Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Η μελωδία της παρακμής

(ή αλλιώς, Mια βραδιά στον Καρρά)

Σάββατο απόβραδο (και ασετυλίνη). Οι μάζες ετοιμάζονται για τη νυχτερινή τους έξοδο και νιώθουν τον πυρετό του σαββατόβραδου να τυλίγει γλυκά τα μηλίγγια τους.
Η κε του μπλοκ αποτίνει το δικό της φόρο τιμής στον μολώχ της νύχτας με μία μελέτη του κμε (κομάντο μπουζουκόβιας εντροπίας), που ανήκει σε εκείνη την κατηγορία κειμένων που μπαίνουν στον ρίζο με τεράστια γράμματα ως ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΜΑΣ. Όπερ σημαίνει ότι απηχεί αποκλειστικά απόψεις και πρακτικές του συγγραφέα του.
Καλή ανάγνωση.

.

Με τα λόγια να κρύψεις τις πράξεις γιατί προσπαθείς;

Για να διασωθεί το -όποιο- κύρος του γράφοντος θα πρέπει να τονίσουμε πως η συγκεκριμμένη έξοδος στη βαθιά νύχτα της συμπρωτεύουσας δεν αποτελεί συνήθειά του, αφού: 1) δεν μπορεί να υποστηρίξει οικονομικά τέτοιες συνήθειες 2) γνωρίζει πολύ καλά πως η χρυσή εποχή των σκοτεινών σκυλάδικων τελείωσε λίγο πριν τη γέννηση του 3) ο ελιτίστικος διανοουμενισμός του (εμφανής στη συνήθειά του να αναφέρεται στον εαυτό του σε γ' πρόσωπο σαν τον Ιούλιο Καίσαρα) δεν επιτρέπει εύκολα τη συμμετοχή του σε τέτοιες διασκεδάσεις.
Παρ' όλα αυτά, λόγω της μεγάλης αγάπης του για το λαϊκό/ρεμπέτικο τραγούδι, πάντα συμπαθούσε τους σκυλάδες. Θρυλικά ονόματα, όπως αυτά του Χριστοδουλόπουλου, του Τερλέγκα, του Βασιλάκη έμοιαζαν σαν φωτεινοί φάροι, ριζικά αλλοτριωμένοι, αλλά έχοντες ακόμα τη δυνατότητα να θυμίζουν στους ευδαίμονες μικροαστούς ιμπρεσσιονιστικά τοπία απ' το κοινοτικό παρελθόν.
Η έξοδος λοιπόν -που θα περιγραφεί παρακάτω, ακολουθώντας την ποιητική του Απολιθώματος- έγινε για λόγους 'επιτόπιας έρευνας', που λένε και στην κοινωνική ανθρωπολογία. Για να δούμε τι έχει να μας πει ο Βασιλάκης εν έτει 2010. Υπάρχει βέβαια κι ένας άλλος λόγος, αλλά αυτός είναι αυστηρά προσωπικός και δεν βγαίνει στη δημοσιότητα.

-Παρασκευή βράδυ, δύο μέρες μετά την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ώρα δώδεκα και μισή.

Μπαίνοντας στο πάρκινγκ του FIX, καταλαβαίνω αμέσως πως είμαι ο πιο λέτσος που θα περάσει το κατώφλι του τεμένους. Κυριλέ σακάκια, σκαρπίνια, γραβάτες, -ρούχα σινιέ – σχέσεις σικέ. Μπεμβεδικά και καγιέν παντού -και ας μη μιλήσουμε για τις γυναίκες.. Δε μασάμε, είμαστε οι πιο λαϊκοί απ' όλους. Στη ρεσεψιόν, ο με ξυρισμένο κεφάλι πορτιέρης μας κοιτάει περίεργα. Η μουσική στα τέρματα, θέαμα στον κύβο με βίντεο γουόλ στους τοίχους από την πίστα που είναι μέσα. Ο σύντροφος (φέρελπις νέος μουσικός της κλασσικής, μεγαλωμένος με κκε εσ., Στραβίνσκυ και Λιλιπούπολη) που μιλάει μαζί του δε μπορεί να συνεννοηθεί -παρ' όλο που έχουμε κλείσει τραπέζι. Το ακροδεξιό μαφιόζικο στοιχείο μας αντιμετωπίζει καχύποπτα. Παρεμβαίνει δυναμικά μία όμορφη Ικαριώτισσα και τελικά μπαίνουμε μέσα.

λόγια στον αέρα λόγια, σαν ακούρδιστα ρολόγια

Το θέαμα είναι εντυπωσιακό. Στο βάθος η πίστα, αρκετά μεγάλη, αλλά άδεια ακόμα -είναι νωρίς. Και από κει και πέρα το χάος. Μια λαοθάλασσα καθισμένων σαλονικιών με ουΐσκια και λουλούδια.
Μαζική διασκέδαση. Καθόμαστε και περιμένουμε να τελειώσουν οι διάφορες χορεύτριες που το παίζουν τραγουδίστριες για να βγει ο Βασιλάκης. Πίνουμε -δεύτερος γύρος μετά το pre-game στο σπίτι- τα ουΐσκια μας και εντυπωσιασμένος από τη μαζικότητα σκέφτομαι: πρέπει η Αριστερά να ενσωματώσει και να απαντήσει σ' αυτήν την ανάγκη για ξεσάλωμα! Οι χαλαρωμένοι απ' τις ουσίες συνειρμοί με πάνε στη σύνθεση του διονυσιακού (που κυριαρχεί εδώ μέσα, και μάλιστα εν μέσω κρίσης) με το απολλώνιο στοιχείο (αριστερά, αλληλεγγύη, ήθος): Μαζικά λαϊκά γλέντια! Στην ύπαιθρο ή στις πόλεις, οργανωμένα από τις λαϊκές επιτροπές, με μόνο σκοπό τη γνωριμία όλων με όλους! Εκθέτω τη βαρυσήμαντη για το παρόν και το μέλλον του λαϊκού κινήματος σκέψη μου στο σύντροφο. Απαντάει ψύχραιμα: “Δεν γίνεται”. Καταλαβαίνω αμέσως πως έχει δίκιο και συνεχίζω να πίνω.

μ' αρέσει νά 'μαι θύμα σου, νά 'μαι φυλακισμένος

Η γνωριμία όλων με όλους γίνεται στις τουαλέτες. Τεράστιες, υπερκυριλέ, με καθρέφτες παντού. Ο τεράστιος τοίχος που χωρίζει το τμήμα των νιπτήρων ανάμεσα στις αντρικές και τις γυναικείες δεν είναι τοίχος. Είναι καθρέφτης!! Πλένεις τα χέρια σου και βλέπεις απέναντι τις κοπέλες να “φρεσκάρονται” -για άλλη μια φορά η τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων υπηρετεί την αλλοτρίωση...

τα καινούργια σας τα στέκια...

Μέσα στο FIX μπορείς να βρεις τα πάντα. Εκτός από μετανάστες, αριστερούς κι αναρχικούς. Εντυπωσιακή είναι η παρουσία της νεολαίας, πέραν των φοιτητών. Μιλάμε για παιδιά κάτω των είκοσι. Δεκαοχτάρηδες στα κυριλέ έκαναν πως διασκεδάζουν, αλλά το έμπειρο μάτι του κομάντο διέκρινε μια -ελπιδοφόρα- σκιά μελαγχολίας στα μάτια τους. Ειδικά στους αρσενικούς ήταν κάτι παραπάνω από σκιά και κάτι παραπάνω από εμφανής.
Αυτοί που ξεχωρίζουν είναι οι (πρώην) λαϊκές πασοκόφατσες γύρω στα πενήντα, με κοιλιές και ασχημοποιημένα πρόσωπα από το ξεκοκάλισμα των κονδυλίων για τα δημόσια έργα. Ύφος λούμπεν, στάση σώματος μαφιόζου, κομπολόι διακοσίων ευρώ, ρολόι ανάλογο -η προσωποποίηση της παρακμής της ελληνικής αστικής δημοκρατίας.
Αριστερά από το τραπέζι μας είναι μια παρέα σπουδαστών του Κ.Ω.Θ. Τους αναγνώρισε ο σύντροφος, καλά παιδιά, στην ίδια φάση με μας, ανίχνευαν τις δυνατότητες συγκίνησης πέραν του Μπάχ. Στα δεξιά, μια παρέα κλασσικών σαλονικιών δεξιών. Χοντροί, χρυσές αλυσίδες και τα τοιαύτα.
Ένας είχε wallpaper φωτό στο υψηλής τεχνολογίας κινητό του ένα κοριτσάκι με ζωγραφισμένη στο πρόσωπο την ελληνική σημαία, ενθύμιο μάλλον της εθνικής ανάτασης του 2004. Το χε βάλει μέσα σ' ένα ποτήρι όρθιο να φαίνεται.. Τον κοίταξα και ‘γω άγρια δυο τρεις φορές αλλά τίποτα.
Το μαγαζί είναι class-war-free. Εθνική ενότητα, με εγγυητή το Βασίλη και τη δανεική ευημερία -της οποίας οι μέρες είναι μετρημένες.

μη μου ζητάς να φύγω, μες στα μεσάνυχτα, θα πάρω πάλι σβάρνα τα ξενυχτάδικα

Κατά τις τρεις βγαίνει ο Βασιλάκης σκοτώνοντας την Πριγκηπέσα. Ακολουθούν μεγάλα κομμάτια: Άλλοθι, Άσ' τη να λέει, Δεν πάω πουθενά. Φωνητικά είναι αξιοπρεπέστατος (φήμες λένε πως έκοψε το πολύ αλκοόλ) αν και τρώει -κλασσικά..- πολλούς στίχους. Από πίσω του, μια μεγάλη οθόνη παίζει ό,τι νά' ναι βίντεο. Για μια στιγμή νομίζω πως βλέπω φλεγόμενους κάδους α λα στουρνάρη, ματ και καγκελάκι στο εμπ, αλλά μάλλον φταίει το αλκοόλ.
Το πρόγραμμα έχει απ' όλα. Και Πουλόπουλο έχει, και Ζαμπέτα-φίνος φιλμ έχει, και παλιά τσιφτετέλια έχει, και Τσιτσάνη έχει (μπαχτσέ τσιφλίκι).
Μόνο Καζαντζίδη δεν έχει. Τυχαίο; Σε καμία περίπτωση. Στα καινούργια μεταμοντέρνα κέντρα χωράνε πολλοί, όχι όμως και κείνος που τους χαιρέτισε τον πλάτανο απ' το '65.

μια μολυβιά που σβήνει, και δεν αφήνει, ούτε ένα ίχνος..

Άπειροι τύποι και τύπισσες από τη λαοθάλασσα των ζωντανών-νεκρών φωτογραφίζουν και βιντεοσκοπούν συνεχώς. Άμεση αυτοανάλωση της στιγμής στο σημείο μηδέν της εμπειρίας. Άμα δεν είναι στο facebook δεν υπάρχει. Φωτογραφίζουν για να ξεχάσουν κι όχι για να θυμούνται. Άλλωστε μια πραγματικότητα πλημμυρισμένη από ποτάμια παραμύθας και αλλοτρίωσης γιατί να τη θυμάσαι; Θέλω να φωνάξω: ΜΗΝ ΤΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙΣ – ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙΣ. Αλλά μετά συνειδητοποιώ πως του αξίζει του συγκεκριμένου θεάματος η καταστροφή, όπως και της κοινωνίας που το δημιουργεί, οπότε καλά κάνουν τα παιδιά.

Γενικά, αν εξαιρέσεις κάποια νησιώτικα που παίχτηκαν στο τσακίρ κέφι, η επιτόπια έρευνα δεν βρήκε αυτό που έψαχνε με το φακό. Τα ιμπρεσσιονιστικά τοπία του κοινοτικού παρελθόντος, που αχνοφαίνονταν τη δεκαετία του '80 και του '90 παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Χλωμά τσογλάνια, πλούσιοι από τη φούσκα του χρηματιστηρίου, επιχειρηματίες και υπόκοσμος έχουν πιάσει τα περάσματα. Και το μόνο που αχνοφαίνεται, μετά από πολύ αλκοόλ, είναι δεκεμβριανές συγκρούσεις σε βίντεο γουόλ, πίσω από έναν πάντα γλυκό Βασιλάκη που θέλει να το παίζει ακόμα λαϊκός. Ακόμα και τεράστιοι ύμνοι, όπως το Φωτιά στα Σαββατόβραδα, ακούγονταν παράταιροι σε ένα σκηνικό γενικευμένης παρακμής μιας διασκέδασης που κάποτε, που ήταν λαϊκή, άνοιγε περάσματα στον ουρανό της ψυχικής συν-κοινωνίας.

Το σύστημα καταρρέει -Άσ' το να πέσει! που λέει και η Α.Κ.



δες τι απέμεινε, στάχτη κι αγάπη ένα έγινε

.

Ποιοι είναι οι προσωπικοί λόγοι του νεαρού κομάντο; Συνοψίζονται στον τίτλο ενός αστερίξ, τεύχος νο 15: οι δάφνες του καίσαρα. Ως εκεί μπορώ να πω.
Όσο για το άλλοθι (δεν έχεις άλλοθι) της επιτόπιας έρευνας και της κοινωνικής κριτικής, η κε του μπλοκ υπενθυμίζει στον κομάντο τους στίχους του ποιητή: στους μπουρζουάδες κριτική να κάνουμε, αυτό δε φτάνει.

Σωποδήποτε! Ο αποτέτοιος έχει δίκιο…

14 σχόλια:

Σύντροφος Φάντασμα είπε...

Μπουζουκια ε? Εχω να παω απο την πενταημερη της τριτης Λυκειου στο Ηρακλειο. Ειχα παει με σκοπο να μεθυσω για να μην καταλαβαινω τι γινεται, αλλα τελικα εμεινα μαλλον ξενερωτος ολο το βραδυ και μια συμμαθητρια μου πατησε το χερι με το τακουνι της επειδη δεν σηκωθηκα να χορεψω.

Εξαιρετικο το κειμενο σου. Οποια και να ηταν τα κινητρα σου για να πας. Και βλεπω οτι οι σταθερες αξιες σε αυτα τα μαγαζια συνεχιζουν να ειναι σταθερες. Και κυριως οι δεκαοχταχρονοι που καμωνονται πως διασκεδαζουν. Εμφανη τα κινητρα τους, οπως εμφανης και η απουσια Καζαντζιδη (καλυτερα που δεν τον πιανουν στο στομα τους). Αντε και το επομενο κειμενο για μεταλ συναυλια. Οπου θα πουμε ολοι: "Το συστημα δεν θα πεσει μονο του. Τσακισε το."

ΥΓ: ΕΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ!

Ανώνυμος είπε...

O πολιτισμός της παρακμής. Μια παράκληση κόψε τις δυνατότητες πολλαπλών απαντήσεων που νοθεύουν την αξία της ψήφου στα πολς! Στα τρια γράμματα ξέχασες την ΚΟΑ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη). Random? I don't think so.

kollaps είπε...

Σόρρυ που το λέω αλλά το μεταλ είναι η άλλη όψη των μπουζουκιών. Άσε που υπάρχει η κατηγορία που ακούει κυρίως μεταλ και μπουζούκια όπως κι εκείνη που ήταν true μέχρι τα 18 και μετά άρχισε να πετάει γαρδένιες :)

Από τους σύγχρονους πολιτισμούς της νύχτας ο πιο ενδιαφέρων είναι τα diy party με ηλεκτρονική μουσική (κυριως drum n bass και dubstep) που μοιάζει με τα rave της δεκαετίας του '90 χωρίς τα σκληρά ναρκωτικά (οκ, χωρίς τόσα πολλά σκληρά ναρκωτικά..).

Όσο για τη φράση κλειδί του κειμένου του κομμάντο, αυτή είναι το "Άμα δεν είναι στο facebook δεν υπάρχει". Πραγματικά μεγάλη αλήθεια, οπως θα λεγαμε στη διαδικτυακή αργκό "if it isn't on facebook it didn't happen".

ζαχαριαδικος είπε...

θα μετρουσε και μια ανταποκριση απο πανκ ροκ λαιβ με ελληνικα κατσα-πανκ συγκροτηματα στη (δυστυχως γκρεμισμενη πλεον) στριτ αττακ

raskolikas είπε...

Και λαϊκό υπάρχει ζωντανό, και ρεμπέτικο, και δημοτικό. Αρκεί να ξέρεις πού ψάχνεις.

Παράδειγμα ζωντανού, σύγχρονου ρεμπέτικου, οι Χειμερινοί Κολυμβητές:
http://www.youtube.com/watch?v=gp3TMfIsCF8

Για το δε δημοτικό, αναζητήστε Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Ανώνυμος είπε...

Στη διπλανή στήλη δίπλα στο ΕΑΜ έπρεπε να βάλεις (ΚΚΕ) σε παρένθεση για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις με όσους το καπηλεύονται από το εσωτερικό μέχρι τους σοσιαλδημοκράτες με "αντικαπιταλιστικό" μανδύα.

Σύντροφος Φάντασμα είπε...

"Άσε που υπάρχει η κατηγορία που ακούει κυρίως μεταλ και μπουζούκια όπως κι εκείνη που ήταν true μέχρι τα 18 και μετά άρχισε να πετάει γαρδένιες". Συμφωνω απολυτα. Αλλα δεν καταλαβα γιατι το μεταλ ειναι η αλλη οψη των μπουζουκιων. Εννοεις το lifestyle? Και παλι μαζι σου, αν και η μεταλ ηταν σχεδον παντα στο περιθωριο του trend. Καντο λιγο λιανοτερα. Σημειωσε παντως οτι δεν παω ουτε σε μεταλ συναυλιες.

Απο τους συγχρονους πολιτισμους της νυχτας δεν βρισκω κανεναν τοσο ενδιαφεροντα (οχι οτι εχω και τρομερη σχεση με τη νυχτα βεβαια οποτε κατι χανω σιγουρα). Σε οσα diy παρτυ εχω παραβρεθει, με απωθησαν και μουσικα και με τη συμπεριφορα των θαμωνων, οι οποιοι το λιγοτερο ζομπι ηταν ως επι το πλειστον.

Ενδιαφεροντα πραγματα σιγουρα υπαρχουν (πειτε τα και σε μας τους φλωρους σπιτογατους). ΤΟ θεμα ειναι να κανουμε την επανασταση και στη μουσικη. Η οποια αν δεν περιλαμβανει ηλεκτρικες κιθαρες θα ειναι μια πολυ ξενερωτη επανασταση.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Για τις ψηφοφορίες θα το σκεφτώ. Για τα υπόλοιπα θα αφήσω τον κομάντο που είναι κι ο συγγραφέας να απαντήσει, όταν αφήσει τα σφαιριστήρια και μπει σε ίντερνετ καφέ.

Στο τελευταίο φεστιβάλ της κνε, την ημέρα της έκθεσης, ο κομάντο ήθελε να δει τους χειμερινούς κολυμβητές αλλά είχε ταυτόχρονα και σιρίαλ. Τον βοηθήσαμε να διαλέξει και πήγαμε στη λαϊκή που είχε αφιέρωμα στον τσιτσάνη. Τους χ.κ. τους είχαν βάλει στη νεανική.

Τεςπα ο καθένας έχει δικαίωμα στην αποχαύνωση.
Υγ: κι αν χρειαστεί θα παλέψουμε για τη σκλαβιά μας.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Δαγκώθηκα μόλις είδα ότι δε θυμήθηκα την κοα ανασύνταξη.Κάπου χάθηκε μαζί με κοθ (κρατική ορχήστρα θεσ/νίκης) και κάτι άλλα που δεν πέρασαν.
Όπως και το εαμ του τεμπονέρα.

Εμείς από παπακ/νου εννοούμε τον άλλον. Αλλά έχει πεθάνει πολύ καιρό τώρα.

Υγ: τι είναι τα diy party;

alchimistis είπε...

H επανάσταση πρέπει να συνδιάζει ηλεκτρική κιθάρα και παράδοσιακό-ρεμπέτικο.

Ηλεκτρική κιθάρα για δύναμη και ένταση και παράδοση και ρεμπέτικο γιατί χωρίς λαικές βάσεις και δρόμους δεν πας πουθενά.

kollaps είπε...

@απολίθωμα: diy=do it yourself, δηλαδή στην περίπτωση των live χωρίς χορηγούς, λεφτα, εισητήρια κλπ. Αυτοοργάνωση φάση.

@σύντροφος_φαντασμα: δεν ξέρω αν φταίει η σχολή μου που έχει να κάνει με nerds κομπιουτεράδες αλλά η συντριπτική πλειοψηφία όσων φοιτούν στη σχολή άκουγαν έστω και λίγο μέταλ στην εφηβεία τους. Μετά μπαίνουν και στη ΔΑΠ άμα λάχεις.

alchimistis είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=hbzmEL6X2oY&feature=player_embedded#!

Άσχετο με το θέμα αλλά το χαρήκαμε όσο τίποτα.Κι άσε τον Μουρίνιο να λέει ήταν απλά μια ήττα!!

Dimitrov είπε...

Olos o proodeftikos kosmos (akoma kai ego pou den eimai oute proodetikos oute me tin Barcelona) xeretaei tin spoudea niki tis Barcelona kontra stin Real, mia nikh pou pano ap ola dixni tin anoterotita tou kentrikou sxediasmou apenanti stis kapitalistikes sxesis tis anarxis agoras.

koukou είπε...

Οι φαν του Βασίλαρου του Καρρά ενθουσιάστηκαν από το ξέσκισμα της Πριγκηπέσσας.
Σε ανταπόδοση θα τους προσφέρει ολόκληρο cd με τίτλο "Στα είπα όλα"! Θα "εκτελέσει" εκεί το ομώνυμο τραγούδι του Πασχαλίδη, καθώς και Μικρούτσικο, Μαχαιρίτσα και ό,τι άλλο υπάρχει από έντεχνο!
Άντε του χρόνου και με Χατζηδάκι!