Οι εξελίξεις τρέχουν, ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα και βασικά χωρίς οξυγόνο. Περνούν από μπροστά σου ειδήσεις, εικόνες, πληροφορίες, ανησυχείς για διάφορα, μικρά ή μεγάλα, όλα επείγοντα, για τον δικό μας μικρόκοσμο ή έναν άνθρωπο που τον αλυσοδένουνε. Η Καρυστιανού κρατάει μουτράκια, ενώ ο κόσμος καίγεται. Ο Καραλής έκανε (σχεδόν) παγκόσμια επίδοση, λίγο πριν τον Γ’ Παγκόσμιο. Ο σφος σκέφτεται πώς θα πληρώσει την ασφάλεια για το αμάξι, και εσύ τη διεθνή ασφάλεια ως σύντομο ανέκδοτο και το τίμημα που πληρώνουν οι λαοί, σε αυτήν τη μηχανή, που καίει πετρέλαιο, αίμα και ρίχνει διαρκώς την ασφάλεια.
Παραφράζοντας ελαφρώς τον Στεφανάκη -που κρατιόταν να μην πει για τις δεκάδες νεκρές μαθήτριες στο Ιράν από τις έξυπνες βόμβες της δυτικής δημοκρατίας-, αυτή είναι μια βασική πτυχή του ακήρυχτου κοινωνικού πολέμου κια τα συνεχή εγκλήματα πολέμου των αφεντικών: να συνηθίσουμε τα φέρετρα και την κουλτούρα του θανάτου για τον... κανονικό πόλεμο που μας χτυπά την πόρτα.
Άτιμη κοινωνία - κράτος, που σε άλλους δίνει μίζες και δώρα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και σε άλλους τα παιδιά τους σε φέρετρα, γιατί δε σου περίσσευαν 70 χιλιάρικα. Όσο θα κόστιζε δηλαδή ένα σύστημα σηματοδότησης με φανάρια, ως ελάχιστη ασφαλιστική δικλίδα, που θα απέτρεπε τη σύγκρουση των τρένων. Ή όσο θα κόστιζαν δυο χαλιά για το υπουργείο Τουρισμού και τα καναπεδάκια μιας πολιτικής δεξίωσης.
Τι άλλο μένει από τη χτεσινή μέρα;
Η ασφυκτική πολιορκία του κέντρου της Αθήνας από ανθρωποφύλακες σε αποστολή και τα κατορθώματά τους: προσήγαγαν μαθητές, δημοσιογράφους, σταμάτησαν και κράτησαν τον Θοδωρή Ελευθεριάδη, μολονότι ή επειδή ήξεραν ότι ήταν γιος ενός από τα 57 θύματα. Έκαναν σωματικό έλεγχο σε μικρά παιδιά, ηλικιωμένους και συνδικαλιστές, σε δυο παπαγαλάκια που τα πέρασαν για ύποπτα drone, σε ό,τι κινείται και απειλεί την τάξη και τα μυστικά του βάλτου. Στο τέλος της κινητοποίησης μάς ξεπροβόδισαν και με χημικά, απάντηση στην ασύμμετρη απειλή κάτι νεραντζιών, γιατί οι χειρότεροι μπαχαλάκηδες είναι πάντα οι ένστολοι.
Η κοσμοσυρροή σε όλες τις πόλεις. Μπορεί να μην ήταν πρωτοφανής, σαν τις περσινές συγκεντρώσεις, μπορεί φέτος να μην υπήρχε μια παραπάνω αφορμή, ηχητικό, κλειστά μαγαζιά ή το ίδιο θετικό κλίμα στα ΜΜΕ, αλλά ο κόσμος ήταν εκεί και έδωσε μήνυμα, μαζικό και πολιτικό, όχι επετειακό. Μαζί με τα σωματεία και όχι «χωρίς κόμματα», χρώματα και αρώματα. Και με πολλούς αποδέκτες, από τον Μητσοτάκη -που πέρσι έλεγε πως οι διαδηλωτές έχουν τα ίδια αιτήματα με την κυβέρνηση- μέχρι αυτούς που περίμεναν στη γωνία για να ναρχίσουν τις υψηλές αναλύσεις για τη φθίνουσα μαζικότητα και τους «νεκροθάφτες του κινήματος» αλλά έμειναν με την όρεξη και λούφαξαν.
Το γηπεδικό «κράτος γαμημένο, πουτάνα Πολιτεία», που ακούστηκε κάποια στιγμή, για να το «διορθώσουν» άμεσα τα μεγάφωνα: «κράτος-δολοφόνος, σάπια πολιτεία». Ας μην κολλάμε στις διατυπώσεις, αλλά στην ουσία. Δεν ήτανε ατύχημα, ήταν δολοφονία.
Η Γιάννα Βούλγαρη, που μίλησε πρώτη φορά και από καρδιάς, πχ για τον όρκο της να μην ξαναζήσουμε νέα Τέμπη και για τα «Τέμπη» στο εργοστάσιο της Βιολάντα. Κι αυτό έχει μια παραπάνω αξία από τα δικά της χείλη, γιατί είναι μητέρα του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Και γιατί η προχτεσινή αγκαλιά της με τον Ασλανίδη στην Καισαριανή σφράγισε την ενότητα των συγγενών των θυμάτων, που κρατάνε ενιαίο μέτωπο ενάντια σε θεούς και δαίμονες (εχθρούς ντυμένους σαν φίλους, σπερμολογίες και τεχνητές αντιθέσεις που θέλουν να φορτώσουν αλλού τις εγκληματικές ευθύνες του κράτους). Και δε θα αφήσουν να το χαλάσει κανείς -πόσο μάλλον ο θιγμένος εγωισμός ενός προσώπου που δεν ανέβηκε στο βήμα, γιατί... «ένιωσε πως δεν την ήθελαν» και διάλεξε τον ρόλο της «αποκλεισμένης».
Μικρή παρένθεση. Δεν είναι καινούριο φαινόμενο τα προσωποπαγή κόμματα, που είναι πλαδαροί μηχανισμοί με αποκλειστικό ορίζοντα τις εκλογές. Το σχετικά νέο στοιχείο είναι ότι πλέον δεν επιδιώκουν να βγουν νωρίς στο προσκήνιο για να κερδίσουν χρόνο (πχ για να οργανώσουν μαζικές οργανώσεις) αλλά το ακριβώς αντίθετο: να βγουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στις εκλογές, για να ψαρέψουν σε θολά νερά και να μην τα προλάβει η.. δημοσκοπική φθορά. Σημεία των καιρών...
Η Μιρέλα Ρούτσι. Ίσως κάποιοι ξένισαν με κάποια σημεία που έμοιαζαν με συμβουλές life-coaching, ή την εσωτερική της φωνή (βρες τον εαυτό σου... βρες τον εαυτό σου...). Ήταν όμως άμεση, συγκινητική και με ουσία για όλους τους παριστάμενους -και ιδίως τους λιγότερο μυημένους. Νικήστε τον φόβο, σταματήστε να φοβάστε! Κι αν γίνει όντως ποτέ πράξη μια αποστροφή του λόγου της (δοκιμάσαμε απεργίες διαρκείας, τρεις μήνες, αλλά δεν ιδρώνει το αυτί τους), το μόνο βέβαιο είναι πως ο φόβος θα αλλάξει πλευρά.
Η μεστή ομιλία του Τσακλίδη. Που αποδόμησε την πανάκεια της ΕΕ -με τα «Τέμπη» της Ισπανίας και τους ακατάλληλους συρμούς που έπαιρναν έγκριση από τους δικούς της ελέγχους. Και το σύνθημα για τον «κρατικό σιδηρόδρομο», που έδινε εντολή στους τεχνίτες να φέρουν δικά τους εργαλεία από το σπίτι τους, για τις επισκευές του δικτύου. Είπε επίσης για την Hellenic Train που συνεχίζει στην ίδια ακριβώς ράγα, απολύοντας δύο εγκύους με μπλοκάκι. Και για τις προτεραιότητες των αρχών, που αναβαθμίζουν το δίκτυο μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Ορμενίου -για τις ανάγκες των νατοϊκών επιχειρήσεων- και όχι τη γραμμή Αθήνας-Θεσσαλονίκης ή άλλα σημεία με πόλεις που παραμένουν χωρίς σύνδεση επί χρόνια.
Και τέλος, η θέληση και η ανάγκη να υπάρξει συνέχεια. Χωρίς αυτήν, η συγκάλυψη θα προχωρήσει ανεμπόδιστη και τα επόμενα Τέμπη θα μας περιμένουν στη γωνία.
Στο τέλος της ημέρας ξέρεις πως υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που ήρθαν από νωρίς να πιάσουν θέση στην πλατεία και αυτοί που προτιμούσαν την οπισθοφυλακή, για να έχουν εύκολη διαφυγή, μόλις αρχίσουν τα μπάχαλα. Αυτοί που ζουν με τύψεις γιατί δεν κάνουμε αρκετά για να αλλάξουμε αυτό τον βούρκο και αυτοί που ζουν με τύψεις γιατί δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να γκρινιάζουν -δηλαδή τίποτα. Αυτοί που κάνουν την οργή τους αγώνα και αυτοί που οργίζονται όταν βλέπουν άλλους να αγωνίζονται, γιατί δεν έχουν μάτια να δουν όσα γίνονται στον κόσμο -ή τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Αυτοί που είναι με τον άνθρωπο, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, και αυτοί που πασχίζουν να ξανακάνουν τα δυο πόδια τέσσερα και να τον κάνουν να περπατά σκυφτός και υποτελής. Αυτοί που ανησυχούν για το άμεσο μέλλον της ανθρωπότητας και οι υπάνθρωποι που γκαρίζουν-αλαλάζουν χαρούμενοι, καθώς βλέπουν τον μπαλτά να πλησιάζει τον λαιμό τους.
Και βασικά, εντάξει, δεν τρέχει τίποτα που εκκενώνουν οι Αμερικάνοι τη Σούδα, ας μην κινδυνολογούμε. Στην τελική, αν ξεσπάσει ο πόλεμος και υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, θα μας στείλει μήνυμα το 112 να εκκενώσουμε τη χώρα. Ή και όχι...
Στο τέλος της ημέρας, έρχεται πιο κοντά το τέλος του κόσμου. Του σάπιου, γέρικου κόσμου της εκμετάλλευσης -θέλεις να πιστεύεις- και όχι του ανθρώπινου γενικώς. Λίγο πριν το τέλος του κόσμου, γίνεται σε όλους φανερό πως υπάρχουν δύο κόσμοι -και η σιωπή δε μοιάζει με αγάπη μεγάλη, αλλά με συνενοχή. Σταμάτα να βουλιάζεις αλυσοδεμένος στον μικρόκοσμο και κατέβα στον δρόμο -σήμερα, χωρίς ανάσα. Μόνο εκεί μπορείς να βρεις το οξυγόνο που σου λείπει.
