Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Πού το πας και πού θα σε πάει

Εδώ υπάρχει μια φοβερή παρεξήγηση. Ότι θέλω να πάω κάπου συγκεκριμένα.

Ώστε κι εσείς μεταμοντέρνος. Η κίνηση είναι το παν…
…κι η ιθάκη δεν είναι τίποτα. Κι ας την εργατική τάξη να υφαίνει όνειρα στον αργαλειό της και να τα ξηλώνουν κάθε βράδυ στις οκτώ οι μνηστήρες που τη ξελογιάζουν και της παίρνουν νου και ταξική συνείδηση. Κι εμείς χαμένοι μεταξύ σκύλλας και χάρυβδης, κλείνουμε τα αυτιά μας στις σειρήνες και την αγωνία αυτού του τόπου για ζωή. Γύρω μας οι παλιοί σύντροφοι του οδυσσέα λιγοστεύουν και μεταμορφώνονται σε γουρούνια για να αντέξουν το βούρκο.


Κι είκοσι χρόνια μετά που γυρίσαμε από πόλεμο και παρανομία, μόνο λίγοι πιστοί άργοι του κόμματος είχαν μείνει να φυλάν άγρυπνοι θερμοπύλες για να μας αναγνωρίσουν. Αλλά ήταν ήδη γέροι, γενιά της αντίστασης, με κατοχή και χούντα στην πλάτη. Οι καινούριες ράτσες έφαγαν λωτούς, ενσωματώθηκαν κι ευδαιμονούσαν σε ντίσκο και σε σκυλάδικα.
Κι αν φτωχικούς τους βρήκες τους συντρόφους, δε σε γέλασαν.
Σύντροφοί μου τους γέλασα, που έλεγε κι ένας δικός μας στον άνθρωπο με το γαρίφαλο.

Κοίτα να δεις, εγώ είμαι οπαδός της στασιμότητας. Κάνω τον αργόσχολο με επιτυχία κι έχω το μπλοκ γιατί κάπου πρέπει να βρεις και μια καρικατούρα εξέλιξης σε αυτή τη ζωή. Αυτή η ζωή αυτό το τυρί βγάζει. Κλείνει τον κόσμο στο μαντρί και τον κάνει κοπάδι από πρόβατα, χωρίς προσωπικότητα. Κι όσοι τυχόν γλιτώσουν δεν έχουν κανένα μαγικό ραβδί. Βρίσκουν αυτό της κίρκης και γίνονται γουρούνια που βάζουν την προσωπικότητά τους πάνω απ’ όλα. Και πώς να διαφέρω εγώ απ’ τους άλλους δηλ; Ένας αλλά λέων κι όλοι εσείς τυριά; Δεν πάει έτσι σύντροφε. Αυτό είναι αντιδιαλεκτικό.

Δηλ παραδέχεστε ότι χρησιμοποιείτε το μπλοκ ως υποκατάστατο της πραγματικής ζωής.
Εσύ τι λες ρε αρχηγέ; Άμα με κάλυπτε η ανθρώπινη επικοινωνία κι είχα τρόπο να εκφραστώ, θα είχα κίνητρο να γράφω τόσο συχνά;

Η μικροαστική πεπατημένη της ατομικής διεξόδου στα συλλογικά αδιέξοδα.
Α, μη με ανακατώνετε με αυτά. Εγώ απλώς έγραφα σε ένα μπλοκ εδώ παρακάτω, μαζί με τον τραμπάκουλα που βοσκούσε πρόβατα.

Αστικός ατομισμός του κερατά στην πιο καθαρή του μορφή.
Και κέρατα διαθέτουμε. Πίστεψα στην ανανέωση του γκόρμπι κι αυτός με κεράτωσε με τους δυτικούς. Μετά αυτός διαφήμιζε πίτσες κι εμείς φάγαμε την πίτσα που λένε. Κι είχα καθαρές αυταπάτες και για την κάθαρση που ξεβρόμισε το σύστημα και το άφησε να αναπαράγει όλες τις βρωμιές του παρελθόντος. Τώρα όμως που καθάρισε η ήρα απ’ το στάρι στο κόμμα έχουμε τη συνείδησή μας καθαρή και το μητρώο μας λευκό.

Λοιπόν κάτσε να κάνουμε μερικές προσθήκες. Ο λένιν άφησε μισό το κράτος κι επανάσταση γιατί τον πρόλαβε η οκτωβριανή. Κι είναι προτιμότερο έλεγε να ζεις μια επανάσταση από το να γράφεις γι’ αυτήν. Αλλά όταν σε γράφουν η ζωή κι οι αντικειμενικές συνθήκες, τις γράφεις κι εσύ κι όλη σου η ζωή γίνεται το γράψιμο.

Πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε που έλεγε κι ένα σλόγκαν. Αλλά βασικά κάνουμε το δεύτερο γιατί δεν έχουμε απ’ το πρώτο. Πρέπει να βρούμε την χρυσή τομή. Εκεί που ζεις, να σταματάς λίγο να κατέβεις, να σκεφτείς, να τα αφομοιώσεις, να αναστοχαστείς που λεν και στον όμιλο.

Και πέρα από αυτό υπάρχει κι η διαλεκτική. Που δεν είναι ακριβώς χρυσή τομή, αυτή είναι πιο πολύ κεντρισμός. Κεντρισμός και διαπραγμάτευση. Ενώ η διαλεκτική είναι ενότητα και πάλη των αντιθέτων. Διαρκής πόλεμος, χωρίς τέλος και διαπραγμάτευση. Όπου το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο αλλάζουν και γίνονται το αντίθετό τους. Κι εμείς κατά βάθος είμαστε οι άλλοι και τις τρώμε από τον εαυτό μας.
Ο γκόρμπι είναι ένας από εμάς. Ο ιούδας είναι μέσα μας.

Γι’ αυτό λέμε και ανατροπή και κατάρρευση. Και βασικά αντεπανάσταση.
Κυρίως όμως ανατροπή. Κι από μέσα να ήταν δεν παύει να είναι ταξικός εχθρός. Δεν πέσαμε μόνοι μας. Ήταν καθαρή ανατροπή. Αλλά το μαύρο κοράκι –με νύχια γαμψά- έκανε πως δεν το είδε. Και σφύριξε το τέλος της ιστορίας.
Στο κοινό πλαίσιο όμως θα λέμε για αντεπανάσταση, να ‘μαστε όλοι καλυμμένοι.

Διαλεκτική λοιπόν είναι να ζεις κάθε στιγμή ποιητικά σαν παραμύθι. Βρίσκεις την ομορφιά της ζωής και δεν έχεις χρόνο και λόγια να την εκφράσεις. Αλλά τη ζεις σαν ποιητής, ο ποιητής των πάντων. Εσύ την έφτιαξες, την πήρες στα χέρια σου, όρισες τις τύχες σου. Και την έκανες καλύτερη από παράδεισο, γιατί είναι αληθινή, με στραβά κι αντιφάσεις που το αποδεικνύουν.

Ένα πράγμα όμως δεν έλυσα μέσα μου.
Αν πλησιάζουμε στον παράδεισο λύνοντας αντιφάσεις τι θα μείνει να μας κινεί στο τέλος; Τι συνείδηση αναπτύσσει ο κόσμος όταν τα βασικά προβλήματά του είναι λυμένα και τα βρίσκει όλα έτοιμα απ’ το κράτος; Δεν είναι λογικό οι άλλοι που έχουν οξυμένα αδιέξοδα να πάνε πιο γρήγορα για να τα υπερβούν;
Και να ψάχνουν πιο έντονα διέξοδο στην τέχνη για να εκφράσουν την απόγνωσή τους;

Ενώ εμείς είμαστε ποιητές της ζωής. Η νταρντάνα στο κολχόζ, ο σταχανοβίτης στο ορυχείο, η ξεχερσωμένη γη, ο φαντάρος που δε λύγισε ποτέ στο μέτωπο με τους ναζί.
Αυτός είναι ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Αλλά αυτοί που ψάχνουν στην τέχνη μια απόδραση από τη ζωή σου λεν ότι αυτό δεν είναι ζωή. Η στρατευμένη τέχνη δεν είναι καν τέχνη. Κι εσύ είσαι λέει σταλινικός.

Αν αυτός είναι ο ορισμός, είμαι και φαίνομαι. Ασ’ τη γραμμή τι λέει. Δεν υπάρχουν σταλινικοί και δε στέκει ο σταλινισμός ως έννοια. Ναι, δε στέκει. Αλλά αφού το θέτουν έτσι, είμαστε όλοι σταλινικοί.

Αυτό τώρα το βάζω για να ξενερώσουν όσοι μαγεύονται από τη φόρμα και την ξεκόβουν ιδεαλιστικά από το περιεχόμενο. Όχι κύριε, εδώ κάνουμε ρεαλισμό κι έχουμε αντιφάσεις. Δεν κάνουμε τέχνη για την τέχνη να θαυμάζεις τη φόρμα, κάνουμε την τέχνη της ζωής και της επανάστασης. Προσπαθούμε τουλάχιστον.

Αλλά ξέρεις τι φοβάμαι; Ότι τη ζωή, τις χαρές και τις τέχνες της, τις έμαθα μέσα από τα βιβλία. Και μόνο εκεί μπορώ να τα λέω καλά. Και τους ανθρώπους τους γνώρισα κυρίως από το μπλοκ και το διαδίκτυο. Υποτίθεται επηρεάζω κόσμο πίσω από οθόνες κι από κοντά δε μπορώ να τους πω τι θέλω και τι σκέφτομαι. Η μόνη αληθινή επαφή είναι η ζωντανή κι εκεί το χάνω. Τι διάολο επανάσταση θα κάνουμε με τόση αποξένωση;

Κι είναι κι αυτό που λέει ο χουρμουζιάδης στη συνέντευξη στον πι-πι. Όλα αυτά καταντούν να είναι γκρίνια κι ατομικό παράπονο, αντί για κάτι δραστικό και συλλογικό που θα αλλάξει τον κόσμο. Το θέμα δεν είναι να τον καταλάβουμε μόνο.
Ε ναι ρε αρχηγέ. Είπαμε ρεαλισμό. Αλλά εδώ κατά βάση ψυχοθεραπεία κάνουμε. Τι περίμενες δηλ από ένα μπλοκ, επανάσταση; Να το διαβάζουν και να λεν στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα;

Θα μου πεις, εσύ δηλ γράφεις κι αναστοχάζεσαι;
Όχι βέβαια. Έχω κολλήσει ανεπανόρθωτα στο βούρκο με τις αντιφάσεις μου και κάθομαι και το αμπελοφιλοσοφώ. Προσπαθώ να μη βουτήξω όλος μέσα και να κρατήσω τα νύχια μου καθαρά, σαν τον τύπο του μπρεχτ. Και βαυκαλίζομαι ότι τα νύχια μου είναι η σκέψη που την κρατάω αιχμηρή και καθαρή.

Αλλά αν δεν πάει νύχι-κρέας με τη δράση, είναι να γδέρνουμε τα μάγουλά μας από απελπισία. Και το κρέας είναι γουρουνίσιο. Απ’ όλους τους χοιρινούς συντρόφους με το ιδεολογικό λίπος, και τη γραφειοκρατική αρτηριοσκλήρυνση στην πράξη.

Ποια ήταν η πρώτη ερώτηση; Α, ναι. Ο τίτλος του κειμένου.
Όποιος σφος αναγνώστης βρει πού παραπέμπει ο συνειρμός, κερδίζει παραγγελιά ένα κείμενο της αρεσκείας του με θέμα που θα διαλέξει ο ίδιος. Βοηθητικό στοιχείο: 80'ς.

Υγ: Το σκίτσο είναι παρμένο από το πολύ καλό πλάκα κάνεις του κωνσταντίνου ρουγγέρη (http://plaka-kaneis.blogspot.com/).

21 σχόλια:

mermigkas είπε...

Προκειται ισως για μια κριτικη μεταμοντερνου ποπ-αρτ σχολιου διαλεκτικα στρατευμενου και ρητορικα γενομενου ως προς την διατυπωση και το περιεχομενο προς την νεοκουβανικη πραγματικοτητα και τη μεταεκλογικη περιοδο της μπολιβαρινης επαναστασης του Τσαβες κοντρα στην επανασταση του ανοητου του Γιωργου. Κατα τ'αλλα η αναγκαιοτητα υπαρξης και στο Λετσοβο οργανωσης βασης βρισκει συμφωνο το συνολο των εργατων ανα την ψαροκωσταινα και των ανθρωπων με τα γαρυφαλα στις πιστες της λαικης εκτονωσης και επιδειξης νεοπλουτισμου και χαζοκουλτουρας ειδησεων αστεριου (star). Ειμαστε ολοι διεστραμμενοι -κατα το ειμαστε ολοι Αλβανοι. Ταισμενοι ολοι με διατροφικα μεταλαγμενα burgers και ψηφιακα σκουπιδια ψαχνουμε στις σκιες των wannabe αστων και προλεταριων την μοναδικη αληθεια των προφητειων της αγιας γενειοφορας τριαδας και του μυστακιοφορου πολεμαρχου τους. Θεος σχωρεστον το συντροφο.
Τελικα ειμαι και παλι εκτος θεματος και σιγουρα δεν απαντησα σωστα εκτος κι αν εχει να κανει με την τροικα...οχι του ΔΝΤ αλλα του Γκορμπι.

Ανώνυμος είπε...

Εδώ ο κόσμος καίγεται με το γιό του Χαλβατζή και οι μάζες θέλουν να μάθουν και εσύ έχεις αρχίσει να θυμίζεις το Θανάση Σκαμνάκη με τόση ποίηση...

Ανώνυμος είπε...

kala ontos ayto pou endiaferei tis mazes einai o gios tou xalvatzi! ti malakies diabazo!

Dimitrov είπε...

Πάντως είναι το λιγότερο προβληματικό που ένας ανώνυμος( καλά όχι ότι εμείς είμαστε επώνυμοι, αλλά καταλάβετε νομίζω...) επιμένει τόσο πολύ για τον για του γιο του χαλβατζή και το επαναφέρει συνεχεία, και νομίζω ότι είναι δήγμα κάποιου επιπέδου των ανθρώπων που γραφούν σε αυτό το μπλογγ που δεν έχει ασχοληθεί κανείς (με εξαιρέσει εμένα που πέφτω μάλλον στην λούμπα) επί του θεάματος (εδώ τουλάχιστον...).

Σύντροφος Φάντασμα είπε...

Δεν ξερω αν σε βοηθησα ή σε ξενερωσα, αλλα εγω συννενοουμαι καλυτερα μαζι σου οταν ειμαστε προσωπο με προσωπο παρα εδω μεσα, στον ψηφιακο μας κοσμο.

Κατα τα αλλα προσυπογραφω το σχολιο του πρωτου Ανωνυμου, ευχομενος να ανακαλυψει επιτελους τη σκοτεινη αληθεια που κρυβεται πισω απο την αποχωρηση του Χαλβατζη τζουνιορ, την οποια το σταλινικο κουκουε και η φυλλαδα του κρατουν ως επτασφραγιστο μυστικο στα μπουντρουμια του Περισσου. Γκετ ε λαιφ. Εμπρος οδοιπορικως, μαρς.

Ανώνυμος είπε...

Κομμουνιστή φάντασμα δεν είμαι το ίδιο πρόσωπο που έγραψε ότι ειχε παει σε συγκέντρωση του ΚΚΕ. Αλλά αυτές οι γενικεύσεις είναι κλασικές ενός μικροαστού εξυπνάκια διανοουμενου επιπέδου Scorpions, που θεωρεί το wind of change επαναστατικό τραγούδι.
Λυπάμαι αλλά εγώ δεν διαχωρίζω τον κόσμο σε αυτούς που συζητούνε για τον διαλεκτικό υλισμό και τον όχλο που νοιάζεται μόνο για ψιθύρους. ¨Οσο για τις λάιφσταιλ αντιδραστικές αμερικανιές που μαθαίνεις στα φόρουμ που συχνάζεις τύπου "get a life" πραγματικά λυπάμαι.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ο ανώνυμος προφανώς κάνει πλάκα. Αλλά αν έχω αρχίσει να γράφω σαν το σκαμνάκη υπάρχει χοντρό πρόβλημα

Μέρμηγκα ανοίγεις μεγάλη κουβέντα αλλά δεν έχω να πω τίποτα σχετικά. Μόνο ότι πέρασα απ' το φεστιβάλ της ν. συν κι έφυγα με την εντύπωση ότι ο μικρούτσικος είναι αλτουσεριανός.
Λάθος απάντηση, καλή προσπάθεια.
Ατάκα από καλτ ταινία είναι, όχι κάτι σπουδαίο.

Ντιμιτρόφ, αυτούς τους αναγνώστες έχουμε, αυτούς θέλουμε, όπως θα 'λεγε κι ένας πρόεδρος.

Κάσπερ εσένα θα στα 'λεγα αλλά δεν πρόλαβα. Οδοιπορικά σας δίνουνε;

Ανώνυμ είπε...

Φυσικά έκανα πλάκα για τα περί Σκαμνάκη κ.τ.λ και ζητώ συγνώμη και από τον Σύντροφο Φάντασμα για τα περί scorpions κ.τ.λ!

Ανώνυμος είπε...

Δν εχω καταλάβει..Πότε αλλοτε το κκε έβγαζε ή οφειλε να βγαζει δελτίο τύπου για τον οποιονδήποτε αποχωρούσε ή προσχωρούσε στις τάξεις του?Ποιος ειναι αυτος που μιλάει εξ ονόματος των μαζων,έχει τόσο άμεση κ διευρυμένη επαφή μαζί τους κ μεταφέρει εδω μέσα για ποιο πράγμα χολοσκάνε,με περισσή βεβαιότητα??
Ο μικρόκοσμος σου φίλε μου,ο οποίος πασχίζει να βγάλει το όποιο λαβράκι εναντίον του κκε,δεν ανάγεται σε ΜΑΖΕΣ.

Red Alert είπε...

Μπορείτε να μην αναπαράγετε άλλο αυτή την ανούσια φημολογία; Η Αλέκα Παπαρήγα έδωσε συνέντευξη τύπου για τα λαϊκά προβλήματα στην περιφέρεια Αττικής. Αν θέλετε να πληροφορηθείτε διαβάστε Ριζοσπάστη, ακούστε ραδιόφωνο, μιλήστε με κανέναν άνθρωπο πάνω από όλα να μάθετε.

μπαγουδο είπε...

σφυροδρέπανε, δυστυχώς είσαι πλέον ο νέος σκαμνάκης σε κάτι τέτοια ποστ. θα τα καταλάβαινε μόνο ο καρπός του νόθου έρωτα μεταξύ γιώργου βέλτσου και βασίλη ζαχαρόπουλου (όποιος βρει από είναι αυτό κερδίζει το ίντερνετ).

Σύντροφος Φάντασμα είπε...

Προφανως και το "γκετ ε λαιφ" ηταν ειρωνια και αυτοσαρκασμος, γι αυτο και το εγραψα στα ελληνικα.

"Αλλά αυτές οι γενικεύσεις είναι κλασικές ενός μικροαστού εξυπνάκια διανοουμενου επιπέδου Scorpions, που θεωρεί το wind of change επαναστατικό τραγούδι." Στα μουτρα σας με ολο τον υποκριτικο μικροαστικο σεβασμο. Εσυ εκανες γενικευσεις κι εβγαλες ευκολα συμπερασματα λεγοντας οτι συχναζω σε φορουμ. Εγω απλα σε δουλεψα νομιζοντας λανθασμενα (μαλλον) οτι ανηκεις σε αυτους που ενδιαφερονται μονο για ψιθυρους οπως ειπες κι εσυ. Και μιλησα μονο για σενα.

Μου ειχαν λειψει αυτοι οι ιντερνετικοι καβγαδες ειναι η αληθεια. Πολυ ξενερωτα και ειρηνικα τα πραγματα στο στρατο.

Μας δινουν οδοιπορικα ρε. Αλλιως πως θα ερχομουν για τρεις μερες? Τι θα μου λεγες? Δεν το πιασα. Στειλε μειλ καλυτερα.

Σύντροφος Φάντασμα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Σύντροφος Φάντασμα είπε...

Τωρα την ειδα τη συγνωμη σου για τους Scorpions. Εσυ κατι διαβασες στο μπλογκ μου, δεν εξηγειται αλλιως. Αν δεν διαβασες, ειμαι ψωνιο.

Βασιλης Ζαχαροπουλος: Εξαιρετικος μουσικος συντακτης στο Metal Hammer, μεγαλη ψωναρα και μαλλον τρικυμια εν κρανιω πολιτικα. Τι κερδιζω ειπαμε?

πολυ ρηχα είπε...

εγώ πάντως που σε διαβάζω μου το λέω το "στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα;". και θα ήθελα να σε λενε αλέκα παπαρήγα :) έστω αρβανιτάκη!
"ε ρε και να 'χαμε άλλες δομές και να 'χαμε" που λέει και ένα παλιό τραγούδι

KOMMANTO είπε...

ανέβηκε επιτέλους η συνέντευξη του Μίσσιου στην ανεκδιήγητη. οσοι πιστοί: http://www.youtube.com/watch?v=QGCUKSF6ijY

haridimos είπε...

thkx κομμάντο !
(ανέβηκε τωρα που είχα σταματήσει πλέον να ψάχνω στα προγράμματα της ΕΡΤ για επαναληψη..)

raskolikas είπε...

Γέρασες Χρόνη, γέρασες. Γέρασες και δικαιώνεις τραγικά το Νίτσε.

Αλλά ό,τι κι αν κάνεις, το έργο σου δεν το γκρεμίζεις. Είσαι σαν το Μίκη, καταδικασμένος να στέκεις στη σκιά του έργου σου.

Αλλά εμείς θα σε ξαναδιαβάζουμε, και θα δακρύζουμε, και θα εμπνεόμαστε.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ήμουν σχεδόν πεισμένος να σταματήσω να γράφω σαν το σκαμνάκη μέχρι που είδα το ρηχό σχόλιο κι αναθάρρησα. Το αλέκα πάντως δε θα μου πήγαινε πιστεύω.

Ο κομάντο οφείλει μια (αυτο)κριτική στο μίσσιο. Αλλά από τη στιγμή που αρχίσαμε να κάνουμε παρέα άρχισε να τεμπελιάζει στο γράψιμο.
Η κε θα λάβει τα μέτρα της..

Ανώνυμος είπε...

E όχι και σαν τον Μίκη Μάους ο Χρόνης!
Όταν ο ένας έτρωγε πλουσιοπάροχα στις ταβέρνες και φεύγοντας (σαν μεγάλη βεντέτα) έλεγε να δώσουν το λογαριασμό στο κόμμα, ο άλλος έπαιρνε φάλαγγες.
Εγώ δεν είδα καμμία σκιά. Αυτά που λέει στο έργο του, λέει και στη συνέντευξη.
Το μόνο που διαφωνώ είναι αυτό που λέει ότι ο καπιταλισμός πλέον δεν ανατρέπεται-αποσυντίθεται,διαλύεται κτλ- Που και πάλι το δικαιολογεί κάπως λόγω πυρινικής απειλής κτλ

Επαναφέρω στην Κ.Ε. την πρόταση για οργανωμένη ενδελεχή συζήτηση πάνω στα Κεραμίδια που στάζουν.


κομμαντο φθινοπωρινης εντροπιας

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Θα το σκεφτώ. Πρέπει πρώτα να θυμηθώ πού το δάνεισα.

Δηλ όταν λέει ότι δεν έχει πού να βάλει σήμερα τους ήρωές του γιατί του τέλειωσαν οι ουτοπίες πάνω στη γη -η διατύπωση δική μου- εσύ τι καταλαβαίνεις;