Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Για το Φεστιβάλ

-Και για το φεστιβάλ; Τι έχεις να μας πεις για το φεστιβάλ;
Ένα κουβάρι αναμνήσεις και συναισθήματα. Δως του κλώτσο να αρχινίσει.

Εκεί ένιωσα τι θα πει σταχανοφισμός όταν είχα βγάλει φουσκάλα στο πόδι, αλλά πήγα να βοηθήσω να ξεστήσουμε. Αλλά και τι πάει να πει ανθρωπιά, όταν ο υπεύθυνος με απάλλαξε και μου είπε, πήγαινε σπίτι σου.

Ένιωσα απανθρωπιά με τη νιφάδα που καθόταν δύο τραπέζια πιο πέρα και δε μιλούσαμε. Εγώ την κάρφωνα με κλεφτές ματιές κι αυτή με αδιαφορία. Κι απανθρωπιά νέου τύπου με τους οικονομικούς μας υπεύθυνους να έχουν στο βλέμμα τους το σήμα του χρήματος και να κοιτάν κάθε λίγο τι θέση έχει ο τομέας στην άμιλλα.

Κατάλαβα τι θα πει γραφειοκρατία όταν τους είδα να σπαν το κεφάλι τους πώς θα κόψουμε περισσότερα εισιτήρια. Σκέφτηκαν τις καφετέριες στη μελενίκου, αλλά οι ίδιοι δεν πήγαιναν ποτέ εξόρμηση. Με τον καιρό ωρίμασαν και τώρα έγιναν στελέχη περιωπής.
Κι είδα τι είναι να υπερβαίνεις τη γραφειοκρατία με τους συντρόφους που κόβουν εισιτήρια, γίνονται ένα με τις μάζες, βρίσκουν πατέντες και δημιουργικό πνεύμα για να ξεπεράσουν αναποδιές και προβλήματα.

Τότε η τιμή ήταν στο ένα χιλιάρικο και τα εισιτήρια έφευγαν σα ζεστά ψωμάκια. Τώρα έχει γίνει 100% αύξηση μες σε δέκα χρόνια και προσπαθώ να σκεφτώ αν έχει γίνει το ίδιο και με τους μισθούς. Μάλλον όχι, αλλά τι ψάχνεις να βρεις τώρα.

Ψύλλους στα άχυρα ψάχνουν να βρουν κι όσοι βλέπουν κρυφά κι ανάστροφα μηνύματα στο ότι το φεστιβάλ της αθήνας έγινε τριήμερο, από τέσσερις μέρες που διαρκούσε μέχρι τώρα. Κάποια πράγματα είναι εμφανή και κολαούζο δε θέλουν. Όπως την χρονιά που το φεστιβάλ από κνε-οδηγητή έγινε κνε-κκε. Αλλά τώρα το πιο σημαντικό είναι που άλλαξε γειτονιά και πήγε στις δυτικές συνοικίες. Όπως κι εδώ σε εμάς που άφησε το πανεπιστήμιο και πήγε στη σταυρούπολη, όπου θα μας κλείσουν όλους μια μέρα.

Έχω νιώσει επίσης τι σημαίνει να έχεις άτομο υπ’ ευθύνη σου, με το θείο μου που είναι μια χαρά παιδί, αλλά έχει νοητική αναπηρία και το μυαλό δεκάχρονου κι έπρεπε να προσέχω να μην κάνει τράκα τσιγάρα απ’ τους άλλους.
Έζησα για πολλά χρόνια το νόμο του μέρφι με τα πρωτοβρόχια και τα πρωτοκρύα που πέφτουν πάντα πάνω στις μέρες του φεστιβάλ. Και φέτος που άρχισαν λίγο νωρίτερα έχω αρχίσει να ανησυχώ.

Είδα συντρόφους που έκαναν τα πάντα για να μπουν περιφρούρηση στα μωρά στη φωτιά και να χτυπηθούν στην πρώτη σειρά μαζί με το πλήθος. Και στο ενδιάμεσο να φωνάξουν κομματικά συνθήματα που ξενέρωναν τους μισούς κι είναι το απόλυτο αντι-αφροδισιακό για τους πωρωμένους.
Θυμάμαι σε ένα αποκριάτικο πάρτι στη λέσχη που ο κόσμος δεν έφευγε με τίποτα ο σύντροφος ντι τζέι έβαλε τον ύμνο της σοβιετίας και μπήκαν όλοι στο παρασύνθημα. Σαν το τζιγκλάκι της κρατικής τηλεόρασης που θα μας λέει καληνύχτα όταν θα νικήσουμε και θα ‘χουμε σοσιαλισμό.

Από τραγουδιστές ξεχωρίζω το λάκη με τα ψηλά ρεβέρ, που είναι σόουμαν βαρέων βαρών και με το ζόρι στέκεται πια όρθιος πολλή ώρα πάνω στη σκηνή. Παρόλα αυτά το παλεύει. Κι είναι κι ο βασίλης που διαρκώς επαναλαμβάνεται κι είναι κάθε χρόνο και χειρότερος. Έβαλε πολλή κόκα κόλα στο κρασί του κι είναι σαν αναψυκτικό που ξεθυμαίνει. Αλλά το παρελθόν του μενει αξεπέραστο. Κι είναι απ’ τους βασικούς τρόπους να καταλάβω πόσο κνίτης είμαι.

Ένιωσα αμηχανία με τον άβερελ να κάνει το βαρύ πεπόνι, αλλά τελικά να αγοράζει εισιτήριο και να πιάνει κουβέντα με παλιούς γνωστούς του. Και το ίδιο ακριβώς συναίσθημα όταν μια τότε ναρίτισσα –και νυν ξεκρέμαστη κουκουέ- που είχε πάρει από μένα εισιτήριο ήθελε να μου πουλήσει απ’ τα δικά της για τις αναιρέσεις. Κι εγώ έπρεπε να της πω ότι δε μου άρεσε το πρόγραμμά τους και δεν ήθελα να τους ενισχύσω οικονομικά.

Φέτος με το σκληρό διαλεκτικό πήγα πρώτη φορά εκεί κι έμεινα με την ίδια περίπου εντύπωση, αλλά διαλεκτικά επικαιροποιημένη, γιατί είχα κι αρκετούς γνωστούς που τους συμπαθούσα. Αλλά αυτά θα μας απασχολήσουν μάλλον στο επόμενο κείμενο.

Είδα εκ πείρας πόσο μάταιο είναι να προσπαθείς να κάνεις κάτι χρήσιμο κι ενδιαφέρον στα περίπτερα που είναι δίπλα στις συναυλίες. Όσοι και να ‘ρθουν δεν πρόκειται να ακούσουν τίποτα.
Την πρώτη χρονιά το είχα πάρει με ζήλο κι είχα γράψει ένα κείμενο για τα ριάλιτι και το μπιγκ μπράδερ που ήταν το φρούτο της εποχής, μαζί με μια ατάκα του λέανδρου απ’ την χωματερή: μακάρι να ήταν απλώς μια μαλακία.
Κάπου μετά τα είκοσι μαθαίνεις και συμβιβάζεσαι. Κι απλώς εύχεσαι το περίπτερό σου να είναι δίπλα στη σκηνή με τους καλλιτέχνες που θέλεις να ακούσεις.

Θυμάμαι τις προετοιμασίες του χώρου μαζί με τους γιατρούς που ήταν σταχανοβίτες χωρίς σύνορα, αν και κάποιες φορές μαζί με τη νόρμα έχαναν και το μέτρο. Είχαν την πιο ζόρικη εξεταστική απ’ όλους, αλλά έρχονταν το ίδιο συχνά με μένα που ζούσα φοιτητική ζωή στα μμε και δεν χρωστούσα κανένα μάθημα.
Εκεί ανακάλυψα τον καταναγκασμό και τη δουλειά με μουσική υπόκρουση σκυλάδικου από τη ντροπή της μαύρης φυλής –που κατά τα άλλα ήταν τζιμάνι παιδί. Κι αναστοχαζόμουν φιλοσοφικά αν η υποκουλτούρα γεννιέται από την χειρωνακτική δουλειά ή από την ιατρική.

Κι υπάρχουν κι οι άσχημες στιγμές.
Τα νεύρα με τους συντρόφους που αρχίζουν να ξεστήνουν την τελευταία μέρα πριν καν τελειώσει το πρόγραμμα. Η κούραση του θανατά την τελευταία φορά που το φεστιβάλ είχε πέσει μαζί με την έκθεση. Τότε είχαμε πει πως το πάθημα έγινε μάθημα, αλλά φέτος είπαμε να το ξανακάνουμε, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Κι η απογοήτευση κάθε φορά που ακυρώνεται το φεστιβάλ λόγω εκλογών. Πολύς κόσμος πιστεύει ότι η καλύτερη προεκλογική δουλειά είναι το φεστιβάλ κι ίσως να έχουν δίκιο. Αλλά όταν δεν τραβάς εσύ το λούκι όλα φαίνονται εύκολα.
Υπάρχει και μια ιστορία με τον υποψήφιο περιφερειάρχη, αλλά αυτή μετά τις εκλογές.

Στο τέλος όμως μένει πάντα μια γλυκιά γεύση στον ουρανίσκο της μνήμης. Κι η συλλογική περηφάνια ότι είσαι κομμάτι μιας πολιτείας. Το φεστιβάλ είναι τόπος συνάντησης για ένα σωρό κόσμο. Τόσο πολύ που συνήθως δε βρίσκεσαι και πολύ εύκολα με τον κόσμο που θες.

Η μεγάλη γιορτή της κομμουνιστικής ορθοδοξίας που εκτός απ’ τους πιστούς συγκεντρώνει πολλούς αιρετικούς, ή απλό κόσμο που δεν πολυπιστεύει και πηγαίνει σπάνια για προσευχή και κατάνυξη. Κάπως σαν τις εκκλησίες στην ανάσταση. Κάποιοι μένουν μόνο στη συναυλία και δεν περιμένουν να πάρουν το δεύτε λάβετε φως από τη διαφωτιστική ομιλία του μέλους του πγ. Γι’ αυτό κι εμείς τη βάζουμε πιο νωρίς.

Κι όταν έρθει στο τέλος η ώρα να τα ξεστήσουμε νιώθεις σαν το παιδί που του μαζεύουν τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Κι αν τα αφήναμε έτσι όλο τον χρόνο;

Υστερόγραφα:
-όλα τα λεφτά η αλέκα στο φεστιβάλ της πάτρας, όπου είπε μεταξύ άλλων για την εργατική, λαϊκή εξουσία. Περιμένοντας ανταπόκριση από το σχιζοφρενή οικοδόμο, παραπέμπουμε στο ρεπορτάζ του χτεσινού ρίζου.
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=7/9/2010&id=12503&pageNo=8&direction=1 Κάπου στη μέση κάτω από τις φωτογραφίες, στο κομμάτι με τίτλο αντίσταση και ρήξη για το σοσιαλισμό.

Με το κουκουέ υπάρχει λύση. Αλλά κάποιοι έχουν ένα πρόβλημα για κάθε μας λύση. Και κάνουν λογοπαίγνια με την τελευταία λέξη. Με το κουκουέ υπάρχει στύση, πλύση κι ό,τι ο καθένας λαχταρίσει. Πάνω απ’ όλα με το κουκουέ υπάρχει έμπνευση, για όλους.

-Κυριακή, λουίς και σκόλα, να ‘ταν στη ζωή μας όλα.
Απίθανος παίκτης.

17 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ενταξει συγκινηθηκα... διαφωνω σε μερικα που λες (ξερεις τωρα..) αλλα τα λες πολυ ωραια!
Βιργινια

μπαγουδο είπε...

"Αλλά κάποιοι έχουν ένα πρόβλημα για κάθε μας λύση"

επιτέλους μια σοβαρή αναφορά στο blog.

προσοχή στο φεστιβάλ του οδηγητή στο πάρκο τρίτση, εκτός από το εκτροφείο ερπετών και λοιπών επικίνδυνων ζώων υπάρχει και αυτοδιαχειριζόμενος αγρός. σ/φοι κνίτες-σσες κλέφτε όσα ντοματάκια βρείτε.

Ανώνυμος είπε...

κακοηθειες λενε οτι ο αυτοδιαχειριζομενος αγρος ανηκει σε δημοσιο χωρο. Αυτοι οι τυποι ξεφτιλισαν και την εννοια της αναρχιας αφου καταλαμβανουν δημοσιους χωρους ενω διπλα ειναι ενας σωρος ιδιωτικοι.......
μην σε νοιαζει εγω θα περιφρουρησω ολα τα "ντοματακια" και αν καποιος παει να τα καπνισει, συγνωμη φαει, θα του ΕΠ, αστα κατω ειναι κοινωνικη περιουσια!
Βιργινια

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Κι εγώ διαφωνώ σε μερικά που λέω και δεν είμαι σίγουρος ότι τα λέω ωραία αλλά τα λέω. Τα ιλαροσοβαρά θα είναι στο επόμενο ποστ για τις αναιρέσεις.
Καλλιεργήστε το πνεύμα σας κι αφήστε τα φυτά για τους ομοίους τους με το κυκλωμένο άλφα.

Rizobreaker είπε...

Όλο το κείμενο καλό, αλλά και το κλείσιμο με τον Σκόλα, ιδανικό!! :p

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Και που να δεις το κλείσιμο του τεόντοσιτς.

Καλό το ξύλο, αλλά οι σέρβοι έχουν και προπονητή

haridimos είπε...

Σημερα παιζει Ρωσια-ΗΠΑ .
η ημερομηνία είναι 9/9
Στις 9/9/1972 η ΕΣΣΔ έσπαγε το αήττητο των ΗΠΑ στον τελικο του Μονάχου
http://www.youtube.com/watch?v=mKn8jTCkTr8

Ανώνυμος είπε...

επισης σαν σημερα το 1993 επεσε η κυβερνηση Μητσοτακη (απαπαπα...συγνωμη που τον ανεφερα τον γκαντεμη αλλα μηπως ειναι καλυτερο να πω "η συγκυβερνηση";;;)επισης πεθανε και ο Μαο το 1976 και ιδρυθηκε και ο ΕΔΕΣ(δε μας φτανανε οι κατακτητες οργανωθηκαν και οι μελανοχιτωνες)
s-ak17

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ναι, αλλά αν τότε χρειάστηκε να παίξουμε τρεις φορές τα τελευταία τρία δεύτερα για να τους πάρουμε, τώρα θα χρειαστεί να παίξουμε τα τελευταία είκοσι λεπτά είκοσι φορές για να γίνει κάτι.

Στηρίζουμε πιο πολλές ελπίδες στους αργεντίνους. Αν και η διοργάνωση είναι φτιαγμένη για να βγει τελικός ηπα-τουρκία και δύσκολα θα σπάσει.

Rizobreaker είπε...

Χάρηκα αφάνταστα που κέρδισε η Σερβία την Ισπανία!
Δε ξέρω, μπορεί να το θεωρείς ανωμαλία, αλλά αν και είμαι φαν της ποδοσφαιρικής Ισπανίας, στο μπάσκετ δεν την πάω... Ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχει αποκτήσει ένα "τουπέ" που την έχει κάνει ακόμα πιο "ψωνισμένη" στα μάτια μου...

KOMMANTO είπε...

"Το φεστιβάλ είναι τόπος συνάντησης για ένα σωρό κόσμο. Τόσο πολύ που συνήθως δε βρίσκεσαι και πολύ εύκολα με τον κόσμο που θες."

Aυτό τώρα γιατί το είπες?
Είμαστε που είμαστε με χαμηλό ηθικό..

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ανωμαλία δεν το θεωρώ αλλά διαφωνώ. η ελλάδα πρέπει να είναι η μόνη χώρα όπου βγάλαμε σαλτιμπάγκο τον ναβάρο που είναι παικταράς.
Απλά η σερβία μας έδειξε πώς μπορείς να την αποκλείσεις. Στην πρώτη περίοδο ο μπιέλιτσα κι ο βελίτσκοβιτς είχαν από δέκα πόντους έκαστος. Στο τέλος κορυφαίοι των σέρβων ήταν οι αναπληρωματικοί τους: κέσελι και σαβάνοβιτς.
Και το σκορ το πήγαν ψηλά στους 90 πόντους. Κι όποτε μπορούσαν έτρεχαν.

Μην ανησυχείς ρε. Θα βγάλουμε ανακοίνωση από τα μεγάφωνα αν δεν τη βρούμε.

Ανώνυμος είπε...

κομμαντο ψαχνεις συντροφισσα? αυτα ειναι!!
Βιργινια

Eρυθρό Πρίσμα είπε...

Ο ΚΟΜΜΑΝΤΟ δεν ψάχνει, βρίσκει!

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Στην τελική αν μας διαβάζει να κλείσουμε ένα ραντεβού από εδώ.

Όπως κάνει το πρίσμα συνήθως.

Τι θα γίνει ρε με τη φωτογραφία;

Ανώνυμος είπε...

για πεεες πως ηταν το φεστιβαλ μας??
Βιργ

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Καλό αλλά δεν πρόλαβα να το χορτάσω και να πιάσω στίγμα. Γίναν κ κάποια πράγματα που με υπερέβαιναν κ δε μου άφησαν πολύ μυαλό να γράψω. Αλλά θα προσπαθήσω μες στη βδομάδα κάτι για το τριήμερο γενικά.