Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Η κάθοδος των μυρίων

Όπως έγραψε και κάποιος σφος, είναι φορές που σκέφτεσαι πως παράγουμε περισσότερες πολιτικές (ή μήπως πολιτικάντικες;) εξελίξεις απ' όσες μπορούμε να καταναλώσουμε και να σχολιάσουμε.

Η ΔΦΑ προάγει επικοινωνιακά την επιστήμη του τίποτα, κι είναι κρίμα που δεν ΠτΔοποιήθηκε τελικά ο Αβραμόπουλος, ως κύριος τίποτα, για να το επισφραγίσει συμβολικά.

Ο Τσίπρας προσπάθησε στο Υπουργικό Συμβούλιο να κατευνάσει τις αντιδράσεις και να ανατρέψει το κλίμα με το τίποτα, χωρίς να αλλάξει το παραμικρό. Και τα ΜΜΕ (της διαπλοκής, που πολεμάνε την κυβέρνηση κι υποκινούν τις εναντίον της διαδηλώσεις) επικροτούσαν την πρωθυπουργική πυγμή και την αποφασιστικότητά του να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Ενώ προεξοφλούν σε όλους τους τόνους και σε πενήντα αποχρώσεις κοινωνικού αυτοματισμού πως αν οι αγρότες αντιδράσουν δυναμικά, η κοινωνία θα στραφεί εναντίον τους. Θα είναι όμως ολόψυχα μαζί τους (όπως και σύσσωμη η αντιπολίτευση, πλην Λακεδαιμονίων) αν καθίσουν στα αυγά τους και προσεύχονται να αλλάξουν τα πράγματα (στην αστική δημοκρατία η προσευχή αυτή λέγεται ψήφος).

Οι αγρότες όμως κατεβαίνουν (κι ανεβαίνουν, απλά επικρατεί το πρώτο με τη δύναμη της συνήθειας, από τους δρόμους) στην πρωτεύουσα. Όχι γιατί υποκινούνται, ούτε γιατί είναι φασίστες που παίρνουν μέρος σε κάποιο κίνημα κατσαρόλας, όπως ανακάλυψε ο ανεκδιήγητος Καρτερός, αλλά γιατί είναι ζήτημα επιβίωσηής τους. Όπως έλεγε κι ο Ρίζος Μαρούδας σε μια ζωντανή σύνδεση, δε γίνεται να μην υπάρχει αφορολόγητο όριο για τους αγρότες, όπως υπάρχει για τους εργαζόμενους (έστω αυτό το χαμηλό, κι αν θέλετε, να παλέψουμε όλοι μαζί για να ανέβει) κι όταν έχουν τόσες φοροαπαλλαγές, φτηνό ρεύμα και πετρέλαιο οι μεγάλες επιχειρήσεις.

Για αυτούς και για άλλους τόσους λόγους, που τους εξηγούν συνοπτικά στο κάλεσμά τους στο λαό της Αθήνας οι αγρότες, η κάθοδός τους είναι μαζική. Κι αντί να καταφέρει το μαύρο μέτωπο μμε, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης να διασπάσει το αγωνιστικό τους μέτωπο, οι διαρροές υπάρχουν στα Τέμπη κι άλλα προπύργια της ΝΔ, που σνόμπαραν τη σημερινή κινητοποίηση και μιλούσαν ειρωνικά για τριήμερη εκδρομή. Κι ας είχαν λυσσάξει όλα τα βιολιά ενορχηστρωμένα και το μόνο που δεν είχαν πει για τον Μπούτα είναι ξέρω γω πως κατεβάζει τους αγρότες στην επέτειο της Βάρκιζας, για να υπογράψει καινούρια.



Ήδη από το πρωί, οι Κρητικοί, που έφτασαν πρώτοι με τα καράβια τους (και όσες αυταπάτες έχουν, άλλο τόσο ανυπότακτο είναι το πνεύμα τους- χαρίζουν σκηνές απείρου κάλλους με τα ΜΑΤ, βγαλμένες από τις καλύτερες στιγμές του γαλατικού χωριού και τον πανικό των Ρωμαίων.



Κατά τα άλλα, ο Νεφελούδης βλέπει τις "πηγές της κακοδαιμονίας" στα τρακτέρ, που είναι σαν άρματα μάχης-τανκς. Ο Κατρούγκαλος, σε μια επερώτηση, έκανε την ιστορική δήλωση πως δε διαφωνεί στρατηγικά με το σοσιαλισμό (για αυτόν παλεύουμε όλοι άλλωστε, όπως έλεγε κι ο σύντροφος Γιάννος Παπαντωνίου). Μάλλον έχει τακτικές διαφωνίες πχ για τον κυβερνητικό κρίκο και το μνημονιακό σκαλοπατάκι, που είναι το τελευταίο πριν από την έναρξη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης).

Ο Σύριζα "χτύπησε τη διαπλοκή" (σαν τα χτυπήματα που τρώει ο Ρόκι αλλά δεν πέφτει ποτέ) κι έδωσε επικοινωνιακό πάτημα στους Συριζαίους τουιτεράδες να βγουν ξανά από το καβούκι τους, σα σαλιγκάρια, με αριστερή περηφάνια και γλιτσερή ουσία. Ο Λοβέρδος μας "τάπωσε" για το σταλινικό σύνταγμα, θεωρώντας για κάποιο ανεξήγητο λόγο πως είναι μομφή για εμάς ή λόγος για να ντρεπόμαστε. Ο Τσιρώνης είπε πως τα κανάλια βγάζουν τον κόσμο που παραπληροφορείται στους δρόμους -αλλά δε μας είπε γιατί δε γινόταν το ίδιο πχ και στο δημοψήφισμα, κι αν τότε είχαμε άλλο λαό, με άλλα χαρακτηριστικά, που δεν έτρωγε σανό.
Κι ο Παφίλης έστειλε τα χρυσά αυγά να ρουφήξουν το εθνικιστικό τους αυγό για το Μεταξά, αλλά ο Δένδιας έσπευσε να τον υπερασπιστεί και να μην χαρίσει τον εθνικό ηγέτη στους επίσημους φασίστες-θαυμαστές του.

Σήμερα όλοι στους δρόμους να υποδεχτούμε τους αγρότες.
Μία μέρα για το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Εκτός τόπου και χρόνου

Η σημερινή ανάρτηση ίσως φανεί εκτός τόπου και χρόνου, βάση της επικαιρότητας των ημερών, αλλά επιχειρεί να πιάσει αυτό ακριβώς το ζήτημα: του χωροχρόνου ως πολιτικής διάστασης της επανάστασης, της επιλογής του κατάλληλου τόπου και χρόνου.

Που για τους μικροαστικά ανυπόμονους είναι το "εδώ και τώρα". Το οποίο μοιάζει τόσο επαναστατικό, όσο και τα ριζοσπαστικά συνθήματα του Παπανδρεϊκού ΠαΣοΚ, σε διάκριση με το Επέκεινα της Δευτέρας Παρουσίας του σοσιαλισμού που ευαγγελίζονται οι κομμουνιστές.

Αυτό το εδώ μπορεί να είναι τα πάντα (ένα κατειλημμένο κτίριο, ένα μεζεδοπωλείο-κολεκτίβα, ένα αμφιθέατρο, μια αυτοδιαχειριζόμενη επιχείρηση) που θα σκορπίσει στο τίποτα, εφόσον βγει από τα στενά του όρια κι επιχειρήσει να γίνει καθολικό, όπως σημείωναν κάπου κι οι κλασικοί. Κι αυτό το "εδώ" κατά βάθος, συνδέεται με ένα αφηρημένο παντού και πουθενά, που αντιστρατεύεται και ειρωνεύεται αφ' υψηλού κάθε πραγματική απόπειρα, όπως το σοσιαλισμό σε μία μόνο χώρα. Γιατί πιστεύει πως ο σοσιαλισμός μπορεί να επικρατήσει είτε παγκόσμια και ταυτόχρονα (αφού συγχρονίσουμε τα ρολόγια μας: με το ένα... με το δύο...) είτε σε ένα δωμάτιο, σε ένα παράλληλο τοπικό σύμπαν, που αποκλείει έξω από τα όριά του τον καπιταλιστικό περίγυρο, μια νησίδα* όπου γύρω-γύρω Παρασκευή και στη μέση Σάββατο (ή μήπως αντίστροφα;), αλλά όχι σε μια χώρα που είναι το 1/6 του κόσμου. Σε παρακαλώ τώρα...

(*σαν εκείνη την απλοϊκή αντίληψη του Χολογουέι, που την εμπνεύστηκε -λέει- από τους Ζαπατίστας, να βάλουμε μία πινακίδα που να οριοθετεί το περιβάλλον μας από το σύστημα και να διακηρύσσει "καπιταλισμέ, μείνε έξω από εδώ").

Στον αντίποδα, η αφηρημένη Δευτέρα Παρουσία των κομμουνιστών απαιτεί πολύ πρακτικές κι ακριβολογημένες εκτιμήσεις, συγκεριμένη εκτίμηση της κατάστασης στην εκάστοτε συγκυρία, εντοπισμό του αδύναμου κρίκου της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, των αδυναμιών του αντιπάλου, των σωστών συνθημάτων, των κατάλληλων κρίκων, κτλ.

Δως μου μια χώρα να σταθώ και θα κινήσω τη γη, όπως απέδειξε η σοβιετική πείρα κατά το σύντομο εικοστό αιώνα, είτε θετικά είτε αρνητικά, προοδεύοντας ή πισωγυρίζοντας. Και με οδηγό τα διδάγματα του παρελθόντος, τη σύνδεση του ειδικού με το γενικό, των μερικών συμφερόντων ενός πρωτοπόρου, σοσιαλιστικού κράτους και της υπόθεσης της παγκόσμιας επανάστασης.

Όταν θα σταματήσουν να μας κάνουν το "πρωτότυπο", "αποστομωτικό"  ερώτημα: πού εφαρμόζεται αυτό το μοντέλο που λέτε; Κι ο σοσιαλισμός δε θα είναι ένας θεωρητικός ου+τόπος=ουτοπία. Και οι κάτοικοι των ακριτικών νησιών δε θα διαμαρτύρονται για τους πρόσφυγες και τα χοτ-σποτ, με την τυπική λογική "μακριά από τον κώλο μας και όπου θέλει ας είναι", αλλά θα απαιτούν να γίνουν και τα δικά τους νησιά κόκκινα και να μην είναι μόνο η κούβα το νησί της επανάστασης, μια σοσιαλιστική νησίδα στο καπιταλιστικό αρχιπέλαγος της Καραϊβικής, αποκλεισμένη από σύγχρονους πειρατές.

Όταν ωριμάσουμε κι εμείς, για να σταθούμε στο ύψος των υπερώριμων συνθηκών, προτού μας σαπίσει το σάπιο σύστημα. Κι οι εξεγέρσεις μας δε θα μοιάζουν εν γένει εκτός του κλίματος.

Πότε; Πού; Ποιος;
Αν όχι εμείς τότε ποιος; Κι αν όχι τώρα, τότε πότε;
Μία μέρα για την κάθοδο των αγροτών στην πρωτεύοσα.
Δύο μέρες για το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Carpe diem

Αγαπητό ημερολόγιο,

Από αυτή τη μέρα αξίζει να συγκρατήσεις τρία πράγματα, το εξής ένα:

Δύο μέρες για την κάθοδο των αγροτών στην πρωτεύουσα
Τρεις μέρες για το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Αθήνα

Κι επειδή η (συγ)κυβέρνηση τρέμει τον αντίκτυπο μιας τέτοιας παλλαϊκής κινητοποίησης, βλέπει τα τρακτέρ σαν άρματα μάχης (τανκς) που θα καταλάβουν το Σύνταγμα με τις ερπύστριές τους, για να το καταλύσουν, μαζί με τη ΔΦΑ, που είναι κάθε λέξη του τρίτου μνημονίου. Είναι κάθε λέξη που μπορεί να εξαπατήσει το λαό, να διασπάσει το ενιαίο αγωνιστικό μέτωπο των αγροτών, κάθε ψεύτικη υπόσχεση που μπορεί να τους παραλύσει σαν υπνωτικό, για να κερδηθεί πολιτικός χρόνος και να αναγκαστούν, καθώς μπαίνει η Άνοιξη να επιστρέψουν στα χωράφια τους.

Άφησαν λοιπόν στην άκρη το κωμικό σενάριο πως δε φοβούνται τις λαϊκές κινητοποιήσεις, γιατί είναι με το μέρος τους και έχουν τα ίδια αιτήματα. Συγκάλεσαν εσπευσμένα υπουργικό συμβούλιο, για να τάξουν κάποιες μικροβελτιώσεις (υγ: ούτε καν αυτό τελικά, μόνο για επικοινωνιακούς λόγους έστησαν την παράσταση) που θα τις πάρουν πίσω πανηγυρικά, στη διαπραγμάτευση. Εκεί όμως θα πέσουν ηρωικά, μετά από σκληρή μάχη (όχι σαν τους άλλους) μετά από 17 ολόκληρες ώρες. Τι να σου κάνει μόνη της (εναντίον όλων) μια αριστερή κυβέρνηση κι ο ευρω-σοσιαλισμός σε μια χώρα;

Του Πάνου Ζάχαρη από το Ποντίκι
Στο 'να χέρι το καρότο, στο άλλο χέρι το μαστίγιο
Κι επειδή το μαστίγιο της αστυνομίας (που δεν επιτρέπει την κάθοδο των τρακτέρ στην πρωτεύουσα, για να μην παραβιαστεί ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας) δε φτάνει παντού κι είναι λίγο αντιαισθητικό για μια δημοκρατική, αριστερή κυβέρνηση, αναλαμβάνουν τα παπαγαλάκια του συστήματος (και οι εναλλακτικές του προτάσεις).

Ο συντάκτης Σπύρος Γκουτζάνης από το Πρώτο Θέμα του Θέμου, είπε στην πολυφωνική ΕΡΤ πως ο Μπούτας έρχεται στην Αθήνα, για να κλείσει τους αγώνες (σε αντίθεση με την αγωνιστική γραμμή που προωθεί η εφημερίδα του, προφανώς).
Ένα ιστολόγιο, που κινείται στο χώρο της ΛαΕ, σπεκουλάρει με τη συνάντηση Μπούτα-Τόσκα, για να υπονοήσει ό,τι ακριβώς και το παραπάνω παπαγαλάκι.
Το Μακελειό δίνει δραματοποιημένη μορφή στο παραμυθάκι κι έχει μάλιστα κι αυτόπτη μάρτυρα, που αποκαλύπτει άγνωστες προδοτικές πτυχές του Βαγγέλη Μπούτα (αλλά ο Δημήτρης είναι εκεί κι επαγρυπνεί, για να τον ξεσκεπάσει).
Ενώ το σημερινό πρωτοσέλιδο της φυλλάδας του Χίου αποκαλύπτει πως... το προδοτικό ΚΚΕ και οι εργατοπατέρες τα έχουν κάνει πλακάκια με το Σύριζα και τις δυνάμεις καταστολής.

Θα μου πεις ότι αυτοί είναι γραφικοί και δεν πρέπει να τους δίνουμε πολλή σημασία.
Θα σου απαντήσω πως όταν οι γραφικοί λένε τα ίδια ακριβώς με τους σοβαρούς και έγκυρους, αυτό είναι ένα μέτρο για το πόσο επικίνδυνα είναι τα σκυλιά του συστήματος, σοβαρά και ασόβαρα.
Κι όταν η Αυγή φιλοξενεί ωραία ρεπορτάζ για την ετοιμότητα της Αστυνομίας, θυμάσαι συνειρμικά εκείνο το αναρχικό σύνθημα.
Όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί...

Κι ενώ το αγροτικό πέρασε τελικά ξώφαλτσα από το στημένο τηλεοπτικό διάγγελμα του Τσίπρα στο υπουργικό συμβούλιο, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του στο ζήτημα με τις (τέσσερις) τηλεοπτικές άδειες και τα κανάλια (που μετέδωσαν απευθείας το διάγγελμά του). Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε...
Μια πρέζα αντιμιντιακός αγώνας (τώρα που μας τελείωσε ο αντιμνημονιακός), κρατάμε εφεδρεία τη νομιμοποίηση της κάναβης, και να πώς περνάει επικοινωνιακά ο σκόπελος του ασφαλιστικού.

Σε άλλα νέα της ημέρας, το χρηματιστήριο συνεχίζει την ελεύθερη πτώση του σε μια ελεύθερη αγορά και μια ανοιχτή κοινωνία, με κλειστά σύνορα και δρόμους (από τα διόδια, όχι από τα μπλόκα των αγροτών).
Ο γενικός δείκτης έφτασε στα επίπεδα του 89', ως σημειολογία για την ιστορία που επαναλαμβάνεται και τα δύο άκρα που ενώνονται για να ρίξουν το νέο Ανδρέα. Κι αν τα Τέμπη, η ΝΔ και τα διάφορα γκεσέμια της κάνουν λόγο για τριήμερη εκδρομή κι άλλα τινά αγωνιστικά, ας μην αφήσουμε μια τόσο μικρή λεπτομέρεια να μας χαλάσει ένα ωραίο, δημοφιλές κλισέ.

Η Ντόιτσε Μπανκ κινδυνεύει με κατάρρευση. Κάτι οι αποδείξεις που δεν κόβαμε, κάτι οι αγρότες που φοροδιαφεύγουν, κάτι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, ε δε θέλει και πολύ να ξεκινήσει μια κρίση-ντόμινο στην ευρωζώνη, που πλήττει τους συμμάχους μας και τον χρηματοπιστωτικό τομέα που έπαιζε στα παράγωγα. Η προοπτική μιας χρεοκοπίας Λίμαν Μπράδερς στην Ευρώπη φαντάζει πλέον πολύ κοντινή...

Το ΝΑΤΟ έρχεται να επιτηρήσει το Αιγαίο, η Αυστρία ενισχύει τη φύλαξη της FYROM που δεν ανήκει καν στην ΕΕ. Ωραία πράγματα, ανθηρά κι ελπιδοφόρα...

Ενώ τέλος, στην κοσμική ενότητα του δελτίου, ο ροκ σταρ Βαρουφάκης εγκαινίασε χτες το κόμμα-κίνηση-φαν κλαμπ πολιτικών θαυμαστών του, που το ονόμασε ντίεμ25, κάρπε ντίεμ ή κάτι τέτοιο.
Για αυτό, σφε αναγνώστη, άδραξε τη μέρα, να μη χαθεί καμία.

Δύο μέρες για την κάθοδο των αγροτών στην πρωτεύουσα
Τρεις μέρες για το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Αθήνα

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Σημειώσεις για το προσφυγικό

Η Ενωμένη Ευρώπη κλείνει τα σύνορα, δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο, καταργεί επιλεκτικά τις δικές της συνθήκες (Σένγκεν), δείχνει πόσο κάλπικες και ψευδεπίγραφες (για την ακρίβεια ταξικές) είναι οι περιβόητες ελευθερίες της.
Η Γερμανία δέχτηκε 1 εκ. Σύριους εξειδικευμένους εργάτες, επειδή τους χρειαζόταν κι ύστερα έκλεισε τη στρόφιγγα.
Η Τουρκία εκβιάζει και ζητάει χρήματα, για να επιτηρεί πιο αποτελεσματικά τη ροή των προσφύγων και την εκμετάλλευσή τους.
Η στάση των Σκανδιναβικών χωρών, με τις θεωρητικά ανοιχτές, ανεκτικές κοινωνίες, τις δημοκρατικές ευαισθησίες και το κοινωνικό κράτος, που στην πράξη μεταφράζεται ως κατάσχεση των χρυσαφικών των προσφύγων, το βάψιμο της πόρτας τους στα ναζιστικά πρότυπα και τόσα άλλα, ξεγυμνώνει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο και το πολυδιαφημισμένο Σουηδικό μοντέλο.
Η Γιούνισεφ βγάζει ένα... συγκινητικό βίντεο, που προκαλεί κροκοδείλια δάκρυα στα παπαγαλάκια των καναλιών κι ευαισθητοποιεί τους κρατούντες.
Δίπλα στα καθημερινά ναυάγια στο Αιγαίο και τα πτώματα που ξεβράζει η θάλασσα στις ακτές, θα δει κανείς τα συντρίμια του ευρωπαϊκού, δημοκρατικού ιδεώδους, που επικαλείται ακόμα και σήμερα η (συγ)κυβέρνηση της ΔΦΑ.

Όλος ο εργαζόμενος λαός της χώρας, ντόπιοι και μετανάστες-πρόσφυγες, ζει σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης επισφαλών, ανέργων, εκμεταλλευόμενων.
Ο πρόσφυγας εσύ είσαι ο επόμενος
Του φασισμού το θύμα εσύ είσαι το επόμενο
Σε πείσμα των διάφορων αταξικών αναλύσεων, ταξικό ζήτημα είναι ακόμα και το πού θα δημιουργηθούν τα λεγόμενα καυτά σημεία (hot spots) ή όπως αλλιώς ονομαστούν τα κέντρα υποδοχής. Φιλοξενούνται πχ στα υποβαθμισμένα Διαβατά, με τους καταυλισμούς των Ρομά και τις φυλακές, στο δρόμο προς τη βιομηχανική περιοχή της Σίνδου και όχι ανατολικά, στη Θέρμη, το Πανόραμα ή την Καλαμαριά, που το όνομά της είναι παραφθορά της φράσης "καλή μεριά" (της πόλης).

Η διαφορά των ανθρώπων της Λέσβου κι όχι μόνο, με τη συμπεριφορά των κατοίκων στα κατεξοχήν τουριστικά νησιά, σαν την Κω, μαρτυρά πολλά για τον τουρισμό και το εύκολο χρήμα, που εμποδίζει την ανάπτυξη οποιασδήποτε μορφής συνείδησης (έστω ανθρώπινης, δεν σου λέω πολιτικής). Και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας αυτών των ανθρώπων σε κάνουν σχεδόν να εύχεσαι ενδόμυχα να ξεσπάσει κάποιος πόλεμος, για να τους δεις να γίνονται πρόσφυγες και να ζήσουν τη γλύκα από την ανάποδη.
Πολλοί από όσους μπαίνουν μπροστά στην καμπάνια για να δοθεί το (κατά παράδοση ματοβαμμένο από χέρια εγκληματιών που το πήρανε) Νόμπελ Ειρήνης στους Έλληνες νησιώτες, βάζουν ισχυρή υποψηφιότητα για Όσκαρ υποκρισίας. Σαν τους ακραιφνείς εθνικόφρονες που είδαν συνεργαστεί με τους ναζί, αλλά γίνονταν τιμητές των άλλων και τους ζητούσαν πιστοποιητικά φρονημάτων. Και σαν τους βολεμένους που έκρυψαν τη δική τους απραξία πίσω από την ηρωική αντίσταση κάποιων άλλων (στο Πολυτεχνείο) που ούτε ήρωες ένιωθαν, ούτε τέτοιες τιμές ήθελαν.

Η απουσία μιας στοιχειώδους κρατικής πρόνοιας δίνει πάτημα στην εμφάνιση πολλών ΜΚΟ και βασικά αετονύχηδων, που μυρίστηκαν ψητό κι έπεσαν σαν τα κοράκια. Κάτι που δεν αναφέρεται προφανώς σε όσους ευαισθητοποιήθηκαν ειλικρινά κι έσπευσαν εθελοντικά να προσφέρουν με όποιον τρόπο μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση.
Είναι εξίσου προφανές πως δεν καταβάλλεται καμία απολύτως προσπάθεια να συλληφθούν οι έμποροι ψυχών και οι επιτήδειοι που εκμεταλλεύονται τις (μικρές ή μεγαλύτερες) καθημερινές ανάγκες των προσφύγων, από τη φόρτιση του κινητού, που χρεώνεται με πέντε ευρώ ως τη μαζική μετακίνηση προς τα σύνορα, που πάει 30 ευρώ το κεφάλι.
Τα περιθώρια διαχείρισης σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο είναι ασφαλώς περιορισμένα. Ακόμα κι αυτό όμως, είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης, που είναι σαφές πως δεν υπάρχει (κι είναι αυταπάτη να περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό).

Παρά το αδιαμφισβήτητο και βεβαιωμένο σχέδιο μαζικής μετακίνησης Μουσουλμάνων με σκοπό την αλλοίωση του ελληνικού, ευρωπαϊκού, χριστιανικού (και δεν ξέρω αν ξεχνάω τίποτα) πληθυσμού, οι περισσότεροι πρόσφυγες παραμένουν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας και θέλουν να φύγουν.
Ακόμα και στα πιο άμεσα, καθημερινά ζητήματα προβάλλει ως ανάγκη η ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι εν προκειμένω με το Δουβλίνο ΙΙ. Δεν μπορεί να σταθεί κανένα ημίμετρο, η κλασική λογική των επιμέρους, να ξεκινήσουμε από κάτι μικρό, για να διορθώσουμε σταδιακά τη γενική εικόνα.
Κι αυτό δίνει την απάντηση και στα πιεστικά ερωτήματα "εσείς δηλ τι προτείνετε, τι διαφορετικό θα κάνατε;" που ζητούν άμεση απάντηση, εδώ και τώρα, στο πλαίσιο που δημιούργησε και συνεχίζει να οξύνει το πρόβλημα. Δεν έτυχε, πέτυχε.
Η κουβέντα πρέπει εκ των πραγμάτων να στραφεί στην αιτία. Τον πόλεμο, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης να κυμαίνεται από την ευμενή ουδετερότητα ως την ενεργό συμμετοχή). Κι οι διάφορες ασπιρίνες δεν πρόκειται να δώσουν ποτέ λύση, όσο δε χτυπάνε το εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννάει τους πολέμους και την αδικία, όπως το σύννεφο τη βροχή. Καμιά φορά μπορεί να μη βρέξει, αλλά όσο συσσωρεύονται τα σύννεφα, η καταιγίδα θα έρθει σφοδρή, σα νομοτέλεια...

Και για να μην ξεχνιόμαστε
3 ημέρες για την κάθοδο των αγροτών στην Αθήνα
4 ημέρες για το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Δελτίο Κομινφόρμ

4 ημέρες για την κάθοδο των αγροτών στην Αθήνα

Ο απόηχος της απεργίας της Πέμπτης δείχνει πως η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα και το επεξεργάζεται κατάλληλα. Κάτι που φαίνεται (μεταξύ πολλών άλλων) και από αυτό το σχόλιο ενός μέλους της ΠΓ του Σύριζα, που έχει ως επωδό:
Μόνοι μας και όλοι τους.

Έτσι είναι. Ο Σύριζα είναι ένας αλλά λέων κι όλοι εμείς τυριά (απλά τα μπλε μυρίζουν περισσότερο). Στην ίδια πλευρά είναι πχ αυτοί που σήκωσαν ναζιστικά σύμβολα στα βραχάκια του Άρειου Πάγου με φόντο την Ακρόπολη, και οι αντιεξουσιαστές που επιτέθηκαν σε αθώους Γερμανούς τουρίστες τις προάλλες. Τα δύο άκρα σε αγαστή συνεργασία, για να ρίξουν την κυβέρνηση, σε μια επανάληψη του βρώμικου 89' (αλλά άμα τους πεις Πασόκους, θίγονται σα μωρές παρθένες).

Μαθαίνουμε επίσης πως (το σύστημα, τα συμφέροντα, με δυο λόγια οι κακοί) ρίχνουν όλα τα λεφτά για να ρίξουν τον Αλέξη Τσίπρα. Αν και, μεταξύ μας, όλα τα λεφτά είναι ότι ο Κουρής βρίσκει άξιους συνεχιστές στους αυριανίστας τους διαδικτύου.

Το τελευταίο φρούτο που ευδοκιμεί στο μπαχτσέ του κυβερνητικού αυριανισμού και των ακλόνητων επιχειρημάτων του είναι ότι ο κόσμος δεν έχει κανένα λόγο να αντιδρά και να κατέβει στους δρόμους εφόσον δεν έχει έρθει ακόμα τίποτα προς ψήφιση. Είναι παραλλαγή αυτού που λέγανε πέρσι, τέτοιες μέρες: ας περιμένουμε πρώτα να δούμε τι θα κάνουνε και μετά κρίνουμε την κυβέρνηση. Και έχουνε δίκιο από μια άποψη, ας περιμένουμε πρώτα να δούμε. Έτσι και αλλιώς, το ασφαλιστικό πχ, θα είναι πολύ χειρότερο μετά από τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους. Αν αντιδράτε έτσι από τώρα δηλ, τι θα κάνετε στη συνέχεια, όταν έρθει το τελικό σχέδιο;

Η ΔΦΑ (συγ)κυβέρνηση είναι τόσο φιλολαϊκή εξάλλου, που να καταλαβαίνει καλύτερα από εμάς τι χρειάζεται "για το καλό μας". Το οποίο πρέπει πάντως να το βλέπουμε σφαιρικά, ως γενικό καλό, χωρίς παρωπίδες και στεγανά. Στο κάτω-κάτω έχουν κι οι δανειστές τα προβλήματά τους, όπως είπε κι ο Παπαδημούλης σε μια πρόσφατη εμφάνισή του.

Παρόλα αυτά, οι απομονωμένοι σεχταριστές -που ούτε καν εκατό χιλιάδες δεν κατέβασαν στο δρόμο την περασμένη Πέμπτη- προχωρούν σε κλιμάκωση και τυφλή σύγκρουση.
Το Σάββατο βγήκε η ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΚΚΕ για την κλιμάκωση της πάλης, ενώ η ΕΓ του ΠΑΜΕ ανέμενε την απόφαση του συντονιστικού των αγροτικών μπλόκων στη Νίκαια, όπου ελάχιστα μπλόκα (από τα Τέμπη και λίγα ακόμα) δεν έστειλαν αντιπροσωπία.
Οι αγρότες, που δίνουν ένα ωραίο μάθημα τακτικής, αγωνιστικής ευελιξίας στα μέσα και τις μορφές, αποφάσισαν κλιμάκωση, με εντεινόμενους αποκλεισμούς της εθνικής οδού και των παραδρόμων της και κάθοδο στην Αθήνα για πανελλαδικό αγροτικό συλλαλητήριο την ερχόμενη Παρασκευή,που θα είναι κομβικής σημασίας.

Από κάμπους και λαγκάδια κατεβαίνει η αγροτιά,
μ'υψωμένα τα δρεπάνια χαιρετάει την εργατιά.
Χρόνια τώρα εμείς σκυμμένοι σκάβουμε τη μαύρη Γη
και τα πλούτη μας τα παίρνουν οι τυράννοι οι αστοί.
Ό,τι βλέπετε μπροστά σας απ'τα χρόνια τα παλιά,
στη δουλειά μας τα χρωστάτε, ζήτω-ζήτω η εργατιά!


Κι άμα γίνει η αρχή, ας κρατήσουν οι χοροί που ξεκίνησαν ήδη σε κάποια αγροτικά μπλόκα, ενάντια στη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού.



Βλέποντας εν τω μεταξύ τα πλήθη στη λαϊκή κινητοποίηση της Πέμπτης, λέγαμε μεταξύ σοβαρού κι αστείου με ένα σφο ποιο μπορεί να είναι το επόμενο δυναμικό βήμα κλιμάκωσης. Να κάνουμε ντου σε κάποιο κτίριο με επικεφαλής το ΓΓ ή την κοινοβουλευτική ομάδα, ή έστω να κάνουμε τον άλλο μήνα μια συμβολική κατάληψη στο αστυνομικό τμήμα του Λιτόχωρου, τιμής ένεκεν για το ΔΣΕ και το πρώτο επεισόδιο του ένοπλου αγώνα του. Αλλά τώρα θα μου πεις έχουμε αριστερή κυβέρνηση κι είναι διαφορετικά. Αριστερός να στρέφεται ενάντια σε αριστερό;

Μα εδώ φασίστες βαράνε ακροδεξιούς και ρατσιστές, αν δεις τι γίνεται στην Κω. Κι έτσι μια ένωση αστυνομικών αναγκάστηκε να βγάλει ανακοίνωση κατά της καταστολής "γιατί μας τραβάτε στην Κω κτλ" (ενώ στην πρωτεύουσα προφανώς έχουν άλλη άνεση και δε αντιμετωπίζουν προβλήματα να το κάνουν). Έβγαλε και η κομματική οργάνωση στο νησί μια ανακοίνωση ενάντια στην καταστολή, αν και ο μέσος σφος συνεχίζει να αναρωτιέται με το βασικό κι αρχέγονο ερώτημα "με ποιον είμαστε;".
Με τους μετανάστες είναι προφανώς η απάντηση.

Αλλά μερικές μικρές κοινωνικές αναταραχές δεν μπορούν να αναιρέσουν το ηθικό πλεονέκτημα που διατηρεί η ΔΦΑ και φροντίζει συχνά-πυκνά να το επιβεβαιώνει, δίνοντας πάτημα στους εκδότες, τα κανάλια και τον τύπο της Δεξιάς, να τη χτυπάνε με σπερμολογίες και κίτρινα δημοσιεύματα που δεν διαψεύδονται. Πχ για την πρόταση κυβερνητικών βουλευτών να σπουδάζουν με δίδακτρα στα ΑΕΙ όσοι δεν τα καταφέρνουν στις πανελλαδικές εξετάσεις. Ή για τον Αρβανίτη και τις προσλήψεις των συγγενών του.

Παρεμπιπτόντως, είναι εντελώς λογικό να καλύπτεις με πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης σου κομβικά πόστα του κρατικού μηχανισμού. Αυτό που δεν είναι λογικό είναι να βολεύεις τους δικούς σου και να επικαλείσαι μετά τις αντιστασιακές τους ρίζες, για να το δικαιολογήσεις. Και μια που το έφερε η κουβέντα, τι παλικάρι κι αυτός ο Αρβανίτης (και ιδεολόγος, πάνω από όλα).

Κλείνουμε τη σημερινή ανάρτηση με μια δόση εξωκοινοβούλιο, που έχει κι αυτό να αντιμετωπίσει τα δικά τoυ προβλήματα. Όπως την τροτσκιστική ονείρωξη του ενιαίου μετώπου με τη ΓΣΕΕ και το λατρεμένο εισοδισμό τους με τις σημαίες και τα πανό της Ανταρσυα, που είχε πάρει όμως απόφαση για συμμετοχή στη συγκέντρωση του Μουσείου.
Τον Σεκίτη κι αν το δέρνεις, τα καδρόνια σου χαλάς...

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Καταστροφές και θρίαμβοι

Η σημερινή ανάρτηση πιάνει το νήμα από εκεί που το αφήσαμε χτες, για να ασχοληθεί με μια πτυχή της "επιστημονικής" χρυσόσκονης, που καλύπτει με "ακλόνητα, ιστορικά" επιχειρήματα την πολιτική του αντιλαϊκού αντιλαϊκισμού. Και με ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής.

Το πιο διαφημισμένο και δημοφιλές (βάση πωλήσεων) αντιλαϊκό εγχειρίδιο των ημερών είναι τα "εμφύλια πάθη" του γνωστού αντιλαϊκού δίδυμου (κάτι σαν τρίδυμο λαϊκό από την ανάποδη) Καλύβα-Μαραντζίδη, όπου αναφέρονται συχνά (έμμεσα μεν, φωτογραφικά δε) στο έργο και τις απόψεις του Μαργαρίτη. Αλλά καλύτερα να ρωτήσετε το Λαϊκό Στρώμα, που το διαβάζει αυτές τις μέρες. Εδώ θα δούμε κάτι παρεμφερές, μια επισκόπηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας από το Στάθη Καλύβα, που γράφτηκε στα αγγλικά για μια εκδοτική σειρά του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με γενικό τίτλο "What everyone needs to know about..." και μεταφράστηκε στα ελληνικά, για να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, με τον τίτλο της ανάρτησης.

Η κε του μπλοκ θα αποφύγει τον πειρασμό να αναφερθεί αναλυτικά σε μια σειρά παράπλευρα ζητήματα, όπως:
-την πλουραλιστική βιβλιογραφία που παραπέμπει αποκλειστικά στον ίδιο, το Μαρατζίδη (που είναι το ίδιο), το Βερέμη (δηλ το ίδιο) και όλο το αντίστοιχο σινάφι.
-τη μεθοδολογία των απλουστευτικών ερωτοαπαντήσεων, όπου ο εκλαϊκευτικός, επισκοπικός χαρακτήρας της μελέτης "δικαιολογεί" τις πιο χοντροκομμένες αφαιρέσεις και στρεβλώσεις.
-την προσπάθεια του συγγραφέα να παρουσιαστεί ως ένας μετριοπαθής αιρετικός, που καταθέτει την πρωτότυπη ερμηνεία του προς συζήτηση, γόνιμη κι εποικοδομητική, αλλά συναντά συχνά έναν κακόπιστο δογματισμό που την αποτρέπει.
Αρκετά χαρακτηριστικό αυτής της "μετριοπαθούς, αιρετικής προσέγγισης" είναι τα τιτιβίσματα του Καλύβα στο τουίτερ, όπως αυτό που εγκαλεί τους επικριτές της ΕΕ για το προσφυγικό, καθώς οι ίδιοι οι πρόσφυγες επιθυμούν να ταξιδέψουν στην Ευρώπη! Ωστόσο η δημοκρατική του μετριοπάθεια δεν του απαγορεύει να μπλοκάρει μαζικά τους χρήστες που αρθρώνουν "κακόπιστο κι ενοχλητικό" αντίλογο.

Εστιάζουμε λοιπόν στην ουσία και το βασικό ερμηνευτικό σχήμα του Καλύβα, που εξετάζει διαχρονικά την προσπάθεια εκσυγχρονισμού του νεοελληνικού κράτους, για να φτάσει στο επίπεδο της προηγμένης Δύσης, και θεωρεί πως παρά τα όποια ελλείμματα αυτού του άλματος, το εγχείρημα στέφθηκε γενικά με επιτυχία, καθιστώντας την Ελλάδα μια πρωτοποριακή περίπτωση ύστερου εκσυγχρονισμού για τις χώρες της περιφέρειας και του τρίτου κόσμου. Κι αυτή η αντιφατική επιτυχία αφορά και κάθε έναν από τους επτά κύκλους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, που έκλειναν συνήθως με καταστροφικές αποτυχίες (χρεοκοπία, μικρασιατική καταστροφή, εμφύλιος, χούντα, κρίση), αλλά δεν αναιρούσαν τα κεκτημένα των προηγούμενων κύκλων ανάπτυξης, κι αυτό οφείλεται κυρίως στις σωτήριες εξωτερικές επεμβάσεις, που εξασφάλιζαν παράλληλα τις προϋποθέσεις για το επόμενο άλμα.

Αυτή η προσέγγιση απορρίπτει το ερμηνευτικό σχήμα της εξάρτησης (αν και ουσιαστικά το περιγράφει και το δικαιώνει σε μεγάλο βαθμό) και θεωρεί πως η Ελλάδα είχε την τύχη και την παρρησία να επιλέγει τις σωστές συμμαχίες σε διεθνές επίπεδο και να ευνοείται από αυτές, για να πλησιάσει το μεγάλο της στόχο: τον εκσυγχρονισμό της και τη μεταλλαγή της σε μια σύγχρονη, ευημερούσα δημοκρατία.

Στα πλαίσια αυτού του διαχρονικού σαξές στόρι.
-επικρίνεται πχ ο όρος "βαυαροκρατία" που παραπέμπει στην Τουρκοκρατία και εκμηδενίζει τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες του Όθωνα και των συμβούλων του.
-αποσιωπάται η βασική ευθύνη των συμμάχων για την κατάληξη της μικρασιατικής περιπέτειας, ενώ η συνέχεια του εφιάλτη για τους πρόσφυγες που κατάφεραν να τη γλιτώσουν και η μετεγκατάστασή τους στη χώρα μας, χαρακτηρίζεται ως "το μεγαλύτερο ειρηνικό επίτευγμα του νεοελληνικού κράτους (Μαυρογορδάτος), καθώς έγινε πολύ πιο γρήγορα, ομαλά και αποτελεσματικά απ' ό,τι αναμενόταν.

-Εξυπακούεται πως η χούντα δεν ήταν αμερικανοκίνητη (κάτι με το οποίο θα συμφωνούσαν ίσως και στελέχη της ΔΦΑ, πχ αυτά που χρεώνονται με τη σύνταξη των ανακοινώσεων του (συγ)κυβερνώντος κόμματος για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Παρ' ότι εκ των υστέρων επικράτησε η αντίληψη πως το πραξικόπημα υποκινήθηκε και οργανώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ερμηνεία αυτή δεν τεκμηριώνεται. Εναλλακτικά, το πραξικόπημα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια απόπειρα των ενόπλων δυνάμεων να διατηρήσουν την προνομιακή θεσμική τους θέση, ενόψει της ολοένα μεγαλύτερης αμφισβήτησής της από την κοινωνία. Από την άποψη αυτή, μπορεί να λεχθεί πως αποτέλεσε έκφραση των συντεχνιακών συμφερόντων του στρατού και, πιο συγκεκριμένα, μιας κάστας αξιωματικών, κυρίως συνταγματαρχών, που αντιδρούσαν στις περιορισμένες τους επαγγελματικές προοπτικές, καθώς οι προοπτικές προαγωγής τους ήταν περιορισμένες. Πρόσφατες έρευνες, ωστόσο, προβάλλουν μια πιο πειστική ερμηνεία, δείχνοντας πως οι ένοπλες δυνάμεις βρίσκονταν, τουλάχιστον από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, κάτω από τον έλεγχο της πολιτικής ηγεσίας. Η πολιτική κρίση της περιόδου 1963-67 ήταν εκείνη που οδήγησε στη χαλάρωση του πολιτικού ελέγχου επί των ενόπλων δυνάμεων και έδωσε την ευκαιρία σε μια ομάδα φανατικών αντικομμουνιστών και αντικοινοβουλευτικών αξιωματικών να υφαρπάξουν την εξουσία. Το πραξικόπημα, δηλαδή, δεν αποτελούσε κληρονομιά του Εμφυλίου, αλλά ήταν απότοκο της αποτυχίας των πολιτικών ηγεσιών να καταλήξουν σε συναίνεση σχετικά με τη διαχείριση της πορείας του εκδημοκρατισμού.

Κρίμα μόνο που δεν ενημερώθηκε εγκαίρως κι ο Κλίντον για αυτές τις νεότερες έρευνες κι αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη για την ενεργό στήριξη της χούντας. Μην ξεχνάτε όμως την αποβολή της χουντικής ελληνικής κυβέρνησης από το δημοκρατικό πρόδρομο της Ενωμένης Ευρώπης.

-Έκφραση αυτής της πετυχημένης επιλογής ήταν φυσικά κι η επέμβαση των Άγγλων (και μετέπειτα των Αμερικάνων) κατά τη διάρκεια του (λίγο παράξενου με τόσο πολυεθνική σύνθεση) εμφυλίου. Το κλείσιμο αυτού του κύκλου βρίσκει την Ελλάδα πληγωμένη μεν, αλλά να έχει αποφύγει τον κίνδυνο του κομμουνισμού και να ευεργετείται από το αναπτυξιακό σχέδιο Μάρσαλ. Εδώ ο Καλύβας παρασύρεται λίγο από τα (μετ)εμφυλιακά πάθη του και παραμερίζει κάθε πρόσχημα αντικειμενικότητας.

Εκεί που καταθέτει όμως τα διαπιστευτήριά του είναι στην εξέταση κι ερμηνεία της κρίσης, όπου αναπαράγει διεξοδικά όλα τα ιδεολογήματα που παρακολουθήσαμε συνοπτικά στην προηγούμενη ανάρτηση (για το προπατορικό αμάρτημα του λαϊκισμού, την ευνοιοκρατία υπέρ των δημοσίων υπαλλήλων, κτλ).

Ένα προπαγανδιστικό έργο στοχεύει πάντα στο παρόν και το μέλλον, μέσα από την ανασκευή του παρελθόντος. Το βασικό είναι να πειστεί ο αναγνώστης για αυτό το σαξές στόρι διαρκείας της χώρας που δεν πρέπει να ανακοπεί, να αφομοιώσει τη σωτήρια αξία χρήσης των διεθνών επεμβάσεων, να μην επιδιώκει τυφλές συγκρούσεις και να διδαχτεί από την ιστορία πως ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός. Έτσι που να διαιωνιστεί το κυρίαρχο εκμεταλλευτικό σχήμα και οι θρίαμβοι της αστικής τάξης να περνάνε πάντα πάνω από τις καταστροφές της εργατικής και των λαϊκών στρωμάτων, που θα βγάζουν πρώτο σε πωλήσεις το βιβλίο του Καλύβα, για να ξεχνάνε τα εμφύλια, ταξικά πάθη που δε χωρίζουν την ελληνική κοινωνία.

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Για τον αντιλαϊκό αντιλαϊκισμό

Δεν υπάρχει ίσως πιο κοινό και αντιλαϊκό αστικό ιδεολόγημα από τον "αντιλαϊκισμό" των φιλελέδων και την ανάγκη καταπολέμησης του λαϊκισμού, κάθε (μα κάθε) φορά που είναι να ψηφιστεί ένα αντιλαϊκό πακέτρο μέτρων.

Ο λαϊκισμός καταρχάς ως έννοια έχει γίνει λάστιχο (με το ίδιο ακριβώς ξεχείλωμα που έγινε και στον όρο "τρομοκρατία", για να συμπεριλάβει διασταλτικά τα κινήματα αντίστασης και γενικά οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο στη νέα τάξη πραγμάτων). Κι ενώ αρχικά ξεκίνησε, για να ορίσει τα "θα" και τις εύκολες υποσχέσεις του Ανδρέα στα χρόνια της Αλλαγής, κατέληξε να στιγματίζει κάθε λαϊκή κατάκτηση και διεκδίκηση, κάθε φωνή που εκφράζει αντίθεση στην κρατούσα πολιτική (της ευρωπαϊκής μεγάλης ιδέας, των μνημονίων, κτλ). Και δεν εννοώ μόνο τη δική μας εναλλακτική, στρατηγική πρόταση, αλλά σχεδόν κάθε απόπειρα διαφοροποίησης από το κυρίαρχο μνημονιακό πρότυπο, ακόμα και ήπιες, νεοκεϊνσιανής λογικής προτάσεις.

Από μια άποψη οι φιλελέδες έχουν απόλυτο δίκιο σε αυτό το τελευταίο, καθώς είναι φτηνή κοροϊδία η (σκόπιμη ή μη) καλλιέργεια αυταπατών πως μπορεί να υπάρξει ένας διαφορετικός δρόμος και ένα πιο φιλολαϊκό μοντέλο διαχείρισης στα καθορισμένα πλαίσια (ευρωμονόδρομος, καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, κτλ). Αποκρύπτουν βέβαια πως και ο δικός τους δρόμος είναι εξίσου αδιέξοδος (για το λαό πάντα, γιατί στην -αστική- δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα για τα μονοπώλια). Εξάλλου είναι και αυτός δοκιμασμένος και χρειάζεται διαρκώς τον μπαμπούλα μιας υποτιθέμενης, τρισχειρότερης καταστροφής που μας περιμένει (έτσι και τολμήσουμε να ξεστρατίσουμε), για να επιβληθεί ως θέσφατο.

Η πιο σημαντική μεταστροφή ωστόσο αφορά το περιεχόμενο που δίνεται στην έννοια ως προς τους φορείς και τα αίτια που τη δημιουργούν. Λαϊκιστής θεωρείται λοιπόν ο πολιτικός που κρύβει ή εξωραΐζει την πραγματικότητα από τον κόσμο, όχι για να τον ξεγελάσει και να υφαρπάξει την ψήφο του (όπως έκανε δηλ κατεξοχήν το ΠαΣοΚ του 80' με τα δημαγωγικά, ριζοσπαστικά του συνθήματα και γενικά η σοσιαλδημοκρατία, σ' όλες της τις εκδοχές), αλλά γιατί υποκύπτει στην πίεση των συντεχνιών που θέλουν να διασφαλίσουν τα σκανδαλώδη προνόμια τους, των γνωστών, συγγενών και φίλων που του ζητάνε κάποιο ρουσφέτι, και άλλων ομάδων πίεσης. Με άλλα λόγια, δεν είναι αρκετά ισχυρός να αποκρούσει αυτή την πίεση και να κινηθεί ως "υπεύθυνος πολιτικός".

Αυτή η μετατόπιση της βασικής ευθύνης υπήρχε και στο παγκαλικό θράσος με τη διαβόητη φράση "όλοι μαζί τα φάγαμε", αυτοί τα φιλέτα, κι ο λαός το κοκαλάκι που του έριχναν, για να γλείψει. Και που αν τυχόν το έπαιρνε, ένιωθε προνομιούχος και ξεχνούσε κάθε ταξική ανάλυση της κοινωνίας, της θέσης του, των προβλημάτων της οικονομίας που "μαστίζεται από τη διαφθορά και τη γραφειοκρατία", αλλά ακόμα κι αν τα τις εκμηδενίζαμε, θα παρέμενε το αδιέξοδο της υπερσυσσώρευσης, η ιδιοποίηση της υπεραξίας, η νόμιμη εκμετάλλευση ως πηγή της κοινωνικής αδικίας κι ανισότητας

Εδώ όμως ο συλλογισμός πάει ένα βήμα παραπέρα, στις τελικές του συνέπειες. Ο λαός δεν είναι απλά συνένοχος, αλλά ο βασικός υπεύθυνος για τη διαφθορά, τα ρουσφέτια κι όλα τα κακά της μοίρας μας. Το ζήτημα είναι να βρεθούν πολιτικοί να διαχωρίσουν τις ευθύνες τους και να πάρουν γενναίες αντιλαϊκές αποφάσεις ενάντια στο λαϊκισμό και τις παθογένειες των περασμένων χρόνων.

Ο λαός φταίει για το λαϊκισμό, με την ίδια έννοια που για την κρίση φταίνε οι καλοπληρωμένοι υπάλληλοι του δημοσίου και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, που δεν κόβουνε αποδείξεις. Οι κρατούντες καλλιεργούν συναισθήματα (συν)ενοχής στο λαό, που συμμετείχε σε αυτό το αλόγιστο πάρτι, που κατανάλωνε περισσότερα από όσα παρήγε, που είχε καλομάθει με παράλογες διεκδικήσεις κι υπερβολικές κατακτήσεις και τώρα πρέπει να τιμωρηθεί για εξιλέωση, σαν τον τζίτζικα που γλεντούσε μες στο κατακαλόκαιρο, αντί να σκεφτεί τη βαρυχειμωνιά που έρχεται. Η σωτηρία της χώρας (που γυρίζεται σε πολλές συνέχεις εδώ και λίγα χρόνια) περνάει μέσα από δοκιμασίες και βασανιστήρια για τον άσωτο λαό, που έτρωγε το μόσχο το σιτευτό όλον αυτόν τον καιρό.

Αλλά είναι εκπληκτικό το ποιόν κι απύθμενο το θράσος όσων επισημαίνουν αυτές τις χρόνιες παθογένειες. Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι, κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που πήρανε δωράκια από τη Ζίμενς, μιλάνε για ηθικό πλεονέκτημα (το ίδιο που επικαλείται από την ανάποδη και ο Σύριζα, γιατί τόσα χρόνια ήταν έξω από το χορό) κι ηθική (μας έχουν διδάξει άλλωστε πως ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό). Αυτοί που μιλάνε για το πάρτι στο δημόσιο, για να κρύψουν την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, που καταλήγει στις τσέπες των καπιταλιστών, των δανειστών, στο μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων, κτλ. Αυτοί που χρησιμοποίησαν κατά συρροή τις μίζες, το βόλεμα και τα ρουσφέτια, για να εκμαυλίσουν λαϊκές συνειδήσεις, να χτίσουν συμμαχίες και να κάμψουν τη δυναμική του μαζικού κινήματος, τώρα στηλιτεύουν το πελατειακό κράτος, λες και προέκυψε από παρθενογένεση, χωρίς να γνωρίζουν τίποτα. Και μιλάνε υποκριτικά για λιγότερο κράτος, αλλά δεν είναι ούτε καν "συνεπείς φιλελεύθεροι", όταν έρχεται η κουβέντα στο διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους, στη διόγκωση των σωμάτων ασφαλείας, κτλ.

Κι επειδή προφανώς δεν μπορούν να στοχοποιήσουν ευθέως το λαό, για να μη στραφεί εναντίον τους, αξιοποιούν τα κανάλια και την ιδεολογική τους ηγεμονία, για να χτίσουν αήττητα κλισέ για τα ρετιρέ, τις συντεχνίες, τους βολεμένους στο δημόσιο, τους συνδικαλιστές, κοκ, όλοι μαζί στο ίδιο τσουβάλι. Και ο κόσμος χάφτει, γουρούνι στο σακί, τα απλοϊκά σχήματα, τα χωνεύει και τα αναπαράγει, βγάζοντας έξω από το κάδρο της ευθύνης τον πραγματικό ένοχο.

Κι όμως, αυτά τα απλοϊκά σχήματα πέφτουν στο ίδιο "προπατορικό αμάρτημα" του λαϊκισμού, δηλ των εύκολων κι απατηλών λύσεων-υποσχέσεων.
Ότι αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο θα δούμε φως στο τούνελ (από το τρένο που έρχεται πάνω μας) και πως η ανάπτυξη έρχεται (μαζί με την ελπίδα που κόλλησε στο δρόμο και θα καθυστερήσει).
Ότι το χρέος είναι βιώσιμο (εμείς πάλι όχι), για να το αποπληρώνουμε εσαεί στους εταίρους-δανειστές που μας αρμέγουν.
Ότι έχουμε υπεράριθμους δημόσιους υπαλλήλους, γιατρούς, εκπαιδευτικούς, κτλ. Κι ότι αν περιορίσουμε το σπάταλο κράτος και τη γραφειοκρατία, θα πετύχουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, πλεονάσματα και του πουλιού το γάλα (για τους πλουτοκράτες).
Ότι η (όποια αναιμική) ανάπτυξη θα ωφελήσει τη χώρα ως σύνολο (που προφανώς δεν ταυτίζεται με το λαό της).

Ο αντιλαϊκός λαϊκισμός είναι στην πραγματικότητα το οργανωμένο, ταξικό μίσος ενάντια στο λαό και τα δικαιώματά του, η αλλεργία στο γνωστό σύνθημα (και βασικά προς τη λογική που εκφράζει): νόμος είναι το δίκιο του εργάτη.
Ένα μίσος που αποτυπώνεται ακόμα και σε απλές φράσεις στα δελτία ειδήσεων, όπου ο ανταποκριτής απαξιώνει να απευθυνθεί στο κοινό, που θεωρητικά είναι κι ο τελικός κριτής του, και λέει προς τον παρουσιαστή: θέλω να σου πω ότι...
Κι εκφράζεται σε ανόητα κλισέ, σαν κι αυτά του Δαπίτη Κανάκη στο Ράδιο Αρβύλα, που βρίσκει και κάνει με τα κατορθώματα της ΔΦΑ (που επικαλέστηκε μέχρι και τους αντάρτες ως επιχείρημα για τους μετακλητούς), για να χύνει το δηλητήριό του.

Όλα τα παραπάνω βρίσκουν την πλήρη και πιο επιθετική ενσάρκωσή τους στο νέο αρχηγό της ΝΔ (και εκλεκτό του Σκάι) Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως επιχειρούν να τον πλασάρουν με το ηθικό πλεονέκτημα της ειλικρίνειας, που μιλάει ανοιχτά για ιδιωτική ασφάλιση ως λύση για το ασφαλιστικό και μας λέει στα ίδια πως θα μας πηδήξει, χωρίς σάλιο και ήπια προκαταρκτικά μέτρα, αλλά είναι για το καλό μας (και μετά από λίγο, ο πόνος θα δώσει τη θέση του στην ηδονή).
Η κλασική λογική σφάξε με αγά μου να αγιάσω. Και θα είναι τραγικό να συναινέσει ο ίδιος ο λαός με την ψήφο του, σε αυτό το σχεδιασμό, όπως είναι τραγικό να στηρίζει σήμερα τις ελπίδες του στον "αριστερό Σύριζα", που αποδεδειγμένα τον εξαπάτησε (καλή ώρα οι αρχαιοφύλακες με τα ασφαλιστικά μέτρα, που ψήφισαν Σύριζα για να γλιτώσουν την απόλυση και έμειναν στο δρόμο μετά από τόσα χρόνια). Ο δεξιός λαϊκισμός δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον "αριστερό" λαϊκισμό (κι αντιστρόφως), ως προς την αντιλαϊκή ουσία του.

Αλλά αν συμφωνούμε ότι λαϊκισμός είναι οι εύκολες κι απατηλές λύσεις-υποσχέσεις, μόνο οι κομμουνιστές δείχνουν στο λαό το δύσκολο δρόμο της Αρετής, που δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αποτελεί όμως τη μόνη διέξοδο, που δίνει μια προοπτική.
Είναι σίγουρα αντιδημοφιλές και καθόλου λαϊκίστικο να λες στο λαό πως πρέπει να παλέψει, να πάρει την τύχη στα χέρια του, για να κυβερνήσει αυτός και όχι κάποιος σωτήρας από τα πάνω, αλλά αυτό είναι το μόνο που έχουν (και μπορούν) να κάνουν οι κομμουνιστές. Κι αν κάποιος πίστεψε ποτέ κάτι διαφορετικό, κακώς βρέθηκε στις γραμμές τους.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...

Α. Καλοκαίρι θα μυρίσει;
Β. Τα μνημόνια θα σκίσει;
Γ. Λαιμητόμο θα ψηφίσει;
Δ. Κίνημα γερό θα αρχίσει;

Συνδυασμός των παραπάνω; Ή μήπως θα τα αφήσουν μέχρι να έρθει ο Μάρτης-γδάρτης και καλός παλουκοκάφτης λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, όταν θα κλείσει και το μέτωπο με τα μπλόκα, με τους αγρότες στα χωράφια τους;

Κι όμως, χτες παρά τη συννεφιά και την ελαφρά επιδείνωση του καιρού, ήταν σα να είχε φλεβίσει και να μπαίνει η Άνοιξη για το κίνημα, κάτι από τις καλύτερες στιγμές του πρόσφατου (αλλά τόσο μακρινού) παρελθόντος.

Υπολογίζω πως η χτεσινή απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ (αλλά και των άλλων αθροιστικά) ήταν η μεγαλύτερη της τελευταίας τετραετίας, από το Φλεβάρη του 12', όταν και μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο διαρκείας, με τα κανάλια να παίζουν πλάνα του Παπαδήμου στη βουλή και φόντο τα φλεγόμενα κτίρια στο κέντρο της πρωτεύουσας, αντί για τις ογκώδεις διαδηλώσεις.
Σε κάποιες πόλεις μάλιστα, οι συγκεντρώσεις θύμισαν και προσέγγισαν το ιστορικό υψηλό της 5ης Μάη του 2010 (με την προβοκάτσια της Μαρφίν) και της 19ης Οκτώβρη του 11' -μία μέρα πριν απ' τη δολοφονική επίθεση στα μπλοκ του ΠΑΜΕ και το θάνατο του Κοτζαρίδη. Τηρουμένων των αναλογιών δηλ, χτες τη βγάλαμε σχεδόν καθαρή, με λίγα χημικά για το έθιμο και την επίθεση στο δημοσιογράφο του 9,84 την ώρα που έβγαινε στον αέρα.

Αυτό που μένει ωστόσο ως παρακαταθήκη και δυναμική από  χτες, είναι αυτή η αισιόδοξη γενική αίσθηση πως το λαϊκό κίνημα ξυπνάει από την εκλογική νάρκη του και ξεκινάει από το ίδιο σημείο όπου είχε σταματήσει το 12'. Κι η ελπίδα, αφού μπήκε για ένα διάστημα στην κατάψυξη, αφού κρύφτηκε στο παχνί σαν το Ντορή και βαυκαλίστηκε με εύκολες λύσεις από τα πάνω, ξαναβρέθηκε χτες μαζικά και θαρρετά στο δρόμο, ενάντια σε όσους την καπηλεύτηκαν.

Οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, λύσσαξαν χτες. Καταρχάς πολλοί Συριζαίοι τουιτεράδες ακολούθησαν γραμμή Κουρή για "νέο βρώμικο 89'" και ανίερες συμμαχίες με τους φασίστες (που παραδόξως δεν τους είχαν δει ποτέ στις πλατείες). Για γραβατάκηδες αυτή τη φορά δε μίλησαν. Ενώ η νέα πετριά που έχουν φάει είναι ότι ο Τσίπρας είναι κάτι σαν σύγχρονος Αγιέντε (Αγιέντε-Αγιέντε, να είσαι εσύ και να μην είμαι εγώ) που προσπαθούν να το ρίξουν σκοτεινές δυνάμεις.

Γράφει πχ κάποιος στο τουίτερ για την ιστορική συμμετοχή των νταλικέρηδων στην απεργία (μέχρι και τα γραφεία τελετών πήραν απόφαση) και σχολιάζει ο κατρουλής Κυρίτσης: όχι και ιστορική, κι επί Αγιέντε είχαν κατέβει.
Για να συμπληρώσει αλλού ο Βερναρδάκης πως κι επί Αγιέντε υπήρχαν μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις εναντίον του. Οι οποίες φαντάζομαι φώναζαν: obrero (te) puedes sin patrones (εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά).

Σαν τα ισπανικά που μας μίλησε στη συγκέντρωση ο περουβιάνος Σάντσο Πάντσο, γγ της ΠΣΟ.
-Της ποιας;
-Της ΠΣΟ!
-Ψωμί, παιδεία, ελευθερία;
-ΠΣΟ λέμε!
-Ψόφο κακό στα αφεντικά;
-Της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας ρε σφε...

Από διεθνιστικές νότες (που έφτιαχναν ολόκληρο κονσέρτο χτες) κρατάμε και το μήνυμα αλληλεγγύης του Σωματείου εργαζομένων στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα!

Εξίσου εξωτικές βέβαια ήταν και κάποιες εγχώριες παρουσίες, όπως πχ το Σωματείο ελαφρών φορτηγών, που κατέβηκε με ένα πανό, όπου είχε γράψει και τη διεύθυνσή του: Ιωαννίνων 6, στον Κολωνό. Κι από κάτι τέτοια μικρά μπορείς να καταλάβεις ότι κατεβαίνουν μαζικά στο δρόμο νέες δυνάμεις, που συμμετέχουν ίσως πρώτη φορά σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Αλλά δε βαριέσαι, κι επί Αγιέντε αυτό γινόταν.
Te voy a vengar, como un camion loco...
(Θα σε εκδικηθώ, σαν τρελό φορτηγό)

Εκτός από άπειρες όμως ήταν κι άπειρες από αριθμητική άποψη οι μάζες. Από Ομόνοια μέχρι Στύλους του Ολυμπίου Διός έφταναν σε κάποια στιγμή τα μπλοκ μας, όπως ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα. Ενώ οι χαιρετισμοί κι οι ομιλίες ξεκίνησαν, ενώ ακόμα συνεχιζόταν η πορεία, πριν καν προλάβουν να μπουν όλοι στην Πλατεία.

Τι άλλο κρατάμε από χτες;
Την κλαστική αστυνομική λωρίδα στο ύψος της Μεγάλης Βρετανίας, λες και -αν θέλουμε- δεν έχουμε τρόπο και τεχνογνωσία να σκάψουμε από κάτω και να φτάσουμε υπογείως στο κτίριο. Και να βγει μετά ο Γλέζος να πει πως ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης.
Συνειρμικά, μιας και είπα Γλέζος, να πούμε πολλά μπράβο στο σφο/συναγωνιστή που σε κάποια επαρχιακήπόλη (δε θυμάμαι ποια. Μετς; Πουέρτο Ρίκο;) σκαρφάλωσε και κατέβασε τη σημαία της ΕΕ έξω από κάποιο δημόσιο κτίριο.

-Τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ στην Κλαυθμώνος, που την είδαμε από Πανεπιστημίου, καθώς περνούσαμε, κι όταν την πετύχαμε, έπαιζε από Λένον το Give Peace A Chance! Κοινωνική ειρήνη κι οι ταξικές συνειδήσεις στα κάγκελα!
Αυτή ήταν πάντως η μαζικότερη απεργιακή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, εδώ και πολύ καιρό, όχι γιατί κυνήγησε να την οργανώσει, αλλά γιατί είχε τα μπλοκ των επίσημων φορέων που πλήττονται: τεχνικά επιμελητήρια, δικηγορικοί κι ιατρικοί σύλλογοι, κοκ. Όσο για το Μουσείο, μπορούσε (κι έχει υπάρξει) και καλύτερα.

Συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο ήταν τα μπλοκ της ΛαΕ (κι οι εισοδιστές Σεκίτες) και πρώτη μούρη η Ραχήλ με αθλητική φόρμα, γιατί είναι μπαρουτοκαπνισμένη στον αγώνα και δε θα πήγαινε ποτέ με δωδεκάποντο τακούνι να πατήσει (την Τροπολιτσά και) την πύλη του Υπουργείου. Θυμήθηκαν μάλιστα και τα αγανακτισμένα συνθήματα με το ελικόπτερο: να δούμε στο ελικόπτερο Αλεξη ποιος θα μπει. Βρε ΟΥΣΤ!

Μπροστά, προς την κεφαλή της ενιαίας πορείας, ήταν ένα πανό των αγροτών της Λοκρίδας, με αρχαιοελληνικούς χαρακτήρες, που νομίσαμε προς στιγμήν ότι ήταν των ΛΟΚατζήδων. Κι ένα σουρεάλ πορτοκαλί πανό που (ίσως να παραπέμπει στην ΚΟΕ κι) είχε τα πάντα όλα: γραβάτες, στηθοσκόπια κι ένα κάτασπρο βρακί για την εν λευκώ παράδοση ή ως υπονοούμενο πως μας παίρνουν και τα σώβρακα.



-Πολύ κομψή και συγκινητική ήταν η ανακοίνωση από τα δικά μας μεγάφωνα, στο τέλος της συγκέντρωσης: προχωράμε προς τα κάτω (Ακρόπολη), για να περάσουν και οι άλλοι συναγωνιστές.
Ιδιαίτερες και οι μουσικές επιλογές, που πλαισίωναν την εκφωνήτρια: της γερακίνας γιος κι ένα μικρό αφιέρωμα στο Μητροπάνο, με αισιόδοξα μηνύματα απ' την Εκδρομή (ο θάνατος μου φαίνεται γιορτή)
Σε αυτό το τελευταίο ήρθε να κολλήσει κι η ανακοίνωση για μια έκθεση της ΠΣΟ στο Γκάζι, που είναι ανοιχτή ως την Κυριακή, στην αίθουσα "Νέοι Φούρνοι"...

Ηθικό δίδαγμα: πολύς λαός, πολύ μαζικά μπλοκ, μαζικότερα από ποτέ για την ΠΑΣΕΒΕ, όπως ήταν λογικό.
Η ελπίδα που περιπλανήθηκε κι αποπλανήθηκε σε σκοτεινά, εκλογικά καταγώγια, είναι και πάλι εδώ. Και δίνει διπλό μήνυμα σε κυβέρνηση κι εργατοπατέρες.
-για άμεση κλιμάκωση του αγώνα, με νέα απεργιακή κινητοποίηση, ακόμα και 48ωρη
-εφόσον ο Κατρούγκαλος τσιτάρει κι απαγγέλλει Γιαννίτση, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, γιατί λοιπόν να μην έχει την ίδια τύχη με το σχέδιο Γιαννίτση και το δικό του σχέδιο; Κι όχι επειδή θα το πουν οι εταίροι μας, αλλά γιατί θα το πετάξει ο λαός στο καλάθι των αχρήστων.

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Στάσου, απεργία

Θεωρητικά από αύριο προβλέπεται πτώση θερμοκρασίας, αλλά το πολιτικό θερμόμετρο μπορεί να ανέβει αισθητά (αν κι όχι όσο επικίνδυνα θα θέλαμε). Το βασικό είναι να μην μπερδεύουμε αυτές τις επιθυμίες με την πραγματικότητα, σαν πρώιμα ανθισμένες αμυγδαλιές, που βλέπουν τις ευκαιρίες να περνούν στο τέλος ανεκμετάλλευτες από μπροστά τους και τους φωνάζουν.
-Στάσου, μύγδαλα…

Όσοι είναι φίλοι του Αστερίξ ή μάλλον του Οβελίξ, των υπολοίπων και τελευταίου του κοντοπίθαρου Γαλάτη, θα θυμούνται πιθανότατα την Κατοικία των Θεών, όπου οι Ρωμαίοι θέλουν να ξηλώσουν το δάσος που περιβάλλει το γαλατικό χωριό, για να χτίσουν μια πόλη, που θα κυριεύσει με πλάγια μέσα τους Γαλάτες, αστικοποιώντας τους, για να τους εντάξει ομαλά στην Παξ Ρομάνα.

Αρχικά όμως πρέπει να φτιάξουν ένα ξέφωτο, για να θεμελιώσουν το πρώτο κτίριο. Κι ενώ μετά από φαιδρά περιστατικά καταλήγουν να δουλεύουν νύχτα (οι σκλάβοι, όχι αυτοί), για να μην τους πάρουν χαμπάρι οι Γαλάτες, και να κουβαλάνε μαζί τους όλους τους κορμούς δέντρων που κόβουν, για να μην ξαναφυτρώσουν, το επόμενο πρωί –και κάθε επόμενο πρωί- το δάσος ανακτά τα δικαιώματά του και δεν υπάρχει κανένα απολύτως ξέφωτο, γιατί οι Γαλάτες ρίχνουν βελανίδια βουτηγμένα σε μαγικό ζωμό, που φυτρώνουν στο δευτερόλεπτο και εντυπωσιάζουν τον Αστερίξ. Όχι όμως και τον Οβελίξ, γιατί…

α, δεν έχω ξαναδεί ποτέ δέντρο να μεγαλώνει κι έτσι δεν ξέρω πόσο γρήγορα μεγαλώνουν συνήθως...

Όπως κι εμείς δεν έχουμε ξαναδεί το κίνημα να ανασυντάσσεται μετά την Αλεζία των ανατροπών και τις αυταπάτες του με το Σύριζα, οπότε δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης. Κι είναι λογικό να υπάρχει μια ανυπομονησία, όχι απαραίτητα μικροαστική –αν και υπάρχουν και εκείνοι που απογοητεύονται στην πρώτη δυσκολία, επειδή η εύκολη λύση που πίστεψαν τους βγήκε σκάρτη- αλλά επειδή δεν έχουμε κάποια αντίστοιχη εμπειρία κι οι ανάγκες πιέζουν. Η ωρίμανση όμως είναι μια σταδιακή και σχετικά μακρόχρονη διαδικασία, όσο κι αν εμείς δεν αντέχουμε τα στάδια και λοιπές ενδιάμεσες λύσεις. Και το σύγχρονο γαλατικό χωριό που αντιστέκεται, δε βασίζεται σε μαντζούνια του Πανοραμίξ Κάρολου και μαγικούς ζωμούς, αλλά στη μαζικότητα και τους ταξικούς αγώνες. Από εκεί αντλεί τη δύναμή του για να ορθώνει ανάστημα στους αντιπάλους του.


Και δεν υπάρχει λόγος να φοβάται κανείς, σαν το Γιεγιεδίξ, που τον αναζητούν οι Νορμανδοί, για να τους μάθει τι πάει να πει φόβος, αφού τρέμει τη σκιά του. Μην τους σκιάζεσαι, πελέκα τους, όπως λεν κι οι σφοι από την επαρχία. Μόνο έτσι θα μάθουμε πόσο γρήγορα μεγαλώνει τελικά εκείνο το δέντρο. Που μέχρι στιγμής έχει δείξει πως διαθέτει γερές ρίζες. Και σήμερα, στην Αθήνα μες στο κέντρο, τα σημάδια δείχνουν πως κάτι ωραίο κι ελπιδοφόρο ανθίζει...

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Κείμενο παλιάς κοπής

Πόσο άλλαξες, πόσο άλλαξα…
-Τα όνειρά μου κόκκινα -Τα όνειρά μου άσπρα
Και ποιος από τους δυο μας θα κάνει το λευκοφρουρό, για να είναι ο άλλος μπολσεβίκος;
-Ναι αλλά προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο ήταν αυτή η αλλαγή;
Ξέρω γω, θεωρητικά κάθε αλλαγή είναι εξέλιξη, δεν μπορεί να είναι προς το χειρότερο, άμα το δεις σε βάθος χρόνου. Αν και ζούμε σε έναν κόσμο, όπου η πείρα αμφισβητεί σοβαρά τους πιο βασικούς κανόνες της εξέλιξης –και άντε μετά να πείσεις τους αμερικάνους να τη διδάσκουν στα σχολεία τους. Κι όλα πισωγυρίζουν στο μεσαίωνα, σε βαθμό που και η προοπτική να φαίνεται σαν αναπόληση ενός χρυσού παρελθόντος, που χάθηκε σαν το σοσιαλιστικό παράδεισο της Εδέμ.

Οι επαναστάσεις είναι σα μερικά από τα καλύτερα ροκ συγκροτήματα, βράχοι ακίνητοι που κυλάνε σαν πέτρα (διαλεκτική γαρ) και διαβρώνονται από μέσα. Για αυτό εξάλλου ξεπουλιούνται γρήγορα, συνήθως κάπου μετά τον πρώτο δίσκο τους, όπως αποφαίνονται όσοι σκληροπυρηνικοί τα αγάπησαν.
Τα ιστολόγια από την άλλη απέχουν πολύ από το να προκαλέσουν μια επανάσταση, κι ας λέγονται τόσα για κινήματα του φέισμπουκ και δε συμμαζεύεται, πλατείες κι οι συνειδήσεις στα κάγκελα, αλλά χωρίς πολιτική ταυτότητα, γιατί αυτή την αφήσαμε στο σπίτι, σε κάποιο ρούχο που πλύθηκε και έχει γίνει ροζ, σαν τη δεύτερη φορά αριστερά. ΟΥΣΤ!
Και οι λογής-λογής bloggers δεν είναι καν σαν τους ρεντ μπλόκερς, στη Νίκαια. Αλλά το μπλε μαζί με το κόκκινο μας δίνει ένα ωραίο πένθιμο μοβ, deep purple. Κι ούτω πως ολοκληρώνεται ο φαύλος διαλεκτικός κύκλος αυτής της παραγράφου, φτάνοντας στα ροκ συγκροτήματα, από όπου ξεκίνησε. Οι επαναστάσεις μπορούν να περιμένουν.

Και να πώς συμπληρώνεται κάτι παραπάνω από επταετία στο διαδικτυακό γύψο, χωρίς να υπάρχει κανένας σαφής προορισμός. Μη με ακολουθείς, έχω χαθεί κι εγώ, όπως γράφουν μερικές μπλούζες, χαμένοι στη μετάβαση, που αντιστέκεται και δεν έρχεται, αλλά μπορεί να μας περιμένει στην άλλη γωνία της ιστορίας, σαν το μεγάλο έρωτα. Και εγώ μπορεί να σταματήσω ξαφνικά, μια μέρα, όπως ο φόρεστ γκαμπ στην ταινία, γιατί θυμήθηκε, μετά από τόσα χρόνια, πως κουράστηκε. Αλλά να χαρείς, μη μου πεις πως εδώ είναι το ταξίδι, κι άλλα τέτοια βαθυστόχαστα, πιο κλισέ κι από Κοέλιο.

Πού πάμε σύντροφε; -Στο αεροδρόμιο.
Πού πηγαίνει άραγε όλος αυτός ο κόσμος, ο αέρας που φυσάει, τα frames που χάνονται στο ψηφιακό σήμα, οι σκέψεις που ξεχνάμε; Σε τι σάπιο εκμεταλλευτικό κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας (αν έχουμε λεφτά να τα θρέψουμε) Βίκτορα Τιούλκιν;
Θεωρητικά, όλος ο κόσμος ξέρει πού πάει, στην πράξη χωλαίνουμε ως συνήθως, επαναλαμβανόμενες κινήσεις, σαν τους κύκλους των κομπάρσων στο τρούμαν σόου, σα να μην υπάρχει κανένα νόημα, και λίγος σοσιαλιστικός ρεαλισμός, επιτέλους, στη ζωή μας.

Κινούμαστε με τη δύναμη της συνήθειας, από δυνάμεις ξένες (αλλότριες) κι αλλοτριωτικές, επειδή κάπου πρέπει να πάμε, ακόμα κι αν τελικά κάνουμε κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο, κι όχι για να ικανοποιήσουμε μια εσωτερική ανάγκη να κινηθούμε, να εξελιχθούμε, να μη μείνουμε στάσιμοι.

Κι εδώ οφείλεται μια εξήγηση για τους κύκλους και τις στρογγυλοποιήσεις. Γιατί από μια άποψη είναι πρόκληση να πεις κάτι, όπως ακριβώς το σκέφτεσαι, χωρίς να το αλλοιώσεις με τα κριτήρια των άλλων, το φόβο αν θα το δεχτούν και πώς θα αντιδράσουν. Αλλά από μια άλλη άποψη, γιατί δηλ να προκαλέσεις τον άλλο και τι ακριβώς έχεις να κερδίσεις; Και να πώς μπαίνει η στρογγυλοποίηση από το παράθυρο, ή μάλλον την κερκόπορτα, ή τέλος πάντων το κερκοπαράθυρο. Και μαζί της μπαίνουν και οι θανάσιμες παγίδες της. Γιατί αν πάρεις πχ τον αριθμό π (=3,14) και το στρογγυλοποιήσεις και αυτόν, καταλήγεις να πάρεις απλώς τα τρία σου, μια τρύπα στο νερό, χωρίς κανένα κύκλο.

Και πάλι όμως, γιατί να πεις κάτι τυλιγμένο σε μια ντουζίνα συνειρμούς, τόσο ακατανόητους και εσωτερικούς, που ούτε εσύ ο ίδιος δε θα τους θυμάσαι σε λίγο καιρό, έξω από τα συμφραζόμενα; Και οι οποίοι θυμίζουν εκείνους τους αχώνευτους ποιητές του σουρεαλισμού, που διδασκόσουν στο σχολείο, και ψάχνατε όλοι μαζί να βρείτε με το ζόρι κάποιο νόημα, μην κι είχε πέσει κάτω από το θρανίο. Αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι κι αυτό μια ναρκισσιστική μορφή πρόκλησης, σα να γράφεις για τον εαυτό σου κι ένα κλειστό κλαμπ ανθρώπων που (κάνουν ή πιστεύουν πως) σε καταλαβαίνουν;

Ενώ η αλήθεια είναι πως το γράψιμο είναι κοινωνική πράξη. Κι ο καθένας Ροβινσώνας Κρούσος του διαδικτύου κατά βάθος γοητεύεται από αυτό το είδος της επικοινωνίας, από την ιδέα πως πετάει ένα εμφιαλωμένο μήνυμα στο αρχιπέλαγος, για να περάσει ανυποψίαστο πάνω από πτώματα στο Αιγαίο και να βρει αποδέκτες. Νιώθει την ανάγκη να ακουμπήσει κάπου αυτή την εσωτερική του ανάγκη και να βρει ανταπόκριση, ένα είδος ανταμοιβής (που είναι από τα πιο βασικά στοιχεία, όπως μαθαίνει ο παιδαγωγός για την παιδική ψυχολογία).


Ακόμα κι αν η ανάγκη αυτή βαδίζει στα τυφλά, σαν κουτάβι που το βγάζεις βόλτα, αλλά στην πορεία γίνεται σκύλαρος και σε πηγαίνει αυτό εκεί που θέλει, αντί να το καθοδηγείς εσύ, δεν παύει να είναι το βασικό κίνητρο. Η ψυχοθεραπευτική λειτουργία της γραφής, κάτω από τόσα στρώματα σκουριάς, που έχουν επικαθίσει πάνω της, τόσα αντικίνητρα, την ανάγκη να φανείς, να πεις κάτι σώνει και ντε, να το σχολιάσεις, γιατί πρέπει να έχεις άποψη για όλα. Αυτή είναι η ουσία της γραπτής επικοινωνίας κατά τη γνώμη μου και όχι ασκήσεις μουντρουχιάς κι αυστηρής σοβαροφάνειας για το διαδικτυακό λαό των μουντρούχων. Ούτε η στρυφνή εργαλειοποίησή της, που παρουσιάζεται ως ζιζανιοκτόνο, αλλά μόνο για καλλιέργεια δεν προσφέρεται.

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Εκδηλώσεις - δρώμενα

Ποιείν και Ατέχως σας προσκαλούν σε μια βραδιά για τον Κώστα Βάρναλη

Το περιοδικό «Ατέχνως»

και η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης, «Ποιείν»

Σας προσκαλούν σε μια βραδιά

για τον Κώστα Βάρναλη, στις 14 Φεβρουαρίου
(ανήμερα της γέννησης του Ποιητή)
στο Polis Art Cafe, Aίθριο Αρσακείου, στις 19.00



Μιλούν οι:

Βασίλης Αλεξίου, επίκουρος καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ: «Το έργο του Βάρναλη και η επικαιρότητά του».

Βασίλης Κολοβός, ηθοποιός – συγγραφέας: «Ο θεατρικός Βάρναλης».

Ηρακλής Κακαβάνης, συγγραφέας- δημοσιογράφος, συνεκδότης του περιοδικού «Ατέχνως»:«Ο άνθρωπος Βάρναλης».

Σπύρος Αραβανής, φιλόλογος- δημοσιογράφος, εκδότης του περιοδικού «Ποιείν»: «Ο μελοποιημένος Βάρναλης».

Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν μουσικά ο μουσικοσυνθέτης Στέφανος Γεωργιάδης με την τραγουδίστρια Κατερίνα Τσαντήλα.




-Φρανκ - Κατσαρίδες (Digital Single)




Ο Φρανκ είναι εικονογράφος και ραπ καλλιτέχνης από την δυτική Αθήνα.

Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται αρκετές ανεξάρτητες έντυπες κυκλοφορίες, έχοντας αρχικά τον ρόλο του σχεδιαστή, ενίοτε και του σεναριογράφου και εικονογράφου.

Η πρώτη μουσική του έκθεση γίνεται υπό την σκέπη του ανεξάρτητου Label Manifesto που μετρά ήδη 3 επιτυχημένες δισκογραφικές κυκλοφορίες και μια πληθώρα γεμάτων συναυλιών την τελευταία διετία.

Οι "Κατσαρίδες", αποτελούν μια επιτομή στην παρατήρηση του αστικού τοπίου, υπό το πρίσμα του ανθρώπου που αφουγκράζεται τους ρυθμούς της Αθήνας και διαδρά με την κουλτούρα της.

Ένα ρέκβιεμ τούτης της εποχής που αποδίδεται με εικονοπλασία και σαρκασμό πάνω στην ατμοσφαιρικής φύσεως παραγωγική πρόταση του Drugitiz.

Η "αριστερά" σκοντάφτει πάνω στην κρίση, οι σκληροί ράππερς φοβούνται να απεργήσουν, οι ασφαλίτες γυρνοβολάνε στο Θησείο "και οι πουλημένοι με παππού στο ΕΑΜ θα πάρουν βήμα για τσαλάκωμα..."

Το κομμάτι περιλαμβάνεται στα 200 συλλεκτικά αντίτυπα της "Κολλεκτιβοποίησης", όπως αυτή μοιράστηκε στις 26 του Δεκέμβρη, στο πρώτο Manifestival και αποτελεί τον προπομπό του full album ΦΡΝΚSYSTM, του οποίου η κυκλοφορία έχει σχεδιαστεί για τον Σεπτέμβρη του 2016.

To release party για την κυκλοφορία του single, θα γίνει την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου, στο On the Road (Ιακχού 12, Γκάζι)

Μέχρι τότε..."Θέλει επίθεση μετωπικά, κάνουν επίθεση με το pick-up
Δεν θα 'κλεβα τα ραπ σου, ούτε σε πήχτρα ΗΣΑΠ"


Όλα τα σφυριά

...μαζί και τα δρεπάνια στα μπλόκα, Να βαρέσουν στην ίδια κατεύθυνση, στην οργάνωση και την προετοιμασία για την επιτυχία της πανελλαδικής απεργίας.

-Το πολύ καλό σποτάκι που ετοίμασε το ΠΑΜΕ για την απεργία.


Το κείμενο από τον κυριακάτικο Ριζοσπάστη, που κωδικοποιεί μερικά βασικά σημεία για το πώς και το γιατί.

Αυτή η απεργία έχει μεγάλη σημασία να πετύχει και ταυτόχρονα να ξεχωρίσουν για τη μαζικότητά τους τα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ την ερχόμενη Πέμπτη, γιατί:

Το σχέδιο - λαιμητόμος της κυβέρνησης πρέπει να πάρει απάντηση. Να γίνει καθαρό με τη μαζική συμμετοχή στην απεργία ότι οι εργαζόμενοι και όσοι θίγονται από αυτό δεν παζαρεύουν κανένα μερεμέτι, κανένα φτιασίδωμα. Οτι το μοναδικό αίτημα που εκφράζει τις αγωνιστικές τους διαθέσεις είναι να αποσυρθεί το νομοσχέδιο, να μην φτάσει καν στη Βουλή.

Το σχέδιο αυτό νομιμοποιεί τις περικοπές που έγιναν προηγούμενα στις συντάξεις, τις αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, τη συρρίκνωση των παροχών σε Υγεία - Πρόνοια. Ακόμα κι αν δεν πρόσθετε κανένα καινούργιο μέτρο,και μόνο το γεγονός ότι επιχειρεί να κλείσει κάθε συζήτηση για ανάκτηση των απωλειών που είχαν ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι από τα χρόνια της κρίσης, είναι λόγος ικανός για να απορριφθεί στο σύνολό του. Οι εργαζόμενοι, τα άλλα λαϊκά στρώματα, δεν πρέπει να συμβιβαστούν με το «ό,τι έγινε έγινε», με το «τίποτα δεν αλλάζει». Εκεί ποντάρει η κυβέρνηση για να σπείρει απογοήτευση, να κουράσει, να εκτονώσει αντιδράσεις.

Να απορριφτεί η προπαγάνδα της κυβέρνησης περί «δικαιοσύνης» και «αναδιανομής». Το σχέδιό της είναι βαθιά ταξικό υπέρ του κεφαλαίου και αυτό είναι που πρέπει να καθορίσει τη στάση των εργαζομένων και του λαού. Αν το νέο Ασφαλιστικό προστεθεί στα μέτρα που έχουν νομοθετηθεί έως τώρα, ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι θα χάσουν ακόμα περισσότερα, στο όνομα της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Αντίστροφα, το κεφάλαιο θα βγει κερδισμένο από την προσαρμογή της Ασφάλισης και των συντάξεων στο σημερινό άθλιο επίπεδο των μισθών και των εργασιακών σχέσεων, που υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.

Να αποκρουστεί η δόλια προσπάθεια της κυβέρνησης να διαιρέσει τους εργαζόμενους και να δημιουργήσει αντιπαλότητες με άλλα λαϊκά στρώματα. Όσο διευρύνονται οι αντιδράσεις στο αντιασφαλιστικό της σχέδιο, τόσο δυναμώνει η κυβερνητική προσπάθεια να στρέψει τους μελλοντικούς συνταξιούχους απέναντι στους παλιούς, τους νέους εργαζόμενους ενάντια στους παλιότερους, αυτούς που δεν έχουν τίποτα ενάντια στους λιγότερο φτωχούς, τους άνεργους ενάντια σ' αυτούς που βγάζουν έστω κι ένα μεροκάματο, τους αυτοαπασχολούμενους ενάντια στους αγρότες. Ποντάρει στον «κοινωνικό αυτοματισμό», τον οποίο προκλητικά σκεπάζει με το μανδύα της «δικαιοσύνης». Το σχέδιο της κυβέρνησης μοιράζει «δίκαια» τις συνέπειες σε συνταξιούχους και ασφαλισμένους, παλιούς και νέους, εργαζόμενους και άνεργους. Δεν αφήνει κανέναν απ' έξω, ανεξάρτητα από ηλικία, επάγγελμα, κλάδο και τομέα δουλειάς.

Να χάσει η κυβέρνηση κάθε έρεισμα στο κίνημα για ελιγμούς. Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες στους αυτοαπασχολούμενους και μισθωτούς επιστήμονες συμμετέχουν ήδη πρόθυμα σε διάλογο με την κυβέρνηση, παζαρεύουν επιμέρους αλλαγές που αφήνουν ανέγγιχτο τον πυρήνα της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης. Στον προθάλαμο του διαλόγου, χωρίς η κυβέρνηση να αποσύρει το Φορολογικό και το Ασφαλιστικό, βρίσκονται και κάποιοι «πρόθυμοι» αγροτοσυνδικαλιστές. Την ίδια ώρα, οι πλειοψηφίες σε μεγάλες εργατοϋπαλληλικές Ομοσπονδίες συντηρούν το συντεχνιασμό, υπερασπίζονται την εξαίρεση του κλάδου τους από το συνολικότερο σχέδιο των ανατροπών, παζαρεύουν με την κυβέρνηση πίσω από κλειστές πόρτες και της δίνουν πάτημα να εκτονώσει αντιδράσεις και να επιτεθεί με μεγαλύτερη σφοδρότητα στην Κοινωνική Ασφάλιση.

Η απεργία πρέπει να δημιουργήσει προϋποθέσεις για παραπέρα κλιμάκωση των αγώνων. Δεν είναι μόνο το Ασφαλιστικό και η διαφαινόμενη πρόθεση της κυβέρνησης να το τρενάρει όσο μπορεί για να κουράσει το κίνημα. Είναι οι ιδιωτικοποιήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη και γίνονται σε βάρος του λαού. Είναι η αναδιαρθρώσεις στην Υγεία, στην κρατική διοίκηση, στην Παιδεία. Κυρίως είναι τα Εργασιακά, που ανοίγουν παράλληλα με τα μέτρα ενάντια στην Κοινωνική Ασφάλιση. Η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, η παραπέρα περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών, το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας και η νομοθέτηση της ανταπεργίας, η παραπέρα αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων πρέπει να συναντήσουν ισχυρά εμπόδια από τους εργαζόμενους και το λαό. Είναι γραμμάτια προς το κεφάλαιο και την ανταγωνιστικότητά του, που η κυβέρνηση θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ξοφλήσει.

Ο απεργιακός ξεσηκωμός, το σταμάτημα της παραγωγής, αυτό δηλαδή που πονάει πραγματικά το κεφάλαιο, θα σηματοδοτήσει ότι περισσότεροι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν την ανάγκη και τη δυνατότητα αντιπαράθεσης με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, την ανάγκη ενίσχυσης της συμμαχίας με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Ταυτόχρονα, η επιτυχία της απεργίας θα δώσει θάρρος στη μικρομεσαία αγροτιά να συνεχίσει με μεγαλύτερη ορμή τον αγώνα που δίνει στα μπλόκα για να επιβιώσει. Εργατικά σωματεία που επισκέπτονται τους αγρότες αυτές τις μέρες για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους, γίνονται δεκτοί με ενθουσιασμό, όπως και τα συλλαλητήρια που διοργανώνουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στις πόλεις, για να εκφραστεί έμπρακτα η συμπαράσταση στην αγωνιζόμενη μικρομεσαία αγροτιά.

Η επιτυχία της απεργίας θα δημιουργήσει καλύτερους όρους για να ανοίξει πιο πλατιά στους εργαζόμενους και στα άλλα λαϊκά στρώματα η συζήτηση για την πραγματική διέξοδο, που μπορεί να υπάρξει μόνο αν υποστεί ρήγματα, κλονιστεί και τελικά ανατραπεί ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης. Το παράδειγμα της Κοινωνικής Ασφάλισης είναι αποκαλυπτικό. Όλες οι ανατροπές που έγιναν στο παρελθόν, ήταν αναγκαίες για το κεφάλαιο, άλλοτε για να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητά του σε συνθήκες καπιταλιστικής ανάπτυξης, άλλοτε για να την ενισχύσει σε συνθήκες κρίσης. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Το κεφάλαιο και το κράτος τους δεν πρόκειται να παραιτηθούν από την προσπάθεια να επιβάλλουν τους κατώτερους δυνατούς όρους ασφάλισης και συνταξιοδότησης, να τα μετατρέψουν από κοινωνικά δικαιώματα σε ατομική ευθύνη. Χρειάζεται σύγκρουση με το κεφάλαιο και τη στρατηγική του, οργάνωση με αντικαπιταλιστικούς στόχους πάλης, δυνατό εργατικό κίνημα, λαϊκή συμμαχία και ισχυρό ΚΚΕ, για να μπουν εμπόδια στις ανατροπές, να ανοίξει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές. Κοινωνικο-ασφαλιστικά και άλλα δικαιώματα στο ύψος των σύγχρονων αναγκών μπορούν να υπάρξουν μόνο αν τα μέσα παραγωγής γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία και ο σχεδιασμός της οικονομίας πάψει οριστικά να έχει για κριτήριο τα κέρδη μιας χούφτας μονοπωλιακών ομίλων.

Το σποτάκι του κόμματος για την αντιασφαλιστική ανατροπή.


Μην τους φοβάσαι

Το πανό του συνδικάτου ΟΤΑ Λάρισας, που έκλεψε την παράσταση σε μια πρόσφατη κινητοποίηση.


Και οι πρώτοι διδάξαντες (εξ όσων γνωρίζω τουλάχιστον): οι αρτινοί σφοι από το εντυπωσιακό πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ, το Μάη του 2010, όταν η αισιοδοξία ήταν ακόμα στα ύψη. Εκεί που πρέπει να φτάσει και τώρα δηλ, πατώντας σε γερά πόδια.


Υστερόγραφο
Αν ακόμα και τα αστικά μέσα αναγκάζονται να παραδεχτούν έναν κομμουνιστή δήμαρχο και την αύξηση της δημοτικότητάς του στο λαό της Πάτρας, όλα τα σημάδια δείχνουν πως κάτι πολύ καλό κι ελπιδοφόρο συμβαίνει στους κόκκινους δήμους.

Είναι γνωστό ότι στον Κώστα Πελετίδη αρέσει να έχει μία άμεση επαφή με τους δημότες και τους πολίτες της Πάτρας. Για αυτό, άλλωστε, είναι και ένας από αυτούς που δίνει πάντα το παρών στις λαϊκές συνελεύσεις που γίνονται σταδημοτικά διαμερίσματα του Δήμου.

Εκεί ο Δήμαρχος Πατρέων, εισπράττει την αγάπη του κόσμου που αναγνωρίζει σε αυτόν ανεξάρτητα από πολιτικές απόψεις και κομματικές ιδεεολογίες, την ανιδιοτέλειά του και την διάθεση για να προσφέρει.

Σε μία τέτοια συνέλευση πήγε το βράδυ της Τετάρτης στο ανατολικό διαμέρισμα, σε μία συνέλευση όπου ο κόσμος δεν χωρούσε στην αίθουσα. Ο καθένας που έπαιρνε τον λόγο για να μιλήσει ξεκινούσε πρώτα δίνοντας τα συγχαρητήρια του στον Δήμαρχο για την προσπάθεια που κάνει και στη συνέχεια έλεγε αυτά που ήθελε.

Είναι χαρακτηριστικό και αυτό της εκτίμησης που του τρέφει ο κόσμος, αφού είναι ίσως το μοναδικό πρόσωπο που έχει ασχοληθεί με τα κοινά της Πάτρας που δεν διστάζει να δίνει απολογία στον λαό “face to face”.


Η εκτίμηση βέβαια του κόσμου έχει σαν αποτέλεσμα και τις συνεχείς επιθέσεις που γίνονται προς την δημοτική αρχή και τον ίδιο, κυρίως από κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της Νέας Δημοκρατίας.

Η ουσία πάντως μέχρι στιγμής είναι μία: Η δημοτικότητα του Δημάρχου μέσα στον 1,5 αυτό χρόνο της θητείας του έχει εκτοξευτεί, όχι μόνο στην Πατρινή κοινωνία, αλλά και στο πανελλήνιο. Για πολλούς, στον 1,5 αυτόν χρόνο, είναι ίσως η κορυφαία αυτοδιοικητική προσωπικότητα...

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Τι να πούμε, τι να τραγουδήσουμε

Και πώς να προλάβεις να σχολιάσεις τη χιονοστιβάδα των θαυμαστών έργων της ΔΦΑ, πριν πέσει πάνω μας και μας πλακώσει, για να δούμε επιτέλους άσπρη μέρα (άσπρο μνήμα και να καούμε στην πυρά του Πελετίδη), μετά απ' τη διακυβέρνηση του μαύρου μνημονιακού μετώπου των σαμαροβενιζέλων. Ναι αλλά αφού τα ίδια ακριβώς κάνουν τελικά, ποια είναι η διαφορά που τους χωρίζει;

Είναι η εφαρμογή του προγράμματος, ηλίθιε. Ίδιο είναι αυτό που φέρνει προς ψήφιση ο Κατρούγκαλος με το μέιλ Χαρδούβελη; Οι μεν εφαρμόζουν χαρούμενοι το μνημόνιο, επειδή συμφωνούν, κι οι άλλοι με πόνο ψυχής και κοινωνικά κριτήρια. Επειδή κάνουν το ίδιο, πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα και να μη βλέπουμε τις διαφορές;

Άλλο τώρα αν ο Κατρούγκαλος εκτίμηση τη διαφοροποίηση στον τόνο της Φώφης και ευχήθηκε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, δηλαδή το μεγάλο, κυβερνητικό κεντροαριστερό συνασπισμό. Τώρα που η ΔΦΑ ξεμπέρδεψε με το παλιό, όπως έλεγε το προεκλογικό της σύνθημα, μπορεί να συνεργαστεί μαζί του και να το αναδείξει σε κυβερνητικό εταίρο (γιατί δεν είχε ενσωματώσει αρκετό παλιό, ήδη μέσα του).

Μνημονιακό με είχες πει, χωρίς καμιά αιτία
Αλλά της Φώφης η καρδιά, δε σου κρατάει κακία

Στα πλαίσια υπογράμμισης αυτών των αγεφύρωτων διαφορών, ο Τσίπρας επισκέφτηκε προχτές το Πέραμα, μαζί με τους μπράβους του (αλλιώς δε θα είχε πέρασμα) και μερικούς υπουργούς του, όπως το Φίλη και τη Φωτίου, για να τάξει από το δημαρχείο χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς και ένα γεύμα στα παιδιά που πάνε σχολείο κι υποσιτίζονται. Κι αν είχε χιούμορ το μενού θα περιελάμβανε γεμιστά και μακαρονάδα, τιμής ένεκεν στα μαργαριτάρια και τις κοινωνικές ευαισθησίες των υπουργών του.

Υποσχέθηκε επίσης να κανει τα πάντα, για να μη νιώθουν πως ζούνε σε ξεχασμένες περιοχές και να αλαφρύνει τα βάρη τους. Κάτι που άρχισε να υλοποιείται από σήμερα, με τις νέες τιμές στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που ανεβαίνουν ξανά στο 1,40. Αλλά αν το διαιρέσεις με τα 90 λεπτά της μετακίνησης, βγαίνει μειωμένο το εισιτήριο. Να λέμε και τα καλά, μην είστε αχάριστοι.
Χώρια που κάποια λεωφορεία, όπως το Γ18, φλερτάρουν με τα όρια της ματαιότητας, καθώς τα περιμένεις. Ανάβεις τσιγάρο στη στάση, για να επιβεβαιωθεί ο κλασικός νόμος του Μέρφι, και καταλήγεις με άδειο πακέτο.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που παρακολουθούμε αυτό το έργο. Ο ΓΑΠ είχε διαλέξει το Καστελόριζο, για να ανακοινώσει, εθνικά υπερήφανος την προσφυγή στο ΔΝΤ και το πρώτο μνημόνιο, ο Αλέξης είχε πάει στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, για να φτιάξει λεζάντα, και τώρα πηγαίνει στο Πέραμα, εν όψει της "μεταρρύθμισης" του Κατρούγκαλου, που διαλύει τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης.
Το άλλο προπέτασμα καπνού, που χρησιμοποιεί ταχυδαχτυλουργικά η ΔΦΑ είναι οι τηλεοπτικές άδειες, με την Αυγή να ξεσπαθώνει ενάντια στους πολιτικούς υπηρέτες των μεγαλοκαναλαρχών, που υποτίθεται ότι τους χτυπάει ο Σύριζα με ένα νομοσχέδιο όπου ο αριθμός των αδειών που δίνονται, εξαρτάται από τον υπουργό. Και άλλη νίκη της δημοκρατίας, αδέλφια.

Σε άλλα αριστερά κατορθώματα, η ΔΦΑ προχώρησε σε απαγόρευση συγκεντρώσεων στο κέντρο της Αθήνας -και, όπως έγραψε ένας τουιτεράς, έπρεπε να καλέσει ο Σύριζα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην απαγόρευση συγκεντρώσεων, γιατί έτσι λειτουργεί η δημοκρατία, το κόμμα να ελέγχει την εξουσία. Το σκεπτικό θεωρητικά ήταν να αποφευχθεί η κλιμάκωση της έντασης, ανήμερα της επετείου των Ιμίων, μετά κι από το σκηνικό στο Μοναστηράκι, όπου αναρχικοί πλάκωσαν στο ξύλο γερμανούς νεοναζί, καλεσμένους της Χρυσής Αυγής (που κάποια ΜΜΕ ήθελαν να τους παρουσιάσουν σαν αθώους τουρίστες).

Τελικά αυτό που κατάφερε η ΔΦΑ ήταν να αφήσει τους φασίστες να παρελάσουν ανενόχλητοι στη Μεσογείων, την ίδια στιγμή που οι δελτάδες (ή όπως αλλιώς λέγεται τέλος πάντων το υπό κατάργηση -λέμε τώρα- σώμα) είχαν επιτεθεί στους πρόσφυγες στη Βικτώρια και έκλειναν το δρόμο, για να μην πέσει κανείς στη συγκέντρωση των αναρχικών που περιφρουρούσαν την πλατεία. Παραμένει παρόλα αυτά ζήτημα προς ψυχιατρική διερεύνηση, γιατί κάποιοι ντεμέκ ή μη αυτοπροσδιοριζόμενοι αναρχικοί εξακολουθούν να διάκεινται φιλικά προς το Σύριζα ή ακόμα και να τον ψηφίζουν, υποκύπτοντας σε συναισθηματικούς εκβιασμούς και στις αυταπάτες τους.

Παραμένοντας στην κατηγορία πρόσφυγες, την Παρασκευή είχαμε μια εντυπωσιακή, συμβολική κίνηση αλληλεγγύης (εφόσον δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό οι κρατούντες που έχουν τη δύναμη), με τη δίλεπτη καθιστική διαμαρτυρία των παικτών στην αρχή του αγώνα, που έκανε το γύρο του κόσμου (λίγους μήνες μετά από το περιστατικό με τους τραυματιοφορείς που είχε κάνει κι αυτό γνωστή ανά την υφήλιο την ΑΕΛ).

Δεν ξέρω αν προλαβαίνει να τους προτείνει κανείς για Νόμπελ, για να αντλήσει πολιτική υπεραξία για τον εαυτό του. Η κυβέρνηση πάντως έχει ανοιχτά μέτωπα και στο ποδόσφαιρο, με τους οπαδούς, είτε με το φακέλωμα και την κάρτα φιλάθλων, είτε με το κλείσιμο της Θύρας 13 στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (που σίγουρα δεν καταπολεμά τη βία, αλλά μπορεί να εκληφθεί κι ως μήνυμα προς τον Αλαφούζο). Αν κατέβουν και οι συνδεσμίτες στο δρόμο, ο Σύριζα θα έχει καταφέρει να κινητοποιήσει τους πάντες, από μεγαλοδικηγόρους μέχρι το λούμπεν προλεταριάτο. Κι όταν δώσει μαζικό παρών και η εργατική τάξη στην απεργία της Πέμπτης, τα ΜΜΕ θα την αντιμετωπίζουν σαν ιπτάμενο σταλινικό δίσκο, όπως λέει κι η (βαζέλα) Κανέλλη στο χτεσινό Ρίζο, για να προβάλει και πάλι τις μερικές εκατοντάδες της Αδεδυ και της Γσεε.

Ανοιχτό παραμένει προφανώς και το αγροτικό μέτωπο, που οδεύει πιθανότατα προς κλιμάκωση μες στη βδομάδα. Με την κυβέρνηση να προσπαθεί υπογείως να συνδέσει με τους φασίστες την αγροτιά ως σύνολο (κι αυτή πρέπει να είναι η πρώτη φορά στα χρονικά, που "φασίστες" παρέχουν τρόφιμα κι αλληλεγγύη σε πρόσφυγες-μετανάστες)
Η είδηση που επισκιάζει δυσάρεστα όμως τις εξελίξεις που τρέχουν, είναι η αυτοκτονία ενός δραστήριου αγροτοσυνδικαλιστή από την Ηλεία (πιθανότατα λόγω χρεών) που είχε κατέβει και υποψήφιος με το κόμμα, αν δεν κάνω λάθος. Γεγονός που καταδεικνύει πόσο έντονα βιώνουν το αδιέξοδο οι αγρότες, ακόμα και το πιο συνειδητοποιημένο τμήμα τους.

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Η Εθνική Αντίσταση πριν την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα

Στο σημερινό κυριακάτικο, ιστορικό ένθετο, η κε του μπλοκ αντιγράφει ένα ενδιαφέρον και σημαντικό υποκεφάλαιο από το β' τόμο των απομνημονευμάτων του Βλαντά, με τίτλο Προδομένη Επανάσταση, που ανασκευάζει ένα διαδεδομένο αστικό μύθο για την Εαμική Αντίσταση και το πότε ακριβώς άρχισε να αναπτύσσεται. Διατηρείται η ορθογραφία του πρωτότυπου.

Ιστορικά στοιχεία για την αρχή της Αντίστασης

Η έρευνα για την αρχή του Επαναστατικού Κινήματος Εθνικής Αντίστασης, αποκάλυψε μια σειρά ιστορικά στοιχεία, αλλά πολλά μένουν ακόμα άγνωστα. Θα παραθέσω μερικά ιστορικά στοιχεία.

Πριν να μπουν τα γερμανικά στρατεύματα στην Αθήνα, η "Ανεξάρτητη Κομμουνιστική Οργάνωση Αθήνας", που γραμματέας της ήταν ο αείμνηστος σύντροφος Σπύρος Καλοδίκης, που αργότερα τον τουφέκισαν οι Γερμανοί, οργάνωσε τη Μεγάλη Παρασκευή διαδήλωση στην Ομόνοια. Ο Καλοδίκης μίλησε και ξεσκέπασε τον καταστροφικό ρόλο της βασιλομεταξικής δικτατορίας, κάλεσε το λαό σε αποφασιστική και πολύμορφη πάλη κατά των καταχτητών.

Στη Μακεδονία, το "Ανεξάρτητο Γραφείο του ΚΚ" Μακεδονίας-Θράκης, κυκλοφόρησε προκηρύξεις στις αρχές του Απρίλη 1941 και μετέπειτα, που καλούσαν το λαό σε πολύμορφη πάλη κατά των καταχτητών. Ταυτόχρονα, άρχισε συγκρότηση ανταρτοομάδων στη Μακεδονία.

Στην Αθήνα, από τον Απρίλη του 1941, υπήρχε μια κομμουνιστική πολιτικοστρατιωτική οργάνωση, που καθοδηγούνταν από τους Δαμιανό Μάθεση, Στέφανο Παπαγιάννη, Βασίλη Βενετσανόπουλο, Γιάννη Παλάσκα, Αλέκο Παπαϊωάννου, Γ. Σαμαρίδη (Λογοθέτης) και άλλους.

Στις αρχές του Απρίλη του 1941, ο κομμουνιστής Δημήτρης Καραμούζας (Παππούς), από το χωρίο Δερελή του Ολύμπου, συγκρότησε την πρώτη ανταρτοομάδα. Σκοτώθηκε μαζί με τρία αδέρφια του, πολεμώντας τους καταχτητές.

Στις 8 Απρίλη του 1941, δραπέτευσαν δώδεκα μέλη του ΚΚΕ από την φυλακή του Σανατορείου Ασβεστοχωρίου Μακεδονίας και άρχισαν τη συγκρότηση οργάνωσης του Κινήματος Εθνικής Αντίστασης.

Στα μέσα του Απρίλη 1941, δραπέτευσαν από το νησί Κίμωλος 12 στελέχη του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ. Αυτοί ήταν: Μιλτιάδης Πορφυρογένης και Φούλα Χατζηδάκη, που πέρασαν στην Κρήτη. Κώστας Γυφτοδήμος (Καραγιώργης), Μαρία Αγριγιαννάκη, οι αδελφές Μπαϊράμογλου, Λευτέρης Αποστόλου, Κλειώ Ιωαννίδη, Γιάννης Ποτήρης, Κατίνα Σαμαραδέλη, Κώστας Καπλάνης, Λαμπρινή Καπλάνη, που πέρασαν στην Αθήνα. Όλοι αυτοί που πήραν ενεργό μέρος στην οργάνωση Κινήματος Εθνικής Αντίστασης. Το ίδιο έγινε και από τη Χρύσα Χατζηβασιλείου και Πέτρο Ρούσο, που δραπέτευσαν από το ίδιο νησί, στις 21-5-1941 και πέρασαν στην Αθήνα.

Τον Απρίλη και τις αρχές Μάη του 1941, δραπέτευσαν περίπου 100 αγωνιστές από το νησί Φολέγανδρος, Στέργιος Αναστασιάδης, Γιώργος Ερυθριάδης, Παντελής Καραγκίτσης (Σίμος), Πάνος Δημητρίου, Γιώργος Τρικαλινός, Νίκος Μανουσάκης, Μιχάλης Βιτσαξάκης, Γιάννης Τριανταφύλλου, Ευθύμης Μαριακάκης, Νίκος Δουραχαλής και άλλοι. Αυτοί πέρασαν στην Κρήτη και στην Αθήνα και πήραν δραστήριο μέρος στην οργάνωση Κινήματος Εθνικής Αντίστασης.

Στις 26 του Απρίλη του 1941, έκαναν απόπειρα δραπέτευσης οι εξόριστοι κομμουνιστές στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του νησιού Αγίου Ευστράτιος, για να περάσουν στη Μακεδονία για οργάνωση Κινήματος Εθνικής Αντίστασης. Οι χωροφύλακες-φρουρά του στρατοπέδου χτύπησαν με τα όπλα, σκότωσαν τρία στελέχη του ΚΚΕ και τραυμάτησαν τρία.

Στα τέλη του Απρίλη 1941, μια ομάδα πατριωτών κατέστρεψε πολεμικό υλικό του εμπέδου μηχανικού στην Αθήνα. Έτσι άρχισε σαμποτάζ κατά των καταχτητών.

Στα μέσα του Μάη 1941, κυκλοφόρησε τυπωμένη σε παράνομο τυπογραφείο, το δημοσιογραφικό όργανο του Γραφείου του ΚΚΕ Μακεδονίας-Θράκης, "Λαϊκή Φωνή". Καλούσε το λαό σε πολύμορφη πάλη κατά των καταχτητών.

Τα χαράματα της 20 Μάη 1941, άρχισε παλλαϊκός πόλεμος στην Κρήτη ενάντια στις προσπάθειες των Γερμανών αλεξιπτωτιστών να καταλάβουν τη μεγαλόνησο. Στοιχεία για αυτήν την εποποιία. Στοιχεία για αυτήν την εποποιία, έδωσα σε προηγούμενο κεφάλαιο. Αναφέρω εδώ αυτή τη μεγαλειώδη μάχη, γιατί είναι πράξη Εθνικής Αντίστασης.

Στις 23-5-1941, οι κομμουνιστές που είχαν δραπετεύσει από διάφορα νησιά και έβαλαν τα θεμέλια ενός μακρόχρονου Κινήματος Εθνικής Αντίστασης, γέμισαν την Αθήνα-Πειραιά προκηρύξεις που καλούσαν τους πατριώτες σε ανειρήνευτη και πολύμορφη πάλη κατά των καταχτητών.

Στις 28-5-1941, ιδρύθηκε στην Αθήνα η "Εθνική Αλληλεγγύη" για την περίθαλψη και υπεράσπιση των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Επικεφαλής της μπήκαν οι Παντελής Καραγκίτσης (Σίμος), Βασίλης Μαρκεζίνης, Σπύρος Αντύπας, Κλέων Παπαλοΐζος, Ν. Δρόσιος. Μέλη της έγιναν εκατοντάδες χιλιάδες πατριώτες.

Στις 29 του Μάη του 1941, βγήκε στα βουνά της Κρήτης η πρώτη ανταρτοομάδα, με επικεφαλής τον Γιάννη Ποδιά και Νίκο Μεσαριτάκη. Τότε και ο Μανώλης Μπαντουβάς συγκρότησε την πρώτη ανταρτοομάδα του. Αυτός προέρχονταν από το "Κόμμα Φιλελευθέρων".

Στα τέλη του Μάη του 1941, ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη η εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση "Ελευθερία". Η οργάνωση και η δράση της επεχτάθηκαν γρήγορα σε πόλεις και χωριά της Μακεδονίας. Ταυτόχρονα ιδρύθηκαν ομάδες "Πατριωτικού Μετώπου", στην Ήπειρο. Στην Ανατολική Μακεδονία ιδρύθηκε η μισοστρατιωτική οργάνωση "Ιερός Λόχος".

Στις 30 του Μάη 1941, δραπέτευσαν εφτά στελέχη του ΚΚΕ από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του νησιού Γαύδος. Όπως ανέφερα σε προηγούμενο κεφάλαιο, αυτοί άρχισαν αμέσως δράση για οργάνωση κι ανάπτυξη του Κινήματος Εθνικής Αντίστασης στην Κρήτη.

Στις 30 προς 31 του Μάη 1941, τρεις νέοι (Μανώλης Γλέζος, Απόστολος Σιάντος και ένας άλλος που ξεχνώ το ονοματεπώνυμό του), κατέβασαν τη χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη της Αθήνας και ανύψωσαν την ελληνική σημαία. Αυτή ήταν μια συμβολική πράξη, που είχε σημαντική επίδραση από το λαό.

Στις αρχές του Ιούνη του 1941, ιδρύθηκαν στην πόλη Καρδίτσα Θεσσαλίας και σε χωριά της περιφέρειας, εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις με τον τίτλο "Ομάδες Εφόδου". Τον ίδιο μήνα ιδρύθηκε στην πόλη Καλαμάτας Πελοποννήσου και στην περιφέρειά της, η εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση "Φιλική Εταιρία". Στην πόλη Πύργος ιδρύθηκε το "Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο".

Στα μέσα του Ιούνη 1941, βγήκε η πρώτη ανταρτοομάδα στο βουνό Όρθυς της Θεσσαλίας, με επικεφαλής το Μήτσο Τσαρδάκα.

Στις αρχές του Ιούνη 1941, το Γραφείο του ΚΚΕ Μακεδονίας-Θράκης, αποφάσισε τη συγκρότηση των ανταρτοομάδων "Οδυσσέας Ανδρούτσος" και "Αθανάσιος Διάκος", στη Μακεδονία. Αρχηγός των ομάδων τοποθετήθηκε ο κομμουνιστής δάσκαλος Πέτρος Μόσχος.

Στις 16 Ιούνη 1941, οργανώθηκε στην Αθήνα μεγάλη κινητοποίηση των Κρητών πολεμιστών, που είχαν αποκοπεί στην ηπειρωτική Ελλάδα. Οι καταχτητές είχαν αποφασίσει να τους κλείσουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Λάρισα. Ύστερα από συγκρούσεις, πιάστηκαν 1100 και κλείστηκαν στο στρατόπεδο. Από τις κακουχίες πέθαναν περίπου 500.

Παραθέσαμε μόνο μερικά ιστορικά στοιχεία, για την αρχή του εαμικού Κινήματος Εθνικής Αντίστασης, πριν να επιτεθεί η χιτλερική Γερμανία κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτά τα στοιχεία διαψεύδουν τους συκοφάντες.

Τα πρώτα βήματα του Επαναστατικού Κινήματος της Εθνικής Αντίστασης, έγιναν από τις οργανώσεις του ΚΚΕ που υπήρχαν αποκομμένες εξαιτίας της βασιλομεταξικής διχτατορίας, και από τους κομμουνιστές που δραπέτευσαν από διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μόλις καταχτήθηκε η πατρίδα μας από την τριπλή φασιστική κατοχή. Έτσι μπήκαν τα θεμέλια του Κινήματος Εθνικής Αντίστασης. Αυτή ήταν πολύ δύσκολη δουλειά. Κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει από τους κομμουνιστές την πρωτοπορία αυτού του κινήματος.

Είναι προς τιμή και όλων εκείνων των μη κομμουνιστών που από τις πρώτες μέρες της κατοχής άρχισαν να οργανώνουν Εθνική Αντίσταση.


Μένουμε στα παραπάνω συνοπτικά αλλά πολύ διαφωτιστικά στοιχεία και κρατάμε κάβα για κάποιο επόμενο κείμενο το στόλισμα στο Μανώλη Γλέζο, που ανέχτηκε (αν δεν καλλιέργησε κιόλας) την οργανωμένη προσωπολατρία που τον εκθείαζε. Όπως και μια συνολική κριτική στο πολύ αντιφατικό έργο/διαδρομή του Βλαντά, που περιλαμβάνει μερικές πολύ εύστοχες κρίσεις για τη στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος, σε συνδυασμό όμως με χοντροειδείς στρεβλώσεις και λάθη για τη φύση της Σοβιετικής Ένωσης και το λενινισμό.

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Μαυσωλείο

Αν ο Αλέξανδρος δεν ήταν Αλέξανδρος, θα ήθελε να είναι Διογένης και να ζει σε ένα πιθάρι. Κι αν η κε του μπλοκ δεν έγραφε στο Σφυροδρέπανο ως μπρεζνιεφικό απολίθωμα, θα διάλεγε για ψευδώνυμο το καπετάν-Μιζέριας και για το μπλοκ το όνομα Μαυσωλείο (που θα ταίριαζε βέβαια καλύτερα με το Απολίθωμα) εν είδει αυτοσαρκασμού. Ο οποίος όμως δεν ακυρώνει τα πάντα και να σου πει καμιά εξυπνάδα, για να τονίσει την έλλειψη εξυπνάδας-ευφυίας του: "μα πόσο απολιθώματα είστε ρε φίλε, χα-χα, το λέτε και μόνοι σας, χα-χα". Χάχα.

Όλα αυτά είναι απλώς εισαγωγικά για το κυρίως πιάτο: το Μαυσωλείο του Λένιν και τις πρόσφατες δηλώσεις του Πούτιν σχετικά με το θέμα, που πρέπει να το δούμε από δύο διαφορετικές σκοπιές.

Η ρωσική ηγεσία είναι υποχρεωμένη να παίζει, για τα ιδιοτελή της συμφέροντα, το φιλοσοβιετικό χαρτί και να ζει με το βάρος της σοσιαλιστικής κληρονομιάς, που της είναι τέτοιο -δηλ βάρος- ως ανεπιθύμητο και όχι λόγω της κοσμοϊστορικής σημασίας της. Η θέση της στη διεθνή σκακιέρα κι οι ιδιαιτερότητες της μετασοβιετικής εποχής, την υποχρέωνουν να επικαλείται κατά καιρούς το ένδοξο σοβιετικό παρελθόν, για να εκμαιεύσει το πατριωτικό συναίσθημα των λαϊκών μαζών (ιδίως των γηραιότερων που πρόλαβαν να ζήσουν σε μια διαφορετική κοινωνία κι έχουν ένα μέτρο σύγκρισης με τη σημερινή κατάσταση) ή την ευμενή ουδετερότητα ακόμα και κομμουνιστογενών δυνάμεων -που διαφαίνεται έντονα το τελευταίο διάστημα.

Κάτι που δεν αναιρεί φυσικά το ζήλο της να αποτινάξει σε κάθε ευκαιρία αυτή τη δυσάρεστη κληρονομιά, να την καταστήσει κούφιο εικόνισμα ή να το αποκαθηλώσει κι αυτό, όπως έκανε προ δεκαετίας, στις εκδηλώσεις για τα 60χρονα της αντιφασιστικής νίκης των λαών, όταν αποπειράθηκε να αντικαταστήσει το ιστορικό λάβαρο του κόκκινου στρατού (και βασικά τους ιδιαίτερους συμβολισμούς του), για να εγκαταλείψει την ιδέα μετά από τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε.

Το πάθημα έγινε μάθημα κι ο Πούτιν (εν όψει και του ιωβηλαίου της Οχτωβριανής επανάστασης) είπε σχετικά με την πρόταση να κλείσει το μαυσωλείο του Λένιν πως δεν επιδοκιμάζει προτάσεις που μπορεί να διχάσουν την κοινωνία -κανείς δεν ξέρει όμως τι θα γίνει σε κάποια χρόνια, που θα έχουν αποσυρθεί βιολογικά από το ιστορικό προσκήνιο οι γενιές που είχαν πάρει μια γεύση από τη σοβιετική πείρα). Παράλληλα βέβαια, πρόλαβε να δείξει την τυπική ιμπεριαλιστική λογική του και να ρίξει χολή για τις εδαφικές απώλειες της Ρωσίας εξαιτίας του Οχτώβρη, που κατάφερε να ηττηθεί από έναν ηττημένο (Γερμανία).

Θυμάμαι παρεμπιπτόντως, ένα βιβλίο του Σάββα Μιχαήλ, αμέσως μετά την αντεπανάσταση, όπου αποτύγχανε να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για την πίστη του στον αντιγραφειοκρατικό, επαναστατικό χαρακτήρα της Περεστρόικα, και μιλούσε για τα προβλήματα της παλινόρθωσης και τις δυσκολίες της μετάβασης στην οικονομία της αγοράς, δηλ τον καπιταλισμό. Κάτι που σε συνδυασμό με τους σύγχρονους προβληματισμούς για την αντίστροφη μετάβαση στο σοσιαλισμό, μου είχαν δώσει την αφορμή για ένα κείμενο με τρολεταριακή διάθεση για τα προβλήματα αντεπανάστασης στη σοβιετική περίοδο και τα χρόνια της καπιταλιστικής οικοδόμησης (σε μία μόνο ομοσπονδία).
Ομολογώ πως τότε δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα μας απασχολούσαν όντως τέτοια ζητήματα για το αν έχει ολοκληρωθεί η παλινόρθωση και αν έχει διαμορφωθεί ο ιμπεριαλισμός στη σημερινή Ρωσία -που από μια άποψη μοιάζει με το ερώτημα αν υπήρχε σοσιαλισμός ή όχι στη Σοβιετική Ένωση.

Ας πούμε συνοπτικά δυο λόγια κι από τη δική μας σκοπιά.
Είναι αυτονόητο πως οι κομμουνιστές τάσσονται κατά της προσωπολατρίας, των φαραωνικών μνημείων -που δίνουν πάτημα στα αστικά ιδεολογήματα περί ασιατικού τρόπου παραγωγής-, των συνειρμών με το μύθο του μαρμαρωμένου βασιλιά, που μια μέρα θα σηκωθεί να εκδικηθεί τους αστούς εκμεταλλευτές και λοιπούς αντεπαναστάτες, και προ παντός οποιασδήποτε μουμιοποίησης του μαρξισμού σε αποστεωμένο δόγμα. Θα πρόσθετα επίσης πως από καθαρά αισθητική άποψη προτιμώ την εικόνα του νεκρού Τσε, που φαντάζει αγέρωχος κι ωραίος, ακόμα και στο θάνατο, παρά τη βαλσαμωμένη φιγούρα του Βλαδίμηρου, με την κάπως απόκοσμη κι αφύσικη αίσθηση που του δίνει το μακιγιάζ, η στάση του σώματος -ή κάτι άλλο που δεν έχω εντοπίσει ακόμα.

Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη μας πως η προσωπολατρία αντανακλούσε απλώς το γενικό πνευματικό επίπεδο της εποχής και τα σημάδια του παλιού στην αναδυόμενη, σοσιαλιστική κοινωνία. Και ότι, όπως μαθαίνουν κι οι φύλακες μουσείων για τη βιογραφία ενός αντικειμένου, αυτό δεν έχει μόνο τη χρήση που του αποδίδει ο κατασκευαστής του, αλλά και την αξία που του προσδίδουν οι επόμενες γενιές.

Κατά συνέπεια κι επιγραμματικά: εάν ισχύει πως όσοι κλείνουν σε μαυσωλείο μια μεγάλη μορφή της επανάστασης, για να την τιμήσουν, δεν είναι απαραίτητα και οι ίδιοι επαναστάτες (ίσα-ίσα που μπορεί να κρύβουν το πραγματικό τους πρόσωπο πίσω από αυτές τις τιμές), είναι εξίσου βέβαιο πως αυτοί που θα πάρουν την απόφαση να κλείσουν αυτό το μαυσωλείο, ανήκουν στις δυνάμεις της αντίδρασης και της αντεπανάστασης, όπως ακριβώς γίνεται με όσους καταστρέφουν αγάλματα, σύμβολα κι άλλα αντίστοιχα μνημεία. Αυτό που τους ενδιαφέρει εξάλλου, δεν είναι αυτό καθαυτό το μνημείο, αλλά οι συμβολισμοί του και η επίδρασή του στη λαϊκή συνείδηση.
Ας αναλογιστούμε πόσο αντιφατική κι αυτοαναιρούμενη ήταν για παράδειγμα, η αποκαθήλωση του Στάλιν από το μαυσωλείο, στο όνομα της καταπολέμησης της προσωπολατρίας, από τη σατιγμή που εξακολουθούσε να μένει σε αυτό ο Λένιν. Αλλά και ποιες ήταν οι πραγματικές στοχεύσεις του Χρουτσόφ και των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων που προέτασσαν ως πρόσχημα την πάλη κατά της προσωπολατρίας.

Από αυτήν την άποψη λοιπόν, η δική μου γνώμη είναι πως μια επαναστατική εξουσία στη σοσιαλιστική/κομμουνιστική Ρωσία του μέλλοντος (που θα ξεπερνούσε τα επιτεύγηματα της ΕΣΣΔ), θα νομιμοποιούνταν να κλείσει το μαυσωλείο του Λένιν και να θάψει το Βλαδίμηρο στα τείχη του Κρεμλίνου. Αν και θα μπορούσε να το κρατήσει ως μνημείο που θα μαρτυρεί στις επόμενες γενιές από ποιο σημείο ξεκινούσε η επανάσταση και πόσο ριζικά έπρεπε να μετασχηματιστούν οι λαϊκές συνειδήσεις (και όχι μόνο) μαζί με την κοινωνία.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Πού το πάνε;

Η κοινοβουλευτική παράσταση τις προάλλες είχε κοινή αξία χρήσης για τους δύο πόλους του νεοπαγούς δικομματισμού: να δείξουνε τις βαθιές κι αγεφύρωτες διαφορές που τους χωρίζουν, καθώς βαδίζουνε μαζί στον ίδιο δρόμο (τον ευρωμουνόδρομο, όπως τον έχει χαρακτηρίσει εδώ και μερικά χρόνια ο Μπούτας) ου μην και προς μια συγκυβέρνηση σε βάθος χρόνου (ή μήπως μηνών;) για την απαρέγκλιτη εφαρμογή της μνημονιακής στρατηγικής.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσίπρας εξέφρασε από το βήμα της Βουλής την ευγνωμοσύνη του προς το Μητσοτάκη, γιατί επιτέλους έγιναν καθαρές και τέθηκαν σε πολιτική βάση οι μεταξύ τους διαφορές. Του καλού (κοινωνικά ευαίσθητου και ψυχοπονιάρη) και του κακού (πλην ρεαλιστή και τεχνοκράτη) δήμιου. Ή με άλλα λόγια, της σοσιαλδημοκρατικής και της νεοφιλελεύθερης αφήγησης, ακριβώς στην ιστορική φάση που αυτές οι διαφορές εκμηδενίζονται και δεν έχουν την παραμικρή πρακτική σημασία.

Από μια άποψη βέβαια, ο καθένας έχει δίκιο από την πλευρά του, όταν δε μιλάει για αυτήν, αλλά για τους απέναντι, για να τους πει: πόσο πασόκοι/πόσο δεξιοί είστε. Αλλά λέει μονάχα τη μισή αλήθεια, γιατί οι μεν αποσιωπούν πως εφαρμόζουν (με πόνο ψυχής και κοινωνικά κριτήρια, ταξικά μεροληπτικά) την ίδια ανάλγητη, νεοφιλελεύθερη πολιτική, και οι δε πως ο Σύριζα ούτε λαϊκίζει, ούτε κι έχει περιθώρια να το κάνει και να δράσει έξω από το πλαίσιο της αντιλαϊκής στρατηγικής του αστικού κόσμου, που συμπυκνώνεται (αλλά δεν εξαντλείται) στο Μνημόνιο.

Φτάνουμε λοιπόν στο ερώτημα του τίτλου, για να το εξετάσουμε σε διάφορα επίπεδα.

Καταρχάς σε πολιτικό επίπεδο, το βασικό ερώτημα είναι αν η ΔΦΑ θα καταφέρει να περάσει αναίμακτα για τον κυβερνητικό λόχο (για το λαό ούτε συζήτηση) το νόμο-λαιμητόμο για τα ασφαλιστικά δικαιώματα, επιβεβαιώνοντας σε κάθε περίπτωση τη γνωστή φράση του Ανιέλι (όπως κι αν ήταν η αρχική της εκδοχή) για εκείνο το είδος της χρήσιμης Αριστεράς, που μπορεί να περάσει αντιλαϊκούς νόμους, εκεί όπου απέτυχε να το κάνει η Δεξιά. Εξ ου κι η ΔΦΑ καμαρώνει ότι έχει προλάβει να νομοθετήσει πιο πολλά απ' όσα είχαν κάνει ως τώρα οι προκάτοχοί της.

Δεν ξέρω αν ο Σύριζα και η κυβερνητική πλειοψηφία βγουν αλώβητοι από αυτή τη διαδικασία ή αν θα χρειαστεί και πρόθυμα δεκανίκια (Λεβέντης, Ποτάμι). Υπάρχει πάντως μια γενική αίσθηση πως ο Σύριζα και η αξία χρήσης του για το σύστημα ίσως αρχίζει να εξαντλείται μετά την "ασφαλιστική μεταρρύθμιση" κι έτσι διερευνάται από τώρα η διάδοχη κατάσταση. Είτε με ένα οικουμενικό κυβερνητικό σχήμα (που είναι κι ο διακαής πόθος του Λεβέντη) είτε με εκλογές μες στο 16' -για αυτό κι επιχειρούν τόσο άγαρμπα κάποια ΜΜΕ να φτιάξουν το προφίλ του Κυριάκου ως σοβαρού και υπέθυνου μεταρρυθμιστή και κατά συνέπεια καταλληλότερου πρωθυπουργού.
(Σημειώνω παρεμπιπτόντως κι ακροθιγώς μια σημείωση από ένα άρθρο του Όψιμου στην Κομεπ για τις εξελίξεις στη ΝΔ, όπου λέει εύστοχα πως δεν πρέπει να βλέπουμε αφηρημένα τις διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά να τις παρατηρούμε συγκεκριμένα, για να βγάζουμε σωστά συμπεράσματα).

Για το ασφαλιστικό, οι επιδιώξεις του αστικού μπλοκ εξουσίας είναι φανερές. Καίνε το "ξίγκι" που έχει απομείνει και στερούν από πολλές λαϊκές οικογένειες ένα από τα τελευταία στηρίγματα που είχαν. (Κι αν θέλει κανείς να βρει οπωσδήποτε ομοιότητες με την περίοδο της κατοχής, μπορεί να σκεφτεί τους απελπισμένους, που δε δήλωναν το θάνατο των συγγενικών τους προσώπων στις αρχές, για να μη στερηθούν τη μερίδα τους στο συσσίτιο, και να το συγκρίνει με τους συνταξιούχους).

Προωθούν τη διάλυση της κοινωνικής και την ενίσχυση της ιδιωτικής ασφάλισης. Και δεν προχωρούν σε συμβατικές μειώσεις, αλλά στη συντριβή των συντάξεων και τη σταδιακή προσαρμογή τους σε επίπεδο εξαθλίωσης, που θα πέφτουν κάτω κι από τα (θεωρητικά εγγυημένα) 380 ευρώ της περιβόητης εθνικής σύνταξης.

Μια εξέλιξη που συνδέεται με τα παραπάνω είναι το σπάσιμο παραδοσιακών συμμαχιών της αστικής τάξης με μεσαία στρώματα, που βλέπουν να φτωχοποιούνται και βγαίνουν ίσως για πρώτη φορά στους δρόμους. Από την άλλη ωστόσο, πρέπει να σημειώσουμε πως στην παρούσα φάση, βασικός σύμμαχος των κρατούντων (που καθιστά περιττό κάθε άλλη συμμαχία) είναι η δική μας αδράνεις, η ουσιαστική απουσία της εργατικής τάξης από το προσκήνιο. Κι αν κάποτε η απάθεια βασιζόταν σε μια επιφανειακή ευημερία και στη μαζική εξαγορά συνειδήσεων, σήμερα έχουμε κληρονομήσει μια εδραιωμένη νοοτροπία, χωρίς τους παράγοντες που τη διαμόρφωσαν και η περίοδος των εκπτώσεων αφορά τα πάντα: από τα δικαιώματα και τις λαϊκές διεκδικήσεις μέχρι την τιμή εξαγοράς.

Όλα αυτά συντείνουν στο συμπέρασμα πως ενδεχομένως να περνάμε σε μια νέα ποιότητα, που κάποιοι την έχουν βαφτίσει λανθασμένα νέο στάδιο, κι άλλοι την έχουν χαρακτηρίσει νέο αρχιτεκτονικό μοντέλο συσσώρευσης, που μπορεί να λειτουργεί πιλοτικά για τις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, με την Ελλάδα σε ρόλο πειραματόζωου. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια κινεζοποίηση των μισθών, των ημερομισθίων και του λεγόμενου... μη εργατικού κόστους στην Ελλάδα (και όχι μόνο). Μια πραγματικότητα που καθιστά φληναφήματα και αερολογίες όσα είπε ο Τσίπρας στη Βουλή για τις Σκανδιναβικές χώρες, όπου ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα συμβαδίζουν με τις παροχές του κοινωνικού κράτους, χωρίς να αποκλείουν η μία την άλλη (και την υποτιθέμενη εφαρμογή αυτού του "μοντέλου" στα καθ' ημάς.

Αυτό που έχει ίσως μεγαλύτερο ενδιαφέρον να διερευνηθεί είναι αν η αστική τάξη προβαίνει σε αυτές τις κινήσεις, γιατί είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κρίσης και να διασφαλίσει τα υψηλά ποσοστά της κερδοφορίας της, ή γιατί βλέπει τον κοινωνικό-πολιτικό συσχετισμό να είναι συντριπτικά υπέρ της και δε συναντά σοβαρά εμπόδια. Με άλλα λόγια αν το κάνει από θέση ισχύρος (επειδή μπορεί) ή το ακριβώς αντίθετο (επειδή δεν μπορεί αλλιώς).
Κι η αλήθεια βρίσκεται (στους Σεξ Πίστολς) και στις δύο αναγνώσεις..