Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

Πρωτοχρονιά 45’

Ποδαρικό στην χρονιά με το αριστερό κι ένα κείμενο που βρήκα στην ιστορία της αντίστασης του χατζή για τα δεκεμβριανά και το λόχο μπάιρον. Καλή ανάγνωση.


Σήμερα έσβησε ο χρόνος και μαζί του πήρε πολλούς από τους συντρόφους μας έγραφε στο ματωμένο ημερολόγιο τη μέρα της πρωτοχρονιάς του 1945 ένας φοιτητής ελασίτης του λόχου λόρδος βύρωνας, κρατώντας το όπλο έτοιμο να αντικαταστήσει το στυλογράφο του.

Όλη τη νύχτα το κανονίδι από το λυκαβηττό δεν είχε σταματήσει. Ακούγαμε στη σιωπή της νύχτας τις οβίδες να σφυρίζουν. Το σκάσιμό τους υπόκωφα ερχόταν πέρα απ’ τους ποδαράδες. Τα ξημερώματα άρχισε η μεγάλη επίθεση. Ένα πυκνό σύννεφο από καπνούς και σκόνη τύλιγε τα εξάρχεια. Μας χτυπούσαν απ’ όλες τις μεριές με όλμους. Πήραμε ο καθένας τη θέση του και περιμέναμε. Η διμοιρίτισσά μας κρατούσε κοντά στο παράθυρο το πολυβόλο. Τα πράσινα μελαγχολικά της μάτια είχαν μια αυστηρότητα. Πλάι της ο ερρίκος με το αυτόματο στο χέρι. Η ελένη δεν ήθελε να χαλάσει το κέφι της. Βάλθηκε να πειράζει μια κοπέλα που χτες το βράδυ παραμιλούσε στον ύπνο της κι ονειρευόταν πως την είχαν πιάσει αιχμάλωτη οι νάνοι. Βλέπαμε τους ελασίτες στο δρόμο να τρέχουν. Αύξαινε η μάχη κι οι όλμοι γύρω όργωναν. Γκρέμιζαν τα σπίτια και ξάπλωναν νεκρούς τους στρατιώτες και τα παιδάκια. Είχε περάσει το μεσημέρι όταν μπροστά μας βρέθηκαν δύο μεγάλα τανκς. Μας είχαν κυκλώσει. Τους ρίξαμε χειροβομβίδες, τυλιγμένες γύρω-γύρω με δεσμίδες από δυναμίτη, σε σχήμα μπουκάλας. Το πολυβόλο και τα αυτόματά μας ρέκασαν και τους χούγιαζαν με τον ανασαμό τους. Ξέρασαν απάνω τους το καυτό τους μολύβι, μα κείνα στέκαν και κοίταζαν.

Γύρισαν τις μπούκες των κανονιών τους προς το μέρος μας και περίμεναν. Και τότε έγινε μια σιγή γύρα. Σκαρφάλωσε ο θάνατος απ’ τους τοίχους, κρεμάστηκε απ’ το μπαλκόνι και τα παράθυρα και βάλθηκε να μας κοιτάζει επίμονα τόσο που στο τέλος ζαλιστήκαμε και δεν ξέραμε αν ήταν τα μάτια του ή οι μπούκες των κανονιών που μας κοίταζαν. Είμαστε όλοι νέοι και ανάμεσά μας βρίσκονταν κορίτσια. Με γλυκά μάτια, πλούσια μαλλιά, με σώμα στητό, γεμάτο ζωή. Η μέρα απ’ έξω όμορφη, γεμάτη φως, μας έστελνε τους χαιρετισμούς της.
-Θα πέσουμε όλοι ως τον τελευταίο, είπαμε.
Ένα χουνί ακούστηκε από κάτω:
-Στρατιώται του ελας παραδοθείτε! Είν’ άσκοπο να συνεχίσετε τον αγώνα. Εγγυόμαστε για τη ζωή σας.
Και μεις απαντήσαμε:
-Δεν είμαστε στρατιώτες. Είμαστε φοιτητές που τα’ αφήσαμε τα βιβλία κι ήρθαμε να πολεμήσουμε στο πλευρό του λαού μας. Οι αγωνιστές του λαού ποτές δεν παραδίνονται.
Και ξανά το χουνί από κάτω:
-Μισή ώρα προθεσμία έχετε! Σκεφτείτε αν θέλετε να βγείτε ζωντανοί από εδώ μέσα!
Μα καμιά απάντηση δεν τους ήρθε,
Με το ρολόι στο χέρι περιμέναμε. Μπήκε ανάμεσά μας μια παγερή σιωπή και μας βάραινε τα στήθια. Τα μάτια όμως δείχνουν πως δεν φοβούνται.

Μπαίνει ο ήλιος πλούσιος απ’ τα παράθυρα και μας λούζει. Κι όλα λένε: πώς να ξάφνου ένα πουλάκι θα καθίσει στο τραπέζι και θα αρχίσει το τραγούδι. Έτσι σαν τα χρόνια τα παληά! Κουράστηκε το κανόνι να στέκει βουβό και βιάστηκε να μιλήσει. Ήταν σα να βούλιαζε στα πόδια μας η γης και σαν να κυλούσαμε σε ένα χάος. Τα αυτιά μας πονούσαν. Και τότε ακούστηκε το τραγούδι. Το άρχισε η ελένη και το τελειώσαμε με τις αντρίκειες μας φωνές.
Εμπρός ελάς για την ελλάδα
Το δίκιο και τη λευτεριά


Σταματούν οι σιδερένιες μηχανές σαν νάχουν ανθρώπινη καρδιά και σα να νοιώθουν. Ξανά μας μια το χουνί, μα πνίγεται η φωνή του. Στάθηκε κι ο ήλιος από ψηλά να μας κοιτάζει. Το βράδυ θα χει να πει τόσα πολλά στα άλλα τα αστέρια.
-Εκεί σε μια γωνιά της γης, οι άνθρωποι σηκώθηκαν πιο πάνω κι από τη μοίρα. Πολεμούν και πεθαίνουν τραγουδώντας!

Περνά η ώρα και ξαναρχίζει το κανονίδι. Γκρεμίζονται οι τοίχοι και πρώτη που φεύγει από κοντά μας είναι η ελένη. Της πήρε ένα βλήμα το δεξί χέρι μαζί με τον ώμο. Έπειτα από λίγο χτυπιέται κι ο ερρίκος στο στήθος. Μα το είπαμε, θα πεθάνουμε ως τον τελευταίο.

-Θα πρέπει να βαστάξουμε ως τη νύχτα, μας λέει η διμοιρίτισσα, το σπίτι είναι γερό θα ανθέξει. Πρέπει με τα αυτόματα να κρατούμε μακριά τους στρατιώτες. Να μην τους αφήσουμε να ζυγώσουν. Τη νύχτα θα ανοίξουμε τρύπες στους τοίχους και θα φύγουμε από τα γύρω σπίτια.
Όλη τη μέρα τα εξάρχεια είναι πνιγμένα στον καπνό της μάχης. Κρατάμε το σπίτι ως το βασίλεμα του ήλιου. Ακούμε σε λίγο τις αλυσίδες των τανκς που φεύγαν. Είχαμε νικήσει. Οκτώ σκοτωμένοι ανάμεσά μας. Η κοπέλα που χτες παραμιλούσε στον ύπνο δε θα φοβάται πια τους νάνους. Έπεσε σε έναν ύπνο γλυκό, αιώνιο με το τραγούδι στα χείλη.

Αρχεία κε του κκε (από το ανέκδοτο βιβλίο του μπαρτζώτα για το δεκέμβρη στην αθήνα)


Κατά τα άλλα αιώνες πολλούς κι όλα τα σχετικά. Μόνο προσέξτε τι εύχεστε γιατί μπορεί να συμβεί. Αν εγώ βρω δουλειά πχ μες στο 11’ όπως μου εύχεται πολύς κόσμος, κατά πάσα πιθανότητα θα παρατήσω το μπλοκ και θα το ξαναπιάσω όταν βγω στη σύνταξη, σαν τον φάρο, δηλ του αγίου π... (ποτέ, εννοεί ο ποιητής).

Κατά δεύτερον το 11’ θα είναι μάλλον η πιο δύσκολη χρονιά που έχουμε ζήσει κι οι συνήθεις ευχές για καλή χρονιά θα εξατμιστούν σαν μπουρμπουλήθρες πιο γρήγορα από ποτέ. Όπως λέει κι ο κόκκινος δρόμος, η μόνη ευχή που έχει πρακτική κι όχι μεταφυσική αξία, είναι να αγωνιστούμε γι’ αυτό που θέλουμε, ό,τι κι αν είναι αυτό. Αλλιώς κάθε πέρσι και καλύτερα και του χρόνου θα ξαναευχόμαστε τα ίδια πράγματα.

12 σχόλια:

faros είπε...

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΤΟ 2011 !

Ανώνυμος είπε...

Μ έφτιαξες πρωί πρωί πρωτοχρονιάτικα ρε Μπρέζνιεφ, αλλά χαλάλι σου.
Εξαιρετικό κείμενο, για να μην ξεχνάμε ότι μας έχουν αφήσει βαριά κληρονομιά που δεν ρευστοποιείται.
Καλή χρονιά, ευτυχισμένος κι επαναστατικός ο καινούργιος χρόνος!
Υ.Γ
Βρες εσύ δουλειά κι ας πάει και το παλιάμπελο!
λαθραναγνώστης

Σύντροφος Φάντασμα είπε...

Βρες δουλια καλυτερα. Μη λεω τωρα "το πιασες?" και μαλακιες....

Ανώνυμος είπε...

Εξάρχεια πάντα Εξάρχεια..

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ρε σεις, το νόημα στο τέλος ήταν να αποφύγουμε τις ευχές. Παρόλα αυτά τα δέοντα σε όλους και ειδικά στο λαθρά που οφείλει να κάνει ανταπόκριση από το πάρτι του γκράνμα και με αυτό να κάνει ντεμπούτο ως μπλόγκερ.

Manuel είπε...

Καλή χρονιά. Ό,τι και να συμβεί πάντως στο 11, καλό ή κακό, το μπλογκ δεν θα τ' αφήσεις. Εγώ λέω το αντίθετο. Και δουλειά να μην έχω πια μέσα στο 11, το μπλογκ δεν το αφήνω. Καλή δύναμη!!!

kokkinos-dromos είπε...

δεν το λέω μόνο εγώ λεονίντ, το λέει και το κόμμα :Ρ

http://www1.rizospastis.gr/getImage.do?size=medium&id=311563&format=.jpg

Ανώνυμος είπε...

Σφε Μρέζνιεφ, αν περιμένεις από μένα ν ανοίξω δικό μου μπλόγκ, θα περιμένεις για πολύ!
Πρώτον, είμαι πολύ τεμπέλης και δεύτερον (αυτό λέω επίσημα),
Διασπαστικές ενέργειες εγώ δεν κάνω! Αντιλαβού?
Ο στόχος είναι οι σταλινικές-επαναστατικές δυνάμεις (με αποχρώσεις ορθοδοξίας, πολιτικής τε και θρησκευτικής), να καταλάβουν εκ των έσω τα καράβια του ρεφορμισμού και να τα ξαναρεφορμάρουνε. Στους παραστρατίσαντες θα φερθούμε.....καλά. (καλά!!)
Για του Χρ....εεε..του λαού τη πίστη την αγία, ή όπως αλλαλάζανε με εφ όπλου λόγχη οι σύντροφοι κόκκινοι φαντάροι:
за Родину! за Сталина!
Υ.Γ
Την ανταπόκριση από το πάρτι, την παλαίβω. Δεν ξέρω τι θα βγεί

λαθραναγνώστης

A8lios είπε...

Ο λαθρά έφυγε νωρίς και δεν έχει άποψη!

Εγώ έφτασα 1.45 και είχε αποχωρήσει.
Μετά τις 2.30 άρχισε το ροκάδικο των εξαρχείων να μετατρέπεται σε Ελληνάδικο, τα πάνω ήρθαν κάτω, τα μέσα έξω, o καθένας έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο κτλκτλ.

RedBoy είπε...

"All significant concepts of the modern theory of the state are secularised theological concepts not only because of their historical development-in which they were transfered from theology to the theory of the state, whereby, for example, the omnipotent God became the omnipotent lawgiver…The exception in jurisprudence is analogous to the miracle in theology. Only by being aware of this analogy can we appreciate the manner in which the philosophical ideas of the state developed in the last centuries"

Και συνεχιζει κανοντας κριτικη στον Μαρξ:

"In the Marxist philosophy of history this interdepdence is radicalised to an economic dependence; it is given a systematic basis by seeking a point of ascription also for political and social changes and by binding it in the economic sphere. This materialist explanation makes a separate consideration of ideology impossible, because everywhere it sees only "reflexes", "reflections" and "disguises" of economic relations." Μαλλον δεν του πολυαρεσε ο Μαρξ.

Καρλ Σμιτ Πολ. Θεολ. Να προσεχουν καποιοι πως εκφραζονται...

parekklisi είπε...

Σχετικά άσχετο, αλλά τελικά η πάλη για εθνική ανεξαρτησία είναι σήμερα επίκαιρη και αναγκαία;

PREDATORUS είπε...

ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΤΕ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΣΤΟΝ ΩΜΟ!!!

-ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΤΟΥ ΕΑΜ ΕΛΑΣ
-ΖΗΤΩ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ