Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

Ο Στάλιν στην Κολιμά, ο αντισοβιετισμός στο κόκκινο

Δημοσιεύτηκε στην Κατιούσα

Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή, όπως λέει η Πωλίνα. Ή αλλιώς με πάλη ταξική, που την καθορίζουν κάποιες νομοτέλειες. Αυτές δεν πρέπει να νοούνται ως σιδερένια, αμετακίνητα διατάγματα, αλλά ως γενικοί νόμοι και αντιθέσεις που διαμορφώνουν ένα πολύπλοκο φάσμα δυνατοτήτων για τα δρώντα ιστορικά υποκείμενα. Ό,τι συμβαίνει, έχει ερμηνεία, αιτίες και με αυτήν την έννοια είναι νομοτελειακό. Δεν είναι όμως κι αναπόφευκτο, καθώς η ιστορία μας αφήνει πάντα διαφορετικές δυνατότητες εξέλιξης, πχ σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Ο σοσιαλισμός υπάρχει ως προοπτική κι εναλακτική, δε θα έρθει αναπόδραστα από μόνος του όμως, νέτος-σκέτος, αν δε φροντίσουμε εμείς για αυτό.

Η ιστορία δε γράφεται με "αν" -εκτός κι αν πρόκειται για το "αν" της ανυπακοής. Τα μυθιστορήματα εναλλακτικής ιστορίας όμως έρχονται να πατήσουν ως είδος στα "κενά" της, σε αυτές τις δυνατότητες διαφορετικής εξέλιξης και στις πιο ιντριγκαδόρικες κι αντιδιαλεκτικές υποθέσεις: "τι θα γινόταν αν..."



Το βιβλίο του Μπελαντή έχει εξ ορισμού ενδιαφέρον, γιατί καταπιάνεται με μια πολύ μεστή περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και με την εσωκομματική διαπάλη μετά το θάνατο του Λένιν. Στην οποία δεν επικρατεί τελικά ο Στάλιν, ούτε κάποιος άμεσος αντίπαλός του, αλλά ο Ράντεκ και οι τροτσκιστές, για το ιστορικό σύμπαν του βιβλίου. Το οποίο αντιστρέφει σαν καθρέφτης τις αντίπαλες πλευρές και τους ρόλους τους, για να δείξει πιθανότατα πως κάποιες επιλογές-γεγονότα ήταν αντικειμενικά, πέρα από τα διάφορα πρόσωπα και τα ιδιαίτερα γνωρίσματά τους, ως προσωπικότητες.

Αυτό όμως για το συγγραφέα δε σημαίνει πως η πάλη κι η εξουσία των μπολσεβίκων θα έπαιρναν αναπόφευκτα -για να αποφύγουμε το νομοτελειακά- συγκεκριμένες μορφές και χαρακτηριστικά -εν ολίγοις αυτά που συμπυκνώνει ως όρος η "δικτατορία του προλεταριάτου". Σημαίνει απλώς πως θα είχαμε "μία από τα ίδια", που ο συγγραφέας μας τα παρουσιάζει ως ένα καταπιεστικό, εκμεταλλευτικό καθεστώς, με εκτεταμένη χρήση καταστολής.

Ο Μπελαντής χρησιμοποιεί ένα τσουβάλι, αλλά κι ένα ιδιότυπο "διαλεκτικό" σχήμα διαφοράς-ταυτότητας για την ηγεσία των μπολσεβίκων και τους κλασικούς του μαρξισμού, που δε φτάνουν τη σκαιότητα του (σατανικά κακού, ακόμα κι όταν δεν έχει την εξουσία) Στάλιν, συνδέονται οργανικά όμως με βασικά στοιχεία του "σταλινισμού" και τους λόγους που επικράτησε. Ο Τρότσκι είναι σαφώς πιο διαλλακτικός, ευθύνεται όμως για την αντίληψη της στρατιωτικοποίησης της εργασίας και των συνδικάτων. Ο Λένιν έχει μια αντιγραφειοκρατική αναλαμπή στο "Κράτος κι Επανάσταση", αλλά δεν έμεινε συνεπής σε όσα έγραφε για τη συμμετοχή των μαζών στη διακυβέρνηση. Ούτε καν ο Μαρξ δεν ξεφεύγει από το στόχαστρο της κριτικής για κάποιες εκτιμήσεις του.

Αν αυτό για κάποιους δείχνει ένα ανεξάρτητο κριτικό πνεύμα που αναστοχάζεται και αμφιβάλλει για τα πάντα, ακόμα και για το μαρξισμό, από την άλλη μπορεί να μας βάλει σε σκέψεις για τη σχέση του συγγραφέα με αυτόν (τη μαρξιστική ιδεολογία) και σε ποιο βαθμό τον ασπάζεται ως μέθοδο και θεωρία.

Γιατί κρίνουμε όμως με πολιτικούς όρους ένα μυθιστόρημα;
Γιατί το καθιστά αναπόφευκτο το θέμα του, ακόμα κι αν δεν πολιτικολογούσε εκτενώς ο συγγραφέας του, σε πολλά σημεία και χωρίς λογοτεχνικά προσχήματα. Η σοβιετική πείρα μπορεί να προκαλεί ενδιαφέρον σε διάφορες πτυχές, διαστάσεις της και ζητήματα, που δε στερούνται βέβαια πολιτικής χροιάς, πόσο μάλλον όταν αφορούν την πολιτική ιστορία της ΕΣΣΔ. Η δημιουργική μυθιστορηματική ανάπλαση της ιστορίας είναι θεμιτή, υπόκειται αυτονόητα όμως σε πολιτική κριτική. Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας έχει κάθε δικαίωμα να φτιάξει το δικό του ιστορικό σύμπαν με τα υλικά που νομίζει, ενώ εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να κρίνουμε τι έφτιαξε, αν ακολουθεί κάποιους κανόνες στην "πολιτική κουζίνα" του ή ψάχνει απλώς να δικαιώσει και να ικανοποιήσει τις εμμονές του.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που υπάρχει για ένα συγγραφέα -καθαρά λογοτεχνικά μιλώντας- είναι να παρουσιάσει τους ήρωές του ως φωτοτυπίες του εαυτό του, για να επαναλαμβάνουν όλοι μαζί τις απόψεις του. Και ο Μπελαντής δε φαίνεται να θέλει καν να αποφύγει αυτόν το σκόπελο. Στο δικό του ιστορικό σύμπαν, οι μπολσεβίκοι ηγέτες αυτομαστιγώνονται στους εσωτερικούς τους μονόλογους με τα λόγια του και τις δικές του απόψεις, αναγνωρίζουν τα λάθη τους, πως έχουν ξεστρατίσει από τα επαναστατικά ιδανικά τους, άλλο αν η αυτοκριτική τους δε μεταφράζεται σε έμπρακτη μεταμέλεια. Από τη στιγμή λοιπόν που έχουν λίγο πολύ απεκδυθεί τις δικές τους ιδέες, η μεταξύ τους αντιπαράθεση δεν έχει κανένα περιεχόμενο, καμία πολιτική βάση κι είναι απλώς ένας άθλιος αγώνας για την εξουσία, ανάμεσα σε εξίσου άθλια ανθρωπάρια, που είναι έτοιμα να μεταχειριστούν κάθε μέσο για να επικρατήσουν, ακόμα και την ατομική βόμβα! Ο Μπελαντής δε μας παρουσιάζει τους χαρακτήρες ενός μυθιστορήματος, αλλά μια δράκα παλιοχαρακτήρες, αδίστακτους και κυνικούς, που παλεύουν για την εξουσία -το μόνο τους ιδανικό- σα βυζαντινοί δελφίνοι, για να επικρατήσει στο τέλος ο δολιότερος, ο πιο αδίστακτος, αλλά βασικά να αλληλοεξοντωθούν.

Οι πιο στενοί συνεργάτες του Στάλιν (Μολότοφ και Μπέρια) παίζουν μεταξύ τους ρώσικη ρουλέτα με ένα περίστροφο για τη θέση του Γκεν Σεκ (Γενικού Γραμματέα), μετά από απόφαση του Πολιτικού Γραφείου! Ενώ ο Στάλιν (που αναφέρεται ως Γιόζεφ, για να κολλάει με το Γεζόφ) χρησιμοποιεί τηλεπάθεια για να επικοινωνήσει με το Γιούρι Γκέλερ και τον Αϊνστάιν και να τον πείσει να του παραδώσει το μυστικό της ατομικής βόμβας, για να την χρησιμοποιήσει εναντίον των εσωκομματικών του αντιπάλων! Το πρόβλημα δεν είναι τα φανταστικά στοιχεία του ιστορικού σύμπαντος του βιβλίου, αλλά τι ακριβώς προσπαθούν να αποδείξουν.

Είναι χαρακτηριστικό πως σε μια παρουίαση του βιβλίου (στην οποία ακούσαμε εγκώμια σχεδόν για κάθε άλλη πολιτική δύναμη της επαναστατικής εποχής, από τους μενσεβίκους και τους εσέρος έως τους αναρχικούς, εκτός από τους μπολσεβίκους, βεβαίως-βεβαίως), ο συγγραφέας περιέγραψε πως τον απασχόλησε το ερώτημα αν μπορούμε να δούμε το Στάλιν ως άνθρωπο και σημείωνε ως θετικό επίτευγμα πως προσπάθησε να δει και να παρουσιάσει και την ανθρώπινη πλευρά του! Με αυτά τα δεδομένα, πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι που δε μας έδιεξε κάποιο τέρας με δύο κεφάλια, τρία χέρια κοκ.

Πώς απέκτησαν όμως οι Σοβιετικοί την ατομική βόμβα; Από Γερμανούς επιστήμονες που βρίσκονταν σε επαφή με τον Τρότσκι. Εξάλλου οι Σοβιετικοί δε φτάνουν σε κανένα επιστημονικό επίτευγμα μόνοι τους, αλλά τα δανείζονται όλα από τη Γερμανία, στην οποία έχουν επικρατήσει οι σοσιαλδημοκράτες, θέτοντας εκτός νόμου τους ναζί και τους κομμουνιστές, που έχουν όμως αρκετά περιθώρια ημινόμιμης δράσης, ενώ όλοι οι κομμουνιστές της Αντιπολίτευσης βρίσκουν σε αυτήν ασφαλές καταφύγιο.

Το συμπέρασμα είναι πως η αστική δημοκρατία είναι μάλλον προτιμότερη ως πλαίσιο πολιτικής δράσης για τους επαναστάτες, ενώ ήταν μάλλον ακίνδυνη αν όχι και... αλληλέγγυα προς τη σοβιετική εξουσία. Η τελευταία οξύνει τα μέσα και τις μεθόδους πάλης κατά των αντιπάλων της, επειδή είναι βίαια και κακή από τη φύση της, στην "εκφυλισμένη" της εκδοχή, και όχι επειδή απειλείται από την ιμπεριαλιστική περικύκλωση -αυτή δεν υφίσταται- από κάποιον πόλεμο, από κάποιον εχθρό με άμεσες επεκτατικές βλέψεις ή με την ατομική βόμβα αργότερα -αυτήν την χρησιμοποίησαν εξάλλου οι ίδιοι εναντίον του εαυτού τους, στο πλαίσιο του εμφυλίου πολέμου για την εξουσία.

Αυτή είναι μια μόνιμη επωδός-σταθερά πολλών αστικών αναλύσεων που παρουσιάζουν το Στάλιν σατανικό και σκαιό, πιθανότατα λόγω χαρακτήρα, και τους μπολσεβίκους πιθανότατα εκ φύσεως αιμοσταγείς, και όχι επειδή υφίσταται λυσσαλέα ταξική πάλη ή επειδή υπάρχει η μόνιμη απειλή -που δεν έμεινε στη θεωρία, αλλά πέρασε σύντομα και στην πράξη- της ιμπεριαλιστικής απειλής (η οποία αναφέρεται και στο ιστορικό σύμπαν του βιβλίου ως υπαρκτός αλλά όχι ικανός παράγοντας, που ερμηνεύει αλλά δε δικαιολογεί κάποιες επιλογές). Άλλωστε και το βιβλίο φαίνεται σε πολλά σημεία να απευθύνεται σε αντίστοιχο, αστικό κοινό, παρά στον κόσμο του κινήματος, σε όλες τις αποχρώσεις του, που είναι πιο εξοικειωμένος με το ιστορικό πλαίσιο, την ορολογία και το πλαίσιό του, και βασικά είναι το κατεξοχήν κοινό που το αγόρασε.

Όποιος ψάχνει κινηματικό αποκούμπι θα το βρει στην αυτοδιαχειριζόμενη μικρή παροικία, που χτίζεται ως ουτοπία κάπου στη Σιβηρία, παράλληλα με το ιστορικό σύμπαν του βιβλίου και τα θέατρα της εμφύλιας μάχης και σε μια αόριστη υπόσχεση του Ράντεκ, που επιστρέφει στα πράγματα, πως βγήκαν διδάγματα από τα λάθη του παρελθόντος και την επόμενη φορά όλα θα γίνουν καλύτερα.
Θα φροντίσουμε εμείς για αυτό. Τόσο για την επανάσταση, όσο και για το επόμενο αντίστοιχο βιβλίο του, τη σκοπιά του και την ποιότητά του.

65 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Επιτέλους!

Ξέρω ότι δεν είναι ο χώρος εδώ για σχόλια ως προς την Κατιούσα και έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό. Αλλά η προηγούμενη "βιβλιοκριτική" του συγκεκριμένου λαδόχαρτου, που όμοια του είναι μόνο τα "πονήματα" του κυρίου Κεφαλή, παραλίγο να τραυματίσει σοβαρά την δική μου τουλάχιστον συμπάθεια ως προς το εγχείρημα.
Για τα υπόλοιπα την γνώμη μου την ξέρεις. Τα ιστορικά άρθρα είναι πολύ καλά και βελτιώνονται, ειδικά αν σκεφτούμε ότι διαβάζονται και από ευρύτερο κόσμο. Οι όποιες άλλες παρατηρήσεις σε κατάλληλο χρόνο και χώρο και με τον σωστό τρόπο.

ΡΓ

Ανώνυμος είπε...

Βλέποντας κάτι ατσάλινες τουιτιές για τον νέο πρόεδρο του Μεξικού, που απαγορεύεται να πεις ότι είναι σοσιαλδημοκράτης γιατί η Δεξιά είναι πιο κακιά, σκέφτομαι πόσο τυχεροί ήταν που η κωλοτούμπα από την ομάδα έγινε μετά το δημοψήφισμα γιατί δεν μπορεί με αυτά που λένε να μη στήριζαν τον αντιιμπεργιαλιστή Τσίπρα που υπερασπίζεται την εθνική κυριαρχία και εκνευρίζει τα σκυλιά της ΕΕ.
Χρέος των κομμουνιστών να στηρίζουν τα απανταχού ΠΑΣΟΚ. Δεν πειράζει που ο Τραμπ αδημονεί να συνεργαστεί μαζί του, σίγουρα είναι ένα τέχνασμα για να ρίξουν λάσπη στο αντι-ιμπεριαλιστικό μπλοκ.

Εννοείται το ΚΚΕ είναι και εθνικιστικό και υπέρ του ΝΑΤΟ, τώρα στην Πάτρα στο αντιιμπεριαλιστικό 2ημερο πάνε όλοι για να ψήσουνε σουβλάκια, γνωστά αυτά. Το ότι ενοχλούμε όλες τις μπάντες είναι η καλύτερη απόδειξη του φόβου του συστήματος και της μικροαστικής πασοκαρίας για την επαναστατική πρωτοπορία. Να πριν λίγες μέρες ο Τζήμερος εισηγούταν την πάγια θέση του για αποβολή του ΚΚΕ από το πολιτικό σύστημα. Βέβαια, η ΧΑ δε χρειάζεται να φύγει, αυτή του φέρνεται με το σεις και με το σας, όπως έλεγε παλιότερα. Αν έχουμε φτάσει τους «φιλελέδες» να λένε τέτοια μπορώ να φανταστώ τι λένε οι ακροδεξιοί για το Κόμμα.

Μόνη λύση σήμερα να μεγαλώσει το αντικαπιταλιστικό-διεθνιστικό κίνημα και να πάρουν και τα ΚΚ της περιοχής λίγο τα πάνω τους για να μπορούμε να μιλάμε με άλλους όρους για διεθνιστική δράση.

πασοκος

Ανώνυμος είπε...

Θα γράψω για κάτι που "εξιτάρει" την φαντασία και αναμασάται από την "παραφιλολογία" για την ΕΣΣΔ. Για το Σοβιετικό ρετουσάρισμα – παραποίηση - των φωτογραφιών

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως το ρετουσάρισμα φυσικά και έγινε ή ότι είχε πολιτικά κίνητρα. Αλλά ποια είναι αυτά; Επειδή η ιστορία πολλές φορές δεν αφορά το τι μας είναι αρεστό, αλλά το τι έγινε και κυρίως το γιατί έγινε, θα προσπαθήσω να δώσω μία ερμηνεία όσο υποκειμενική, αυθαίρετη, απλή ή απλοϊκή μπορεί να είναι ή να φαίνεται.

Το Σοβιετικό ρετουσάρισμα φωτογραφιών ήταν ένα πολύ "ιδιότυπο" είδος "τιμωρίας - καταδίκης στη λήθη" Όχι ακριβως το ίδιο όπως το Damnatio Memoriae .

Όμως τί ήταν το Damnatio Memoriae;

Μια όχι και τόσο ιδιαίτερη μορφή ενός δικαίου, του ρωμαϊκού, το οποίο οι φτωχές ιστορικές μου γνώσεις λένε πως έπαιξε ρόλο μέχρι και την "ιακωβινιστική" περίοδο της Γαλλικής Αστικής Επανάστασης (Ας θυμόμαστε το τελευταίο όταν κάποιοι εκφωνούν λόγους στην Πνύκα για την -αστική- Δημοκρατία).
Η μεγαλύτερη τιμωρία σύμφωνα με αυτή την εκδοχή στην Aρχαία Ρώμαϊκή Δημοκρατία και μετέπειτα δεν ήταν ο θάνατος. Ήταν η καταδίκη στη λήθη. Η κυριολεκτική εξάλειψη κάθε αναφοράς της ύπαρξης του ανθρώπου που θεωρούνταν προδοτης. Που περιελάμβανε τόσο τα έγγραφα όσο και τα αγάλματα στήλες - προτομές. Σαν ο καταδικασμένος να μην υπήρχε ποτέ. Επίσης υπήρχε η απαγόρευση κάθε αναφοράς στο όνομα του από άλλους με πολύ αυστηρές ποινές.

Όμως πόσοι πάπυροι υπήρχαν; Πόσα αγαλμάτα με τις προτομές ή το όνομα του καταδικασμένου στην λήθη; Σίγουρα όχι τόσα όσα αντίγραφα τις εποχές της φωτογραφίας στα 1930's. Με τόσες πολλές εφημερίδες και αφίσες στις οποίες υπήρχε η φωτογραφία με τον Γιέζοφ με τον Στάλιν ήταν πρακτικά αδύνατο να ρετουσαριστούν όλες. Ή να αρπάζονται απο ας μου επιτραπεί "Σοβιετοφωτοσοπο-αστυνομικούς" φωτογραφίες για ρετουσάρισμα.

Πέρα του γελίου της όλης σκέψης για φωτοσοπιές, σε μία εποχή που δεν υπήρχαν internet, pc και φυσικά photoshop, ακόμα και να υποθέσουμε πως οι υποθετικοί "Σοβιετοφωτοσοπο-αστυνομικοί" είχαν μαζέψει όλες τις φωτογραφίες, υπάρχει ένα ένα πολύ απλό ερώτημα.

Πως ήταν δυνατόν η ΕΣΣΔ να ήθελε να ξεχαστούν τα άτομα τα οποία κατα κύριο λόγο ήταν κατηγορούμενοι στις Ανοιχτές Δίκες της Μόσχας μιας και η ίδια, τόσο επίμονα είχε δημοσιοποιήσει την διαδικασία της δίκης και τις ποινές - εκτελέσεις τους ; Όταν είχαν καταδικάστει Δημόσια για εσχάτη προδοσία και συνεργασία με τον εχθρό;  Στις Δημόσιες Ανοικτές Δίκες της Μόσχας, καταδικάστηκαν πολλοί από τους εμπλεκόμενους φωτογραφικού ρετούς.

Δηλαδή από την μία ρετουσάρισμα των φωτογραφιών που εκδίδονται από τις εφημερίδες μετά από την καταδίκη για να κρύψει την ύπαρξη τους και από την άλλη τόση δημοσιότητα έστω και για απαξίωση;

Κάπως αντιφατικό δεν φαίνεται όλο αυτό;

Ο κύριος στόχος λοιπόν δεν ήταν τόσο η "εξαφάνιση" του κάθε χαρακτηρισμένου ως «προδότη» από οποιαδήποτε αναφορά, όπως στην Αρχαία Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Μία χαρά το όνομα όλων τους βρίσκεται και σε αρχεία και στην ιστορία της ΕΣΣΔ.

Στην ουσία είναι βεβήλωση. Βεβήλωση κάτι ανάξιου σεβασμού, απέναντι σε όσους χαρακτήριζε η ΕΣΣΔ ως προδότες. Για την περίοδο του της ΕΣΣΔ με ΓΓ τον Στάλιν ήταν πολύ λογικό να εκφράζεται η απαξίωσή σε άτομα τα οποία θεωρούνταν πως έδρασαν ενάντια στα συμφέροντα της ΕΣΣΔ.

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Ως χαρακτηρισμένος προδότης δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνεται σε φωτογραφίες με τον επικεφαλή, ο οποίος πρέπει να προστατευθεί αυτόν. Αποτελεί δηλαδή την υπεράσπιση της εικόνας της ίδιας της ΕΣΣΔ και του επικεφαλή της από υποψίες ενός κάποτε κοινού κομματικού - υπηρεσιακού παρελθόντος με άτομα επισήμως ατιμασμένα. Αποδείχθηκε πως ήταν ανάξιοι να σταθούν δίπλα του.


17-57

AGIS είπε...

@17-57
Έχω την απορία, αν δεν είχε υπάρξει αυτή η πρακτική, θα ασκούσες κριτική που δεν είχε υπάρξει; Θα την εντόπιζες σαν ένδειξη οπορτουνιστικής παρέκκλισης; Ή απλώς, μια που αυτή η πρακτική υπήρξε, θεωρείς υποχρέωση την υπεράσπισή της; Και αν σήμερα είναι κάπως ξεχασμένη, μήπως πρέπει να επαναφερθεί, μαζί και με άλλες παραδόσεις της αρχαίας Ρώμης που έχουν τυχόν ατονήσει;
Προσωπικά πάντως - πέρα από αυτές τις απορίες - και για να μη μένω σ' αυτές - και πέρα από αναζήτηση αιτιών σε σχέση με το "επίπεδο" κλπ, θεωρώ αυτή την πρακτική απλώς μια πολιτισμική ανοησία που ακολούθησε την ιστορία της ΕΣΣΔ από τη φωτογραφική "εξαφάνιση" του Γιέζοφ και του κάθε Γιέζοφ έως τη φωτογραφική "εξαφάνιση" της ελιάς του Γκορμπατσόφ.

Ανώνυμος είπε...

@ AGIS ( 6 Ιουλίου 2018 - 12:16 π.μ. )

Η καταδίκη στη λήθη δεν ήταν τιμωρία μόνο της Αρχαίας Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Το Ρωμαϊκό Δίκαιο του οποίου μία πτυχή ήταν και το Damnatio Memoriae(οι φωτογραφικές "εξαφανίσεις" δεν ήταν αυτό ή μάλλον δεν ήταν ακριβως αυτό μιας και έχουν να κάνουν με την βεβήλωση όχι με την λήθη) ήταν σε ενέργεια σε καπιταλιστικές χώρες μέχρι και τα τέλη του 18ου αρχές 19ου αιώνα.

Κάποια γεγονότα είτε μας αρέσουν είτε όχι, έγιναν. Όμως χρειάζεται να εξηγηθούν στο γιατί έγιναν.

Η αδυναμία εξήγησης ή οποιοσδήποτε εξορκισμός του "κακού" παρελθόντος μέσω του αστείου φανερώσει τουλάχιστον πολιτική αδυναμία.Σε πάρα πολύ δύσκολες εποχές με περικυκλωμένη την ΕΣΣΔ από τον Ιμπεριαλισμό, με τον φασισμό να έχει σταματήσει κάθε ελπίδα για διάδοση της προλεταριακής επανάστασης σε άλλες χώρες και με δηλωμένες τις επίσημες προθέσεις του φασισμού για πόλεμο ενάντια στο πρώτο εργατικό κράτος. Με έναν Ισπανικό Εμφυλιο στην αρχή του κατά το οποίο οι δημοκρατικές χώρες σιγόνταραν έμμεσα τον Φράνκο παρά την φαινομενική ουδετερότητα. Ας μην ξεχνάμε την γνώμη του Τσορτσιλ για τον Μουσολίνι στα 1927 αν δεν κάνω λάθος.

Φυσικά το εκμεταλλεύεται ο ταξικός αντίπαλος. "Να ακόμα και οι φιλοΚΚεδες δεν λένε κουβέντα για τις "φωτογραφικές" εξαφανίσεις από τον Στάλιν".
"Θα καταδικάσετε τη Σταλινική Περίοδο;" ζητούσαν μέσω ερώτησης από τους ΓΓ γνωστοί αστοί δημοσιογράφοι.

Η ελιά του Γκόρμπι δεν είναι ίδιας αξίας με την "εξαφάνιση" μόνο από φωτογραφίες χαρακτηρισμένων ως προδοτών στις Ανοικτές Δίκες της Μόσχας. Και ας μην ξεχνάμε πως κάποιοι από αυτούς ήταν υπεύθυνοι ή λόγω ανεπάρκειας ή λόγω σκοπιμότητας για την τιμωρία ανθρώπων που αργότερα αναψηλαφίστηκαν οι υποθέσεις τους.

17-57

Υ.Γ.
Όσοι φρίτουν από τα "Σοβιετικά" "photoshop" ή μπορεί και να τα εξορκίζουν μέσω του γελίου περιμένω τη γνώμη τους για τα ΚΑΝΟΝΙΚΑ Συριζο-φωτοσοπ του 2012-2014.Κατά τα οποία "εξαφανίστηκαν" απο φωτογραφίες σφυροδρέπανα, σε έργα καλλιτεχνών, σε σημαίες και σε διαδηλώσεις.

Επίσης περιμένω την γνώμη τους "εξαφάνιση" απο αφίσες στο εξωτερικό των λέξεων ΠΑΜΕ και ΚΚΕ σε πανό από παρεμβάσεις τους στην Ακρόπολη από το ευρύτερο συριζοχώρι που μάλιστα τις παρουσίαζε περίπου ως δικές του.

AGIS είπε...

@17-57
Ως προς το τελευταίο ερώτημα (τις συριζαϊκές φωτοσοπιές) ένα πρόχειρο δείγμα εδώ:
https://hippokampos.wordpress.com/2012/10/24/άλλο-τσίπρα-άλλο-τσίπα/
αν και δεν καταλαβαίνω τις λογικές συνεπαγωγές του είδους ότι αν κατακρίνεις το φωτογραφικό ρετούς της σταλινικής σοβιετικής περιόδου, "άρα" μάλλον θα είσαι υπέρ της συριζαϊκής παραχάραξης ή το αντίστροφο: εναντίον της συριζαϊκής φωτοσοπιάς "άρα" υπέρ του σοβιετικού φωτογραφικού ρετούς.
Στην πραγματικότητα τέτοια λογική συνεπαγωγή δεν υφίσταται.

Κατά τ' άλλα:
Πράγματι είναι άλλης αξίας η ελιά του Γκορμπατσόφ κι άλλης αξίας η "εξαφάνιση" μιας σειράς προσώπων από διάφορα φωτογραφικά στιγμιότυπα. Και στην πρώτη περίπτωση απλώς δημιουργείται (σ' εμένα) ένα αίσθημα θυμηδίας για την ύπαρξη ενός τεχνικού καταμερισμού κι ενός τεχνικού επιτελείου που έχει σαν αποστολή την εξαφάνιση μιας ελιάς από το πορτραίτο του ηγέτη και την "ανύψωση" των προτύπων της προσωπικής ματαιοδοξίας σε κομματικό - κρατικό - κοινωνικό επίπεδο.
Στη δεύτερη περίπτωση δημιουργούνται ερωτήματα για τη διαχείριση της ιστορικής πραγματικότητας και το ερώτημα της ατομικής ματαιοδοξίας αποκτά ιστορική διάσταση: Μήπως πρέπει να μιλήσουμε για κάποια μορφή ιστορικής ματαιοδοξίας, έστω (και πόσο μάλλον!) κληρονομημένη από την αρχαία Ρώμη και την αστική κοινωνία...

Εξηγήσεις μεν υπάρχουν, αλλά σχηματικά μιλώντας, άλλο η αιτιολόγηση κι άλλο η δικαιολόγηση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: το «λιβανιστήρι» στον Στάλιν, από τη μια, και το αίτημά του ίδιου να καταστραφεί - ως «λιβανιστήρι» - το βιβλίο για τα παιδικά του χρόνια, από την άλλη. Μήπως θα έπρεπε να το είχε ανεχτεί, στο όνομα της «εξήγησής» του π.χ. με τις παραδόσεις της Ρώμης και στο όνομα της ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης; Ή μήπως, αν τυχόν δεν είχε υποβάλει αυτό το αίτημα και το βιβλίο κυκλοφορούσε, ενδεχομένως - για να μην πω σίγουρα - σήμερα δεν θα βρισκόμασταν στην ίδια θέση να συζητάμε όπως και για το ζήτημα των φωτογραφιών, από τη μια η «συνεπής» άποψη υπεράσπισης του βιβλίου που ο Στάλιν ζήτησε να καταστραφεί κι από την άλλη η «ύποπτη» άποψη ότι αυτό το βιβλίο δεν θα ’πρεπε να έχει κυκλοφορήσει;;;

Εξηγήσεις, άλλωστε, μπορώ να σκεφτώ κι άλλες.
Π.χ. το ότι οι αντιλήψεις σχετικά με τη φωτογραφία κληρονόμησαν προϋπάρχουσες αντιλήψεις σχετικά με τη ζωγραφική, όπου σε έργα επί παραγγελία η εικόνα όφειλε να είναι (και να εξωραΐζει) όπως την ήθελε ο παραγγελιοδότης και να "διορθώνεται" ανάλογα με τα γούστα του, σε βαθμό - αν δεν κάνω λάθος - το Βατικανό να "ντύνει" τα γυμνά του Μιχαήλ Άγγελου κλπ.
Σήμερα μάλλον δεν έχουμε την ίδια αντίληψη ούτε για τη ζωγραφική ούτε για τη φωτογραφία, τη δεύτερη ιδιαίτερα τη θεωρούμε ιστορικό τεκμήριο, και την παρέμβαση πάνω της ιστορική παραχάραξη.

Κατά την άποψή μου υπάρχει αρκετή μεταφυσική αντίληψη στο υπόβαθρο αυτού του είδους μεταχείρισης της "εικόνας" των πραγμάτων. Μόνο που, όσο κι αν αλλάξει η "εικόνα" τους, τα πράγματα παραμένουν για πάντα αυτά που υπήρξαν. Εν τέλει, άλλωστε, η «εξαφάνιση» π.χ. του Γιεζόφ από τη συγκεκριμένη φωτογραφία, απλώς υπογραμμίζει με διπλή έμφαση το γεγονός της παρουσίας του δίπλα στον Στάλιν στο πραγματικό στιγμιότυπο που αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός.

Ανώνυμος είπε...

Για κάποιο λόγο θα συμφωνήσω με τον Άγη περισσότερο. Η υπόθεση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, άλλωστε, όπως και η περίοδος '37-'39 που άπτεται άμεσα του ζητήματος είναι πολύ πιο σημαντική, πολύπλοκη και βαθιά από ένα "πείραγμα" φωτογραφίας.
Στο δια ταύτα: Η ΕΣΣΔ. κληρονόμησε πολύ βαθιά καθυστέρηση από πριν, καθυστέρηση που οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής έδωσαν τη δυνατότητα να καλυφθεί αμέτρητα πιο γρήγορα από ότι στις καπιταλιστικές χώρες. Αυτό πρώτα από όλα αποδεικνύει στο εργαστήριο της Ιστορίας την ανωτερότητα του Σοσιαλισμού ως το καινούριο που σαρώνει το παλιό, αλλά και τις ικανότητες της ηγεσίας του ΠΚΚ (μπ) τη συγκεκριμένη περίοδο, του ίδιου του Στάλιν περιλαμβανομένου. Αποδεικνύει κατά τη γνώμη μου και την πίστη τους ακριβώς στην δυνατότητα του Σοσιαλισμού να ξεπεράσει καθυστερήσεις, προβλήματα κτλ.
Αυτή η πορεία περνά μέσα από αντιφάσεις όπως είναι λογικό. Η καθυστέρηση σε πολιτισμικό επίπεδο αμβλύνεται αλλά επηρεάζει κιόλας την πορεία. Από αυτή την άποψη, και όχι προσπερνώντας τη συλλογική σκέψη που είναι ανώτερη από την υποκειμενική άποψη του καθενός, δεν κοστίζει στην υπεράσπιση του Σοσιαλισμού να πεις ότι υπήρχαν προβλήματα, ότι έγιναν λάθη κτλ. Αρκεί να μπουν στη σωστή τους βάση. Το αντίθετο μάλιστα. Να τονίσω ότι το κρύψιμο κάτω από το χαλί ήταν χαρακτηριστικό της "χρουτσοφικής" περιόδου και όχι της "σταλινικής"...
Από κει και πέρα, η μελέτη της ιστορίας δεν γίνεται ως νοητικό παιχνίδι τύπου "what if...", ούτε ως κυνήγι προδοτών, μαγισσών και λοιπών οντοτήτων. Γίνεται για να βγουν θεμελιωμένα και όσο το δυνατόν πιο διαχρονικά συμπεράσματα για το σήμερα και το αύριο. Από αυτή την άποψη καμία σημασία δεν έχει η αφαίρεση του Γεζόφ, ούτε η δικαιολόγηση - αιτιολόγηση, πολύ περισσότερο με αστεία επιχειρήματα από την Ρώμη κτλ. - τέτοια επιχειρήματα χρησιμοποιούσε και ο "ατσάλινος" παλιότερα αν θυμάστε. Πολύ απλά σήμερα δεν θα αφαιρούσαμε ούτε τον Κοψίδη από φωτογραφία, αν και αυτό είναι το λιγότερο που αρμόζει στο ποιόν του. Ο Χαρίλαος είναι σε έναν απλό τάφο να έχει αγνάντιο, δεν πιστεύω ότι θα ονομάσουμε καμιά πόλη "Παπαρηγούπολη" ζούσης της Αλέκας κτλ. Δεν είναι αυτό το κύριο όμως, επιμένω!
Όλα τα παραπάνω προφανώς αφορούν εμάς, αλλά και ένα κόσμο που πλησιάζει την κομμουνιστική προοπτική και πρέπει να πετάξει από πάνω του την αντικομμουνιστική σκουριά. Και δεν το πετυχαίνεις όταν τσιμπάς στα δευτερεύοντα και τα μη διαχρονικά και χάνεις το δάσος.
Στους βαμμένους, έμμισθους ή απλά ηλίθιους, αντικομμουνιστές δεξιά. ακροδεξιά και "αριστερά" η απάντηση είναι άλλη: σας αρέσει ο κόσμος χωρίς το "ολοκληρωτικό" καθεστώς της ΕΣΣΔ; Μήπως πρέπει να απολογηθείτε για όλα αυτά που λέγατε και συνεχίζετε να λέτε;
Για αυτό λέω, το μυαλό στο κύριο και μελέτη, μελέτη, μελέτη. Και δουλειά, δουλειά, δουλειά!

ΡΓ

Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...

Η άποψη, ότι η δημοσιευόμενη φωτογραφία πρέπει να δείχνει ό,τι επιθυμεί ο ...τυχών(!) αναγνώστης απλά χαρακτηρίζει το IQ αυτών, που την διατυπώνουν, κι ας μην είναι και λίγοι...
Προφανώς η κάθε φωτογραφία, και το κάθε δημοσίευμα γενικώτερα, εκφράζει τον συντάκτη του, είναι στην πραγματικότητα η "άποψή" του, και μόνο σαν τέτοια μπορεί να υποστεί κριτική.
Αρκεί να σκεφτούμε ότι ο κάθε ρεπόρτερ έχει απορρίψει, μπορεί και δεκάδες "απόψεις" η "πόζες" του θέματός του, πριν καταλήξει σε κείνη η εκείνο, που θα βγάλει στον αέρα. Τα υπόλοιπα, πείτε ότι τα ..."λογόκρινε" ο ίδιος, (η η συντακτική ομάδα, η διεύθυνση κλπ.), η ότι τα καταδίκασε σε ...."demnatio memoriae"(!), για να κάνει και πιο ...ταρατατζούμ!
--------------------------------------

Προσωπικά δε θα με ενοχλούσε η παρουσία του Γιεζόφ, όπως δε με ενοχλεί και η απουσία του στη συγκεκριμένη φωτό, (γιατί αυτό είναι το πραγματικό "επίδικο" και όχι ...αν πρέπει να τυπώνονται οι φωτό, όπως εμφανίζονται στο αρνητικό!)
Αυτό, όμως, έχει να κάνει με το πόσο καλά συμμετέχω στους προβληματισμούς εκείνης της εποχής, που προφανώς ...δεν συμμετέχω επαρκώς!
Αν κάποιος έχει καλύτερη γνώση εκείνων των γεγονότων και καιρών, μπορεί να έχει και εγκυρότερη άποψη και ίσως βοηθήσει. [Προς Θεού, όμως, όχι τροτσκιστής. Την ξέρω απέξω και ανακατωτά την κασέτα - πριν μάθω για τον Στάλιν είχα μάθει την άποψη του Τρότσκι για τον Στάλιν, και μάλλον γι αυτό εξαρχής τον συμπάθησα (τον Στάλιν) - όχι άλλο!]
Μέχρι λοιπόν να ακούσω την εγκυρότερη άποψη, (που τονίζω, δεν την αποκλείω, όλα υπόκεινται σε επανεξέταση με πληρέστερα στοιχεία - όρα και Βελουχιώτη) μένω στην επίσημη σοβιετική άποψη της εποχής εκείνης, που λέει ότι η παρουσία του Γιεζόφ στη συγκεκριμένη φωτό έστελνε παραπλανητικά μηνύματα, με λίγα λόγια δεν έλεγε την αλήθεια. Και συνεπώς η "φωτοσουπιά" αποκαθιστούσε και δεν συσκότιζε την αλήθεια.

Αυτά χωρίς προσφυγές σε "ελευθεριακά" αντανακλαστικά, "demnatia memoriae" και συναφείς κατινιές, στις οποίες συνήθως είμαστε επιρρεπείς οι διανοούμενοι.

Και προφανώς κριτικάρω τις φωτοσουπιές στο ΠΑΜΕ, στην "Αυγή" και αλλαχού, που μας θύμισε ο 15-57, όχι για το "πως" αλλά για το "γιατί".

--------------------------------------------
Αυτά, και ελπίζω να τήρησα, όσο μπόρεσα, τον κανόνα του οικοδεσπότη "δεν κριτικάρουμε την Κατιούσα στο Σφυροδρέπανο ".

Ανώνυμος είπε...

@ AGIS

1) ΤΑ ΣΥΡΙΖΈΙΚΑ ΦΩΤΟΣΟΠ ΣΤΟ υ.γ. απευθύνονται στις ευρύτερες επιρροές του συριζόχωρου στο οποίο φυσικά και δεν ανήκεις. Και φυσικά ο λόγος τους είναι διαφορετικός από τον λόγο των "φωτογραφιών" με τους κομισάριους. Αλλά πραγματικά είναι αστείοι όσοι φρίττουν με τις "σταλινικές πρακτικές" αλλά έκαναν γαργάρες σε ότι συνέβαινε στα συριζοφώτοσοπ στα 2012-2014

2) Δεν πηγαίνω σε "μεταφυσικές αντιλήψεις" αλλά σε καθαρά απλά πρακτικά πράγματα.
Ο λόγος της καταδίκης ήταν η καταδίκη στην λήθη στην Αρχαία Ρώμη.
Είναι διαφορετικός από την "εξαφάνιση" μόνο από τις φωτογραφίες ανθρΏπων ως χαρακτηρισμένων προδοτών στην Σ.Ε. Τιμωρούνται και μετα θάνατο αλλά ως παραδείγμα προς αποφυγή, ως μίασμα. Αν δεν σου είναι αρκετός, λυπάμαι αλλά αυτό μπορώ με βάση την λογική μου να σκεφτώ: Την βεβήλωση.
Και σε αυτό δεν νομίζω πως διαφωνείς.

Εξάλλου πόσο άνετα θα ένοιωθε ένας Σοβιετικό Πολίτης όταν δίπλα στους ηγέτες του υπήρχαν χαρακτηρισμένοι ως προδότες; Άρα ως ανάξιοι της εμπιστοσύνης που πρωτύτερα τους είχε ο Σοβιετικός λαός, "εξαφανίζονται" από τις φωτογραφίες


3)Την απάντηση του βιβλίου την έχω διαβάσει στο mauroflight.
Δεν νομίζω πως ο Στάλιν υπογράμμιζε στην παιδαγωγό το τι θα γράψει.
Η απάντηση του πως αυτή είναι λογική εσέρικη όχι μπολσεβίκικη γιατί οι λαοί κανουν τους ήρωες και όχι οι ήρωες τους λαούς, νομίζω πως είναι αρκετή για το ήθος την ακεραιότητα του. Καταρρίπτει την θεωρία του "πατερούλη" με αυλοκόλακες παραμονές του Β΄'Παγκοσμίου Πολέμου.

https://mauroflight.wordpress.com/2014/02/23/ο-δικτάτορας-στάλιν-και-η-τέχνη

"Κατά της έκδοσης των «Διηγημάτων για τα παιδικά χρόνια του Στάλιν»:

«Το κύριο είναι ότι το βιβλιαράκι έχει την τάση να ριζώσει στη συνείδηση των σοβιετικών παιδιών (και των ανθρώπων γενικά) τη λατρεία των προσωπικοτήτων, των αρχηγών, των αλάνθαστων ηρώων. Αυτό είναι επικίνδυνο, επιζήμιο. Η θεωρία για τους «ήρωες» και το «πλήθος» δεν είναι μπολσεβίκικη, αλλά εσέρικη θεωρία. Οι ήρωες κάνουν το λαό, τον μετατρέπουν από πλήθος σε λαό, λένε οι εσέροι. Ο λαός κάνει τους ήρωες, απαντούν στους εσέρους οι μπολσεβίκοι. Το βιβλιαράκι χύνει νερό στο μύλο των εσέρων, θα βλάπτει την κοινή μπολσεβίκικη υπόθεσή μας.

Συμβουλεύω να κάψτε το βιβλιαράκι.

Ι. Στάλιν

16 Φλεβάρη 1938


Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Βοπρόσι Ιστόριι, Νο 11, Νοέμβρης 1953»{6}"


4) Πάντως ακόμα και ο Artch Getty της σχολής του light αντικομμουνισμού ( "αναθεωρητισμού" λέγεται ) με βάση τα Κεντρικά Αρχεία του Ρωσικού Κράτους καταρρίπτει τις "αιτιάσεις" πως ο Στάλιν ήταν ένας μανιακός αντιφατικός εξουσιομανής που έβλεπε "συνομωσίες" και "φαντάσματα".

Κατά Getty δύο είναι τα κομβικά σημεία στα οποία "χάθηκε η μπάλλα": Το Σύνταγμα του 1936( και η υπόθεση Τουχατσέφσκι(πιστεύω πως ήταν μία από τις αιτίες) η οποία έκανε τον Στάλιν να χάσει την ψυχραιμία του.
Όταν π.χ. δολοφονήθηκε ο στενός συνεργάτης του και μέλος της Κ.Ε. Κίροφ στα 1934 οι αντιδράσεις της ηγεσίας του ΚΚΣΕ δεν ήταν αντίστοιχες.
Οι συλλήψεις εξορίες εκτελέσεις στα έτη 1934-1935-1936 που παρουσιάζονται σε βιβλίο του (από τα αρχεία του Ρώσικου Κεντρικού Κράτους ) ακολουθούσαν τον μέσο όρο. Εκτινάχθηκαν στα έτη 1937-1938 που ήταν και προπολεμικά έτη

17-57

Ανώνυμος είπε...

[1/3]

Με λιγότερη ή περισσότερη έκπληξη διάβασα τα εν πολλοίς —όχι σ’ όλα, για να μην παρεξηγηθώ— δογματικά και ελάχιστα, αν μη ουδόλως μαρξιστικά που περιέχει η ανάρτηση «Ποπ κουλτούρα κι αντεπανάσταση — Αντιδραστικά τραγούδια σεσημασμένα και υπεράνω υποψίας» στον αδελφό του παρόντος ιστότοπο κι επειδή και η παρούσα ανάρτηση αναφέρεται στη λογοτεχνία, αντέγραψα και παραθέτω κάτι σχετικό του «Στρατηγού» (πρβ. Κ. Μαρξ-Φ. Ένγκελς, Κείμενα για την τέχνη, Εισαγωγή: Carlo Salinari, Εκδόσεις «Εξάντας», Αθήνα 1975, σελ. 132–135). Δυστυχώς η συγκεκριμένη μετάφραση που δεν είναι μετάφραση της μετάφρασης, αλλά μετάφραση της μετάφρασης της μετάφρασης (πρωτότυπο στα αγγλικά· ελληνική μετάφραση από την ιταλική μετάφραση της γερμανικής μετάφρασης από το αγγλικό πρωτότυπο!) έχει παρά το ηχηρό και διάσημο όνομα της επιμελήτριας (Τζένη Μαστοράκη…) λάθη, κάποιες παρανοήσεις και μια τουλάχιστο παράλειψη που δεν προλαβαίνω να εξαλείψω για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή μου. Αρκούμαι προς το παρόν να παραπέμψω τους ρέκτες και τις ρέκτειρες στο πρωτότυπο: Engels to Margaret Harkness in London (early April 1888) στο: K. Marx-F. Engels, Collected Works, Vol. 48 (Frederick Engels: 1887–90), Moscow 1989, σελ. 166–169 (κείμενο), 205, 561–562 (σημειώσεις). Εύχομαι καλή ανάγνωση — Ά.

Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΛΖΑΚ

Αγαπητή δεσποινίς Harkness,

Σας ευχαριστώ πολύ για το City Girl σας, που μου στείλατε μέσω των κυρίων Vizetelly. Το διάβασα με ξέχωρη απόλαυση και μεγάλη απληστία. Πραγματικά, όπως λέει ό μεταφραστής και φίλος μου Eichhoff, είναι ένα μικρό έργο τέχνης. Προσθέτει ακόμα, πράγμα που θα σας ευχαριστήσει, πως η μετάφρασή του έπρεπε να είναι σχεδόν κατά γράμμα, γιατί κάθε παράλειψη ή προσπάθεια αλλοίωσης θα ζημίωνε την αξία του πρωτότυπου.

Αυτό που περισσότερο με συναρπάζει στην αφήγησή σας, εκτός από τη ρεαλιστική σας αλήθεια, είναι η γνήσια τόλμη του πραγματικού καλλιτέχνη, που βρίσκει την έκφρασή της εκεί. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τον τρόπο που μιλάτε για το Στρατό της Σωτηρίας (εξηγώντας γιατί αυτός ο στρατός έχει τόση επίδραση στις λαϊκές μάζες, παρόλη την κενόδοξη εκτίμηση, πράγμα που, ίσως για πρώτη φορά, αγγίζετε χειροπιαστά με την αφήγησή σας), αλλά βασικά για τον απλό κι αστόλιστο τρόπο που κάνετε το βιβλίο να περιστρέφεται γύρω απ’ την παλιά —παμπάλαιη μάλιστα— ιστορία ενός κοριτσιού του προλεταριάτου που καταστρέφεται από έναν αστό κύριο. Ένας μέτριος συγγραφέας θα ’νιωθε αναγκασμένος να κρύψει τούτη την αρκετά τριμμένη πλοκή κάτω από ’να σωρό περιφράσεις και καλλιτεχνικά φκιασίδια. Εσείς νιώσατε πως μπορούσατε να ξαναπείτε μια παλιά ιστορία, γιατί έχετε τη δύναμη να βγάλετε από μέσα της μια καινούργια, αφηγημένη με απλότητα, και πιστή στην αλήθεια.

Αν έχω κάτι να παρατηρήσω, είναι το ότι η διήγηση δεν είναι αρκετά ρεαλιστική. Ρεαλισμός για μένα σημαίνει —πέρα απ’ την πιστότητα της λεπτομέρειας— πιστή αναπαράσταση τυπικών χαρακτήρων μέσα σε τυπικές περιστάσεις. Τώρα βέβαια, οι χαρακτήρες σας είναι αρκετά τυπικοί μέσα στα όρια της περιγραφής τους, ενώ οι περιστάσεις που τους περιβάλλουν και που τους ωθούν στη δράση δε βρίσκονται στο ίδιο μέτρο. Στο City Girl η εργατική τάξη παρουσιάζεται σαν παθητική μάζα, ανίκανη να δράσει από μόνη της, και που ποτέ δεν κάνει έστω και μια προσπάθεια για να γυρέψει να ενεργήσει αυτόνομα. Όλες οι προσπάθειες για να βγει από την παθητική αθλιότητά της έρχονται άπέξω, από ψηλά. Αν αυτή η περιγραφή ήταν προορισμένη για το 1800 η το 1810, στην εποχή του Σαιν-Σιμόν και του Ρόμπερτ Όουεν, δε γίνεται να φαίνεται ίδια και στα 1887, σ’ έναν άνθρωπο που κοντά πενήντα χρόνια είχε την τιμή να συμμετέχει στις περισσότερες μάχες του στρατευμένου προλεταριάτου. Η επαναστατική αντίθεση της εργατικής τάξης με το περιβάλλον της καταπίεσης που τη ζώνει, οι προσπάθειες και τα —μισοσυνειδητά ή ασυνείδητα— κινήματά της για ν’ αποκτήσει μια θέση αντάξια σ’ ανθρώπινα πλάσματα, ανήκουν πια στην ιστορία, και πρέπει για τούτο να διεκδικήσουν μια θέση στο επίπεδο του ρεαλισμού.


Άγρυπνος

Ανώνυμος είπε...

[2/3]

Οπωσδήποτε δεν πρόκειται να πιστέψω πως σφάλατε που δε γράψατε ένα καθαρά σοσιαλιστικό μυθιστόρημα, ένα μυθιστόρημα στρατευμένο, όπως λέμε εμείς οι Γερμανοί για να τιμήσουμε τις κοινωνικές και πολιτικές ιδέες του συγγραφέα. Διόλου δεν πιστεύω κάτι τέτοιο. Όσο πιο κρυμμένες μένουν οι απόψεις του συγγραφέα, τόσο το καλύτερο για το έργο τέχνης. Ο ρεαλισμός που εννοώ μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και σε πείσμα των ιδεών του συγγραφέα. Επιτρέψτε μου ένα παράδειγμα: Ο Μπαλζάκ, που τον θεωρώ δάσκαλο του ρεαλισμού —που απέχει πολύ απ’ όλους τους Ζολά του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος— μας δίνει στην Comédie Humaine μια υπέροχη ρεαλιστική ιστορία της γαλλικής κοινωνίας· με μορφή χρονικού περιγράφει σχεδόν χρόνο το χρόνο —από το 1816 ως το 1848— την ολοένα και μεγαλύτερη πίεση της ανερχόμενης αστικής τάξης πάνω στην τάξη των ευγενών που, μετά το 1815, έχει αποκατασταθεί και υψώσει ξανά, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της, το λάβαρο της vieille politesse française. Αυτός λοιπόν περιγράφει πώς τα τελευταία λείψανα αυτής της —υποδειγματικής γι’ αυτόν— κοινωνίας άρχισαν σιγά-σιγά να υποκύπτουν στην εισβολή του πλούσιου και άξεστου χωριάτη ή να διαφθείρονται απ’ αυτόν· πώς η grande dame —που η συζυγική απιστία της ήταν ένας τρόπος επιβολής, τέλεια προσαρμοσμένος στον τρόπο που η ίδια δόθηκε σ’ ένα γάμο— παραχωρούσε τη θέση της στην κυρία που έπαιρνε τον άντρα της από αγάπη για το χρηματοκιβώτιο ή για τα ωραία ρούχα· και γύρω απ’ αυτό το κεντρικό πλαίσιο συσπειρώνεται μια τέλεια ιστορία της γαλλικής κοινωνίας, απ’ όπου έμαθα μέχρι και για τις οικονομικές λεπτομέρειες (για παράδειγμα τον αναδασμό της έγγειας ιδιοκτησίας μετά τη γαλλική επανάσταση), και πληροφορήθηκα πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν να μου πουν οι ιστορικοί, οι οικονομολόγοι και οι επαγγελματίες στατιστικοί εκείνης της εποχής. Βέβαια ό Μπαλζάκ από πολιτική άποψη ήταν ένας νομιμόφρονας, για τούτο και το μεγάλο έργο του είναι μια αδιάκοπη ελεγεία για την αναπόφευκτη καταστροφή της καλής κοινωνίας, κι όλη του η συμπάθεια στρέφεται προς την τάξη που είναι καταδικασμένη να δύσει. Ωστόσο ποτέ η σάτιρά του δεν είναι τόσο κοφτερή και τόσο πικρή η ειρωνεία του, όπως όταν περιγράφει τους άντρες και τις γυναίκες που συμπαθεί περισσότερο, δηλαδή τους ευγενείς. Κι οι μόνοι άνθρωποι για τους οποίους μιλάει πάντα με ανυπόκριτο θαυμασμό είναι ακριβώς οι πολιτικοί του αντίπαλοι, οι δημοκράτες ήρωες του Cloître Saint-Méry⁵⁰, οι άνθρωποι που εκείνη την εποχή (από το 1830 ως το 1836) ήταν οι πραγματικοί εκπρόσωποι των λαϊκών μαζών. Το ότι λοιπόν ο Μπαλζάκ αναγκάστηκε να πάει κόντρα στις ταξικές του συμπάθειες και στις πολιτικές του προκαταλήψεις, το ότι είδε την αναγκαιότητα της δύσης των αγαπητών του ευγενών και τους περίγραψε σαν ανθρώπους που δεν άξιζαν καλύτερη τύχη, κι ακόμα το ότι είδε τους πραγματικούς ανθρώπους του μέλλοντος μόνο εκεί που μπορούσε να τους δει εκείνη την εποχή — όλα αυτά, τα θεωρώ σαν έναν από τους μεγαλύτερους θριάμβους του ρεαλισμού και ένα από τα πιο μεγαλειώδη βήματα του γέρο-Μπαλζάκ⁵¹.

Άγρυπνος

Ανώνυμος είπε...

[3/3]

Για να πω και το δίκιο σας, πρέπει να παραδεχτώ πως σε κανένα άλλο μέρος του πολιτισμένου κόσμου οι εργάτες δεν πρόβαλαν λιγότερη αντίσταση και δεν υποτάχτηκαν στη μοίρα τους περισσότερο παθητικά και δουλικά όσο στο East End του Λονδίνου⁵². Και βέβαια δεν μπορώ να ξέρω μήπως εσείς δεν είχατε σοβαρούς λόγους ν’ αρκεστείτε, γι’ αυτή τη φορά, σε μια εικόνα της παθητικής πλευράς της εργατικής τάξης, για να φυλάξετε την ενεργητική πλευρά για κάποιο άλλο έργο;⁵³.

50. Η οδός Cloître Saint-Méry στο Παρίσι είναι πασίγνωστη για την εξέγερση της 5/6 Ιουνίου 1832 με την ευκαιρία της κηδείας του στρατηγού Lamarque. Ο Βίκτωρ Ουγκώ περιέγραψε αυτή την εξέγερση σ’ ένα από τα κυριότερα επεισόδια των Αθλίων.

51. Αυτό το κομμάτι του Ένγκελς έχει, ως επί το πλείστον, ερμηνευτεί με τρόπο απλουστευτικό: ότι, δηλαδή, η τέχνη μπορεί ν’ αντικρούσει τις ιδέες του συγγραφέα, είτε χάρη στη δύναμη της πραγματικότητας είτε χάρη στην ενεργητική λειτουργία του περιεχομένου κ.ο.κ. Κατά συνέπεια αποδίδουν στον Ένγκελς —με αρκετά εμφανή τρόπο— την επιστροφή σε μια μη λογική, παράλογη αντίληψη, της τέχνης. Στην πραγματικότητα εδώ ό Ένγκελς αναπτύσσει ό,τι έχει ήδη πει σχετικά με τη λογοτεχνία μιας ορισμένης τάσης, δηλαδή ότι οι ιδέες πρέπει να ταυτίζονται με το προτσές της καλλιτεχνικής επεξεργασίας κι ότι δεν είναι θεμιτό ν’ αποσπώνται από αυτό. Έτσι θα δούμε ότι η συμπεριφορά του Μπαλζάκ είναι βασικά εξαιρετικά σύνθετη κι όχι αντιφατική: από τη μια μεριά αναντίρρητη πίστη στο απολυταρχικό-μοναρχικό ιδεώδες και νοσταλγία για τα ιστορικά μεγαλεία του παρελθόντος… και από την άλλη —κατά συνέπεια κι όχι αντιφατικά— πίκρα και περιφρόνηση για την παρακμή και το σύγχρονο εκφαυλισμό της τάξης που εκείνο το ιδεώδες όφειλε να εκπροσωπεί· έτσι, όντας αντίθετος και μη ανεχόμενος καμιά ενδιάμεση ή συμβιβαστική πολιτική λύση —που ο Μπαλζάκ έβλεπε για παράδειγμα, στην Κυβέρνηση του Λουδοβίκου Φίλιππου— ένοιωθε «ανυπόκριτο θαυμασμό» —μοραλιστικού τύπου, θα λέγαμε— για τους πολιτικούς αντιπάλους, τους «δημοκράτες ήρωες του Cloître Saint-Méry», (Musolino).

52. Το East End είναι μια προλεταριακή συνοικία του Λονδίνου.

53. Ο Φ. Ένγκελς στην Margaret Harkness (αρχές Απρίλη του 1888), στο Κ. Marx-F. Engels, Ausgewählte Briefe, 60, 482–5. Η Margaret Harkness, κόρη λονδρέζου παπά, ήταν συγγραφέας μυθιστορημάτων και διηγημάτων σοσιαλιστικής έμπνευσης, που είχαν γίνει πασίγνωστα στην Αγγλία. Το γράμμα στο όποιο ο Ένγκελς, φανερώνοντας τα προτερήματα του μυθιστορήματος City Girl (Το κορίτσι της πόλης), υποδεικνύει ωστόσο τα όρια της συγγραφέως και τους τρόπους για να τα ξεπεράσει, τού δίνει την ευκαιρία να καθορίσει τους δικούς του συλλογισμούς και του Μαρξ για το ρεαλισμό και τις τάσεις στη λογοτεχνία.


Άγρυπνος

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Άγρυπνε, μια πολύ σοβαρή ερώτηση, που περιμένει απάντηση.
Για ποιο λόγο δε φτιάχνεις προφίλ στην Κατιούσα, για να μας τα πεις όλα αυτά;
Το παρόν ιστολόγιο δεν είναι ΛΔ για να έχει αδελφές ιστοσελίδες -όχι περισσότερο από ό,τι άλλες τουλάχιστον. Και συνεπώς δεν είναι κυτίο παραπόνων για την Κατιούσα.

Ανώνυμος είπε...

@ Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα

Ανάδελφο λοιπόν, το ιστολόγιο…

Κοίταξε να δεις, βασικά προφίλ δεν ανοίγω εκεί, γιατί δεν βλέπω επίπεδο συζήτησης σαν κι αυτό που υπάρχει εδώ, μ’ όλα τα πάνω του και τα κάτω του. Άσε που εκεί αρκετές κριτικές παρατηρήσεις φιλοξενούνται μεν, αγνοούνται δε με το να μένουν ως επί το πλείστον αναπάντητες ή ασχολίαστες. Εδώ το περιβάλλον μου φαίνεται πιο οικείο παρά τα κατά καιρούς τρολαρίσματα και τα συμπαρομαρτούντα.

Αν τώρα αυτά που γράφω ή αντιγράφω ή παραθέτω δεν σου αρέσουν, μπορείς ως «καπετάνιος» που λέει κι ο Ηλίας, να τα κόψεις, δεν έχω προσωπικά πρόβλημα. Ξέρω εξάλλου ότι στη γη που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα το κυτίο παραπόνων βρίσκεται σχεδόν πάντα δίπλα στον κάλαθο των αχρήστων.

Άγρυπνος

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Δεν περίμενα τίποτα καλύτερο από σένα, Άγρυπνε, από την υπεκφυγή και μια προσχηματική δικαιολογία. Ας έχεις πάντως κατά νου πως το ανάδελφο Σφυροδρέπανο δεν έχει άλλο χώρο για να φιλοξενεί σύνδρομα καταδίωξης κατά συγκεκριμένων ατόμων. Η κριτική είναι καλοδεχούμενη, αλλά με τον τρόπο και στο χώρο που ενδείκνυται. Και αν δε σου αρέσει το επίπεδο συζήτησης στην Κατιούσα (;!), μπορείς πάντα να μας στείλεις κάποιο μέιλ με τις κριτικές σου παρατηρήσεις. Θα τις λάβουμε σοβαρά υπόψη. Κι ακόμα περισσότερο παραπομπές σε πηγές, πρωτότυπο υλικό κοκ. Μας είναι πολύτιμα και ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

Ανώνυμος είπε...

Ας μου επιτραπεί μια προσωπική άποψη για τα τελευταία σχόλια:

Όπως εχω πει και σε προηγουμενο μηνυμα, διαβαζα από την εποχη του μπλογκινγ όλα τα κοκκινα blogs και πραγματικα θεωρω ότι για μια 4ετια ηταν ότι καλυτερο υπηρχε σε ενημερωση, σε ιστορικες αναλυσεις, σε κομμουνιστικά θεματα που δύσκολα μπορούσες να βρεις ακομα και σε επίσημα μέσα. Το καλυτερο από όλα όμως δεν ηταν η υλη και τα κειμενα από μονα τους αλλα τα σχολια των αναγνωστών που πλούτιζαν κυριολεκτικα την ολη εμπειρια αναγνωσης και αναδείκνυαν πολλές περισσότερες πτυχές σε ένα θεμα.

Προσωπικα, πιστευω ότι τα σχολια του Αγρυπνου, (όπως και του Cos, του ratm, του τσαφ, του Μη Απολιθωμένου και αλλων τοσων που είναι αδυνατον να τους θυμηθώ ολους) ακομα και εάν διαφωνούσα μερικες φορες, ομολογω ότι εδιναν στο blog προσωπικότητα, εκαναν την κουβεντα ζωντανή, παθιασμενη, σαν να είναι ολοι γύρω από ένα τραπεζι με μπυρες και μεζε και να μαλωνουν, να ειρωνευονται, να συμφωνουν, να εμπνέονται, σαν τις τελευταιες σκηνες του Αστεριξ στο τσιμπούσι, που ο καθενας εχει την αποψη του και την ιδιορρυθμία του αλλα στο τελος ολοι μενουν ενωμενοι εναντια στον κοινο εχθρο (από ρωμαιους, ιμπεριαλιστες εως συριζα κτλ).

Η επισκεψη σε τετοια μπλογκ δεν είναι ευκολο να ξεπεραστει, ακομα και εάν τα περισσότερα σταμάτησαν οριστικα ή η ενημερωση με νεα αρθρα καθυστερει παρα πολύ. Σιγουρα η Κατιουσα ηρθε για να φερει μια εξελιξη σε σχεση με τα «παλια» μπλογκ και η δουλεια και το μερακι που εχει πεσει πανω σε αυτό το νέο προτζεκτ φαίνεται και αξιζουν συγχαρητήρια σε ολους τους συμμετέχοντες.

Παρολα αυτά, κάποια πράγματα θελουν το χρονο τους.

Ενημερωνομαι καθημερινα από την Κατιουσα οσο και τα κοκκινα μπογκς. Όμως θα συμφωνισω απολυτα με τον Αγρυπνο, ότι εδώ το περιβάλλον μου φαίνεται πιο οικείο. Και είναι φυσικο, όταν συγκρινεις ένα μπλογκ τοσων ετων με το μωρο Κατιουσα του ενός ετους και κατι μηνες ,να νιωθεις πιο οικια σε αυτό το πολυδιαβασμενο μπλογκ οπου συχνα σε πολλα ποστς τα σχολια ξεπερνουσαν τα 200.

Από αυτή την οπτικη, αν και αντιλαμβανομαι απολυτα την περηφανεια και την ανυπομονησία του Απολιθώματος να μεγαλωσει γρηγορα η ΚΑτιουσα και να αποκτησει το κοινο της , ωστόσο θεωρω λιγο ακομψη την συνεχη υπενθύμιση για την δημιουργια προφιλ στο νέο σαιτ, εφοσον πολλοι αναγνωστες του παροντος ιστολογιου , ειτε από συνηθεια, ειτε από παραξενιά προτιμούν να λενε εδώ την αποψη τους όπως την λεγανε τοσα χρονια.

Επισης τη θεση ότι δεν μπορει ένα σχολιο (ειτε θετικο, ειτε αρνητικο) εδώ να αναφερεται στην ΚΑτιουσα είναι καπως αντιφατικο, εφοσον πολλες φορες εχουν γινει απειρες αναφορες και κρισεις για αλλα σαιτ, χαριν συζητησης και εχουν δωθει και αντιστοιχα λινκ μαλιστα (το «αγαπημενο» μας Βαθυ Μαυρο, ειχε παντα την τιμητική του).

Ελπιζω να γινει αντιληπτο η αποψη μου αυτή εκφραζει μονο εμενα και είναι κατι που ηθελα να γραψω γιατι πραγματικα αγαπω αυτό το μπλογκ. Φυσικα, μπορει καποια στιγμη στο μελλον το νέο σαιτ να γινει εξίσου οικειο με αυτό και να φτιάξω προφιλ, όμως αυτό θελει σιγουρα το χρονο του. Μεχρι τοτε θα ηθελα παρα πολύ να ανανεωνεται λιγακι πιο συχνα το Σφυροδρεπανο και να γραφουν τα σχολια ο κάθε Αγρυπνος και ολοι οσοι θελουν να εκφραστουν - ακομα και για το νέο σαιτ , Γιατι όχι;

Ευχαριστω για την υπομονη,


Γιάννης

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Γιάννη ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Η διαρκής άκομψη υπενθύμιση σε αυτήν την περίπτωση έχει να κάνει με το διαρκές και άκομψο κυνηγητό μιας συγκεκριμένης συντάκτριας, με τροπο ελάχιστα γόνιμο που απέχει πολύ από την καλοπροαίρετη κριτική και δεν μπορεί να μας ωφελήσει. Αν το μπλοκ φαίνεται οικείο περιβάλλον για κάτι τέτοιο, προσωπικά δε με ενδιαφέρει να συνεχίσει να είναι

Κατά τα άλλα, δεν έχω αγωνία να μεγαλώσει η Κατιούσα μέσα από τα σχόλια - δεν είναι προτεραιότητα σε κάθε περίπτωση. Το μπλοκ όμως δεν είναι κυτίο παραπόνων για τη σελίδα. Και δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να το ανανεώνω, εφόσον το βλέπει έτσι η πλειοψηφία των αναγνωστών

Ανώνυμος είπε...

Εγω παντως συμφωνω με τον οικοδεσποτη.

Αλλο να σχολιαζουμε εδω ενα κειμενο που αναρτηθηκε και εδω και στην κατιουσα αλλο να σχολιαζουμε αλλα κειμενα ή την ιδια την κατιουσα εδω. Καταρχην αν και δεν το εχει πει ετσι το απολιθωμα εχουν σκεφτει καποιοι οτι ισως φιλοξενωντας εδω κριτικη για το εκει εγχειρημα φερνουν τον ιδιο σε δυσκολη θεση καθως η κατιουσα δεν ειναι το μπλογκ του.

Προσωπικα ειχα φτιαξει προφιλ στην αρχη ειχα σχολιασει 2-3 φορες μετα ξεχασα τον κωδικο του προφιλ μου και δεν ειχα η αληθεια ειναι χρονο και ορεξη για σχολιασμο ωστε να κανω νεο.

Τωρα εφτιαξα ξανα νεο προφιλ αλλα η αληθεια ειναι απολιθωμα οτι στο μπλογκ ο σχολιασμος ειναι πολυ πιο ευχρηστος. Γραφεις βαζεις ονομα και τελος. Στην κατιουσα πρεπει να θυμαμαι κωδικο, συνθημα, παρασυνθημα και τα ρεστα....

ratm

υγ.τωρα για την λεγομενη ''σταλινικη''περιοδο για μενα υπαρχει το ζητημα οτι οι απανταχου και ολων των αποχρωσεων αντικομμουνιστες αυτο που κυριως κραδαινουν ειναι η μυστικη εκθεση του 20ου συνεδριου (αναθεμα βεβαια αν καταλαβαινουν και σε τι αναφερεται στην ολοτητα της) και νομιζουν οτι με αυτο το ''ντοκουμεντο'' καθαρισαν ''αφου τα ειπε το ιδιο το ΚΚΣΕ'' απο την αλλη εμεις συχνα πεφτουμε στην παγιδα, στην προσπαθεια μας να υπερασπιστουμε την ουσια της πολιτικης της οικοδομησης εκεινη την περιοδο , να εξιδανικευουμε ή ν δικαιολογουμε αντι να αιτιλογουμε λαθη, παρεκκλισεις , υπερβολες κλπ Νομιζω οτι η συνωμοσιολογια ,η αγιοποιηση και η εξιδανικευση εχουν αξιους εκπροσωπους στο μαοικο κινημα το ΚΚΕ εχει τη δυνατοτητα να υπερασπιζεται πολιτικα οτι κρινει οτι χριζει υπερασπισης και να εξετασει κριτικα αντισοιχα οτι πρεπει.

Ανώνυμος είπε...

Επίσης κάτι άλλο που ίσως να διαφεύγει σε πολλούς

Δεν είμαι έξυπνος άνθρωπος αλλά συνειρμικά, στις φωτογραφίες με τους "εξαφανισμένους" στηρίχθηκε το μεγαλύτερο αντικομμουνιστικό διήγημα όλων των εποχών που "γαλούχησε" γενιές και γενιές αντι-κομμουνιστών: Το "1984" του Όργουελ(*)

Θεωρω πως η ανάλαφρη εκδοχή της ιστορίας δεν είναι η πρέπουσα σε ένα site όχι blog στο οποίο, όπως και να το κάνουμε στο blog είναι και λίγο πιο χύμα η κατάσταση.

Ναι πολλά δεν μας είναι αρεστά αλλά το κυριότερο είναι να εξηγούμαι το γιατί έγιναν σε πάρα πολύ δύσκολες εποχές παραμονές Β'Παγκοσμίου Πολέμου. Που παίζονταν το μέλλον μίας επανάστασης μέρα με την ημέρα. Με ένα ΓΓ της ΕΣΣΔ να μην ελέγχει τα ανώτερα κλιμάκια στο Στρατό, στο κράτος, στις υπηρεσίες, στο Κόμμα και με τα "απόνερα" της αντίδρασης μεσοαστών στην επαρχία που πρόλαβαν και τρύπωσαν στο ΚΚΣΕ ως "κομμουνιστές" σε μια διαδικασία κολλεκτιβοποίησης.

Αυτά από ένα μη διαννούμενο ίσως και με τα κολλήματα του. Που ξεκίνησε να διαβάζει για την ΕΣΣΔ από το γνωστό βιβλίο του Τρότσκι με εξώφυλλο τα "εξαφανισμένα" πρόσωπα της Κ.Ε. από για να αλλάξει την συγκρατημμένα ουδέτερη προς αρνητική άποψη για τον Στάλιν(ναι μεν η ΕΣΣΔ νίκησε τον φασισμό αλλά ο Στάλιν δεν ήταν και το "καλύτερο" παιδί) όταν στις πλατείες καλλιεργούνταν ο φασισμός ακόμα και με άρωμα "αριστεράς" ή "αναρχίας".

Ίσως η αφορμή για να αλλάξει άποψη μου για τον ΓΓ να ήταν γιατί η ιστορία είναι ζωντανή - δυναμική παρά ένα μπακιρένιο είδος που βρίσκεται στο μπαούλο της γιαγιάς και που και που χρειάζεται καθάρισμα για να ξαναμπεί στο μπαούλο.


Ευχαριστώ για την φιλοξενεία

17-57

(*) Δεν θα γράψουμε για το "βιογραφικό" ενός αποδεδειγμένα χαφιέ όπως ο Όργουελ.
Ο ίδιος ο Θ.Παπαρήγας γράφει κάποια πράγματα για τους Τροτσκιστές στον Ισπανικό Εμφύλιο στο γνωστό βιβλιο του για τον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο.

Συμφωνώ εν μέρει με την κριτική του Σφυροδρέπανου στο "1984" το πως ο Όργουελ παρουσιάζει τον Καπιταλισμό αν και θεωρώ πως θα ήταν καλύτερο να ήταν πληρέστερη. Καταλαβαίνω πως υπάρχει έλλειψη χρόνου και το σέβομαι.

Ανώνυμος είπε...

1/3]

Γενικά και ειδικά δεν μου αρέσει ν’ αφήνω μισές δουλειές, ιδιαίτερα όταν εκφράζω κρίση για κάτι, όπως συνέβη στην τελευταία περίπτωση αναφορικά με τη μεταφραστική επιμέλεια της Τζένης Μαστοράκη, αλλά αυτόν τον καιρό η υγεία μου μού παίζει κάποια άσχημα παιχνίδια έχοντάς με θέσει πρακτικά εκτός δράσης. Γι’ αυτό αδυνατώ να μεταφράσω το γράμμα του «Στρατηγού» προς την Μάργκαρετ Χάρκνες που παράθεσα προηγουμένως σε υπάρχουσα ελληνική μετάφραση, αν και πολύ θα το ήθελα. Για να ισοφαρίσω κάπως την κατάσταση δίνω στη συνέχεια το κείμενο αυτού του πολύ σημαντικού για τη μαρξιστική-λενινιστική αισθητική γράμματος στο πρωτότυπο ευελπιστώντας πως θα βρεθούν αγγλομαθείς να το μεταφράσουν εκ νέου απευθείας στα ελληνικά αποφεύγοντας τις «αμαρτίες» της πρώτης μετάφρασης που είναι καταφανείς από μια πρώτη αντιπαραβολή της με το παρατιθέμενο πρωτότυπο. Υπενθυμίζω ότι αραβικοί αριθμοί μεταξύ δύο καθέτων παραλλήλων γραμμών (| |) παραπέμπουν στην πηγή που είναι: Engels to Margaret Harkness in London (early April 1888) στο: K. Marx-F. Engels, Collected Works, Vol. 48 (Frederick Engels: 1887–90), Moscow 1989, σελ. 166–169 (κείμενο), 205, 561–562 (σημειώσεις). Καλή ανάγνωση και καλή εβδομάδα! — Ά.

|166| […] 100

ENGELS TO MARGARET HARKNESS²⁵⁶

IN LONDON

[Draft]

London, early April 1888

Dear Miss Harkness,

I thank you very much for sending me through Messrs Vizetelly your City Girl. I have read it with the greatest pleasure and avidity. It is indeed, as my friend Eichhoff your translator calls it, ein kleines |167| Kunstwerkᵃ; to which he adds, what will be satisfactory to you, that consequently his translation must be all but literal, as any omission or attempted manipulation could only destroy part of the original’s value.
What strikes me most in your tale besides its realistic truth is that it exhibits the courage of the true artist. Not only in the way you treat the Salvation Army,²⁰⁵ in the teeth of supercilious respectability, which respectability will perhaps learn from your tale, for the first time, why the Salvation Army has such a hold on the popular masses. But chiefly in the plain unvarnished manner in which you make the old, old story, the proletarian girl seduced by a middle-class man, the pivot of the whole book. Mediocrity would have felt bound to hide the, to it, commonplace character of the plot under heaps of artificial complications and adornments, and yet would not have got rid of the fate of being found out. You felt you could afford to tell an old story, because you could make it a new one by simply telling it truly.

Your Mr Arthur Grant is a masterpiece.

If I have anything to criticise, it would be that perhaps, after all, the tale is not quite realistic enough. Realism, to my mind, implies, beside truth of detail, the truthful reproduction of typical characters under typical circumstances. Now your characters are typical enough, as far as they go; but the circumstances which surround them and make them act, are not perhaps equally so. In the City Girl the working class figures as a passive mass, unable to help itself and not even making any attempt at striving to help itself. All attempts to drag it out of its torpid misery come from without, from above. Now if this was a correct description about 1800 or 1810, in the days of Saint-Simon and Robert Owen, it cannot appear so in 1887 to a man who for nearly fifty years has had the honour of sharing in most of the fights of the militant proletariat. The rebellious reaction of the working class against the oppressive medium which surrounds them, their attempts—convulsive, half-conscious or conscious—at recovering their status as human beings, belong to history and must therefore lay claim to a place in the domain of realism.


Άγρυπνος

Ανώνυμος είπε...

[2/3]

I am far from finding fault with your not having written a point-blank socialist novel, a ‘Tendenz-roman’ as we Germans call it, to glorify the social and political views of the author. That is not at all what I mean. The more the opinions of the author remain hidden, the better for the work of art. The realism I allude to may crop out even in spite of the author’s opinions. Let me refer to an example. Balzac whom I consider a |168| far greater master of realism than all the Zolas passées, présents et à venirᵃ in La Comédie humaine gives us a most wonderfully realistic history of French ‘Society’, especially of le monde parisien,ᵇ describing, chronicle-fashion, almost year by year from 1816 to 1848 the progressive inroads of the rising bourgeoisie upon the society of nobles, that reconstituted itself after 1815 and set up again, as far as it could, the standard of la vieille politesse française.ᶜ He describes how the last remnants of this, to him, model society gradually succumbed before the intrusion of the vulgar moneyed upstart, or were corrupted by him; how the grande dame, whose conjugal infidelities were but a mode of asserting herself in perfect accordance with the way she had been disposed of in marriage, gave way to the bourgeois, who horned her husband for cash or cashmere; and around this central picture he groups a complete history of French Society from which, even in economical details (for instance the rearrangement of real and personal property after the Revolution) I have learned more than from all the professed historians, economists and statisticians of the period together. Well, Balzac was politically a Legitimist²⁵⁷; his great work is a constant elegy on the irretrievable decay of good society; his sympathies are all with the class doomed to extinction. But for all that his satire is never keener, his irony never bitterer, than when he sets in motion the very men and women with whom he sympathises most deeply—the nobles. And the only men of whom he always speaks with undisguised admiration, are his bitterest political antagonists, the republican heroes of the Cloîtreᵈ Saint-Merri,²⁵⁸ the men, who at that time (1830–36) were indeed the representatives of the popular masses. That Balzac thus was compelled to go against his own class sympathies and political prejudices, that he saw the necessity of the downfall of his favourite nobles, and described them as people deserving no better fate; and that he saw the real men of the future where, for the time being, they alone were to be found—that I consider one of the greatest triumphs of Realism, and one of the grandest features in old Balzac.

I must own, in your defence, that nowhere in the civilised world are the working people less actively resistant, more passively submitting to fate, more hébétésᵉ than in the East End of London. And how do I know whether you have not had very good reasons for contenting yourself, for once, with a picture of the passive side of working-class life, reserving the active side for another work?

|169| First published, in Russian, in the magazine На литературном посту, No. 7, 1932

Reproduced from the original […]

|167| ᵃ a little masterpiece |168| ᵃ past, present and future – ᵇ Paris high society – ᶜ French politeness of old – ᵈ cloister – ᵉ dull


Άγρυπνος

Ανώνυμος είπε...

[3/3]

|554| […] 205. The Salvation Army was a religious-philanthropic organisation founded by William Booth of the Church of England in 1865. Subsequently it extended its activities to other countries as well (it adopted the present name in 1878 upon being reorganised after a military model). […]

|561| […] 256. An abridged version of this letter was first published in English (in facsimile) in the book Literary Heritage 1932, No. 2; and in full it was published in: Marx K., Engels F. Literature and Art, New York, Intern. Publ., 1947.

257. Legitimists were the party who supported the French Bourbon dynasty (overthrown in 1792); they represented the interests of the big landed aristocracy and the top clergy; they took shape as a party and assumed this name in 1830, after the second overthrow of the Bourbon dynasty. During the Second Republic, the Legitimists, together with the other monarchist parties, formed the Party of Order. Failing to win support from the people under the Second Empire, they confined themselves to marking time and issuing critical pamphlets and were galvanised into action only in 1871, when they joined the general counter-revolutionary onslaught against the Paris Commune.

258. Engels refers to the uprising in Paris of 5–6 June 1832, prepared by the Left Wing of the Republican Party and secret revolutionary societies. The immediate cause of this uprising was the funeral of General Lamarque, who had |562| been in opposition to the government of Louis Philippe. The revolutionary workmen raised barricades and fought back with great courage and tenacity. One of the barricades, put up in rue Saint-Martin (formerly the site of the Saint-Merri cloister) was among the last to fall. In his novel Illusions perdues and story Les secrets de la Princesse de Cardignan, Balzac depicted a republican Michel Chrestien who ‘died at the walls of the cloister Saint-Merri (‘mourut au cloître Saint-Merri’). Balzac called him a ‘great statesman who could have changed the face of the world’ (‘ce grand homme d’État, qui peut être eût changé la face du monde’). […]


Άγρυπνος

Υ. Γ. 1:

@ Σεχτάρ ο Τρομερός

Ηλία, damnatio memoriae λέγεται κι όχι demnatio memoriae ή demnatia memoriae (αχ αυτά τα λατινικά…). Για το τι σήμαινε πραγματικά αυτή η σύγχρονη (οι αρχαίοι έλεγαν eliminatio nominis), εν πολλοίς παραπλανητική των αρχαίων ρωμαϊκών δεδομένων ορολογία ίσως γράψω άμα συνέλθω κάπως από πλευράς υγείας. Σημειώνω μόνο ότι ο 17-57 έπιασε αρχικά (28 Ιουνίου 2018 - 12:06 μ. μ.) πολύ καλά το νόημά της.

Υ. Γ. 2:

@ Γιάννης

[…] όπως και […] του Μη Απολιθωμένου […]

Πού τον θυμήθηκες βρε Γιάννη; Άμα τελειώσει τούτο το καλοκαίρι θα συμπληρωθούν δυο χρόνια από τότε που ’φυγε από το μάταιο τούτο κόσμο. Ας είναι ελαφρό το χώμα που τον σκεπάζει σε ξένη γη, σ’ άλλα μέρη…

Υ. Γ. 3:

@ Μπρεζνιεφικό απολίθωμα

Και δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να το ανανεώνω, εφόσον το βλέπει έτσι η πλειοψηφία των αναγνωστών

Δεν ισχύει δηλαδή το «φωνή λαού, οργή θεού».

Μάλιστα…

Ά.

Ανώνυμος είπε...

Διορθώνω ένα παρόραμα στην παραπομπή στις σελίδες των σημειώσεων της πηγής για το γράμμα του «Στρατηγού» στην Μ. Χάρκνες· το σωστό:

K. Marx-F. Engels, Collected Works, Vol. 48 (Frederick Engels: 1887–90), Moscow 1989, σελ. 166–169 (κείμενο), 554, 561–562 (σημειώσεις)

Άγρυπνος

AGIS είπε...

«Λήθη, μίασμα, βεβήλωση» ήδη είναι έννοιες με μεταφυσικό φορτίο. Για να μην μας παρασύρουν στη σφαίρα της μεταφυσικής, είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει να χαράξουμε μια γραμμή ανάμεσα στο πεδίο αυτών των εννοιών, απ’ τη μια, και το πεδίο της ιστορικής αλήθειας, απ’ την άλλη.

Κατά τ’ άλλα, δεν ήξερα πως υπάρχει «άποψη, ότι η δημοσιευόμενη φωτογραφία πρέπει να δείχνει ό,τι επιθυμεί ο ...τυχών(!) αναγνώστης». Το θέμα δεν είναι τι επιθυμεί ο τυχών αναγνώστης. Ούτε και ο τυχών εκδότης. Το θέμα είναι ότι η δημοσιευμένη φωτογραφία πρέπει να δείχνει αυτό που φωτογραφήθηκε. Και βέβαια δε μιλάμε για περιπτώσεις π.χ. σατιρικής χρησιμοποίησής της, όπου το μοντάζ είναι εμφανές και δηλωμένο, ή για άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.

Όσα «παραπλανητικά μηνύματα» κι αν στέλνει μια φωτογραφία, η παραποίησή της σε καμιά περίπτωση δεν «αποκαθιστά την αλήθεια», μάλλον διπλασιάζει την «παραπλάνηση». Κι αν θεωρήθηκε, κάποτε, ότι η αλλοίωση μιας φωτογραφίας υπηρετούσε επικαιρικές «ανάγκες», αυτό που τελικά μένει είναι η αλλοιωμένη φωτογραφία σαν τεκμήριο της αλλοίωσής της…

Μια θεωρητική κατασκευή ότι η παραποίηση ενός φωτογραφικού τεκμηρίου μπορεί και να «αποκαθιστά την αλήθεια», αποτελεί δυνητική αφετηρία απώλειας κάθε μέτρου και κριτηρίου απέναντι στην αλήθεια την ίδια. Δεν την έχουμε ανάγκη.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για ζήτημα αρχών.

Ανώνυμος είπε...

Είναι ιδίωμα των αστών να αποδίδουν στους κομμουνιστές ως πραγματικότητα αυτά που σκέπτονται στο "φαντασιακό" τους, αυτά που σκέπτονται ως πιθανότητα να κάνουν οι ίδιοι οι αστοί ή αυτά που θα κάνουν οι αστοί.

Μία από τις πιο διάσημες αντι-κομμουνιστικές παπάτζες ήταν και το "1984" το οποίο γράφτηκε το 1948 και εκδόθηκε στα 1949 (84-48).
Ο γνωστός για τον ρόλο του Όργουελ που ανάμεσα στις "ιδιότητες" είχε και αυτή του συγγραφέα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα από την "Φάρμα των Ζώων".

Μας παρουσιάζει ένα εφιαλτικό μελλοντικό διαρκής επιτήρησης "κομμουνιστικό" κόσμο(που στην ουσία έχει χαρακτηριστικά καπιταλισμού) που η γη χωρίζεται στα 3 "κομμουνιστικά" υπερ-κράτη (τα δύο η ΕΣΣΔ και Κίνα ένα χρόνο πριν την νίκη του Μάο) με επίδικο την πλούσια σε ύλες Αφρική.

Το "πλεόνασμα" να καταστρέφεται μέσω συνεχών πολέμων "καταστρέφοντας" παράλληλα και τις απλές λογικές τύπου Ζορζ Μπατέ για το Απόθεμα. Ο διαρκής πόλεμος με την καταστροφή του πλεονάσματος διατηρεί την ύπαρξη των "Κομμουνιστικών" Κομμάτων.
« Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. »

Τα οποία ΚΚ είναι και απάνθρωπα γιατί στρέφονται απέναντι σε οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές σχέσεις ενω ως νέοι ιεροεξεταστές η ερωτική επιθυμία ταυτίζεται αυστηρά και μόνο με την διαδικασία της αναπαραγωγής ως "καθήκον προς το Κόμμα".

Παλιά ντοκουμέντα "αναπαλαιώνονται" πρόσωπα που πέφτουν σε δυσμένια από φωτογραφίες "εξαφανίζονται" σαν να μην υπήρχαν ποτέ (Damnatio Memoriae).
Αφού πρώτα δηλώσουν μετάνοια το οποίο παραπέμπει σε Δίκες της Μόσχας


«Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν» μας λέει ο Όργουελ.

Ωραία και με το απόθεμα το οποίο αποτέλεσε προϋπόθεση της ανθρώπινης ιστορίας και εξέλιξης πως γίνεται να καταστρέφεται;

Ποιες οι τάξεις στο ουτοπικό κατασκευασμα του; Τρεις απαντά ο Μέγας Φωστήρας με κατώτερη τους Προλετάριους.Γιατί σε ένα κομμουνιστικό κόσμο συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα τάξεις; Ποια η σχέση τους με το πλεόνασμα;

Αρα δεν είναι κομμουνιστικός. Μήπως όμως είναι σοσιαλιστικός; Αλλά και τότε,
πως γίνεται ένα έστω σοσιαλιστικό κράτος να κάνει πόλεμο απέναντι σε ένα σοσιαλιστικό κράτος;

Φυσικά και ο καλλιτέχνης Όργουελ δεν είχε δει την ταινία που στηρίχθηκε στα τηλεγραφήματα του τότε Πρέσβη στην Μόσχα στο "Mission to Moskow "
https://www.dailymotion.com/video/x2gi341

Βέβαια ο Όργουελ τα γνώριζε από πρώτο χέρι για τις κοινωνικές σχέσεις στην ΕΣΣΔ και ας μην πάτησε εκεί το πόδι του. Αλλά ως "αγωνιστής" στην Καταλωνία κάτι θα έμαθε για τους "σταλινικούς". Όσο για τα υπόλοιπα θα τα ξέρει μέσω μαντικής ικανότητας, κληρονομικού χαρίσματος και διαβάσματος του καφέ.

Τι τα θες, καλύτερα ο καπιταλισμός με τα κακά του παρά ο Κομμουνισμός. Καλύτερα καπιταλισμός παρά "Σταλινισμός". Από τα κεντρικά νοήματα του συγγραφέα Όργουελ.

17-57

Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...

"Αυτό, που φωτογραφήθηκε" λοιπόν, ....
....και όχι αυτό, που ήταν!

Βρε, πως λεγόταν, να δεις, αυτό το φιλοσοφικό ρεύμα.....;!
Γερνάω, και αρχίζω να ξεχνάω.......

Αναυδος είπε...

@αγη

δεν νομιζω οτι υποχρεωτικα μια φωτογραφια πρεπει να δειχνει αυτο που φωτογραφηθηκε
ειδικα μια φωτογραφια που χρησιμοποιειται για κομματικη προπαγανδα πρεπει να εξυπηρετει το σκοπο της προπαγανδας.
αφου ο Γιεζοφ επικεφαλής του Επιτροπατου Εσωτερικων υποθεσεων υπευθυνος για τις υπερβολές στην καταστολή των αντισοσιαλιστικών δυναμεων εκτελεστηκε σαν εχθρος του λαού δεν μπορει να βρισκεται στο πλευρο του Σταλιν ετσω και πρωθυστερα. Το διιο ισχυει για παλιους ηρωες της επαναστασης που στραφηκαν εναντιον της Δεν υπαρχει τιποτε το μεμπτο σε μι ατετοια διαδικασια αφαιρεσης τους απο την ιστορια του κομματος (π.χ ακομη και σημερα ποιος αναφερεται στον σταυριδη κλπ)

Δεν ειναι ζητημα ιστορικης ακριβειας μια φωτο ειναι μεσο προπαγανδας στα πλαισια του ταξικου αγωνα που οφειλει να βγαζει μια θετικη εικονα προς τα εξω αφαιρωντας τα κακως κειμενα που στη συγκεκριμενη περιπτωση στην πραγματικη ζωη σταλθηκαν στον αλλο κοσμο

υγ
το ιδιο συμβαινει και με την εκκαθαριση των φωτο των παλιων σταρ του χολυγουντ που καπνιζαν, το τσιγαρο αφαιρεθηκε απο πολλες φωτο του παρελθοντος στα πλαισια του αντικαπνιστικου αγωνα της αστικης κοινωνιας

Ανώνυμος είπε...

Έχω μάθει να σέβομαι τις απόψεις ανθρώπων που προσπαθούν να ξεστραβώσουν κόσμο. Είτε συμφωνώ, είτε διαφωνώ, τις λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου.

Καλό όμως θα είναι να αλλάζουμε καμία φορά την άποψη μας όταν υπάρχουν στοιχεία, γεγονότα και λογική. Το έχω κάνει, όταν άλλαξα άποψη για τον Στάλιν και ήταν σχετικά επωδυνο. Διαπίστωσα το πόσες μαλακίες "έτρωγα" από τα σπουδαστικά μου χρόνια για τον "Γεωργιανό".
Οι προσωπικοί εγωϊσμοί δεν χωρούν σε τόσο σημαντικά ιστορικά ζητήματα. Ούτε και βέβαια και η "ανάλαφρη" "εκδοχή" της Ιστορίας. Η οποία διαρκώς εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία και θέτει και σε επανεξέταση τα παλιά.

Αν κάποιος νομίζει πως τα ιστορικά ζητήματα μένουν ιστορικά κατά τη γνωμη μου κάνει λάθος. Ποια είναι η απάντηση π.χ.στους με ύφος 100 καρδιναλίων Πασοκους πασών των τάσεων και χρωμάτων, ή και απληροφόρητους ιστορικά αλλά με καλή πρόθεση ανθρώπους όταν ρωτούν "Μα καλά, Στάλινισμό θα έχουμε;" όταν η όποια συζήτηση πηγαίνει από τα προβλήματα της Καπιταλιστικής Κρίσης στην διέξοδο που προτείνει το ΚΚΕ; Στην ίδια πάνω-κάτω ερώτηση που κάνουν αστοί δημοσιογράφοι προς μέλη του ΚΚΕ ή και τους Γ.Γ.

@ AGIS ( 9 Ιουλίου 2018 - 10:15 μ.μ. )
"..«Λήθη, μίασμα, βεβήλωση» ήδη είναι έννοιες με μεταφυσικό φορτίο.."

Η λέξη "τιμωρία" δεν νομίζω πως έχει μεταφυσική έννοια Άγη.Που βρέθηκε λοιπόν το μεταφυσικό σε κάθαρά υλικούς - πρακτικούς λόγους τους οποίους και κατά την γνώμη μου ανέλυσα;



17-57


Υ.Γ.

Α) Μιας και πήραμε σβάρνα το Yale , για όσους ξέρουν Αγγλικά και όσους ξέρουν Ρώσικα(που δεν ξέρω γρι).

1) Αρχείο για τον Στάλιν:
Stalin Digital Archive στο Yale,
http://www.stalindigitalarchive.com

2) Getty - Κονκουεστ. Ανταλλαγές επιστολών
http://www.lrb.co.uk/v09/n02/j-arch-getty/starving-the-ukraine


Β) (Δεν είναι για τους σχολιαστές / Κ.Ε. του μπλοκ)

Αν και δεν υπάρχει η έννοια "σταλινισμός", γράφω τα παρακάτω

Γίνεται κατανοητό το πως αισθάνονται οι "αντι-Σταλινικοί". Γεύονται και αυτοί το ίδιο ποτήρι με το οποίο "κέρναγαν" τους "Σταλινικούς" ως "ηλίθιους", "κολλημένους", "παραπλανημένους", "εξαπατημένους" . Και μάλιστα από υπεράνω κομμουνιστικής επιρροής έρευνες.

Κατά ειρωνικό τρόπο ένα μέρος της έρευνας για την δεκαετία του 1930 στην Σ.Ε προέρχεται από Πανεπιστήμια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έστω και από την σχολή του light αντικομμουνισμού ( "Αναθεωρητισμού" λέγεται σε αντίθεση με την σχολή του "Ολοκληρωτισμού" του Κόνκουεστ) που ανοίγει και κάποια αρχεία του Ρώσικου Κράτους.

AGIS είπε...

1) Αυτό λοιπόν που φωτογραφήθηκε "δεν ήταν"...
Άντε να δούμε κι αυτό το φιλοσοφικό ρεύμα πώς λέγεται...

Πέρα από φιλοσοφικά ρεύματα, αυτό που εν προκειμένω "ήταν", είναι το ότι ο Γιεζόφ διετέλεσε επικεφαλής μιας νευραλγικής κρατικής σοβιετικής υπηρεσίας και με αυτή του την ιδιότητα είχε περπατήσει κάμποσες φορές δίπλα στον Στάλιν. Μια από αυτές τις φορές βγήκαν και φωτογραφία. "Ας μην είχε περπατήσει", σκέφτηκαν οι αρμόδιοι της προπαγάνδας και σβήσαν την εικόνα του Γιεζόφ από τη φωτογραφία. "Ας μην είχε διατελέσει", θα μπορούσαν να σκεφτούν, αλλά αυτό δεν μπορούσε πια να διορθωθεί, αυτό πλέον "ήταν" και εντός αυτού και ένας αριθμός κοινών περιπάτων: τίποτα το φυσικότερο, τίποτα το λιγότερο ασήμαντο.

2) @άναυδος
Αν μια φωτογραφία δεν εξυπηρετεί την προπαγάνδα, μπορείς πολύ απλά να μην τη χρησιμοποιήσεις, φωτογραφίες κατάλληλες υπάρχουν πολλές. Δηλαδή τι θα πάθαινε η προπαγάνδα αν έλειπε από αυτήν η συγκεκριμένη φωτογραφία του Στάλιν "μόνου" δίπλα σ' εκείνο το ποτάμι (λίμνη, θάλασσα, ό,τι είναι);
Κι έπειτα, τι εμποδίζει την προέκταση αυτής της λογικής στο οτιδήποτε εκτός από τη φωτογραφία; Λ.χ. αν εξαφανιστεί ο Τρότσκι από μια φωτογραφία του Οκτώβρη, γιατί να μην εξαφανιστεί και από τις "10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο", ώστε και η λογοτεχνική απεικόνιση να απόδίδει αυτό που "ήταν" κι όχι αυτό που "δεν ήταν", να μην εμφανίζονται έστω και πρωθύστερα πρόσωπα που δεν έπρεπε να εμφανίζονται λόγω της μεταγενέστερης καταδίκης τους κλπ;
Και γιατί αφού υπερασπίζεσαι τη φωτογραφική εξαφάνιση του χ ή του ψ καταδικασμένου για προδοσία, δεν στηλιτεύεις το ότι ο α ή ο β καταδικασμένος εξακολουθεί να εμφανίζεται στη λογοτεχνική απεικόνιση των ημερών του Οκτώβρη;
Αλλά το ερώτημα μάς ξαναγυρνά στο παράδειγμα του βιβλίου για τα παιδικά χρόνια του Στάλιν: Αν είχε κυκλοφορήσει, ποιος θα ασκούσε τώρα κριτική ότι διαπνέεται από την "εσέρικη αντίληψη" και ποιος θα το υπερασπιζόταν σαν δείγμα υγιούς προπαγάνδας, υλιστικοδιαλεκτικής φιλοσοφίας, αληθούς απόδοσης αυτού που "ήταν" σε αντίθεση προς κάθε ιδεαλιστική φαινομενολογία κ.ο.κ.;

3) @17-57
Έχω τη γνώμη ότι κανένα νόημα δεν έχει η αναγωγή του ζητήματος της μεταχείρισης των φωτογραφιών σε ζήτημα πολιτικής υπεράσπισης ή απόρριψης της προσωπικότητας του Στάλιν.
Αν κάποιος θεωρεί ότι με κρίκο αυτό το θέμα μπορεί να "αποδομήσει" μια ολόκληρη "επική" ιστορική περίοδο, απλώς γελιέται.
Το θέμα έχει την δική του οριοθέτησή και και εντός αυτής βρίσκονται οι θέσεις που εκφράζουν τα σχόλιά μου.

Περί μεταφυσικής και τιμωρίας: η πολιτική και ποινική καταδίκη, η φυλακή, η εκτέλεση μιας θανατικής ποινής βέβαια έχουν πλήρη υλική διάσταση.
Το να πάρεις ένα μαχαιράκι και να ξύσεις τη μορφή του εχθρού σου από μια ζωγραφιά, δεν είμαι και τόσο σίγουρος: μάλλον είναι "πέρασμα" από τον ορθολογισμό στον εξορκισμό.

4) Δεν μπορεί να ολοκληρωθεί συμπέρασμα για την ωριμότητα ή την ανωριμότητα μιας σειράς αντιλήψεων, χωρίς την εκτίμηση της σημασίας μιας ιστορικής μετάβασης από τον τσαρισμό στον κομμουνισμό.
Οι προλεταριακές μάζες του '17 είναι οι ίδιες που μόνο 12 χρόνια πριν (1905) πορεύονταν με εικονίσματα στα χέρια για να γονατίσουν μπροστά στον τσάρο και να ζητήσουν την ευσπλαχνία του.
Οι σφαίρες της τσαρικής φρουράς τούς έμαθαν ποια είναι η πραγματική "ευσπλαχνία" του τσαρισμού, αντέστρεψαν τις πολιτικές τους απαιτήσεις απέναντι στο ζήτημα της εξουσίας, αλλά αυτή η αντιστροφή δεν σημαίνει αυτόματα και την οικοδόμηση ενός συστήματος αντιλήψεων που αφήνει οριστικά πίσω του τον παλιό κόσμο και τον παλιό άνθρωπο.
Αντίθετα, το "αυτόματο" είναι η μετατόπιση και η προσαρμογή ενός συστήματος παλιών αντιλήψεων και αξιών στη νέα πραγματικότητα.
Πόσο μάλλον αν πλάι στις προλεταριακές μάζες αθροίσουμε και τις μάζες των αγροτικών στρωμάτων.
Άλλο λοιπόν η κατανόηση, η αιτιολόγηση, η ερμηνεία του κάθε τι, κι άλλο η υπεράσπιση του κάθε τι σαν να πρόκειται για το απόσταγμα της πολιτικής, ιδεολογικής, φιλοσοφικής συνέπειας.

Ανώνυμος είπε...

60 + 1 ψέμματα του Χρουτσέφ για τον Στάλιν

https://mltheory.files.wordpress.com/2017/06/khrushchev-lied.pdf


Μία προς μία καταρρίπτονται 60 από τις "κατηγορίες" του Χρουτσέφ προς τον Στάλιν. Εκτός από μία που και αυτή δεν καταρρίπτεται αλλά και δεν επιβεβαιώνεται, δλδη "μισοστέκει".

Υπάρχει μία ενδιαφέρουσα ανταλλαγή επιστολών με έναν κύριο που έκανε κριτική στο βιβλίο του Furr.

Ο ίδιος ο Furr εξηγεί την πολιτική του θέση, την θέση του ως συγγραφέα( ειδική μνεία στον τρόπο του "κυκλικού" ας το ονομάσουμε επιχειρήματος: Ξεκίνημα από υπόθεση / στοιχεία έχοντας στο μυαλό το προκαθορισμένο συμπέρασμα). Ως Μαρξιστής, δηλώνει πως ψάχνει την αλήθεια

Όπως λοιπόν εξηγεί ο Furr, εστιάζει ΜΟΝΟ στα ψέμματα του Χρουτσέφ. Για το τι πραγματικά έγινε ή έκανε ο καθένας από τους περισσότερους εμπλεκόμενους, χρειάζονται, όπως γράφει, νέες, ξεχωριστές μελέτες.

Π.χ.πως είναι ψέμματα πως τις εκτελέσεις τις διέταξε ο Στάλιν. Και για πολλούς κατηγορούμενους στις Δίκες της Μόσχας υπάρχουν περισσότερα επιβαρυντικά παρά αθωωτικά στοιχεία. Πως επί Μπέρια είχαν μειωθεί στο 1% οι εκτελέσεις(βάση της αναφοράς Πάβλοφ) σε σχέση με την περίοδο Γιέζοφ (στοιχείο που περιέχεται και στον Arch Getty ) .

Καλό διάβασμα στην παραλία


17-57

Κερατσινι7 είπε...

17-57
“Αν και δεν υπάρχει η έννοια "σταλινισμός", γράφω τα παρακάτω”
Ο σταλινισμος όχι μονο υπαρχει αλλα χρωσταει την εισαγωγη του στην σοβιετικη ιστορια στους πιο εμπιστους συνεργατες του Σταλιν. Ενας από αυτους και εισηγητης του ορου, ηταν ο Καγκανοβιτς γνωστος και ως Σιδερενιος Λαζαρος,που υποστηριζε μαζι με την υπολοιπη ομαδα «σταλινιστων» Μολοτοφ, Μαλενκοφ, Βοροσιλοφ την πολιτικης και οικονομικη διακυβερνηση επι Σταλιν. Αυτή ηταν το αρχικο νοημα του ορου. Αντιθετα ο Χρουτσωφ και η παρεα του προσπαθησε να δωσει στον ορο αρνητικη χροια, ταυτιζοντας τον σταλινισμο με διωξεις, εξοριες και την προσωπολατρεια που καλλιεργουσε. Προσπαθησαν δηλαδη να ξεχωρισουν τον κομμουνισμο από τον «σταλινισμο» σαν κατι ξενο και αποτροπαιο στην ΜΛ θεωρια και πρακτικη. Το να λεγεται ότι δεν υπαρχει σταλινισμος είναι ισοπεδωτικο ειδικα όταν υπαρχουν ανθρωποι γυρω μας που δηλωνουν περηφανοι σταλινικοι με την εννοια ότι είναι ταγμενοι ψυχη και σωμα στην επανασταση και τον μαρξισμο και υποστηριζουν την οικοδομιση της ΕΣΣΔ μεχρι το 56.

Ανώνυμος είπε...

"..Έχω τη γνώμη ότι κανένα νόημα δεν έχει η αναγωγή του ζητήματος της μεταχείρισης των φωτογραφιών σε ζήτημα πολιτικής υπεράσπισης ή απόρριψης της προσωπικότητας του Στάλιν .."

Έγραψα. Εξετάζουμε το γιατί έγινε, ασχέτως αν μας είναι αρεστο ή όχι.

"..Αν κάποιος θεωρεί ότι με κρίκο αυτό το θέμα μπορεί να "αποδομήσει" μια ολόκληρη "επική" ιστορική περίοδο, απλώς γελιέται..."

Όσοι διάβασαν τον Όργουελ - Κόνκουεστ και λοιπούς δεν νομίζω να "γελιούνται". Αυτά ακριβώς έχουν στο μυαλό τους και αραδιάζουν και τις φωτογραφίες. Μία χαρά τους "βολεύει" ως εργαλείο προπαγάνδας κατά της Σ.Ε.

".. Περί μεταφυσικής και τιμωρίας: η πολιτική και ποινική καταδίκη, η φυλακή, η εκτέλεση μιας θανατικής ποινής βέβαια έχουν πλήρη υλική διάσταση. Το να πάρεις ένα μαχαιράκι και να ξύσεις τη μορφή του εχθρού σου από μια ζωγραφιά, δεν είμαι και τόσο σίγουρος: μάλλον είναι "πέρασμα" από τον ορθολογισμό στον εξορκισμό. .."

Η τιμωρία στην Σ.Ένωση γιατί ο Α ή Β κρίθηκε προδότης είναι καθαρά υλική τιμωρία. Και όπως και κάθε δήμόσια τιμωρία μία πτυχή της μάλλον έχει σχέση και με την "συνέχεια": Nα μην επαναληφθούν παρόμοιες καταστάσεις.

Ήταν βεβήλωση και όχι λήθη μιας και οι Δίκες ήταν Δημόσιες και δημοσιευόντουσαν τα πρακτικά τους στον Τύπο. Ο "βεβηλωμένος" δεν ήταν ένα άυλο πνεύμα αλλά πολύ υλικός άνθρωπος που καταχράστηκε την εμπιστοσύνη. Η θανατική ποινή δεν ήταν αρκετή για το κακό(με βάση τις ετυμηγορίες) που προκάλεσαν οι πράξεις του στην Σοβιετική Ένωση.
Επίσης ακούγεται κάπως ασύμβατη η λογική του εξορκισμού σε μία χώρα στην οποία η πλειοψηφία των ηγετών της, και ένα μέρος του πληθυσμού της ήταν άθεοι.

Ας το πάμε κάπως(όχι ακριβλως το ίδιο) αντίστροφα για την συγκεκριμμένη περίοδο: Οι αναψηλαφίσεις των υποθέσεων εκετελεσμένων ως προδοτών από τον Μπέρια δεν νομίζω να είναι στην σφαίρα του "μεταφυσικού".

Τέλος πάντων, αυτή την εξήγηση δίνω στην παραλλαγή(για άλλους λόγους) μιας αρχαίας τιμωρίας μέρους η οποία ήταν μέρος ενός δικαίου που ήταν σε ισχύη μέχρι και την Ιακωβίνικη Περίοδο της Αστικής Γαλλικής Επανάστασης. Αν έχω συλλάβει σωστά ή λάθος το νόημα της μένει να αποδειχθεί ή να σχολιαστεί.

Αν ψάχνουμε για "μεταφυσικό" νόημα μάλλον να πάμε προς το "ανάθεμα" κατά Βενιζέλου πριν ένα αιώνα από τους Βασιλικούς. Με μαζικές συμμετοχές σε Πεδίο του Άρεως στις οποίες συμμετείχαν και Καθηγητές Πανεπιστημίου. Κάτι σχετικό γράφει ο Β.Ραφαηλίδης στην "ΚωμικοΤραγική Ιστορία".

17-57

Ανώνυμος είπε...

@Άναυδος για το τσιγάρο

Είναι διαφορετικό: Να μην καπνίζουν γιατί το τσιγάρο κάνει κακό.
Από την άλλη τόσες αστυνομικές - πολεμικές σειρές και ταινίες στην tv-cinema.
Η δημοκρατία του pollitical correct που έρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μπρος σε τραγέλαφους.

17-57

Ανώνυμος είπε...

Ρε ξεκολλάτε με την φωτογραφία! Αν φτάνουμε στο σημείο για να δικαιολογήσουμε την πρακτική να τη συγκρίνουμε με την μαλακία της αφαίρεσης του τσιγάρου, απλά δείχνει το λαθεμένο αυτής της πρακτικής (και το γελοίο θα πρόσθετα, αν δεν φοβόμουν μην με πιάσουν στο στόμα τους χωρίς να με ξέρουν κάποιοι "σταλινικότεροι" από μένα). Η φωτογραφία ή θα είναι αντικειμενική, πλήρης αναπαράσταση του ιστορικού γεγονότος που "τσιμπά" ή καλύτερα να μην βγαίνει από το συρτάρι.
Μπορούμε λοιπόν να συμφωνήσουμε ότι ο Agis έχει δίκιο, χωρίς αυτό να μειώνει ούτε κατ' ελάχιστο την εποποιία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Κάθε άλλος δρόμος οδηγεί πιο βαθιά στο παράλογο...

ΡΓ

Ανώνυμος είπε...

Η πλάκα με αυτούς που υπερασπίζονται το δίκαιο του μοντάζ, είναι οτι, από όσο ξέρω, δε ξέρουμε πως και ποιός το αποφάσισε και γιατί. Θα μπορούσε να είναι η απόφαση του ΠΓ αλλά θα μπορούσε να είναι και ενός αρχισυντάκτη ενός περιοδικού ας πούμε, το οποίο πιθανόν και να προκάλεσε αντιδράσεις του στυλ "τι βλαμμένος ρε πστ", και 70 χρόνια μετά κάποιοι το υπερασπίζονται γιατί αν δεν, "δεν είναι με τον κομμουνισμό".

Η αστική αντίληψη οτι τα πάντα που γίνονταν στην ΕΣΣΔ ήταν όχι αποτέλεσμα μιας οργανικής διαδικασίας που αφορούσε εκατομύρια ανθρώπους με τα καλά και τα ελατώματα τους, αλλά τον Έναν, τον Ηγέτη, το δίκιο του οποίου χαρακτηρίζει όλο το σύστημα. Καθαρά αντιδιαλεκτική και έξω από τη πραγματικότητα ιδέα την οποία παίρνουν κάποιοι αυτούσια και την γυρνάνε από την αντίστροφη."Λέτε βρωμοαστοί οτι κακώς ο Στάλιν έκανε όλα αυτά; Εμείς λέμε καλώς τα έκανε". Και όλα αυτά στο όνομα του ιστορικού υλισμού...



Σ.

Ανώνυμος είπε...

Εγώ θα πω να μην κοπιάρουμε άκριτα ό,τι έχει γράψει στην "καλή" του περίοδο ο ατσάλινος, γιατί μπορεί να θεμελιώσουμε και τον Μαρξισμό-Λενινισμό-Μπαντιουνισμό

Απέργα με τις ώρες που μπορείς

Παπουτσωμενος Γατος είπε...

Προσωπικα το βρισκω γραφικοτητα αυτο που συνεβαινε στην ΕΣΣΔ με τις φωτογραφιες και την αναθεωρηση της ιστοριας ωστε να μην συμπεριλαμβανει προσωπα που μετεπειτα διαγραφηκαν απο το κομμα, αλλα στην τελικα σιγα τα αυγα.

Ναι ηταν λαθος πρακτικη αλλα αυτο δεν ακυρωνει την σοσιαλιστικη οικοδομηση.

Ανώνυμος είπε...

Μιας και πλην του «Ατσάλινου» και των παρατρεχάμενών του υπάρχουν κι άλλοι «μη άκριτοι», θυμήθηκα απ’ αφορμή πρόσφατη σχετική υπενθύμιση του Γιάννη (9 Ιουλίου 2018 – 2:30 π. μ.) πως ο μακαρίτης ο «Μη Απολιθωμένος» είχε από τούτο δω ακριβώς το ιστολόγιο επισημάνει το βιβλίο του Grover Carr Furr III (Khrushchev Lied. The Evidence That Every “Revelation” of Stalin’s (and Beria’s) Crimes in Nikita Khrushchev’s Infamous “Secret Speech” to the 20th Party Congress of the Communist Party of the Soviet Union on February 25, 1956, is Provably False. Kettering, OH: Erythros Press & Media. 2011), στο οποίο παράπεμψε ο 17-57 σε προηγούμενο σχόλιό του. Η επισήμανση του «Μη Απολιθωμένου» είχε γίνει σε ανύποπτο, όταν δηλαδή δεν το ’χε πάρει ψυχή μυρωδιά, για τα νεοελληνικά δεδομένα (εννοώ την αποθέωση της καθυστέρησης σε μερικούς τομείς της πνευματικής ζωής) χρόνο (Μάρτιος 2012!) μ’ ένα πολύ εκτενές περί Μουστάκια σχόλιό του που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αξίζει ακόμα —παρά την κάπως μεγάλη έκτασή του— να διαβαστεί (αν δεν με απατά η μνήμη μου, το ’χε στείλει και στον «Ατσάλινο» που το ανάρτησε παλιά). Γι’ αυτό κι επειδή το βιβλίο του G. Furr δεν έχει μέχρι στιγμής, δυστυχώς, μεταφραστεί στα ελληνικά, ακολουθούν για όσους κι όσες ενδιαφέρονται, οι σύνδεσμοι προς το νήμα της αρχικής ανάρτησης:

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332337848312#c7537062202848177138

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332337898367#c6379070123748093073

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332337967038#c8284617372808117757

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332421946791#c1250693982745904102

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332686741723#c7265366241431202632

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332757681411#c7356696793881649721

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332847964637#c2435440484911384495

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332849005032#c3455246447020462150

https://sfyrodrepano.blogspot.com/2012/03/blog-post_15.html?showComment=1332849821766#c780354528481991849

Άγρυπνος

Ανώνυμος είπε...

Με αφορμή την αναφορά του 17-57 στη damnatio memoriae των Αρχαίων και την κουβέντα που καλά κρατεί, θυμήθηκα τι γράφει ο Θουκυδίδης για την περίπτωση του Λακεδαιμόνιου στρατηγού Παυσανία και παραθέτω το σχετικό απόσπασμα (Ἱστοριῶν Α΄, κεφάλαιο 132, παράγραφοι 1–3, ed. O. Luschnat ²1960) με νεοελληνική μετάφραση (Θουκυδίδης, Ιστορία, Βιβλίο πρώτο, Μετάφραση Αναστάσιος Γεωργοπαπαδάκος, Εκδόσεις «Κάκτος», Αθήνα 1992, σελ. 223, 225 [κείμενο μετάφρασης], 267 [σημείωση]) για να μη στραπατσάρω όσους κι όσες δεν τα καταφέρνουν και τόσο (αχ, αχ, αχ…) με τα αρχαία ελληνικά. Σημειώνω ότι ο περί ου λόγος τρίποδας έχει ενμέρει διασωθεί (το τμήμα του [Τρικάρηνος Ὄφις] με την επίμαχη επιγραφή) και υπάρχει στην Πλατεία Atmeydanı της Κωνσταντινούπολης, φωτογραφίες του δε και στο διαδίκτυο. Την υπόσχεσή μου να γράψω κάτι για τη damnatio memoriae δεν την ξέχασα, αλλά αδυνατώ για τους γνωστούς λόγους προς το παρόν, υπομονή! Καλή ανάγνωση και καλή εβδομάδα, Ά.

132. ¹ καὶ φανερὸν μὲν εἶχον οὐδὲν οἱ Σπαρτιᾶται σημεῖον, οὔτε οἱ ἐχθροὶ οὔτε ἡ πᾶσα πόλις, ὅτῳ ἂν πιστεύσαντες βεβαίως ἐτιμωροῦντο ἄνδρα γένους τε τοῦ βασιλείου ὄντα καὶ ἐν τῷ παρόντι τιμὴν ἔχοντα (Πλείσταρχον γὰρ τὸν Λεωνίδου ὄντα βασιλέα καὶ νέον ἔτι ἀνεψιὸς ὢν ἐπετρόπευεν), ² ὑποψίας δὲ πολλὰς παρεῖχε τῇ τε παρανομίᾳ καὶ ζηλώσει τῶν βαρβάρων μὴ ἴσος βούλεσθαι εἶναι τοῖς παροῦσι, ˂καὶ˃ τά τε ἄλλα αὐτοῦ ἀνεσκόπουν εἴ τί που ἐξεδεδιῄτητο τῶν καθεστώτων νομίμων καὶ ὅτι ἐπὶ τὸν τρίποδά ποτε τὸν ἐν Δελφοῖς, ὃν ἀνέθεσαν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τῶν Μήδων ἀκροθίνιον, ἠξίωσεν ἐπιγράψασθαι αὐτὸς ἰδίᾳ τὸ ἐλεγεῖον τόδε·

Ἑλλήνων ἀρχηγὸς ἐπεὶ στρατὸν ὤλεσε Μήδων,
Παυσανίας Φοίβῳ μνῆμ᾿ ἀνέθηκε τόδε.

³ τὸ μὲν οὖν ἐλεγεῖον οἱ Λακεδαιμόνιοι ἐξεκόλαψαν εὐθὺς τότε ἀπὸ τοῦ τρίποδος τοῦτο καὶ ἐπέγραψαν ὀνομαστὶ τὰς πόλεις ὅσαι ξυγκαθελοῦσαι τὸν βάρβαρον ἔστησαν τὸ ἀνάθημα· τοῦ μέντοι Παυσανίου ἀδίκημα καὶ ˂τότε˃ τοῦτ᾿ ἐδόκει εἶναι, καὶ ἐπεί γε δὴ ἐν τούτῳ καθειστήκει, πολλῷ μᾶλλον παρόμοιον πραχθῆναι ἐφαίνετο τῇ παρούσῃ διανοίᾳ.

132. Οι Σπαρτιάτες —τόσο οι αρχές, όσο και προσωπικοί εχθροί του Παυσανία— δεν είχαν στα χέρια τους καμιά ξεκάθαρη απόδειξη, στην οποία στηριγμένος κανείς με σιγουριά θα μπορούσε να προχωρήσει στην τιμωρία ενός άντρα από βασιλική γενιά, που τη στιγμή μάλιστα εκείνη ασκούσε βασιλική εξουσία (γιατί σαν εξάδελφος του ανήλικου βασιλιά Πλειστάρχου, γιού του Λεωνίδα, τον επιτρόπευε). Η περιφρόνησή του, ωστόσο, προς τις παλιές συνήθειες κι η μίμηση του τρόπου ζωής των βαρβάρων, γεννούσε πολλές υποψίες πως τούτος δεν ήθελε να μείνει ένας ίσος, σύμφωνα με τα όσα το πολίτευμα της Σπάρτης όριζε. Ανατρέχοντας λοιπόν στο παρελθόν του κι εξετάζοντας αν καμιά φορά η συμπεριφορά του ήταν έξω από τις καθιερωμένες συνήθειές τους, θυμήθηκαν πως άλλοτε, πάνω στον τρίποδα που οι Έλληνες αφιέρωσαν στους Δελφούς σαν απαρχές* από τα περσικά λάφυρα, αξίωσε εκείνος, με δική του πρωτοβουλία, να γραφτεί το ακόλουθο δίστιχο:

Ο Παυσανίας, ο αρχηγός των Ελλήνων, όταν κατάστρεψε το στρατό
των Περσών, αφιέρωσε το θυμητάρι αυτό στο Φοίβο.


Το δίστιχο αυτό το ’ξυσαν αμέσως τότε οι Λακεδαιμόνιοι από τον τρίποδα και χάραξαν τα ονόματα όλων των πόλεων που, ύστερα από την κοινή τους νίκη εναντίον των βαρβάρων, στήσανε σαν αφιέρωμα. Η πράξη αυτή του Παυσανία και τότε είχε θεωρηθεί παράνομη και τώρα, που τούτος είχε πια φτάσει σ’ αυτό το κατάντημα, ακόμη περισσότερο φαινόταν πως είχε γίνει από κίνητρα παρόμοια με τα σημερινά του σχέδια.

* Απαρχές λεγόταν το καλύτερο μέρος από τα λάφυρα, τα προϊόντα της γης κλπ., που προσφερόταν στους θεούς.

Και για την αντιγραφή:

Άγρυπνος

Ανώνυμος είπε...

@Κερατσίνι 7

Το βλέπω σαν περίοδο της ΕΣΣΔ. Εξάλλου ίδιος ο "Γεωργιανός" απεχθάνονταν την προσωπολατρία και την θεωρούσε "εσέρικη λογική".
https://mauroflight.wordpress.com/2014/02/23/ο-δικτάτορας-στάλιν-και-η-τέχνη

Μπορεί αν το θέλουμε μπορεί να μην το θέλουμε, αλλά αρκετός κόσμος ετεροπροσδιορίζεται από αυτή την "λανθασμένη" έννοια. Όμως το ΚΚΣΕ όπως κάθε κόμμα Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού δεν ήταν "τσιφλίκι" ενός Στάλιν ούτε του Λένιν. Ούτε τα έδωσαν ούτε τα κληροδότησαν προς άλλους

Αν διαβάσουμε τον Furr για τα ψέμματα του Χρουτσόφ
https://mltheory.files.wordpress.com/2017/06/khrushchev-lied.pdf


μάλλον το αντίθετο είχε συμβεί από μία "προσωπολατρική εξουσία" μιας και ο "Γεωργιανός" δεν είχε έλεγχο σε υψηλόβαθμα στελέχη σε στρατό(Τουχατσέφσκι ), μ.υ.(Γιάγκοντα - Γιέζοφ ως μέλος των Δεξιών Τροτσκιστών) , τον κομματικό μηχανισμό σε υψηλό επίπεδο((Δίκη Τρτσκιστών - Δεξιών )) ενώ εκπρόσωποι υψηλών όργανων του Κόμματος είχαν έρθει σε αντιπαράθεση και σε γεωγραφικές περιοχές υπήρχε σοβαρό το ενδεχόμενο για απόσχιση

Αν δεν είχε έλεγχο σε όλους τους προηγούμενος τομείς , τότε ποια δύναμη τον κράταγε Γ.Γ.; Απλό το ερώτημα.

17-57

Υ.Γ. Και για την περίοδο 1936-1939 στην Σ.Ε.

( 1 ) https://www.rizospastis.gr/story.do?id=4928013

( 2)
http://www.kke.gr/18o_synedrio/apofash_toy_18oy_synedrioy_toy_kke_gia_to_sosialismo

(3)
https://www.komep.gr/2007-teyxos-6/merika-zhthmata-gia-to-sosialistiko-epoikodomhma-sthn-empeiria-ths-essd

Ανώνυμος είπε...

@ΡΓ
Προσπαθώ να συμβάλω με τις όσες γνώσεις μου σε μία απάντηση στο γιατί έγινε.
Στο δικό μου μυαλό έρχονταν από την απέναντι πλευρά έτοιμα τα προκάτ συμπεράσματα του λογοτεχνικού "1984" και της "Μυστικής Έκθεσης Χρουτσέφ"

Θα μου επιτρέψεις, αλλά η σύγκριση με καταστάσεις του τότε στην ΕΣΣΔ με το "σήμερα" στην Ελλάδα, είναι επιεικώς αστεία και άτοπη.

Επίσης δεν μπορούμε να διανοοηθούμε, απλά προσπαθούμε κάπως να καταλάβουμε τις πιέσεις τα προβλήματα της ιστορικής εποχής στην Σ.Ε ανάμεσα στην κολλεκτιβοποίηση και τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και κάπως να προσπαθήσουμε να έρθουμε στην θέση τους, πράγμα δύσκολο γιατί δεν βιώνουμε τις ίδιες καταστάσεις. Στο "what if.." καλό θα είναι να μπαίνει το ερώτημα
"what we do when..". Επίσης στο "what if.." μία σκέψη, ποιο εξελιγμένη θα ήταν "what previously to do in order to avoid the previous mistakes " όταν υπάρχει ήδη το αβαντάζ από την πλευρά μας να είναι ήδη γνωστή η εξέλιξη της ιστορίας στην Σ.Ε.

Η πλατφόρμα Ριουτκιν δεν ήταν κάποιοι ποιητές αντιφρονούντες καλλιτέχνες που έκφραζαν διαφωνία στα κομματικά όργανα αλλά πρόβαιναν σε δολιοφθορές με υλικό και ανθρωπινο κόστος σε εργάτες και μέλη του κόμματος.

Η συνομωσία Δεξιών-Τροτσκιστων στην τελευταία Δημόσια Ανοικτή Δίκη της Μόσχας στο 1938 αποκαλύφθηκε όταν ο Μπουχάριν λόγω στοιχείων άρχισε να λύνει την γλώσσα του (βάση της απολογίας Φρινόφσκι που μέρος της φιλοξενεί ο Furr).
Δυστυχώς τα αγγλικά μου δεν είναι αρκετά καλά, άρα και η μετάφραση μου δεν θα είναι ακριβής. Παρόλα αυτά θα προσπαθήσω κάτι να τα μεταφράσω αλλά και να διασταυρώσω αν μπορέσω ως πηγές στα αγγλικά από που βρίσω από το internet. Ωραίο να σχολιάζουμε(ανάμεσα σε αυτούς και η αφεντιά μου) άρθρα άλλων ιστοτόπων, αλλά από την άλλη κάτι χρειάζεται να γράψουμε με πηγές, σελίδα, σωστή μετάφραση

Συν τις άλλοις, τα τεκμήρια κατα Furr της Προδοσίας του Τροτσι υπάρχουν στο internet.

http://marxism.halkcephesi.net/Grover%20Furr/Furr%20tortsky%20japan.pdf


Απέναντι στους κακοήθεις δεν σκύβουμε το κεφάλι για 100 "αυτομαστιγώματα" σαν μοναχοί του μεσαίωνα. Στους βαμμένους, έμμισθους ή απλά ηλίθιους, αντικομμουνιστές δεξιά. ακροδεξιά και "αριστερά" απαντούμε με θάρρος απέναντι στην κακοήθεια τους. έχοντας επίγνωση όχι μόνο των των λαθών που έγιναν αλλά και κυρίως, το γιατί έγιναν.
Υπερασπιζόμαστε την ΕΣΣΔ με όλα τα καλά της και τα όχι και τόσο καλά της ή και τα κακά της. Αν μπορούσαμε να διαχωρίσουμε δεν θα διαφέραμε απο Προυντονιστές που θέλουν μόνοι τα "καλά" αλλά χωρίς "τα κακά".

Γιατί πλην των ανθρώπων που γράφεις υπάρχουν και καλοήθεις που ναι μεν έχουν καλή άποψη για το σοσιαλισμό, το ΚΚΕ αλλά φέρνουν στο μυαλό τους τον "Σταλινισμό" ως φραγμό. Στο κάτω κάτω πολιτική γίνεται όταν υπάρχει απεύθυνση στις μεγάλες λαϊκές μάζες.

Όποιος θέλει να βοηθήσει σε κάτι πιο ουσιαστικό από το να σχολιάζουμε με ειρωνεία τους πολιτικά χρεωκοπημένους "εξαπατημένους" του Δημοψηφίσματος και λοιπούς του "αριστερο-αναρχο-χωρίανο" τουιτερίστες ή μη ,
μπορεί να μεταφράζει και να ποστάρει σε σχόλια - μεταφράσεις ή τα link πάνω στις εργασίες όχι μόνο του Furr αλλά και άλλων που ασχολήθηκαν με το ζήτημα της Σ.Ε από τα 1936 - 1939 αλλά και σε άλλα ζητήματα όπως π.χ.
κάνουν Άναυδος και Άγρυπνος.


17-57

Υ.Γ.
Ένα μέρος του παρακάτω βιβλίου με την προδοσία του Τουχατσέφσκι στις Δίκες της Μόσχας είναι μεταφρασμένο από τους "Κοντρίτες". Δεν έχω πρόχειρο το λινκ αλλά έχω όλο το λινκ του βιβλίου στα Αγγλικά

https://mltheory.files.wordpress.com/2017/06/great-conspiracy-against-russia.pdf

Ανώνυμος είπε...

@Σ.

"..και 70 χρόνια μετά κάποιοι το υπερασπίζονται γιατί αν δεν, "δεν είναι με τον κομμουνισμό". "


Δεν έγραψα αυτό, αν αναφέρεσαι σε δικά μου σχόλια. Να το γράψω άλλη μία φορά εξετάζουμε το γιατί έγινε, ασχέτως αν μας είναι αρεστό΄ή όχι.

Οι "εξαφανισμένοι" από τις φωτογραφίες συνειρμικά( τουλάχιστον στο μυαλό μου ) αφήνουν ανοιχτά πεδία ερμηνείας για "σταλινικές πρακτικές" που φέρνουν στο μυαλό το "1984" και λοιπά αντικομμουνιστικά βιβλία. Αν δεν έρχονται σε κανενός μυαλό, τότε μάλλον θα κάνω λάθος.
Αλλά γιατί οι αστοί και λοιποί μιλούν για "ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑΣ " έχοντας και τους "εξαφανισμένους" στις φωτογραφίες και το χρησιμοποιούν ως προπαγάνδα κατά της ΕΣΣΔ;

Απλά θεωρώ πως ελαφρότητας σχολιασμοί τύπου "φωτοσοπ" είναι περισσότερο προβληματικοί και δείχνουν μέσω του εξορκισμού μέσω του γελοίου και πολιτική αδυναμία εξήγησης.

Όντως, μέχρι στιγμής δεν το ξέρουμε ποιος το διέταξε και γιατί.

Για αυτό καταθέτω την δική μου άποψη στο γιατί, υπερασπιζόμενος όλη την ιστορία της Σ.Ε. με τα καλά της και τα όχι και τόσο καλά της και τα κακά της(πακέτο πάνε όλα), περισσότερο βασισμένος στο μυαλό μου και όσα στοιχεία από τα πρωτότυπες εργασίες - βιβλία - βιβλιοκριτικές σχόλια στα αγγλικά(μιας και δεν ξέρω ρώσικα) που βρήκα στο internet παρά σε οτιδήποτε άλλο.

Αν η άποψη μου για το τι έγινε με τους "εξαφανισμένους" από τις φωτογραφίες στην Σ.Ε. δεν είναι η ποιο κοντινή στην πραγματικότητα δεν έχω κανένα πρόβλημα να μου το επισημάνουν με λογικά όμως επιχειρήματα.

Αν πάλι δεν αξίζει τον κόπο, τότε γιατί ασχολούμαστε;
Μπορεί να χαρακτηριστεί "γραφική" η άποψη μου και η ενασχόληση μου.
Την οποία δεν έχω κανένα πρόβλημα να αποδεχθώ. Στο κάτω - κάτω όπως έγραψα και πιο πάνω, προσωπικοί εγωϊσμοί δεν υπάρχουν απέναντι σε ιστορικά γεγονότα που αφορούν την ιστορία της Σ.Ε. σε μία πάρα πολύ δύσκολη περίοδο. Ίσως επειδή δεν είμαι μικροαστός διαννούμενος για να ζω στον μικροκοσμό μου και να έχω και μία τεράστια γνωμη για τον εαυτό μου.

17-57

Ανώνυμος είπε...

Ειλικρινά δεν κατανοώ σε τι μου απαντάς. Αυτό που πολύ απλά λέω είναι ότι δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να υπερασπίζεσαι μια πρακτική που δεν θα την ακολουθούσες εσύ σήμερα - θέλω να πιστεύω - με μια συλλογιστική μάλιστα που προσωπικά τη θεωρώ παράλογη. Την σύγκριση με το τσιγάρο πάντως δεν την έκανα εγώ... κατά τα λοιπά αν μπορώ με το φτωχό μυαλό μου να σε ακολουθήσω δεν νομίζω ότι λέμε κάτι διαφορετικό όσον αφορά την αξία της ιστορικής μελέτης.
Χαίρομαι που η πορεία σου όπως την εκθέτεις εδώ σε οδήγησε στην υπεράσπιση του πρώτου κράτους στην ιστορία που ήταν αντάξιο του ανθρώπου - παραγωγού. Χαίρομαι που δεν τσιμπάς στη μίζερη "σταλινολογια". Πιστεύω όμως ότι και από την εμπειρία σου θα μάθεις ότι τους ανθρώπους που αξίζει να κερδίσεις θα τους πάρεις μαζί σου αναδεικνύοντας το κύριο από εκείνη την εποχή: το πώς μια χώρα με 100 εκατομμύρια αγράμματους, αξεστους αγρότες έφτασε πριν τον πόλεμο να μην έχει ανεργία, να χτυπά στα ίσα σε παραγωγή τις ΗΠΑ, να αποκτούν για πρώτη φορά οι εργάτες ουσιαστικό λογο στη ζωή τους. Αυτό δηλαδή που αναδεικνύει ζωντανά την ανωτερότητα του σοσιαλισμού ως ανώριμος κομμουνισμός σε σχέση με τον καπιταλισμό. Αυτό που σήμερα μεταφράζεται σε αλματώδη ανάπτυξη των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων προς όφελος του εργαζόμενου και μόνο στα πλαίσια του νέου και όχι ανθρώπους που δεν μπορούν να φτιάξουν τα δόντια τους κι ας έχουν κινητό πιο δυνατό από ένα pc του 1995.
Σε αυτή την σωστή πορεία προς τα εμπρός γίναν και λάθη που εξηγούνται μεν, ήταν λάθη δε. Και δεν μιλάω για τις Δίκες της Μόσχας π.χ. ή την δίωξη των τροτσκιστων ως ανοικτά αντεπαναστατων. Αλλά, γαμωτο, αυτό με τη φωτογραφία ήταν αχρείαστο. Αν πρέπει για κάτι που κάνεις να γραφτούν τόμοι με άσχετα και γραφικά πράγματα για να το δικαιολογησεις, τι να πω...
Αυτό λέω και μόνο, και με το βλέμμα στο κοντινό και φωτεινό αύριο, όχι στο χτες.

ΡΓ

Ανώνυμος είπε...

@ΡΓ

Έχουμε ζήσει τις ίδιες καταστάσεις με την ΕΣΣΔ στην περίοδο 1936-1939;
Γιατί την τότε συλλογιστική την θεωρούμε εκ προοιμίου "παράλογη";

Ένα ερώτημα είναι αν ξέρουμε τις συνθήκες. Τις ξέρουμε;
Και ένα άλλο αφού ξέρουμε τις συνθήκες, τι θα κάναμε στην θέση τους;
Έχουμε έρθει στην θέση των αδίκως διωκόμενων από τον Γιέζοφ (υπάρχει μέρος στο βιβλίο του Furr από συνομιλία του Στάλιν με ένα αεροναυπηγό που μιλούν για μία παρόμοια περίπτωση);

Να θεωρούνται χιλιάδες απλοί άσχετοι άνθρωποι ως "συνωμότες" ή "ύποπτοι" για να "σκεπάσει" ο Γιέζοφ και οι γύρω του "καταστάσεις";
Άραγε πως οι αδίκως καταδικασθέντες και οι συγγενείς τους θα ένοιωθαν βλέποντας την φωτογραφία με ή χωρίς "ρετουσάρισμα"; Πως το Κόμμα θα είχε φωτογραφία του ΓΓ με ένα αποδεδειγμένα συνωμότη κατά της Σοβιετικής Ένωσης (δεξιών - τροτσκιστών )Γιέζοφ;

Πως θα φτιάξουμε το "φωτεινό αύριο" αν αφήνουμε άρθρα τύπου "Σταλινική σχολή της Πλαστογραφίας" χωρίς λογική απάντηση;

Πρώτο δεν γράφω τόμους, παρά ένα σχόλιο στην αρχή του ποστ.
Αν μέσα στα "γραφικά και άσχετα πράγματα" είναι ο καθηγητής (δηλώνει Μαρξιστής) Furr, και το βιβλίο των Αμερικανών δημοσιογράφων M.Sayers- A.Kahn με την θετική επισήμανση του J. Davies Πρέσβη των ΗΠΑ στην περίοδο των δικών της Μόσχας 1936-1938 ε τότε τι να πω


17-57


Υ.Γ.
Συγγνώμη αν ο τόνος μου ήταν πιο δυνατός απέναντι στο σχόλιο σου.

Φαντάσου όμως πόσοι σαν και μένα "τσίμπησαν" σε παρόμοιους χαρακτηρισμούς για τον Στάλιν. Ακόμα καλύτερα, φαντάσου πόσοι ακόμα τα πιστεύουν; έχω βαρεθεί να ακούω το "για τον Στάλιν δεν λέτε τίποτα" από αριστερούς, φιλοαναρχικούς, συριζαίους, πασοκους και λοιπούς


Ούτως η άλλως για μένα ο χαρακτηρισμός "κομμουνιστής" αποτελεί τίτλο τιμής που τον κερδίζει κάποιος με την συνέπεια του αγώνα του και της στάσης του και δεν προσφέρεται ούτε με αυτοπροσδιορισμούς ούτε με φωνακλάδικα σχόλια του τύπου "είμαι "σταλίνας" και οι υπόλοιποι οπορτουνιστές". Στο κάτω κάτω οι εργαζόμενοι στο Ε.Κ. της Πάτρας, οι εργάτες στην ΝαυπηγοΕπισκευαστική ζώνη και οι εργάτες στις προβλήτες της Cosco και χιλιάδες άλλοι προσχώρησαν πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε.

Ανώνυμος είπε...

Μου φαίνεται ότι δεν συνεννοούμαστε σε αυτό το ζήτημα και κρίμα. Προσυπογράφω απόλυτα πάντως το υστερόγραφο σου, αν κάτι σου λέει αυτό για το που στέκομαι. Ας το πάω άλλη μια φορά: με το να αλλοιωθεί μια φωτογραφία κέρδισε κάτι η υπόθεση του σοσιαλισμού? Κατ' εμέ δεν κέρδισε. Ή χασούρα στην πραγματικότητα ήταν τότε μικρή, από τη στιγμή που το νέο σαρωνε το παλιό και οι εργαζόμενοι στην ΕΣΣΔ είχαν πάρει τη ζωή στα χέρια τους. Στο σάρωμα του παλιού περιεχεται και η νίκη του κόμματος επί των δεξιών που επισφραγίστηκε με τις Δίκες της Μόσχας. Λέω εγώ τώρα ο αφελής, τι κέρδισε ο σοσιαλισμός, το Κόμμα, ο ίδιος ο Στάλιν με το να σβηστεί ο Γεζοφ? Τίποτα! Δεν διαπαιδαγωγησες την εργατική τάξη ότι υπάρχουν και προδότες, ότι η ηγεσία μπορεί να κάνει και λάθη άρα θέλει επαγρύπνηση κτλ. Πόσο εύκολα μετά το 1956 σβήστηκε ο Στάλιν από πίνακες, αφαιρέθηκαν αγάλματα του κτλ? Αυτο μας αρέσει? Όμως κάπου την βρήκαν καθαγιασμενη ως πρακτική... αυτά και δεν επανέρχομαι, Απλά να σου πω ότι τον Furr τον έχω διαβάσει.

ΡΓ

Αναυδος είπε...

Για οποιον ενδιαφερεται αναφορικα με τις διωξεις της δεκαετιας του 1930
http://sfyrodrepano.blogspot.com/2011/09/blog-post_2539.html

http://sfyrodrepano.blogspot.com/2016/03/blog-post_2.html

http://sfyrodrepano.blogspot.com/2013/08/h.html

http://sfyrodrepano.blogspot.com/2014/03/blog-post_30.html

http://sfyrodrepano.blogspot.com/2017/06/80.html

Παπουτσωμενος Γατος είπε...

O ''Μη Απολιθωμενος'' εχει φυγει απο την ζωη?

Ανώνυμος είπε...

@ Παπουτσωμένος Γάτος

Δυστυχώς ναι, από καρδιακή ανεπάρκεια…

Άγρυπνος

AGIS είπε...

@17-57
Στο πλαίσιο των ζητούμενων λογικών απαντήσεων και η ακόλουθη (ευρύτερη από το ειδικό θέμα της συζήτησης) επισήμανση, που μπορεί να διαβαστεί και σαν προσωπική άποψη ή σαν ερώτημα για εξακρίβωση:
Η "καταγγελία της προσωπολατρείας" δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τις "μεθόδους της προσωπολατρείας", στο βαθμό που ένας επαρκής αριθμός πρωταγωνιστών τους είναι κοινός και για την μεν και για τη δε.
Σε αντίστοιχο βαθμό πρόκειται απλώς για αντίστροφες όψεις του ίδιου νομίσματος, για διαφορετικές τακτικές αναλόγως των συσχετισμών της μιας και της επόμενης περιόδου.
Η άρνηση λοιπόν της "καταγγελίας της προσωπολατρείας" (και μιλάω για την συγκεκριμένη μορφή και περιεχόμενο με τα οποία καταγράφτηκε στο 20ο Συνέδριο) δεν συνεπάγεται υπεράσπιση των "μεθόδων" της, κάτι τέτοιο κατά τη γνώμη μου θα είχε χαρακτήρα μηχανικών ιδεολογικών αντανακλαστικών.
Σε σχέση λοιπόν με συναφή φαινόμενα της σταλινικής περιόδου, η "καταδίκη" αυτών από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους, παρέχει και ένα εργαλείο ερμηνείας γι' αυτά τα ίδια τα φαινόμενα και για την κυριάρχηση των "πρωταγωνιστών" ως το σημείο "καταδίκης" των μεθόδων (τους), προσωποποιημένων όμως όχι σε αυτούς τους ίδιους αλλά στον Στάλιν και επικεντρωμένων σε ό,τι ο Στάλιν εκπροσωπούσε πολιτικά στην λαϊκή συνείδηση.
Βέβαια το θέμα δεν εξαντλείται στα παραπάνω, είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι το ζήτημα είναι ευρύτερο και συνθετότερο.

Να πάντως πώς ο ίδιος ο Στάλιν περιέγραφε το 1937 (άπαντα Στάλιν, τόμος 14, σελ. 267-270) ένα τμήμα (ένα "είδος" ίσως;) των κομματικών στελεχών, και όχι πάντως στη βάση της οποιασδήποτε παρέκκλισης σε σχέση με την πολιτική του κόμματος (αντίθετα μάλλον, στη βάση της πλήρους "συμφωνίας"):

Πολύ συχνά επιλέγουν τα στελέχη όχι σύμφωνα με τα αντικειμενικά γνωρίσματα, αλλά σύμφωνα με τυχαία, υποκειμενικά μικροαστικά γνωρίσματα. Επιλέγουν πολύ συχνά τους λεγόμενους γνωστούς, τους φίλους, τους συντοπίτες, τους προσωπικά πιστούς ανθρώπους, τους μάστορες στους επαίνους προς τους υπεύθυνους, άσχετα αν είναι κατάλληλοι από πολιτική και πρακτική άποψη. Εννοείται ότι αντί για μια καθοδηγητική ομάδα υπεύθυνων στελεχών προκύπτει μια μικρή οικογένεια οικείων ανθρώπων, ένας συνεταιρισμός, τα μέλη του οποίου προσπαθούν να ζούνε ειρηνικά, να μη θίγουν ο ένας τον άλλο, τα εν οίκω μη εν δήμω, να επαινεί ο ένας τον άλλο και από καιρό σε καιρό να στέλνουν στο κέντρο κούφιες και αηδιαστικές εκθέσεις για τις επιτυχίες.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι σε τέτοιες οικογενειακές συνθήκες δεν μπορεί να υπάρχει θέση ούτε για την κριτική των ελλείψεων στη δουλειά κι ούτε για την αυτοκριτική των καθοδηγητών της δουλειάς.
Εννοείται ότι μια τέτοια οικογενειακή ατμόσφαιρα δημιουργεί ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την εμφάνιση κολάκων, ανθρώπων χωρίς το συναίσθημα της αξιοπρέπειάς τους που γι’ αυτό δεν έχουν τίποτα το κοινό με τον μπολσεβικισμό.


Μήπως αυτή η περιγραφή δεν αποτελεί ερμηνευτικό βοήθημα στην κατεύθυνση μιας λογικής απάντησης γύρω από τις "μεθόδους της προσωπολατρείας" όσο και γύρω από την κατοπινή της "καταδίκη";
Φυσικά η έκταση του ζητήματος από αυτή την άποψη είναι πολύ μεγαλύτερη σε σύγκριση με μια απλή λεπτομέρεια όπως η φωτογραφία που συζητάμε.

Ανώνυμος είπε...

@ΡΓ

1) Αποσπάσματα από το βιβλίο :
Η Μεγάλη Συνωμοσία Ενάντια στη Ρωσία
των Michael Sayers και Albert E. KahnΕκδόσεις : Collet's Holdings Ltd., London

Η μετάφραση από anasyntaxi

«..Ο αμερικανός ανταποκριτής Βάλτερ Ντουράντυ, που παρευρίσκονταν στη Δίκη, στο βιβλίο του «Το Κρεμλίνο και ο λαός» έγραφε: «Ήταν στην πραγματικότητα «η τελευταία όλων των Δικών», επειδή αυτή τη φορά επικράτησε πλήρης σαφήνεια, η Εισαγγελία είχε συγκεντρώσει αρκετό υλικό αποδεικτικών στοιχείων, γνώριζε τους εχθρούς στο εσωτερικό και το εξωτερικό.Οι αρχικές αμφιβολίες και επιφυλάξεις διαλύθηκαν, επειδή οι διαδοχικές δίκες, πρώτα απ' όλα εκείνες ενάντια στους «στρατηγούς», συμπλήρωσαν βαθμιαία την ακόμα εξαιρετικά νεφελώδη και ατελή εικόνα της περιόδου της δολοφονίας του Κίροφ...»..»

(..)Ο πρέσβης Γιόζεφ Ε. Ντάβις, που παραβρίσκονταν στη διαδικασία, χαρακτήρισε τη Δίκη απόνομική, ανθρώπινη και πολιτική άποψη σαν ένα συγκλονιστικό δράμα. Στις 8 Μάρτη έγραφε στην κόρη του:«όλες οι στοιχειώδεις αδυναμίες και τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης – προσωπική φιλοδοξία χειρίστου είδους - αποκαλύφθηκαν σ'αυτή τη Δίκη. Τα νήματα μιας συνωμοσίας γίνονται ορατά, μιας συνωμοσίας που θα μπορούσε σχεδόν να οδηγήσει στην ανατροπή της υπάρχουσας κυβέρνησης».

(..)Τρία χρόνια αργότερα, το Καλοκαίρι του 1941 μετά την επίθεση των ναζί στη Σοβιετική Ένωση, ο πρώην αμερικανός πρέσβης Γιόζεφ Ε. Ντάβις έγραφε: «Στη Ρωσία δεν υπάρχει η λεγόμενη«εσωτερική επίθεση», που συνεργάζονταν με τους γερμανούς. Η πορεία του Χίτλερ προς την Πράγα το 1939 βοηθήθηκε με τη στρατιωτική δράση των Οργανώσεων Χενλάϊν. Το ίδιο συνέβηκε και με την απόβαση στη Νορβηγία. Η εικόνα, που προσέφερε η Ρωσία ήταν απαλλαγμένη από τους γερμανούς σουντέντεν του Χενλάϊν, τους σλοβάκους του Τισό, τους βέλγους του Ντεγκρέλ και τους νορβηγούς Κουίσλινγκ...Μπορεί να διαβάσει κανείς τους λόγους στην ιστορία των λεγόμενων Δικών προδοσίας ή εκκαθαρίσεων του 1937 και του 1938, στις οποίες παραβρέθηκα προσωπικά. Σ'ένα ξανακοίταγμα των υλικών των Δικών και των προσωπικών σημειώσεων μου... βρήκα, ότι οι ολοκληρωμένες ομολογίες και απολογίες των ρώσων «Κουίσλινγκ» είναι κυριολεκτικά όμοιες με τις γνωστές σήμερα σε μας μεθόδους της γερμανικής 5ης φάλαγγας...». .»


Η συμφωνία που είπε ο Τρότσκι στον Πιατάκοφ πως σύναψε με Ναζί, γερμανικά διαβατήρια για ένα ταξίδι στη Νορβηγία, ο στρατηγός Πούτνα , το σχέδιο για πραξικόπημα του Τουχατσέβσκι και «η 5η φάλαγγα»

http://www.scribd.com/doc/48564039/M-Sayers-A-Kahn

Ίσως κάπως να καταλάβουμε κάτι από την τιμωρία. Απολογία Μπουχάριν στο ίδιο λινκ. Ποιος ο φόβος του Μπουχάριν στην περίπτωση που δεν θα καταδικάζονταν σε θάνατο.

2) άλλη μια φορά: με το να αλλοιωθεί μια φωτογραφία κέρδισε κάτι η υπόθεση του σοσιαλισμού? Κατ' εμέ δεν κέρδισε".

Δική σου άποψη. Η δική μου είναι διαφορετική. 'Η μάλλον μέρος της απολογίας Φρινόφσκι που είναι σε μέρη της σε πολλά σημεία στο ίδιο βιβλίο του Furr. Στην συνωμοσία του Τρότσκι πως θα έπρεπε να απαντούσε το σοσιαλιστικό κράτος ;

"Απλά να σου πω ότι τον Furr τον έχω διαβάσει."
"Λέω εγώ τώρα ο αφελής, τι κέρδισε ο σοσιαλισμός, το Κόμμα, ο ίδιος ο Στάλιν με το να σβηστεί ο Γεζοφ? Τίποτα! "

Συνάντηση αεροναυπηγού Ιάκοβλεφ - Στάλιν. Στο ίδιο βιβλίο μιας και το διάβασες. Μαζί και οι αναψηλαφήσεις υποθέσεων. Βρέθηκαν πραγματικά αθώοι που αποφυλακίστηκαν όπως παραδέχεται ο Στάλιν στην συνάντηση με τον σχεδιαστή αεροπλάνων A. Ιakovlev ( Khrushchev Lied σελ 51 και 304-305 )


17-57

Υ.Γ.
Το βιβλίο του Furr άλλη μια φορά
https://mltheory.files.wordpress.com/2017/06/khrushchev-lied.pdf

Rejoinder to Roger Keeran
Editors’ note: Author Grover Furr responded to Roger Keeran’s critical review of Khrushchev Lied with this rejoinder. The original review can be found at our web site, Khrushchev Lied But What Is the Truth?
https://mltoday.com/rejoinder-to-roger-keeran/

Ανώνυμος είπε...

@agis

Απάντηση προς την φήμη για τον εαυτό του την καλλιέργησε ο ίδιος ο Στάλιν:
https://mltoday.com/rejoinder-to-roger-keeran/

".. But they are his constructs, not mine!

Again and again Keeran falsely asserts that I state things in my book that are simply not there.
“Yet, by trying to absolve Stalin entirely for the cult around him, Furr strains credibility.”

This is false. Nowhere in my book do I absolve Stalin” either partially or entirely for the cult. ” Instead, I cite a great deal of evidence which shows that Stalin opposed the disgusting “cult” around himself. (8)


Keeran remarks:
“Stalin may have opposed renaming Moscow, but he apparently did not object when scores of other cities, towns, streets, squares, parks, factories and so on were named after him and when his pictures and statues became ubiquitous. Unlike Fidel Castro, Stalin did not do as much as he might have to discourage the cult that developed.”

Keeran wishes Stalin had fought the cult even harder. Don’t we all! But this would be a legitimate criticism of my book only if I had tried to absolve Stalin, which I never do.

I do, however, make the following remark:

“Some have argued that Stalin’s opposition to the cult around himself must have been hypocrisy. After all, Stalin was so powerful that if he had really wanted to put a stop to the cult, he could have done so. But this argument assumes what it should prove. To assume that he was that powerful is also to assume that Stalin was in fact what thecultabsurdly made him out to be: an autocrat with supreme power over everything and everyone in the USSR. (8) [3].."

17-57

Ανώνυμος είπε...

@Agis

Δεν είναι μόνο η φωτογραφία. Όλο το άρθρο για τον Γιέζοφ έχει προβλήματα Άγη.

17-57

Υ.Γ.
Δεν ήταν μόνο ο Γιέζοφ αλλά και ο Τρότσκι που λείπει στις φωτογραφίες.
Μήπως να καταδικάσουμε και το χέρι του Μέρκαντερ;

Γκεόργκυ Ζούκωφ είπε...

Εγω κραταω απο ολα τα σχολια οτι ο "Μη Απολιθωμενος" δεν ειναι πια κοντα μας ΔΥΣΤΥΧΩς
Και λεω δυστυχως γιατι ηταν ενας συντροφος ΚΟΣΜΗΜΑ για το κινημα .Πιστευω να φροντισε οι σημειωσεις του και το εργο του συνολικα να εχει παει σε καλα και αξια χερια

Παπουτσωμενος Γατος είπε...

@Aγρυπνος

Κριμα ο ανθρωπος, ηταν ενας χειμαρρος γνωσης και πολυ καλλιεργημενος. Ομολογω οτι με κουραζε η σχολαστικοτητα του, αλλα δεν μπορω να μην παραδεχθω οτι ηταν μια κινητη εγκυκλοπεδια. RIP.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

ΠΓ, σε αντίθεση με την ενημέρωση που μας δίνει ο Άγρυπνος (και καλώς το κάνε) εγώ έχω την αίσθηση πως ο μη Απολιθωμένος είναι κοντά μας κατά μία έννοια. Ίσως να την έχουν κι άλλοι, δεν ξέρω...

Ανώνυμος είπε...

Αγη το αποσπασμα απο τα απαντα του Σταλιν που εβαλες θα τολμησω να πω οτι ακομα και μηχανιστικα , αντιδιαλεκτικα να το μεταφερουμε σε οποιαδηποτε εποχη του ΔΚΚ σε καθε φαση και περιοχη χτυπαει φλεβα. Ηταν πολυ πολυ μπροστα ο μουστακιας. Εχει πει και αλλα τετοια διδακτικα. Θυμαμαι μια φορα διαβαζα μια ομιλια του σε στελεχη για το σταχανοφικο κινημα που ουσιαστικα το εξυμνουσε σαν αυθορμητο μαζικο πανεθνικο κινημα που καταφερε να γινει τετοιο οχι απλα χωρις τη βοηθεια των στελεχων του κομματος αλλα πολλες φορες και βαζοντας του εμποδια καποια κολλημενα μυαλα που δεν μπορουσαν να ξεφυγουν απο τον εμπειρισμο και τα τετρημενα που ειχαν κλειδωσει στο δικο τους κεφαλι.

Βεβαια επεσημανε και σωστα ο Σταλιν τοτε οτι αν ο σοασιαλισμος δεν ηταν τοσο ανωτερος, ωστε περα απο το ηθικο κομματι του να νιωθει ο εργατης δικη του υποθεση την παραγωγη ,που να ειχε ανυψωσει κατακορυφα το βιοτικο επιπεδο του εργατη δινοντας του γεματο στομαχι και καθαρο μυαλο το Σταχανοφικο κινημα δε θα ειχε ποτε δημιουργηθει.

θα ψαξω να δω που ειχα διαβασει αυτη την ομιλια ωστε να παραπεμψω να διαβαστει αυτουσια αξιζδει τον κοπο

ratm

Ανώνυμος είπε...

@ Γκεόργκυ Ζούκωφ

Δεν ξέρω τι έγιναν οι σημειώσεις του και η τεράστια βιβλιοθήκη του. Από πλευράς μου θα καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια αρχής γενομένης από τούτο δω το νήμα να συγκεντρώσω με τη μορφή της κατά περίσταση παραπομπής σε συνδέσμους κάθε ανάρτησή του που θα καταστεί δυνατό να ανιχνεύσω εδώ ή αλλού. Του το χρωστάω κατά κάποιο τρόπο, αφού αυτός ήταν που με παρότρυνε κι ενεθάρρυνε να σχολιάζω στο παρόν ιστολόγιο.

@ Παπουτσωμένος Γάτος

Ναι το ’χε αυτό το «μειονέκτημα» ο μακαρίτης, αλλά λόγω επαγγελματικών καταβολών, όχι επειδή ήθελε να αυτοπροβληθεί ή να «πουλήσει μούρη». Θέλω όμως να πιστεύω ότι απ’ αυτό το «μειονέκτημά» του δεν βγήκε κανείς και καμιά αναγνώστης κι αναγνώστρια ζημιωμένος ή ζημιωμένη. Θυμάμαι πως όταν του ασκούσα κριτική γι’ αυτό, συνήθιζε να απαντάει με τον πρώτο ιπποκρατικό αφορισμό: Ὁ βίος βραχύς, ἡ δὲ τέχνη μακρή, ὁ δὲ καιρὸς ὀξύς, ἡ δὲ πεῖρα σφαλερή, ἡ δὲ κρίσις χαλεπή. Requiescat in pace!

@ Μπρεζνιεφικό απολίθωμα

Σε μια παλιά έκδοση του «Τάο Τε Τσινγκ» [道德經] του Λάο Τσε [老子] γνωστή ως «Τα μεταξένια χειρόγραφα του Μαβανγκντουΐ» [馬王堆帛書本], το κείμενο της οποίας αποκλίνει σε κάποια σημεία από το παραδεδομένο κείμενο, ο στίχος 8 του κεφαλαίου 33 του «Τάο» λέει: «Να πεθαίνει κανείς αλλά να μην ξεχνιέται, αυτή είναι η αληθινή μακροζωία» [死而不忘者: 壽也] (δες για περισσότερα: Lao Tzu, Te-Tao Ching, Translated from the Ma-Wang-Dui Texts with an Introduction and Commentary by Robert G. Henricks, New York 1993, σελ. 88 και 262–263). Υπ’ αυτήν την έννοια θα συμφωνήσω μαζί σου…

Άγρυπνος

Γκεόργκυ Ζούκωφ είπε...

Ναι την εχουμε κι εμεις

Παπουτσωμενος Γατος είπε...

Αν εννοεις οτι γραφει με αλλο ψευδωνυμο, αυτην την αισθηση ειχα και γω και μαλιστα νομιζα πως ξερω ποιος ειναι αλλα σημερα ακουω οτι πεθανε. Τι να πω, καλα να ναι ο ανθρωπος οπου και να ειναι. Θα χει τους λογους του.

AGIS είπε...

@17-57
Δεν υποστήριξα πουθενά ότι "την φήμη για τον εαυτό του την καλλιέργησε ο ίδιος ο Στάλιν", μάλλον σε αντίθετο συμπέρασμα οδηγούν αυτά που έγραψα προηγουμένως, οπότε και το σχετικό σχόλιό σου δεν το αντιλαμβάνομαι σαν "απάντηση" σε κάτι που έγραψα, αλλά σαν συμπληρωματική παράθεση πηγών.

Κατά τα άλλα:
Δεν είχα σκοπό να "υπερασπιστώ το άρθρο", αλλά να τοποθετηθώ πάνω σ' ένα συγκεκριμένο θέμα: τη φωτογραφία.
Και βέβαια η τοποθέτησή μου έχει αφορμή τη φωτο με τον Γιεζόφ, αλλά αφορά την συγκεκριμένη πρακτική στο σύνολό της.
Από εκεί και πέρα δεν μπορώ ν' ακολουθήσω το λογικό άλμα που υπάρχει ανάμεσα σε μια κριτική στην πρακτική της φωτογραφικής "εξαφάνισης" και "άρα" στην καταδίκη της πράξης του Μερκαντέρ.
Παρομοίως είναι δυο εντελώς άσχετα μεταξύ τους πράγματα η άποψη για τη φωτο Γιεζόφ και η άποψη για την καταδίκη και εκτέλεσή του.

Τέλος, μια και ρωτάς για τον Μερκαντέρ, προσωπικά δεν έχω "κατασταλαγμένη" άποψη σχετικά με την ενέργεια στην οποία προέβη, κάτω από ποιες συνθήκες την πραγματοποίησε, αν ήταν καλύτερο που την πραγματοποίησε ή θα ήταν καλύτερα να μην την είχε πραγματοποιήσει.
Πάντως γύρω από τις συνθήκες που έλαβε χώρα η ενέργεια αυτή του Μερκαντέρ, υπάρχει ως σχετική μαρτυρία η αυτοβιογραφία του ζωγράφου Σικέιρος:
https://www.sep.gr/cms/site/gr.php?p=bookview&read=795&view1=26&view2=79
Σε αυτήν, απ' ό,τι θυμάμαι, ο Σικέιρος περιγράφει την κατακραυγή που ξεσήκωσε στα μέλη και φίλους του ΚΚ του Μεξικού η εκεί παρουσία του Τρότσκι. Περιγράφει επίσης το πώς, λίγες μέρες προτού ο Μερκαντέρ κάνει το ίδιο πράγμα με επιτυχία, ο ίδιος ο Σικέιρος, "πρωτόβουλα" από ότι φαίνεται, είχε αποπειραθεί με μια ομάδα συσπειρωμένη γύρω από τον ίδιο να εκτελέσει τον Τρότσκι στο σπίτι του, ανεπιτυχώς όμως.
Δεν ξέρω λοιπόν αν τόσο η απόπειρα του Σικέιρος όσο και η πετυχημένη ενέργεια του Μερκαντέρ, ήταν υποταγμένες σε έναν πρακτικά χρήσιμο πολιτικό στόχο ή αποτελούσαν εκδηλώσεις μιας "μεξικανικότητας" που δε σηκώνει μύγα στο σπαθί της.

Παράλληλα με τα παραπάνω με έχει προβληματίσει και η θεματολογικά σχετική λογοτεχνική αφήγηση του Εμμ. Καζακίεβιτς, που στη νουβέλα του "Οι εχθροί"
(περιλαμβάνεται σ' αυτή την έκδοση:
https://www.sep.gr/cms/site/gr.php?p=vivlia&psearch=%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CE%BF%20%CF%84%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BF )
περιγράφει με αξιώσεις ιστορικού λογοτεχνικού αφηγήματος το πώς ο Λένιν φρόντισε ο ίδιος για την οργάνωση της διαφυγής του καταδικασμένου από τη σοβιετική εξουσία Μαρτόφ από τη Ρωσία.
Δεν ξέρω βέβαια αν οι συνθήκες θα επέτρεπαν κάτι παρεμφερές σχετικά με τον Τρότσκι. Απλώς, από την ανάγνωση τόσο του Σικέιρος όσο και του Καζακίεβιτς, προκύπτει σαν προβληματισμός το ότι η πολιτική αναγκαιότητα της καταδίκης δεν ταυτίζεται πάντοτε με την πολιτική αναγκαιότητα εκτέλεσης της ποινής.
Κι αυτό ανεξάρτητα από το πολιτικά δίκαιο, το πολιτικά άδικο και τις οποιεσδήποτε προθέσεις.

AGIS είπε...

Εδώ ένα καλύτερο λινκ για τη νουβέλα του Καζακίεβιτς:
https://www.sep.gr/cms/site/gr.php?p=bookview&read=232&view1=23&view2=58

Ανώνυμος είπε...

Δεν έχω καμία διάθεση να συνεχίσω μια συζήτηση που αρχίζει και μυρίζει αμφιθέατρο ("μήπως να καταδικάσουμε και τον Μερκαντέρ;"). Κρίμα. Πάντως αν θες να μάθεις, όχι μόνο δεν τον καταδικάζω, αλλά λέω να αγιάσει το χέρι του. Από τη φωτογραφία πάντως δεν έπρεπε να λείπει, όπως δεν λείπει από το "10 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο". Τι να κάνουμε, ήταν ο αρχηγός του Κόκκινου Στρατού στην Επανάσταση. Το ότι δεν ήταν μπολσεβίκος ούτε πριν, ούτε μετά, ούτε ποτέ και μάλιστα πέρασε σε ανοιχτή συμμαχία με τον εχθρό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν κάτω από τον Λένιν σε εκείνη την φωτογραφία.
Η αλήθεια είναι επαναστατική, και από αυτή μόνο να κερδίσουμε έχουμε. Όλα τα άλλα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Κρίμα όμως, πολύ κρίμα...

ΡΓ

Ανώνυμος είπε...

Ή να στο πω κι αλλιώς, τον έβγαλες από μια φωτογραφία και του έκανες τη μούρη κρέας! Είχες νικήσει σε συνεχόμενες μάχες μέσα στο Κόμμα και τη σοβιετική κοινωνία, δεν μπορούσε να σταθεί πουθενά ακριβώς επειδή η γραμμή σου ήταν στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ανακάλυψες την προδοσία και με τις Δίκες την έλυσες επαναστατικά, και μετά; Ε, όχι ρε φίλε, δεν δέχομαι ότι η αφαίρεση από τις φωτογραφίες είναι σωστή, όπως δεν δέχομαι ότι όλες τις ανακαλύψεις τις κάναν Ρώσοι (ψάξτο για μετά το '47), όπως και άλλα. Προφανώς ψάχνω να βρω γιατί έγιναν αυτά, για να ΜΗΝ τα ξανακάνω. Και ούτε κρίνω τον ίδιο την ΕΣΣΔ και το Κόμμα, μέρος του οποίου ήταν και ο Στάλιν, από αυτά. Ναι, τα αξιοποίησαν οι αντίπαλοι γιατί δεν είναι μαλάκες να τους δίνεις μια τρίχα να πιαστούν και να μην την κάνουν τριχιά. Αλλά όταν ο αντίπαλος σου λέει ότι δεν πετάει ο γάιδαρος εσύ δεν του απαντάς ότι πετάει!
Σε ρωτάω ξανά και κλείνω: η αφαίρεση του Στάλιν από παντού μετά το '56 είναι σωστή; Εκτός από το γεγονός ότι μάλλον οι ίδιοι με την αφαίρεση του Γέζοφ και του Τρότσκι ακριβώς την κάναν...

ΡΓ

ΥΓ. Τέλος από μένα. Κρίμα...

AGIS είπε...

ΥΓ
Πρέπει να παραδεχτώ την αστοχία του ερωτήματος, στο προηγούμενο σχόλιο μου, αν οι συνθήκες θα επέτρεπαν μια αντιμετώπιση του Τρότσκι παρεμφερή με αυτήν που είχε ο Μαρτόφ σύμφωνα τουλάχιστον με την ιστορικο-λογοτεχνική αφήγηση του Καζακίεβιτς.
Διότι τη στιγμή που οι οπαδοί του διώκονταν στην ΕΣΣΔ σαν αντεπαναστάτες, προφανώς και για τον ίδιο δεν υπήρχε περιθώριο αντιμετώπισης ίδιας με την παραπάνω.
Παραμένουν, τουλάχιστον για μένα, τα υπόλοιπα ερωτήματα.

AGIS είπε...

Συνεχίζω με ένα ακόμα λιθαράκι στην αυτοαποδόμησή μου, αφού λίγο πριν διαπίστωσα (!) ότι ο Μερκαντέρ ήταν Ισπανός, οπότε δεν ισχύει γι' αυτόν η υπόθεση περί "μεξικανικότητας", στην οποία αναφέρθηκα. (Παρεμπιπτόντως, μια ακόμα ανακρίβειά μου: μεταξύ των ενεργειών Σικέιρος και Μερκαντέρ μεσολαβεί πάνω από ένας χρόνος και όχι "λίγες μέρες" όπως έγραψα).
Αυτά περί Μερκαντέρ.

Κατά τη γνώμη μου πάντως, η περιγραφή από τον Στάλιν ενός διαμορφούμενου στελεχικού τμήματος με χαρακτηριστικά συνεταιρισμού, αλληλοεπαίνων, οικογενειακότητας, κολακείας, αναξιοπρέπειας, τίποτα του κοινού με τον μπολσεβικισμό - 9:47 μ.μ. - είναι στοιχείο άξιο προσοχής σε σχέση με την μεταπολεμική ιστορική εξέλιξη, πιο ουσιώδες από κάθε άποψη για τη "φωτογραφία" και για άλλες παρόμοιες "λεπτομέρειες" που στην πραγματικότητα πολλές από αυτές δεν ερμηνεύονται ολοκληρωμένα χωρίς το στοιχείο αυτό.