Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Ιστορική χρεοκοπία

Την Κυριακή έγιναν δύο εκλογικές αναμετρήσεις, σε Αυστρία και Κύπρο, που είχαν τη δική τους σημασία.

Στη γενέτειρα του Χίτλερ, οι νεοναζί έχασαν την ανάληψη της διακυβέρνησης για μερικές χιλιάδες ψήφους, με τους αυστριακούς μετανάστες (κατά μια παράδοξη ιστορική ειρωνεία) να αντιστρέφουν τα δεδομένα, το προβάδισμα των νεοναζί και το τελικό αποτέλεσμα. Έτσι, η "δημοκρατική Ευρώπη" ανάσανε ανακουφισμένη για τα προσχήματα που σώθηκαν και τον επελαύνοντα φασισμό, που θα συνεχίσει να λειτουργεί συγκαλυμμένα (και πιο αποτελεσματικά). Όπως έκανε φέτος, πχ κατά την προσφυγική κρίση, με το κλείσιμο των συνόρων, για να μη συνωστισθούν πρόσφυγες σε αυστριακό έδαφος κι αναγκαστούν να τους κλείσουν σε τίποτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να τους βγει το όνομα. Έχουν και δημοκρατικές ευαισθησίες. (Έχω και τις πεποιθήσεις μου, μα στο τέλος θα στις βρέξω, που τραγουδούσε κι ο Άσιμος).

Η εξέλιξη των αυστριακών πραγμάτων είναι πολύ διδακτική για το πώς η υιοθέτηση ναζιστικών θέσεων κι ο αντίστοιχος καθορισμός της πολιτικής ατζέντας όχι μόνο δεν αφαιρούν το ζωτικό χώρο (lebensraum) για την ανάπτυξη του φασισμού, αλλά λειτουργούν σαν λαγός που μετακινεί όλη την πολιτική σκηνή σε τέτοια κατεύθυνση, καθιστώντας τον κυρίαρχη δύναμη (ακόμα και πριν ή χωρίς την τυπική επικράτησή του). Το ενδιαφέρον που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι εδώ δεν πρόκειται για μια συγγενή ιδεολογικά, ακροδεξιά κυβέρνηση, τύπου Σαμαρά, που ακολουθεί πολιτική κατευνασμού απέναντί τους και τους χαϊδεύει τα αυτιά, αλλά για κεντρώες δυνάμεις (πράσινοι, σοσιαλδημοκράτες, κτλ) με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.

Η άνοδος της ακροδεξιάς, που εξασφαλίζει μάλιστα για πρώτη φορά κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, είναι ένα απ' τα κύρια χαρακτηριστικά και των κυπριακών εκλογών (μια κριτική προσέγγιση του εκεί αποτελέσματος μπορείτε να διαβάσετε στο κείμενο της Agkarra). Η δεξιά κυβέρνηση του ΔΗΣΥ έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει, γιατί είναι η πρώτη ευρωπαϊκή κυβέρνηση που κλήθηκε να εφαρμόσει ένα σκληρό, αντιλαϊκό πρόγραμμα (μνημόνιο) και δεν καταποντίστηκε εκλογικά, ούτε έχασε την πρώτη θέση. Μια εξέλιξη που οφείλεται προφανώς και στην αμήχανη αντιπολίτευση του ΑΚΕΛ, το οποίο επικέντρωσε την προεκλογική του εκστρατεία στο κομμάτι της διαφθοράς και της σκανδαλολογίας, και την επακόλουθη δυσκολία του κόσμου να εντοπίσει κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση μεταξύ των δύο βασικών διεκδικητών ή ένα πρακτικό αντίκρισμα στην ψήφο του.

Αυτή η παράμετρος εξηγεί τόσο την αυξημένη αποχή, που (κινείται σε ευθεία αναλογία με την εντεινόμενη απογοήτευση και) προβληματίζει τα αστικά επιτελεία, όσο και τη μεγάλη διασπορά δυνάμεων, από την οποία προέκυψε οκτακομματική βουλή. Ακριβώς όπως και στην Ελλάδα, με το σύστημα-βεντάλια, που άνοιξε, για να ξανακλείσει σύντομα και να επιστρέψουμε στο γνώριμο διπολικό σκηνικό, αναδιαταγμένο κι ανασυγκροτημένο.

Η βάση στην οποία αναπτύσσονται κι εδραιώνονται ωστόσο όλα τα παραπάνω, ο καταλύτης για να ξεδιπλωθούν και να επικρατήσουν, είναι η ιστορική χρεοκοπία της εκεί αριστεράς (χρησιμοποιώ τον όρο συμβατικά, για να συμπεριλάβει το αρκετά ευρύ φάσμα που θα μας απασχολήσει) και των συγκεκριμένων εκδοχών της-πολιτικών λογικών, που δοκιμάστηκαν. Κι αν η ιστορική χρεοκοπία του αυστρομαρξισμού (που αναλύεται πολύ εύστοχα στο βιβλίο του Ντατ "Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση") είναι παλιά και γνωστή, από τη δεκαετία του 30', και τα αδιέξοδα της σοσιαλδημοκρατικής μετεξέλιξής του δεν αποτελούν αυστριακή ιδιαιτερότητα, το στρατηγικό αδιέξοδο κι η χρεοκοπία του αριστερού κυβερνητισμού του ΑΚΕΛ είναι νωπό δίδαγμα, που θυμίζει σε πάρα πολλά την περιπέτεια της ΠΦΑ στα καθ' ημάς.

Άλλο ζήτημα βέβαια ποιοι θέλουν να λάβουν υπόψη τους αυτά τα διδάγματα. Και με αυτό δεν εννοώ μόνο όσους φαντασιώνονται πως ζουν σε μια Ευρώπη που αλλάζει (από μέσα, με εκλογές) και μαζί της αλλάζουν οι συσχετισμοί. Αλλά και σε όσους στήνουν νοερά έναν πόλεμο χαρακωμάτων, με την αστική εξουσία, τα οποία πιστεύουν πως καταλαμβάνονται σταδιακά και με διάφορους κρίκους (πχ τον κυβερνητικό). Εκτός πια κι αν θεωρεί κάποιος ότι τα όρια αυτών των κυβερνήσεων δεν ήταν αντικειμενικά, αλλά ζήτημα υποκειμενικών προθέσεων...

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Love will tear us apart

Αγάπη μόνο. Και ΠαΣοΚ, της εποχής μας (και του μέλλοντός μας). Κι αριστερή ενότητα. Όχι η ΑΡΕΝ που ενώθηκε εις σάρκα μία με τα/την ΕΑΑΚ στα πανεπιστήμια κι έλειπαν από την απεργία, γιατί ήταν στο ταξίδι του μέλιτος (όπως γράφει εύστοχα ο Οδηγητής). Αλλά το ίδιο ακριβώς σε πιο μεγάλη κλίμακα και στο γενικό, πολιτικό κάδρο. (Κι ύστερα σου λέει, δε θα υπακούσω, και πως η νεολαία είναι εξ ορισμού ανήσυχη κι ανυπότακτη. Να είχαμε να λέγαμε...).

Το γνωστό μας αριστεροχώρι. Που αφού πρώτα ψήθηκε κι ατσαλώθηκε σε κορυφαίες κινηματικές μάχες (ο εξεγερμένος Δεκέμβρης του 08' κι ο αγανακτισμένος Μαϊούνης των πλατειών, που ήταν ο πρόδρομος της επανάστασης, με τον ίδιο τρόπο που το επαναστατικό 1905 κι η ματωμένη Κυριακή προετοίμασαν τον κόκκινο Οκτώβρη και το 1917), κατέκτησε την πολιτική εξουσία στις εκλογές και πρόλαβε να ζήσει τη δική του προδομένη επανάσταση, ένα προδομένο τίποτα, αυτοί ξανά στο τίποτα, στο γενικά εμείς. Αλλά δεν πειράζει, γιατί η αγάπη, το ΠαΣοΚ (όπως κι αν λέγεται, απ' όπου και αν προέρχεται) κι η αριστερή ενότητα θα μας ξεσκίσουν ξανά.

Το αριστεροχώρι κι η (πολλοστή) εκκωφαντική του απουσία. Σαν τους Απόντες του Γραμματικού, που λακίζουν ένας-ένας με τον τρόπο του, τους σημαδεύει το τραγούδι των Joy Division κι η διάλυση της παρέας, καθώς προδίδουν τον εαυτό τους, ή πέφτουν σε αξεδιάλυτα αδιέξοδα, μένοντας πιστοί σε αυτόν. Και δυσκολεύονται να καταλάβουν πια τι σημαίνει δεξιά κι αριστερά. Ξέρουν μονάχα πως οι καλύτεροι δεν πιστεύουν σε τίποτα πια, κι οι χειρότεροι είναι διψασμένοι για νίκες.

Αλλά εντάξει μωρέ, γιατί να κατέβεις στο δρόμο στην τελική; Στο κάτω-κάτω της γραφής, ούτε πίνω, ούτε καπνίζω, ούτε με τον καφέ έχω καλή σχέση. Τι έχω να φοβηθώ δηλ;
Γι' αυτό σου λέω, αγάπη μόνο. Ας πετάξουμε και λίγο Φλωράκη, λόγω της ημέρας, σαν τον Δραμινό Συριζαίο, με το μπλουζάκι των Joy Division, γιατί κατά βάθος είμαστε αριστεροί κι αντιφασίστες, με ευαισθησίες. Και τα άλλα που λένε για νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη, είναι ασήμαντα. Μήπως κι οι Joy Division δεν άλλαξαν για να γίνουν New Order και όργανα της νέας τάξης πραγμάτων;

Καληνύχτα λοιπόν αριστεροχώρι. Καληνύχτα Παρασκευούλα. Κι άνοιξε του κουτιού τα παραμύθια, να (να-νου, να-νου) νανουριστείς με πρόσφατα περασμένα μεγαλεία, που επινόησες σαν καταφύγιο, για τέτοιες δύσκολες στιγμές. Μείνε να κοιτάς το Λαφαζάνη να δρα με όρους κοινωνίας θεάματος, σαν τα ανήλικα παιδιά του λυκείου, με την κρίση ταυτότητας, που ψάχνουν να τη βρουν φωνάζοντας, ξεσπώντας, προσπαθώντας να τραβήξουν την προσοχή των άλλων, για να δηλώσουν "παρών", για να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι υπάρχουν, γράφοντας το όνομά τους στο θρανίο, σε έναν τοίχο με σπρέι, ή στο περιστύλιο της βουλής με ένα πανό.

Τι άλλο μας έμεινε από αυτό το διήμερο;
Η αφωνία των Συριζαίων, που είναι πολιτικά παχύδερμα και τα ψηφίζουν όλα αμάσητα. Κι όπως λέει ο γγ είναι άπαιχτοι, θεομπαίχτες, ακόμα και όταν (υποτίθεται πως) διαφοροποιούνται με κάτι γελοίες ανακοινώσεις, που δε λένε απολύτως τίποτα, εν είδει αυτοκριτικής έστω. Κι η υποκρισία των ΜΜΕ, που αγανακτούν με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό του ΚΚΕ, που καταπατά βάναυσα (υποτίθεται) την προσωπική άποψη του καθενός. Αλλά τρώνε αμάσητα κι ως απόλυτα φυσικές τις διαγραφές των βουλευτών που παρεκκλίνουν από τη γενική γραμμή και τολμούν να εκφέρουν διαφορετική γνώμη, ή την αξίωση της κυβέρνησης να παραιτηθούν, για να μην εμποδίσουν το έργο της.

Η ατάκα του γγ για τη Γιουροβίζιον και οι κλισέ, παγερές κι ανέμπνευστες λεζάντες (memes) για το ΚΚΕ και τον ευρωμονόδρομο, που κυκλοφόρησαν. Κι ύστερα σου λέει ότι οι Κουκουέδες δεν έχουν χιούμορ.
Κι η ειλικρινής απορία της Αλέκας προς τους υπουργούς της κυβέρνησης, που έχουν γράψει κάποια σοβαρά έργα, με επιστημονικές αξιώσεις, όσο και να διαφωνεί κανείς με την προσέγγισή τους. Πώς μπορούν λοιπόν να γίνονται ρεζίλι και να λένε τέτοιες ανοησίες περί ανάπτυξης; Δηλ τα πιστεύουν οι ίδιοι αυτά που λένε;

Και το κλασικό ερώτημα: τι μέλλει γενέσθαι. Γιατί η διασκέδαση με το αριστεροχώρι, είναι για να περνάει ο καιρός ευχάριστα. Αλλά αν ήταν έτσι, μπορούσαμε να παίζουμε απλά και με τις τάπες των βαρελιών.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Πολωνία – τα αντικομμουνιστικά

Στην Πολωνία, ο πρόεδρος Αντρέι Ντούντα (καμία σχέση με τον μπασκετικό σοφό) αποφάσισε να απαγορεύσει κάθε δημόσια αναφορά στον κομμουνισμό, που στοιχειώνει την αστική τάξη ως έννοια και ως ιστορική μνήμη, και να δώσει προθεσμία ενός χρόνου στις τοπικές αρχές, για να γκρεμίσουν ή να μετονομάσουν μνημεία, οδούς κι ό,τι άλλο έχει μείνει να θυμίζει τη σοσιαλιστική εποχή και τον «ολοκληρωτισμό». Το οποίο μπαίνει για ξεκάρφωμα, αλλά μόνο ο κομμουνισμός αναφέρεται σαφώς, που είναι και το βασικό που τους ενδιαφέρει άλλωστε. Και όσοι τον πολέμησαν στο πλευρό των ναζί (τυχαίο παράδειγμα), μπορούν να βαφτιστούν «μαχητές της ελευθερίας», και να έχουν την υστεροφημία τους και τα μνημεία τους ήσυχα. Η μάχη ενάντια στον «κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό» δεν μπορεί να νοείται ολοκληρωτική για τους αστούς, με τον ίδιο τρόπο που για εμάς ο πραγματικός ουμανισμός προϋποθέτει την πάλη ενάντια στους εχθρούς της ανθρωπότητας.

Φαντάσου τώρα να ψηφιζόταν και εδώ ένας παρόμοιος νόμος. Εμάς θα μας έθεταν εκτός νόμου από την πρώτη μέρα (με ένα νόμο, σε ένα άρθρο), ενώ κάποιοι άλλοι ντούροι επαναστάτες ούτε το όνομά τους δε θα ήταν υποχρεωμένοι να αλλάξουν. Ενώ κάποιοι εξ αυτών θα έκαναν ευχαρίστως δημόσιες αποκηρύξεις του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, γιατί δυσφήμησε τον πραγματικό κομμουνισμό και το ιδεώδες που περιέγραψε ο Μαρξ.

Φαντάσου επίσης, τελείως αντιδιαλεκτικά, να ήταν τελείως αντεστραμμένοι οι ιστορικοί ρόλοι στην Πολωνία, πχ με ένα ναζιστικό καθεστώς, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα σταθμά και η αντιμετώπιση του παρελθόντος. Μπορεί να βρισκόταν πχ ένας Πολωνός Χατζηνικολάου να πει ότι δε φοβάται τη δημόσια αντιπαράθεση με τους ναζί και ότι δεν τους δίνει βήμα για να τους διαφημίσει, αλλά για να τους αποδομήσει και να τους απομυθοποιήσει, αφαιρώντας τους τη γοητεία του απαγορευμένου. Και να έβγαινε ένα πολωνικό φόρουμ ελεύθερης σκέψης, να οργανώσει έναν πρωτότυπο ιστορικό περίπατο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, με το μενού που σερβιριζόταν στους κρατούμενους. Για το Βαλέσα πχ από την άλλη, δε θα γινόταν ποτέ κάτι αντίστοιχο, γιατί δε νομίζω να κακοπέρασε και να πείνασε ποτέ στη σοσιαλιστική Πολωνία.

Χώρια η προπαγάνδα των ΜΜΕ για τις απεργίες της αντίστοιχης Αλληλεγγύης που παραλύουν το κράτος και την οικονομία. Κι η πλάκα είναι πως στην περίπτωση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, με κοινωνική, λαϊκή ιδιοκτησία, αυτό έχει κυριολεκτική ισχύ. Δεν καταλαβαίνω όμως τι μπορεί να εννοεί ο ποιητής στο στίχο «οι απεργοί παραλύουν το κράτος», σε μια «ελεύθερη», ιδιωτική οικονομία.

Στην πραγματική ζωή πάλι, μπορεί να βρεθεί κάποιος να αναλύσει το ιστορικό υπόβαθρο και να μας εξηγήσει ότι οι Πολωνοί στην πραγματικότητα δε μισούν τον κομμουνισμό ή τους σοβιετικούς, αλλά διαχρονικά τους Ρώσους, γενικά και αόριστα, και θέλουν να καταστρέψουν οτιδήποτε τους θυμίζει το πέρασμά τους απ’ την πατρίδα τους. Μπορεί επίσης του χρόνου στην Ουκρανία, στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, να ζήσουμε ένα θρίαμβο για τους Πολωνούς που δε νίκησαν το 14’, όταν παρουσίασαν κάτι στα όρια του σοφτ-πορνό, αλλά θα έχουν τη νίκη στο τσεπάκι, εάν στείλουν ένα μοιρολόι για το Κατίν και τη σφαγή των αξιωματικών τους, με την ιστορική εκδοχή του Γκέμπελς. Η Ρωσία θα έχει πραγματικές ελπίδες μόνο αν στείλει ένα αντίστοιχο μοιρολόι για το δράμα και το πισωγύρισμα του 17’, που την κράτησε τόσες δεκαετίες απομονωμένη από το πανηγύρι της καπιταλιστική προόδου.

Στην πραγματική ζωή επίσης, περιμένω από στιγμή σε στιγμή μια αυστηρή νότα διαμαρτυρίας από το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών. Δεν είναι μόνο ότι έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση, η οποία δεν ανέχεται τον αντικομμουνισμό κι αντιδρά άμεσα σε οποιοδήποτε κρούσμα πέσει στην αντίληψή της. Είναι κι ο αριστερός ΥπΕξ που έχουμε, που είχε γράψει πριν από τρεισήμισι δεκαετίες κι ένα βιβλίο για τα πραγματικά γεγονότα στην Πολωνία, και χαρακτηρίζεται από συνέπεια κι αμετακίνητη στάση ως προς τις αρχές του.

Στην πραγματική ζωή πάντα, το επόμενο βήμα της δημοκρατικής ΕΕ που ολοκληρώνεται πολιτικά κι οικονομικά με θαυμαστό, αντιολοκληρωτικό τρόπο, μπορεί να είναι ο λιθοβολισμός κι η δημόσια καύση κομμουνιστών και λοιπών αντιφρονούντων, που παραμένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν.
Ενώ σε ένα μέσο της ελεύθερης, πολυφωνικής ενημέρωσης (όχι όπως στον κομμουνισμό, όπου όλα τα έσκιαζε η φοβέρα της λογοκρισίας και της κρατικής προπαγάνδας), η Πολωνία αναφέρθηκε (για να το διορθώσουν εκ των υστέρων και να μη φαίνεται πια) ως μέλος της ΕΣΣΔ! Μιλάμε, γκαραντί κι εξακριβωμένο… Αντίο ζωή.

Ο Ρεντ-Φλάι λέει ότι δεν είναι μακριά η μέρα που θα ανακαλύψουμε ότι οι ειδησειογραφικές σελίδες του διαδικτύου δε λειτουργούν με συντάκτες, αρθρογράφους, λαντζιέρηδες έστω (με μισθό ή χωρίς, μικρή σημασία έχει), αλλά με λογισμικά «αντιγραφής-επικόλλησης» που αναπαράγουν οτιδήποτε και δεν έχουν κριτική ικανότητα να το ελέγξουν. Εγώ πάλι βλέπω ότι η πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε επιστημονική φαντασία και αρχίζει να μοιάζει με δυστοπία, όπου τα ρομπότ αρχίζουν να φοβούνται ότι θα αντικατασταθούν σύντομα από ανθρώπους χωρίς κριτική ικανότητα, που θα τα καταστήσουν περιττά και αναχρονιστικά, ενώ θα εξυμνούν την ελεύθερη έκφραση κι ενημέρωση, τη δημοκρατική πολυφωνία των ΜΜΕ, και την εποχή της πληροφόρησης και της κοινωνίας της γνώσης.

Η αλήθεια είναι πως στις μέρες μας ο αστικός, μεταμοντέρνος μεσαίωνας έχει απλώς μεγαλύτερες, υπερσύγχρονες δυνατότητες να επιβάλει το σκοταδισμό του. Κι αν πολλές φορές βάζει το μεσαίωνα στο στόχαστρο της κριτικής του (με μονόπλευρες και στρεβλωτικές προσεγγίσεις), είναι γιατί μόνο αυτή η σύγκριση του εξασφαλίζει τεκμήρια προοδευτικότητας. Στην πραγματικότητα όμως, έχει προ πολλού εξαντλήσει τον όποιο θετικό ρόλο μπορούσε να παίξει ιστορικά στο κοινωνικό προτσές και δεν έχει κανένα κώλυμα να υιοθετήσει τις πιο καθυστερημένες κι αναχρονιστικές μεθόδους επιβολής (όπως έκανε πχ με τον φονταμενταλισμό και τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν) που πηγαίνουν πίσω κι από τον αστικό διαφωτισμό του 18ου αιώνα.

Αντί επιλόγου, αξίζει να σταθούμε στην ετυμολογική προέλευση του γνωστού μας ρομπότ, από το ρώσικο ρήμα «εργάζομαι» (ραμπότατς), και την κοινή του ρίζα με διάφορους γνωστούς μας όρους από την ιστορία του ΣΔΕΚΡ και του ρώσικου επαναστατικού κινήματος (πχ Ραμπότσεγιε Ντιέλο, κοκ). Το πρόβλημα ασφαλώς δεν είναι ότι οι μηχανές αντικαθιστούν τον άνθρωπο, όπως νόμιζαν οι Λουδίτες, αλλά ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται στον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, για να τον πετάξουν στον κάδο της ανεργίας και του «πλεονάζοντος» εργατικού δυναμικού. Σε αυτά τα πλαίσια, επίσης, η μηχανή δεν απαλλάσσει τον άνθρωπο απ’ τον καταναγκαστικό χαρακτήρα της εργασίας, και το απεχθές, κοπιαστικό κομμάτι της, αλλά τον υποτάσσει και τον καθιστά γρανάζι της, με τον πολύ γλαφυρό τρόπο που το έδειξε στους «μοντέρνους καιρούς» ο Τσάρλι Τσάπλιν.


Μόνο σε μια κοινωνία με κοινωνική ιδιοκτησία και κεντρικό σχεδιασμό, ο άνθρωπος θα υποτάξει τις μηχανές για να υπηρετούν τις ανάγκες του και να μειώνουν τον απαιτούμενο χρόνο παραγωγής των αγαθών, συνεπώς και το μέσο εργάσιμο χρόνο. Ως τότε, το πρόβλημα δε θα είναι οι μηχανές, αλλά οι ιδιοκτήτες τους. Δεν κινδυνεύουμε να αποκτήσουν τα ρομπότ  συνείδηση κι ανθρώπινη υπόσταση, αλλά να γίνουν οι άνθρωποι σαν ρομπότ, αλλοτριωμένοι, χωρίς καμία δημιουργική συμμετοχή στην παραγωγή, και υποταγμένοι στα αφεντικά που μεταχειρίζονται την εργατική τους δύναμη. Και δε θα πάψουν να το κάνουν, γιατί αυτή είναι η μόνη πηγή υπεραξίας και πλούτου.

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Δεν υπάρχουν άνεργοι σου λέω

Είμαστε σκλάβοι κι αν χρειαστεί, θα παλέψουμε για τη σκλαβιά μας...

Αυτή τη θρυλική ατάκα του Αστερίξ από τις "δάφνες του Καίσαρα" (κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν), θυμίζει η κατάσταση πολλών ανέργων που σπουδάζουν στα δημόσια ΙΕΚ, μήπως και μπορέσουν να ανοίξουν κάποια χαραμάδα προοπτικής στο σκλαβοπάζαρο που λέγεται αγορά εργασίας. Και σα να μην τους έφτανε η ανεργία κι όσα μύρια κακά έπονται αυτής, πρέπει τώρα να πολεμήσουν για να τους αναγνωριστεί η ιδιότητα του ανέργου και ο χρόνος της ανεργίας τους.

Τι θεωρούνται αυτή τη στιγμή; Έλα ντε. Εργαζόμενοι δεν είναι, άνεργοι (υποτίθεται) ούτε, τα δικαιώματα της σπουδαστικής ιδιότητας (πάσο, δωρεάν συγγράμματα, κτλ) δεν τα έχουν... Οπότε για την Πολιτεία θεωρούνται μάλλον άεργοι κι αργόσχολοι, που κάνουν το χόμπι τους. Αλλά παραμένει η κρίση ταυτότητας, με τα υπαρξιακά ερωτήματα: "ποιος είμαι;", "τι είμαι;", ενώ το βάθος ηχεί η φωνή του Κορκολή, με τη γνωστή... προστυχιά (αν και ο μόνος πρόστυχος στην όλη υπόθεση ήταν ο Ζούγκλας).

Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως για τον ΟΑΕΔ μπορεί κανείς να είναι παράλληλα σπουδαστής και εργαζόμενος, αλλά αν χάσει στο ενδιάμεσο τη δουλειά του ή σταματήσει η σύμβασή του, δεν μπορεί να θεωρηθεί άνεργος και να έχει κάρτα ανεργίας! Έτσι ο οργανισμός διαγράφει μαζικά σπουδαστές από τα μητρώα του, ως μαθητευόμενους (!) -λες και κάνουν κάποια μαθητεία, για την οποία πληρώνονται, πάνω στη δουλειά (που δεν έχουν)- με ένα νόμο του 85' που προϋπήρχε της ίδρυσης των ΙΕΚ!

Το νομικό κομμάτι δεν έχει ίσως τόση σημασία (μια κουβέντα είναι αυτό βέβαια, αν το λέμε μεταξύ μας, αλλά βουνό ολόκληρο, αν πρέπει να το εξηγήσεις σε κάποιον τρίτο, αμύητο, που χάνει συνήθως το πολιτικό δάσος πίσω από τις νομικές λεπτομέρειες). Έχει όμως μια σημασία ότι ο ΟΑΕΔ βγάζει αυθαίρετες ερμηνείες κατά το δοκούν κι αγνοεί προκλητικά διατάξεις του ισχύοντος πλαισίου, όπως έναν ευρωπαϊκό κανονισμό που αναφέρει σαφώς ότι άνεργος θεωρείται, όποιος είναι διαθέσιμος για εργασία. Κάτι που είναι αυτονόητο για όσους σπουδαστές παρακολουθούν μαθήματα κατά τις απογευματινές ώρες, για αυτόν ακριβώς το λόγο, και μπήκαν στα ΙΕΚ με κριτήριο (μεταξύ άλλων) την προϋπηρεσία τους στον εκάστοτε κλάδο, για να βελτιώσουν την επαγγελματική τους προοπτική.

Τι σημαίνει η απώλεια της κάρτας για αυτούς τους σπουδαστές;
Ότι πρακτικά εκμηδενίζονται οι πιθανότητές τους να βρουν δουλειά για λίγους μήνες, παράλληλα με το ΙΕΚ, σε κάποια σύμβαση, διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, κοινωφελές πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, κοκ, αφού δεν αναγνωρίζεται και προφανώς δε μοριοδοτείται ο χρόνος της ανεργίας τους. Όσοι λίγοι πρόλαβαν να βρουν κάποια θέση, προτού ανακληθεί η κάρτα τους, αντιμετωπίζουν τώρα τον κίνδυνο να απολυθούν και να βρεθούν ξεκρέμαστοι. Ενώ οι άνεργοι που δικαιούνταν κι έπαιρναν το τελευταίο διάστημα επίδομα ανεργίας ή άλλο αντίστοιχο βοήθημα, απειλούνται με χρεωστικά που τους ζητάνε πίσω όσα χρήματα πήραν!
Παράλληλα όσοι διαγράφονται από τα μητρώα του ΟΑΕΔ, χάνουν το δικαίωμα δωρεάν μετακίνησης στις συγκοινωνίες, τα κοινωνικά τιμολόγια των ΔΕΚΟ, μικρές φοροαπαλλαγές, κτλ.

Το πιο τραγικό στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι όμως, τα απειροελάχιστα προνόμια που δικαιούνται οι άνεργοι, για να τους χρυσώσουν το χάπι, και ότι πρέπει να παλέψουν για να μην τα χάσουν και να κρατήσουν μια ελπίδα να πετύχουν σε ολιγόμηνες συμβάσεις που απλώς ανακατεύουν και μοιράζουν την τράπουλα της ανεργίας, σαν τον μουντζούρη. Ούτε καν ο κυνισμός του κράτους που αφήνει σαν σκουπίδια έξω από την παραγωγή χιλιάδες εργαζόμενους, ενάντια στην συνταγματική υποχρέωσή του να εξασφαλίσει το δικαίωμα της εργασίας. Αλλά η κανιβαλική λογική που καλλιεργείται για την αναδιανομή αυτών των ψίχουλων, ο θάνατός σου η ζωή μου (ή απλά να ψοφήσει -και- η κατσίκα του γείτονα), που στρέφει τον έναν άνεργο απέναντι στον άλλο, αντί να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να εναντιωθούν στην πολιτική που δημιουργεί αυτήν την κατάσταση.

Μια λογική που εκφράστηκε χαρακτηριστικά στις ανώνυμες καταγγελίες για τους σπουδαστές κάποιων ειδικοτήτων, που διατηρούσαν κάρτα ανεργίας (από σύγχρονους χαφιέδες που λειτουργούν ανταγωνιστικά ή απλώς εκδικητικά). Το ζήτημα φαίνεται να ξεκίνησε από τέτοιες καταγγελίες, πήρε όμως γρήγορα ευρύτερες διαστάσεις και γενικεύτηκε σε όλες τις ειδικότητες των ΙΕΚ, για να φανεί πως υπάρχει πιθανότατα κεντρική πολιτική κατεύθυνση.

Προφανώς η ΔΦΑ βρήκε μια χρυσή ευκαιρία να παρουσιάσει μείωση στα ποσοστά ανεργίας και να χτίσει πάνω στις πλάτες των διαγραμμένων σπουδαστών το δικό της σαξές στόρι. Κι έτσι προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα με τα αντεργατικά κατορθώματά της, που δεν τα προλαβαίνει κανείς τον τελευταίο καιρό (κι αδικούνται, γιατί περνάνε απαρατήρητα).

Μπορείτε να δείτε εδώ την κάλυψη του θέματος από το Ριζοσπάστη.
Και την αντίθετη σκοπιά από το χαφιέ της ενημέρωσης (όνομα και πράγμα).

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Είμαστε ενωμένοι και... αποφασισμένοι

Ένα από τα παραλειπόμενα του πρόσφατου απεργιακού τριημέρου, είναι ότι ακούγοντας κάποια στιγμή στην πορεία παράλληλα ραδιόφωνο, για να δούμε τι γινόταν στη βουλή, μετέφερα στους διπλανούς τα σχόλια των δημοσιογράφων του Real, που εκθείαζαν εκείνη την ώρα το ΠΑΜΕ για τη μαζική του παρουσία και την καλή του οργάνωση. Για να πάρω πληρωμένη απάντηση από ένα σφο που σχολίασε λέγοντας πως το ΠΑΜΕ είναι βασικά σαν μια καλή έκθεση: έχει αρχή, μέση και τέλος.
Ένα το κρατούμενο προς αξιοποίηση και συνεχίζουμε παρακάτω.

Την ίδια ώρα, λίγο παραδίπλα μας ήταν μερικές δεκάδες ΕΠΑΜίτες κι ένα γραφικό πλακάτ τους που σύγκρινε το παρελθόν των πλατειών με το σήμερα, πέντε χρόνια μετά.

2011 - τότε ήμασταν αγανακτισμένοι
2016 - τώρα είμαστε αποφασισμένοι

Αυτό που έκανε ακόμα πιο αστείο το πλακάτ είναι ότι το τελευταίο ψηφίο από το 2016, το έξι από το 16' δηλ, είχε προστεθεί εκ των υστέρων σαν μπάλωμα, για να καλύψει το πρωτότυπο, δηλ το 5 απ' το 2015, αν δεν πήγαινε δηλ και πιο πίσω το πάτημα. Ήμασταν λοιπόν αποφασισμένοι και το 15' (τουλάχιστον) και το 16'. Και κάτι μου λέει πως είμαστε τόσο αποφασισμένοι, που θα μπει από πάνω και το 7 και το 8 (μη σου πω να αλλάξουν και τα πρώτα ψηφία). Κι αυτό συμπυκνώνει κατά τη γνώμη μου όλη την ιστορία των πλατειών και την εξέλιξή τους στο χρόνο, ως τις μέρες μας, που επιχείρησαν να μεταμφιεστούν σε ολονυχτίες (νουί ντεμπού).

Αν όμως το 11' κάποιοι αγανακτισμένοι πολίτες ήταν ανυποψίαστοι, το 16' κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια για τα αγανακτισμένα κινήματα, τις πολύχρωμες επαναστάσεις και τα στοιχεία που πιστοποιούν το ρόλο τους. Αντιγράφω από ένα πρόσφατο σχετικό σχόλιο του

Ο αντίλογος λέει πως δεν πρέπει να περιμένουμε ένα κίνημα κατά παραγγελία των επιθυμιών μας, με καθαρά και ώριμα χαρακτηριστικά, αλλά να παρεμβαίνουμε στο λαό και τις μαζικές του εκδηλώσεις, προσπαθώντας να αποδεχτούμε και να αλλάξουμε-μετασχηματίσουμε τις αντιφάσεις του. Εξάλλου, όπως είπε ο Βλαδίμηρος, όποιος περιμένει να δει μια επανάσταση σε καθαρή μορφή, δε θα ζήσει ποτέ μία. Ενώ αν τη φαντασιώνεσαι σε διάφορα επεισόδια, παίρνοντας πχ τις πλατείες ως κάποιου είδους πρόπλασμα των σοβιέτ, ζεις μία κάθε δυο-τρία χρόνια, κατά μέσο όρο.

Υπάρχει βέβαια μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Για να πει κανείς ότι παρεμβαίνει στις αντιφάσεις ενός ζωντανού κινήματος, πρέπει:
α) να υπάρχει όντως κίνημα, κάτι που να κινείται και διεκδικεί, κι όχι μια απογευματινή μάζωξη-εκτόνωση, όπου κάποιοι ποζάρουν στις κάμερες, για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Αλλιώς, δε βλέπω με ποια κριτήρια θα μπορούσαμε να αποκλείσουμε και το "μένουμε Ευρώπη" από τον ορισμό του κινήματος. Κι έτσι μιλάμε για ένα βήμα πίσω κι απ' την αδιέξοδη λογική "το κίνημα είναι το παν, ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα.
β) να υπάρχει σχέδιο οργανωμένης παρέμβασης σε αυτό το κίνημα, με συγκεκριμένους στόχους, που να υπάγεται σε έλεγχο από όσους το εφαρμόζουν, για να αναπροσαρμόζεται: εκεί πετύχαμε, σε αυτό πάσχουμε. Γιατί αν πιάνεσαι από το "αυθόρμητο", σαν την ουρά του χαρταετού, για να πετάξεις και να γκρεμιστείς μαζί του, απλώς βαυκαλίζεσαι ότι το επηρεάζεις και το (καθ)οδηγείς.
γ) να παρεμβαίνεις αυτοτελώς, ως κόμμα, πολιτική οργάνωση, συσπείρωση, συλλογικός φορέας, ως αυτό που είσαι τέλος πάντων κι όχι ως άθροισμα μεμονωμένων ατόμων που πήγαν σε ψυχοθεραπεία (καλή ώρα όπως εδώ) ή στους ανώνυμους αλκοολικούς: γεια σας, είμαι ο Άγγελος, και είμαι είκοσι χρόνια καθαρός από ΚΚΕ. Διαφορετικά, αντί να παρεμβαίνεις στις αντιφάσεις, καταλήγεις μάλλον να τις αποθεώνεις και να υποκλίνεσαι-προσαρμόζεσαι σε αυτές.

Το πρόβλημα δεν είναι (ότι απαξιώνουμε) το αυθόρμητο κι οτιδήποτε δεν ελέγχουμε εξ αρχής. Αλλά (να αποφύγουμε) ό,τι ελέγχει πλήρως ο ταξικός αντίπαλος και μας το πλασάρει σα δόλωμα, για να τσιμπήσουμε. Οι πλατείες ήταν η ελεγχόμενη αντίδραση-εκτόνωση ενός ανήσυχου λαϊκού παράγοντα, που ούτως ή άλλως θα ξεσπούσε με κάποιον τρόπο, αλλά το διακύβευμα ήταν με ποιον και πόσο βαθιά χαρακτηριστικά θα έπαιρνε.
Η συστηματική προβολή του "κινήματος" από τα ΜΜΕ (κι όχι μόνο τα απαξιωμένα ειδησεογραφικά δελτία, αλλά από κάθε χαζοχαρούμενη εκπομπή, χωρίς βαθύτερο λόγο ύπαρξης, που βαφτίζεται "ψυχαγωγική", η γιγάντωση της κυβερνητικής αριστεράς, ως επιστέγασμα της ρηχής, αντιμνημονιακής λογικής που καλλιεργούταν, ο εξαγνισμός και η "αντισυστημική, κινηματική" νομιμοποίηση των ελληνοσούπερμαν με τις μπέρτες και των φασιστών, η άλλη όψη του νομίσματος με την "αυθόρμητη κι αμεσοδημοκρατική" κάτω πλατεία που έβγαλε ως και διατάγματα για την κατάργηση των κομμάτων και του χρήματος... όλα μαζί τα παραπάνω, δεν ήταν τυχαία επεισόδια, που ανέκυψαν παρεμπιπτόντως, αλλά λογικά (αν όχι αναγκαία) αποτελέσματα του χαρακτήρα των πλατειών.
Κι από αυτήν την άποψη, μικρή σημασία έχουν οι υποκειμενικές προθέσεις κάποιων λίγων που δεν έδιναν τον τόνο κι οι ψευδαισθήσεις τους. αν όλα αυτά είχαν εξαρχής προβλεφτεί κι υποκινηθεί ή αν αξιοποιήθηκαν στην πορεία.

Πέντε χρόνια μετά, αυτό που άφησαν πίσω τους οι πλατείες, είναι η νοσταλγία μιας αυταπάτης, η εδραίωση της απογοήτευσης και μια θλιβερή εικόνα, σαν κι αυτή του Επαμίτη με το πλακάτ.

Όσο για το αρχικό κρατούμενο, οι πλατείες ήταν στην καλύτερη μια κακότεχνη μουτζούρα, που κάποιοι φαντάστηκαν κι είδαν με τα μάτια της ψυχής τους ως ζωγραφιά. Μια έκθεση χωρίς ειρμό, αρχή, μέση και τέλος (δηλ σκοπό), που ωστόσο συγκίνησε τις αρχές, το μέσο νοικοκυραίο κι είχε μάλλον προδιαγεγραμμένο τέλος.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Σα να μην έγιναν

Το κακό με τις φοιτητικές εκλογές είναι πως καταφέρνουν να μην παρουσιάζουν κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον, ακόμα και όταν έχουν φαινομενικά (ή προμηνύουν) εντυπωσιακές ανακατατάξεις. Ας το πιάσουμε ανά χώρο, ξεχωριστά.

Η ΔΑΠ είχε τη διάσπαση του Μορμόλη (για όσους έχουν σχετικές παιδικές αναμνήσεις: τώρα έχουμε δύο Μορμόληδες, τρεις Μορμόληδες...) ή μάλλον της γλιτσερής αμοιβάδας. Όπου στο τέλος, το μόνο που μένει είναι απλώς μια γλιτσερή αμοιβάδα περισσότερο (σε αντίθεση με την ατάκα στο ανέκδοτο: ένας ρηγάς λιγότερο). Οι οποίες αμοιβάδες παραλίγο (που λέει ο λόγος) να πετύχουν μάλιστα το 1-3 ή και το 1-2, όπως στη Φόρμουλα 1. Γιατί είχαν μεταξύ τους ανταγωνισμό, που στη δική μας διάλεκτο το λέμε άμιλλα, αλλά στη δική τους πραγματικότητα είναι ο θάνατός σου η ζωή μου, τομάρια που σφάζονται μεταξύ τους για αξιώματα. Κι έτσι, κατέβασαν ό,τι είχαν και δεν είχαν, για να ξεπεράσουν το βασικό τους ανταγωνιστή, δηλ τον άλλο τους εαυτό, που λέει και η Αλέξια. Οπότε, ναι μεν τα ποσοστά της επίσημης ΔΑΠ εμφανίζονται ψαλιδισμένα, αλλά στην πράξη, η δικέφαλη ΔΑΠ αθροιστικά (μαζί με τους παπαμιμίκους και την Οννεδ εσωτερικού) σαρώνει, αυξάνοντας τα ποσοστά της. Κάτι που βγαίνει αντικειμενικά, χωρίς τα μάστερ-σεφ μαγειρέματα, που είναι δεύτερη φύση για το δαπιταριό.

Παρεμπιπτόντως, είναι να απορεί κανείς πώς κάποια ΜΜΕ και δημοσιογράφοι δίνουν βάση στα αποτελέσματα που δίνει η ΔΑΠ, ενώ γνωρίζουν πχ τι γίνεται (αλλά δε λέγεται, όπως τους έμαθε ο εθνάρχης Τριανταφυλλίδης) στις εσωτερικές εκλογικές τους διαδικασίες, όπου βγαίνουν μαχαίρια και ψηφίζουν ακόμα και τα δέντρα (όπως τους έμαθε πάλι ο εθνάρχης Τριανταφυλλίδης).
Και γιατί να εμπιστευτούμε δηλ τα αποτελέσματα που δίνει το ΜΑΣ; Για πάρα πολλούς λόγους, αλλά και για τον εξής απλό, εμπειρικό κανόνα που λέει ότι τα αποτελέσματα που δίνει μια παράταξη, είναι αξιόπιστα, όταν η ίδια δίνει στον εαυτό της μικρότερα ποσοστά απ' ό,τι της δίνουν οι υπόλοιποι με τις αλχημείες και τις μαγειρικές συνταγές (για να φουσκώσουν τα δικά τους). Νόμος.

Αν το καλοσκεφτείς πάντως, σφε αναγνώστη, αυτό με τη ΔΑΠ, που διασπά τις δυνάμεις της, για να τις αυξήσει, προσφέροντας δαπίτικη πολυφωνία για όλα τα γούστα (αστικό κύρος, αλλά και λούμπεν μπράβοι να προστατεύουν την εξουσία) είναι σε μικρογραφία το στρατηγικό τέχνασμα του αστικού πολυκομματισμού-κοινοβουλευτισμού, που μας παρουσιάζει την ίδια ακριβώς πολιτική (μνημόνια, ΕΕ, καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης) σε διάφορες συσκευασίες για να διαλέξουμε ποια θέλουμε. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι το παραμύθι της (αριστερής) ενότητας, που έχει και την παλιά Αρεν. Πρόκειται βασικά για την εκλογική ενοποίηση του αριστεροχωριού (που παραμένει όμως από δέκα χωριά χωριάτες) και την κορύφωση μιας διαδικασίας, που είχε ξεκινήσει από το Μαϊούνη με τα κοινά πλαίσια της εποχής.
Ναι αλλά δεν είναι τόσο απλό.

Υπάρχει ένα ολόκληρο διαλεκτικό δίπολο χαζοχαρούμενης ενότητας για την ενότητα - αγνού κι άδολου σεχταρισμού, που αποτυπώνεται σε μια σειρά αντιφατικές στιγμές του αριστερού χυλού στα πανεπιστήμια κι εκτός.
Η/τα Εαακ είναι ο κορμός που σφυρηλάτησε ουσιαστικά τη μετωπική συγκρότηση της Ανταρσυα -και τώρα πλέον το φλερτ με τη ΛαΕ του Λαφαζάνη, όπου κατέληξαν δύο ιδρυτικές συνιστώσες της (Αραν, Αρας). Την ίδια στιγμή βέβαια, κάθε χώρος κατεβαίνει κινηματικά κατά βούληση, σε όποια πορεία-συγκέντρωση θέλει, κρατώντας τις ενωτικές διαθέσεις του για την κάλπη. Ενώ πολλές φορές μπορεί να συναντήσει κανείς Ναρίτες να κράζει ανοιχτά τους Σεκίτες ή τους αλτουσεριανούς (ή και δικούς του ακόμα) κι αντίστροφα. Παρόλα αυτά, η συγκεκριμένη ενότητα ζυμώθηκε επί χρόνια, σε άπειρα κοινά πλαίσια, που την καθιστούσαν σχεδόν φυσική συνέχεια. Σε αντίθεση με την κεντρική, πολιτική σκηνή, όπου οι αντίστοιχες οργανώσεις καταφέρνουν διαλεκτικά να κάνουν μια πολιτική εκλογικής ενότητας χωρίς αρχές, παρά τις στρατηγικές συμφωνίες που έχουν και τις αναμεταξύ τους ζυμώσεις.
Επ' αυτού όμως, περισσότερα σε άλλο κείμενο.

Αυτή η ενότητα πάντως, όχι μόνο δε διαμορφώνει απαραίτητα κάποια δυναμική, αλλά πολύ συχνά καταλήγει να μη συγκεντρώνει ούτε καν το άθροισμα των επιμέρους συνιστωσών της. Αν προσθέσει κανείς την/τα αμιγή Εαακ με τις προσμίξεις της/τους (και το Μπλόκο ξεχωριστά), θα βγάλει κάτι αισθητά μικρότερο από το περυσινό άθροισμα Εαακ και Αρεν, ακόμα κι αν πάρει κανείς τα απίθανα στοιχεία της νΚα*. Έτσι, ο αντικειμενικός εκλογικός στόχος της ενότητας, να χτυπήσουν τη δεύτερη θέση και την ΠΚΣ, αναβάλλεται για του χρόνου.

*της νΚα, που: α) έχει αφήσει καμιά εξηνταριά σχολές απέξω, αλλά όσο πάει το διορθώνει στην ενσωμάτωση, β) συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια, αφού επιμένει να βάζει στο συγκριτικό πίνακα το περυσινό τελικό ποσοστό κάθε παράταξης κι όχι το αποτέλεσμά της στις ίδιες σχολές, για να γίνει ουσιαστική σύγκριση, οπότε γ) αν επισκεπτόσουν χτες βράδυ τη σελίδα της, θα πίστευες ότι παίζουν για την πρωτιά με τη ΔΑΠ (κι εμάς αουτσάιντερ).

Κατά τα άλλα. Οι μαύροι βγήκαν παγανιά στην Αθήνα, τραμπούκιζαν αδιακρίτως, ματαίωσαν τις εκλογές στο Πάντειο, χτύπησαν έναν Εαακίτη στη ΝΟΠΕ (κι έβγαλε μια πολύ σωστή ανακοίνωση η νΚα, αλλά το ζήτημα είναι τι συμπεράσματα θα βγάλουν στην πράξη για τα παιδιά). Ξεχνάνε βέβαια πως αν το να σαμποτάρεις τις εκλογές μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο, θα ήταν παράνομο. Κι αυτοί πιθανότατα, θα ψήφιζαν...

Η Πασπ είναι το νεκροζώντανο ζόμπι, που -όπως κι η μήτρα του ΠαΣοΚ- αρνείται να πεθάνει (ιδίως στα ΤΕΙ) και σε μερικές σχολές μάλιστα, νεκρανασταίνει το μηχανισμό της.
Ενώ το Μπλόκο του Σύριζα (που σταματάει, υποτίθεται, τι ακριβώς; Μήπως στις επόμενες εκλογές να το ξανασκεφτούν και να κατέβουν ως Κόφτης;) κατάφερε να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ γελοιότητας κι ανυπαρξίας για τα δεδομένα κυβερνητικής παράταξης, κι έμεινε κάτω από τη μονάδα, στην πρώτη του εμφάνιση.

Η αύξηση της αποχής ήταν σε κάθε περίπτωση θεαματική. Σίγουρα υπήρχαν αρκετές αντικειμενικές παράμετροι που την ερμηνεύουν (η ημερομηνία διεξαγωγής μέσα Μαΐου, λίγο πριν την εξεταστική και το καλοκαίρι, η μετακόμιση των εκλογών του Πολυτεχνείου στου Ζωγράφου, η στάση εργασίας στον ηλεκτρικό που εξυπηρετεί κάποιες περιοχές, τα μπάχαλα στο κέντρο της Αθήνας κι ο φόβος των Ιουδαίων, του Λαϊκού Μετώπου τους, του Ιουδαϊκού Λαϊκού Μετώπου, κοκ). Αλλά τίποτα δε φτάνει για να αναιρέσει την ουσία και το σοβαρό προβληματισμό που γεννάει η έκτασή της -όπως σημείωσε και ο Αμπατιέλος στη δήλωσή του. Ένα γενικό συμπέρασμα πάντως είναι πως αντί με τον καιρό να αντιμετωπίζονται τα όποια εκφυλιστικά φαινόμενα, αυτά εδραιώνονται κι αυξάνονται, καθιστώντας άκρως προβληματική τη λειτουργία του φοιτητικού κινήματος συνολικά και παρεμπιπτόντως και τις αρχαιρεσίες του.

Τα παραπάνω δίνουν το μέτρο για την αποτίμηση του αποτελέσματος της Πανσπουδαστικής. Έχουμε μια σχετική σταθεροποίηση και μικρή ανοδική τάση στα ποσοστά, παρά την πτώση σε απόλυτο αριθμό ψήφων. Καταγράφεται αξιοσημείωτη αποχή στην ενωτική πίεση του αριστεροχωριού και μερικές σημαντικές πρωτιές, όπως το 5/6 στα φυσικά όλη της χώρας (και παραλίγο αυτοδυναμία στο ΕΚΠΑ), την Αρχιτεκτονική, τους Ηλεκτρολόγους στο ΑΠΘ κ.ά., καθώς και την αυτοδυναμία στα ηρωικά ΜΜΕ του ΑΠΘ (αυτό το ΕΜΜΕ είναι αθηναϊκή διάλεκτος, που μπορεί να καταγραφεί στις μεταξύ μας διαφορές) μετά από μια σύντομη "αριστερή" παρένθεση, όπου οι ζευγάδες έφυγαν, αλλά η σπορά έμεινε;)

Όλα αυτά όμως δεν έχουν την παραμικρή σημασία, εφόσον δεν αναπτύσσεται ένα ζωντανό και δραστήριο φοιτητικό κίνημα. Το οποίο προς το παρόν δεν πάει κατά διαόλου, διότι για να συμβαίνει αυτό, πρέπει κάτι να υφίσταται. Και προς το παρόν δεν...


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Πολιτική αποτίμηση του Μαϊούνη

Ο Μαϊούνης (άλλη γραφή και ως Μαηούνης ή Μαούνης) είναι από αυτά που λέω πως θα ήθελα να ξαναζήσω. Όχι γιατί φοβάμαι πως δε θα ξαναζήσω κάτι παρόμοιο -αλίμονο αν ήταν αυτό το ταβάνι μας. (Αν και νομίζω πως αυτός ακριβώς ο φόβος, παρά η νοσταλγία, είναι που ώθησε κάποιους στην εξιδανίκευση κι έτσι ανακαλύπτουν διαρκώς επαναστατικά επεισόδια στην... πολυτάραχη ζωή τους: Δεκεμβριανά -sic- του 08', πλατείες αγανακτισμένων, δημοψήφισμα... Έρχεται ολοταχώς η νικηφόρα επανάσταση μες στο 17'). Αλλά με την έννοια πως θα ήθελα να τον ξαναδώ με τη στερνή μου γνώση, τη σημερινή (σχετική) ωριμότητα, να προσέξω περισσότερο ό,τι δε θεωρούσα τόσο σημαντικό τότε ή δεν ήμουν σε θέση να αξιολογήσω. Γιατί κάποιες πολιτικές τάσεις που εκδηλώθηκαν στη συνέχεια, ενυπήρχαν ήδη εν σπέρματι στο Μαϊούνη, που ήταν μια φωτογραφία της στιγμής και του μέλλοντος.

Αυτή όμως είναι η κατάρα κάθε φοιτητή ξεχωριστά, αλλά και το φ.κ. γενικότερα, που πριν προλάβει να ωριμάσει και να μάθει από τα λάθη του, για να μην τα επαναλάβει, βλέπει να τελειώνει ο χρόνος του και παραδίδει σκυτάλη στους επόμενους, που θα μάθουν από τα δικά τους λάθη και όχι από την πείρα που θα τους μεταδώσει, κοκ. Αυτή η ιδιαιτερότητα ακυρώνει εκ των πραγμάτων την έννοια της συνέχειας και δυσκολεύει μια απόπειρα σφαιρικής κι αντικειμενικής αποτίμησης του Μαϊούνη, αλλά και του Φλεβάρτη που ακολούθησε το 07' (με ενδιάμεσους σταθμούς, που ποτέ δε συνέπεσαν μεταξύ τους, την απεργία των δασκάλων το φθινόπωρο και τις μαθητικές καταλήψεις πριν τα Χριστούγεννα)

Δέκα χρόνια μετά το Μαϊούνη φαίνεται να μην είμαστε ούτε στο ένα δέκατο της δυναμικής του, αν κρίνουμε από τον κόσμο που (δεν) κατεβαίνει στα φοιτητικά συλλαλητήρια (τα ποια;). Το φ.κ. που για κάποιους τέθηκε στην πρωτοπορία εκείνη τη διετία, κοιμήθηκε τον ύπνο του δικαίου στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, πλην Λακεδαιμονίων και με μια μικρή αναλαμπή το 11' που έσβησε γρήγορα. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί με ασφάλεια όμως ότι γι' αυτό φταίει ο Μαϊούνης και ό,τι (δεν) άφησε πίσω του και όχι οι επόμενες φουρνιές, που δε στάθηκαν στο ύψος του;

Μήπως φταίει ο χώρος κι οι ιδιαιτερότητές του, ότι οι φοιτητές ζούνε αιχμάλωτοι στο μικρόκοσμό τους και δε συνδέθηκαν ποτέ με το μαζικό κίνημα; Ναι αλλά όχι ακριβώς. Γιατί τότε οι καταλήψεις βγήκαν στο δρόμο και διοργάνωσαν μάλιστα ένα ειδικό διήμερο με αντίστοιχο όνομα και σκοπό, σε μια εναγώνια προσπάθεια να σπάσουν το τείχος της απομόνωσης και να ευαισθητοποιήσουν τον έξω κόσμο. Αν τελικά η γυάλα αποδείχτηκε πιο στεγανή (ιδίως τα επόμενα χρόνια) αυτό δεν είναι μόνο δικό τους λάθος, ούτε ακυρώνει τις καλές προθέσεις και την προσπάθεια.

Πού είναι όμως σήμερα όσοι δραστηριοποιήθηκαν τότε στο κίνημα; Στη συντριπτική πλειοψηφία τους, κατά πάσα πιθανότητα κάπου, κάπως κοντά στο Σύριζα (εντός, εναλλάξ και απογοητευμένοι). Κάποιοι μπορεί να ενσάρκωσαν το όραμα του Αλαβάνου για ένα συνασπισμό της μη κομμουνιστικής αριστεράς -άσχετα που τελικά δε χώρεσε ούτε ο ίδιος σε αυτό.

Δεν κρίνονται όλα όμως εκ του αποτελέσματος. Αν ήταν έτσι, μπορούμε να βγάλουμε σκάρτο και το κίνημα των μαθητικών καταλήψεων επί Αρσένη (δεν είναι πολύ διαφορετικές γενιές εξάλλου). Εκτός κι αν αμφιβάλλει κανείς πως η δεξαμενή από την οποία άντλησε την εκλογική της πελατεία η ΠΦΑ (αν όχι κι η ΔΦΑ) ήταν κι αυτά τα κινήματα ή ακόμα και ψηφοφόροι της ΠΚΣ ή πρώην σύντροφοι. Αυτό δε σημαίνει, εκ της κατάληξης, πως κακώς μας ψήφιζαν ή κακώς τους οργανώσαμε. Τα στερνά δεν κρίνουν πάντα τα πρώτα (αν και συνήθως δίνουν το μέτρο για το σύνολο).

Είναι αλήθεια πως το κίνημα για την υπεράσπιση του άρθρου 16 περιείχε συνειδητά ή αυθόρμητα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αρκετό ΠαΣοΚ. Είχε καταρχάς την Πασπάρα να στηρίζει σχεδόν παντού κοινά πλαίσια, για να (το) παίξει αντιπολίτευση στη... χούντα του Καραμανλή. Σπανιότερα μάλιστα και να τα διαμορφώνει, εκεί όπου δεν περνούσε πχ ο δικός μας όρος να κατονομάζονται οι υπεύθυνοι της κατάστασης: ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΕΕ.
Είχε την αποχώρηση του ΠαΣοΚ από τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης (για τεχνικούς λόγους) και τα συντονιστικά πόλης να αναλώνονται σε γόνιμες συζητήσεις, αν αυτή η αναδίπλωση ήταν νίκη (ή οχι) του φοιτητικού κινήματος. Νικήσαμε-νικήσαμε! Φαντάσου δηλ να χάναμε κιόλας, τι θα είχε γίνει.
Στο ίδιο μήκος κύματος, η σταδιακή ενσωμάτωση του κινήματος στο νέο ροζουλί ΠαΣοΚ, ο χαμηλός βαθμός πολιτικού μπολιάσματος του αυθόρμητου ξεσπάσματος και γι' άλλους η λογική της ενότητας στο πρόβλημα, η χαρούμενη σύμπραξη που βρίσκει ενιαία έκφραση στις φετινές εκλογές, κτλ.

Ναι αλλά ο Μαϊούνης δεν ήταν ΠαΣοΚ. Καταρχάς ήταν γνήσια αυθόρμητο ξέσπασμα, σε βαθμό που ούτε καν οι υποτιθέμενοι πρωτεργάτες του το περίμεναν (Εαακ και λοιπο αριστεροχώρι). Άλλο αν η πάγια θέση τους είναι κατάληψη διαρκείας για πάντα και συγχρόνισαν πιο γρήγορα το βήμα τους (ή μάλλον συνέπεσαν συμπτωματικά) με το κλίμα και τις απαιτήσεις της συγκυρίας. Από εκεί και πέρα, το πώς θα διαμορφώνονταν οι συνειδήσεις που αφυπνίστηκαν μαζικά από τη χρόνια χειμερία νάρκη τους, φέροντας εμφανώς όμως τα σημάδια της, είναι κάτι που περνούσε και από το δικό μας χέρι και πάντως δεν ήταν προκαθορισμένο κι αναπόφευκτο.

Αλλά είναι ζήτημα τι ακριβώς θέλαμε κι εμείς τότε. Δεν έχω καμία πρόθεση να ξύσω πληγές και να ανοίξω μια κουβέντα που βασικά δεν μπορεί να γίνει εδώ, αλλά για μένα τουλάχιστον είναι ανοιχτά διάφορα ερωτήματα: πώς αποτιμά η οργάνωση αυτήν την περίοδο, ποια τακτική εφάρμοζε (εάν δηλ παίζαμε με παλιούς ή με καινούριους, όπως λέγαμε στην μπάλα που παίζαμε στις αλάνες), ποια είναι η αυτοκριτική που γίνεται, ποιος χρεώνεται τα λάθη; Γιατί δεν προχώρησε τότε η λογική των αιρετών και ανακλητών αντιπροσώπων από κάθε συνέλευση, και τι οδήγησε στη μεταγενέστερη συγκρότηση του ΜΑΣ, τότε και όχι πριν το Μαϊούνη, με το συντονιστικών των ΓΣ και την αξιόλογη συσπείρωση που είχε πετύχει.

Και προπαντός, γιατί να μην έμπαινε εξ αρχής ο όρος για ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΕΕ, που θα μπορούσε κατά τη γνώμη μου να δώσει άλλη τροπή-δυναμική στην αρχή του πράγματος, προτού αποκρυσταλλωθούν όσα βρήκαμε μπροστά μας στη συνέχεια.

Όσο για τις φετινές εκλογές, ες αύριον τα σπουδαία, μαζί με τα αποτελέσματα και τις ανακατατάξεις που μπορεί να δούμε.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Η μάστιγα του θεού

Ο Μάιος του 06' είχε μπει με πολύ υψηλές θερμοκρασίες, χτυπώντας 30άρια και βάλε. Λίγα πράγματα προμήνυαν όμως το καυτό δίμηνο που θα ακολουθούσε.

Εμένα η αρχή του Μαϊούνη με βρήκε στην παραλία (εκεί όπου έστειλε πολλούς η συνέχειά του) να κάνω το πιο γρήγορο μπάνιο μες στο χρόνο, να περιμένω το χαρτί για το στρατό και την επιστροφή του μπασκετικού Άρη στην Ευρωλίγκα. Η κλασική έλλειψη στόχων μετά από ένα πτυχίο που δεν οδηγεί πουθενά. Την πραγματική δυναμική του πράγματος την κατάλαβα τις επόμενες μέρες, όσο κυλούσε και γινόταν χιονοστιβάδα. Καλά ρε, έπρεπε να πάρω πτυχίο και να φύγω για να κάνουμε ένα κίνημα της προκοπής; Για δες καιρό που διάλεξε...

Τα ηρωικά ΜΜΕ (Σχολή Δημοσιογραφίας) στο ΑΠΘ, απομονωμένα σαν γαλατικό χωριό από την Πανεπιστημιούπολη, άργησαν λίγο να πιάσουν κλίμα και να μπουν στο χορό των καταλήψεων, αλλά τελικά τα κατάφεραν. Εκεί ξενύχτησα κι έκανα μια καμένη, νυσταγμένη συζήτηση με έναν οπαδό θεωριών συνωμοσίας -που μας ψήφιζε όμως- για τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ: το θέμα δεν είναι οι μασόνοι, αλλά να πάρει ο λαός τις τύχες... (χασμουρητό). Εκεί πρωτογνώρισα το βιβλίο για τις μικρές Μόσχες της Ελλάδας (τα κόκκινα εκλογικά κάστρα) το Μαραντζίδη και σκέφτηκα: αυτός δικός μας θα 'ναι. Εκεί είδαμε μπόλικο Μουντιάλ, (που έπεσε πολύ καλά, όχι σαν του 02', πρωινές ώρες και με εξεταστική) κι έσωσα από θαάσιμη βαρεμάρα ένα συνάδελφο που έβλεπε μόνος του Γαλλία-Ελβετία, που ήρθε κεφτέδες, προτού πάρουν μπρος οι φλώροι και φτάσουν τελικό. Εκεί έζησα και κατάλαβα τον παραλογισμό της ομόφωνης απόφασης (λες κι ήμασταν σχήμα) όπου ένα ολόκληρο συντονιστικό προσπαθούσε να πείσει για δυο ώρες μια μικρή Σεκίτισσα που φώναζε υστερικά, γιατί συζητούσαμε να περάσει η πορεία μπροστά από το Εργατικό Κέντρο, για να καταγγείλει τους εργατοπατέρες που έμεναν παγερά αδιάφοροι και δεν κουνούσαν ούτε το δαχτυλάκι τους σε ένδειξη συμπαράστασης. Εκεί πέτυχα και τον Μπάμπη Μπατμανίδη, before he was cool και βασικά before he was Μπάμπης, στα πρώτα πολιτικά σκιρτήματα της Παοκτζήδικης συνείδησής του.

Αυτός ο χύμα κόσμος που κατέβαινε μαζικά στο δρόμο για πρώτη φορά (αριστερά) στη ζωή του, ήταν το πιο βασικό, ελπιδοφόρο (η ελπίδα έρχεται) χαρακτηριστικό του Μαϊούνη, ανεξαρτήτως του πώς έληξε και τι άφησε πίσω του. Όταν μαθαίνεις πχ ότι βγαίνει συνέλευση κι (όχι μόνο αυτό, αλλά) απόφαση για κατάληψη σε χώρους σαν το ΤΕΦΑΑ και το ΠΑΜΑΚ, όπου έχει σταματήσει ο χρόνος, η κίνηση, οι αντιθέσεις κι όλα είναι ΔΑΠ, όπως σε κάτι ακριτικούς νομούς, νιώθεις πως είμαστε σχεδόν σε επαναστατική κατάσταση.

Νομίζω πως τότε επικράτησε σε όλα τα Πανεπιστήμια ένας δημιουργικός αναβρασμός, ένας γενικός οργασμός ζυμώσεων, πρωτοβουλιών κι εκδηλώσεων., ένα πολυθεματικό φεστιβάλ, που είχε βασικά τα πάντα: από προβολές επεισοδίων Καμπαμαρού (που τότε δεν ήταν απλή υπόθεση για τον καθένα να τα βρει με ένα κλικ στο διαδίκτυο) μέχρι πολιτικές εκδηλώσεις του τελευταίου γκρουπούσκουλου, που έβρισκε την ευκαιρία να βγει από τη ναφθαλίνη και να πλασάρει την πολιτική του πραμάτεια στο ανυποψίαστο κοινό, σαν καινούρια, όχι γιατί είχε κάτι καινούρια να πει, απλώς έβρισκε ακροατήριο για να πει ξανά τα ίδια, ως πιο επίκαιρα από ποτέ.

Θυμάμαι μεταξύ άλλων μια εκδήλωση των πισωμουλού με τον (ποιον άλλον;) Σαμαρά να λέει ότι θα μπορούσε να συμφωνήσει στο 90% όσων λένε τα ΕΑΑΚ και η Αλέκα, αλλά... (κάτι που δε θυμάμαι πια) και να μας πιάνει ακατάσχετο νευρικό γέλιο (μες στην εκδήλωση) με το Λαϊκό Στρώμα, καθώς ψάχναμε να βρούμε το νόημα. Και μια άλλη σεκίτικη στα ΜΜΕ για το Μάη του 68' και το σταλινικό εργάτη που γυρνούσε σπίτι και χτυπούσε τη γυναίκα του (Αστερίξ, μπορώ να του δείξω και εγώ πόσο σταλινικός είμαι; Ε, Αστερίξ;). Κι άντε πες "δε γαμιέται" για το αφόρητο κλισέ και όλα τα υπόλοιπα. Αλλά σταλινικούς το 68΄στο ΚΚΓ πού ακριβώς τους βρήκαμε;
Μέχρι που έφυγε ό,τι μπορούσε να θεωρηθεί "επιρροή" οποιουδήποτε από τα 15 άτομα σύνολο, μείναμε εμείς κι εμείς μεταξύ μας, κι ακυρώθηκε κάθε κίνητρο για αντίλογο και... παρέμβαση στις μάζες.

Θυμάμαι αμυδρά και μια εκδήλωση κάτι αυτόνομων στη νομική (αν και αυτή πρέπει να έγινε αργότερα, στον απόηχο του κινήματος), με το όνομα ενός ήρωα του Αριστοφάνη και περιεχόμενο εξίσου κωμικό, καθώς δε σταύρωσα λέξη από το γενικό νόημα κι ένιωσα σα να μιλάει ο Τζούμας στους απαράδεκτους για το gestallt και τον Τραμπάκουλα που προσπαθούσε να θυμηθεί τι απέγινε ο τελευταίος αναθεωρητής στο Λέτσοβο.
Εντάξει ρε φίλε καταστασιακέ, κι εμείς διαβάσαμε στη ζωή μας, αλλά δεν κάναμε έτσι.

Δεν ήταν πάντως τυχαία η αναφορά στο γαλλικό Μάη, που έδωσε το κυρίαρχο ερμηνευτικό σχήμα (αφήγηση το λένε ρε βλάχο) σε κάποιες δυνάμεις για το Μαϊούνη: φοιτητική εξέγερση, που έπρεπε να απλωθεί στο εργατικό κίνημα, μακριά από καπέλα κι οργανωμένες πρωτοπορίες, με το ΚΚ να έχει κακή σχέση με το αυθόρμητο, να αποτυγχάνει να πιάσει το σφυγμό του και να μπαίνει στο χορό εκ των υστέρων, για να ελέγξει τα βήματα.
Μπορεί να μοιάζει απλοϊκό (και είναι), αλλά κατά βάθος είναι ιδιοφυές. Τα όποια καλά εμά και τα κακά των άλλων, που μπήκαν και μας πρόδωσαν.

Στα καθ' ημάς, σημειώνω την αρχική αμηχανία, την κακή εκτίμηση για τη δυναμική των πραγμάτων, τη δική μου αγωνία ώσπου να αλλάξει η γραμμή, από τα πάνω και με απόφαση του ΠΓ αν θυμάμαι καλά. Την περίεργη συνύπαρξη στα μεγάλα φοιτητικά συλλαλητήρια με τα κοινά συνθήματα και τον υπερβάλλοντα ζήλο των αριστεριστών με το "ζει-ζει" για τον Τεμπονέρα, να κάνουν σαν τα τζιτζίκια, πιο πολύ για να μας σπάσουν τα νεύρα παρά γιατί το ένιωθαν, τους σφους που έκαναν ένα ειρωνικό χορευτικό κάθε φορά που το (ξαν)άκουγαν, και τη δική μου ένσταση ΄τι δεν ήταν καν δικός τους, για να τους τον χαρίζουμε. Τελικά οι σφοι ξέσπασαν σε μια παράπλευρη κομματική πορεία, που πρέπει να έγινε μες στον Ιούνη και φώναζαν (επιτέλους) γκαβλωμένοι τα δικά μας συνθήματα, που ήταν σαν απαγορευμένα τόσο καιρό.

Αλλά το βασικό σύνθημα ήταν για το άρθρο 16 (που έδωσε θεωρητικά και το όνομά του σε αυτή τη "γενιά"), με την παράφραση ενός συνθήματος των Παοκτζήδων (έχω τρέλα μες στο μυαλό).
Ω δεκαέξι
κι άμα βρέξει
θα είμαι εδώ...
(αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πώς πήγαινε παρακάτω).

Στα καλύτερα στιγμιότυπα μπαίνουν κάποιες λιγοστές συνδέσεις του Μέγκα, κι η άτυπη άμιλλα για το ποιος θα την πει καλύτερα στον Πρετεντέρη και στα χειρότερα η δολοφονική επίθεση στα μπλοκ από Θεσσαλονίκη, στο μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο (αν και αυτό είναι περισσότερο ιστορία από το Φλεβάρτη, που ήρθε σα φυσική συνέχεια).

Υπήρχε κι ένα ωραίο ευτράπελο, που δεν το έζησα από πρώτο χέρι και μάλλον χάνει κάπου στη μεταφορά, αλλά είναι από τις πιο συγκλονιστικές καφρίλες που μπορεί να σκεφτεί κανείς. Βράδυ στα Πανεπιστήμια, στην κατάληψη της Φιλοσοφικής νομίζω, και ξαφνικά όσοι είναι μέσα κοψοχολιάζουν και χάνουν δέκα χρόνια από τη ζωή τους. Κραυγές, αλαλαγμοί, εισβολή και επίθεση, βαριοπούλες, τα παιδιά του Βορίδη, Καλαμπόκες, μασκοφόροι εκδικητές, χούλιγκαν, η μάστιγα του θεού, κομμούνια θα πεθάνετε και τα σχετικά. Για να αποδειχτεί τελικά πως ήταν κάτι δικοί τους Ούννοι (του Μάη και του Ιούνη) που είπαν να κάνουν μια φάρσα, για... να ευθυμήσουν λιγάκι. Καινούριο συκώτι λέμε. Σαν του Μαζεστίξ μετά από τα λουτρά ένα πράγμα...

Υπάρχουν και διάφορα άλλα βιωματικά, που θα μπορούσαν να αποδείξουν ότι γινόμαστε σιγά-σιγά σαν τους παππούδες που διηγούνται τα κατορθώματα της νιότης τους (και της νιότης του κόσμου, δηλ του κομμουνισμού). Αλλά αυτά δεν είναι παρά η πρόγευση για την πολιτική αποτίμηση του Μαϊούνη, στο αυριανό κείμενο, ανήμερα των φοιτητικών εκλογών.

Για το οποίο θα πάρουμε πάσα από μια συνέλευση και την ερώτηση-τοποθέτηση (μιλάω κάνα δεκάλεπτο και σου λέω στο τέλος να μου το σχολιάσεις) του Πρεκάριου, που είχε αναφέρει μια δήλωση του Αλαβάνου, τότε επικεφαλής του ("παλιού, καλού") Σύριζα, που ήθελε να εκφράσει "τη μη κομμουνιστική αριστερά"!
Το κακό είναι ότι όσο κι αν έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω αυτή τη δήλωση. Αν μπορεί κάποιος σφος με καλό αρχείο να βοηθήσει, κερδίζει κείμενο παραγγελιά, με θεματολογία της αρεσκείας του...

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Χίλια μύρια βήματα

Ο καιρός θα είναι αίθριος, λιακάδα, με ασθενείς ανέμους και σποραδικές συννεφιές.

Αυτό που ο αθλητικός εκφωνητής στην αναμετάδοση του αγώνα περιγράφει συνήθως ως ιδανικές συνθήκες (για μπάλα). Άσε που στην πορεία, όλα ανατρέπονται και το συννεφάκι που σε ακολουθεί κατά πόδας, γίνεται ενίοτε το τυχερό σου.

Ιδανικές συνθήκες... Μα τέλος πάντων ποιον κοροϊδεύουμε; Δεν υπάρχουν, ξέρεις, ιδανικές συνθήκες, για το δικό μας αγώνα, για αυτό που κάνουμε, 35 χιλιόμετρα ποδαρόδρομο. Για τους συντρόφους, οι μόνες ιδανικές συνθήκες είναι οι ώριμες. Κι αυτές κατά βάση είναι παντός καιρού...

Πηγαδάκι συντρόφων, καθώς περιμένουμε την εκκίνηση.
-Η πρώτη φορά που πήγα πρέπει να ήταν το 84'...
Κοίτα να δεις. Κι εμένα τότε πρέπει να ήταν, αλλά με κουβαλούσαν μάλλον πάνω σε καροτσάκι. Που θα ήταν πολύ καλή ιδέα και για τη φετινή διαδρομή, αλλά δε νομίζω να υπάρχει κανείς πρόθυμος...
Κι αν το μετρήσεις, πρέπει να ήταν γενικώς από τις πρώτες, γιατί φέτος ήταν η 36η, που σημαίνει ότι οι πορείες ξεκίνησαν ξανά μόλις το 81' (εκτός κι αν συμπεριλαμβάνουμε στο 36 και τις αντίστοιχες προ χούντας). Είδες η Πασοκάρα; Μέχρι και στο αναγνωστικό (η γλώσσα μου) του δημοτικού, υπήρχε ένα κείμενο για ένα κοριτσάκι, την Ειρήνη, και την πορεία Ειρήνης. Τι λες τώρα...

Και τώρα όμως, δεν έχουμε παράπονο. Έρχονται διάφοροι δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, βλαχοδήμαρχοι, στα μέρη που συναντάμε στη διαδρομή, να κάνουν δημόσιες σχέσεις και να βγάλουν χαιρετισμό, ενώ εμείς ψάχνουμε σκιά να ξεραθούμε κι είναι ζήτημα αν τους προσέχει κανείς τι λένε. Ένας εξ αυτών όμως μπήκε στην καρδιά μας, για τα κρύα νερά με τα οποία μας υποδέχτηκε, ενώ ο Ψινάκης άνοιξε φέτος (αντίθετα με πέρσι δηλ) τις τουαλέτες του δημαρχείου στη Νέα Μάκρη για να (το) κατουρήσουμε.

Εκεί πέτυχα και το... συναγωνιστή με τη σημαία της Ρωσίας (!), (της "καπιταλιστικής Ρωσίας" βεβαίως-βεβαίως, όπως τόνισαν διάφοροι ομιλητές της ΕΕΔΥΕ), που ίσως έκανε κάποιο νυσταγμένο, αγουροξυπνημένο σχόλιο για το χαντάκωμα της Ρωσίας στη Γιουροβίζιον, αν και δε νομίζω πως ξενύχτησε κανείς από τους οδοιπόρους, που είχαν τόσο πρωινό ξύπνημα, για να το δει. Η χαρά της ΟΑΚΚΕ (μέχρι να έρθει το βράδυ η νίκη της ΤΣΣΚΑ και να της χαλάσει το τριήμερο). Και μήπως ήταν τυχαία η τριχρωμία στα καπελάκια της ΕΕΔΥΕ, άσπρο-μπλε-κόκκινο, σαν τις ταινίες του Κισλόφσκι και τα χρώματα της Ρωσίας; Τι μας κρύβουν σύντρολοι;

Το κοινό είχε σχετικά μεγάλο μέσο όρο ηλικίας. Κάτι το πρωινό ξύπνημα που πέφτει πολύ βαρύ στη νεολαία. Κάτι και τα διάφορα ρετρό στοιχεία της ΕΕΔΥΕ, όπως πχ το όνομά της ("τη διεθνή ύφεση"), που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, με άλλη πολιτική ατμόσφαιρα. Αλλά αν πιστεύει κανείς πως το αντιπολεμικό μέτωπο έπαψε να είναι επίκαιρο στις μέρες μας, γελιέται πλάνη οικτρά.

Το μουσικό ρεπερτόριο ήταν ευτυχώς ευρύ και δεν επαναλαμβανόταν συχνά, περιλαμβάνοντας σχεδόν τα πάντα. Από τα κλασικά τραγούδια των πορειών, μέχρι ροκάκια για να ανέβει το ηθικό, τον ύμνο του Κόκκινου Στρατού, για να πάει στα ύψη, Τζον Λένον και Give Peace A Chance (γιατί κατά βάθος είμαστε κάπου στο 9ο Συνέδριο κι ουδέποτε το ξεπεράσαμε) κι άλλα που έπαιζαν με τον πόνο μας: μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει... Και ο Σαρής, στο τέλος, να μας υποδέχεται
κοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει   (που; μα τώρα μόλις φτάσαμε).
έχει η πλάση κοκκινίσει...        (η πλάτη; πότε; ε όχι να πάρει...)     
Ευτυχώς όμως έκαναν καλή δουλειά τα αντηλιακά και μύρισαν καλοκαίρι όλα τα Μεσόγεια.

Κι οι σύντροφοι ήρθαν μαζικά, όπως ήταν (ελάτε όπως είστε, που έλεγε και μια χουντική ψυχή). Με τα αμάνικά τους, τα παλαιομοδίτικα πλατύγυρα καπέλα τους, τις αυτοσχέδιες μπούρκες που θύμιζαν Λόρενς της Αραβίας, τις κάλτσες με τα σανδάλια τους.
Ε ναι ρε συ, κάλτσες με σανδάλια. Στην τελική το περιεχόμενο μετράει κι η μορφή αγνοείται διαλεκτικά. Κι ας βγαίνει καμιά φορά λίγο κιτς ή αναχρονιστική.

Σαν το προλεκάλτ τραγούδι, που έψαξα αλλά δεν μπόρεσα να το βρω, κι έλεγε να ενώσεις τη φωνή σου ενάντια στην πυρηνική καταστροφή (μα πόσο 8ο...).
Αλλά έπαιξε στο καπάκι μια περίεργη ξέπνοη διασκευή του Γιούπι-για-για (σα να το τραγουδούσαμε εμείς) και πιο μετά το "καταρρέω", για να ευθυμήσουμε. Όπως έλεγε κι Many Calavera, μετά απ' την πρώτη μέρα (Πάτρα-Αίγιο) της μαραθώνιας πορείας κατά της ανεργίας.
Δεν μπορώ άλλο             (καταρρέω)
Θα πάω να γίνω ΝΔ        (θα εισηγηθώ στον Παπανδρέου)
που θα 'ναι ξεκούραστα   (να με κάνει υπουργό).
Και δεν ξαναγαπάω σύντροφο...

Η διαδρομή κύλησε ευχάριστα (μια κουβέντα είναι αυτή) παρά τα λιγοστά απρόοπτα περιστατικά (κάτι απρόσεκτα αγριογούρουνα, κάτι ρωμαϊκές περίπολοι που ξεστράτισαν, κτλ). Ένα Samsung που άφησε την τελευταία του πνοή στο δρόμο και το πήρε ο Λαμπράκης, το πήρε μακριά... Οι ποδηλάτες, που πρέπει να είχαν κι αυτοί μια δική τους κινητοποίηση χτες, με αίτημα, λέει, μεταξύ άλλων, να αλλάξει ο ΚΟΚ. Χαρούμενα κορναρίσματα από το απέναντι ρεύμα, ο κλασικός βλάκας ως εξαίρεση στον κανόνα (πάτε να δουλέψτε ρεεεε,,,). Παλιοί γνώριμοι, όπως η στάση του ΕΘΕΛ Μοναξιά, όπου μένει ίσως ο Χριστόφορος, αλλά εκτός από τη μοναξιά υπάρχει κι ο ιμπεριαλισμός, και να δεις που αυτό θα είναι το θέμα της επόμενης ταινίας του. Η κλασική στάση στο Πικέρμι, στο μνημείο για τους 54 πατριώτες που εκτελέστηκαν από τους ναζί, που είναι μες στο εργοστάσιο του Μπουτάρη (κοίτα να δεις...). Η επιγραφή στην Παλλήνη που έλεγε "μόνο ο Χριστός σώζει..." και με έκανε να σκεφτώ πως ούτε στη Δευτέρα Παρουσία δε θα ξεμπλέξουμε, γιατί ο δρόμος που τραβάμε δεν έχει τελειωμό. Ο τερματισμός απέναντι από το Υπουργείο, στο άγαλμα του Παπάγου, για το σουρεάλ της υπόθεσης (μεγάλος αγωνιστής της ειρήνης ο μακαρίτης).

Κι η φάση με τα τρία περιπολικά που μας φυλούσαν στην Παλλήνη (για να νιώθουμε περισσότερη ασφάλεια) και το αίτημά τους να μείνουμε δεξιά, για να αφήσουμε μια λωρίδα κενή. Γιατί ρε φίλε, θα έρθει ο Σύριζα από αριστερά; Μήπως να πάμε και κατά μόνας, ο ένας πίσω από τον άλλον, και να βάλουμε και μια σιδερένια μπάλα στο πόδι; Τελικά μετά τη Ραφήνα, αφήσαμε μια λωρίδα ελεύθερη.
Αλλά επειδή εμείς το θελήσαμε, όχι γιατί μας το είπες εσύ. Εντάξει;

Από τις διάφορες μορφές της πορείας, ξεχωρίζω κι αναφέρω.
Τον νεαρό (φωτο)γραφικό φωτογράφο του 902, που έκανε τον Τιραμόλα κι είχε όρεξη για μπάσκετ στην Παλλήνη, αλλά αν έκανες το λάθος και σε έπειθε να του ποζάρεις, σε κρατούσε κάνα τέταρτο, μέχρι να (μη) βρει τη σωστή λήψη.
Το σφο που κάτι του θύμιζα, αλλά δεν εντόπισε τι. (Τώρα όμως);
Το συνταξιούχο Χρήστο από τα Εξάρχεια, με τον οποίο πιάσαμε κουβέντα για τον καλό γιο του Λαμπράκη, και τον αδερφό του που πήγε στο Ποτάμι...
Και πάνω από όλους μας, τη σφισσα με το πρόβλημα όρασης και τα τεράστια ψυχικά αποθέματα, που έβγαλε αγόγγυστα τη διαδρομή, από την αρχή ως το τέλος, μαζί με το συνοδό της!

Ηθικό δίδαγμα:
Καταρχάς, τι θα φάμε; Ε τι, τζάμπα κάψαμε τόσες θερμίδες; Πρέπει να αναπληρώσουμε τις δυνάμεις μας για τα δύσκολα που έρχονται.

Και κατά δεύτερον.
Tο κίνημα φροντίζει εκτός από τα διάφορα ταξίδια και τις παραστάσεις που κερδίζεις σε διάφορα βουνά και γωνιές του αγώνα (ΚΚΕ travel, όπως το λέγαμε χαριτολογώντας) και για την καλή φυσική σου κατάσταση (KKE fit). Επόμενος σταθμός στον Παρνασσό, στις 29 Μαΐου...

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Αναμνήσεις για τον Άρη

Ρώτησαν λέει τον Πολάκη για το κάδρο με το Βελουχιώτη, αν ο Άρης θα υπέγραφε ποτέ μνημόνια. Κι απάντησε το καμάρι τσι Κρήτης, πως κι ο Άρης πρώτα υπέγραψε, κι ύστερα έκανε το αντάρτικο.
Βάστα μάνα και θα γίνει το μεγάλο πήδημα.

Αφορμής δοθείσης, στο σημερινό κείμενο η κε του μπλοκ αντιγράφει από τις αναμνήσεις του εξόριστου Βασίλη Γιαννόγκωνα κάποια αποσπάσματα που είναι σχετικά με το Βελουχιώτη κι έχουν, σε κάθε περίπτωση, το δικό τους ενδιαφέρον, ακόμα κι όταν ξεφεύγουν λίγο σε κρίσεις, διατυπώσεις, ακόμα και στη θεματολογία.
Καταρχάς λίγα λόγια για το βιβλίο (εκδόσεις Δίφρος) και το συγγραφέα του, από το οπισθόφυλλο της έκδοσης.

Ο Βασίλης Γιαννόγκωνας, παππούς του ΚΚΕ, που πέρασε όλη τη ζωή στις εξορίες και στις φυλακές, έχει γράψει βιβλία-μαρτυρίες με τις αναμνήσεις του, που τα διακρίνει ο σεβασμός προς την ιστορική αλήθεια, η ρέουσα και με λογοτεχνικά χαρίσματα αφήγηση, η αντικειμενικότητα και η σωστή περιγραφή των γεγονότων.
Στο βιβλίο του "Γαύδος, Αναμνήσεις εξόριστου", πολύτιμη είναι η μαρτυρία για τη ζωή των εξορίστων σ' αυτό το νησί, στο οποίο είχε εξοριστεί το 1933 για ένα χρόνο με το ιδιώνυμο του Βενιζέλου.
Στην αρχή αναφέρει τους συνεξορίστους του, που είναι 18, όλοι στελέχη του ΚΚΕ και του συνδικαλιστικού κινήματος κι ανάμεσά τους ο Άρης Βελουχιώτης.
Αναφέρεται στην οργάνωση της ζωής τους στο νησί, στις σχέσεις τους με την αστυνομία και τον ελάχιστο ντόπιο πληθυσμό, στις εκλογές του 193, που για να ενισχύσουν το Κόμμα οικονομικά, στερηθήκανε επί μια εβδομάδα το βραδινό τους συσσίτιο, και τέλος στην επιστροφή του στον Πειραιά, όταν έληξε η εκτόπισή του.
Στο τέλος της μαρτυρίας του, ο Β. Γιαννόγκωνας, αναφέρεται στους συνεξορίστους του αλλά και σε στελέχη του ΚΚΕ.


Ακολουθούν τα ενδιαφέροντα αποσπάσματα, όπου τηρείται η ορθογραφία του πρωτότυπου.

ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ 1943
Ένα βράδυ που καθόμασταν στο πεζούλι έξω από το σπίτι μετά το συσσίτιο, κάναμε διάφορες συζητήσεις, για διάφορα θέματα, εσωτερικά, εξωτερικά, κι ακόμα λέγαμε αστεία, για να περνά η ώρα μας. Ήρθε και η συζήτηση γύρω από ένα συμβόλαιο που είχαμε κάνει, με την κυρά Ευτυχία ιδιοκτήτρια ενός οικοπέδου, όπου έλεγε θα μας παραχωρήσει το μέρος κι ό,τι υλικά μπορούσε και μεις θα το χτίζαμε με κόπο δικό μας και θα βάζαμε τα κουφώματα. Για δέκα χρόνια, να καθόμαστε δίχως να πληρώνομε ενοίκιο, έως το 1943. Μετά το 43 θα ήτανε δικό της και θα πληρώναμε ενοίκιο. Τα συμβόλαια τα είχε εγκρίνει και η Αστυνομία Γαύδου. Λέω λοιπόν εγώ! γιατί να κάνουμε συμβόλαια, για δέκα χρόνια και όχι για είκοσι μέχρι το 1953 να μην πληρώνουμε ενοίκιο";
-Είσαι κουτός μωρέ Γιαννόγκωνα- μου λέει ο Κλάρας- το 1943 θάχουμε την εξουσία στα χέρια μας. Τα φασιστικά καθεστώτα που εφαρμόζει η αστική τάξη δεν είναι φαινόμενο κοινωνικό δυναμικό της, αλλά φοβερή αδυναμία της να κυβερνήση δημοκρατικά. Και τώρα μάλιστα, που στο ένα έκτο του κόσμου κυβερνάνε οι κομμουνιστές, στη Σοβιετική Ρωσία, γίνεται πιο δύσκολη η θέση της Αστικής τάξης στο να κυβερνά τους Λαούς. Και ανδρώνουν τα κινήματα στις καπιταλιστικές χώρες και στις αποικίες. Η Κίνα συγκλονίζεται, οι Ινδίες το ίδιο...
Και όμως στην Ευρώπη Γερμανία-Ναζισμός και Ιταλία φασισμός επεκράτησε και σε λίγο στη χώρα μας από τον Γιάννη Μεταξά με την Τετάρτη Αυγούστου του 1906. Τότε εμένα με πιάσανε (το Σεπτέμβρη) στον Πειραιά και με είχαν μαζί με τον Ζαχαριάδη στην Ασφάλεια Πειραιώς και σε ένα μήνα με στείλανε στον Άι Στράτη και στις 25 Μαρτίου 1937 στην Ακροναυπλία και τον Ζαχαριάδη στην Κέρκυρα που από κει έφυγε. Και να λοιπόν το 1943 η προοπτική τον Κλάρα επαλήθεψε με μαθηματική ακρίβεια. Αυτός ήτανε το 1943 αρχηγός του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης και εγώ δεύτερος καπετάνιος του εφεδρικού τάγματος του ΕΛΑΣ στα Ταμπούρια του έκτου συντάγματος Πεζικού του Πειραιώς. Στα βουνά ήταν το μόνιμο και στις πόλεις το εφεδρικό ΕΛΑΣ.
Από την Γαύδο που χωρίσαμε ούτε ξανανταμώσαμε πουθενά με τον Άρη. Τώρα πια περιμένω κι εγώ την πλήρωση του χρόνου ν' ανταμώσουμε στον άλλο παντοτεινό κόσμο, αν υπάρχει...



ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΑΛΛΗΛΟΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΝΤΑΙ
Στο νησί υπάρχουν ολοχρονίς μερικές πέρδικες, κάτι αγριοκούνελα κι αγριοκάτσικα. Φυσικά οι νησιώτες όποιος έχει όπλο σκοτώνει και κανένα από δαύτα. Έτσι κι ο παπάς πότε-πότε κι αυτός έβγαινε κυνήγι και σκότωνε καμμιά πέρδικα. Επίσης είχε κι έναν ανεμόμυλο κι άλεθε όταν φύσαγε αεράκι το δικό του κριθάρι ο παπάς και συνάμα και των νησιωτών βέβαια, αλλά με πληρωμή. Ακόμα καμμιά φορά ο παπάς έσφαζε και καμμιά γκιόσα κατσίκα στέρφα και πουλούσε κρέας στους νησιώτες. Από αυτόν αγοράζαμε και μεις κι η αστυνομία. Ακόμα και κανένα γέρικο βόδι ή κανένα που χτύπαγε κι ήτανε ανίκανο για ζευγάρι στο χωράφι. Λοιπόν ένα βράδυ κει που καθόμασταν και που μόλις είχαμε αποφάει το λίγο και φτωχικό φαγάκι μας, βλέπουμε κι έρχεται ο παπάς και ήθελε ιδιαιτέρως να πη κάτι στον καπετάνιο γραμματέα της κολεχτίβας τον οποίον προσφωνούσαν καπετάνιο (σκέψου!) οι Γαυδιώτες. Τότες γραμματέας της κολεχτίβας ήτανε ο Θανάσης ο Κλάρας ή Μιζέριας, όπως είπα ο κατοπινά Άρης Βελουχιώτης. Πήγε λοιπόν ο Κλάρας και κάπου μισή ώρα συζητούσαν. Τέλος ο Θανάσης ήρθε και με κεντρισμένο ενδιαφέρον ζητούμε να μάθουμε τι ήθελε ο παπάς από τον "καπετάνιο". Αρχίζει να μας λέει ο Θανάσης τι τούπε ο παπάς. "Ο αστυνόμος του έχει κάνει τρεις μηνύσεις. Και του έχουν έρθει οι κλήσεις για δίκη στο πλημμέλημα Χανίων. Μια για παράνομη θήρα, δεύτερη για κατακρατήσεις σφαγείων και τρίτη για κατακράτηση φόρου επιτηδεύματος που άλεθε με τον ανεμόμυλό του το κριθάρι των Γαυδιωτών. Και οι τρεις μηνύσεις βαθμός πλημμελήματος, όπου θα πήγαινε ο παπάς στα Χανιά να δικαστή. Και για τον παπά ήτανε πρόβλημα και κυρίως οικονομικό μεγάλο να πάη στα Χανιά. Ήθελε πάνω από χίλιες δρχ έξοδα, εξόν αν τον καταδικάζανε κιόλας. Και ήτανε όλο σκασίλα ο παπάς. Και με το δίκιο του. Γι' αυτό λοιπόν ήρθε στην κολεχτίβα, να συμβουλευτή τον καπετάνιο, τι μπορεί να κάνη, κατά του αστυνόμου. Και μεις σ' αυτήν την περίπτωση τι μπορούσαμε να κάνουμε;
Δαίμονας, όπως ήταν ο Κλάρας, αμέσως είχε συλλάβει στην αντίληψή του, τι να πή στον παπά, να κάνη κατά του Αστυνόμου. Λοιπόν λέει ο Θανάσης ότι θα πη στον παπά να κάνη μήνυση, κατά του αστυνόμου περί μοιχείας, που είχε με τη σπιτονοικοκυρά μς, άνομες σχέσεις με την κυρά Ευτυχία. "Ξίστρα", αυτό το παρατσούκλι της είχε δώσει ο Θανάσης. Γιατί, κάθε Σάββατο ο αστυνόμος ερχότανε από το Καστρί στο Συρακίνικο ξυριζότανε, έκοβε τα μαλλιά του στον κουρέα της κολεχτίβας και ύστερα άμα σκοτίνιαζε, πήγαινε λίγο παραπάνω, που ήτανε το σπίτι της κι έμενε όλη τη νύχτα και το πρωί, τράβαγε για το Καστρί. Την πράξη του αυτή την έβλεπαν οι νησιώτες και τη σχολίαζαν ποικιλοτρόπως αλλά και τι μπορούσαν να κάνουν. Αφού το ήθελε κι αυτή. Άλλωστε καπετάνιος ήτανε αυτός, κυρ αστυνόμος, για την τάξη, για το νόμο, για την τιμήν των Ελλήνων. Η κυρά αυτή ήτανε παντρεμμένη μ' έναν τέως Χωροφύλακα που ήτανε στη Γαύδο. Η πατρίδα του κυρίου αυτού ήτανε από τη Χίο και αφού παντρεύτηκε στη Γαύδο έμεινε πια και είχε κάνει και παιδιά με την κυρά Ευτυχία ο Χιώτης τέως χωροφύλακας.
Ήτανε η γυναίκα τότες γύρω στα τριάντα τριανταπέντε, ψιλιά μελαχροινή, νόστιμη και λυγερόκορμη.
Φεύγει ο Θανάσης και πάει πιο πέρα, που τον περίμενε, με υπομονή και αγωνία ο παπάς, για να του πη ο Κλάρας τι μπορή να κάνη. Του λέει λοιπόν ο Κλάρας ότι αν θέλει μπορεί με τη σειρά του κι αυτός να του κάνη μήνυση του αστυνόμου, για τις άνομες σχέσεις του με την κυρά Ευτυχία. Ο παπάς επικρότησε τη γνώμη αυτή ακούοντας την από τον Κλάρα και τον παρακαλεί τώρα να τη γράψωμε εμείς τη μήνυση γιατί αυτός ήτανε αγράμματος. Αφού του την κάναμε την μήνυση και συμφωνούσε βέβαια ο παπάς τώρα θα την πήγαινε στον ενωμοτάρχη και θα του την έδωνε πια στα χέρια του, αυτοπροσώπως, όπως κι έγινε. Την άλλη μέρα βλέπουμε τον ενωμοτάρχη τσουπ, κι έρχεται στην κολεκτίβα και ζητούσε τον Κλάρα. Πήγε ο Κλάρας και πιο πέρα από το σπίτι κουβέντιαζαν πάνω από μία ώρα. Κι η κουβέντα τους βέβαια θα ήτανε για τις μηνύσεις. Ίσως για συμβιβασμό, μα τι συμβιβασμό που δεν χωρούσε, γιατί οι υποθέσεις, ήτανε δικαστηριακές του παπά.
Ο ενωμοτάρχης ήτανε σε ηλικία γύρω στα πενήντα. Κρητικός και παντρεμένος. Με πέντε κορίτσια. Στην ηλικία ένα χρόνο το ένα από το άλλο. Το μικρότερο ήτανε 15 χρονών. Ήθελε λίγους μήνες να συμπληρώση χρόνια συντάξιμα θα έπαιρνε κι ένα εφάπαξ γύρω στις πενήντα χιλ. δραχ. κι έτσι θα κατόρθωνε να τα αποκαταστήση, να τα προικίση. Αφού και τώρα στη Γαύδο έκανε αιματηρές οικονομίες κάνοντας και το σκατό του παξιμάδι και τάστελνε στην Κρήτη στην οικογένειά του.
Λοιπόν σύμφωνα με τους νόμους και τους κανονισμούς του Κράτους της Βασιλ. Χωροφυλακής, όταν λέει και μια μέρα να είχε καταδικασθή από ποινικά δικαστήρια θα έχανε το εφάπαξ και θάπαιρνε μειωμένη σύνταξη. Φανταστήτε τώρα την τραγική θέση αυτού του ενωμοτάρχη. Ολόκληρη ζωή δούλεψε στη Β. Χωροφυλακή και του την έτρωγαν λάχανο. Κι όλα τα όνειρα για τις κόρες του και γενικά της οικογενείας του ήτανε καταστροφή. Γι' αυτό λοιπόν ο κύριος ενωμοτάρχης με τη "Δαμόκλειο σπάθα" πάνω από το κεφάλι του, την μήνυση που του έκανε ο παπάς, έβαλε προπέλα στον πισινό του κι ήρθε στην κολεχτίβα στους δεσμώτες του να βρη σωτηρία. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται. Βέβαια να πη κανείς την αλήθεια αυτό ήτανε μεγάλη σατανική έμπνευση του Θανάση και την χειροκροτούσαμε.
Τέλειωσε η εκτόπισή μου και ακόμα δεν έμαθα τι απόγινε η υπόθεση εκείνη.



ΣΥΝΕΞΟΡΙΣΤΟΙ
Ο Άρης Βελουχιώτης γεννήθηκε στη Λαμία σπούδασε γεωπόνος. Μετρίου αναστήματος λεπτός, άσπρο πρόσωπο, φρύδια μουστάκι μαύρα, σοβαρός. Το μπόι του λαμπάδα. Το βήμα του σταθερό. Ήτανε καλός κολυμπητής και το κολύμπι το είχε μάθει μικρός στον Σπερχειό ποταμό. Και όσοι μαθαίνουν μπάνιο σε γλυκό νερό είναι κατά πλειοψηφία καλοί κολυμπητές. Στο Συρακίνικο της Γαύδου κολυμπούσαμε μαζί και τον είδα που κολυμπούσε μαγκιόρα.
Συζητητής καλός. Η κουβέντα του, παρατηρούσες άμα κουβέντιαζες μαζί του λίγο προς το γρήγορο. Λίγο κάπως ανεπαίσθητο το ρο το πρόφερε ελαττωματικό. Αλλά πολύ λίγο.
Στην αμουδιά του Συρακίνικου κάθε βράδυ έκανα βόλτες μαζί του. Τον ακολουθούσε μια κοντόσωμη σκυλίτσα που είχαμε στην κολεχτίβα και την είχε ονομάσει "Ξύστρα". "Ξύστρα" της φώναζε και κείνη πήγαινε μαζί του στη βόλτα. Αυτός την τάιζε από το φαΐ του.
Έκανε και με άλλους βόλτα αλλά περισσότερες φορές μόνος του.
Είχε ένα συνήθειο, βέβαια όλοι μας το είχαμε, αλλά ο Θανάσης περισσότερο, να βγάζουμε αέρια. Από τα όσπρια που τρώγαμε, το νερό, το κλίμα τέλος όλο αέρια βγάζαμε. Ο Θανάσης εκεί που καθότανε κι έτρωγε στο τραπέζι μαζί με τους άλλους σήκωνε το κολομέρι του και δώστου το αέριο .Ευτυχώς που δεν βρωμούσανε. Το είχε παρακάνει. Αφού το φέραμε και στον πυρήνα θέμα το κλάσιμο κατά την ώρα του φαγιού. Το γέλιο του σπάνιο στα χείλια του. Είχε μου φαίνεται χρυσό δόντι και κάποιο σπασμένο. ήτανε ζόρικος και το φόβο δεν το λογάριαζε.
Μια φορά στο Μπογιάτι είχα πάει στη γαλαρία να δω πού κάνανε και δεύτερη, γιατί τώρα είναι διπλή, βραδάκι ήτανε που κατέβαινα από το χτήμα μου στη γραμμή του τραίνου και βρίσκω έναν που φύλαγε το υλικό. Τον χαιρέτησα, αρχίσαμε την κουβέντα, τον ρώτησα από ποιο μέρος είναι και μου λέει από τη Λαμία. "Α, του λέω από το μέρος που ήτανε κι ο Βελουχιώτης". "Ναι" μου λέει και μου εξιστορεί: Τον καιρό του θέρους είπανε στο σπίτι του στο Θανάση να πάη να πάρη καμμιά εικοσαριά θεριστάδες από το παζάρι και να πάη να κάνη αρχή στο θέρος.
Ο Θανάσης πήγε στο παζάρι και λέει: "Παιδιά θέλω καμμιά εικοσαριά από σας να πάμε να θερίσουμε". Πήγανε κοντά του, πήρε είκοσι και πριν ξεκινήσουν τους λέει: "Ακούτε παιδιά, το μεροκάματο έχει σαράντα δρχ. εγώ θα σας δώσω εξήντα τι λέτε, είστε σύμφωνοι;" Μπορούσαν να μην είναι σύμφωνοι!
Στο μεταξύ πήγανε άλλοι Λαμιώτες και έκαναν παράπονο και διαμαρτυρία στο Θανάση, γιατί έδωσε εξήντα δρχ. μεροκάματο.
Τους έκανε πέρα και τους λέει: "Έτσι μ' αρέσει εμένανε".
Αυτό μαθεύτηκε φαρδειά πλατειά στην Λαμία.
Και όταν ο Θανάσης αποφάσισε ν' ανέβη στο βουνό να βγη αντάρτης να χτυπήση τους κατακτητές και φώναξε παιδιά της Λαμίας να πάνε κοντά του, όλη η νεολαία ήθελε να βγη στο βουνό μαζί με το Θανάση. Αυτά μου διηγήθηκε ο φύλακας της ΣΕΚ στη γαλαρία του Μπογιατιού, για το Θανάση Κλάρα. Λυπάμαι πολύ που δε ζήτησα το όνομα του φύλακα να το αναφέρω εδώ στα γραφτά μου.
Ο Θανάσης Κλάρας στον καιρό της Τετάρτης Αυγούστου ήτανε στην Κέρκυρα φυλακή.
(...)
Ο Θανάσης ο Κλάρας έφυγε από την Κέρκυρα με δήλωση. Το αιτιολογικό κατά τον Κλάρα ήτανε, γιατί ο Μανωλέας είχε κάνει δήλωση αφού επί καπιταλισμού είδε οφίτσια. Επίσης γιατί είχε κάνει ο Σκλάβαινας αρχηγός κοινοβουλευτικής ομάδας κι ο Νεφελούδης Γενικός γραμματέας του ΚΚΕ.
Κι όπως έπαιζε το κομπολογάκι του πήγε στην κυκλίδα και λέει στο φύλακα: άνοιξέ μου θα κάνη δήλωση. "Εγώ λέει ο Θανάσης προχθεσινό παιδί μπήκα στο κίνημα, έγινα υπεύθυνος του Ριζοσπάστη και μου κόψαν τα χρόνια του Χριστού στη φυλακή κι ο Σκλάβαινας, Μανωλέας πολλοί σύντροφοι και με οφίτσια έφυγαν κι εγώ θα κάτσω;
Στην Κατοχή όπως ξέρουμε έγραψε ιστορία.

Μπόνους ένα άσχετο απόσπασμα από την ίδια ενότητα για το Γιάννη Σιδέρη, που έχει το δικό του ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Γιατρός, άντρας της ηρωίδας Ηλέκτρας Αποστόλου. Στην Κέρκυρα έκανε δήλωση και στο Μεταγωγών αντιδήλωση και τον έστειλαν στην Ακροναυπλία. Από την Ακροναυπλία το Δεκέμβριο του 1941 μας πήραν διακόσους οι Ιταλοί μαζί και τον Γιάννη και μας πήγαν στην Κατούνα της Αιτωλοακαρνανίας. ΕΚεί πέθανε και τον ταφιάσαμε στο νεκροταφείο της Κατούνας. Όταν πέθανε είχε έρθει επισκεπτήριο η μάννα του Θανάση Βοσνάκη η κυρά Σίρμα, τώρα μακαρίτα και όπως τον είχαμε στην είσοδο της φυλακης και τον έκλεγαν η μάννα του Ηλία Λιαπάκη κρατουμένου στην Ακροναυπλία μαζί με άλλες δυο Κατουνιώτισσες μπαίνει μέσα η κυρά Σίρμα και όπως τον είδε στην κάσα φωνάζει. "Γιάννη μου Γιάννη σ' έφαγαν οι φασίστες". Ευτυχώς που δεν την άκουσα οι φασίστες να είχαμε καμμιά περιπέτεια. Μας επέτρεψαν και πήγαμε και τον ταφιάσαμε, κρατούμενοι συνοδεία. Εγώ, ο Λυκούρης, ο Κάλφας, τους άλλους δεν θυμάμαι τα ονόματά τους και στο δρόμο που τον περνούσαμε όλη η Νεολαία της Κατούνας κρατούσε από μια παπαρούνα κόκκινη. Οι Ιταλοί ρώτησαν, γιατί κρατάνε παπαρούνα και τους είπανε ότι το έχουνε έθιμον. Και σύμπτωση σε λίγες μέρες πέθανε μια κατουνιώτισσα και κρατούσαν σ' αυτήν παπαρούνες! Να δικαιολογήσουν την κατάσταση.
Όταν έκανε δήλωση η γυναίκα του η Ηλέκτρα, του είπε "Γιάννη μου, εγώ θα σε θεωρώ άντρα μου, θα σε αγαπώ, θα σ' εχτιμώ, μόνο κοίταξε να μην γλυστρήσης παρακάτω". Όταν τον μπάζαμε μέσα στην μάντρα του νεκροταφείου η πόρτα ήτανε στενή και δεν χωρούσαμε και οι τέσσαρες να περάσουμε μέσα, έπιασα εγώ την κάσα από το κεφάλι κι ο Κάλφας από τα πόδια, προχωρώντας εγώ ε τον κώλο, μόλις πέρασα την πόρτα σπάει ο πάτος της κάσας και μας έμεινε η κάσα στα χέρια δίχως τον νεκρόν. Είπαμε κακός οιωνός αυτός. Πήραμε την κάσα, την πήγαμε στο λάκκο, καρφώσαμε τον πάτο και βάλαμε τον νεκρό στα λάκκο. Κι ο Γιάννης έμεινε παντοτεινά στην Κατούνα. Έπασχε από φυματίωση.

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Δεν είσαι έρωτας εσύ

Θέλεις να γαμιέσαι στη δουλειά για ένα μισθό, που δεν προλαβαίνεις να τον ξοδέψεις, αλλά ποτέ δε σου φτάνει, και να μην έχεις ζωή, αφού ακόμα και τα... ερωτικά-σεξουαλικά σου, κατά μία έννοια εδώ που σε πηδάνε τα εκδηλώνεις; (Και η πλάκα είναι πως πολλοί αγαπάνε τον εργοδότη τους, κατά το σύνδρομο της Στοκχόλμης, με το βιαστή. Και να έπαιρναν τουλάχιστον μισθό Στοκχόλμης, να πεις δε γαμιέται. Αλλά ο μόνος που γαμιέσαι είσαι εσύ στη δουλειά, από το βιαστή που έμαθες ν' αγαπάς)
Αν θέλεις κάτι τέτοιο λοιπόν, χρειάζεται μέσο.

Μήπως προτιμάς μία θεσούλα τρεις και εξήντα, όπου να μην κάνεις βασικά τίποτα, να καλλιεργείς επιμελώς αυτό το τίποτα, να σου απορροφά όλη τη δύναμη, τη ζωντάνια, την όρεξη για δημιουργία;
Και αυτό χρειάζεται μέσο. Και ενίοτε, ένα χαρτί που να πιστοποιεί πως ειδικεύεσαι στο τίποτα, γιατί τώρα με την ΕΕ, θεσπίζονται αυστηροί κανόνες, τα δικαιώματα είναι τίποτα, το πήδημα είναι το παν, αλλά πρέπει να είσαι πιστοποιημένη πόρνη, για να σε πηδάμε, να φτάσεις να μας παρακαλάς κιόλας, κι αν δε σου αρέσει, εκεί είναι η πόρτα για την ανεργία.

Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως σου λείπουν κάποια προσόντα, για να μπορείς να πηδιέσαι, όπως η εμπειρία σε άλλα μπουρδέλα, ή μάλλον η βεβαιωμένη εμπειρία, γιατί δε μας νοιάζει η πρακτική σου, τι κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου, κι αν πηδιέσαι για τη δική σου ευχαρίστηση. Από την άλλη όμως έχεις υπερβολικά προσόντα, για να χωρέσεις σε κάποια άλλη θέση, όπου δεν πρέπει να κάνεις τίποτα, κι η ανικανότητα είναι στα προαπαιτούμενα.
Στο πτυχίο σου δε χωράει, στις ΔΕ θέσεις κολυμπάει.

Το πρόβλημα είναι ότι χιλιάδες άνεργοι νιώθουν πως είναι ανίκανοι, εσωτερικεύουν το πρόβλημα, το φταίξιμο και πιστεύουν πως είναι δικό τους, ότι είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την κατάστασή τους. Χώρια που στην πορεία μπορεί να αποκτήσεις όντως πρόβλημα στύσης, με τόσο άγχος και τα ψυχολογικά κουσούρια που σου αφήνει το θέμα.

Η άλλη όψη του προβλήματος είναι πως και όσοι γαμιούνται στη δουλειά πχ, θεωρούν πως το πρόβλημα δεν είναι ο (εκ)βιασμός αυτός καθαυτός, δούλεψε με αυτούς τους όρους ή αλλιώς ψόφα, αλλά η αξιοκρατία: αν παίρνουν καλά λεφτά, καθώς εκδίδουν την εργατική τους δύναμη στην αγορά εργασίας, ψάχνοντας τα προς το ζην και τον αγοραίο έρωτα, τόσα δίνω πόσα θες, κι αν τους ρίχνουν στη μοιρασιά, σε σχέση με άλλους συναδέλφους, αν κάποιοι άλλοι πληρώνονται, για να μην κάνουν τίποτα, χωρίς να πιάνουν στόχους, πελάτες, να ικανοποιούν τα βίτσια του αφεντικού, τη στιγμή που εσύ δεν προλαβαίνεις να κλείσεις πόδι από την πολλή δουλειά.

Το πρόβλημα, σου λέει ο υποψήφιος εργοδότης, προτού σε απορρίψει και προχωρήσει στο επόμενο θύμα, είναι πως δεν κάθεσαι να το απολαύσεις, για να περάσεις καλά και να φανεί αυτό στο γύρισμα, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, να είσαι πρόθυμος και να του το δείχνεις σε κάθε ευκαιρία, με ένα καρφιτσωμένο χαμόγελο επιτυχίας, και βασικά του μαλάκα, που δεν αντιδρά ποτέ και για τίποτα, όλα θα παν καλά, δες τη θετική πλευρά των πραγμάτων.

Ναι μεν έχεις αποφασίσει να εκδοθείς και να πουλήσεις ό,τι πολυτιμότερο έχεις (την εργατική σου δύναμη, την ικανότητά σου να δημιουργείς αξίες (που για σένα είναι σημαντικές όταν είναι χρήσης ή ηθικές, ενώ για τον άλλο μόνο ως ανταλλακτικές), αλλά δε ντύνεσαι πρόστυχα, δε φτιάχνεσαι πολύ, δεν περιποιείσαι τον εαυτό σου, δε χαμογελάς, δε φτιάχνεις καφέδες, δε συναινείς στην υποταγή και δε σου αρέσει το πυγοράπισμα, όπως στον Τσάντλερ.



Άσε που στυλώνεις τα πόδια καμιά φορά αντί να τα ανοίγεις κι αντί να απεργείς φορώντας πχ κάτι στο πέτο ή ακόμα καλύτερα, μια σέξι ζαρτιέρα, ασορτί με το πήδημα στη δουλειά. Ή να παίξεις λίγο με BDSM, να σου φορέσουν ένα κολάρο, μια αλυσίδα (που μόνο αυτή έχεις, οπότε πρόσεχε να μην τη χάσεις) ή ένα πάμπερ για να τα κάνεις πάνω σου και να μη χάνεις πολύτιμο χρόνο στην τουαλέτα.

Κατά βάθος είσαι πουριτανός, συντηρητικός, δεν απελευθερώνεσαι μαζί με την αγορά εργασίας, έχεις ταμπού κι αγκυλώσεις (άδειες, επιδόματα). Άσε που κάποιες γυναίκες έχουν συνδέσει το σεξ με την τεκνοποίηση, αραδιάζουν ένα σωρό κουτσούβελα και τρέχα-γύρευε να περιμένει μετά 1,5 χρόνο το αφεντικό μέχρι να μπορεί να τις απολύσει.

Και εσύ μου λες πως ο έρωτας και η δουλειά πρέπει να είναι αυτοσκοπός, χωρίς καταναγκασμό (ναι αλλά τι πλάκα θα έχει τότε;), να σε γεμίζει (μα και το πήδημα αυτό δεν κάνει, στην κυριολεξία;), σαν ένα παιχνίδι (μα και το αφεντικό αυτό λέει).
Let's play master and servant



Κι αντί για πήδημα, ονειρεύεσαι ένα επαναστατικό άλμα, την έφοδο στον ουρανό, σάλτα μάνα και θα γίνει το μεγάλο πήδημα.
Αλλά ξέρεις, δεν μπορεί να γίνει έτσι από μόνο του, αν δεν πάρουμε εμείς μέτρα για αυτό (όχι σαν του Τσίπρα, που απαγγέλλει Μπρεχτ). Γιατί αν μείνεις με σταυρωμένα χέρια, θα είμαστε σαν εκείνο το ανέκδοτο με το γαμπρό που δεν ξέρει τι να κάνει την πρώτη νύχτα του γάμου, ακούει τη μάνα του  που το συμβουλεύει να κάνει ό,τι κι η γυναίκα του και μένει δίπλα της με ανοιχτά τα πόδια, οπότε τη φέρνει στο αμήν:
άντε να δούμε μήπως περάσει κανείς και μας απαυτώσει..

Και ξέρεις ποιος θα είναι αυτός, ε; Ο εργοδότης. Αλλά μόνο αν είσαι χαμογελαστός κι υπάκουος, όχι σαν κάτι ξενέρωτους κομμουνιστές...

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Ανακεφαλαίωση

(τραπεζών κι εξελίξεων)

Η αρχική σκέψη ήταν ένα κείμενο που να ανακεφαλαιώνει μερικά βασικά συμπεράσματα από την πείρα του πρόσφατου απεργιακού τριημέρου, αν και υπάρχει ο κίνδυνος της επανάληψης, καθώς τα περισσότερα λίγο-πολύ αναλύθηκαν ήδη στα σημειώματα των τελευταίων ημερών.

Το κλασικό ερώτημα που προκύπτει εύλογα μετά από μια τέτοια μάχη (η  οποία χάθηκε, αλλά άφησε το σπόρο της παρακαταθήκη και είναι δικό μας ζήτημα αν θα καρπίσει) είναι γιατί χάθηκε τελικά και τι παραπάνω μπορούσε να γίνει για να αποφευχθεί αυτή η έκβαση. Ενώ μια βασική διαπίστωση είναι πως άπαντες -πλην Λακεδαιμονίων- πιάστηκαν στον ύπνο ή τους παρέλυσε η μεταδημοψηφισματική τους κατάθλιψη.

Αλλά το οργανωτικό ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Ο αιφνιδιασμός της κυβέρνησης δεν έπιασε απλά και μόνο επειδή υπάρχει κακή ως ανύπαρκτη οργάνωση και το αριστεροχώρι είναι κατά βάθος σκορποχώρι. Το δηλητήριο που παρέλυσε τη δράση του χώρου ήταν οι αυταπάτες του για την ΠΦΑ και το σοκ της απογοήτευσης, που ουδέποτε ξεπέρασε ουσιαστικά.

Η (αποδι)οργανωτική ιδιαιτερότητα του χωριού το καθιστά ευαίσθητο -ή μάλλον ευάλωτο- στα διάφορα σκαμπανεβάσματα της λεγόμενης αυθόρμητης συνείδησης, πίσω από την οποία σέρνεται -ενώ βαυκαλίζεται ότι παρεμβαίνει στις αντιφάσεις της. Κι είναι η διάθεση αυτής της συνείδησης που αντανακλά η αναιμική παρουσία του αριστεροχωριού αυτό το τριήμερο -γι' αυτό κι επιμένω τόσο σε αυτό το σημείο, σε έκταση δυσανάλογη με το πραγματικό μέγεθος και την αξία του χωριού. Αυτό το κάτι παραπάνω που θέλουν και περίμεναν να δουν κάποιοι, σχετίζεται άμεσα με το γενικό κλίμα που διαμορφώνεται, με το χύμα κόσμο που κατεβαίνει και κάνει τη διαφορά, όπως πχ στις κινητοποιήσεις του Φλεβάρη.

Αναρωτιέται κανείς πώς ξεθύμανε τόσο γρήγορα κι ανώδυνα η οργή που εκφραζόταν εκείνες τις μέρες, ακόμα και σε κλάδους προνομιούχων (για την ακρίβεια, κλάδους με αρκετούς προνομιούχους, γιατί είναι άδικο το τσουβάλιασμα) με το περιβόητο κίνημα της γραβάτας, που δεν ξανάκανε καμία άλλη εμφάνιση στην τελική ευθεία για την ψήφιση του ασφαλιστικού, έστω για μικροκομματικούς, αντιπολιτευτικούς λόγους των ηγεσιών, μετά από την παράταση που πήραν ως το 2020. Εκτός κι αν υποθέσουμε πως το κλίμα (εκείνων) των ημερών ήταν κυρίως τηλεοπτικό δημιούργημα -κάτι που καταδεικνύει τις δυσκολίες και τα εμπόδια που καλείται να υπερνικήσει η δική μας παρέμβαση.

Αναρωτιέται επίσης κανείς πού εκτονώθηκαν όλοι οι οργισμένοι χρήστες που υποδέχτηκαν φλογερά στο διαδίκτυο τις εργατικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία (ενάντια στα νομοσχέδια που προωθεί εκεί η κυβέρνηση Ολάντ) αλλά και το νουί ντεμπού. Κελερετίλ; Estamos despiertos ya...

Τα παραπάνω δε σημειώνονται με αυτάρεσκη ικανοποίηση για την ανυπαρξία του αριστεροχωριού, ούτε μοιρολατρικά για την κατάσταση και το κλίμα που δεν αλλάζει (και πάντως δε διαμορφώνεται μόνο από εμάς και κατά βούληση). Είναι όμως μια αντικειμενική παράμετρος που οφείλει κανείς να συνεκτιμήσει, πριν προχωρήσει σε κριτική. Το ίδιο ισχύει για τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα και τα όργανά του (ΕΚ, Ομοσπονδίες) κι αυτό ακριβώς το νόημα είχε η χτεσινή ανάρτηση.

Σκεφτόμουν λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου τι παραπάνω μπορούσε να γίνει, κάτι που να αντιστοιχεί στο κάλεσμα του γγ για παλλαϊκό συναγερμό ενάντια στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης, πχ μια συμβολική κατάληψη ενός υπουργείου, κάτι που να προκαλέσει παράλληλα μια κυβερνητική αντίδραση, να παίξει με τα όρια της ΔΦΑ (που τελικά δεν περίμενε καν αφορμή να εκδηλωθεί) και να ρίξει τις μάσκες της (όποιες τις έχουν απομείνει τέλος πάντων).
Δε νομίζω όμως πως έγιναν λίγα ή ότι μπορούσαν να γίνουν πολύ περισσότερα, κάτι που θα άλλαζε δραματικά το τοπίο. Το "λίγα" θα το πούμε μόνο σε σχέση με το τι έπρεπε να γίνει, για να μπλοκάρει το σχεδιασμό της ΔΦΑ και να την οδηγήσει τουλάχιστον σε μια αναδίπλωση-υποχώρηση.

Το βασικό ζητούμενο λοιπόν δεν είναι το αν είμαστε αρκετά ισχυροί, για να το πετύχουμε αυτό -εδώ η απάντηση είναι προφανής κι είναι αρνητική. Αλλά αν βγήκαμε ενισχυμένοι από αυτή τη μάχη και πιο έτοιμοι για να διοργανώσουμε τις επόμενες. Αλλά αυτή η απάντηση ξεφεύγει, νομίζω, από αυτά που γνωρίζουμε και μπορούμε να κρίνουμε.

Το ερώτημα είναι τι υπάρχει το επόμενο διάστημα. Παλιά συνηθίζαμε να λέμε πως ναι μεν πέρασε ο νόμος, αλλά θα παλέψουμε να μην εφαρμοστεί στην πράξη (το οποίο όμως δεν μπορεί να έχει ισχύ σε αυτή την περίπτωση). Το απευκταίο σενάριο της εκλογικής νιρβάνας φαίνεται να απομακρύνεται, αφού χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση και έπαιξε το ρόλο του για να προχωρήσει ο σχεδιασμός της. Το αμέσως επόμενο χειρότερο σενάριο (από τις εκλογές) θα ήταν η νηνεμία μετά την καταιγίδα, περιμένοντας τα μπάνια του λαού και τις διάφορες μελαγχολικές επετείους (από το δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο, κτλ). Αλλά ο αντιλαϊκός κατήφορος της ΔΦΑ δεν έχει πάτο και δε νομίζω ν' αργήσει το επόμενο επεισόδιο.

Του Πάνου Ζάχαρη
Το τριήμερο που αρχίζει σήμερα πάντως παρουσιάζει κι αυτό ποικιλότροπο ενδιαφέρον: για άλλους μπασκετικό, για άλλους γιουροβιζιονικό, όπου η μόνη μεγαλύτερη εγγύηση επιτυχίας από ένα ρηχό, απολιτίκ τραγούδι χωρίς νόημα, είναι ένα ουκρανικό, αντισταλινικό τραγούδι, με το περιβόητο δόγμα 'no politica' να πηγαίνει περίπατο.

Υπάρχει όμως και κινηματικό ενδιαφέρον, με τις εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη για τα 80χρονα του Μάη του 36' (εθελοντές για ανταπόκριση, ευπρόσδεκτοι), με Μαργαρίτη, Μαΐλη, Ζαριανόπουλο, Λεοντιάδη, και άλλους. Αλλά και την κλασική μαραθώνια πορεία ειρήνης την Κυριακή (όπως λέμε "κλασικός μαραθώνιος", σε διάκριση απ' τους υπόλοιπους, σε άλλη γη, σε άλλα μέρη).

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι για μελέτη κι αξιοποίηση.
H Ελένη Αυλωνίτου σπάει κάθε ρεκόρ γελοιότητας.
Η τυφλή δικαιοσύνη δικαιώνει εν μέρει τους χρυσαυγίτες εναντίον του Ζαριανόπουλου, γιατί τους είπε καθάρματα. Ενώ ο Καμίνης αποφάσισε να τους δώσει μέρος για να κάνουν εκδήλωση.
Το αφιέρωμα ενός περιοδικού γάλλων φοιτητών στον Πελετίδη και το Δήμο Πατρέων.

Υγ: στην αποτίμηση του τριημέρου θα ήταν παράλειψη να μη σταθούμε.
α) στο παράδειγμα της Χαλκίδας με την κοινή πρωτομαγιάτικη κινητοποίηση Ελλήνων και προσφύγων-μεταναστών.
β) στο παράδειγμα της Θεσσαλονίκης, και μια πληροφορία που μου μεταφέρθηκε (χωρίς να μπορώ να ελέγξω την ακρίβειά της) για την Οκδε (σκέτο) που στη μία από τις τρεις μέρες του απεργιακού τριημέρου, είχε συγκέντρωση στο ύψος της Αγίας Σοφίας και μπήκε πίσω από τη δική μας πορεία.

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Για το συσχετισμό δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα

Ως συνέχεια μιας προηγούμενης ανάρτησης, για το συσχετισμό δύναμης στα συνδικαλιστικά όργανα, η κε του μπλοκ συνεχίζει σήμερα την αναδημοσίευση από το προηγούμενο τεύχος της ΚΟΜΕΠ (το δεύτερο του 16) και το σχετικό κείμενο του Τμήματος για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά της κετουκε. Στο μέρος που αναδημοσιεύεται σήμερα, παρατίθενται μερικά χρήσιμα στοιχεία (τα οποία όμως χρειάζονται διαρκή ανανέωση, καθώς γίνονται νέες αρχαιρεσίες και αλλάζουν τα δεδομένα) για τη δύναμη του ΠΑΜΕ στα Εργατικά Κέντρα της χώρας και τις Ομοσπονδίες. Κι είναι απαραίτητο να τα συνεκτιμούμε, όταν μιλάμε για το τι (περισσότερο) μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει ο ταξικός πόλος στο εργατικό κίνημα.

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ

Τα Εργατικά Κέντρα στα οποία τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ έχουν απόλυτη πλειοψηφία είναι 13 (ενώ με το ΠΑΜΕ συνεργάζεται και άλλο 1 Εργατικό Κέντρο). Όσον αφορά τις μεταβολές στη δύναμη του ΠΑΜΕ προστέθηκε το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου, ενώ από αυτήν αφαιρέθηκε το Εργατικό Κέντρο Ρόδου.

Τα Εργατικά Κέντρα στα οποία τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ είναι πρώτη δύναμη, χωρίς όμως να έχουν απόλυτη πλειοψηφία είναι 2 (το ένα από τα δύο είναι από το 2013 το Εργατικό Κέντρο Αθήνας).

Τα Εργατικά Κέντρα στα οποία τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη είναι 20.

Τα Εργατικά Κέντρα στα ΔΣ των οποίων δεν εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ είναι 16.

(Για να αποδοθεί η πραγματική εικόνα της παρέμβασης κι επιρροής του ΠΑΜΕ σε Ομοσπονδίες κι Εργατικά Κέντρα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι στις περισσότερες περιπτώσεις όπου δεν εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ έχουν μηδενική ή στοιχειώδη συμμετοχή και λειτουργία. Για παράδειγμα, ενώ στον κρατικό τομέα φαίνεται, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ότι το ΠΑΜΕ δεν εκπροσωπείται στα ΔΣ των μισών σχεδόν Ομοσπονδιών, στην πραγματικότητα οι Ομοσπονδίες στις οποίες το ΠΑΜΕ παρεμβαίνει κι έχει έδρες στα ΔΣ τους καλύπτουν περίπου το 85% του συνόλου των κρατικών υπαλλήλων. Αυτή η αναντιστοιχία απορρέει από το γεγονός ότι οι 20 από τις 44 Ομοσπονδίες του κρατικού τομέα στις οποίες το ΠΑΜΕ δεν έχει έδρα στα ΔΣ είναι είτε με πολύ λίγα μέλη είτε "σφραγίδες").

Ακολουθεί λίστα με τα ΕΚ τα οποία εντάσσονται στις παραπάνω κατηγορίες (όπου υπάρχει σύγκριση, είναι μεταξύ 2010 και 2014):

ΕΚ στα οποία οι δυνάμεις έχουν απόλυτη πλειοψηφία.

Λάρισας, Αγρινίου, Νάουσας, Λαυρίου, Φωκίδας, Άρτας, Θεσπρωτίας, Λευκάδας, Ζακύνθου, Κεφαλονιάς-Ιθάκης, Κω, Παλλεσβιακό, Σάμου, Αμαλιάδας (συνεργαζόμενο με το ΠΑΜΕ).

(*δική μου συμπληρωματική σημείωση: δεδομένου ότι το άρθρο γράφτηκε προ μερικών μηνών, στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και το εργατικό κέντρο Ιωαννίνων).

ΕΚ στα οποία οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι πρώτη δύναμη (χωρίς να έχουν απόλυτη πλειοψηφία).

Αθήνας, Πειραιά

ΕΚ στα οποία οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη

Ελευσίνας, Θεσσαλονίκης, Καρδίτσας, Ηρακλείου, Ιωαννίνων*, Ναυπάκτου, Πρέβεζας, Μεσολογγίου, Χίου, Έβρου, Θήβας, Πύργου, Χανίων, Πάτρας, Ρόδου, Κέρκυρας, Ελασσόνας, Ρεθύμνου, Κοζάνης, Εύβοιας

ΕΚ στα οποία οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ δεν έχουν έδρες στα ΔΣ

Έδεσσας-Αλμωπίας, Αλεξάνδρειας, ΄Σργους, Βέροιας, Βόρειας Εύβοιας, Διδυμότειχου, Ευρυτανίας, Καλαμπάκας, Κορίνθου, Κρέστενας, Κυκλάδων, Λουτρακίου, Ορεστιάδας, Φαρσάλων, Χαλκιδικής, Κατερίνης.

ΕΚ που δεν εκλέγουν αντιπρόσωπο για τη ΓΣΕΕ (επειδή δεν "πιάνουν" το απαραίτητο μέτρο των ψηφισάντων)

Αλμυρού, Αρκαδίας, Γρεβενών, Θεσπρωτίας (πλειοψηφία ΠΑΜΕ), Κιάτου, Μεσσήνης, Μήλου, Πύργου, Τριφυλλίας, Κεφαλονιάς-Ιθάκης (πλειοψηφία ΠΑΜΕ), Λαυρίου (πλειοψηφία ΠΑΜΕ), Μεγάρων, Φωκίδας (πλειοψηφία ΠΑΜΕ)

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ

Οι Ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα που τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ έχουν απόλυτη πλειοψηφία είναι 7, ενώ 1 ακόμα Ομοσπονδία είναι συνεργαζόμενη με το ΠΑΜΕ. Από το 2010 έχουν φύγει 2 Ομοσπονδίες από τη δύναμη του ΠΑΜΕ: Η Ομοσπονδία Συλλόγων Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων Ελλάδας (ΟΣΝΙΕ) και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ).

Οι Ομοσπονδίες που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη είναι 8.
Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ των οποίων εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ, χωρίς όμως να είναι πρώτη ή δεύτερη δύναμη είναι 45.
Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ των οποίων δεν εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ είναι 22.

Στη συνέχεια ακολουθεί λίστα με τις Ομοσπονδίες τα οποία εντάσσονται στις παραπάνω κατηγορίες (όπου υπάρχει σύγκριση, είναι μεταξύ 2010 και 2014)

Οι Ομοσπονδίες στις οποίες οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχουν απόλυτη πλειοψηφία είναι οι εξής:

Οικοδόμοι, Φάρμακο, Λογιστές, ΟΕΚΙΔΕ, Τύπος - Χαρτί, Τρόφιμα-Ποτά, Συνταξιούχοι, Εμφιαλωμένων Ποτών (συνεργαζόμενη).

Οι Ομοσπονδίες στις οποίες το ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη είναι οι εξής:

Επισιτισμός-Τουρισμός, ΠΟΘΑ, Ηλεκτρολόγοι, Μέταλλο, Ιδιωτικοί Υπάλληλοι-Εμποροϋπάλληλοι, ΔΕΥΑ, Χημική Βιομηχανία, ΟΣΕΓΟ

Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ των οποίων δεν εκπροσωπούνται οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ είναι οι εξής:

Ιδιωτικά Καζίνο, Χειριστών Μηχανοδηγών, Ασφαλιστικών Συλλόγων, ΟΒΕΣ, Καπνοεργατοϋπαλλήλων (Κιλκίς), Αεροπορικών Μεταφορών, Τεχνικών Επιχειρήσεων, Μεταλλείων-Λιγνιτωρυχείων-Λατομείων, Οικοδόμων-Ξύλου, Τσιμέντων, ΔΕΗ-ΚΗΕ (διασπαστική), Φορτοεκφορτωτών, Θυρωρών, Προσωπικού Ασφαλείας (ΟΜΥΠΑΕ), Κρέατος, Συμβασιούχων Πυροσβεστών, Εγγείων Βελτιώσεων, Κινηματογράφου-TV (ΠΟΕΚΤ), ΠΟΣΕΜ (Μεταφορές), Μακαροτεχνιτών, Καπνοβιομηχανιών Ελλάδας (ΠΟΚ).

Εκτός από τις αλλαγές που μπορεί να έχουν συντελεστεί στα παραπάνω στοιχεία την τελευταία 2ετία, αξίζει να σημειωθεί ότι το γεγονός της απουσίας των δυνάμεων του ΠΑΜΕ από τις παραπάνω Ομοσπονδίες δε σημαίνει ότι δεν έχουν παρέμβαση σε χώρους εργασίας που εντάσσονται σε αυτές τις Ομοσπονδίες, αλλά ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχουν επιλέξει να συμμετέχουν σε άλλες δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Ακολουθεί μια σύντομη απεικόνιση της κατάστασης σε κάποιες βασικές Ομοσπονδίες (όπου υπάρχει σύγκριση, είναι μεταξύ 2010 και 2014):

Επισιτισμός: Στο Μητώο είναι 108 σωματεία. Τα 86 είναι ενεργά, στο ΠΑΜΕ είναι ενταγμένα 33, το 2010 ήταν 26. 61 σωματεία είναι κλαδικά και 26 επιχειρησιακά.

Χημική Βιομηχανία: από τα 21 σωματεία που είναι στο μητρώο, στο ΠΑΜΕ είναι ενταγμένα 5 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 4.

ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ: Από τα 21  σωματεία που ήταν στο μητρώο, στο ΠΑΜΕ είναι ενταγμένα 3, όπως ήταν και το 2010.

Τηλεπικοινωνίες: 7 σωματεία είναι στο μητρώο της Ομοσπονδίας Εργαζομένων ΟΤΕ (ΟΜΕ ΟΤΕ). Στο ΠΑΜΕ είναι 3, ενώ το 2010 ήταν 2, τα οποία δεν είναι μέλη της Ομοσπονδίας.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Μετάλλου (ΠΟΕΜ): Στο μητρώο είναι 101 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 97. Ενεργά είναι τα 65 από αυτά. Στο ΠΑΜΕ είναι 18 σωματεία, όπως ήταν και το 2010.

Ιδιωτικοί Υπάλληλοι-Εμποροϋπάλληλοι: στο μητρώο είναι 419 σωματεία, ενεργά είναι τα 227. Στο ΠΑΜΕ είναι 69, ενώ το 2010 ήταν 54.

ΕΛΤΑ: Στο μητρώο είναι 55 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 1, το οποίο όμως δεν είναι μέλος της Ομοσπονδίας.

Πετρέλαια-Χημική Βιομηχανία: Στο μητρώο είναι 28 σωματεία, στο ΠΑΜΕ είναι 1.

Τρόφιμα -Ποτά: στο μητρώο είναι 40 Σωματεία, το 2010 ήταν 37. Από αυτά, τα 6 είναι αδρανοποιημένα. Στο ΠΑΜΕ είναι 23, ενώ το 2010 ήταν 21.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Λογιστών (ΠΟΛ): Στο μητρώο είναι 10 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 7 σωματεία, όπως και το 2010.

Ηλεκτρολόγοι: Στο μητρώο είναι 29 σωματεία: Στο ΠΑΜΕ είναι 6 σωματεία, όπως και το 2010.

Ομοσπονδία Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδας (ΟΣΜΕ): Στο μητρώο είναι 42 σωματεία, στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Ιδιωτικοί Εκπαιδευτικοί: στο μητρώο είναι 21 σωματεία, στο ΠΑΜΕ είναι 3 μέλη της Ομοσπονδίας και 4 που δεν είναι μέλη της Ομοσπονδίας.

Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας (ΟΜΕ): Στο μητρώο είναι 14 σωματεία, όπως ήταν και το 2010.

Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ): Στο μητρώο είναι 14 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 4 που είναι μέλη της Ομοσπονδίας και 1 που δεν είναι μέλος της.

Εμφιαλωμένα: Στο μητρώο είναι 16 σωματεία. Και τα 16 είναι ενταγμένα στο ΠΑΜΕ.

Ομοσπονδία Σωματείων Γεωργικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΟΣΕΓΟ): Στο μητρώο είναι 96 σωματεία. Αρκετά είναι αδρανοποιημένα. Στο ΠΑΜΕ είναι 3 που δεν είναι μέλη της Ομοσπονδίας.

Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΟΤΟΕ): Στα μητρώα είναι 43 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 3 που δεν είναι μέλη της Ομοσπονδίας.

Ιατρικοί Επισκέπτες: Στα μητρώα είναι 15 σωματεία, στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Ομοσπονδία Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ): Στο μητρώο είναι 10 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Ομοσπονδία Εργαζομένων ΕΥΔΑΠ (ΟΜΕ-ΕΥΔΑΠ): Στο μητρώο είναι 12 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΠΟΠ-ΟΤΑ): Στο μητρώο είναι 24 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών (ΠΟΣ): Στο μητρώο είναι 20 Σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Εγαζομένων Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (ΠΟΕ-ΔΕΥΑ): Στο μητρώο είναι 60 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 2, όπως ήταν και το 2010.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας-Τηλεόρασης (ΠΟΣΠΕΡΤ): Στο μητρώο είναι 15 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ δεν είναι κανένα.

Φάρμακο: Στο μητρώο είναι 75 σωματεία, τα 33 είναι ενεργά. Στο ΠΑΜΕ είναι 20 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 18.

Συνταξιούχοι: Στο μητρώο είναι 91 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 74, όπως ήταν και το 2010.

Οικοδόμοι: Στο μητρώο είναι 158 σωματεία, αδρανοποιημένα είναι 56. Στο ΠΑΜΕ είναι 59 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 60.

Ομοσπονδία Συλλόγων Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων Ελλάδας (ΟΣΝΙΕ): Στο μητρώο ειναι 29 σωματεία. Στο ΠΑΜΕ είναι 6 σωματεία, ενώ το 2010 ήταν 9.

Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος-Ακροάματος (ΠΟΘΑ): Στο μητρώο είναι 20 σωματεία. Από αυτά στο ΠΑΜΕ είναι 4.

Τύπος-Χαρτί: Στο μητρώο είναι 23 (12 επιχειρησιακά και 11 κλαδικά) σωματεία, στο ΠΑΜΕ είναι 17.

Όσον αφορά τις Ομοσπονδίες του κρατικού τομέα, η δύναμη των ψηφοδελτίων που στηρίζει το ΠΑΜΕ έχει ως εξής:

Το ψηφοδέλτιο που στηρίζει το ΠΑΜΕ έχει απόλυτη πλειοψηφία σε 1 Ομοσπονδία του κρατικού τομέα: Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Αποκεντρωμένων Διοικήσεων Ελλάδας (ΟΣΕΑΔΕ).

Οι Ομοσπονδίες στις οποίες τα ψηφοδέλτια που στηρίζει το ΠΑΜΕ είναι δεύτερη δύναμη είναι 3: α) Πανελλήνια Ομοσπονδία Ειδικού Τεχνικού Εργαστηριακού Προσωπικού ΑΕΙ (ΠΟΕΤΕΠ ΑΕΙ), β) Ομοσπονδία Υπαλλήλων Υπουργείου Ανάπτυξης (πρώην ΥΒΕΤ) και γ) Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων ΟΤΑ (ΠΟΕ_ΟΤΑ).

Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ των οποίων το ΠΑΜΕ εκπροσωπείται, χωρίς όμως να είναι πρώτη ή δεύτερη δύναμη, είναι 20.
Οι Ομοσπονδίες στα ΔΣ ων οποίων δεν εκπροσωπείται το ΠΑΜΕ, είναι 20.