζόταν η θέση: ένα έθνος-δύο κράτη.
Ανταποκρινόταν στην αληθινή κατάσταση πραγμάτων κι υπηρετούσε μια πλήρως ικανοποιητική νομική βάση που να αποτρέπει τις αξιώσεις της οδγ να αντιπροσωπεύει τη γερμανική λαοκρατική δημοκρατία, τους πολίτες της, ουσιαστικά και το έδαφός της.
Αλλά ποιος ηγέτης ικανοποιείται με τις παλιές αποσκευές, δε θέλει να διατυπώσει νέες θέσεις; Και τα προπαγανδιστικά όργανα της ΓΛΔ άρχισαν να ξετυλίγουν μια καινούρια αντίληψη: δυο κράτη-δύο έθνη, η οποία όπως όλα δείχνουν έγινε αποδεκτή όχι χωρίς την υπόδειξη του πρώην γενικού διευθύνοντος της σοβιετικής διοίκησης στη γερμανία κι εκείνη τη στιγμή αναπληρωτή του υπουργού εξωτερικών, βλαντιμήρ σιμιόνοβιτς σιμιόνοφ.
Αυτόν τον ενεργητικό και γοητευτικό άνθρωπο, μεγάλο θαυμαστή της ζωγραφικής, τόσο συνάρπασε η ιδέα των δύο εθνών, ώστε υποστήριξε ακόμη και διδακτορική διατριβή με αυτό το θέμα.
Τώρα πια, παρόμοια θεωρητικά παιχνίδια δεν έχουν καμία σημασία, αλλά τότε ήταν ένα αρκετά ζωτικό θέμα. Το λάθος αυτής της αντίληψης ήταν ολοφάνερο, αφού κάθε δεύτερος γερμανός της ΓΛΔ είχε εξ αίματος συγγενείς στην οδγ, μεταξύ αυτών κι ο έριχ χόνεκερ.
Πολλοί σχεδόν καθημερινά επικοινωνούσαν τηλεφωνικά, αντάλλασσαν επισκέψεις. Είναι κατανοητό ότι αυτοί δε μπορούσαν να πάρουν στα σοβαρά τις διαβεβαιώσεις, ότι οι γονείς τους, οι αδελφές, οι αδελφοί τους ανήκουν σε διαφορετικό έθνος. Κρυφά γελούσαν με αυτή την ανεξαρτησία.
Με ένα λόγο, το πολιτικό αποτέλεσμα ήταν αντίθετο από αυτό που υπολόγιζαν. Αλλά οι δικοί μας ειδικοί περί τη γερμανία επέμεναν με πείσμα στο δικό τους, επικαλούμενοι συχνά τη σκέψη του λένιν για την ύπαρξη δύο εθνών σε ένα, εξαιτίας της βαθειάς του διαίρεσης μεταξύ της αστικής τάξης και του προλεταριάτου, την χρησιμοποίηση από τον ίδιο των όρων σοσιαλιστικό και αστικό έθνος. Εμφανίστηκε κι ένα τέτοιο επιχείρημα: στην αυστρία το 80% του πληθυσμού δε θεωρεί τον εαυτό του γερμανούς.
Ναι, διαφωνούσα εγώ- αλλά οι αυστριακοί έζησαν σε χωριστό κράτος επί μερικές εκατονταετίες κι επιπλέον αναμείχθηκαν σε σημαντικό βαθμό με τους λαούς της αυτοκρατορίας τους. Είναι εντελώς πιθανό ότι εάν η γλδ εξακολουθεί να υφίσταται επί 300 χρόνια θα προκύψει εδώ ένα ιδιαίτερο έθνος. Κάτι τέτοιο όμως ακόμα δεν υπάρχει.
Η εσφαλμένη θέση μόνο μπερδεύει τους ανθρώπους, τους αποσπά από την κατανόηση του κύριου: ιστορικά συνέβη έτσι, ώστε το γερμανικό έθνος δημιούργησε τώρα δύο κράτη.
Σε αυτό δεν υπάρχει τίποτα το ασύνηθες. Το αραβικό έθνος έχει ολόκληρη δεκάδα κρατών. Το ίδιο κι οι εθνικώς συγγνείς λαοί των λατινοαμερικάνικων χωρών οι οποίοι μιλούν την ίδια γλώσσα.
Στις ιδιαίτερες συνομιλίες ο γκορμπατσόφ έλεγε ότι η ανανέωση του σοσιαλισμού σε μας θα δώσει νέα πνοή σε όλες τις αδελφές χώρες και με την έννοια αυτή η ΓΛΔ δεν θα αποτελέσει εξαίρεση.
Με αυτή τη διάθεση ο γγ πήγε στον εορτασμό της 40ής επετείου της ΓΛΔ.
Σπάνια τον υποδέχτηκαν κάπου έτσι, όπως στο βερολίνο. Πλήθος κατοίκων, ιδίως νεολαίας χαιρετούσαν με ενθουσιασμό τον άνθρωπο από τον οποίο περίμεναν αλλαγές στην αρκετά χαρούμενη, αλλά ανελεύθερη, πληκτική ζωή τους. Κρατούσαν πλακάτ που χτυπούσαν τον χόνεκερ στην καρδιά: μας χρειάζεται ο δικός μας γκόρμπι.
Η αστυνομία εκείνη τη μέρα συνέλαβε μερικές ομάδες διαδηκωτών.
Στις 26 γενάρη του 90 πραγματοποιήθηκε από τον πρόεδρο μια συνεδρίαση για τη γερμανία με στελέχη του κκσε. Να τι είπε εκεί ο γκορμπατσόφ.
-Πρέπει να συμβουλεύσουμε τους φίλους μας να σκεφτούν τη δυνατότητα ενοποίησης του εσκγ με το spd.
Η κοινή γνώμη δέχεται με οδύνη την απόσπαση της ΓΛΔ, πολύ περισσότερο την απορρόφησή της από την οδγ. Εκατομμύρια ανθρώπων που πολέμησαν στο μέτωπο είναι ακόμα ζωντανοί. Όχι μόνο οι άνθρωπο της παλιάς γενιάς, αλλά κι η νεολαία συνήθισαν να βλέπουν στη σοσιαλιστική γερμανία, ένα από τα στηρίγματα της σύγχρονης ειρήνης. Η κοινωνική συνείδηση θα υποστεί σοβαρό τραύμα. Αλλά δε γίνεται τίποτα, θα χρειαστεί να το αντιμετωπίσουμε.
Κι ο τραγικός επίλογος δια χειρός σαχναζάροφ και πάλι.
Ύστερα από δύο χρόνια ο γκορμπατσόφ μαζί με το ρήγκαν έλαβαν στο βερολίνο τον τίτλο του επίτιμου δημότη της γερμανικής πρωτεύουσας και από τον κατάλογο των επίτιμων δημοτών διαγράφηκαν ο στρατάρχης κόνιεφ κι ο πρώτος φρούραρχος του βερολίνου στρατηγός μπερζαρίν. Ο έριχ χόνεκερ βρισκόταν στη φυλακή του μοαμπίτ, την ίδια στην οποία τον κρατούσαν οι φασίστες επί 17 χρόνια.
Η δημοκρατία θριάμβευσε, η ιστορία τελείωσε (το τέλος της ιστορίας). Και ζήσαμε εμείς κακά κι αυτοί εις βάρος μας.
Κυριακή, 08 Νοεμβρίου 2009
Ο καιρός γαρ εγγύς
Το κείμενο αυτό κανονικά ήταν να γραφτεί χτες προς τιμήν της επανάστασης του οκτώβρη. Τελικά γράφεται μία μέρα μετά, στη γιορτή του γκόρμπι, της μιχαλίδας των ιδανικών και της προδομένης μας επανάστασης.
Κείμενο εαακίτικης σύλληψης, από αυτά που δίνουν στους πρωτοετείς (διατηρείται η ορθογραφία κι η πολιτική λογική του χώρου).
Ένωση:(κατά το ενιαία) αντί να γράφουν προσάρτηση στη ρωσία ή στη σφαίρα επιρροής της.
Σοβιετικών: γιατί τα σοβιέτ είναι ο μόνος θεσμός που απονεκρώθηκε από το κράτος. Είχαν όλη την εξουσία, αιρετούς κι ανακλητούς που λογοδοτούσαν στις συνελεύσεις κι ασκούσαν έλεγχο από τα κάτω κι αριστερά.
Σοσιαλιστικών γιατί ίσχυε η αρχή στον καθένα ανάλογα με το αξίωμά του και μεταβαίναμε γοργά (εντός εικοσαετίας έλεγε ο χρουτσώφ) στον κομμουνισμό.
Που κατά το έγκυρο σάιτ της νΚα πάτρας δεν υπάρχει μόνο ως μακροπρόθεσμη επιδίωξη και τελικός σκοπός, αλλά κι ως αναγκαία και δυναμική τάση του παρόντος, ως αναγκαία και δυνατή ενιαία επαναστατική διαδικασία.
Εκτός της νκα πάτρας πρέπει να το λέει κι ο μαρξ, αλλά είμαι σίγουρος ότι εννοούσε πολύ διαφορετικά πράγματα.
και Δημοκρατιών για ξεκάρφωμα, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της δικτατορίας του προλεταριάτου που δεν ασκούνταν απ’ την τάξη καθαυτή, αλλά δια αντιπροσώπου.
Αυτά τα λένε επηρεασμένοι απ’ την αναρχία που θεωρεί ότι το μόνο πραγματικά επαναστατικό πρόταγμα είναι η αμεσοδικτατορία (του προλεταριάτου και γενικώς).
Πάμε και στη δική μας εκδοχή.
Ένωση γιατί τόσοι λαοί ζούσαν ειρηνικά σα να ‘ταν ένας (ας μην αφήσουμε μερικούς εκτοπισμούς να μας χαλάσουν μια όμορφη γενική εικόνα).
Σοβιετικών γιατί είναι η χώρα των σοβιέτ. Ακόμα κι εκφυλισμένα τους ενοχλούσαν και τα κατάργησαν το 93 για να ολοκληρώσουν την παλινόρθωση. Αν τους ήταν αδιάφορα θα τα κρατούσαν και το αυτό ισχύει και για την ένωση.
Σοσιαλιστικών γιατί πρώιμος ή επταμηνίτικος, με εισαγωγικά ή θαυμαστικά ήταν υπαρκτός. Υπάρχει κι όσο υπήρχε υπήρχαμε, αλλά αφότου έπαψε να υπάρχει μας έφαγε η ανυπαρξία και τα υπαρξιακά μας.
Δημοκρατιών γιατί όπως λέει κι ο λένιν η χειρότερη δικτατορία του προλεταριάτου είναι ένα εκατομμύριο φορές πιο δημοκρατική από την καλύτερη αστική δημοκρατία.
Λες κι ήξερε τη συνέχεια ο σύντροφος με το μουστάκι κι ήθελε να μας προειδοποιήσει. Αυτό σε απλά ελληνικά λέγεται προαίσθημα και σε απλά βαζιουλινικά οξυδερκής προτρέχουσα σύλληψη.
Δεν πειράζει, η επόμενη δικτατορία θα είναι ακόμα καλύτερη. Σε κάθε περίπτωση ανώτερη από κάθε αστική δικτατορία. Η σοσιαλιστική δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή, όχι ανοχή –όπως η αστική.
Αντί επιλόγου κάτι προς τιμήν της εορτάζουσας μιχαλίδας. Που όσο πάει γίνεται ολοένα πιο θλιβερή. Αλλά πλέον δε σοκάρει κανέναν.
Απόσπασμα από το βιβλίο του γκιόργκι σαχναζάροφ (βοηθός του γκόρμπι, γκεσέμι της περεστρόικα) το τίμημα της ελευθερίας (εκδόσεις ελληνικά γράμματα). Οι ρώσοι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο την ελευθερία τους…
Την ημέρα που ο πρώτος και τελευταίος πρόεδρος της εσσδ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί, συναντήθηκε με τους δημοσιογράφους. Καθόμουν δίπλα του και δεν αισθάνθηκα να υπάρχει σε αυτόν καμιά ένταση. Η συζήτηση ήταν ελεγειακή. Θυμήθηκαν τις έντονες σχέσεις με τον τύπο. Τελείωσαν με την παροιμία: όποιος ξεχνάει τα παλιά, να του βγει το μάτι. Ο πάβελ γκουτιόντοφ στη λιτερνατούρναγια γκαζέτα έγραψε τα καλύτερα αποχαιρετιστήρια λόγια.
Την επομένη ο γκορμπατσόφ έπρεπε να δώσει τη συνέντευξη που είχε υποσχεθεί στον κάζο (σ.σ.: όνομα και πράγμα, κολλούσε με την περίσταση) συντάκτη της ιαπωνικής εφημερίδας ιομούρι.
Όταν νωρίς το πρωί πήγα να διαπιστώσω εάν ο χώρος υποδοχής ήταν έτοιμος αποδείχθηκε ότι τα πράγματα του προέδρου της εσσδ είχαν ήδη απομακρυνθεί από το γραφείο είχε ληφθεί εντολή μέχρι τις 10 το πρωί να είναι έτοιμο για την υποδοχή του νέου νοικοκύρη. Χρειάστηκε να δοθεί η συνέντευξη στο γραφείο του ρεβένκο.
Ξέρετε -είπε ο γκορμπατσόφ- θεωρώ πως εξεπλήρωσα την αποστολή μου. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι καταλύσαμε το ολοκληρωτικό σύστημα που θεωρούνταν απόρθητο κάστρο και κάναμε την αρχή μιας βαθιάς αναμόρφωσης της κοινωνίας. Το κύριο είναι ότι άλλαξαν οι άνθρωποι. Πήραν τη γεύση της ελευθερίας και τώρα πια, ελπίζω κανείς και τίποτα δεν θα κατορθώσει να τους γυρίσει στην προηγούμενη κατάσταση.
Από το κρηπίδωμα του ανακτόρου του κρεμλίνου υπέστειλαν τη σημαία της ένωσης και στη θέση της κυμάτισε η τρίχρωμη σημαία της ρωσίας.
Για τους εραστές του μυστικισμού: μετρώντας από την οκτωβριανή επανάσταση (με το νέο ημερολόγιο) 73 χρόνια και 7 μήνες φτάνουμε στον ιούνιο 1991. Εδώ ξεχωρίζει η ημερομηνία 12. Μένει να υποθέσουμε ότι ο αστρολόγος του μεσαίωνα είχε συνδέσει την πτώση της τρίτης ρώμης με την εκλογή του πρώτου προέδρου της ρωσίας.
Τι εννοεί ο σαχναζάροφ; Το 12 νομίζω παραπέμπει στις 12 σοβιετικές δημοκρατίες (πλην των τριών βαλτικών που είχαν ήδη αποσχιστεί) και μέχρι τον ιούνιο συζητούσαν το ενδεχόμενο να παραμείνουν ενωμένες. Τα υπόλοιπα μας τα εξηγεί ο σαχναζάροφ σε μια παράθεση στην αρχή του κεφαλαίου.
Και τον οκτώβριο θα ξεσπάσει μια μεγάλη επανάσταση, την οποία πολλοί θα θεωρήσουν τρομερότερη από όλες όσες έχουν διεξαχθεί. Η ζωή στη γη θα πάψει να εξελίσσεται ελεύθερα και θα πέσει σε μεγάλη ομίχλη. Κι αυτό θα διαρκέσει επί 73 χρόνια και 7 μήνες.
. Υπογραφή νοστράδαμος…
Ε, ναι λοιπόν. Είμαστε εραστές του μυστικισμού και κάποιοι από μας διαβάζουν και χέγκελ.
Έρχεται η συντέλεια του κόσμου και της ιστορίας. Μετανοείτε σύντροφοι. Ήγγικεν η ώρα. Η δευτέρα παρουσία της σοβιετίας πλησιάζει. Τα άπιστα αντισοβιετικά σκυλιά θα τα φάει η μαρμάγκα.
Ο κομμουνισμός είναι άντε πόρτας. Το λέει κι η προτρέχουσα σύλληψη του νοστράδαμου και της νκα πατρών…
Κείμενο εαακίτικης σύλληψης, από αυτά που δίνουν στους πρωτοετείς (διατηρείται η ορθογραφία κι η πολιτική λογική του χώρου).
Ένωση:(κατά το ενιαία) αντί να γράφουν προσάρτηση στη ρωσία ή στη σφαίρα επιρροής της.
Σοβιετικών: γιατί τα σοβιέτ είναι ο μόνος θεσμός που απονεκρώθηκε από το κράτος. Είχαν όλη την εξουσία, αιρετούς κι ανακλητούς που λογοδοτούσαν στις συνελεύσεις κι ασκούσαν έλεγχο από τα κάτω κι αριστερά.
Σοσιαλιστικών γιατί ίσχυε η αρχή στον καθένα ανάλογα με το αξίωμά του και μεταβαίναμε γοργά (εντός εικοσαετίας έλεγε ο χρουτσώφ) στον κομμουνισμό.
Που κατά το έγκυρο σάιτ της νΚα πάτρας δεν υπάρχει μόνο ως μακροπρόθεσμη επιδίωξη και τελικός σκοπός, αλλά κι ως αναγκαία και δυναμική τάση του παρόντος, ως αναγκαία και δυνατή ενιαία επαναστατική διαδικασία.
Εκτός της νκα πάτρας πρέπει να το λέει κι ο μαρξ, αλλά είμαι σίγουρος ότι εννοούσε πολύ διαφορετικά πράγματα.
και Δημοκρατιών για ξεκάρφωμα, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της δικτατορίας του προλεταριάτου που δεν ασκούνταν απ’ την τάξη καθαυτή, αλλά δια αντιπροσώπου.
Αυτά τα λένε επηρεασμένοι απ’ την αναρχία που θεωρεί ότι το μόνο πραγματικά επαναστατικό πρόταγμα είναι η αμεσοδικτατορία (του προλεταριάτου και γενικώς).
Πάμε και στη δική μας εκδοχή.
Ένωση γιατί τόσοι λαοί ζούσαν ειρηνικά σα να ‘ταν ένας (ας μην αφήσουμε μερικούς εκτοπισμούς να μας χαλάσουν μια όμορφη γενική εικόνα).
Σοβιετικών γιατί είναι η χώρα των σοβιέτ. Ακόμα κι εκφυλισμένα τους ενοχλούσαν και τα κατάργησαν το 93 για να ολοκληρώσουν την παλινόρθωση. Αν τους ήταν αδιάφορα θα τα κρατούσαν και το αυτό ισχύει και για την ένωση.
Σοσιαλιστικών γιατί πρώιμος ή επταμηνίτικος, με εισαγωγικά ή θαυμαστικά ήταν υπαρκτός. Υπάρχει κι όσο υπήρχε υπήρχαμε, αλλά αφότου έπαψε να υπάρχει μας έφαγε η ανυπαρξία και τα υπαρξιακά μας.
Δημοκρατιών γιατί όπως λέει κι ο λένιν η χειρότερη δικτατορία του προλεταριάτου είναι ένα εκατομμύριο φορές πιο δημοκρατική από την καλύτερη αστική δημοκρατία.
Λες κι ήξερε τη συνέχεια ο σύντροφος με το μουστάκι κι ήθελε να μας προειδοποιήσει. Αυτό σε απλά ελληνικά λέγεται προαίσθημα και σε απλά βαζιουλινικά οξυδερκής προτρέχουσα σύλληψη.
Δεν πειράζει, η επόμενη δικτατορία θα είναι ακόμα καλύτερη. Σε κάθε περίπτωση ανώτερη από κάθε αστική δικτατορία. Η σοσιαλιστική δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή, όχι ανοχή –όπως η αστική.
Αντί επιλόγου κάτι προς τιμήν της εορτάζουσας μιχαλίδας. Που όσο πάει γίνεται ολοένα πιο θλιβερή. Αλλά πλέον δε σοκάρει κανέναν.
Απόσπασμα από το βιβλίο του γκιόργκι σαχναζάροφ (βοηθός του γκόρμπι, γκεσέμι της περεστρόικα) το τίμημα της ελευθερίας (εκδόσεις ελληνικά γράμματα). Οι ρώσοι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο την ελευθερία τους…
Την ημέρα που ο πρώτος και τελευταίος πρόεδρος της εσσδ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί, συναντήθηκε με τους δημοσιογράφους. Καθόμουν δίπλα του και δεν αισθάνθηκα να υπάρχει σε αυτόν καμιά ένταση. Η συζήτηση ήταν ελεγειακή. Θυμήθηκαν τις έντονες σχέσεις με τον τύπο. Τελείωσαν με την παροιμία: όποιος ξεχνάει τα παλιά, να του βγει το μάτι. Ο πάβελ γκουτιόντοφ στη λιτερνατούρναγια γκαζέτα έγραψε τα καλύτερα αποχαιρετιστήρια λόγια.
Την επομένη ο γκορμπατσόφ έπρεπε να δώσει τη συνέντευξη που είχε υποσχεθεί στον κάζο (σ.σ.: όνομα και πράγμα, κολλούσε με την περίσταση) συντάκτη της ιαπωνικής εφημερίδας ιομούρι.
Όταν νωρίς το πρωί πήγα να διαπιστώσω εάν ο χώρος υποδοχής ήταν έτοιμος αποδείχθηκε ότι τα πράγματα του προέδρου της εσσδ είχαν ήδη απομακρυνθεί από το γραφείο είχε ληφθεί εντολή μέχρι τις 10 το πρωί να είναι έτοιμο για την υποδοχή του νέου νοικοκύρη. Χρειάστηκε να δοθεί η συνέντευξη στο γραφείο του ρεβένκο.
Ξέρετε -είπε ο γκορμπατσόφ- θεωρώ πως εξεπλήρωσα την αποστολή μου. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι καταλύσαμε το ολοκληρωτικό σύστημα που θεωρούνταν απόρθητο κάστρο και κάναμε την αρχή μιας βαθιάς αναμόρφωσης της κοινωνίας. Το κύριο είναι ότι άλλαξαν οι άνθρωποι. Πήραν τη γεύση της ελευθερίας και τώρα πια, ελπίζω κανείς και τίποτα δεν θα κατορθώσει να τους γυρίσει στην προηγούμενη κατάσταση.
Από το κρηπίδωμα του ανακτόρου του κρεμλίνου υπέστειλαν τη σημαία της ένωσης και στη θέση της κυμάτισε η τρίχρωμη σημαία της ρωσίας.
Για τους εραστές του μυστικισμού: μετρώντας από την οκτωβριανή επανάσταση (με το νέο ημερολόγιο) 73 χρόνια και 7 μήνες φτάνουμε στον ιούνιο 1991. Εδώ ξεχωρίζει η ημερομηνία 12. Μένει να υποθέσουμε ότι ο αστρολόγος του μεσαίωνα είχε συνδέσει την πτώση της τρίτης ρώμης με την εκλογή του πρώτου προέδρου της ρωσίας.
Τι εννοεί ο σαχναζάροφ; Το 12 νομίζω παραπέμπει στις 12 σοβιετικές δημοκρατίες (πλην των τριών βαλτικών που είχαν ήδη αποσχιστεί) και μέχρι τον ιούνιο συζητούσαν το ενδεχόμενο να παραμείνουν ενωμένες. Τα υπόλοιπα μας τα εξηγεί ο σαχναζάροφ σε μια παράθεση στην αρχή του κεφαλαίου.
Και τον οκτώβριο θα ξεσπάσει μια μεγάλη επανάσταση, την οποία πολλοί θα θεωρήσουν τρομερότερη από όλες όσες έχουν διεξαχθεί. Η ζωή στη γη θα πάψει να εξελίσσεται ελεύθερα και θα πέσει σε μεγάλη ομίχλη. Κι αυτό θα διαρκέσει επί 73 χρόνια και 7 μήνες.
. Υπογραφή νοστράδαμος…
Ε, ναι λοιπόν. Είμαστε εραστές του μυστικισμού και κάποιοι από μας διαβάζουν και χέγκελ.
Έρχεται η συντέλεια του κόσμου και της ιστορίας. Μετανοείτε σύντροφοι. Ήγγικεν η ώρα. Η δευτέρα παρουσία της σοβιετίας πλησιάζει. Τα άπιστα αντισοβιετικά σκυλιά θα τα φάει η μαρμάγκα.
Ο κομμουνισμός είναι άντε πόρτας. Το λέει κι η προτρέχουσα σύλληψη του νοστράδαμου και της νκα πατρών…
Τρίτη, 03 Νοεμβρίου 2009
Αηδία βαθιά
Δύσκολο να πυροβολείς απέναντι όταν ο σκηνοθέτης θεωρείται αριστερόςΑλλά εύκολο να καταλάβεις γιατί έπεσε τόση ρεκλάμα στην ταινία του
Δέκα μέρες αφότου είδα την ταινία, τα περισσότερα απ’ όσα ήθελα να πω, τα άκουσα ή τα διάβασα αλλού.
Ψυχή βαθιά, ρηχά νοήματα.
Μπορεί κανείς να σταθεί σε πολλά.
Στις κακές ερμηνείες (χειρότερη απ’ όλες της μάνας). Στη μουσική που έμοιαζε ξεκούδουνη. Στο φτηνό συναισθηματισμό. Στις ίσες αποστάσεις. Στο κακό σενάριο. Στην πολύ κακή ψυχογράφηση των ανταρτών, των μεταξύ τους σχέσεων και της επιλογής τους. Στις σκηνές που δεν είχαν σταγόνα ρεαλισμό (ο μικρός που το ‘σκαγε για να συναντήσει τον αδερφό του κανονικά θα περνούσε ανταρτοδικείο, το αυτό κι όσοι ξόδευαν σφαίρες στον αέρα).
Αλλά η ουσία είναι αλλού κι είναι πολιτική, όπως κι η ταινία άλλωστε.
Ο βούλγαρης κάνει μια ταινία για τη φρίκη του πολέμου και τη συμφιλίωση. Τόσο καλά.
Εμένα μου έμεινε μόνο η φρίκη για το βούλγαρη. Με ποια πραγματικότητα μας καλεί να συμφιλιωθούμε;
Σε ποια πραγματικότητα να γυρίσουμε; που λέει κι ένας αντάρτης στην ταινία. Αλλά ο βούλγαρης αποφεύγει να απαντήσει στο ίδιο του το ερώτημα.
Και βάζει το βέγγο να αναρωτιέται γιατί έλληνες να τουφεκάν έλληνες. Τα άλλα είδη (ξένους, μετανάστες κτλ) τα τουφεκάμε ελεύθερα.
Μα άνθρωπος να τουφεκάει άνθρωπο;
Αυτό θα το αναρωτηθούμε σε άλλη ταινία.
Μαζί με το: έλληνας να εκμεταλλεύεται έλληνα; Ε, αυτό δεν είναι και τόσο τρομερό. Είναι ηθικό και νόμιμο.
Άμα κάνουμε ηλίθιες αφαιρέσεις όμως να τις πάμε μέχρι τέλους.
Το πρόβλημα ξέρετε ποιο είναι; Ότι πάλι εμείς, οι υποψιασμένοι θα πάμε σα μ… να τη δούμε. Είτε λόγω θέματος, είτε από περιέργεια, ή για να έχουμε γνώμη αν πάει εκεί η συζήτηση. Κι οι αρνητικές κριτικές ακόμα, διαφήμιση είναι. Ποιος καίγεται δηλ περισσότερο για τον εμφύλιο;
Οπότε το (δικό μου) επιμύθιο –πάντα πρέπει να υπάρχει ένα- είναι να μην πάτε να δείτε την ταινία, αν δεν την έχετε ήδη δει. Πραγματικά, δεν υπάρχει λόγος, δεν χάνετε και τίποτα.
Προτιμήστε να δείτε κάτι άλλο για τον εμφύλιο. Πχ το γράμμος-βίτσι (που είναι και καλτ) να γελάστε με την καρδιά σας.
Αναζητήστε και τη δυσεύρετη κάθοδο των εννιά που έπαιξε στα θρυλικά 80'ς (τότε που ο βούλγαρης γύριζε τα πέτρινα χρόνια κι ο βέγγος ταινίες για την εοκ) στο φεστιβάλ θεσσαλονίκης και βραβεύτηκε ένα χρόνο μετά σε αυτό της μόσχας. Λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε στη διεύθυνση: http://www.tainiothiki.gr/Collection/film/1135
Κι επειδή (το επιμύθιο) πρέπει να είναι κι ηθικοπλαστικό ας κλείσουμε με το εξής:
Ζήτω οι εαμοβούλγαροι, σκατά στην ταινία του βούλγαρη.
Κι αν κάποιος προσβάλλεται ας γράψει ένα ποσό για ηθική βλάβη κι εξύβριση κι ας κρατήσει την απόδειξη.
Θα του το αποπληρώσουμε επί λαοκρατίας…
Υγ: -Μα ζερβοί (αριστεροί) να τουφεκάν το ζέρβα;
Πού ακούστηκε...;
Αντί να παν στην αθήνα να σκοτώσουν τίποτα άγγλους...
Κυριακή, 01 Νοεμβρίου 2009
Του όχι τα τριήμερα -το έπος του σαράντα...
Ένα όχι είναι πάντα ηρωικό. Ενίοτε και γι’ αυτόν που το εισπράττει, αν πρόκειται για χυλόπιτα. Όπως στην πρόταση για βιογραφικό. Που δεν είναι ποτέ ακριβώς όχι. Ούτε του μεταξά ήταν άλλωστε.
Κοίτα να δεις, είμαι σε μια φάση στη ζωή μου που δε θέλω να βλέπω καμία οργάνωση. Και στο καπάκι τη βλέπεις (την επιρροή) με άλλον (χώρο). Τόσο ψηστήρι για να πέσει και τελικά το τείχος το ρίχνει άλλος (οι δυτικοί).
Και μείναμε μόνοι να γιορτάσουμε το όχι, σε πάρτι πριβέ, χωρίς καλεσμένους (παρά το παλλαϊκό κάλεσμα).
Συνειδήσεις που είναι πιο πίσω κι από τον μεταξά.
Αυτός τουλάχιστον έκανε πόλεμο, έστω και με το ζόρι.
Εμείς σήμερα αρνούμαστε να τον δούμε, πόσο μάλλον να τον διεξάγουμε ως τάξη απέναντι στην τάξη που μας εκμεταλλεύεται.
Η ζωή φέρνει κάθε μέρα τελεσίγραφα με αποστολέα το κεφάλαιο. Αλλά σε χρωματιστούς φακέλους, για να χρυσώνουν το χάπι και να το καταπίνουμε αμάσητο (στην αντι-ουτοπία του χάξλεϊ το έλεγαν σόμα). Χεσμένος, νέος κόσμος, που δε λέει ποτέ όχι, ούτε καν μεσοβέζικα.
Ναι, αλλά ποιοι γιορτάζουν;
Είναι η διπλή γιορτή της (κομμουνιστικής) ορθοδοξίας και της διαλεκτικής. Η μέρα της άρνησης της άρνησης και του όχι-όχι. Που στη διαλεκτική δεν ισοδυναμεί με κατάφαση. Μας φέρνει σπειροειδώς στο αρχικό σημείο, αλλά σε ένα ανώτερο επίπεδο.
Γιορτάζει η σοβαρή συνιστώσα την ανταρσία της κνε και το όχι του γράψα που αρνήθηκε να υπακούσει. Που όπως του μεταξά, δεν ήταν ακριβώς όχι. Πιο πολύ κάτι σαν ώστε έχουμε πόλεμο λοιπόν, όταν έφτασε το τελεσίγραφο της καθαίρεσης.
Γιορτάζει η αρνητική διαλεκτική του αντόρνο και το μεταμοντέρνο του χολογουέι που δίνουν βαρύτητα στο κομμάτι της άρνησης. Μαζί τους το ασόβαρο κομμάτι της σοβαρής συνιστώσας, οι αντι-θεσμοί του χαριτάκη και το όχι τα νέα του αντ-1 με τον ντάνο λυγίζο και τη ράντου.
Αλλάζοντας ένα πρόσημο γλιτώνουμε από ενοχλητικές έννοιες, όχι όμως κι απ’ τον ετεροπροσδιορισμό –και σε τελική ανάλυση από το περιεχόμενό τους.
Οι αντι-θεσμοί μπορεί να αφήνουν ήσυχη την αντιεξουσιαστική μας συνείδηση, αλλά δεν αλλάζουν ούτε γιώτα από την πραγματικότητα που γέννησε (ή στην καλύτερη υπαγόρευσε) τους εξουσιαστικούς θεσμούς.
Γιορτάζουμε τέλος κι εμείς, οι ορθόδοξοι.
Όχι στο νατο, στο σχέδιο ανάν, σε σκληρά και μαλακά.
Όχι σε όλα που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μου
τα έχω γραμμένα κι έχω βρει τον κρυφό έρωτά μου (τη σοβιετία).
Ως και το σκέτο ΟΧΙ, που σατιρίζει η ελληνοφρένεια.
Που δεν είναι στείρα αντίθεση. Είναι διαλεκτική και μες στις αντιφάσεις.
Ο καθένας προβάλλει αντιστάσεις και λέει τα δικά του μικρά όχι. Αλλά πολλές μικρές αντιστάσεις δε φέρνουν απαραίτητα μια αντίσταση. Απελευθερώνουν ιδεατά τη συνείδηση κι αφήνουν υπό κατοχή την καθημερινότητα σε όλες της τις πτυχές.
Η αντίσταση απαιτεί κάτι περισσότερο. Φορέα να την ενσαρκώνει κι όραμα να την εμπνέει.
Αν ο καπιταλισμός είναι σύστημα που σαπίζει, πάει να πει ότι οι αντικειμενικές συνθήκες υπερωρίμασαν και πρέπει να κάνουμε κάτι πριν μας πάρει από κάτω η σαπίλα.
Εκτός κι αν περιμένουμε να μας πέσει στο κεφάλι σαν ώριμο φρούτο και να ανακαλύψουμε το νόμο της αξίας.
Προς το παρόν περιμένουμε πιστοί σε αυτόν της αδράνειας και της μπρεζνιεφικής στασιμότητας που λέει ότι όταν η σοσιαλιστική κοινωνία παραμένει στάσιμη, επιταχύνονται σταθερά ο ρεβιζιονισμός κι οι τάσεις παλινόρθωσης.
Τον ίδιο κίνδυνο περιέχει κι η τακτική του ώριμου φρούτου.
Μαζί με το μήλο κληρονομούμε πακέτο και τα σκουλήκια του.
Όσο κι αν τα εξοντώνεις, αυτά αφήνουν το σπέρμα και τα αυγά τους, απ’ όπου θα βγουν οι γκόρμπι της νέας εποχής, όμορφες χρυσαλίδες στην αρχή, μέχρι να σπάσει το κουκούλι και να φανεί πραγματικά τι είναι.
Κοίτα να δεις, είμαι σε μια φάση στη ζωή μου που δε θέλω να βλέπω καμία οργάνωση. Και στο καπάκι τη βλέπεις (την επιρροή) με άλλον (χώρο). Τόσο ψηστήρι για να πέσει και τελικά το τείχος το ρίχνει άλλος (οι δυτικοί).
Και μείναμε μόνοι να γιορτάσουμε το όχι, σε πάρτι πριβέ, χωρίς καλεσμένους (παρά το παλλαϊκό κάλεσμα).
Συνειδήσεις που είναι πιο πίσω κι από τον μεταξά.
Αυτός τουλάχιστον έκανε πόλεμο, έστω και με το ζόρι.
Εμείς σήμερα αρνούμαστε να τον δούμε, πόσο μάλλον να τον διεξάγουμε ως τάξη απέναντι στην τάξη που μας εκμεταλλεύεται.
Η ζωή φέρνει κάθε μέρα τελεσίγραφα με αποστολέα το κεφάλαιο. Αλλά σε χρωματιστούς φακέλους, για να χρυσώνουν το χάπι και να το καταπίνουμε αμάσητο (στην αντι-ουτοπία του χάξλεϊ το έλεγαν σόμα). Χεσμένος, νέος κόσμος, που δε λέει ποτέ όχι, ούτε καν μεσοβέζικα.
Ναι, αλλά ποιοι γιορτάζουν;
Είναι η διπλή γιορτή της (κομμουνιστικής) ορθοδοξίας και της διαλεκτικής. Η μέρα της άρνησης της άρνησης και του όχι-όχι. Που στη διαλεκτική δεν ισοδυναμεί με κατάφαση. Μας φέρνει σπειροειδώς στο αρχικό σημείο, αλλά σε ένα ανώτερο επίπεδο.
Γιορτάζει η σοβαρή συνιστώσα την ανταρσία της κνε και το όχι του γράψα που αρνήθηκε να υπακούσει. Που όπως του μεταξά, δεν ήταν ακριβώς όχι. Πιο πολύ κάτι σαν ώστε έχουμε πόλεμο λοιπόν, όταν έφτασε το τελεσίγραφο της καθαίρεσης.
Γιορτάζει η αρνητική διαλεκτική του αντόρνο και το μεταμοντέρνο του χολογουέι που δίνουν βαρύτητα στο κομμάτι της άρνησης. Μαζί τους το ασόβαρο κομμάτι της σοβαρής συνιστώσας, οι αντι-θεσμοί του χαριτάκη και το όχι τα νέα του αντ-1 με τον ντάνο λυγίζο και τη ράντου.
Αλλάζοντας ένα πρόσημο γλιτώνουμε από ενοχλητικές έννοιες, όχι όμως κι απ’ τον ετεροπροσδιορισμό –και σε τελική ανάλυση από το περιεχόμενό τους.
Οι αντι-θεσμοί μπορεί να αφήνουν ήσυχη την αντιεξουσιαστική μας συνείδηση, αλλά δεν αλλάζουν ούτε γιώτα από την πραγματικότητα που γέννησε (ή στην καλύτερη υπαγόρευσε) τους εξουσιαστικούς θεσμούς.
Γιορτάζουμε τέλος κι εμείς, οι ορθόδοξοι.
Όχι στο νατο, στο σχέδιο ανάν, σε σκληρά και μαλακά.
Όχι σε όλα που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μου
τα έχω γραμμένα κι έχω βρει τον κρυφό έρωτά μου (τη σοβιετία).
Ως και το σκέτο ΟΧΙ, που σατιρίζει η ελληνοφρένεια.
Που δεν είναι στείρα αντίθεση. Είναι διαλεκτική και μες στις αντιφάσεις.
Ο καθένας προβάλλει αντιστάσεις και λέει τα δικά του μικρά όχι. Αλλά πολλές μικρές αντιστάσεις δε φέρνουν απαραίτητα μια αντίσταση. Απελευθερώνουν ιδεατά τη συνείδηση κι αφήνουν υπό κατοχή την καθημερινότητα σε όλες της τις πτυχές.
Η αντίσταση απαιτεί κάτι περισσότερο. Φορέα να την ενσαρκώνει κι όραμα να την εμπνέει.
Αν ο καπιταλισμός είναι σύστημα που σαπίζει, πάει να πει ότι οι αντικειμενικές συνθήκες υπερωρίμασαν και πρέπει να κάνουμε κάτι πριν μας πάρει από κάτω η σαπίλα.
Εκτός κι αν περιμένουμε να μας πέσει στο κεφάλι σαν ώριμο φρούτο και να ανακαλύψουμε το νόμο της αξίας.
Προς το παρόν περιμένουμε πιστοί σε αυτόν της αδράνειας και της μπρεζνιεφικής στασιμότητας που λέει ότι όταν η σοσιαλιστική κοινωνία παραμένει στάσιμη, επιταχύνονται σταθερά ο ρεβιζιονισμός κι οι τάσεις παλινόρθωσης.
Τον ίδιο κίνδυνο περιέχει κι η τακτική του ώριμου φρούτου.
Μαζί με το μήλο κληρονομούμε πακέτο και τα σκουλήκια του.
Όσο κι αν τα εξοντώνεις, αυτά αφήνουν το σπέρμα και τα αυγά τους, απ’ όπου θα βγουν οι γκόρμπι της νέας εποχής, όμορφες χρυσαλίδες στην αρχή, μέχρι να σπάσει το κουκούλι και να φανεί πραγματικά τι είναι.
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009
Ο ύμνος των κόκκινων σκυλιών
Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο για την επέτειο του όχι, αλλά σκάλωσα σε κάτι συνειρμούς με τον κηλαηδόνη και προέκυψε το έκτρωμα που ακολουθεί.
Οι μη παροικούντες το λένινγκραντ και το μάταιο τούτο μικρόκοσμό μας, ας επισκεφτούν πρώτα την παρένθεση (http://www.youtube.com/watch?v=tr7eHIUHDGg&feature=related) για να μπουν στο βαθύ νόημα, ή να θυμηθούν πώς πάει η μελωδία. Θα τους χρησιμεύσει για να κρατάν το μέτρο, ενώ διαβάζουν.
Ανάσα βαθιά και ξεκινάμε.
Στο σταχάνοφ λέμε ναι
στον κορτσάγιν λέμε ναι
στο μολότοφ λέμε ναι
στον αντρόποφ λέμε ναι
στους σταλίνες λέμε ναι
στους σωλήνες λέμε ναι
όχι λέμε στη γκλάσνοστ
όχι στην περεστρόικα
όχι λέμε στον τρότσκι
όχι στον γκορμπατσόφ
Στους βουλγάρους λέμε ναι
στους βαρβάρους λέμε ναι
στους ταβάριτς λέμε ναι
κομπανιέρος λέμε ναι
στο γκροτέσκο λέμε ναι
τσαουσέσκου λέμε ναι
όχι λέμε στην κίνα
όχι στους δορυφόρους της
όχι και στην κορέα
όχι στο βιετνάμ
Στον λένιν, ναι!
Κουντέλιν, ναι!
Στον γκάλη, ναι!
Στο στάλιν, ναι!
Στη δράση, ναι!
στη φάση, ναι!
στη βάση, ναι!
στις βάσεις, νόου!
Στις κάλπες, ναι!
Στις κάλτσες, ναι!
Στην επανάσταση, ναι.
Στη βότκα λέμε ναι
και στο ρούμι λέμε ναι
Στις μπαμπούσκες λέμε ναι
και στο τείχος λέμε ναι
Στους σπούτνικ λέμε ναι
και στα σκόντα λέμε ναι
Όχι λέμε στον τίτο
όχι γαμώ τα ζάσταβα
όχι στο βουκεφάλα
όχι στους σκοπιανούς
Στον πατέλη λέμε ναι
Στην κανέλλη λέμε ναι
Συνελεύσεις λέμε ναι
Λέμε ναι στην εφεε
Στις ταινίες λέμε ναι
Στις πορείες λέμε ναι
Όχι στις καταλήψεις
όχι στα συντονιστικά
όχι και στον κοσύγκιν
όχι στα εαακ.
Στις κόβες, ναι!
Στις γόβες, ναι!
Στα λάντα, ναι!
Στη ζάντα, ναι!
Στη φάβα, ναι!
Στο σάββα, ναι!
Στη λέτσα, ναι!
Στον πέτσα, νόου!
Στη λίλα, ναι!
Σπαρίλα, ναι!
Στην περιφρούρηση, ναι
Στους συντρόφους λέμε ναι
Στους δικούς μας λέμε ναι
Στους εντάξει λέμε ναι
και στην τάξη λέμε ναι
Στο απ' έξω λέμε ναι (φαγητό και ταξική συνείδηση)
στους απ' έξω λέμε ναι (μέχρι να μπουν)
Όχι στις οπορτούνες
όχι στους αριστεριστές,
όχι και στους ανάρχες
όχι στα φρικιά.
Στην αλέκα λέμε ναι
Στον μαΐλη λέμε ναι
Στον μεντρέκα λέμε ναι
Στον παφίλη λέμε ναι
Λέμε ναι στο λιγκατσώφ
Λέμε ναι στον κολοζώφ
Όχι λέμε στο ρούση
όχι γαμώ τον παγκαλο
όχι στον ανδρουλάκη
όχι στο πασόκ
Υπάρχει κι εναλλακτική στροφή για μαυροκόκκινα σκυλιά.
Συνελεύσεις λέμε ναι
εξεγέρσεις λέμε ναι
Καταλήψεις λέμε ναι
Στις συγκρούσεις λέμε ναι
Στους σεκίτες λέμε ναι
και στους κνίτες λέμε ναι
Όχι λέμε στο κόμμα
όχι στην ηγεσία του
Όχι στον χαριτάκη
όχι στο εεκ.
Θα μπορούσε να είναι και χειρότερο.
Ο καθένας το εμπλουτίζει κατά το δοκούν και κατά βούληση.
Από αύριο τα σπουδαία.
Η επέτειος του όχι, η εφεε, η δεύτερη ανταπόκριση του βενιαμίν, ο σάββας για την κίνα και το γέλτσιν, η έλλη παππά, η DDR και πολλά άλλα.
Υγ: -γαβ!
Οι μη παροικούντες το λένινγκραντ και το μάταιο τούτο μικρόκοσμό μας, ας επισκεφτούν πρώτα την παρένθεση (http://www.youtube.com/watch?v=tr7eHIUHDGg&feature=related) για να μπουν στο βαθύ νόημα, ή να θυμηθούν πώς πάει η μελωδία. Θα τους χρησιμεύσει για να κρατάν το μέτρο, ενώ διαβάζουν.
Ανάσα βαθιά και ξεκινάμε.
Στο σταχάνοφ λέμε ναι
στον κορτσάγιν λέμε ναι
στο μολότοφ λέμε ναι
στον αντρόποφ λέμε ναι
στους σταλίνες λέμε ναι
στους σωλήνες λέμε ναι
όχι λέμε στη γκλάσνοστ
όχι στην περεστρόικα
όχι λέμε στον τρότσκι
όχι στον γκορμπατσόφ
Στους βουλγάρους λέμε ναι
στους βαρβάρους λέμε ναι
στους ταβάριτς λέμε ναι
κομπανιέρος λέμε ναι
στο γκροτέσκο λέμε ναι
τσαουσέσκου λέμε ναι
όχι λέμε στην κίνα
όχι στους δορυφόρους της
όχι και στην κορέα
όχι στο βιετνάμ
Στον λένιν, ναι!
Κουντέλιν, ναι!
Στον γκάλη, ναι!
Στο στάλιν, ναι!
Στη δράση, ναι!
στη φάση, ναι!
στη βάση, ναι!
στις βάσεις, νόου!
Στις κάλπες, ναι!
Στις κάλτσες, ναι!
Στην επανάσταση, ναι.
Στη βότκα λέμε ναι
και στο ρούμι λέμε ναι
Στις μπαμπούσκες λέμε ναι
και στο τείχος λέμε ναι
Στους σπούτνικ λέμε ναι
και στα σκόντα λέμε ναι
Όχι λέμε στον τίτο
όχι γαμώ τα ζάσταβα
όχι στο βουκεφάλα
όχι στους σκοπιανούς
Στον πατέλη λέμε ναι
Στην κανέλλη λέμε ναι
Συνελεύσεις λέμε ναι
Λέμε ναι στην εφεε
Στις ταινίες λέμε ναι
Στις πορείες λέμε ναι
Όχι στις καταλήψεις
όχι στα συντονιστικά
όχι και στον κοσύγκιν
όχι στα εαακ.
Στις κόβες, ναι!
Στις γόβες, ναι!
Στα λάντα, ναι!
Στη ζάντα, ναι!
Στη φάβα, ναι!
Στο σάββα, ναι!
Στη λέτσα, ναι!
Στον πέτσα, νόου!
Στη λίλα, ναι!
Σπαρίλα, ναι!
Στην περιφρούρηση, ναι
Στους συντρόφους λέμε ναι
Στους δικούς μας λέμε ναι
Στους εντάξει λέμε ναι
και στην τάξη λέμε ναι
Στο απ' έξω λέμε ναι (φαγητό και ταξική συνείδηση)
στους απ' έξω λέμε ναι (μέχρι να μπουν)
Όχι στις οπορτούνες
όχι στους αριστεριστές,
όχι και στους ανάρχες
όχι στα φρικιά.
Στην αλέκα λέμε ναι
Στον μαΐλη λέμε ναι
Στον μεντρέκα λέμε ναι
Στον παφίλη λέμε ναι
Λέμε ναι στο λιγκατσώφ
Λέμε ναι στον κολοζώφ
Όχι λέμε στο ρούση
όχι γαμώ τον παγκαλο
όχι στον ανδρουλάκη
όχι στο πασόκ
Υπάρχει κι εναλλακτική στροφή για μαυροκόκκινα σκυλιά.
Συνελεύσεις λέμε ναι
εξεγέρσεις λέμε ναι
Καταλήψεις λέμε ναι
Στις συγκρούσεις λέμε ναι
Στους σεκίτες λέμε ναι
και στους κνίτες λέμε ναι
Όχι λέμε στο κόμμα
όχι στην ηγεσία του
Όχι στον χαριτάκη
όχι στο εεκ.
Θα μπορούσε να είναι και χειρότερο.
Ο καθένας το εμπλουτίζει κατά το δοκούν και κατά βούληση.
Από αύριο τα σπουδαία.
Η επέτειος του όχι, η εφεε, η δεύτερη ανταπόκριση του βενιαμίν, ο σάββας για την κίνα και το γέλτσιν, η έλλη παππά, η DDR και πολλά άλλα.
Υγ: -γαβ!
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009
Back to the (νομοτελειακά...) future
Εγκαινιάζοντας ένα κύκλο για τα 100χρονα από τη γέννηση του ρίτσου, τα 60χρονα από την ίδρυση της DDR, τα 30χρονα από τη διεθνιστική βοήθεια στο αφγανιστάν, τα 20χρονα του ναρ, της τιεν αν μεν, της πτώσης του τείχους και του βενιαμίν, η κε του μπλοκ παραθέτει ένα κείμενο του τελευταίου με τις εντυπώσεις του από το βερολίνο.
Καλή ανάγνωση.
Δεύτερη μέρα στο Βερολίνο σήμερα και αποφασίσαμε να πάμε sightseeing με ένα πρόγραμμα όπου ο ξεναγός δεν πληρώνεται, απλά δέχεται ενδεχομένως κάποιο tip στο τέλος και παίρνει ένα ποσοστό από το μαγαζί όπου θα γίνει το διάλειμμα στην μέση της βόλτας. Έτσι έχει ένα κίνητρο να προσπαθήσει περισσότερο, έχει μία αμοιβή χωρίς ταβάνι που μπορεί να του αποφέρει πολλά λεφτά και επιπλέον τραβάει κόσμο με το εναλλακτικό-αντιεμπορευματικό της πρότασης.
Οφείλω να πω ότι η συγκεκριμένη τακτική μου θυμίζει τους Αμερικάνους υπουργούς-γερουσιαστές που τυχαίνει... μετά την θητεία τους να παίρνουν κάποιο tip για τις υπηρεσίες που παρείχαν. Η Χίλαρυ από τις ασφαλιστικές, η Κοντολίζα που βάφτισε ένα πλοίο κτλ.
Συναντήσαμε τον Ζαχ έξω από την πύλη του Βραδεμβούργου και τον αφήσαμε να μας ταξιδέψει με τις λέξεις από την Πρώσικη αυτοκρατορία μέχρι την "ενοποίηση της Ευρώπης" το 1989.
Παρότι θα μπορούσε κανείς να δει έναν ανιδιοτελή ξεναγό εγώ (πείτε με κολλημένο) έβλεπα άλλο ένα κύτταρο της κοινωνίας που έχει προσβληθεί από τον ιό του χρήματος με αποτέλεσμα να αποδίδω πολλές από τις κινήσεις του ξεναγού σε προσπάθεια απόσπασης συμπάθειας η οποία θα εξαργυρωθεί στα tips.
Ξεκινάμε λοιπόν και αφού αρχίζει να μας εξηγεί για την πύλη μιλώντας για την Πρώσικη αυτοκρατορία φτάνει στα νεότερα χρόνια μιλώντας μας για την στιγμή που μπήκαν οι Σοβιετικοί στο Βερολίνο και ύψωσαν την σημαία στο Ράιχσταγκ και έφτασε η στιγμή μοιρασιάς των ζωνών επιρροής.
Σε αυτό το σημείο ο Ζαχ πετάει το πρώτο αστειάκι του σε Αγγλικό χιούμορ λέγοντας πως ο "Στάλιν παρότι ήταν κομμουνιστής δεν του άρεσε να μοιράζεται..". Αλλά έτσι είναι αυτά όταν κάθε αστειάκι σημαίνει ευρώ στο τέλος της παράστασης, μπορείς να αγγίξεις όλα τα θέματα χωρίς κάποια ιδιαίτερη προεργασία (βλέπε Λαζόπουλο).
Στην συνέχεια προχωρήσαμε και φτάσαμε στο παγκόσμιο μνημείο για το Ολοκαύτωμα (η κάτι τέτοιο) όπου είναι ένα μη συμβολικό μνημείο που ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει. Υπάρχει (λέει ο Ζαχ) το ερώτημα γιατί έγινε μνημείο για τους Εβραίους και όχι για τους Τσιγγάνους η άλλους πληθυσμούς που δεινοπάθησαν επί Χίτλερ και μας απάντησε ότι υπάρχει μνημείο για τους ομοφυλόφιλους όπως και πολλά άλλα χωρίς να έχουν πάρει όμως την ανάλογη σημασία και δημοσιότητα.
Επιπλέον μας είπε πως όταν χτιζόταν το μνημείο αποκαλύφθηκε ότι πολλές από τις εταιρίες που συνεργάστηκαν για την θεμελίωσή του είχαν στο παρελθόν βοηθήσει και τον Χίτλερ αλλά κατά τον Ζαχ "τι να κάνεις εδώ τα ss ντύνονταν με hugo boss οδηγούσαν volkswagen και η IBM είχε αναλάβει την καταγραφή των Εβραίων. Αν πετάξεις εκτός αγοράς όλες τις εταιρίες και όλα τα στελέχη που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί τότε είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις ένα έργο". (Για αυτό στην Ελλάδα μετά το 1949 φτιάξαμε πολλά έργα...)
Σε ένα δίλεπτο διάλειμμα βρήκα την ευκαιρία και τον ρώτησα σε άπταιστα Αγγλικά "Δηλαδή κατά την γνώμη σου φταίει ο Στάλιν που... δεν μοιραζόταν; Με ποιούς να μοιραστεί με αυτούς που πήραν την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και την χρησιμοποίησαν για να κατασκοπεύουν την ΕΣΣΔ;" (λίγο συνδικαλιάρικη η ερώτηση αλλά η επόμενη ήταν καλύτερη). Ο ξεναγός μας τα μπάλωσε και κουμπώθηκε και έτσι εξασφάλισα ότι για την υπόλοιπη ξενάγηση δεν θα ακουστεί αντικομμουνιστικό αστειάκι... Η έτσι νόμιζα τουλάχιστον γιατί ο τύπος παρότι Άγγλος είχε αστείρευτο αντι-(Μαρξιστικό-Λενινιστικό) χιούμορ.
Για την ακρίβεια πρέπει να είχε αποθηκευμένη στο μυαλό του μία γκάμα με κινήσεις και ατάκες (σαν τον Πιπερόπουλο) που έχουν βρεθεί εμπειρικά και πρέπει να χρησιμοποιηθούν σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα προκειμένου να αγγίξουν τον κόσμο που θα βάλει το χέρι στην τσέπη, επικυρώνοντας έτσι την μετατροπή του πολιτισμικού κεφαλαίου (γνώσεις, χιούμορ) σε κοινωνικό (συμπάθεια) και στην συνέχεια σε οικονομικό (tip). Ένα στημένο talk show η καθημερινή ζωή στον (προηγμένο) καπιταλισμό και εμείς ζούμε σε μία Ελλάδα χωρίς -ακόμα...- αρκετές τηλεοράσεις για να επηρεαστούμε βαθιά αλλά... οι εκσυγχρονιστές παραμονεύουν.
Εν συνεχεία περάσαμε πάνω από το ακριβές μέρος όπου ψόφησε ο Χίτλερ και ο τύπος άρχισε να μας διηγείται το τι ακριβώς έγινε καταλήγοντας στο να αναλύει τις θεωρίες που έχουν ακουστεί για την σωρό του Χίτλερ.
Έτσι λοιπόν σύμφωνα με τον ξεναγό πρέπει να ισχύει η ιστορία πως, μέσω της οδοντοστοιχίας του αναγνώρισαν το ότι ήταν όντως αυτός ενώ για την συνέχεια της ιστορίας ακούγονται πολλά... Μία θεωρία είναι ότι τον έθαψαν αλλά μετά βρήκαν πως ο σκελετός που είχε θαφτεί ήταν γυναικείος...και μια άλλη ότι τον πήρε ο Στάλιν στο Κρεμλίνο. Και εδώ βρίσκει ευκαιρία και τα συνδέει διαλεκτικά "Άλλωστε ο Στάλιν είχε σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους στην Ευρώπη από τον Χίτλερ παρότι αυτό φαίνεται παράξενο. Γενικά ο κομμουνισμός δεν ήταν σαν τον ναζισμό όμως.....@##$%$%^$$"
Σαν να ακούω την επίσημη γραμμή της ΕΕ μέχρι πριν λίγα χρόνια όπου αφενώς λέμε ότι δεν ήταν ίδια καθεστώτα και στην συνέχεια τονίζουμε (μόνο) τις αρνητικές πτυχές την ΕΣΣΔ νομιμοποιώντας έτσι στις συνειδήσεις την εξίσωση που μοιραία θα ακολουθούσε.
Εκείνο το σημείο βρισκόταν στην πρώην Ανατολική Γερμανία και γύρω-γύρω υπήρχαν όμορφα διαμερίσματα,έτσι ο ξεναγός προκειμένου να μην μας δημιουργηθεί καμία λανθασμένη εντύπωση ότι η Ανατολική Γερμανία ήταν και αυτή κανονική χώρα με έγχρωμη ζωή, υπηρεσίες σπίτια ρεύμα νερό τηλέφωνο, κτλ μας προλαβαίνει λέγοντας πως "όποιος βλέπει αυτά τα σπίτια λέει Α! Τι ωραία τα σπίτια των Ανατολικών! Όμως κάνει λάθος!!εδώ έμεναν τα ανώτερα στελέχη του κόμματος και οι αθλητές. Δηλαδή για παράδειγμα εάν έκανα ένα παγκόσμιο ρεκόρ ως αθλητής της DDR, όσο ντοπέ και αν ήμουν, έπαιρνα ένα σπίτι σε αυτή την ωραία γειτονιά".
Και αφού προετοιμαστήκαμε βλέποντας την γενικότερη αρνητική εικόνα του σοσιαλισμού ήρθε η ώρα να δούμε και τις αντιδράσεις του κόσμου. Έτσι ο Ζαχ μας πήγε σε ένα μέρος στο οποίο είχε στο δάπεδο μία ασπρόμαυρη φωτογραφία από την εξέγερση του 1953 όπου "σοβιετικά τανκ άνοιξαν πυρ και σκότωσαν περί τους 250 διαδηλωτές".
Στο διπλανό κτίριο είχε μια αναπαράσταση της ζωής στην Λαοκρατική δημοκρατία όπου έδειχνε τον κόσμο χαρούμενο, ανθρώπους με κιθάρες να τραγουδούν παιδάκια να παίζουν κάτω από το πανό "Sozialismus" κτλ. Και εκεί που χάρηκα και λέω πως τελικά ο ξεναγός μας δεν είναι κακός από μόνος του αλλά οι "Ζωές των άλλων" τον έκαναν, μας λέει πως αυτή η τοιχογραφία είναι παράδειγμα του επιβαλλόμενου σοσιαλιστικού ρεαλισμού και της propaganda του καθεστώτος και πως βρίσκεται εκεί, δίπλα στο πρόσωπα των διαδηλωτών, για να δείξει την αντίθεση ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι, ανάμεσα στην καθημερινή κατασκοπία και ανελευθερία από το κράτος και στην προπαγάνδα που τα ήθελε όλα όμορφα και ηλιόλουστα.
Βέβαια στα επόμενα 10 λεπτά πρέπει να περάσαμε κάτω από περίπου 25 κάμερες αλλά ποιός είμαι εγώ που θα κλονίσω την ιδέα κάποιου για την "ελεύθερη" ζωή του όταν αυτό δεν μπορούν να το κάνουν οι χιλιάδες κάμερες που βλέπει να τον παρακολουθούν.
Στην συνέχεια περπατήσαμε λίγα μέτρα και στο πίσω μέρος του κτιρίου υπήρχε ακόμα ένα κομμάτι του τείχους (δεν χάθηκε η τελευταία μας ελπίδα), μάλιστα τα παράθυρα του κτιρίου έβλεπαν στο Δυτικό Βερολίνο και κατά συνέπεια για να δουλέψεις σε εκείνα τα γραφεία θα έπρεπε να είσαι πολύ έμπιστος της κυβέρνησης. Έτσι σύμφωνα με τον (μικρο)αστικό μύθο μία νύχτα ένας υπάλληλος με την πρόφαση ότι ξέχασε κάτι στο γραφείο του πήγε το βράδυ με την γυναίκα και το παιδί του έριξαν ένα σκοινί στην "ελεύθερη" πλευρά πλευρά του Βερολίνου και πέρασαν διακριτικά-διακριτικά φεύγοντας από αυτή την καταραμένη χώρα που δεν είχε mcdonalds άνεργους και άστεγους.
Συνεχίζοντας είδαμε ένα αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσαν στην Ανατολική πλευρά και ο Ζαχ μας είπε: "Στο Ανατολικό Βερολίνο για να πάρεις ένα αυτοκίνητο έπρεπε να δουλεύεις 10 και 15 χρόνια. Εμένα ο πατέρας μου ατύχησε μιας και περίμενε 7 χρόνια και το απόκτησε το 1989. Μετά από λίγο καιρό γκρεμίστηκε το τείχος και πέρασε από την άλλη πλευρά βλέποντας μια πόλη (oh my god) τίγκα στις bmw".
Ε, εκεί δεν κρατήθηκα και του είπα μπροστά και στους άλλους ότι εμένα στην χώρα μου χρειάζεται να δουλεύεις 20 χρόνια για να αποκτήσεις σπίτι (αν είσαι τυχερός) και μετά να αρχίσεις να δουλεύεις για καμια δεκαετία προκειμένου να πάρεις αμάξι. "Επιπλέον είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας σου περνώντας απέναντι δεν είδε μόνο bmw , αλλά είδε κι άνεργους κι άστεγους, προβλήματα τα οποία είχαν λυθεί στην Ανατολική Γερμανία".
Ο Ζαχ ξανακουμπώθηκε και είπε ότι αναμφίβολα η άλλη πλευρά είχε αρνητικές καθώς και θετικές πτυχές για να πάρει όμως την απάντηση πως "στις εφημερίδες στα ραδιόφωνα και γενικά στα ΜΜΕ ακούμε μόνο τις αρνητικές και καλό θα ήταν φωτιστούν και λίγο οι θετικές..." Μάλιστα μία Αμερικάνα και ένας Σκωτσέζος έδειξαν να συμφωνούν. Να δεις που οι Αμερικάνοι έχουν καλύτερη άποψη για τον υπαρκτό από ό,τι οι εαακίτες...
Η επόμενη στάση του tour μας ήταν σε μία μεγάλη πλατεία όπου υπήρχε ένα μνημείο για τα καμένα βιβλία επί Χίτλερ με μία επίγραφή που έλεγε "όταν ξεκινάς με το να καις βιβλία καταλήγεις να καις ανθρώπους", η οποία προφητική φράση είχε γραφτεί το 1933. Ακριβώς από δίπλα υπήρχε μία όπερα που σχεδόν κατεδαφίστηκε από τους βομβαρδισμούς και στην συνέχεια οι κομμουνιστές ανέλαβαν να την ξαναχτίσουν. "Βέβαια αυτό πρέπει να έγινε με πολύ φθηνά υλικά για αυτό και μοιάζει με τούρτα γεννεθλίων από έξω. Από μέσα όμως είναι πολύ εντυπωσιακό" συνέχισε ο Ζαχ.
Δίπλα μας βρισκόταν και τα ερείπια ενός πρώην παλατιού της Βασιλικής οικογένειας που γκρεμίστηκαν στον πόλεμο και οι κομμουνιστές αρνήθηκαν να το ξαναφτιάξουν ενώ σήμερα η κυβέρνηση προκήρυξε έργο μεγάλου προυπολογισμού για να τα επαναφέρει στο σημείο που ήταν ξεσηκώνοντας έτσι θύελλα διαμαρτυριών σε μία πόλη όπου το ποσοστό των ανέργων φτάνει το 50 τοις εκατό (ο καθένας με τις προτεραιότητές του).
Μέσα σε 3 ώρες και αφού απολαύσαμε κάθε στιγμή σε μία από τις πιο όμορφες πόλεις του κόσμου φτάσαμε στο museum island δηλαδή σε ένα μέρος γεμάτο μουσεία που είναι περιτρυγιρισμένο από κανάλια έτσι που να μοιάζει σαν νησάκι. Εκεί ο Ζαχ μας κάθισε σε κάτι σκαλοπατάκια και μας εξήγησε το πως έπεσε τελικά το τείχος. Δεν θα ήθελα να αναπαράγω ολόκληρη την οπτική του, πάντως μας έδωσε να καταλάβουμε ότι ήταν ο λαός που πάλεψε πίεσε και τελικά έριξε το καθεστώς και όχι οι μυστικές υπηρεσίες και η παγκόσμια αστική τάξη.
Πού ξέρεις, μπορεί και να ήταν κάπως έτσι... Πάντως τα σφυροδρέπανα που πουλάνε για σουβενίρ μπορεί στους πιο πολλούς να θυμίζουν ότι ήταν κάποτε κάποιοι γραφικοί που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά στο σήμερα αυτοί οι γραφικοί γίνονται όλο και περισσότεροι και η αναγκαιότητα για την επανάσταση και τον κομμουνισμό όλο και πιο δυνατή, όλο και πιο εφικτή.
ΥΓ Φεύγοντας του άφησα ένα 5ευρω και του είπα πως η επόμενη φορά θα είναι καλύτερη αφήνοντάς τον σκεπτικό. Αυτός βέβαια θα κατάλαβε η επόμενη ξενάγηση και συνεπώς είσπραξη αλλά τον πρόλαβα για να του πω ότι εννοούσα την επόμενη επανάσταση.
για την αντιγραφή μπρεζνιεφικό απολίθωμα
Καλή ανάγνωση.
Δεύτερη μέρα στο Βερολίνο σήμερα και αποφασίσαμε να πάμε sightseeing με ένα πρόγραμμα όπου ο ξεναγός δεν πληρώνεται, απλά δέχεται ενδεχομένως κάποιο tip στο τέλος και παίρνει ένα ποσοστό από το μαγαζί όπου θα γίνει το διάλειμμα στην μέση της βόλτας. Έτσι έχει ένα κίνητρο να προσπαθήσει περισσότερο, έχει μία αμοιβή χωρίς ταβάνι που μπορεί να του αποφέρει πολλά λεφτά και επιπλέον τραβάει κόσμο με το εναλλακτικό-αντιεμπορευματικό της πρότασης.
Οφείλω να πω ότι η συγκεκριμένη τακτική μου θυμίζει τους Αμερικάνους υπουργούς-γερουσιαστές που τυχαίνει... μετά την θητεία τους να παίρνουν κάποιο tip για τις υπηρεσίες που παρείχαν. Η Χίλαρυ από τις ασφαλιστικές, η Κοντολίζα που βάφτισε ένα πλοίο κτλ.
Συναντήσαμε τον Ζαχ έξω από την πύλη του Βραδεμβούργου και τον αφήσαμε να μας ταξιδέψει με τις λέξεις από την Πρώσικη αυτοκρατορία μέχρι την "ενοποίηση της Ευρώπης" το 1989.
Παρότι θα μπορούσε κανείς να δει έναν ανιδιοτελή ξεναγό εγώ (πείτε με κολλημένο) έβλεπα άλλο ένα κύτταρο της κοινωνίας που έχει προσβληθεί από τον ιό του χρήματος με αποτέλεσμα να αποδίδω πολλές από τις κινήσεις του ξεναγού σε προσπάθεια απόσπασης συμπάθειας η οποία θα εξαργυρωθεί στα tips.
Ξεκινάμε λοιπόν και αφού αρχίζει να μας εξηγεί για την πύλη μιλώντας για την Πρώσικη αυτοκρατορία φτάνει στα νεότερα χρόνια μιλώντας μας για την στιγμή που μπήκαν οι Σοβιετικοί στο Βερολίνο και ύψωσαν την σημαία στο Ράιχσταγκ και έφτασε η στιγμή μοιρασιάς των ζωνών επιρροής.
Σε αυτό το σημείο ο Ζαχ πετάει το πρώτο αστειάκι του σε Αγγλικό χιούμορ λέγοντας πως ο "Στάλιν παρότι ήταν κομμουνιστής δεν του άρεσε να μοιράζεται..". Αλλά έτσι είναι αυτά όταν κάθε αστειάκι σημαίνει ευρώ στο τέλος της παράστασης, μπορείς να αγγίξεις όλα τα θέματα χωρίς κάποια ιδιαίτερη προεργασία (βλέπε Λαζόπουλο).
Στην συνέχεια προχωρήσαμε και φτάσαμε στο παγκόσμιο μνημείο για το Ολοκαύτωμα (η κάτι τέτοιο) όπου είναι ένα μη συμβολικό μνημείο που ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει. Υπάρχει (λέει ο Ζαχ) το ερώτημα γιατί έγινε μνημείο για τους Εβραίους και όχι για τους Τσιγγάνους η άλλους πληθυσμούς που δεινοπάθησαν επί Χίτλερ και μας απάντησε ότι υπάρχει μνημείο για τους ομοφυλόφιλους όπως και πολλά άλλα χωρίς να έχουν πάρει όμως την ανάλογη σημασία και δημοσιότητα.
Επιπλέον μας είπε πως όταν χτιζόταν το μνημείο αποκαλύφθηκε ότι πολλές από τις εταιρίες που συνεργάστηκαν για την θεμελίωσή του είχαν στο παρελθόν βοηθήσει και τον Χίτλερ αλλά κατά τον Ζαχ "τι να κάνεις εδώ τα ss ντύνονταν με hugo boss οδηγούσαν volkswagen και η IBM είχε αναλάβει την καταγραφή των Εβραίων. Αν πετάξεις εκτός αγοράς όλες τις εταιρίες και όλα τα στελέχη που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί τότε είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις ένα έργο". (Για αυτό στην Ελλάδα μετά το 1949 φτιάξαμε πολλά έργα...)
Σε ένα δίλεπτο διάλειμμα βρήκα την ευκαιρία και τον ρώτησα σε άπταιστα Αγγλικά "Δηλαδή κατά την γνώμη σου φταίει ο Στάλιν που... δεν μοιραζόταν; Με ποιούς να μοιραστεί με αυτούς που πήραν την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και την χρησιμοποίησαν για να κατασκοπεύουν την ΕΣΣΔ;" (λίγο συνδικαλιάρικη η ερώτηση αλλά η επόμενη ήταν καλύτερη). Ο ξεναγός μας τα μπάλωσε και κουμπώθηκε και έτσι εξασφάλισα ότι για την υπόλοιπη ξενάγηση δεν θα ακουστεί αντικομμουνιστικό αστειάκι... Η έτσι νόμιζα τουλάχιστον γιατί ο τύπος παρότι Άγγλος είχε αστείρευτο αντι-(Μαρξιστικό-Λενινιστικό) χιούμορ.
Για την ακρίβεια πρέπει να είχε αποθηκευμένη στο μυαλό του μία γκάμα με κινήσεις και ατάκες (σαν τον Πιπερόπουλο) που έχουν βρεθεί εμπειρικά και πρέπει να χρησιμοποιηθούν σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα προκειμένου να αγγίξουν τον κόσμο που θα βάλει το χέρι στην τσέπη, επικυρώνοντας έτσι την μετατροπή του πολιτισμικού κεφαλαίου (γνώσεις, χιούμορ) σε κοινωνικό (συμπάθεια) και στην συνέχεια σε οικονομικό (tip). Ένα στημένο talk show η καθημερινή ζωή στον (προηγμένο) καπιταλισμό και εμείς ζούμε σε μία Ελλάδα χωρίς -ακόμα...- αρκετές τηλεοράσεις για να επηρεαστούμε βαθιά αλλά... οι εκσυγχρονιστές παραμονεύουν.
Εν συνεχεία περάσαμε πάνω από το ακριβές μέρος όπου ψόφησε ο Χίτλερ και ο τύπος άρχισε να μας διηγείται το τι ακριβώς έγινε καταλήγοντας στο να αναλύει τις θεωρίες που έχουν ακουστεί για την σωρό του Χίτλερ.
Έτσι λοιπόν σύμφωνα με τον ξεναγό πρέπει να ισχύει η ιστορία πως, μέσω της οδοντοστοιχίας του αναγνώρισαν το ότι ήταν όντως αυτός ενώ για την συνέχεια της ιστορίας ακούγονται πολλά... Μία θεωρία είναι ότι τον έθαψαν αλλά μετά βρήκαν πως ο σκελετός που είχε θαφτεί ήταν γυναικείος...και μια άλλη ότι τον πήρε ο Στάλιν στο Κρεμλίνο. Και εδώ βρίσκει ευκαιρία και τα συνδέει διαλεκτικά "Άλλωστε ο Στάλιν είχε σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους στην Ευρώπη από τον Χίτλερ παρότι αυτό φαίνεται παράξενο. Γενικά ο κομμουνισμός δεν ήταν σαν τον ναζισμό όμως.....@##$%$%^$$"
Σαν να ακούω την επίσημη γραμμή της ΕΕ μέχρι πριν λίγα χρόνια όπου αφενώς λέμε ότι δεν ήταν ίδια καθεστώτα και στην συνέχεια τονίζουμε (μόνο) τις αρνητικές πτυχές την ΕΣΣΔ νομιμοποιώντας έτσι στις συνειδήσεις την εξίσωση που μοιραία θα ακολουθούσε.
Εκείνο το σημείο βρισκόταν στην πρώην Ανατολική Γερμανία και γύρω-γύρω υπήρχαν όμορφα διαμερίσματα,έτσι ο ξεναγός προκειμένου να μην μας δημιουργηθεί καμία λανθασμένη εντύπωση ότι η Ανατολική Γερμανία ήταν και αυτή κανονική χώρα με έγχρωμη ζωή, υπηρεσίες σπίτια ρεύμα νερό τηλέφωνο, κτλ μας προλαβαίνει λέγοντας πως "όποιος βλέπει αυτά τα σπίτια λέει Α! Τι ωραία τα σπίτια των Ανατολικών! Όμως κάνει λάθος!!εδώ έμεναν τα ανώτερα στελέχη του κόμματος και οι αθλητές. Δηλαδή για παράδειγμα εάν έκανα ένα παγκόσμιο ρεκόρ ως αθλητής της DDR, όσο ντοπέ και αν ήμουν, έπαιρνα ένα σπίτι σε αυτή την ωραία γειτονιά".
Και αφού προετοιμαστήκαμε βλέποντας την γενικότερη αρνητική εικόνα του σοσιαλισμού ήρθε η ώρα να δούμε και τις αντιδράσεις του κόσμου. Έτσι ο Ζαχ μας πήγε σε ένα μέρος στο οποίο είχε στο δάπεδο μία ασπρόμαυρη φωτογραφία από την εξέγερση του 1953 όπου "σοβιετικά τανκ άνοιξαν πυρ και σκότωσαν περί τους 250 διαδηλωτές".
Στο διπλανό κτίριο είχε μια αναπαράσταση της ζωής στην Λαοκρατική δημοκρατία όπου έδειχνε τον κόσμο χαρούμενο, ανθρώπους με κιθάρες να τραγουδούν παιδάκια να παίζουν κάτω από το πανό "Sozialismus" κτλ. Και εκεί που χάρηκα και λέω πως τελικά ο ξεναγός μας δεν είναι κακός από μόνος του αλλά οι "Ζωές των άλλων" τον έκαναν, μας λέει πως αυτή η τοιχογραφία είναι παράδειγμα του επιβαλλόμενου σοσιαλιστικού ρεαλισμού και της propaganda του καθεστώτος και πως βρίσκεται εκεί, δίπλα στο πρόσωπα των διαδηλωτών, για να δείξει την αντίθεση ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι, ανάμεσα στην καθημερινή κατασκοπία και ανελευθερία από το κράτος και στην προπαγάνδα που τα ήθελε όλα όμορφα και ηλιόλουστα.
Βέβαια στα επόμενα 10 λεπτά πρέπει να περάσαμε κάτω από περίπου 25 κάμερες αλλά ποιός είμαι εγώ που θα κλονίσω την ιδέα κάποιου για την "ελεύθερη" ζωή του όταν αυτό δεν μπορούν να το κάνουν οι χιλιάδες κάμερες που βλέπει να τον παρακολουθούν.
Στην συνέχεια περπατήσαμε λίγα μέτρα και στο πίσω μέρος του κτιρίου υπήρχε ακόμα ένα κομμάτι του τείχους (δεν χάθηκε η τελευταία μας ελπίδα), μάλιστα τα παράθυρα του κτιρίου έβλεπαν στο Δυτικό Βερολίνο και κατά συνέπεια για να δουλέψεις σε εκείνα τα γραφεία θα έπρεπε να είσαι πολύ έμπιστος της κυβέρνησης. Έτσι σύμφωνα με τον (μικρο)αστικό μύθο μία νύχτα ένας υπάλληλος με την πρόφαση ότι ξέχασε κάτι στο γραφείο του πήγε το βράδυ με την γυναίκα και το παιδί του έριξαν ένα σκοινί στην "ελεύθερη" πλευρά πλευρά του Βερολίνου και πέρασαν διακριτικά-διακριτικά φεύγοντας από αυτή την καταραμένη χώρα που δεν είχε mcdonalds άνεργους και άστεγους.
Συνεχίζοντας είδαμε ένα αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσαν στην Ανατολική πλευρά και ο Ζαχ μας είπε: "Στο Ανατολικό Βερολίνο για να πάρεις ένα αυτοκίνητο έπρεπε να δουλεύεις 10 και 15 χρόνια. Εμένα ο πατέρας μου ατύχησε μιας και περίμενε 7 χρόνια και το απόκτησε το 1989. Μετά από λίγο καιρό γκρεμίστηκε το τείχος και πέρασε από την άλλη πλευρά βλέποντας μια πόλη (oh my god) τίγκα στις bmw".
Ε, εκεί δεν κρατήθηκα και του είπα μπροστά και στους άλλους ότι εμένα στην χώρα μου χρειάζεται να δουλεύεις 20 χρόνια για να αποκτήσεις σπίτι (αν είσαι τυχερός) και μετά να αρχίσεις να δουλεύεις για καμια δεκαετία προκειμένου να πάρεις αμάξι. "Επιπλέον είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας σου περνώντας απέναντι δεν είδε μόνο bmw , αλλά είδε κι άνεργους κι άστεγους, προβλήματα τα οποία είχαν λυθεί στην Ανατολική Γερμανία".
Ο Ζαχ ξανακουμπώθηκε και είπε ότι αναμφίβολα η άλλη πλευρά είχε αρνητικές καθώς και θετικές πτυχές για να πάρει όμως την απάντηση πως "στις εφημερίδες στα ραδιόφωνα και γενικά στα ΜΜΕ ακούμε μόνο τις αρνητικές και καλό θα ήταν φωτιστούν και λίγο οι θετικές..." Μάλιστα μία Αμερικάνα και ένας Σκωτσέζος έδειξαν να συμφωνούν. Να δεις που οι Αμερικάνοι έχουν καλύτερη άποψη για τον υπαρκτό από ό,τι οι εαακίτες...
Η επόμενη στάση του tour μας ήταν σε μία μεγάλη πλατεία όπου υπήρχε ένα μνημείο για τα καμένα βιβλία επί Χίτλερ με μία επίγραφή που έλεγε "όταν ξεκινάς με το να καις βιβλία καταλήγεις να καις ανθρώπους", η οποία προφητική φράση είχε γραφτεί το 1933. Ακριβώς από δίπλα υπήρχε μία όπερα που σχεδόν κατεδαφίστηκε από τους βομβαρδισμούς και στην συνέχεια οι κομμουνιστές ανέλαβαν να την ξαναχτίσουν. "Βέβαια αυτό πρέπει να έγινε με πολύ φθηνά υλικά για αυτό και μοιάζει με τούρτα γεννεθλίων από έξω. Από μέσα όμως είναι πολύ εντυπωσιακό" συνέχισε ο Ζαχ.
Δίπλα μας βρισκόταν και τα ερείπια ενός πρώην παλατιού της Βασιλικής οικογένειας που γκρεμίστηκαν στον πόλεμο και οι κομμουνιστές αρνήθηκαν να το ξαναφτιάξουν ενώ σήμερα η κυβέρνηση προκήρυξε έργο μεγάλου προυπολογισμού για να τα επαναφέρει στο σημείο που ήταν ξεσηκώνοντας έτσι θύελλα διαμαρτυριών σε μία πόλη όπου το ποσοστό των ανέργων φτάνει το 50 τοις εκατό (ο καθένας με τις προτεραιότητές του).
Μέσα σε 3 ώρες και αφού απολαύσαμε κάθε στιγμή σε μία από τις πιο όμορφες πόλεις του κόσμου φτάσαμε στο museum island δηλαδή σε ένα μέρος γεμάτο μουσεία που είναι περιτρυγιρισμένο από κανάλια έτσι που να μοιάζει σαν νησάκι. Εκεί ο Ζαχ μας κάθισε σε κάτι σκαλοπατάκια και μας εξήγησε το πως έπεσε τελικά το τείχος. Δεν θα ήθελα να αναπαράγω ολόκληρη την οπτική του, πάντως μας έδωσε να καταλάβουμε ότι ήταν ο λαός που πάλεψε πίεσε και τελικά έριξε το καθεστώς και όχι οι μυστικές υπηρεσίες και η παγκόσμια αστική τάξη.
Πού ξέρεις, μπορεί και να ήταν κάπως έτσι... Πάντως τα σφυροδρέπανα που πουλάνε για σουβενίρ μπορεί στους πιο πολλούς να θυμίζουν ότι ήταν κάποτε κάποιοι γραφικοί που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά στο σήμερα αυτοί οι γραφικοί γίνονται όλο και περισσότεροι και η αναγκαιότητα για την επανάσταση και τον κομμουνισμό όλο και πιο δυνατή, όλο και πιο εφικτή.
ΥΓ Φεύγοντας του άφησα ένα 5ευρω και του είπα πως η επόμενη φορά θα είναι καλύτερη αφήνοντάς τον σκεπτικό. Αυτός βέβαια θα κατάλαβε η επόμενη ξενάγηση και συνεπώς είσπραξη αλλά τον πρόλαβα για να του πω ότι εννοούσα την επόμενη επανάσταση.
για την αντιγραφή μπρεζνιεφικό απολίθωμα
Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009
Η φυλή του ποδοσφαίρου
Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο του άγγλου ντέσμοντ μόρις, λόγω της ημέρας -κυριακή, μέρα του οπίου, παλιού και σύγχρονου ("θεός" κι "ασπρόμαυρη θεά").
Στην άλλη άκρη του κόσμου, το ρωσικό ποδόσφαιρο έχει τη δική του ιδιαίτερη μορφή για την τελετουργία πριν από το ματς. Για πρώτη φορά έγινε γνωστή στη δύση, λίγο μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όταν η περίφημη ομάδα δυναμό μόσχας έκανε μια περιοδεία στην αγγλία και προκάλεσε την κατάπληξη τόσο των φιλάθλων που πήγαν να παρακολουθήσουν τον πρώτο αγώνα της στο τσέλσυ, όσο και των αντιπάλων της.
Ύστερα από μια δεκάλεπτη προθέρμανση, οι ρώσοι ποδοσφαιριστές εξαφανίστηκαν στα αποδυτήριά τους. Όταν ξανάκαναν την εμφάνισή τους δίπλα στους παίκτες της τσέλσυ, οι θεατές είδαν κατάπληκτοι πως ο κάθε παίκτης της φιλοξενούμενης ομάδας κρατούσε μια μεγάλη ανθοδέσμη.
Έμειναν με αυτές τις ανθοδέσμες στα χέρια όσο παίζονταν οι εθνικοί ύμνοι και μετά, προς μεγάλη αμηχανία των παικτών της τσέλσυ πλησίασαν και βλοσυρά τους πρόσφεραν τα λουλούδια σαν εκδήλωση φιλίας. Ύστερα έτρεξαν να πάρουν τις θέσεις τους μέσα στον αγωνιστικό χώρο κι άφησαν τους αντιπάλους τους με τα λουλούδια στα χέρια να αισθάνονται σαν ηλίθιοι.
Τελικά διασώθηκαν από τον προπονητή τους που του φόρτωσαν όλες αυτές τις ανθοδέσμες. Το πλήθος των θεατών ξέσπασε στα γέλια κι άθελά τους οι ρώσοι είχαν κερδίσει ένα σημαντικό αβαντάζ. Άθελα, επειδή γι' αυτούς ήταν μια καθιερωμένη διαδικασία και δεν απέβλεπε να προκαλέσει σύγχυση ή έκπληξη.
Διάφοροι παρατηρητές σημείωναν αργότερα πως σε πολλά κρίσιμα ματς στη ρωσία κι οι δύο ομάδες έκαναν την εμφάνισή τους οπλισμένοι με ανθοδέσμες. Ύστερα από μια σύντομη τελετή ανταλλαγής των λουλουδιών, οι ανθοδέσμες πετάγονταν στους φιλάθλους στις εξέδρες και κανένανς δεν έμενε να νιώθει αμήχανος ή έκπληκτος.
Κι όλα αυτά από έναν τυπικό άγγλο που αποκαλεί ρώσους τους σοβιετικούς, δε συμπαθεί το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και παρουσιάζει κάπως μονόπλευρα το άθλημα ως προσομοίωση πολέμου που ικανοποιεί αρχέγονα ένστικτα.
Σε μια τέτοια αντίληψη τα λουλούδια των σοβιετικών δεν χωράνε.
Μπορεί για κάποιους συντρόφους να είναι σημειολογικός συμβολισμός της ειρηνικής συνύπαρξης. Για μένα απλώς δείχνει το ήθος του σοβιετικού λαού.
Σοβιετία-ήθος-πολιτισμός!
Δώστε λουλούδια στους επαναστάτες που απέτυχαν...
Στην άλλη άκρη του κόσμου, το ρωσικό ποδόσφαιρο έχει τη δική του ιδιαίτερη μορφή για την τελετουργία πριν από το ματς. Για πρώτη φορά έγινε γνωστή στη δύση, λίγο μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όταν η περίφημη ομάδα δυναμό μόσχας έκανε μια περιοδεία στην αγγλία και προκάλεσε την κατάπληξη τόσο των φιλάθλων που πήγαν να παρακολουθήσουν τον πρώτο αγώνα της στο τσέλσυ, όσο και των αντιπάλων της.
Ύστερα από μια δεκάλεπτη προθέρμανση, οι ρώσοι ποδοσφαιριστές εξαφανίστηκαν στα αποδυτήριά τους. Όταν ξανάκαναν την εμφάνισή τους δίπλα στους παίκτες της τσέλσυ, οι θεατές είδαν κατάπληκτοι πως ο κάθε παίκτης της φιλοξενούμενης ομάδας κρατούσε μια μεγάλη ανθοδέσμη.
Έμειναν με αυτές τις ανθοδέσμες στα χέρια όσο παίζονταν οι εθνικοί ύμνοι και μετά, προς μεγάλη αμηχανία των παικτών της τσέλσυ πλησίασαν και βλοσυρά τους πρόσφεραν τα λουλούδια σαν εκδήλωση φιλίας. Ύστερα έτρεξαν να πάρουν τις θέσεις τους μέσα στον αγωνιστικό χώρο κι άφησαν τους αντιπάλους τους με τα λουλούδια στα χέρια να αισθάνονται σαν ηλίθιοι.
Τελικά διασώθηκαν από τον προπονητή τους που του φόρτωσαν όλες αυτές τις ανθοδέσμες. Το πλήθος των θεατών ξέσπασε στα γέλια κι άθελά τους οι ρώσοι είχαν κερδίσει ένα σημαντικό αβαντάζ. Άθελα, επειδή γι' αυτούς ήταν μια καθιερωμένη διαδικασία και δεν απέβλεπε να προκαλέσει σύγχυση ή έκπληξη.
Διάφοροι παρατηρητές σημείωναν αργότερα πως σε πολλά κρίσιμα ματς στη ρωσία κι οι δύο ομάδες έκαναν την εμφάνισή τους οπλισμένοι με ανθοδέσμες. Ύστερα από μια σύντομη τελετή ανταλλαγής των λουλουδιών, οι ανθοδέσμες πετάγονταν στους φιλάθλους στις εξέδρες και κανένανς δεν έμενε να νιώθει αμήχανος ή έκπληκτος.
Κι όλα αυτά από έναν τυπικό άγγλο που αποκαλεί ρώσους τους σοβιετικούς, δε συμπαθεί το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και παρουσιάζει κάπως μονόπλευρα το άθλημα ως προσομοίωση πολέμου που ικανοποιεί αρχέγονα ένστικτα.
Σε μια τέτοια αντίληψη τα λουλούδια των σοβιετικών δεν χωράνε.
Μπορεί για κάποιους συντρόφους να είναι σημειολογικός συμβολισμός της ειρηνικής συνύπαρξης. Για μένα απλώς δείχνει το ήθος του σοβιετικού λαού.
Σοβιετία-ήθος-πολιτισμός!
Δώστε λουλούδια στους επαναστάτες που απέτυχαν...
Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009
Για την αλλαγή της ώρας
Είχε, είχε... Είχε τέτοιες φιλοδοξίες, ήταν τέτοιος. Αν και ήταν στενοκέφαλος μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Να σου πω ένα άλλο επεισόδιο για να δεις τη στενοκεφαλιά. Αυτά όλα τα λέω για να μη βγαίνει το εύκολο συμπέρασμα ότι ο σιάντος ήτανε πράκτορας και τα ρέστα. Ένας που θα πάρει έτσι ξερά, χωρίς να ξέρει ανθρώπους και ψυχολογία, θα τον βγάλει χαφιέ, όπως και τον έβγαλε ο ζαχαριάδης.
Λόγια που αναφέρονται στο γιώργη σιάντο κι ανήκουν στον γιάννη ιωαννίδη. Μαζί οι δυο τους είχαν την καθοδηγητική ευθύνη του κκε, για όσο καιρό έλειπε ο ζαχαριάδης στο νταχάου.
Πολύ αργότερα, εξόριστος στη ρουμανία, ο γιάννης ιωαννίδης, μίλησε στον αλ. παπαναγιώτου, που μαγνητοφώνησε τη μακρά συνομιλία τους για όλα τα προβλήματα του κόμματος και την εξέδωσε στα τέλη της δεκαετίας του 70 σε βιβλίο από τις εκδόσεις θεμέλιο (κάτι που μας δείχνει ότι κατά πάσα πιθανότητα είχε πάει με τους εσωτερικάκηδες).
Ας δούμε τι λέει στη συνέχεια ο ιωαννίδης. Η αφήγηση έχει κάποια χάσματα, αλλά με τα πολλά βγαίνει νόημα. Σημειωτέον, η δόμνα που αναφέρεται στο κείμενο είναι η γυναίκα του ιωαανίδη.
Το 1942, όταν άλλαξε από τους γερμανούς η θερινή ώρα, κοίτα τι μας συνέβη. Εμείς από τα προηγούμενα είχαμε καθορίσει συνάντηση με το σιάντο. Το ραντεβού το κανόνισε η δόμνα με τη γυναίκα του σιάντου, τη βαγγελιώ, ας πούμε για τις 6 η ώρα το βράδυ. Στο μεταξύ δυο τρεις μέρες πριν από το καθορισμένο ραντεβού είχε αλλάξει η ώρα. Συνεπώς θα έπρεπε να πας με την ώρα που είχε το κράτος. Αυτό ήταν κοντά στο νου κι η γνώση.
Πάει η δόμνα στο ραντεβού, βαγγελιώ δεν υπάρχει. Κάνει βόλτες εδώ κι εκεί, περνάει μισή ώρα. Κι έχει εντολή παραπάνω από ένα τέταρτο να μην καθίσει. Τα ραντεβού έτσι γινόντουσαν. Έρχεται η δόμνα. Ποιος ξέρει τι συνέβη. Εγώ ανησυχώ. Ανησυχεί φυσικά κι αυτός. Σου λέει τι νάγινε ο γιάννης...
Τη δεύτερη μέρα ξαnαπάνε στη ρεζέρβα (εναλλακτικό τόπο συνάντησης) και πάλι δεν ανταμώνουν. Η δόμνα πηγαίνει με την καινούρια ώρα, η βαγγελιώ πηγαίνει με την παλιά ώρα. Μια ώρα διαφορά είναι αυτή. Δε μπορούνε να ανταμώσουνε. Μετά εγώ κάθισα και σκέφτηκα. Μπας και πηγαίνει με την παλιά ώρα; Γιατί δεν ακούστηκε να έπαθε τίποτα. Λέω λοιπόν της δόμνας, πήγαινε με το παλιό, πήγαινε και με το καινούριο και να δούμε. Έτσι έγινε η σύνδεσή μας.
Και τότε που θα συνδεόμασταν, θα κάναμε συνεδρίαση του πολιτικού γραφείου. Η συνεδρίαση αυτή ματαιώνεται και πρέπει να ξαναειδοποιηθούν όλοι για τη νέα ημέρα. Στο δρόμο ο γιώργης μου λέει:
-Μα τι είναι αυτά; Δεν είπαμε στις 6 η ώρα;
-Ναι, αλλά τώρα η ώρα έξι είναι, πέντε, ή επτά δε θυμάμαι.
-Βρε, με τη φασιστική ώρα θα πάμε εμείς;
Είναι χαρακτηριστικό αυτό το πράγμα. Αφού ήρθε η δόμνα και μου είπε πως η βαγγελιώ όταν βρέθηκαν της είπε: με τη φασιστική ώρα θα πηγαίνουμε τώρα και μεις; Δεν έδωσα τότε και τόση σημασία. Ε, λέω, τόσο της κόβει της βαγγελιώς, άστηνε... Δε νόμιζα ότι κι ο σιάντος μπορεί να ήταν τόσο... ή αυτό που εξέφραζε η γυναίκα του σιάντου ήταν γνώμη του ίδιου του σιάντου.
Λοιπόν πηγαίνοντας για το μέρος που θα γινόταν η δουλειά, άρχιζε να μου λέει αυτό και κείνο, οπότε του λέω: μη φωνάζεις τώρα γιώργη, έχεις άδικο και πάμε στο πολιτικό γραφείο να λύσουμε κι αυτό το ζήτημα. Τέτοια ζητήματα είναι ανόητα, αλλά θα πάμε εκεί και θα δούμε. Μία είναι η ώρα, αυτή που έχει το κράτος. Δε μπορούμε να έχουμε κομμουνιστική ώρα και φασιστική ώρα.
Πήγαμε στη συνεδρίαση του πολιτικού γραφείου. Στο μεταξύ ο σιάντος το σκεφτόταν αυτό. Γιατί μόλις μπήκε ρώτησε τους άλλους: Ε, τι γίνεται, θα την αλλάξουμε τώρα κι εμείς την ώρα; Όλοι απάντησαν με ένα στόμα: Φυσικά θα την αλλάξουμε. Ναι, λέει ο σιάντος. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Να την αλλάξουμε και μεις. Ούτε συζήτηση, ούτε τίποτα... Στενοκεφαλιά, ε;
Δεν μπορώ να πω ότι ήταν χαφιές και ήθελε να τα μπερδέψει. Πρόκειται για στενοκεφαλιά, για καθαρή περίπτωση στενοκεφαλιάς. Και ποιος τον ξέρει καλά τον γιώργη... ο άνθρωπος τόσο μπορούσε... με τη φασιστική ώρα σου λέει... Τι φασιστική, αυτή ήταν η ώρα του κράτους. Γι' αυτό σου τα λέω και αυτά. Και το ζήτημα της άρνησής του με την εγχείρισή μου για την οποία προηγούμενα είχε συμφωνήσει και τα άλλα και αυτό τώρα.
Αυτά δεν πρέπει να τα βλέπουμε με το πρίσμα του ύποπτου. Φυσικά όχι να μην το δίνουμε σημσία και αυτό. Αλλά αν ξέρουμε τον άνθρωπο μπορούμε να δώσουμε εξήγηση. Μπορεί να μην τον δικαιώσουμε σε αυτό που έκανε, αλλά όχι και να τον... Έτσι σκεφτόταν αυτός.
Το είχα διαβάσει και στο ραφαηλίδη, αλλά δεν του είχα δώσει πολλή βάση.
Σε κάθε περίπτωση σύντροφοι, φροντίστε να είστε συνεπείς αύριο στο ραντεβού για την επανάσταση. Μία ώρα πριν νωρίς, μία ώρα μετά αργά.
Ούτε δυο-τρεις ώρες μετά, με λογική σιγά μην ξεκινήσει στην ώρα του.
Κι εμείς με εαακίτικη ώρα θα πηγαίνουμε;
Υστερόγραφο: τα παραπάνω στοιχεία τα βρήκα στο βιβλίο σβαρνούτ, το προδομένο αντάρτικο του ν. ι. μέρτζου, διευθυντή τότε (το 1980) του ελληνικού βορρά, που πήρε έτοιμο υλικό από μαρτυρίες κι απομνημονεύματα κι έκανε μια συνέντευξη και με το βαφειάδη.
Σβαρνούτ σημαίνει κάτι σαν αναδίπλωση και κατά λέξη, τυλίξτε πίσω το χαλί, (δηλαδή, αναδιπλώστε το αντάρτικο). Φέρεται να την είπε ο σύντροφος με το μουστάκι στις 10 φλεβάρη του 48 (κοντά στην επέτειο της βάρκιζας) στον ζαχαριάδη εν είδει εντολής να μαζέψει το αντάρτικο.
Ιστορίες για αγρίους με (σοβιετικές) αρκούδες, θα πει κανείς, αλλά υπάρχουν πολλά ντοκουμέντα και μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα από πρώτο χέρι και σε αυτά βασίζεται κυρίως.
Οι πρώην έχουν πολύ μεγάλη γλώσσα, όπως γνωρίζουν πολύ καλά οι αναγνώστες του μπλοκ.
Λόγια που αναφέρονται στο γιώργη σιάντο κι ανήκουν στον γιάννη ιωαννίδη. Μαζί οι δυο τους είχαν την καθοδηγητική ευθύνη του κκε, για όσο καιρό έλειπε ο ζαχαριάδης στο νταχάου.
Πολύ αργότερα, εξόριστος στη ρουμανία, ο γιάννης ιωαννίδης, μίλησε στον αλ. παπαναγιώτου, που μαγνητοφώνησε τη μακρά συνομιλία τους για όλα τα προβλήματα του κόμματος και την εξέδωσε στα τέλη της δεκαετίας του 70 σε βιβλίο από τις εκδόσεις θεμέλιο (κάτι που μας δείχνει ότι κατά πάσα πιθανότητα είχε πάει με τους εσωτερικάκηδες).
Ας δούμε τι λέει στη συνέχεια ο ιωαννίδης. Η αφήγηση έχει κάποια χάσματα, αλλά με τα πολλά βγαίνει νόημα. Σημειωτέον, η δόμνα που αναφέρεται στο κείμενο είναι η γυναίκα του ιωαανίδη.
Το 1942, όταν άλλαξε από τους γερμανούς η θερινή ώρα, κοίτα τι μας συνέβη. Εμείς από τα προηγούμενα είχαμε καθορίσει συνάντηση με το σιάντο. Το ραντεβού το κανόνισε η δόμνα με τη γυναίκα του σιάντου, τη βαγγελιώ, ας πούμε για τις 6 η ώρα το βράδυ. Στο μεταξύ δυο τρεις μέρες πριν από το καθορισμένο ραντεβού είχε αλλάξει η ώρα. Συνεπώς θα έπρεπε να πας με την ώρα που είχε το κράτος. Αυτό ήταν κοντά στο νου κι η γνώση.
Πάει η δόμνα στο ραντεβού, βαγγελιώ δεν υπάρχει. Κάνει βόλτες εδώ κι εκεί, περνάει μισή ώρα. Κι έχει εντολή παραπάνω από ένα τέταρτο να μην καθίσει. Τα ραντεβού έτσι γινόντουσαν. Έρχεται η δόμνα. Ποιος ξέρει τι συνέβη. Εγώ ανησυχώ. Ανησυχεί φυσικά κι αυτός. Σου λέει τι νάγινε ο γιάννης...
Τη δεύτερη μέρα ξαnαπάνε στη ρεζέρβα (εναλλακτικό τόπο συνάντησης) και πάλι δεν ανταμώνουν. Η δόμνα πηγαίνει με την καινούρια ώρα, η βαγγελιώ πηγαίνει με την παλιά ώρα. Μια ώρα διαφορά είναι αυτή. Δε μπορούνε να ανταμώσουνε. Μετά εγώ κάθισα και σκέφτηκα. Μπας και πηγαίνει με την παλιά ώρα; Γιατί δεν ακούστηκε να έπαθε τίποτα. Λέω λοιπόν της δόμνας, πήγαινε με το παλιό, πήγαινε και με το καινούριο και να δούμε. Έτσι έγινε η σύνδεσή μας.
Και τότε που θα συνδεόμασταν, θα κάναμε συνεδρίαση του πολιτικού γραφείου. Η συνεδρίαση αυτή ματαιώνεται και πρέπει να ξαναειδοποιηθούν όλοι για τη νέα ημέρα. Στο δρόμο ο γιώργης μου λέει:
-Μα τι είναι αυτά; Δεν είπαμε στις 6 η ώρα;
-Ναι, αλλά τώρα η ώρα έξι είναι, πέντε, ή επτά δε θυμάμαι.
-Βρε, με τη φασιστική ώρα θα πάμε εμείς;
Είναι χαρακτηριστικό αυτό το πράγμα. Αφού ήρθε η δόμνα και μου είπε πως η βαγγελιώ όταν βρέθηκαν της είπε: με τη φασιστική ώρα θα πηγαίνουμε τώρα και μεις; Δεν έδωσα τότε και τόση σημασία. Ε, λέω, τόσο της κόβει της βαγγελιώς, άστηνε... Δε νόμιζα ότι κι ο σιάντος μπορεί να ήταν τόσο... ή αυτό που εξέφραζε η γυναίκα του σιάντου ήταν γνώμη του ίδιου του σιάντου.
Λοιπόν πηγαίνοντας για το μέρος που θα γινόταν η δουλειά, άρχιζε να μου λέει αυτό και κείνο, οπότε του λέω: μη φωνάζεις τώρα γιώργη, έχεις άδικο και πάμε στο πολιτικό γραφείο να λύσουμε κι αυτό το ζήτημα. Τέτοια ζητήματα είναι ανόητα, αλλά θα πάμε εκεί και θα δούμε. Μία είναι η ώρα, αυτή που έχει το κράτος. Δε μπορούμε να έχουμε κομμουνιστική ώρα και φασιστική ώρα.
Πήγαμε στη συνεδρίαση του πολιτικού γραφείου. Στο μεταξύ ο σιάντος το σκεφτόταν αυτό. Γιατί μόλις μπήκε ρώτησε τους άλλους: Ε, τι γίνεται, θα την αλλάξουμε τώρα κι εμείς την ώρα; Όλοι απάντησαν με ένα στόμα: Φυσικά θα την αλλάξουμε. Ναι, λέει ο σιάντος. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Να την αλλάξουμε και μεις. Ούτε συζήτηση, ούτε τίποτα... Στενοκεφαλιά, ε;
Δεν μπορώ να πω ότι ήταν χαφιές και ήθελε να τα μπερδέψει. Πρόκειται για στενοκεφαλιά, για καθαρή περίπτωση στενοκεφαλιάς. Και ποιος τον ξέρει καλά τον γιώργη... ο άνθρωπος τόσο μπορούσε... με τη φασιστική ώρα σου λέει... Τι φασιστική, αυτή ήταν η ώρα του κράτους. Γι' αυτό σου τα λέω και αυτά. Και το ζήτημα της άρνησής του με την εγχείρισή μου για την οποία προηγούμενα είχε συμφωνήσει και τα άλλα και αυτό τώρα.
Αυτά δεν πρέπει να τα βλέπουμε με το πρίσμα του ύποπτου. Φυσικά όχι να μην το δίνουμε σημσία και αυτό. Αλλά αν ξέρουμε τον άνθρωπο μπορούμε να δώσουμε εξήγηση. Μπορεί να μην τον δικαιώσουμε σε αυτό που έκανε, αλλά όχι και να τον... Έτσι σκεφτόταν αυτός.
Το είχα διαβάσει και στο ραφαηλίδη, αλλά δεν του είχα δώσει πολλή βάση.
Σε κάθε περίπτωση σύντροφοι, φροντίστε να είστε συνεπείς αύριο στο ραντεβού για την επανάσταση. Μία ώρα πριν νωρίς, μία ώρα μετά αργά.
Ούτε δυο-τρεις ώρες μετά, με λογική σιγά μην ξεκινήσει στην ώρα του.
Κι εμείς με εαακίτικη ώρα θα πηγαίνουμε;
Υστερόγραφο: τα παραπάνω στοιχεία τα βρήκα στο βιβλίο σβαρνούτ, το προδομένο αντάρτικο του ν. ι. μέρτζου, διευθυντή τότε (το 1980) του ελληνικού βορρά, που πήρε έτοιμο υλικό από μαρτυρίες κι απομνημονεύματα κι έκανε μια συνέντευξη και με το βαφειάδη.
Σβαρνούτ σημαίνει κάτι σαν αναδίπλωση και κατά λέξη, τυλίξτε πίσω το χαλί, (δηλαδή, αναδιπλώστε το αντάρτικο). Φέρεται να την είπε ο σύντροφος με το μουστάκι στις 10 φλεβάρη του 48 (κοντά στην επέτειο της βάρκιζας) στον ζαχαριάδη εν είδει εντολής να μαζέψει το αντάρτικο.
Ιστορίες για αγρίους με (σοβιετικές) αρκούδες, θα πει κανείς, αλλά υπάρχουν πολλά ντοκουμέντα και μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα από πρώτο χέρι και σε αυτά βασίζεται κυρίως.
Οι πρώην έχουν πολύ μεγάλη γλώσσα, όπως γνωρίζουν πολύ καλά οι αναγνώστες του μπλοκ.
Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009
Θύελλα στον κόλπο
Σήμερα η κε του μπλοκ προσφέρει στους αναγνώστες της ένα σπάνιο ντοκουμέντο.
Ένα εκτενές απόσπασμα από το βιβλίο θύελλα στον κόλπο (το "άγνωστο" χτες και σήμερα της μέσης ανατολής) των δελαστίκ και γιαννίκου (ο δεύτερος είναι κάλυψη του δελαστίκ, όπως είχε κάποτε ο μπογιόπουλος τον μηλάκα) με τα πρακτικά μιας ομιλίας του δεσύλλα στο ευρωκοινοβούλιο.
Για να θυμάται η κνε ναρ και να μαθαίνουν τα εαακ.
Καλή ανάγνωση!
Μόνο που η Νέα Τάξη δε γεννιέται μόνο για τους "βάρβαρους" του Τρίτου Κόσμου. Η Νέα Τάξη εισβάλλει και στην Ευρώπη.
Στη Βρετανία, στη διάρκεια του πολέμου, "στραγγάλισαν" ακόμα και μετά το θάνατό του τον Τζον Λένον, για να μην μπορεί να τραγουδήσει από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις ούτε καν το "Imagine".
Στη Γερμανία του αναδυόμενου Τέταρτου Ράιχ, έστησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα ακόμη και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Με το που ξέσπασε ο πόλεμος, στο νοσοκομείο της Νυρεμβέργης 217 εργαζόμενοι έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από μερικούς στίχους ενός ποιήματος του Μπρεχτ που στρέφεται εναντίον του πολέμου. Άφρισε ο τοπικός υπουργός Εσωτερικών Μπεκστάιν και ζήτησε να απολυθούν όσοι υπέγραψαν!
Κι όλα αυτά και χιλιάδες άλλα για την υπεράσπιση του... "Διεθνούς Δικαίου" (!), όπως ανενδοίαστα προσπάθησαν να μας πείσουν. "Διεθνές Δίκαιο" ονομάζεται σήμερα η απαίτηση των Αμερικανών να επιβάλουν σε όλο τον κόσμο το "νόμο" των συμφερόντων τους.
Ήταν τόσο εύστοχος ο τρόπος με τον οποίο ο ευρωβουλευτής του "Νέου Αριστερού Ρεύματος" Δημήτρης Δεσύλλας σάρκασε όλη αυτή την απάτη περί "Διεθνούς Δικαίου" στα 60... δευτερόλεπτα (!) που του είχαν παραχωρηθεί στο ευρωκοινοβούλιο την Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 1991, για να πει την άποψή του για τον πόλεμο:
"Κύριε πρόεδρε, συνάδελφοι,
Πριν από λίγο, αμερικανικά Β-52 που απογειώθηκαν από την Κρήτη βομβάρδισαν με "χειρουργική" ακρίβεια την Άγκυρα! Γιατί; Ο κ. Μπους δήλωσε ότι εξαντλήθηκαν το οικονομικό εμπάργκο και το 16χρονο τελεσίγραφο που είχε θέσει για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής από τη μισή Κύπρο, με βάση και τις αποφάσεις του ΟΗΕ!
Εξάλλου γαλλικά Μιράζ βομβάρδισαν ανηλεώς το Ισραήλ, αφού προηγουμένως η Γαλλία είχε φροντίσει να μεταφέρει σε ασφαλή καταφύγια και να μοιράσει αντιασφυξιογόνες μάσκες σε όλα τα γυναικόπαιδα της Παλαιστίνης!! Αυτό έγινε γιατί εξαντλήθηκαν το οικονομικό εμπάργκο, η διακοπή διπλωματικών σχέσεων και το 20χρονο τελεσίγραφο που είχε τεθεί στο Ισραήλ για τις ωμές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου (πολύχρονη κατοχή εδαφών Παλαιστίνης, καθημερινά εγκλήματα σε βάρος παιδιών και βρεφών της Παλαιστίνης)!
Παράλληλα, Εοκικής σμπαραγωγής διηπειρωτικός πύραυλος χτύπησε τη Νέα Υόρκη, για να τιμωρήσει τις ΗΠΑ για τις ωμές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου με την εισβολή τους και κατοχή της Γρενάδας και του Παναμά!
Έτσι εφαρμόστηκε παγκόσμια το Διεθνές Δίκαιο, και ο ΟΗΕ, από "ΟΗΕ-μαϊμού" και "ΟΗΕ-τύπου Κορέας" αναβαθμίστηκε, απέκτησε κύρος, έγινε ΟΗΕ για τους λαούς! Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος! Μουσικό διάλειμμα τώρα με τον Τζον Λένον!
Καταλαβαίνετε ότι επρόκειτο για ταινία επιστημονικής φαντασίας, για μια τηλεοπτική μετάδοση, εναλλακτική στον πόλεμο και ιμπεριαλισμό της πληροφόρησης που διεξάγει το CNN ενάντια στα μυαλά και στις συνειδήσεις μας! Ας ξεσφίξουμε τώρα τον κόμπο της γραβάτας μας, ας χαλαρώσουμε στον αναπαυτικό καναπέ μας, ας απολάυσουμε ένα δροσερό, νέο κοκτέιλ από Κόκα-Κόλα Ατλάντας, αίμαι και πετρέλαιο (!) και ας "συντονιστούμε" πάλι με το CNN για μια ζωντανή μετάδοση του 2ου ημιχρόνου του πολέμου στον Περσικό Κόλπο!"
Σάλος στο ευρωκοινοβούλιο! Ο πρόεδρος, φρίττοντας για όσα φοβερά ξεστομίστηκαν, διακόπτει τον ομιλητή... κόβοντας το ρεύμα από τα μικρόφωνα!!!
Δυστυχώς δεν υπάρχει σε βίντεο, όπως το αντίστοιχο ξέσπασμα της κανέλλη.
Η κε διατήρησε την ορθογραφία των συγγραφέων, οι οποίοι βαραίνονται αποκλειστικά για την κατάχρηση των σημείων στίξης και τα εισαγωγικά στο πλήρες όνομα του ναρ, ό,τι κι αν υποδηλώνουν αυτά.
Το απόσπασμα προέρχεται από το τελευταίο υποκεφάλαιο της εισαγωγής με τον τίτλο ο καλός μπάτσος κι είναι καρφί των νιου γιορκ τάιμς για τον γκορμπατσόφ που άφησε στον μπους το ρόλο του κακού μπάτσου (...) [αλλά με τη στάση του] προώθησε τους διακηρυγμένους στόχους των ηπα.
Στο ίδιο βιβλίο μαθαίνουμε για τη λαοκρατική λαϊκή δημοκρατία της υεμένης, ή αλλιώς κούβα της αραβίας, που απορροφήθηκε το 90 από τη βόρεια υεμένη με στιλ γερμανικό (πρώτη φορά που δεν ήμασταν εμείς οι βόρειοι).
Καθώς επίσης και για το αντάρτικο στο ομάν όπου εν έτει 1970 ο σουλτάνος απαγόρευε να χτιστούν καινούριες τουαλέτες, να έχει φιλαρμονική ο στρατός (γι' αυτό πέταξε στη θάλασσα τα τύμπανα και της σάλπιγγες, μαζί κι αυτή της ιεριχούς), τους φούρνους πετρελαίου και την κυκλοφορία στα πέριξ του παλατιού όσων έφεραν γυαλιά ή ομπρέλα που έκρυβαν το πρόσωπο πιθανών κατασκόπων και συνωμοτών.
Λίγο πιο κάτω έχουμε την χαρά να διαβάσουμε τους μπρεζνιεφικής αισθητικής στίχους ενός τραγουδιού για το σαντάμ.
Η καρδιά του σαντάμ είναι μια γάργαρη πηγή που ξεδιψάει τον κόσμο. Σ' αγαπάμε περισσότερο κι από την ίδια την αγάπη και θα το δείξουμε σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν γελάει το πρόσωπο του σαντάμ, φεύγουν όλες οι έγνοιες.
Κι αυτή είναι απλώς η καλτ πλευρά ενός άκρως ενδιαφέροντος βιβλίου που κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου των σύγχρονων περσικών πολέμων.
Κυκλοφόρησε το σωτήριο έτος 1991 από τις εκδόσεις στάχυ που άφησαν δυσαναπλήρωτο κενό πίσω τους όταν έκλεισαν.
Αναζητήστε το στα καλά παλαιοπωλεία...
Ένα εκτενές απόσπασμα από το βιβλίο θύελλα στον κόλπο (το "άγνωστο" χτες και σήμερα της μέσης ανατολής) των δελαστίκ και γιαννίκου (ο δεύτερος είναι κάλυψη του δελαστίκ, όπως είχε κάποτε ο μπογιόπουλος τον μηλάκα) με τα πρακτικά μιας ομιλίας του δεσύλλα στο ευρωκοινοβούλιο.
Για να θυμάται η κνε ναρ και να μαθαίνουν τα εαακ.
Καλή ανάγνωση!
Μόνο που η Νέα Τάξη δε γεννιέται μόνο για τους "βάρβαρους" του Τρίτου Κόσμου. Η Νέα Τάξη εισβάλλει και στην Ευρώπη.
Στη Βρετανία, στη διάρκεια του πολέμου, "στραγγάλισαν" ακόμα και μετά το θάνατό του τον Τζον Λένον, για να μην μπορεί να τραγουδήσει από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις ούτε καν το "Imagine".
Στη Γερμανία του αναδυόμενου Τέταρτου Ράιχ, έστησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα ακόμη και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Με το που ξέσπασε ο πόλεμος, στο νοσοκομείο της Νυρεμβέργης 217 εργαζόμενοι έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από μερικούς στίχους ενός ποιήματος του Μπρεχτ που στρέφεται εναντίον του πολέμου. Άφρισε ο τοπικός υπουργός Εσωτερικών Μπεκστάιν και ζήτησε να απολυθούν όσοι υπέγραψαν!
Κι όλα αυτά και χιλιάδες άλλα για την υπεράσπιση του... "Διεθνούς Δικαίου" (!), όπως ανενδοίαστα προσπάθησαν να μας πείσουν. "Διεθνές Δίκαιο" ονομάζεται σήμερα η απαίτηση των Αμερικανών να επιβάλουν σε όλο τον κόσμο το "νόμο" των συμφερόντων τους.
Ήταν τόσο εύστοχος ο τρόπος με τον οποίο ο ευρωβουλευτής του "Νέου Αριστερού Ρεύματος" Δημήτρης Δεσύλλας σάρκασε όλη αυτή την απάτη περί "Διεθνούς Δικαίου" στα 60... δευτερόλεπτα (!) που του είχαν παραχωρηθεί στο ευρωκοινοβούλιο την Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 1991, για να πει την άποψή του για τον πόλεμο:
"Κύριε πρόεδρε, συνάδελφοι,
Πριν από λίγο, αμερικανικά Β-52 που απογειώθηκαν από την Κρήτη βομβάρδισαν με "χειρουργική" ακρίβεια την Άγκυρα! Γιατί; Ο κ. Μπους δήλωσε ότι εξαντλήθηκαν το οικονομικό εμπάργκο και το 16χρονο τελεσίγραφο που είχε θέσει για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής από τη μισή Κύπρο, με βάση και τις αποφάσεις του ΟΗΕ!
Εξάλλου γαλλικά Μιράζ βομβάρδισαν ανηλεώς το Ισραήλ, αφού προηγουμένως η Γαλλία είχε φροντίσει να μεταφέρει σε ασφαλή καταφύγια και να μοιράσει αντιασφυξιογόνες μάσκες σε όλα τα γυναικόπαιδα της Παλαιστίνης!! Αυτό έγινε γιατί εξαντλήθηκαν το οικονομικό εμπάργκο, η διακοπή διπλωματικών σχέσεων και το 20χρονο τελεσίγραφο που είχε τεθεί στο Ισραήλ για τις ωμές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου (πολύχρονη κατοχή εδαφών Παλαιστίνης, καθημερινά εγκλήματα σε βάρος παιδιών και βρεφών της Παλαιστίνης)!
Παράλληλα, Εοκικής σμπαραγωγής διηπειρωτικός πύραυλος χτύπησε τη Νέα Υόρκη, για να τιμωρήσει τις ΗΠΑ για τις ωμές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου με την εισβολή τους και κατοχή της Γρενάδας και του Παναμά!
Έτσι εφαρμόστηκε παγκόσμια το Διεθνές Δίκαιο, και ο ΟΗΕ, από "ΟΗΕ-μαϊμού" και "ΟΗΕ-τύπου Κορέας" αναβαθμίστηκε, απέκτησε κύρος, έγινε ΟΗΕ για τους λαούς! Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος! Μουσικό διάλειμμα τώρα με τον Τζον Λένον!
Καταλαβαίνετε ότι επρόκειτο για ταινία επιστημονικής φαντασίας, για μια τηλεοπτική μετάδοση, εναλλακτική στον πόλεμο και ιμπεριαλισμό της πληροφόρησης που διεξάγει το CNN ενάντια στα μυαλά και στις συνειδήσεις μας! Ας ξεσφίξουμε τώρα τον κόμπο της γραβάτας μας, ας χαλαρώσουμε στον αναπαυτικό καναπέ μας, ας απολάυσουμε ένα δροσερό, νέο κοκτέιλ από Κόκα-Κόλα Ατλάντας, αίμαι και πετρέλαιο (!) και ας "συντονιστούμε" πάλι με το CNN για μια ζωντανή μετάδοση του 2ου ημιχρόνου του πολέμου στον Περσικό Κόλπο!"
Σάλος στο ευρωκοινοβούλιο! Ο πρόεδρος, φρίττοντας για όσα φοβερά ξεστομίστηκαν, διακόπτει τον ομιλητή... κόβοντας το ρεύμα από τα μικρόφωνα!!!
Δυστυχώς δεν υπάρχει σε βίντεο, όπως το αντίστοιχο ξέσπασμα της κανέλλη.
Η κε διατήρησε την ορθογραφία των συγγραφέων, οι οποίοι βαραίνονται αποκλειστικά για την κατάχρηση των σημείων στίξης και τα εισαγωγικά στο πλήρες όνομα του ναρ, ό,τι κι αν υποδηλώνουν αυτά.
Το απόσπασμα προέρχεται από το τελευταίο υποκεφάλαιο της εισαγωγής με τον τίτλο ο καλός μπάτσος κι είναι καρφί των νιου γιορκ τάιμς για τον γκορμπατσόφ που άφησε στον μπους το ρόλο του κακού μπάτσου (...) [αλλά με τη στάση του] προώθησε τους διακηρυγμένους στόχους των ηπα.
Στο ίδιο βιβλίο μαθαίνουμε για τη λαοκρατική λαϊκή δημοκρατία της υεμένης, ή αλλιώς κούβα της αραβίας, που απορροφήθηκε το 90 από τη βόρεια υεμένη με στιλ γερμανικό (πρώτη φορά που δεν ήμασταν εμείς οι βόρειοι).
Καθώς επίσης και για το αντάρτικο στο ομάν όπου εν έτει 1970 ο σουλτάνος απαγόρευε να χτιστούν καινούριες τουαλέτες, να έχει φιλαρμονική ο στρατός (γι' αυτό πέταξε στη θάλασσα τα τύμπανα και της σάλπιγγες, μαζί κι αυτή της ιεριχούς), τους φούρνους πετρελαίου και την κυκλοφορία στα πέριξ του παλατιού όσων έφεραν γυαλιά ή ομπρέλα που έκρυβαν το πρόσωπο πιθανών κατασκόπων και συνωμοτών.
Λίγο πιο κάτω έχουμε την χαρά να διαβάσουμε τους μπρεζνιεφικής αισθητικής στίχους ενός τραγουδιού για το σαντάμ.
Η καρδιά του σαντάμ είναι μια γάργαρη πηγή που ξεδιψάει τον κόσμο. Σ' αγαπάμε περισσότερο κι από την ίδια την αγάπη και θα το δείξουμε σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν γελάει το πρόσωπο του σαντάμ, φεύγουν όλες οι έγνοιες.
Κι αυτή είναι απλώς η καλτ πλευρά ενός άκρως ενδιαφέροντος βιβλίου που κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου των σύγχρονων περσικών πολέμων.
Κυκλοφόρησε το σωτήριο έτος 1991 από τις εκδόσεις στάχυ που άφησαν δυσαναπλήρωτο κενό πίσω τους όταν έκλεισαν.
Αναζητήστε το στα καλά παλαιοπωλεία...
Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009
Το τέλος της αυταπάτης
Ζω για την ημέρα που οι ιδεοληψίες μου θα πεθάνουν μαζί μου. Ίσως τότε δανειστούν κάτι από το σκληρό ρεαλισμό του θανάτου και γίνουν για μια στιγμή πραγματικότητα.
Μετά από κάθε αυταπάτη που καίγεται νιώθω πιο σοφός κι ώριμος και μαζί να γερνάω πέντε χρόνια.
Άμα τα βάλεις κάτω, συμφέρει σαφώς η ανωριμότητα και γι’ αυτό την προτιμά ο κόσμος διατηρώντας τις αυταπάτες του.
Αυτό που τον κούρασε είναι οι πολιτικές αυταπάτες, τις απαξίωσε κι επιδόθηκε στις ερωτικές, που καμιά φορά πιάνουν κιόλας. Ο πιο γρήγορος τρόπος να ξεπεράσεις μια αυταπάτη είναι να βρεις μια άλλη.
Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα.
Ξέρουμε είναι ουτοπία, μα ας γίνουμε μια σοβιετία.
Οπότε σκοντάφτουμε πάλι εκεί, στην τέχνη του έρωτα και της επανάστασης, η οποία δε διδάσκεται, δεν άφησαν κάτι γραπτό ο λένιν κι οι κλασικοί σχετικά, πώς να βγάλετε γκόμενα την εξουσία πχ.
Οπότε κάνουμε μπακουρικό μέτωπο ενάντια στους μπακουνικούς μπαχαλάκηδες που είναι η κυρίαρχη συνείδηση της εποχής μας (η μία όψη στο νόμισμά της για την ακρίβεια).
Δε γίνεσαι μαζικό στοιχείο απλά και μόνο επειδή έχεις χαρτογράφηση.
Κάποιοι σύντροφοι έχουν κάτι χρόνια να γευτούν τη γλύκα να παίρνεις βιογραφικό. Κι οι άλλοι είναι μαζικά στοιχεία μέχρι να πέσει το κάστρο και να πηδήξουν την επιρροή. Αφού τους δώσει ό,τι πολυτιμότερο έχει (βιογραφικό) την παρατάν και πηγαίνουν στην επόμενη. Και μετά κυνηγάμε όλοι μαζί τους υπόλοιπους, λες και μεταφέρουμε τη συνείδηση με το δάγκωμα του βαμπίρ.
Τον πρώτο καιρό είμαστε μες στα μέλια και τον επαναστατικό ενθουσιασμό. Μετά μένει η αγάπη κι οι σοσιαλιστικές κατακτήσεις, αλλά αρχίζει η φθορά (των συνειδήσεων).
Κι έρχεται ο αντίζηλος από τη δύση, καβάλα σε άσπρη μπεμβέ, να σ’ ανατρέψει με μπλουτζίν, νάιλον κάλτσες και βιτρίνες με χάντρες και καθρεφτάκια.
Ο κάστρο έλεγε ότι ο κομμουνισμός είναι η κοινωνία όπου ο έρωτας γίνεται αγάπη και η δουλειά χαρά. Οι περισσότεροι απεύχονται το πρώτο και θέλουν το δεύτερο εδώ και τώρα. Τυχοδιώκτες τροφοσυλλέκτες του έρωτα και του κινήματος που αρνούνται να καλλιεργήσουν συνθήκες και συναισθήματα.
Ο θρίαμβος του έρωτα, της αντεπανάστασης, του αυθόρμητου πάνω στο συνειδητό.
Ο κόσμος δεν είναι ώριμος για σοσιαλισμό και συνειδητή αγάπη. Γουστάρει σκόρπιες εμπειρίες, αδρεναλίνη, περιπέτειες χωρίς δεσμεύσεις, μεταμοντέρνα πράγματα.
Μπορείς να πάρεις την εξουσία και το βιογραφικό, αλλά δε μπορείς να τον κάνεις να σε ερωτευτεί. Αν του προσφέρεις πολλές κατακτήσεις, μπορεί να νιώσει ότι πνίγεται κι ότι του λείπει κάτι περιττό που δεν έχει.
Περιττό και τέχνη είναι συνυφασμένα. Ο έρωτας είναι η τέχνη του περιττού.
Το καλό με την εξουσία είναι ότι δεν υπάρχει διαζύγιο (σε αντίθεση με τις σχέσεις). Μόνο ο θάνατος μπορεί να μας χωρίσει μετά το γάμο (φυσικός ή πολιτικός). Τον τελευταίο μπορεί να τον επισπεύσουν κι οι αστοί, αν τους αφήσουμε.
Μετά θάνατον ο νεκρός δεδικαίωται. Ο λαός που χήρεψε από ελπίδες κι ιδανικά, θα σε σκεφτεί και θα σε νοσταλγήσει. Και αν υπάρχει λόγος θα γυρίσει...
Μην αρχίστε να ρωτάτε προσωπικά πράγματα, μια χαρά είναι η μπρέζνιεβα.
Τις προάλλες που μιλούσαμε για το στάλιν τη ρώτησα αν ήξερε ποιος είναι ο χρουτσόφ.
Με κοίταξε στα μάτια χαμογελώντας με προσποιητή αφέλεια.
-Ένας ρώσος που κάνει χρουτς-χρουτς…!
-Ναι, αγάπη μου, επειδή πριόνιζε την καρέκλα του ο μπρέζνιεφ.
Ήθελα να της πω, αλλά με έπιασαν τα γέλια και δε μπόρεσα.
Αντί επιλόγου δυο ξεκούδουνα υστερόγραφα.
-Οι αφιερώσεις γίνονται κυρίως για να εκφράσουν αυτόν που τις κάνει, όχι αυτόν που τις δέχεται. Αν θα συντονιστεί και θα συγκινηθεί ο τελευταίος, είναι καθαρά δικό του θέμα, συναισθηματικής φύσης που μόνο σε τελευταία ανάλυση έχει να κάνει με την αφιέρωση.
Αγαπάμε συνήθως αυτόν που κάνει την αφιέρωση, όχι την αφιέρωση καθαυτή (ενίοτε όμως και την καθιέρωση αφ’ εαυτής).
-Το μέρα μαγιού μου μίσεψες είναι άξιο θαυμασμού. Κι η γκερνίκα του πικάσο επίσης, αλλά καλύτερα να μην ξανάχουμε τέτοιες πηγές έμπνευσης. Δικαίωμα του καθενός να συγκινείται και με τα λιανοτράγουδα πχ, αλλά κατά τη γνώμη μου δε συγκρίνονται.
Οι καλύτερες στιγμές έμπνευσης έρχονται σε άσχημες στιγμές που ψάχνουμε διέξοδο. Η λογοτεχνία είναι τρόπος απόδρασης από την πραγματικότητα, όσο πιστά κι αν την απεικονίζει. Κι ο λένιν σταμάτησε να γράφει για [το κράτος και] την επανάσταση, ακριβώς τη στιγμή που αυτή ξεκινούσε στην πράξη.
Θέλω να πω, καλύτερα από μια άποψη που δεν υπάρχουν κλασικά σοβιετικά έργα που να είναι λογοτεχνικά αριστουργήματα. Αυτό θα σήμαινε ότι υπήρχαν κι αντικειμενικές συνθήκες που τα ενέπνεαν.
Όπως υπήρχαν την εποχή που γράφτηκε το πώς δενότανε το ατσάλι. Κι ας μας έδωσε το λαϊκό σταχανοβίτη ήρωα πάβελ κορτσάγιν.
Εν γνώσει μου υπερβάλλω. Έτσι γίνεται όταν μπλέκεις στο διαδίκτυο με επαναστάσεις, έρωτες και λογοτεχνία.
Άντε να δούμε και στην πραγματική ζωή...
Μετά από κάθε αυταπάτη που καίγεται νιώθω πιο σοφός κι ώριμος και μαζί να γερνάω πέντε χρόνια.
Άμα τα βάλεις κάτω, συμφέρει σαφώς η ανωριμότητα και γι’ αυτό την προτιμά ο κόσμος διατηρώντας τις αυταπάτες του.
Αυτό που τον κούρασε είναι οι πολιτικές αυταπάτες, τις απαξίωσε κι επιδόθηκε στις ερωτικές, που καμιά φορά πιάνουν κιόλας. Ο πιο γρήγορος τρόπος να ξεπεράσεις μια αυταπάτη είναι να βρεις μια άλλη.
Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα.
Ξέρουμε είναι ουτοπία, μα ας γίνουμε μια σοβιετία.
Οπότε σκοντάφτουμε πάλι εκεί, στην τέχνη του έρωτα και της επανάστασης, η οποία δε διδάσκεται, δεν άφησαν κάτι γραπτό ο λένιν κι οι κλασικοί σχετικά, πώς να βγάλετε γκόμενα την εξουσία πχ.
Οπότε κάνουμε μπακουρικό μέτωπο ενάντια στους μπακουνικούς μπαχαλάκηδες που είναι η κυρίαρχη συνείδηση της εποχής μας (η μία όψη στο νόμισμά της για την ακρίβεια).
Δε γίνεσαι μαζικό στοιχείο απλά και μόνο επειδή έχεις χαρτογράφηση.
Κάποιοι σύντροφοι έχουν κάτι χρόνια να γευτούν τη γλύκα να παίρνεις βιογραφικό. Κι οι άλλοι είναι μαζικά στοιχεία μέχρι να πέσει το κάστρο και να πηδήξουν την επιρροή. Αφού τους δώσει ό,τι πολυτιμότερο έχει (βιογραφικό) την παρατάν και πηγαίνουν στην επόμενη. Και μετά κυνηγάμε όλοι μαζί τους υπόλοιπους, λες και μεταφέρουμε τη συνείδηση με το δάγκωμα του βαμπίρ.
Τον πρώτο καιρό είμαστε μες στα μέλια και τον επαναστατικό ενθουσιασμό. Μετά μένει η αγάπη κι οι σοσιαλιστικές κατακτήσεις, αλλά αρχίζει η φθορά (των συνειδήσεων).
Κι έρχεται ο αντίζηλος από τη δύση, καβάλα σε άσπρη μπεμβέ, να σ’ ανατρέψει με μπλουτζίν, νάιλον κάλτσες και βιτρίνες με χάντρες και καθρεφτάκια.
Ο κάστρο έλεγε ότι ο κομμουνισμός είναι η κοινωνία όπου ο έρωτας γίνεται αγάπη και η δουλειά χαρά. Οι περισσότεροι απεύχονται το πρώτο και θέλουν το δεύτερο εδώ και τώρα. Τυχοδιώκτες τροφοσυλλέκτες του έρωτα και του κινήματος που αρνούνται να καλλιεργήσουν συνθήκες και συναισθήματα.
Ο θρίαμβος του έρωτα, της αντεπανάστασης, του αυθόρμητου πάνω στο συνειδητό.
Ο κόσμος δεν είναι ώριμος για σοσιαλισμό και συνειδητή αγάπη. Γουστάρει σκόρπιες εμπειρίες, αδρεναλίνη, περιπέτειες χωρίς δεσμεύσεις, μεταμοντέρνα πράγματα.
Μπορείς να πάρεις την εξουσία και το βιογραφικό, αλλά δε μπορείς να τον κάνεις να σε ερωτευτεί. Αν του προσφέρεις πολλές κατακτήσεις, μπορεί να νιώσει ότι πνίγεται κι ότι του λείπει κάτι περιττό που δεν έχει.
Περιττό και τέχνη είναι συνυφασμένα. Ο έρωτας είναι η τέχνη του περιττού.
Το καλό με την εξουσία είναι ότι δεν υπάρχει διαζύγιο (σε αντίθεση με τις σχέσεις). Μόνο ο θάνατος μπορεί να μας χωρίσει μετά το γάμο (φυσικός ή πολιτικός). Τον τελευταίο μπορεί να τον επισπεύσουν κι οι αστοί, αν τους αφήσουμε.
Μετά θάνατον ο νεκρός δεδικαίωται. Ο λαός που χήρεψε από ελπίδες κι ιδανικά, θα σε σκεφτεί και θα σε νοσταλγήσει. Και αν υπάρχει λόγος θα γυρίσει...
Μην αρχίστε να ρωτάτε προσωπικά πράγματα, μια χαρά είναι η μπρέζνιεβα.
Τις προάλλες που μιλούσαμε για το στάλιν τη ρώτησα αν ήξερε ποιος είναι ο χρουτσόφ.
Με κοίταξε στα μάτια χαμογελώντας με προσποιητή αφέλεια.
-Ένας ρώσος που κάνει χρουτς-χρουτς…!
-Ναι, αγάπη μου, επειδή πριόνιζε την καρέκλα του ο μπρέζνιεφ.
Ήθελα να της πω, αλλά με έπιασαν τα γέλια και δε μπόρεσα.
Αντί επιλόγου δυο ξεκούδουνα υστερόγραφα.
-Οι αφιερώσεις γίνονται κυρίως για να εκφράσουν αυτόν που τις κάνει, όχι αυτόν που τις δέχεται. Αν θα συντονιστεί και θα συγκινηθεί ο τελευταίος, είναι καθαρά δικό του θέμα, συναισθηματικής φύσης που μόνο σε τελευταία ανάλυση έχει να κάνει με την αφιέρωση.
Αγαπάμε συνήθως αυτόν που κάνει την αφιέρωση, όχι την αφιέρωση καθαυτή (ενίοτε όμως και την καθιέρωση αφ’ εαυτής).
-Το μέρα μαγιού μου μίσεψες είναι άξιο θαυμασμού. Κι η γκερνίκα του πικάσο επίσης, αλλά καλύτερα να μην ξανάχουμε τέτοιες πηγές έμπνευσης. Δικαίωμα του καθενός να συγκινείται και με τα λιανοτράγουδα πχ, αλλά κατά τη γνώμη μου δε συγκρίνονται.
Οι καλύτερες στιγμές έμπνευσης έρχονται σε άσχημες στιγμές που ψάχνουμε διέξοδο. Η λογοτεχνία είναι τρόπος απόδρασης από την πραγματικότητα, όσο πιστά κι αν την απεικονίζει. Κι ο λένιν σταμάτησε να γράφει για [το κράτος και] την επανάσταση, ακριβώς τη στιγμή που αυτή ξεκινούσε στην πράξη.
Θέλω να πω, καλύτερα από μια άποψη που δεν υπάρχουν κλασικά σοβιετικά έργα που να είναι λογοτεχνικά αριστουργήματα. Αυτό θα σήμαινε ότι υπήρχαν κι αντικειμενικές συνθήκες που τα ενέπνεαν.
Όπως υπήρχαν την εποχή που γράφτηκε το πώς δενότανε το ατσάλι. Κι ας μας έδωσε το λαϊκό σταχανοβίτη ήρωα πάβελ κορτσάγιν.
Εν γνώσει μου υπερβάλλω. Έτσι γίνεται όταν μπλέκεις στο διαδίκτυο με επαναστάσεις, έρωτες και λογοτεχνία.
Άντε να δούμε και στην πραγματική ζωή...
Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009
Ολοκληρωτικός σοσιαλισμός
Λένε ότι η σοβαρή συνιστώσα (ή τουλάχιστον κάποιες από τις συνιστώσες της) ετοιμάζει κάτι θεωρητικό με θέμα την κομμουνιστική προοπτική. Έχοντας παγκοσμίως πρωτοτυπήσει στην ανάλυση του καπιταλισμού της εποχής μας με τη θεωρία του ολοκληρωτικού, έχει μπροστά της νέο πεδίο δόξης λαμπρό.
Το βασικό καθήκον που έχει μπροστά της είναι η ονοματοδοσία του ανέκδοτου ιστορικά τύπου κοινωνίας που παρουσιάστηκε στη σοβιετία.
Σε αυτό το σημείο έρχεται να συμβάλει με τις δικές της δυνάμεις η κε του μπλοκ και να προτείνει τον όρο ολοκληρωτικός σοσιαλισμός. Γιατί να τρέχουμε να βρίσκουμε άλλα επίθετα, όταν το έχουμε ήδη έτοιμο από προηγούμενη επεξεργασία;
Ολοκληρωτικός είναι ο σοσιαλισμός που διεισδύει (ενίοτε εισβάλλει και με στρατεύματα κατόπιν διεθνιστικής πρόσκλησης) σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας και δεν αφήνει κανέναν τομέα εκτός κρατικής παρέμβασης.
Ως όρος παρουσιάζει μια σειρά πλεονεκτήματα.
Αφενός πιάνει τον όρο integrated, τις ολοκληρώσεις νέου τύπου με κομεκον, κονκακαφ, σύμφωνο βαρσοβίας κ.ά. Αφετέρου παραπέμπει στο totalitarian και τον ολοκληρωτισμό αναδεικνύοντας τις –κατά ναρ- εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές δομές της σοβιετίας.
Εξάλλου ο κάουτσκι δεν έχει εισηγηθεί καμιά θεωρία περί υπερσοσιαλισμού κι έτσι αποφεύγονται οι παραλληλισμοί κι η σχετική καζούρα.
Σε ένα τρίτο πεδίο ανάγνωσης ο τόταλ σοσιαλισμός (με πολλά λιπαρά) παραπέμπει στο τόταλ φούτμπολ του άγιαξ και της ολλανδίας (βασίλισσα χωρίς στέμμα κι αυτή, βιρτουόζα, αλλά αυτοκαταστροφική).
Κάθε παίκτης μπορεί να παίξει σε όλες τις θέσεις, από αντιφρονών προδότης μέχρι λαϊκός ήρωας. Υπάρχει κυκλική εναλλαγή (σύστημα ροτέισον) όπου ο καθένας με τη σειρά του γίνεται γραφειοκράτης κι έτσι στο τέλος δεν υπάρχει κανένας γραφειοκράτης, όπως γράφει ο λένιν στο κράτος κι επανάσταση.
Το πράγμα αρχίζει να μπερδεύει διαλεκτικά.
Ο ολοκληρωτικός σοσιαλισμός είναι ανολοκλήρωτος κομμουνισμός, το τελευταίο σκαλοπατάκι πριν από την κοινωνία του μέλλοντος. Το οποίο τελικά ήταν πλατύσκαλο και μας μπέρδεψε. Το κίνημα σκόνταψε, έπεσε, κατέρρευσε και σακατεύτηκε κάτω από ιδεολογικά συντρίμμια και τις σιδερένιες νομοτέλειες, αφήνοντας ανολοκλήρωτη την επανάσταση.
Αλλά θα την επαναθεμελιώσουμε.
Εμείς οι παλαιοκομμουνιστές τον όρο τον καταλαβαίνουμε διαφορετικά.
Για εμάς ο σοσιαλισμός της σοβιετίας ήταν ολοκληρωτικός, ο απόλυτος σοσιαλισμός, ο καλύτερος που γνωρίσαμε.
Αυτόν ξέρετε, αυτόν εμπιστεύεστε.
Αλλά κάποιοι γνώρισαν τον υπαρκτό κι αγάπησαν τον τρίτο δρόμο (κατά το γνώρισα τον άνθρωπο κι αγάπησα τη φάρμα των ζώων).
Αυτοί με τη σειρά τους χωρίζονται σε τρεις βασικές συνιστώσες με δυσδιάκριτες διαφορές.
Τους σεκίτες που πανηγύριζαν όταν έπεφτε το σταλινικό τείχος που έστησαν οι ρεβιζιονιστές, τους αγνωστικιστές που πιστεύουν ότι δε γνωρίσαμε κανένα σοσιαλισμό και το μεταμοντέρνο ρεύμα του ανυπαρξισμού, που θεωρεί ότι ο σοσιαλισμός της σοβιετίας ήταν ανύπαρκτος και δυσφήμησε τις δικές μας αγνές ιδέες.
Αδυνατώντας να σκεφτώ κάποιον επίλογο ολοκληρώνω με ένα καλτ υστερόγραφο.
Η γελοιογραφία στο σημερινό ριζοσπάστη ανήκει στο πάνθεον του δεν υπάρχει.
Πλέον είναι επίσημο, αφού το έγραψε ο ρίζος αρχίζω να το πιστεύω.
Το βασικό καθήκον που έχει μπροστά της είναι η ονοματοδοσία του ανέκδοτου ιστορικά τύπου κοινωνίας που παρουσιάστηκε στη σοβιετία.
Σε αυτό το σημείο έρχεται να συμβάλει με τις δικές της δυνάμεις η κε του μπλοκ και να προτείνει τον όρο ολοκληρωτικός σοσιαλισμός. Γιατί να τρέχουμε να βρίσκουμε άλλα επίθετα, όταν το έχουμε ήδη έτοιμο από προηγούμενη επεξεργασία;
Ολοκληρωτικός είναι ο σοσιαλισμός που διεισδύει (ενίοτε εισβάλλει και με στρατεύματα κατόπιν διεθνιστικής πρόσκλησης) σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας και δεν αφήνει κανέναν τομέα εκτός κρατικής παρέμβασης.
Ως όρος παρουσιάζει μια σειρά πλεονεκτήματα.
Αφενός πιάνει τον όρο integrated, τις ολοκληρώσεις νέου τύπου με κομεκον, κονκακαφ, σύμφωνο βαρσοβίας κ.ά. Αφετέρου παραπέμπει στο totalitarian και τον ολοκληρωτισμό αναδεικνύοντας τις –κατά ναρ- εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές δομές της σοβιετίας.
Εξάλλου ο κάουτσκι δεν έχει εισηγηθεί καμιά θεωρία περί υπερσοσιαλισμού κι έτσι αποφεύγονται οι παραλληλισμοί κι η σχετική καζούρα.
Σε ένα τρίτο πεδίο ανάγνωσης ο τόταλ σοσιαλισμός (με πολλά λιπαρά) παραπέμπει στο τόταλ φούτμπολ του άγιαξ και της ολλανδίας (βασίλισσα χωρίς στέμμα κι αυτή, βιρτουόζα, αλλά αυτοκαταστροφική).
Κάθε παίκτης μπορεί να παίξει σε όλες τις θέσεις, από αντιφρονών προδότης μέχρι λαϊκός ήρωας. Υπάρχει κυκλική εναλλαγή (σύστημα ροτέισον) όπου ο καθένας με τη σειρά του γίνεται γραφειοκράτης κι έτσι στο τέλος δεν υπάρχει κανένας γραφειοκράτης, όπως γράφει ο λένιν στο κράτος κι επανάσταση.
Το πράγμα αρχίζει να μπερδεύει διαλεκτικά.
Ο ολοκληρωτικός σοσιαλισμός είναι ανολοκλήρωτος κομμουνισμός, το τελευταίο σκαλοπατάκι πριν από την κοινωνία του μέλλοντος. Το οποίο τελικά ήταν πλατύσκαλο και μας μπέρδεψε. Το κίνημα σκόνταψε, έπεσε, κατέρρευσε και σακατεύτηκε κάτω από ιδεολογικά συντρίμμια και τις σιδερένιες νομοτέλειες, αφήνοντας ανολοκλήρωτη την επανάσταση.
Αλλά θα την επαναθεμελιώσουμε.
Εμείς οι παλαιοκομμουνιστές τον όρο τον καταλαβαίνουμε διαφορετικά.
Για εμάς ο σοσιαλισμός της σοβιετίας ήταν ολοκληρωτικός, ο απόλυτος σοσιαλισμός, ο καλύτερος που γνωρίσαμε.
Αυτόν ξέρετε, αυτόν εμπιστεύεστε.
Αλλά κάποιοι γνώρισαν τον υπαρκτό κι αγάπησαν τον τρίτο δρόμο (κατά το γνώρισα τον άνθρωπο κι αγάπησα τη φάρμα των ζώων).
Αυτοί με τη σειρά τους χωρίζονται σε τρεις βασικές συνιστώσες με δυσδιάκριτες διαφορές.
Τους σεκίτες που πανηγύριζαν όταν έπεφτε το σταλινικό τείχος που έστησαν οι ρεβιζιονιστές, τους αγνωστικιστές που πιστεύουν ότι δε γνωρίσαμε κανένα σοσιαλισμό και το μεταμοντέρνο ρεύμα του ανυπαρξισμού, που θεωρεί ότι ο σοσιαλισμός της σοβιετίας ήταν ανύπαρκτος και δυσφήμησε τις δικές μας αγνές ιδέες.
Αδυνατώντας να σκεφτώ κάποιον επίλογο ολοκληρώνω με ένα καλτ υστερόγραφο.
Η γελοιογραφία στο σημερινό ριζοσπάστη ανήκει στο πάνθεον του δεν υπάρχει.
Πλέον είναι επίσημο, αφού το έγραψε ο ρίζος αρχίζω να το πιστεύω.
Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009
Το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου
Κόκκινη κλωστή δεμένη
Στην ανέμη τυλιγμένη
Δως της λένιν να κλωτσήσει
Σοβιετία να αρχινίσει
Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά τα χρόνια, υπήρχε μια χώρα που την έλεγαν σοβιετική ατλαντίδα. Ήρωάς της ήταν ο σύντροφος με το μουσάκι που έκανε έφοδο στο χειμερινό παλάτι, σκότωσε τον κακό βασιλιά ρομανόφ και κυβερνούσε συλλογικά και δίκαια.
Αυτή η χώρα ήταν παραμυθένια, εξιδανικευμένη, χωρίς αντιφάσεις κι αντιφρονούντες. Όλοι ζούσαν ευτυχισμένοι και δούλευαν 41 ώρες το πολύ τη βδομάδα.
Παραμύθια με τη ρίγανη, λένε οι μετά θάνατον της μαμάς αντιφρονούντες.
Ο σοσιαλισμός της σοβιετίας ήταν ψεύτικος, ανύπαρκτος, λέρωσε και συκοφάντησε τα αγνά κι άσπιλα ιδανικά της γενιάς μας.
Είσαι απ’ τις γενιές που της αξίζουν των παραμυθιών οι θησαυροί
Όμως τα ματάκια σου δακρύζουν για μια σοβιετία ανύπαρκτη.
Αλλά την πιο χοντροκομμένη προπαγάνδα την κάνουν τα παραμύθια των αστών για τη σοβιετία. Τα καλύτερα είναι η φάρμα των ζώων του όργουελ κι η μυστική έκθεση του χρουτσώφ (ο αλή στάλιν κι οι σαράντα κομισάριοι που επέζησαν) που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.
Τα πιο πολλά είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά, χολιγουντιανές παραγωγές που βάζουν εφέ και (σοβιετικές) αρκούδες στην ιστορία για να εντυπωσιάσουν το κοινό με την παιδική αφέλεια.
Αλλά οι σοβιετικοί έλεγαν τα καλύτερα παραμύθια, γιατί ήταν σαν αληθινά. Κι ο κόσμος τους πίστευε, γιατί πολύ θα ήθελε να είναι αληθινά.
Οι ηγέτες νανούριζαν τον κόσμο με όμορφα, παχιά λόγια για το βασίλειο της ελευθερίας που θα έρθει σε είκοσι χρόνια. Κι οι παραμυθάδες της πράβδα έλεγαν όμορφες ιστορίες για να τρώει ο κόσμος αμάσητη τη γραμμή μαζί με το φαΐ του.
-Γιατί πατερούλη έχεις τόσο μεγάλη NKVD;
-Για να ξεσκεπάζω τους τροτσκιστές καλύτερα.
-Και γιατί έχεις τέτοια γεωργιανή προφορά;
-Γιατί είμαι ασιάτης.
Κι αργότερα που ο πατερούλης έγινε μπαμπούλας:
-Εσύ θείε νικήτα, γιατί έχεις τόσο μεγάλο νόμο της αξίας;
-Για να υπολογίζω καλύτερα τις ανάγκες σας.
Άδειασε τώρα το πιάτο σου, μη φέρω τον ασιάτη να σε δικάσει.
-Πες μου πάλι την ιστορία, που οι μπολσεβίκοι νικάν τους λευκοφρουρούς. Είναι η αγαπημένη μου.
Όπως σε όλα τα παραμύθια, υπήρχαν καλοί και κακοί.
Εμείς κάναμε στα παραμύθια των ιμπεριαλιστών την αυτοκρατορία του κακού κι αυτοί στα δικά μας έπαιζαν τους κακούς με τους οποίους δεν είχαμε πόλεμο, αλλά ειρηνική συνύπαρξη.
Είχαν όμως και συνεργάτες που άλλαζαν συνεχώς και δεν ήταν εύκολο να τους βρεις. Πρώτα ήταν οι λευκοφρουροί, μετά οι μενσεβίκοι, οι αναρχικοί της κροστάνδης, οι τροτσκιστές, η μπουχαρινοζηνοβιεφική κλίκα και μετά οι σταλινικοί κι ο μπρέζνιεφ.
Στα χρόνια της περεστρόικα, ο σοβιετικός λαός με αφέλεια μικρής παρασκευούλας, άνοιξε αυτό το κουτί παραμύθι να ακουστεί. Αλλά ο γκόρμπι αποδείχτηκε μεγάλος ρούχλας (ή μήπως είμαστε τρελοί οπορτουνιστάδες;). Το κουτί ήταν της πανδώρας και το καπάκι που άνοιξε το τείχος του βερολίνου. Οι σοβιετικοί έμαθαν την αλήθεια για το ψέμα της περεστρόικα, αλλά έχασαν μέσα από τα χέρια τους τον παράδεισο. Τους ξεγέλασε ο καπιταλιστικός όφις με υποσχέσεις για βιτρίνες και πίτσα χατ.
Η μαμά πατρίδα έπαθε δύο εγκεφαλικά (89 και 91), ήταν κλινικά νεκρή για δυο χρόνια και τελικά μας άφησε χρόνους το 91. Ακριβώς ίδιο τέλος με το παλικάρι με το μουσάκι και τη φαλάκρα.
Κι έμειναν πίσω κάτι σκυλιά να μαγαρίζουν το πτώμα της. Εμείς τα ορφανά να κλαίμε την τύχη μας. Ο τρισκατάρατος ο ρούχλας. Κάποιοι ψαγμένοι που λένε πως είχαν δει εξ αρχής τι φάλτσος που είναι. Και στον πάτο του κουτιού φυλακισμένη η ελπίδα για το αύριο. Που μοιάζει κάθε μέρα και χειρότερο.
Οι σοβιετικοί κατάφεραν να κατεβάσουν το μύθο της σοβιετίας από τα σύννεφα στη γη. Κάποιο εγκάθετοι εστιάζουν στην προσωπολατρία, συγκρίνουν το στάλιν με φαραώ και κάνουν λόγο για ασιατικό τρόπο παραγωγής.
Αλλά αν ήταν έτσι, το σύντροφο με το μουστάκι θα τον έθαβαν μαζί με κτερίσματα, τις γυναίκες του κι όλο το πολίτμπιρό.
Καλύτερα δηλαδή γιατί θα γλιτώναμε κι απ’ τον χρουτσόφ.
Το παραμύθι της σοβιετίας δε συγκρίνεται με τα άλλα.
Ήταν το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου. Διδακτικό κι αξεπέραστο, παρά τις διάφορες (ου)τοπικές παραλλαγές. Αυτό που έφερε πιο κοντά στο όνειρο την πραγματικότητα. Η γλυκιά ουτοπία ότι μπορούμε να φτιάξουμε μια κοινωνία που η εργασία θα πάψει να είναι καταναγκασμός και θα γίνει ευχάριστη και δημιουργική σαν παιχνίδι.
Πάνω απ’ όλα αυτό που κρατούσε ζωντανή την ελπίδα για το αύριο. Και δυστυχώς το μόνο που είχε λυπημένο τέλος. Κι ίσως γι’ αυτό ακριβώς κι αληθινό.
Κι έζησαν αυτοί καλά κι οι αστοί καλύτερα.
Στην ανέμη τυλιγμένη
Δως της λένιν να κλωτσήσει
Σοβιετία να αρχινίσει
Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά τα χρόνια, υπήρχε μια χώρα που την έλεγαν σοβιετική ατλαντίδα. Ήρωάς της ήταν ο σύντροφος με το μουσάκι που έκανε έφοδο στο χειμερινό παλάτι, σκότωσε τον κακό βασιλιά ρομανόφ και κυβερνούσε συλλογικά και δίκαια.
Αυτή η χώρα ήταν παραμυθένια, εξιδανικευμένη, χωρίς αντιφάσεις κι αντιφρονούντες. Όλοι ζούσαν ευτυχισμένοι και δούλευαν 41 ώρες το πολύ τη βδομάδα.
Παραμύθια με τη ρίγανη, λένε οι μετά θάνατον της μαμάς αντιφρονούντες.
Ο σοσιαλισμός της σοβιετίας ήταν ψεύτικος, ανύπαρκτος, λέρωσε και συκοφάντησε τα αγνά κι άσπιλα ιδανικά της γενιάς μας.
Είσαι απ’ τις γενιές που της αξίζουν των παραμυθιών οι θησαυροί
Όμως τα ματάκια σου δακρύζουν για μια σοβιετία ανύπαρκτη.
Αλλά την πιο χοντροκομμένη προπαγάνδα την κάνουν τα παραμύθια των αστών για τη σοβιετία. Τα καλύτερα είναι η φάρμα των ζώων του όργουελ κι η μυστική έκθεση του χρουτσώφ (ο αλή στάλιν κι οι σαράντα κομισάριοι που επέζησαν) που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.
Τα πιο πολλά είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά, χολιγουντιανές παραγωγές που βάζουν εφέ και (σοβιετικές) αρκούδες στην ιστορία για να εντυπωσιάσουν το κοινό με την παιδική αφέλεια.
Αλλά οι σοβιετικοί έλεγαν τα καλύτερα παραμύθια, γιατί ήταν σαν αληθινά. Κι ο κόσμος τους πίστευε, γιατί πολύ θα ήθελε να είναι αληθινά.
Οι ηγέτες νανούριζαν τον κόσμο με όμορφα, παχιά λόγια για το βασίλειο της ελευθερίας που θα έρθει σε είκοσι χρόνια. Κι οι παραμυθάδες της πράβδα έλεγαν όμορφες ιστορίες για να τρώει ο κόσμος αμάσητη τη γραμμή μαζί με το φαΐ του.
-Γιατί πατερούλη έχεις τόσο μεγάλη NKVD;
-Για να ξεσκεπάζω τους τροτσκιστές καλύτερα.
-Και γιατί έχεις τέτοια γεωργιανή προφορά;
-Γιατί είμαι ασιάτης.
Κι αργότερα που ο πατερούλης έγινε μπαμπούλας:
-Εσύ θείε νικήτα, γιατί έχεις τόσο μεγάλο νόμο της αξίας;
-Για να υπολογίζω καλύτερα τις ανάγκες σας.
Άδειασε τώρα το πιάτο σου, μη φέρω τον ασιάτη να σε δικάσει.
-Πες μου πάλι την ιστορία, που οι μπολσεβίκοι νικάν τους λευκοφρουρούς. Είναι η αγαπημένη μου.
Όπως σε όλα τα παραμύθια, υπήρχαν καλοί και κακοί.
Εμείς κάναμε στα παραμύθια των ιμπεριαλιστών την αυτοκρατορία του κακού κι αυτοί στα δικά μας έπαιζαν τους κακούς με τους οποίους δεν είχαμε πόλεμο, αλλά ειρηνική συνύπαρξη.
Είχαν όμως και συνεργάτες που άλλαζαν συνεχώς και δεν ήταν εύκολο να τους βρεις. Πρώτα ήταν οι λευκοφρουροί, μετά οι μενσεβίκοι, οι αναρχικοί της κροστάνδης, οι τροτσκιστές, η μπουχαρινοζηνοβιεφική κλίκα και μετά οι σταλινικοί κι ο μπρέζνιεφ.
Στα χρόνια της περεστρόικα, ο σοβιετικός λαός με αφέλεια μικρής παρασκευούλας, άνοιξε αυτό το κουτί παραμύθι να ακουστεί. Αλλά ο γκόρμπι αποδείχτηκε μεγάλος ρούχλας (ή μήπως είμαστε τρελοί οπορτουνιστάδες;). Το κουτί ήταν της πανδώρας και το καπάκι που άνοιξε το τείχος του βερολίνου. Οι σοβιετικοί έμαθαν την αλήθεια για το ψέμα της περεστρόικα, αλλά έχασαν μέσα από τα χέρια τους τον παράδεισο. Τους ξεγέλασε ο καπιταλιστικός όφις με υποσχέσεις για βιτρίνες και πίτσα χατ.
Η μαμά πατρίδα έπαθε δύο εγκεφαλικά (89 και 91), ήταν κλινικά νεκρή για δυο χρόνια και τελικά μας άφησε χρόνους το 91. Ακριβώς ίδιο τέλος με το παλικάρι με το μουσάκι και τη φαλάκρα.
Κι έμειναν πίσω κάτι σκυλιά να μαγαρίζουν το πτώμα της. Εμείς τα ορφανά να κλαίμε την τύχη μας. Ο τρισκατάρατος ο ρούχλας. Κάποιοι ψαγμένοι που λένε πως είχαν δει εξ αρχής τι φάλτσος που είναι. Και στον πάτο του κουτιού φυλακισμένη η ελπίδα για το αύριο. Που μοιάζει κάθε μέρα και χειρότερο.
Οι σοβιετικοί κατάφεραν να κατεβάσουν το μύθο της σοβιετίας από τα σύννεφα στη γη. Κάποιο εγκάθετοι εστιάζουν στην προσωπολατρία, συγκρίνουν το στάλιν με φαραώ και κάνουν λόγο για ασιατικό τρόπο παραγωγής.
Αλλά αν ήταν έτσι, το σύντροφο με το μουστάκι θα τον έθαβαν μαζί με κτερίσματα, τις γυναίκες του κι όλο το πολίτμπιρό.
Καλύτερα δηλαδή γιατί θα γλιτώναμε κι απ’ τον χρουτσόφ.
Το παραμύθι της σοβιετίας δε συγκρίνεται με τα άλλα.
Ήταν το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου. Διδακτικό κι αξεπέραστο, παρά τις διάφορες (ου)τοπικές παραλλαγές. Αυτό που έφερε πιο κοντά στο όνειρο την πραγματικότητα. Η γλυκιά ουτοπία ότι μπορούμε να φτιάξουμε μια κοινωνία που η εργασία θα πάψει να είναι καταναγκασμός και θα γίνει ευχάριστη και δημιουργική σαν παιχνίδι.
Πάνω απ’ όλα αυτό που κρατούσε ζωντανή την ελπίδα για το αύριο. Και δυστυχώς το μόνο που είχε λυπημένο τέλος. Κι ίσως γι’ αυτό ακριβώς κι αληθινό.
Κι έζησαν αυτοί καλά κι οι αστοί καλύτερα.
Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009
Στις 18 Σοσιαλισμός
Οι πρώτες σκέψεις έγιναν δεύτερες, ωρίμασαν, έγιναν παραγινωμένες, σχεδόν μπαγιάτικες. Και βγαίνουν σήμερα στην επιφάνεια πριν σαπίσουν τελείως.
Η επόμενη μέρα των εκλογών μας βρήκε γι’ άλλη μια φορά στους δρόμους. Μπανιαριστήκαμε (δεύτερη φορά φέτος ένεκα ευρωεκλογών), παρφουμαριστήκαμε, βάλαμε τα καλά μας για την έναρξη του σοσιαλιστικού προτσές και τελικά μείναμε σπίτι.
Το αγωνιστικό ραντεβού ανανεώνεται για την επόμενη μέρα των επόμενων εκλογών.
Βασική εκλογική εκτίμηση της κε του μπλοκ είναι ότι τα καλύτερα γράφονται από τους αναγνώστες όταν δεν υπάρχει εισήγηση να μανιπουλάρει τη σκέψη.
Λαογέννητη μορφή έκφρασης, κληρονομιά προς αξιοποίηση στο μέλλον. Στο απολίθωμα δε μένει παρά να συμπληρώσει μερικές εύθυμες νότες.
Ο μεγάλος νικητής των εκλογών ήταν η περιφερειακή αστική ανάπτυξη που συγκέντρωσε οχτώ ψήφους (από πέντε στις προηγούμενες εκλογές) καταγράφοντας τη μεγαλύτερη ποσοστιαία άνοδο (60%) απ’ όλους τους συνδυασμούς.
Ακολούθησαν πασοκ, καρατζαφέρης κι ανταρσύα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που λέει και μια απερχόμενη ψυχή.
Η κυβέρνηση καραμανλή κατέρρευσε σα σταλινικό φρούριο αποδεικνύοντας το ανέφικτο της οικοδόμησης νεοφιλελευθερισμού σε μία μόνο χώρα και τις σαθρές βάσεις του ρωσόφιλου μπλοκ (γραμμή σεκ με δάνειο οακκε).
Η κε του κόμματος εκτίμησε ότι έχουμε αλλαγή καπετάνιου χωρίς αλλαγή πορείας (με μούτσο τον ανδρουλάκη).
Συνολικά θριάμβευσε η προεκλογική γραμμή του σεκ, μαύρο στη νδ, όχι στο πασοκ. Όλοι οι υπόλοιποι ας συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι καλούμαστε να αλλάξουμε μια κοινωνία που ψηφίζει πασόκ και σκέφτεται σεκίτικα.
Ο γιωργάκης σχημάτισε κυβέρνηση με αντιεξουσιαστές και προσωπικότητες εκτός κοινοβουλίου. Μία ακόμη νίκη του κινήματος.
Τα αστικά μέσα έθαψαν την πρόταση που έγινε στον γκαργκάνα να αναλάβει το υπουργείο αμύνης που θα μετονομαζόταν σε υπουργείο σταματήστε τον πόλεμο.
Κύκλοι του τροτσκιστικού χώρου αναφέρουν πως η πρόταση απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι απευθυνόταν μεμονωμένα σε πρόσωπο κι όχι συνολικά στην κοινοβουλευτική ομάδα της ανταρσύα που απέτυχε να σχηματιστεί εξαιτίας του καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος (με αναλογική οι αντάρτες εξέλεγαν έναν δεσύλλα).
Καλύτερα πό μια άποψη γιατί θα γίνονταν μαλλιά κουβάρια. Εδώ δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά για το ευρωψηφοδέλτιο που χωράει δυο ενδεκάδες, θα τα έβρισκαν για τη μία έδρα; Μόνο η οκδε θα ήθελε δύο (κι ας έχει φύγει).
Η απόφαση τελικά δεν άλλαξε παρά τις παρασκηνιακές πιέσεις στο σεκ και την επίκληση του τζέφρυ στο πρωτοσέλιδο της εργατικής αλληλεγγύης το 96: ψηφίζουμε πασοκ χωρίς αυταπάτες (αφού όλες τις έκαψε κι εμείς αλήθεια, τόσο τις θέλαμε). Συνεκτιμήθηκε κι η μαοϊκή παρέκκλιση του προέδρου του πασοκ που προεκλογικά δήλωσε στον κόσμο του επενδυτή πως δεν αρκεί να είναι πράσινη η γάτα, αλλά πρέπει να πιάνει και ποντίκια…
Κάθε που έχει εκλογές μαζευόμαστε σπίτι με γείτονες και φυσάμε όλοι μαζί μπας κι ανέβει το ποσοστό του κόμματος. Όποιος καεί στο 17% φυσάει και το 8,2.
Η δική μου περίπτωση είναι πιο προχώ. Ξενυχτάω να δω που θα κάτσει το δεύτερο δεκαδικό μας που κάνει τη διαφορά. Δυο φορές σερί έφτασε στο πέντε και το μισό πήγαινε υπέρ του μαθητή της κουτβ (8,15 πρόπερσι και 8,35 το καλοκαίρι). Αλλά φέτος ο λήγοντας κόλλησε στο τέσσερα (7,54) και μείναμε στο εφτάμιση. Ενώ το 7,6 όσο να 'ναι σου δίνει άλλο αέρα…
Ευτυχώς που υπάρχει κι ο άβερελ σπίτι και παρηγοριέμαι ότι υπάρχουν και χειρότερα. Τη βγάζει με στοίχημα και ταινίες στη νόβα και τις εκλογές τις γράφει κανονικά. Απλά με ρωτάει δύο μέρες μετά τι ποσοστό πήρανε.
Ευτυχισμένη (παιδική) ηλικία χωρίς προβλήματα κι εκλογικές αγωνίες…
Ενώ εμείς κάθε φορά με την αγωνία τι θα μείνει στο πηλίκιο από τις κάλτσες.
Αυτή τη φορά τουλάχιστον ξεκινάμε από κοινή αφετηρία. Όπως και να το μετρήσει κανείς, το κόμμα έπεσε. Άλλο θέμα πώς θα το ερμηνεύσει.
Εδώ ο ρίζος της πέμπτης των εκλογών (όπως λέμε πέμπτη του πάσχα) δημοσίευσε συγχαρητήρια τηλεγραφήματα από (κατά κόσμον) κομμουνιστικά κόμματα της αλλοδαπής. Ανάμεσά τους φαρδύ πλατύ το όνομα του κκσε (κκ σοβιετίας)!
Η σοβιετία γοργόνα μου ζει, μαζί με τον αλέξανδρο και τον μάικλ τζάκσον. Και στις εκλογές το κόμμα έσκισε κι είναι άξιο συγχαρητηρίων. Άμα το λέει το κκσε είναι γραμμή.
Κοινή συνισταμένη της (κατά κόσμον) καλόπιστης εξωκομματικής κριτικής είναι ένα παλλαϊκό (σαν κράτος του μπρέζνιεφ) αίτημα αλλαγής του κόμματος και κάποιων κακώς κειμένων.
Αλλαγή που συνήθως γίνεται αντιληπτή με ποδοσφαιρικούς όρους.
Κάνε καμιά αλλαγή, βάλε το μπογιόπουλο σέντερ-φορ, να αλλάξουμε προπονητή, η αλέκα είναι άμπαλη.
Να παίξουμε φουλ επίθεση, όχι κατενάτσιο με αντεπιθέσεις (εξ ου και αντεπίθεση λαέ στο σύνθημα). Τέρμα στην τακτική γκράμσι (πόλεμος χαρακωμάτων) και στις συνταγές ήττας του σάντος (ήττες σε όλα τα ντέρμπυ).
Στον αντίποδα η συνήθης οπαδική υπεράσπιση.
Το 8,2% ήταν το έπος της πορτογαλίας που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
Για την πτώση φταίει το σύστημα (το καπιταλιστικό), η διαιτησία, οι δημοσιογράφοι που προβοκάρουν την ομάδα, ο βαρύς αγωνιστικός χώρος και κάτι αηδίες που φάγανε τα αγριογούρουνα (και τα γουρούνια της φάρμας των ζώων).
Η ομάδα πήγαινε καλά μέχρι το 91, αλλά τελικά το έφαγε στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων. Η άμυνα ζώνης κατέρρευσε, αλλά υπήρχε καθαρή ανατροπή κι ο πουλημένος ο ρουφ δεν το έδωσε.
Με τέτοιους όρους θα γίνεται η συζήτηση, όσο δεν την κάνει από μόνο του το κόμμα. Γιατί ανάγκη για συζήτηση υπάρχει. Κι αν δεν την καλύψει το κόμμα στο σύντροφο, θα του την καλύψει η παραοικονομία. Αυτό ακριβώς είναι και το μπλοκ που διαβάζετε. Παρα-οικονομία της συζήτησης (ουδεμία σχέση έχουσα με την οικονομία της).
Το πρόβλημα είναι ότι έτσι χάνουμε και σοβαρές ποδοσφαιρικές αναλύσεις.
Μπορεί όμως να αλλάξει το κόμμα;
Μερικοί πιστεύουν πως ματαιοπονούμε. Καληνύχτα σύντροφε, το κόμμα αυτό ποτέ δεν θα αλλάξει. Ενενήντα χρόνια τώρα έχει μείνει το ίδιο. Αλλάζει μόνο ρούχα και τα φορά αλλιώς (παμε, πανσπουδαστική, εδυεθ).
Το κκε δεν αλλάζει, άλλαξε εσύ. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε.
Αλλά αυτή είναι μόνο η μισή α(λ)ήθεια. Γιατί αλλαγή χωρίς το κκε δε γίνεται.
Το κόμμα είναι βαθιά διαλεκτικό, μια αναλλοίωτη σταθερά που αλλάζει συνέχεια. Ακολούθησε ευθέως τα ζιγκ-ζαγκ της σοβιετικής ηγεσίας. Σταλινικοί που διαγράφουν ζαχαριαδικούς, δογματικοί που στηρίζουν τον γκορμπατσόφ, κομμουνιστές που παλεύουν για αλλαγή, πριν αλλάξουν και γίνουν πασόκοι νέας κοπής.
Ενότητα και πάλη των αντιθέτων.
Η σοβιετία έμοιαζε πολύ δύσκαμπτη για να αλλάξει. Ο γκόρμπι της έκανε εγχείριση αλλαγής συστήματος και την αποτελείωσε.
Το κόμμα τράβηξε χειρόφρενο στον κατήφορο και την έβγαλε φτηνά με μια μικρή μετάλλαξη εξ αριστερών (τρανς κνίτες) γλιτώνοντας στο παραένα τον πολιτικό θάνατο.
Μόνο αυτός κατάφερε να μας χωρίσει. Η πρώτη φορά που παρεκκλίναμε της γραμμής και δεν αυτοκτονήσαμε μαζί με τη μαμά πατρίδα (προς απογοήτευση πολλών).
Ανάμεσα στους πολλούς κι οι σεναριογράφοι του αστικών φυλλάδων.
Από λογοτεχνική σκοπιά, το πρόβλημα με τα προβοκατόρικα κείμενα δεν είναι η νοσηρή φαντασία, αλλά η πλήρης έλλειψη φαντασίας.
Από πολιτική σκοπιά το πρόβλημα είναι ότι αυτό που προβοκάρουν σε τελική ανάλυση είναι η αυτοκριτική ικανότητα του κόμματος. Ακόμη και μένα μου βγήκαν αντανακλαστικά και με πιάσαν τα δογματικά μου. Άντε να ξεχωρίσεις μετά την καλόπιστη κριτική.
Με τα ποσοστά μπρεζνιεφικά στάσιμα, το κόμμα μοιάζει να εξαντλεί τα όρια της εκτατικής ανάπτυξης μετά την καταστροφή του 91. Ζητούμενο των καιρών παραμένει η εντατική ανάπτυξη μέσα από την ένταση των αγώνων του κινήματος και τη διαλεκτική αντιστροφή του προεκλογικού συνθήματος.
Δυνατός λαός, δυνατό κκε.
Χωρίς το πρώτο το δεύτερο δε γίνεται. Κι αν ποτέ γίνει θα έχει κοντά ποδάρια.
Υστερόγραφο
Μιλάω για κάποιους που ζήσανε αλλιώς
Και που έτυχε στις μέρες τους να ‘ρθουν τα πίσω μπρος
Που κάνανε πράματα αντρίκεια και ζεστά
Που εκείνοι τα πιστέψαν για σωστά
Που δώσαν τη ζωή τους με λύπη με χαρά
Και τώρα αναρωτιούνται για ποιαν αριστερά
Και μ’ όλα αυτά που είδαν ρωτούν εντός κι εκτός
Ήταν ή δεν ήταν υπαρκτός
Μιλάω για κάποιες που ζήσανε αλλιώς
Και που έτυχε στις μέρες τους να ‘ρθουν τα πίσω μπρος
Που κάνανε πράματα αντρίκια και ζεστά
Που εκείνες τα πιστέψαν για σωστά
Που δώσαν την ψυχή τους που ήταν πάντα εκεί
Και τώρα μπαίνει σπίτι τους η πληροφορική
Που σπούδασαν παιδιά κι αυτές με χρέη και δανεικά
Κι αισθάνονται σα βλάκες ξαφνικά
Που δώσαν τη ζωή τους που ήταν πάντα εκεί
Και τώρα σκοτάδι κι απέραντη σιωπή
Και δώσαν τη ζωή τους που ήταν πάντα εκεί
Και κάποιος πρέπει κάτι να τους πει
Δεν ξέρω γιατί εξέπληξε δυσάρεστα κάποιους η μάγια τσόκλη (εκλέχτηκε ως επικρατείας του πασοκ) και δεν έγινε αντίστοιχος ντόρος με την περίπτωση της άννα βαγενά, που έχασε για λίγες ψήφους την έδρα και για μια έδρα την υστεροφημία της.
Δύο δεκαετίες πριν ο κηλαηδόνης έγραφε (εμπνευσμένος από τη γυναίκα του πιθανότατα) το εμβατήριο της σιωπής. Τώρα μείναμε μόνοι μας να το τραγουδάμε και να αισθανόμαστε για άλλη μια φορά σα βλάκες. Ενώ η άννα βαγενά έβαλε σπίτι της την πληροφορική και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση του γιωργάκη.
Και κάποιος πρέπει κάτι να της πει…
Η επόμενη μέρα των εκλογών μας βρήκε γι’ άλλη μια φορά στους δρόμους. Μπανιαριστήκαμε (δεύτερη φορά φέτος ένεκα ευρωεκλογών), παρφουμαριστήκαμε, βάλαμε τα καλά μας για την έναρξη του σοσιαλιστικού προτσές και τελικά μείναμε σπίτι.
Το αγωνιστικό ραντεβού ανανεώνεται για την επόμενη μέρα των επόμενων εκλογών.
Βασική εκλογική εκτίμηση της κε του μπλοκ είναι ότι τα καλύτερα γράφονται από τους αναγνώστες όταν δεν υπάρχει εισήγηση να μανιπουλάρει τη σκέψη.
Λαογέννητη μορφή έκφρασης, κληρονομιά προς αξιοποίηση στο μέλλον. Στο απολίθωμα δε μένει παρά να συμπληρώσει μερικές εύθυμες νότες.
Ο μεγάλος νικητής των εκλογών ήταν η περιφερειακή αστική ανάπτυξη που συγκέντρωσε οχτώ ψήφους (από πέντε στις προηγούμενες εκλογές) καταγράφοντας τη μεγαλύτερη ποσοστιαία άνοδο (60%) απ’ όλους τους συνδυασμούς.
Ακολούθησαν πασοκ, καρατζαφέρης κι ανταρσύα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που λέει και μια απερχόμενη ψυχή.
Η κυβέρνηση καραμανλή κατέρρευσε σα σταλινικό φρούριο αποδεικνύοντας το ανέφικτο της οικοδόμησης νεοφιλελευθερισμού σε μία μόνο χώρα και τις σαθρές βάσεις του ρωσόφιλου μπλοκ (γραμμή σεκ με δάνειο οακκε).
Η κε του κόμματος εκτίμησε ότι έχουμε αλλαγή καπετάνιου χωρίς αλλαγή πορείας (με μούτσο τον ανδρουλάκη).
Συνολικά θριάμβευσε η προεκλογική γραμμή του σεκ, μαύρο στη νδ, όχι στο πασοκ. Όλοι οι υπόλοιποι ας συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι καλούμαστε να αλλάξουμε μια κοινωνία που ψηφίζει πασόκ και σκέφτεται σεκίτικα.
Ο γιωργάκης σχημάτισε κυβέρνηση με αντιεξουσιαστές και προσωπικότητες εκτός κοινοβουλίου. Μία ακόμη νίκη του κινήματος.
Τα αστικά μέσα έθαψαν την πρόταση που έγινε στον γκαργκάνα να αναλάβει το υπουργείο αμύνης που θα μετονομαζόταν σε υπουργείο σταματήστε τον πόλεμο.
Κύκλοι του τροτσκιστικού χώρου αναφέρουν πως η πρόταση απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι απευθυνόταν μεμονωμένα σε πρόσωπο κι όχι συνολικά στην κοινοβουλευτική ομάδα της ανταρσύα που απέτυχε να σχηματιστεί εξαιτίας του καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος (με αναλογική οι αντάρτες εξέλεγαν έναν δεσύλλα).
Καλύτερα πό μια άποψη γιατί θα γίνονταν μαλλιά κουβάρια. Εδώ δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά για το ευρωψηφοδέλτιο που χωράει δυο ενδεκάδες, θα τα έβρισκαν για τη μία έδρα; Μόνο η οκδε θα ήθελε δύο (κι ας έχει φύγει).
Η απόφαση τελικά δεν άλλαξε παρά τις παρασκηνιακές πιέσεις στο σεκ και την επίκληση του τζέφρυ στο πρωτοσέλιδο της εργατικής αλληλεγγύης το 96: ψηφίζουμε πασοκ χωρίς αυταπάτες (αφού όλες τις έκαψε κι εμείς αλήθεια, τόσο τις θέλαμε). Συνεκτιμήθηκε κι η μαοϊκή παρέκκλιση του προέδρου του πασοκ που προεκλογικά δήλωσε στον κόσμο του επενδυτή πως δεν αρκεί να είναι πράσινη η γάτα, αλλά πρέπει να πιάνει και ποντίκια…
Κάθε που έχει εκλογές μαζευόμαστε σπίτι με γείτονες και φυσάμε όλοι μαζί μπας κι ανέβει το ποσοστό του κόμματος. Όποιος καεί στο 17% φυσάει και το 8,2.
Η δική μου περίπτωση είναι πιο προχώ. Ξενυχτάω να δω που θα κάτσει το δεύτερο δεκαδικό μας που κάνει τη διαφορά. Δυο φορές σερί έφτασε στο πέντε και το μισό πήγαινε υπέρ του μαθητή της κουτβ (8,15 πρόπερσι και 8,35 το καλοκαίρι). Αλλά φέτος ο λήγοντας κόλλησε στο τέσσερα (7,54) και μείναμε στο εφτάμιση. Ενώ το 7,6 όσο να 'ναι σου δίνει άλλο αέρα…
Ευτυχώς που υπάρχει κι ο άβερελ σπίτι και παρηγοριέμαι ότι υπάρχουν και χειρότερα. Τη βγάζει με στοίχημα και ταινίες στη νόβα και τις εκλογές τις γράφει κανονικά. Απλά με ρωτάει δύο μέρες μετά τι ποσοστό πήρανε.
Ευτυχισμένη (παιδική) ηλικία χωρίς προβλήματα κι εκλογικές αγωνίες…
Ενώ εμείς κάθε φορά με την αγωνία τι θα μείνει στο πηλίκιο από τις κάλτσες.
Αυτή τη φορά τουλάχιστον ξεκινάμε από κοινή αφετηρία. Όπως και να το μετρήσει κανείς, το κόμμα έπεσε. Άλλο θέμα πώς θα το ερμηνεύσει.
Εδώ ο ρίζος της πέμπτης των εκλογών (όπως λέμε πέμπτη του πάσχα) δημοσίευσε συγχαρητήρια τηλεγραφήματα από (κατά κόσμον) κομμουνιστικά κόμματα της αλλοδαπής. Ανάμεσά τους φαρδύ πλατύ το όνομα του κκσε (κκ σοβιετίας)!
Η σοβιετία γοργόνα μου ζει, μαζί με τον αλέξανδρο και τον μάικλ τζάκσον. Και στις εκλογές το κόμμα έσκισε κι είναι άξιο συγχαρητηρίων. Άμα το λέει το κκσε είναι γραμμή.
Κοινή συνισταμένη της (κατά κόσμον) καλόπιστης εξωκομματικής κριτικής είναι ένα παλλαϊκό (σαν κράτος του μπρέζνιεφ) αίτημα αλλαγής του κόμματος και κάποιων κακώς κειμένων.
Αλλαγή που συνήθως γίνεται αντιληπτή με ποδοσφαιρικούς όρους.
Κάνε καμιά αλλαγή, βάλε το μπογιόπουλο σέντερ-φορ, να αλλάξουμε προπονητή, η αλέκα είναι άμπαλη.
Να παίξουμε φουλ επίθεση, όχι κατενάτσιο με αντεπιθέσεις (εξ ου και αντεπίθεση λαέ στο σύνθημα). Τέρμα στην τακτική γκράμσι (πόλεμος χαρακωμάτων) και στις συνταγές ήττας του σάντος (ήττες σε όλα τα ντέρμπυ).
Στον αντίποδα η συνήθης οπαδική υπεράσπιση.
Το 8,2% ήταν το έπος της πορτογαλίας που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
Για την πτώση φταίει το σύστημα (το καπιταλιστικό), η διαιτησία, οι δημοσιογράφοι που προβοκάρουν την ομάδα, ο βαρύς αγωνιστικός χώρος και κάτι αηδίες που φάγανε τα αγριογούρουνα (και τα γουρούνια της φάρμας των ζώων).
Η ομάδα πήγαινε καλά μέχρι το 91, αλλά τελικά το έφαγε στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων. Η άμυνα ζώνης κατέρρευσε, αλλά υπήρχε καθαρή ανατροπή κι ο πουλημένος ο ρουφ δεν το έδωσε.
Με τέτοιους όρους θα γίνεται η συζήτηση, όσο δεν την κάνει από μόνο του το κόμμα. Γιατί ανάγκη για συζήτηση υπάρχει. Κι αν δεν την καλύψει το κόμμα στο σύντροφο, θα του την καλύψει η παραοικονομία. Αυτό ακριβώς είναι και το μπλοκ που διαβάζετε. Παρα-οικονομία της συζήτησης (ουδεμία σχέση έχουσα με την οικονομία της).
Το πρόβλημα είναι ότι έτσι χάνουμε και σοβαρές ποδοσφαιρικές αναλύσεις.
Μπορεί όμως να αλλάξει το κόμμα;
Μερικοί πιστεύουν πως ματαιοπονούμε. Καληνύχτα σύντροφε, το κόμμα αυτό ποτέ δεν θα αλλάξει. Ενενήντα χρόνια τώρα έχει μείνει το ίδιο. Αλλάζει μόνο ρούχα και τα φορά αλλιώς (παμε, πανσπουδαστική, εδυεθ).
Το κκε δεν αλλάζει, άλλαξε εσύ. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε.
Αλλά αυτή είναι μόνο η μισή α(λ)ήθεια. Γιατί αλλαγή χωρίς το κκε δε γίνεται.
Το κόμμα είναι βαθιά διαλεκτικό, μια αναλλοίωτη σταθερά που αλλάζει συνέχεια. Ακολούθησε ευθέως τα ζιγκ-ζαγκ της σοβιετικής ηγεσίας. Σταλινικοί που διαγράφουν ζαχαριαδικούς, δογματικοί που στηρίζουν τον γκορμπατσόφ, κομμουνιστές που παλεύουν για αλλαγή, πριν αλλάξουν και γίνουν πασόκοι νέας κοπής.
Ενότητα και πάλη των αντιθέτων.
Η σοβιετία έμοιαζε πολύ δύσκαμπτη για να αλλάξει. Ο γκόρμπι της έκανε εγχείριση αλλαγής συστήματος και την αποτελείωσε.
Το κόμμα τράβηξε χειρόφρενο στον κατήφορο και την έβγαλε φτηνά με μια μικρή μετάλλαξη εξ αριστερών (τρανς κνίτες) γλιτώνοντας στο παραένα τον πολιτικό θάνατο.
Μόνο αυτός κατάφερε να μας χωρίσει. Η πρώτη φορά που παρεκκλίναμε της γραμμής και δεν αυτοκτονήσαμε μαζί με τη μαμά πατρίδα (προς απογοήτευση πολλών).
Ανάμεσα στους πολλούς κι οι σεναριογράφοι του αστικών φυλλάδων.
Από λογοτεχνική σκοπιά, το πρόβλημα με τα προβοκατόρικα κείμενα δεν είναι η νοσηρή φαντασία, αλλά η πλήρης έλλειψη φαντασίας.
Από πολιτική σκοπιά το πρόβλημα είναι ότι αυτό που προβοκάρουν σε τελική ανάλυση είναι η αυτοκριτική ικανότητα του κόμματος. Ακόμη και μένα μου βγήκαν αντανακλαστικά και με πιάσαν τα δογματικά μου. Άντε να ξεχωρίσεις μετά την καλόπιστη κριτική.
Με τα ποσοστά μπρεζνιεφικά στάσιμα, το κόμμα μοιάζει να εξαντλεί τα όρια της εκτατικής ανάπτυξης μετά την καταστροφή του 91. Ζητούμενο των καιρών παραμένει η εντατική ανάπτυξη μέσα από την ένταση των αγώνων του κινήματος και τη διαλεκτική αντιστροφή του προεκλογικού συνθήματος.
Δυνατός λαός, δυνατό κκε.
Χωρίς το πρώτο το δεύτερο δε γίνεται. Κι αν ποτέ γίνει θα έχει κοντά ποδάρια.
Υστερόγραφο
Μιλάω για κάποιους που ζήσανε αλλιώς
Και που έτυχε στις μέρες τους να ‘ρθουν τα πίσω μπρος
Που κάνανε πράματα αντρίκεια και ζεστά
Που εκείνοι τα πιστέψαν για σωστά
Που δώσαν τη ζωή τους με λύπη με χαρά
Και τώρα αναρωτιούνται για ποιαν αριστερά
Και μ’ όλα αυτά που είδαν ρωτούν εντός κι εκτός
Ήταν ή δεν ήταν υπαρκτός
Μιλάω για κάποιες που ζήσανε αλλιώς
Και που έτυχε στις μέρες τους να ‘ρθουν τα πίσω μπρος
Που κάνανε πράματα αντρίκια και ζεστά
Που εκείνες τα πιστέψαν για σωστά
Που δώσαν την ψυχή τους που ήταν πάντα εκεί
Και τώρα μπαίνει σπίτι τους η πληροφορική
Που σπούδασαν παιδιά κι αυτές με χρέη και δανεικά
Κι αισθάνονται σα βλάκες ξαφνικά
Που δώσαν τη ζωή τους που ήταν πάντα εκεί
Και τώρα σκοτάδι κι απέραντη σιωπή
Και δώσαν τη ζωή τους που ήταν πάντα εκεί
Και κάποιος πρέπει κάτι να τους πει
Δεν ξέρω γιατί εξέπληξε δυσάρεστα κάποιους η μάγια τσόκλη (εκλέχτηκε ως επικρατείας του πασοκ) και δεν έγινε αντίστοιχος ντόρος με την περίπτωση της άννα βαγενά, που έχασε για λίγες ψήφους την έδρα και για μια έδρα την υστεροφημία της.
Δύο δεκαετίες πριν ο κηλαηδόνης έγραφε (εμπνευσμένος από τη γυναίκα του πιθανότατα) το εμβατήριο της σιωπής. Τώρα μείναμε μόνοι μας να το τραγουδάμε και να αισθανόμαστε για άλλη μια φορά σα βλάκες. Ενώ η άννα βαγενά έβαλε σπίτι της την πληροφορική και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση του γιωργάκη.
Και κάποιος πρέπει κάτι να της πει…
Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2009
Φοβού το κκε
Μην ανέχεσαι να σε φοβίζουν, φόβισέ τους εσύ.
Κι αν τελικά δεν το κάνουν; Είναι γιατί φοβήθηκαν να δείξουν τη δύναμή τους. Τόσο απλό για όσους φοβούνται να δουν κι άλλες πτυχές της πραγματικότητας πέρα από αυτή.
Πού ένιωσε δηλαδή δυνατός ο λαός για να νικήσει το φόβο του μπροστά στην κάλπη;
Ο κόσμος φοβάται όλα όσα γίνονται γι' αυτόν χωρίς αυτόν και γίνεται συνένοχος με την ψήφο του για να έχει την ψευδαίσθηση της συμμετοχής και της συμμετοχικής δημ(ι)οκρατίας του γιωργάκη.
Φοβάται τον καθαρό αέρα γιατί ξεσυνήθισε και του 'ρχεται απότομος.
Φοβάται τη μοναξιά του γραφικού αγωνιστή και λουφάζει στη γωνία ρουφώντας το αυγό του.
Φοβάται την ανεργία και παραμένει στα κάτεργα.
Φοβάται να αναπαράγει το είδος του, μη διαιωνίσει τα βάσανα και τη μιζέρια του, κληρονομιά στους επόμενους.
Φοβάται το μέλλον γιατί έχει χάσει την ελπίδα του.
Φοβάται μη τυχόν ξεχωρίσει απ' το κοπάδι του κομφορμισμού κι αφήνεται στα μέσα να πλάσουν την κοινή του γνώμη σα ζυμάρι. Να μεταθέσουν τον φόβο του γιατη ζωή σε όσους βαφτίζουν τρομοκράτες. Να τον πείσουν ότι θέλει ασφαλίτες αντί για ασφάλιση.
Ανασφαλείς κι ανασφάλιστοι όλου του κόσμου ενωθείτε.
Φοβάται απ' τα μικράτα του να αφήσει την κοιλιά της μητέρας του, την ανεμελιά των παιδικών του χρόνων και παλιμπαιδίζει για να βρει άλλοθι η ανώριμη ταξική του συνείδηση.
Στην άλλη όψη του νομίσματος τον περιμένουν οι παιδικές αρρώστιες.
Επίμονα παιδάκια που τραβάνε ανυπόμονα το κόμμα απ' το μανίκι για να φύγουν απ' τον παιδίατρο και να πάνε αλλού. Δεν έχει σημασία πού, αρκεί να κινούνται. Το κίνημα είναι το παν, η μπρεζνιεφική στασιμότητα τίποτα.
Γενναίος όμως δεν είναι ο τρελός του χωριού που έχει άγνοια κινδύνου. Γενναίος είναι αυτός που έχει επαφή με την πραγματικότητα, γνωρίζει τους φόβους του και πώς να τους αντιμετωπίσει.
Το κόμμα περνάει τα πάντα από κόσκινο. Αυτοί λένε ότι κοσκινίζει πέντε χρόνια γιατί κατά βάθος δε θέλει να ζυμώσει.
Οπότε παρακάμπτουν το κοσκίνισμα, ξεχνάν και τη ζύμωση με τις μάζες και πάνε κατευθείαν στο ψητό: ντου!
Τι χρειάζεται η ζύμωση και το κοσκίνισμα, αφού για την πρωτοπορία όλα είναι ξεκάθαρα;
Άκουσαν κάπου ο πρώτος ατρόμητος τον πρώτο λίθο βαλέτω κι άρχισαν να πετάν όλοι μαζί ό,τι βρήκαν σε μπάτσους και βιτρίνες.
Στην πραγματική εξέγερση θα σπάσουν τζάμια, αλλά το δεύτερο μόνο του δε φέρνει ντε και καλά το πρώτο.
Ο κόσμος φοβάται τον κόσμο γύρω του και χώνει το κεφάλι του βαθιά στο χαζοκούτι να μη βλέπει και να μη σκέφτεται. Περιμένει τα χειρότερα με ελαφρότητα που θυμίζει τις τελευταίες μέρες της ρώμης, αλλά δεν έχει λεφτά για όργια και τη βγάζει με δανεική γκλαμουριά από το σταρ και δάνεια από τις τράπεζες.
Κι ο φόβος αυξάνεται γεωμετρικά από τότε που χάσαμε το φόβητρο του αντίπαλου δέους και μείναμε ορφανοί από μαμά πατρίδα. Τα λέει κι ο παπακωνσταντίνου (του ναρ) στο βιβλίο του (η εποχή του φόβου). Άσχετα που επιχαίρει το ρεύμα του για το θάνατο της μαμάς.
Αλλά ποιος είπε ότι εμάς δε μας φοβάται ο κόσμος; Γιατί να είμαστε εμείς εξαίρεση;
Φοβού τους κομμουνιστάς και λένιν φέροντας.
Ο φόβος πηγάζει κυρίως από άγνοια. Όσοι δεν ξέρουν τι (κόμμα) είμαστε και τι ήμασταν (ως σοβιετία) δανείζονται τη γνώμη του πρετεντέρη και κουμπώνονται περισσότερο.
Και θα κουμπώνονται κι άλλο όσο μας περνάν για γραφικούς, αντί να βρίσκουν σε μας κάτι που να τους εμπνέει.
Το ίδιο κουμπώνεται κι ο σύντροφος που δεν γνωρίζει τον κόσμο που θέλει να αλλάξει και φοβάται να κάνει άνοιγμα.
Η σχέση είναι διαλεκτική και λειτουργεί κι αντίστροφα.
Ο φόβος επιβάλλει τον κομφορμισμό κι αυτός με τη σειρά του την άγνοια. Ο από πάνω βασίζεται στους κάτω ιμάντες για να πάρει εικόνα κι ο από κάτω μεταφέρει την εικόνα που πιστεύει ότι θα αρέσει στον ανώτερο. Στρεβλή συνείδηση μέσα από έτοιμα σχήματα.
Ξεσπάν μετά κύμα οι καταλήψεις και ψάχνεις να βρεις τι πάει λάθος με τη γραμμή και το σπασμένο τηλέφωνο.
Δεν είναι απόλυτη όμως η σχέση φόβου κι άγνοιας.
Στις χαμηλές πτήσεις του αρκά ο μπαμπάς εξηγεί στο μικρό σπουργίτι ότι φοβόμαστε το θάνατο επειδή παραμένει άγνωστος και δεν ξέρουμε τίποτα γι' αυτόν. Κι ο αντίλογος του μικρού είναι:
-Βλακείες. Τότε εγώ θα έπρεπε να φοβάμαι το γεράσιμο σπανοδημήτρη.
-Ποιος είναι αυτός;
-Ιδέα δεν έχω...
Βάζουμε στη θέση του γεράσιμου σπανοδημήτρη την ανταρσύα κι έχουμε την εικόνα του μέσου εργάτη για το εξωκοινοβούλιο.
Υπάρχει επίσης κι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Άνθρωποι που μας φοβούνται, ακριβώς επειδή μας ξέρουν και τρέμουν μην κάνουμε τα λάθη και τις υπερβολές του παρελθόντος.
Στο χέρι μας είναι να ξεπεράσουν τους φόβους τους. Όχι επειδή είναι αβάσιμοι, αλλά γιατί στέλνουν τον κόσμο σπίτι του και στη μάχη που έχουμε μπροστά δεν περισσεύει κανένας.
Το πρόβλημα είναι πώς τον διαχειρίζεσαι το φόβο του κόσμου.
Ο ένας τρόπος είναι να πας με τα νερά του, να τον πάρεις απ' το χεράκι και να τον πας λάου-λάου στο δρόμο της λαϊκής εξουσίας που για εμάς είναι ο σοσιαλισμός, αλλά για τους συμμάχους μας μπορεί να είναι κάτι άλλο.
Κι ο άλλος είναι να τον φέρεις αντιμέτωπο με τους φόβους του για να τους ξεπεράσει.
Ο κόσμος σήμερα φοβάται να παλέψει, φοβάται την ταξική πάλη, πόσο μάλλον τη δικτατορία του προλεταριάτου.
Το θέμα δεν είναι να της αλλάξουμε όνομα (πχ εργατική δημοκρατία, ή λαϊκή εξουσία) για να τη φέρουμε με το μαλακό χωρίς να την πάρει χαμπάρι, αλλά να τον εμπνεύσουμε να παλέψει για να τη φέρει αυτός.
Δε μπαίνει σα δίλημμα, ή το ένα ή το άλλο, αλλά δε μπορεί να είναι μόνο (ούτε κυρίως) ο πρώτος τρόπος η τακτική μας.
Κάνοντας το δεύτερο όμως μπορεί να βρεθούμε μπροστά στους δικούς μας φόβους.
Να συνουσιαστούμε κινηματικά χωρίς περιφρούρηση και να κολλήσουμε μικρόβια από τους αναρχικούς. Να μας περάσει κάποιος στη γωνία και στην κινηματική άμιλλα. Να κάνουμε κάτι πρόωρα και να φάμε χυλόπιτα. Να πέσει το τείχος και να μας φύγει ο κόσμος στη δύση.
Την ανοιχτοφοβία. Την ανανέωση, γιατί όποιος καεί στον γκορμπατσόφ και στον μίμη, φυσάει και το μάκη πέτσα. Τις πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες που προκαλούν δέος και λιγάκι τρακ, γιατί είναι πρωτόγνωρες.
Tο μόνο που έχουμε να φοβόμαστε όμως είναι να μην εγκλωβιστούμε στους φόβους μας. Και να μη μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Και να μη σιχτιρίσουν οι αναγνώστες σου επειδή γράφεις πράγματα που θα τους κάτσουν άσχημα.
Αγαπητή επιρροή-αναγνώστη, μπορείς κι εσύ να επηρεάσεις τους άλλους σε μια αμφίδρομη σχέση. Μην ανέχεσαι να σε φοβίζουμε, φόβισέ μας εσύ. Όπως έκανες το μαϊούνη, το δεκέμβρη ίσως, στις πρόσφατες εκλογές.
Και το κόμμα φοβέρα θέλει. Κι ας είναι καλό και άγιο.
Εμάς βέβαια δε μας σκιάζει φοβέρα καμιά κι απ' τις εκλογές βγάλαμε συμπέρασμα πως μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουμε κτλ.
Αλλά μη νομίζεις, πες-πες κάτι μας μένει κι αυτό μην το πάρεις για υπονοούμενο ότι σε θεωρώ γκαιμπελίσκο σοσιαλ-φασίστα.
Ο σαρτρ έλεγε ότι η κόλασή μας είναι οι άλλοι κι είναι φορές που νομίζω πως το είπε για να περιγράψει τον τρόπο σκέψης μας.
Αλλά μη νομίζεις, κατά βάθος τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο κι ας μας βγαίνει λίγο σε κακοφωνίξ το ενωτικό κάλεσμα.
Όλοι μαζί ξεπερνώντας τους φόβους μας μπορούμε να φοβίσουμε την τάξη των εκμεταλλευτών και τα τσιράκια τους.
Μπορεί να μοιάζουν με θηρίο ανίκητο, αλλά είναι απλώς ένα θεριό με πήλινα πόδια που τρέφεται από το φόβο μας και τρέμει το γιάννη και την αντεπίθεσή του.
Φοβού το κουκουέ...
Ο γιάννης όμως πού διάολο κρύφτηκε και τον ψάχνουμε τόσα χρόνια...;
Κι αν τελικά δεν το κάνουν; Είναι γιατί φοβήθηκαν να δείξουν τη δύναμή τους. Τόσο απλό για όσους φοβούνται να δουν κι άλλες πτυχές της πραγματικότητας πέρα από αυτή.
Πού ένιωσε δηλαδή δυνατός ο λαός για να νικήσει το φόβο του μπροστά στην κάλπη;
Ο κόσμος φοβάται όλα όσα γίνονται γι' αυτόν χωρίς αυτόν και γίνεται συνένοχος με την ψήφο του για να έχει την ψευδαίσθηση της συμμετοχής και της συμμετοχικής δημ(ι)οκρατίας του γιωργάκη.
Φοβάται τον καθαρό αέρα γιατί ξεσυνήθισε και του 'ρχεται απότομος.
Φοβάται τη μοναξιά του γραφικού αγωνιστή και λουφάζει στη γωνία ρουφώντας το αυγό του.
Φοβάται την ανεργία και παραμένει στα κάτεργα.
Φοβάται να αναπαράγει το είδος του, μη διαιωνίσει τα βάσανα και τη μιζέρια του, κληρονομιά στους επόμενους.
Φοβάται το μέλλον γιατί έχει χάσει την ελπίδα του.
Φοβάται μη τυχόν ξεχωρίσει απ' το κοπάδι του κομφορμισμού κι αφήνεται στα μέσα να πλάσουν την κοινή του γνώμη σα ζυμάρι. Να μεταθέσουν τον φόβο του γιατη ζωή σε όσους βαφτίζουν τρομοκράτες. Να τον πείσουν ότι θέλει ασφαλίτες αντί για ασφάλιση.
Ανασφαλείς κι ανασφάλιστοι όλου του κόσμου ενωθείτε.
Φοβάται απ' τα μικράτα του να αφήσει την κοιλιά της μητέρας του, την ανεμελιά των παιδικών του χρόνων και παλιμπαιδίζει για να βρει άλλοθι η ανώριμη ταξική του συνείδηση.
Στην άλλη όψη του νομίσματος τον περιμένουν οι παιδικές αρρώστιες.
Επίμονα παιδάκια που τραβάνε ανυπόμονα το κόμμα απ' το μανίκι για να φύγουν απ' τον παιδίατρο και να πάνε αλλού. Δεν έχει σημασία πού, αρκεί να κινούνται. Το κίνημα είναι το παν, η μπρεζνιεφική στασιμότητα τίποτα.
Γενναίος όμως δεν είναι ο τρελός του χωριού που έχει άγνοια κινδύνου. Γενναίος είναι αυτός που έχει επαφή με την πραγματικότητα, γνωρίζει τους φόβους του και πώς να τους αντιμετωπίσει.
Το κόμμα περνάει τα πάντα από κόσκινο. Αυτοί λένε ότι κοσκινίζει πέντε χρόνια γιατί κατά βάθος δε θέλει να ζυμώσει.
Οπότε παρακάμπτουν το κοσκίνισμα, ξεχνάν και τη ζύμωση με τις μάζες και πάνε κατευθείαν στο ψητό: ντου!
Τι χρειάζεται η ζύμωση και το κοσκίνισμα, αφού για την πρωτοπορία όλα είναι ξεκάθαρα;
Άκουσαν κάπου ο πρώτος ατρόμητος τον πρώτο λίθο βαλέτω κι άρχισαν να πετάν όλοι μαζί ό,τι βρήκαν σε μπάτσους και βιτρίνες.
Στην πραγματική εξέγερση θα σπάσουν τζάμια, αλλά το δεύτερο μόνο του δε φέρνει ντε και καλά το πρώτο.
Ο κόσμος φοβάται τον κόσμο γύρω του και χώνει το κεφάλι του βαθιά στο χαζοκούτι να μη βλέπει και να μη σκέφτεται. Περιμένει τα χειρότερα με ελαφρότητα που θυμίζει τις τελευταίες μέρες της ρώμης, αλλά δεν έχει λεφτά για όργια και τη βγάζει με δανεική γκλαμουριά από το σταρ και δάνεια από τις τράπεζες.
Κι ο φόβος αυξάνεται γεωμετρικά από τότε που χάσαμε το φόβητρο του αντίπαλου δέους και μείναμε ορφανοί από μαμά πατρίδα. Τα λέει κι ο παπακωνσταντίνου (του ναρ) στο βιβλίο του (η εποχή του φόβου). Άσχετα που επιχαίρει το ρεύμα του για το θάνατο της μαμάς.
Αλλά ποιος είπε ότι εμάς δε μας φοβάται ο κόσμος; Γιατί να είμαστε εμείς εξαίρεση;
Φοβού τους κομμουνιστάς και λένιν φέροντας.
Ο φόβος πηγάζει κυρίως από άγνοια. Όσοι δεν ξέρουν τι (κόμμα) είμαστε και τι ήμασταν (ως σοβιετία) δανείζονται τη γνώμη του πρετεντέρη και κουμπώνονται περισσότερο.
Και θα κουμπώνονται κι άλλο όσο μας περνάν για γραφικούς, αντί να βρίσκουν σε μας κάτι που να τους εμπνέει.
Το ίδιο κουμπώνεται κι ο σύντροφος που δεν γνωρίζει τον κόσμο που θέλει να αλλάξει και φοβάται να κάνει άνοιγμα.
Η σχέση είναι διαλεκτική και λειτουργεί κι αντίστροφα.
Ο φόβος επιβάλλει τον κομφορμισμό κι αυτός με τη σειρά του την άγνοια. Ο από πάνω βασίζεται στους κάτω ιμάντες για να πάρει εικόνα κι ο από κάτω μεταφέρει την εικόνα που πιστεύει ότι θα αρέσει στον ανώτερο. Στρεβλή συνείδηση μέσα από έτοιμα σχήματα.
Ξεσπάν μετά κύμα οι καταλήψεις και ψάχνεις να βρεις τι πάει λάθος με τη γραμμή και το σπασμένο τηλέφωνο.
Δεν είναι απόλυτη όμως η σχέση φόβου κι άγνοιας.
Στις χαμηλές πτήσεις του αρκά ο μπαμπάς εξηγεί στο μικρό σπουργίτι ότι φοβόμαστε το θάνατο επειδή παραμένει άγνωστος και δεν ξέρουμε τίποτα γι' αυτόν. Κι ο αντίλογος του μικρού είναι:
-Βλακείες. Τότε εγώ θα έπρεπε να φοβάμαι το γεράσιμο σπανοδημήτρη.
-Ποιος είναι αυτός;
-Ιδέα δεν έχω...
Βάζουμε στη θέση του γεράσιμου σπανοδημήτρη την ανταρσύα κι έχουμε την εικόνα του μέσου εργάτη για το εξωκοινοβούλιο.
Υπάρχει επίσης κι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Άνθρωποι που μας φοβούνται, ακριβώς επειδή μας ξέρουν και τρέμουν μην κάνουμε τα λάθη και τις υπερβολές του παρελθόντος.
Στο χέρι μας είναι να ξεπεράσουν τους φόβους τους. Όχι επειδή είναι αβάσιμοι, αλλά γιατί στέλνουν τον κόσμο σπίτι του και στη μάχη που έχουμε μπροστά δεν περισσεύει κανένας.
Το πρόβλημα είναι πώς τον διαχειρίζεσαι το φόβο του κόσμου.
Ο ένας τρόπος είναι να πας με τα νερά του, να τον πάρεις απ' το χεράκι και να τον πας λάου-λάου στο δρόμο της λαϊκής εξουσίας που για εμάς είναι ο σοσιαλισμός, αλλά για τους συμμάχους μας μπορεί να είναι κάτι άλλο.
Κι ο άλλος είναι να τον φέρεις αντιμέτωπο με τους φόβους του για να τους ξεπεράσει.
Ο κόσμος σήμερα φοβάται να παλέψει, φοβάται την ταξική πάλη, πόσο μάλλον τη δικτατορία του προλεταριάτου.
Το θέμα δεν είναι να της αλλάξουμε όνομα (πχ εργατική δημοκρατία, ή λαϊκή εξουσία) για να τη φέρουμε με το μαλακό χωρίς να την πάρει χαμπάρι, αλλά να τον εμπνεύσουμε να παλέψει για να τη φέρει αυτός.
Δε μπαίνει σα δίλημμα, ή το ένα ή το άλλο, αλλά δε μπορεί να είναι μόνο (ούτε κυρίως) ο πρώτος τρόπος η τακτική μας.
Κάνοντας το δεύτερο όμως μπορεί να βρεθούμε μπροστά στους δικούς μας φόβους.
Να συνουσιαστούμε κινηματικά χωρίς περιφρούρηση και να κολλήσουμε μικρόβια από τους αναρχικούς. Να μας περάσει κάποιος στη γωνία και στην κινηματική άμιλλα. Να κάνουμε κάτι πρόωρα και να φάμε χυλόπιτα. Να πέσει το τείχος και να μας φύγει ο κόσμος στη δύση.
Την ανοιχτοφοβία. Την ανανέωση, γιατί όποιος καεί στον γκορμπατσόφ και στον μίμη, φυσάει και το μάκη πέτσα. Τις πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες που προκαλούν δέος και λιγάκι τρακ, γιατί είναι πρωτόγνωρες.
Tο μόνο που έχουμε να φοβόμαστε όμως είναι να μην εγκλωβιστούμε στους φόβους μας. Και να μη μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Και να μη σιχτιρίσουν οι αναγνώστες σου επειδή γράφεις πράγματα που θα τους κάτσουν άσχημα.
Αγαπητή επιρροή-αναγνώστη, μπορείς κι εσύ να επηρεάσεις τους άλλους σε μια αμφίδρομη σχέση. Μην ανέχεσαι να σε φοβίζουμε, φόβισέ μας εσύ. Όπως έκανες το μαϊούνη, το δεκέμβρη ίσως, στις πρόσφατες εκλογές.
Και το κόμμα φοβέρα θέλει. Κι ας είναι καλό και άγιο.
Εμάς βέβαια δε μας σκιάζει φοβέρα καμιά κι απ' τις εκλογές βγάλαμε συμπέρασμα πως μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουμε κτλ.
Αλλά μη νομίζεις, πες-πες κάτι μας μένει κι αυτό μην το πάρεις για υπονοούμενο ότι σε θεωρώ γκαιμπελίσκο σοσιαλ-φασίστα.
Ο σαρτρ έλεγε ότι η κόλασή μας είναι οι άλλοι κι είναι φορές που νομίζω πως το είπε για να περιγράψει τον τρόπο σκέψης μας.
Αλλά μη νομίζεις, κατά βάθος τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο κι ας μας βγαίνει λίγο σε κακοφωνίξ το ενωτικό κάλεσμα.
Όλοι μαζί ξεπερνώντας τους φόβους μας μπορούμε να φοβίσουμε την τάξη των εκμεταλλευτών και τα τσιράκια τους.
Μπορεί να μοιάζουν με θηρίο ανίκητο, αλλά είναι απλώς ένα θεριό με πήλινα πόδια που τρέφεται από το φόβο μας και τρέμει το γιάννη και την αντεπίθεσή του.
Φοβού το κουκουέ...
Ο γιάννης όμως πού διάολο κρύφτηκε και τον ψάχνουμε τόσα χρόνια...;
Δευτέρα, 05 Οκτωβρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
