Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Η επιστροφή του βρικόλακα

Η αλήθεια είναι πως τα πρόσωπα δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, ιδίως στα αστικά κόμματα, άσχετα αν αυτά επιλέγουν την υπερπροβολή τους, γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να πουλήσουν ως περιτύλιγμα κι ουσιαστική διαφορά από τους υπόλοιπους. Το 10’ πχ κάποιοι μπορεί να είχαν ανακουφιστεί που δεν κέρδισε ο θηλυκός Μητσοτάκης στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ. Για να έρθει ο Σαμαράς, με την ακροδεξιά πολιτική ατζέντα, την ομάδα αλήθειας του Μουρούτη και την ταχύτατη μνημονιακή προσαρμογή, μετά τα Ζάππεια, για να διαλύσει κάθε αμφιβολία για την ύπαρξη μιας «λαϊκής δεξιάς» και των περιθωρίων ουσιαστικής διαφοροποίησής της στην πράξη από το νεοφιλελεύθερο μπλοκ.

Ή τέλος πάντων, σχεδόν κάθε αμφιβολία, γιατί οι ψευδαισθήσεις παραμένουν παντοδύναμες για όσους θέλουν να τρέφονται με αυτές ή να τις καλλιεργούν, εφόσον μιλάμε για δημοσιογράφους όπως ο Δελαστίκ –που είχε δει πχ με πολύ καλό μάτι την ίδρυση των Ανελ ως αντιμνημονιακής δεξιάς- και ο Λυγερός, που ανέλυε χτες στην ΕΡΤ ότι ο Μητσοτάκης κι ο Μεϊμαράκης δεν εκφράζουν ακριβώς το ίδιο. Έτσι έμειναν εδραιωμένοι πχ οι λαϊκοί μύθοι για το τοτέμ της δεξιάς παράταξης, το Βούδα της Ραφήνας και βασιλιά ήλιο, που επισήμως παρέμεινε ουδέτερος, αλλά ουσιαστικά και off the record στήριξε το Βαγγέλα και το μουστάκι του. Και δεν είναι τυχαία φυσικά η ανακοίνωση των Ανελ που έσπευσαν να κατοχυρώσουν την καραμανλική παράδοση και να παρουσιαστούν ως οι μοναδικοί της συνεχιστές, μετά την εκλογή Μητσοτάκη.


Η εφημερίδα της κυβερνήσεως (κατά κόσμο των Συντακτών) εντόπισε πολύ εύστοχα την ουσία του πράγματος στο προχτεσινό πρωτοσέλιδό της: Καραμανλήδες κατά Μητσοτάκηδων, έξι δεκαετίες κρυφών και φανερών συγκρούσεων. Αυτή ήταν μια καθαρή ήττα του Καραμανλή, και κατά άλλους του Σύριζα, που βάση ενός αρκετά πιθανού σεναρίου, είχε έρθει σε συνεννόηση με τους καραμανλικούς και είχε επενδύσει στο ενδεχόμενο ενός μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού, εφόσον τα βρει σκούρα –πχ με το ασφαλιστικό- και χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Γι’ αυτό κάποιοι πανελίστες πανηγύριζαν το χτεσινό αποτέλεσμα σα να ήταν η «πρώτη φορά δεξιά», και το ξόρκισμα των αλλεπάλληλων εκλογικών ηττών από το Σύριζα, που είχε εμπεδωθεί ως γενική ηττοπάθεια και συμπυκνώθηκε πολύ εύστοχα στο καλαμπούρι πως στις προβληματικές εκλογές για την ανάδειξη του νέου προέδρου της ΝΔ (που πέρασαν από σαράντα κύματα) νικητής θα έβγαινε ο Τσίπρας, που τους έχει πάρει τον αέρα την τελευταία διετία και τους κερδίζει, όπου τους βρει. Αφού λοιπόν το νέο ΠαΣοΚ (που ούτε καν αυτό δεν είναι) είχε βρει ως επικεφαλής το νέο Παπανδρέου, ή μάλλον το κακέκτυπο του Ανδρέα, κι η ΝΔ χρειαζόταν το νέο Μητσοτάκη, αυτόν που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στον Ανδρέα ως αντίπαλο δέος και να το νικήσει –το ίδιο ακριβώς σκεπτικό δηλ με το οποίο είχε αναδειχθεί πρόεδρος της ΝΔ ο πατέρας Μητσοτάκης απέναντι στο Στεφανόπουλο, 32 χρόνια πριν, στο οργουελικό 1984.

Μεταξύ σοβαρού κι αστείου πάντως είναι εντυπωσιακό το μπλοκ που συμμάχησε άτυπα κι εργάστηκε ή πανηγύριζε για τη νίκη του Κυριάκου και των… μεταρρυθμιστικών δυνάμεων. Η Λυμπεράκη από το Ποτάμι (η οποία φροντίζει προφανώς και για το προσωπικό, πολιτικό της μέλλον, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη γνήσια, μεταρρυθμιστική της χαρά), το άρθρο γραμμής του Σημίτη, που ανασύρθηκε από τη ναφθαλίνη για να δώσει το στίγμα, οι συγκρατημένοι (;) πανηγυρισμοί στο κανάλι του Αλαφούζου, ο Άδωνης, και γενικώς όλοι οι άξιοι εκπρόσωποι του μαύρου μνημονιακού μπλοκ που συνασπίζονται ενάντια στον αριστερό λαϊκισμό (όπως λέει και ο Σημίτης στο άρθρο του). Ενώ εξίσου εντυπωσιακή ήταν η καμπάνια να ξεπλυθεί με κάθε τρόπο το όνομα του Κυριάκου, ακόμα και στις μεσημεριανές εκπομπές τύπου Στεφανίδου, για να αποκαταστήσει το προφίλ του καλού οικογενειάρχη, που μετρά για κάθε παραδοσιακό δεξιό ψηφοφόρο, ή σε γλοιώδη «νεανικά σόου», που του έχτιζαν την εικόνα του cool, σύγχρονου πολιτικού ηγέτη, που επικοινωνεί ακομπλεξάριστα, με το λαό.

Τα πρόσωπα δεν έχουν τόση σημασία. Αλλά ένας Μητσοτάκης είναι πάντα Μητσοτάκης. Ο φυσικός εκφραστής του μαύρου μπλοκ, που δε θα «συρθεί» (τραβάτε με κι ας κλαίω) σε ένα μνημόνιο, αλλά θα το εφαρμόσει χαρούμενα, επειδή το πιστεύει. Ο συνεχιστής της αντιλαϊκής πολιτικής του πατέρα του και των πιο βάρβαρων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Ο πρέσβης του αντιλαϊκού λαϊκισμού, που βαφτίζει λαϊκίστικα λαϊκισμό και στρέβλωση κάθε λαϊκή κατάκτηση ή διεκδίκηση, κάθε ψήγμα κοινωνικού κράτους που έχει απομείνει, την παραμικρή διαφοροποίηση απ’ το κυρίαρχο στρατηγικό σχέδιο της αστικής τάξης. Που μιλάει αφ’ υψηλού για διαφθορά, σπάταλο κράτος, οικογενειοκρατία, αλλά έχει χτίσει την καριέρα του στο όνομά του (στο οποίο οφείλει αποκλειστικά την εκλογή του) κι έχει στο ενεργητικό του την υπόθεση Siemens, τις απολύσεις στο δημόσιο, αλλά και μια προσωρινή εξαίρεση για τους Χανιώτες ψηφοφόρος τους, ως γνήσιος πολέμιος του πελατειακού κράτους.

Τα πρόσωπα δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία –όπως δεν έχει σημασία και ποιο αστικό κόμμα θα κληθεί να διαχειριστεί από κυβερνητικές θέσεις την απρόσκοπτη συνέχεια της διευρυμένης καπιταλιστικής κερδοφορίας. Αλλά είναι προβληματικό να βλέπεις συνταξιούχους και λαϊκά στρώματα να ψηφίζουν ανοιχτά και να επιβραβεύουν τους δήμιούς τους, στη λογική «σφάξε με αγά μου να αγιάσω», χωρίς να διατηρεί καν το δικαίωμα στην ελπίδα και την αυταπάτη. Όπως είναι άκρως προβληματικό πως βρέθηκαν τόσες χιλιάδες κόσμου να δώσει το τρίευρο και να συμμετάσχει στη διαδικασία εκλογής, αν και η πορεία είναι σταθερά φθίνουσα, συγκριτικά και με τις εκλογές του 10’. Όσο φαιδρό και αν είναι να λέει ο Μητσοτάκης για τα 400 χιλιάδες μέλη της ΝΔ, είναι σχεδόν σίγουρο πως σε μερικά χρόνια πολλά απ’ αυτά δε θα έχουν καν βιολογική υπόσταση για να λογίζονται τυπικά ως μέλη.

Ένας Μητσοτάκης είναι πάντα Μητσοτάκης. Κι είναι εύλογο και θεμιτό η λαϊκή θυμοσοφία να επιστρατεύει το χιούμορ για τα γουρλωμένα μάτια του γουρλή Κούλη, την κλασική ατάκα του Στάθη Ψάλτη στην Κούλα για τον (πολύ κωλόπαιδο) Κυριάκο, τα σατιρικά τιτιβίσματα για τον πατέρα Μητσοτάκη, που είχε βρικολακιάσει μέχρι να δει κάποιο παιδί του αρχηγό της ΝΔ –εκτός κι αν η κατάρα θα λυθεί μόνο όταν γίνει πρωθυπουργός. Όπως είναι λογική η καζούρα στη Ντόρα, που βαδίζει από σφαλιάρα σε σφαλιάρα, ως προς τις προσωπικές της φιλοδοξίες και το απωθημένο της, που βλέπει να το πραγματοποιεί ο μικρός της αδερφός· και στο Μεϊμαράκη, που έχει κλείσει ως καλεσμένος στον αποψινό Ενικό, κι είναι ζήτημα αν θα εμφανιστεί τελικά ή θα εξαφανιστεί όπως χτες το βράδυ, αφήνοντας μόνο τα πλάνα του με τον τσολιά της Ελληνοφρένειας, ως γλυκιά ανάμνηση, να παίζουν.


Αλίμονο όμως αν μείνουμε μόνο στη σάτιρα, που είναι ένας τρόπος άμυνας, αλλά μεταφράζεται σε αδυναμία, εφόσον δεν περνάμε και στην αντεπίθεση. Αλίμονο αν αντιμετωπίσουμε το Μητσοτάκη, που μπορεί να είναι και ο επόμενος πρωθυπουργός (μόνο ο Αβέρωφ, ο Έβερτ και ο μεταβατικός Βαγγέλας δεν έχουν καταφέρει να εκλεγούν) ως ένα γραφικό Μητσοτάκη, το γουρλή γουρλομάτη με τη ρετσινιά του γκαντέμη πατέρα του, κι όχι ως την επιθετική αιχμή του ταξικού μας εχθρού, που θα κληθεί να παίξει και ρόλο λαγού στην αντιλαϊκή λαίλαπα. Και δεν είναι ίσως τυχαίο ότι στην Αμερική οι βρικόλακες είναι εξαιρετικά δημοφιλείς και μια ολάκερη τηλεοπτική βιομηχανία βασίζεται πάνω στη σχετική μυθοπλασία. Ο ελληνικός λαός έχει εξάλλου αμαρτωλό παρελθόν ως προς το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όπου το θύμα ερωτεύεται το βιαστή του…

Υστερόγραφο (σχετικό και με τις ιδιωτικοποιήσεις, ως προς το ρεφρέν)

2 σχόλια:

Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...

Νάτανε μόνο τα 400.000 ξέκουτα, που δώσανε το τρίευρω...
Δε σου κάνει εντύπωση, Κάπταιν, με τι άνεση αδειάσανε αυτοί, που "ρυθμίζουν" την πολιτική, τον βλάχο; Τι να την κάνουν τώρα μια δυσκίνητη "λαϊκιά" ΝΔ; Αβάντα στον πρώτη-φορά-αριστερό τσογλανάκο, αβάντα και στους κασιδιαραίους, και στη μέση το γουρλομάτικο να ναρκισσεύεται για ό,τι μπορεί να κατεβάσει το βραχύ κεφαλάκι του. Κι ένα ωφέλιμο μάθημα στην "εθνική" αστική μας τάξη, που ονειρευόταν σάουθ-στρήμς και "διαμετακομιστικά κέντρα" (...διόδια, χα!χα!), για την ακριβή θέση της στην αλυσσίδα, αγαπητέ μου μπουχέσα, Γλειψινικολάου και λ.δ.δ.
Νάτανε μόνο αυτό;
Πως σου φάνηκαν προχτές τα ~600 σχόλια(!!!), στα δύο νήματα σου; Για το φλέγον λαϊκό(!!!) θέμα, που "έρριξαν", ΑΥΤΟΙ, ΠΟΥ ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ (όχι μόνο την πολιτική , αλλά και) ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ, για να εξουδετερώσουν το ΚΚΕ, εν όψει των πιο σκληρών "ρυθμίσεων" για την ΑΣΦΑΛΙΣΗ, ενώ, πάλι, ξανα-στρώσανε χαλί για τους κασιδιαραίους;
Την ίδια ώρα, που, το νήμα ακριβώς για το θέμα, που θα ρίξει στο καναβάτσο την μισή περίπου Ελλάδα, μάζεψε ακριβώς ....δύο (2!) σχόλια....
Οι μισοί Ελληνες δεν θα έχουν να φάνε, ψηφίζουν Τσίπρα-Κυριάκο, δεν κάνουν απεργία, αλλά είναι σίγουροι πως ..."ντροπή στο ΚΚΕ, που δεν ψήφισε το ΣΣ".

Αυτός ο κόσμος είναι έτοιμος από καιρό για την μοίρα του.

Ανώνυμος είπε...

Μιας και ανέφερες σφυροδρέπανε το έτος 1984 θα έλεγα ότι με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη κλείνει με έναν περίεργο τρόπο, ένας κύκλος που είχε αρχίσει το έτος εκείνο. Ο Αβέρωφ που ήταν τότε αρχηγός της ΝΔ, είχε διαδεχθεί από το 1981 το Ράλλη, ήθελε να αποχωρήσει από την αρχηγία για λόγους υγείας. Εξακολουθούσε όμως να είναι θυμωμένος με τον Καραμανλή τον Α' γιατί τον θεωρούσε υπεύθυνο (μάλλον σωστά) για την οριακή-μόλις κατά μια ψήφο-εσωκομματική του ήττα το 1980 από τον Ράλλη, όταν ο Καραμανλής επέλεξε να πάει στη Προεδρία της Δημοκρατίας. Ο Αβέρωφ θεωρούσε οτι θα ήταν σίγουρος νικητής και του είχε κάτσει πολύ άσχημα εκείνη η ήττα. Ήθελε λοιπόν ενός είδους ρεβάνς από τον Καραμανλή. Αποφάσισε έτσι να στηρίξει τον Μητσοτάκη, από τη μια ως "αντι-Ανδρέα" και από την άλλη επειδή θεωρούσε ότι αυτή η επιλογή αρχηγού θα εκενεύριζε περισσότερο τον Καραμανλή και το καραμανλικό μπλοκ. Να αναφέρω ότι μπορεί κάποιοι να τον έχουν τον Αβέρωφ ότι άνηκε στη σκληρή δεξιά (λόγω κένταυρων, "φωτιά και τσεκούρι") αλλά αυτός το 1946 στην κοινοβουλευτική ομάδα των βενιζελικών άνηκε (μαζί με τον Μητσοτάκη), δεν πήγε ποτέ με το Συναγερμό (όπως για παράδειγμα έκανε ο σκατόγερος-παπατζής ο Α') αλλά προσχώρησε αργότερα στην ΕΡΕ και πάντα θεωρούσε εαυτόν κεντρώο (αυτό το γράφω για να μη νομίζουν κάποιοι ότι υπήρχε τάχα κανα μαλακό κέντρο κόντρα στη σκληρή δεξιά).
Πρωτοπαλίκαρο τότε του Αβέρωφ και επικεφαλής των μυστικών διεργασιών μεταξύ αβερωφικών και μητσοτακικών, ήταν ο Σαμαράς. Στη συμφωνία Αβέρωφ-Μητσοτάκη ο Αβέρωφ είχε πει στον Μητσοτάκη να αναδείξει τον Σαμαρά ως δελφίνο. Πραγματικά ο Μητσοτάκης επικράτησε του καραμανλικού Στεφανόπουλου και ο Μητσοτάκης τήρησε το λόγο του στον Αβέρωφ και ο Σαμαράς εκτοξεύθηκε πολιτικά παρά το νεαρό της ηλικίας (ΥΠΟΙΚ το 1989 στις κυβερνήσεις συνεργασίας) και ΥΠΕΞ στην αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ. Ο Μητσοτάκης πράγματι τον προόριζε για διάδοχο, τον ήθελε κόντρα στον Έβερτ, σε μια συμμαχία κατά κάποιον τρόπο κρητών και πελλοπονησίων κόντρα στο μπλοκ του βορρά. Βέβαια μετά τα γεγονότα μεταξύ Μητσοτάκη-Σαμαρά είναι γνωστά και τα παραπάνω εξηγούν γιατί η κόντρα είχε λάβει τόσο προσωπικό τόνο. Έφτασε λοιπόν το 2015-2016 και η ζωή (που ενίοτε έχει μεγάλα κέφια) τα έφερε έτσι ώστε να είναι πάλι ένας Μητσοτάκης που "κλέβει" (πραγματικά στο νήμα) τη νίκη από το καραμανλικό μπλοκ (αν και ο Μεϊμαράκης στους μητοτακικούς θεωρούνταν επί 90-93 και αργότερα) με τη βοήθεια (έμμεση τουλάχιστον) του Σαμαρά.
Για το καραμανλικό μπλοκ η ήττα ίσως αποδειχτεί στρατηγικής σημασίας. Έχασαν από υπερβολική σιγουριά κάνοντάς τα όλα λάθος μέσα στο 2015 ως και τη μέρα των επαναληπτικών εκλογών. Η νίκη Κυριάκου Μητσοτάκη μάλλον θα επηρρεάσει αρκετά και κάποια άλλα κόμματα.
Νομίζω πάντως ότι ανοίγεται μεγαλύτερη χαραμάδα για το ΚΚΕ προκειμένου να διευρύνει την επιρροή του στον αγροτικό χώρο φέρνοντας κοντά του καινούργια στρώματα από αυτόν τον χώρο σε σχέση με το παρελθόν.

ρα