Πω, ρε φίλε. Ο κακός χαμός στο μπάσκετ και την Ομοσπονδία. Ναι αλλά εμείς με ποιον είμαστε;
Με τους πράσινους ή με τους άλικους; Ή με τους Βένετους που κυβερνάνε; Ή με τον διαιτητή πεζοπόρο-συνοδοιπόρο του Μητσοτάκη, που ξύπνησε μια μέρα σε ένα σπίτι γεμάτο λεφτά και με τα όνειρά του πραγματικότητα; Ή με τους χρήσιμους ανόητους σαν τον Βλαξ-Βάνη, που τα έσπασε με τον Αλέξη αλλά εντοπίζει το σκάνδαλο (μόνο) στη ΝΔ;
Είμαστε με τον Σωλήνα ή με τον Coffee-Island; Με την κάθαρση ή με τον Κοσκωτά, από όπου ξεκίνησε ο Αντάρας της Pizza Fan; Με τους εστέτ απογόνους των θρυλικών δωσίλογων ή με τον λούμπεν αστό, που οι πρόγονοί του έκαναν δουλειές με φούντες επί χούντας; Με τον Ρώσο, τον Κινέζο από τις ΗΠΑ ή με τον Αριστοτέλη (και κρασί απ’ το βαρέλι) που πιέζει γεωπολιτικά για να εκτοπίσει τον Ιβάν, τον επενδυτή από την Ταϊβάν και εσύ μένεις πίσω να πλακώνεσαι σαν χαϊβάν; (Α ρε Μιχάλη, για όλα έχεις γράψει, ακόμα και για το μπάσκετ, όπου έχεις δικαίωμα για μία συν μία).
Είμαστε με το «παλιό καλό» ΠΑΣΟΚ, που ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά κόπηκε λόγω ηλικίας στις εκλογές της ΕΟΚ; Που είχε Σωλήνα και τον Φίλιππα ως εκπρόσωπο τύπου, να βγάζει σπυράκια -σαν την πορτοκαλί θεά- με τις μαϊμούδες που χοροπηδάνε στο ΝΒΑ και τους διεθνείς που κατέστρεφαν την Εθνική, κάνοντας συνδικαλισμό; Με τον Σωλήνα που δεν έχει καμία σχέση με τα «παιδιά του σωλήνα» -όπως μας χλεύαζε ο Πανούσης στη δεκαετία με τις βάτες και τους σωλήνες- αλλά κάποιοι τον έβλεπαν ως επίτροπο της τελευταίας Σοβιετίας, με ισόβια θητεία, κρατικά πλάνα και αναπτυξιακά προγράμματα;
Ή με τους ενωτικούς τεχνοκράτες που έχουν διαλύσει το μπάσκετ σε φέουδα -καπιταλισμός, σου λέει...; Και τους γιάπηδες που αποφάνθηκαν ότι η βασική πληγή του επαγγελματικού αθλητισμού είναι ότι δεν έχει εμπορευματοποιηθεί αρκετά, συνεπώς χρειαζόμαστε πιο πολλούς μάνατζερ για πιο πολλά κέρδη;
Ή μήπως με τον «τρίτο δρόμο» του Φασούλα,
που και αυτός αδιέξοδο ΠΑΣΟΚ είναι, γιατί άφησε
τα παιδιά του σωλήνα της ΚΝΕ, πήγε πολύ μακριά
και παντρεύτηκε με τη μάσα -με μικρό και κεφαλαίο,
αρκεί να υπηρετεί το κεφάλαιο.
Είσαι με το μοντέλο του «κρατικού αθλητισμού» που παράγει μετάλλια, πρωταθλητές και διακρίσεις, χωρίς υποδομές; Ή με τους κρατικοδίαιτους επενδυτές που μας γδύνουν και εμφανίζονται ως ευεργέτες, όταν τους χαρίζουν δημόσια γήπεδα και στάδια, που ρήμαζαν επιμελώς αφημένα στην τύχη τους; Κάν’ το όπως ο Πέλε...
Είσαι με τα κοράκια που θα έκαναν «κρα» για μια πιθανή εμπλοκή του Λιόλιου με τον Πελετίδη ή τον Πετρόπουλο; Ή με τα παπαγαλάκια που κάνουν γαργάρα ότι ο Λιόλιος χρηματοδοτούσε αφειδώς την αντιπολίτευση;
Είσαι με τον Δήμο Πατρέων ή με τον Δήμο
Ντικούδη, που ήταν τσάτσος δεξί χέρι του Λιόλιου;
Ή μήπως με τον Λάζο που βρίζει τώρα τα Πουτινάκια
και παλιότερα τη Σοβιετία, γιατί είναι με το
ΝΑΤΟ και είχε γίνει μάνατζερ για να... βοηθήσει
τα νέα παιδιά (να δομήσουν το βιογραφικό τους,
που θα έλεγε και ο Κυρανάκης); ΕΟΚ και ΝΑΤΟ...
Είσαι με τους ανήξερους που έπεσαν από τα σύννεφα, σαν σταγονίδια βροχής; Ή με τους πολύξερους με το υφάκι (πολλά βαρύ, καφενειακό), που τα γνώριζαν όλα και δικαιώθηκαν, γιατί «σας τα ’λεγα εγώ» -αν και σαν τον πολιτικό σας-τα-λεγάκια δεν έχει).
Είσαι με τους δημοσιογράφους που ήταν στο μισθολόγιο της Ομοσπονδίας και στη δικογραφία της υπόθεσης; Ή μήπως με τους προσεκτικούς που φροντίζουν για τις δημόσιες σχέσεις τους; Ή με τους αποκαλυπτικούς, που έχουν πηγή την κυβέρνηση ή τον εργοδότη τους; Ή με τους μαχητικούς, που δε μασάνε τα λόγια τους και τα βάζουν με τον «υπέροχο λαό στην κερκίδα», αλλά δε λένε κουβέντα για τα μεγάλα αφεντικά, γιατί ως γνωστόν το «έξυπνο πουλί» από την ουρά μυρίζεται το βρωμόψαρο; Ή με τους εναλλακτικούς, που έχουν χορηγό και λένε για τον υγιή στοιχηματισμό-τζόγο, που ενισχύει τον αθλητισμό;
Είσαι με αυτούς που ξέρουν πως το σκάνδαλο δεν έχει χρώμα, πέρα από αυτό του χρήματος; Που δεν έχει ούτε ένα ευρώ, αλλά πνίγεται με δίχρωμα κασκόλ; (Κράτα Βασίλη γερά). Ή με όσους ειρωνεύονται αφ’ υψηλού το πόπολο γιατί έχει ανάγκη όπιο και παυσίπονα μες στην κοιλάδα των Τεμπών και των ατέλειωτων δακρύων;
Είσαι από αυτούς που χάνουν τα ταξικά
γυαλιά τους και φοράνε μόνο οπαδικά -no politica, που εκκολάπτουν
το αυγό του φιδιού; Λες και εσύ «φέρτε πίσω τα
κλεμμένα» για τίτλους και κύπελλα, αντί για
μισθούς, αποθεματικά και δικαιώματα; Πόσο καιρό
έχεις να βγεις στον δρόμο για μια δική σου νίκη,
που δεν ήταν δανεική (από τα σπορ) και εφήμερη
σαν σαπουνόφουσκα;
Θα ξανάρθει η ρουτίνα, μα
κάτι άλλαξε από χτες...
Είσαι μήπως με τη ρετρό νοσταλγία; Τότε που όλα ήταν πιο αγνά και ρομαντικά; Στη δεκαετία με τις βάτες και τους σωλήνες, όταν ο Γκάλης έξυνε με ξυραφάκι τη μάρκα απ’ τα παπούτσια του -για να του δώσουν διαφήμιση και δικαιώματα- και ο Γιαννάκης απεργούσε για να πάρει λεφτά και καλύτερο συμβόλαιο; Και χάσαμε το αήττητο, γιατί κανείς δεν είναι άτρωτος, αρκεί να μη χάνει άνευ αγώνα...
Ή μήπως είσαι με τη νέα τάξη πραγμάτων; Με τα ντιφλέκσια και το μακρινό ριμπάουντ; Με το ΝΒΑ Europe και το σύγχρονο μπάσκετ, που έχει γίνει (οργανωτικά) χίλια κομμάτια -περισσότερα από την παλιά Σοβιετία και μια χώρα που την έλεγαν Γιουγκοσλαβία; Με τον Λούλα και τους φοιτητές του (σεξ-ντρόγκα) Μποντιρόγκα; Με τη μεγάλη των πλάβι σχολή ή με τη μεγάλη των αυταπατών παράδοση και τη διαχρονική γοητεία της σοσιαλδημοκρατίας -ευρωπαϊκής και λατινο-αμερικάνικης;
Είσαι με όσους φωνάζουν ρυθμικά «η Βασούλα με φόρμα ριγέ»; Με όσους νιώθουν ένα αίσθημα δικαιοσύνης με τις συλλήψεις, τις προφυλακίσεις και τα πλάνα με τις σκεπασμένες χειροπέδες; Με όσους πιστεύουν πως το κράτος λειτουργεί και τιμωρεί τη διαφθορά; Με όσους ελπίζουν πως θα καθαρίσει ο χώρος με λίγες εκκαθαρίσεις προσώπων; Με αυτούς που πανηγυρίζουν γιατί γκρεμίστηκε το σύστημα (Λιόλιου); Με αυτούς που ξέχασαν τις αντίστοιχες συλλήψεις στο ποδόσφαιρο και την κάθαρση που (δεν) έφεραν; (Κάποιος ήρθε στην παρέα, καλώς ήρθες Αχιλλέα). Ή με αυτούς που λένε πως δεν αλλάζει ποτέ τίποτα -πέρα από τον Μανολιό και τα ρούχα του; Είσαι με όσους βάζουν χαμηλό πήχη στη χαρά τους ή στις προσδοκίες τους από τη ζωή;
Είσαι με όσους κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια;
Ή με την καραμέλα ότι «αυτά μόνο στην Ελλάδα
γίνονται»; Και όταν γίνονται και αλλού -ναι αλλά
εκεί τουλάχιστον τους τιμωρούν; Λες να εξαντλείται
σε αυτό η περίφημη «ελληνική ιδιαιτερότητα»;
Και στο φιλότιμο, που δεν έχουν οι κρατούντες;
Στη δική σου την καρδιά, αφιλότιμη...
Είσαι με τους κάφρους που έβριζαν σεξιστικά την ξανθιά $@#&*, όπως κάνουν με κάθε γυναίκα στη μίζερη ζωή τους; Ή με αυτούς που έχαναν το δάσος με τις προκλητικές διαιτησίες της Τσαρούχα; Και πίστευαν σε έναν καλύτερο κόσμο, όπου θα ήταν οι γυναίκες (τύπου Θάτσερ) στην εξουσία;
Είσαι με αυτούς που ψάχνουν άλλοθι στους
γκρίζους για κάθε ήττα; Με όσους κλαίγονται
για να κερδίσουν το επόμενο σφύριγμα; Ή με αυτούς
που δεν είδαν, δεν άκουσαν (και δεν είπαν) τίποτα
για την εύνοια, τα χειρουργεία, την αλλοίωση
αποτελεσμάτων -ακόμα και στα σχολικά πρωταθλήματα;
Είσαι με όσους άρχισαν ντουέτο την Αντίστροφη Μέτρηση, για να αλλάξουν όλα και να ξεβρωμίσει ο τόπος; Ή με το σαξές στόρι των Final Countdown, τιρινίνι για πάντα, οι ομάδες μας ανεβαίνουν και σαρώνουν και έχουμε το καλύτερο πρωτάθλημα των Europe;
Τελικά με ποιον είσαι/είμαστε;
Είσαι με εμάς ή με τους άλλους; Μα εμείς είμαστε οι άλλοι -και οι ζωές των άλλων, που είναι ο χειρότερος φόβος μας κατά τους υπαρξιστές. Και ως πότε θα σπαταλάς την ανάγκη για συλλογικότητα σε αθλητικούς συλλόγους και σωματεία που δεν είναι ταξικά, αλλά αθλητικά;
Σωματείο μεγάλο, δεν υπάρχει άλλο, δεν υπάρχει άλλο πλέον ταξικό...
