Νοσταλγός του Φεστιβάλ

Επανασύνδεση με τα προηγούμενα.

Εγώ το Τρί-το Τρίτση δε φοβάμαι/είναι και αυτή μια ελληνική γωνιά
Τα μαύρα τα μαλλιά και αν αραιώνουν/δε μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά.

Μόνο τα πρώτα κρύα του Σεπτέμβρη, που τα αντιμετωπίζεις με δέος σα να διασχίζεις τη Νιάλα, φορώντας το ζεστό, αντάρτικο φούτερ του ΔΣΕ (από τις πιο έξυπνες «εμπορικές» ιδέες στα φεστιβαλικά χρονικά).

Ούτε η βαρυχειμωνιά, ούτε το μουσικό σαρδάμ της Φριτζήλα(ς) για το ΕΑΜ, που έχει την ΕΠΟΝ και την ΕΛΑΣ -όπως μου το μετέφερε σφος αναγνώστης που ήταν αυτήκοος μάρτυρας.

Μόνο λιγάκι οι μικρές ώρες (μετά τα μεσάνυχτα) τις καθημερινές. Κι άντε να πείσεις το παιδί σου (ή τον έφηβο μέσα σου) πως άυριο έχετε σχολείο και δε γίνεται να μείνετε σε όλη τη συναυλία των ΚΘ και πως θα τους δείτε σίγουρα και στο «Καρέζη» και στο τέλος αρχίζεις να τα τραβάς από το χέρι -γιατί μεγαλώνοντας οι ρόλοι αντιστρέφονται διαλεκτικά. Και όσοι άντεξαν, τα κατάφεραν με το σπαθί τους, που θα είναι το χρώμα της δεύτερης ημέρας.

♣Άσσος σπαθί

Είναι πιο νόστιμο από χτες/πέρσι το χατσαπούρι ή έχω καιρό να φάω;

Οι Σκύθες σύντροφοι έχουν όλες τις απαντήσεις. Και τη μυστική συνταγή που περνάει από δρυΐδη σε γραμματέα. Και ένα εκπληκτικό μοντέλο συλλογικής δουλειάς με το κομμάτι και τεϊλορικού καταμερισμού, όπου θα μπορούσε να πατήσει η λενινιστική ανάλυση για το κόμμα και τα συνεργεία νέου τύπου. Καθώς και την απάντηση στο αρχέγονο τσερνισεφσκικό ερώτημα: «Τι να κάνουμε». Χατσαπούρι, τη σούπα με τα μανιτάρια και επανάσταση. Όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά.

Στον σοσιαλισμό οι ουρές θα αποκτήσουν άλλο περιεχόμενο

Μοναδικό ψεγάδι αυτής της κόκκινης κολεκτίβας οι μεγάλες ουρές. Εκτός και αν θες μόνο πιροσκί, οπότε περνάς μπροστά απ’ όλους, που σε κοιτάν με ζήλια και δυσπιστία -μήπως είχες κάναν γνωστό στην ΚΕ- και διατρανώνουν τη θέλησή τους να παλέψουν για μια δίκαια κοινωνία, χωρίς ουρές, ελλείψες και διακρίσεις χατσαπουριού και πιροσκί (που θα είναι μια δευτερεύουσα μη ανταγωνιστική αντίθεση στο προτσές της οικοδόμησης).

♣Δύο σπαθί

Αυτά που ακούς περιμένοντας στην ουρά -πολιτικά πηγαδάκια και ανέκδοτα για τις χώρες του καπιταλισμού.

Αυτό έτρωγε ο Στάλιν! - Συνέντευξη με τη σφισσα από τη Γεωργία, που βρίσκεται πίσω από το «φαινόμενο χατσαπούρι», με βιωματικές αναφορές στην υπεροχή του σοσιαλισμού.

50 συνταγές του Άκη Πετρετζίκη, με αγαπημένα εδέσματα από τη χώρα των Σοβιέτ.

Και ακόμα: αφιέρωμα στα φεστιβαλικά μπλουζάκια που θα φορεθούν πολύ φέτος.

Συνέντευξη Άννας Βίσση: θα ερχόμουν στο Φεστιβάλ αλλά δε με κάλεσαν (ούτε εμένα).

Νατάσσα Μποφίλιου: με το φυσικό αέριο ξένοιασα και έχω ζεστό νερό όλη τη μέρα.

Και πολλά άλλα πλούσια θέματα (ή θέματα για πλούσιους), που θα έπιανε μια Commun-Lifo ή μια Worker’s Voice -και όχι, δεν ήταν τέτοια η Κατιούσα. Αλλά για τα αστικά ΜΜΕ πέρα βρέχει και μακάρι να βρέξει πέρα και σήμερα -ή να κάνει η Αννούλα τα μαγικά της.

Ευτυχώς υπάρχει το όργανο και οι ανταποκρίσεις του, πχ από τις εντυπώσεις του κοινού από τις φωτογραφίες με τους 200 και τον μικρό που απαντά για αυτό που του έμεινε: «Είχαν ανοιχτά τα μάτια τους». Φοβερή απάντηση. Και ας μην ξέρει -ίσως- ακόμα τον στίχο «άλλο ο ανοιχτομάτης και άλλο ο αυγουλομάτης»...

♣Τρία σπαθί

Το βασικό είναι να υπάρχει χώρος -και αν όχι να τον δημιουργήσεις. Να μη φας πολύ το μεσημέρι. να αφήσεις λίγο χώρο για χατσαπούρι. Και αν δεν έχεις φάει, να δοκιμάσεις μια νέα γεύση, μη γίνεσαι χατσι-πουριτανός (ένα κακό λογοπαίγνιο τη μέρα, τη βροχή την κάνει πέρα). Και λίγο χώρο για τα πιροσκί (με τυρί και πατάτα). Και λίγο χώρο για τους ταξικούς λουκουμάδες της ΚΝΕ (προσοχή στις απομιμήσεις). Και λίγο χώρο για το χοτ-ντογκ, που είναι η καινοτομία του φετινού Φεστιβάλ (αν και στις αμερικανιές δεν είμαστε τόσο καλοί, όπως στις σοβιετιές). Ναι αλλά για τα μαφίν δε λέτε τίποτα (δύο κακά λογοπαίγνια την ημέρα...). Και λίγο χώρο για φαλάφελ και λαχματζούν από τους Παλαιστίνιους. Και λίγο ακόμα για τα πιτάκια και τα σιροπιαστά από τον άλλο παλαιστινιακό πάγκο. Και λίγο χώρο για το σάντουιτς της ΚΝΕ, το λουκάνικο, το κεμπάπ. Ε, δε γίνεται να μη δοκιμάσεις και από τα σουβλάκια -σα να μην ήρθες στο Φεστιβάλ θα είναι. Και λίγο χώρο για μια-δυο (3-4) ακόμα τρύπες στη ζώνη σου. Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι.

♣Τέσσερα σπαθί

Τα μάτια σου με καίνε και γράφτηκε στην ΚΕ-ΝΕ! όπως έλεγε ο ιταλός συναγωνιστής την οργάνωση, στη συζήτηση που θα μπορούσε να έχει τίτλο «κάθε λιμάνι και καημός - κάθε λιμάνι και απεργία»! Ωραία στιγμή το διεθνιστικό πανό στο τέλος, που έγινε viral. Μα πάνω απ’ όλα σπουδαία υπόθεση να οργανώνεις μια παγκόσμια απεργία, σε δεκάδες χώρες και λιμάνια, όλων των ηπείρων. Σα γενική πρόβα από τον γενικό συντονισμό του μέλλοντός μας και τις πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες στον πλανήτη μας (εν αναμονή ποσαδιστικών ενισχύσεων).

♣Πέντε σπαθί

Οι βραβεύσεις στους ταπεινούς (πρωτ)εργάτες του Φεστιβάλ, την ψυχή που δίνει σάρκα και οστά στον θεσμό, ήταν ξεχωριστή περίσταση και ας έλειπαν οι μεγάλοι ρήτορες -αφού οι σφοι προτιμούν να μιλάνε με τις πράξεις τους. Είχε όμως συγκινητικές αναφορές σε συντρόφους - στυλοβάτες που έφυγαν πρόωρα, αλλά είχαν ως σύνθημα «το φεστιβάλ θα στηθεί, που να σκάσει ο διάολος». Διεθνιστική νότα, με τη βράβευση ενός ξυλουργού αλβανικής καταγωγής (και δεν ξέρω αν ξέρεις, σφε αναγνώστη, πως στα ισπανικά ο οικοδόμος λέγεται albañil). Και ωραίες ιστορίες απ’ την κρύπτη του παρελθόντος, με την Εύα Μελά να μας λέει για τον Προκόπη τον αρουραίο, που ήταν συνεπής και έγινε ένας από εμάς. Η αμήχανη στιγμή που διαπιστώνεις πως ο Προκόπης ήταν πιο συνεπής από άλλους προκομμένους, που εγκατέλειψαν το σκάφος νομίζοντας πως βουλιάζει και ναυάγησαν μόνοι τους. Και τι μας φταίει ο Προκόπης και τα ξαδελφάκια του, για να τους πούμε «ποντίκια»;

♣Έξι σπαθί

Η εκδήλωση στον χώρο των στρατιωτικών είχε πολύ κόσμο, τον χαιρετισμό του ΓΓ και στρωμένα τραπέζια με σουβλάκια και κρασί -σαν «βραδιά οπλίτη». Κι αν οι επιτελείς του αστικού κράτους σκάνε να βρουν τον κόκκινο δάχτυλο που κάνει δουλειά στο στράτευμα και τους αξιωματικούς -που εκδηλώνονται ανοιχτά όταν αποστρατεύονται- η κε του μπλοκ ψάχνει να βρει τον εαακίτικο δάχτυλο που κρύβεται πίσω από το αρκτικόλεξο του ΣΥΣΜΟΣ -που συσπειρώνει στρατιωτικούς και συγγενείς.

♣Επτά σπαθί

Ο Μαλιάτσης έχει χιούμορ για πεντάχρονα (τύπου «γαμιούνται οι αριστερόχειρες») -ούτε καν για «Κόκκινο Αερόστατο», πόσο μάλλον για Κνίτες. Έχει δίκιο όμως όταν λέει για τους επαγγελματίες κουφούς, που δε σε ακούν από άποψη (σου φωνάζω μα εσύ δε μου μιλάς). Άραγε να υπάρχει το αντίστοιχο ρήμα, όπως το «εθελοτυφλώ»; Ή πρέπει να βγει ένας λεξιπλάστης σαν τον Ζαχαριάδη να το καθιερώσει;

Γεια σας, έχετε ένα 4ήμερο να σας μιλήσουμε για την πολιτική του ΚΚΕ;

♣Οκτώ σπαθί

Η πολύωρη επίδειξη πυγμαχίας στο αθλητικό στέκι είχε ρετρό απόχρωση μόνο για όσους αγνοούν ότι έχει ξανάρθει στη μόδα. Κι εσύ αναρωτιέσαι πόσοι από τους μικρούς να ξέρουν τον Τεόφιλο Στίβενσον, την κουβανική παράδοση και πότε επιτέλους θα κάνουμε μια αναπαράσταση (αλά Τεό) με το σωστό τέλος στον αγώνα του Ντράγκο με τον Ρόκι (IV). I must break you -στον αδύναμο κρίκο της αλυσίδας.

♣Εννιά σπαθί

Το ΚΚΕ πάντως ακούει τι λέει ο κόσμος και φέτος μοίραζε και ερωτηματολόγιο με «6+1 ερωτήσεις για τη ζωή που έχουμε και τη ζωή που θέλουμε», που ήταν βασικά μια έμμεση κάρτα γνωριμίας για ενήλικους επισκέπτες. Ξεκινούσε με αθώες ερωτήσεις για την ακρίβεια, κλιμάκωνε με τους νατοϊκούς εξοπλισμούς και κορύφωνε σαν εταιρεία δημοσκόπησης με το (προλεκάλτ αποχρώσεων) ερώτημα: «ποια φράση είναι πιο κοντά σε αυτό που σκέφτεσαι».

Α. Χρειάζεται αλλαγή κυβέρνησης άμεσα.
Β. Χρειάζεται να αλλάξει συνολικά ποιος έχει τα κλειδιά της οικονομίας και την εξουσία στα χέρια του.
Γ. Δεν ξέρω αν υπάρχει εναλλακτική.
Δ. Θέλω να μάθω περισσότερα για την πρόταση του ΚΚΕ.

Και όπως θα έλεγε ένας σφος, με πείρα από εξετάσεις για δίπλωμα, το σωστό είναι πάντα η μεγαλύτερη απάντηση -δηλαδή το Β.

Το καλύτερο όμως ήταν αυτό το «+1» στο τέλος. Τι θα ήθελες να ρωτήσεις εσύ το ΚΚΕ;

Εε... Χμμ... Πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες; Πότε θα βγει ο νέος τόμος του Δοκιμίου; Πότε θα αποκατασταθεί ο Κάππος; Μου δίνετε μια-δυο αναρτήσεις καιρό να το σκεφτώ, γιατί με πιάσατε εξαπίνης; (Σου δίνουμε. Επόμενη ερώτηση).

♣Δέκα σπαθί

Ο Γκαλεάνο έλεγε πως ζει σαν ζητιάνος του ποδοσφαίρου, που εκλιπαρεί για λίγο καλό θέαμα και μια περίτεχνη ενέργεια. Κι εσύ νιώθεις ζητιάνος του Φεστιβάλ, για λίγο ηλεκτρικό ήχο και κάποιες γνώριμες νότες του μακρινού παρελθόντος, που δεν κατάλαβες πότε πέρασε.

Δεν περίμενες πως θα δεις ξανά τον Λάκη -έστω μαζί με τον Φάμελλο, που συγκινεί λιγότερο κόσμο και από τον αδελφό του. Ποτέ δεν περίμενες να συγκινηθείς τόσο με τη «Σταρ του Σινεμά». Νιώθεις ευλογία που πρόλαβε να βγει πριν φάει cancel, μαζί την Ευλαμπία και τον Γιοκαρίνη -που είπε στο τέλος: «λευτεριά απ’ τους καριόληδες». Και όταν πέφτουν οι πρώτες νότες από τον «Νοσταλγό του Ροκ εν Ρολ», γυρνάς στα Φεστιβάλ της νιότης σου, ένα τέταρτο του αιώνα πίσω, σε αθώες εποχές, όταν δεν υπήρχε ΣΥΡΙΖΑ (ούτε τώρα υπάρχει), δεν υπήρχε ακόμα φράξια, ούτε πολιτική ορθότητα. Δεν ήταν «ευτυχισμένα χρόνια», ούτε καν καλύτερα, αλλά είχες περισσότερες επιλογές και δεν ένιωθες καλλιτεχνικό απολίθωμα -μόνο πολιτικό λιγάκι. Τώρα οι καλύτεροί σου στίχοι-ήχοι δεν υπάρχουν, οι καλλιτέχνες που σου άρεσαν δε ζουν ή δεν μπορούν να έρθουν -ή βγάζουν όλοι μαζί μια ώρα πρόγραμμα με το ζόρι. Και μπορεί βασικά να είσαι νοσταλγός του μέλλοντός μας ή και του Φεστιβάλ, πριν καν τελειώσει, αλλά θες να πας στον υπεύθυνο σφο του καλλιτεχνικού προγράμματος, να του απλώσεις χέρι και να του πεις παρακαλετά.

Φιλαράκι, μήπως έχεις μια ροκ συναυλία, για να βγάλω το τετραήμερο;

♣Υγ:

-Τι κάνουμε;
Να εδώ, νοσταλγούμε τα νιάτα μας, τότε που δεν υπήρχε φράξ...
-Όχι, στο μπάσκετ τι κάνουμε.
Α, ναι. Κερδίζετε είκοσι πόντους.
-Εμείς; Και οι άλλοι;
Το ίδιο είναι. Ο αθλητισμός ενώνει -είναι σαν το Φεστιβάλ.

♣Βαλές σπαθί

Ο Μαραβέγιας είχε λιγότερο κόσμο και από τον αντιφασιστικό Τροχό της Τύχης στη μαθητική σκηνή και δεν είμαι σίγουρος ότι έχει βαθύ περιεχόμενο, αλλά δίνει πάντα περιεχόμενο, ακόμα και αν είσαι περαστικός. Βλέπει στο κοινό μια κοπέλα να φορά μπλουζάκι «η Τζαμάικα των Βαλκανίων», ρωτά να μάθει τι είναι, του εξηγούν (δίσκος, Σφαλμάνης-Ραϊμπό κτλ) και αυτός δεν έχει πιάσει ούτε λίγο το νόημα και την ειρωνεία, αλλά χαίρεται γιατί και η δική του μπάντα είναι κάτι σαν «Τζαμάικα των Βαλκανίων» και αρχίζει να τραγουδά κάτι ελαφροχαρούμενο.

Όνειρο ζωής στο επόμενο Φεστιβάλ μια συνεργασία επί σκηνής Σφαλμάνη και Raibo με την μπάντα του Μαραβέγια και τι στον κόσμο. Θα καεί το πελεκούδι!

Μα αν κάψουμε πολύ αυτόν τον πλούτο των δασών
θα χάσουμε όλο το τουριστικό μας προϊόν
Οπότε ας τα καίμε... με μια προσοχή
η Τζαμάικα των Βαλκανίων πρέπει να ’χει και εξοχή

Και στο καπάκι

Φοβάμαι στα ανοιχτά με τα καμένα μου φτερά
Φανάρια στο πορτοκαλί...

Κόκκινο γκλίτερ από έναν κατακόκκινο καλλιτέχνη...

♣Ντάμα σπαθί

Είχε φανταστεί ποτέ στη ζωή του να παίζει για τόσο κόσμο ο Κότσιρας; Περίμενες να δεις τα χάλκινα να παίζουν τραγούδια στη (γνωστή) γλώσσα τους; Και ότι θα έβλεπες εδώ εκείνον τον σαχλό Γιου-Τιούμπερ (αυτός δεν ήταν;) που πάει σε γυράδικα; Γιατί, περίμενες να δεις ποτέ εδώ τη Νικολακοπούλου;

Δυνατά-δυνατά, γίνανε όλα δυνατά στο Φεστιβάλ!

Ούτε τον Κωνσταντίνο Βήτα περίμενα να δω ποτέ σε Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Αλλά αυτό είναι γέφυρα για την επόμενη μέρα-χρώμα.

♣Ρήγας σπαθί

Στις Τρεις Γέφυρες, τέρμα Λιοσίων, η ΕΛ.ΑΣ. (όχι του Αλέξη) είχε στήσει κλασικά άτυπο μπλόκο στη στάση των λεωφορείων, με τους μπάτσους-πορτιέρηδες να επιβιβάζονται, να κόβουν φάτσες και να δίνουν έγκριση στον οδηγό να συνεχίσει (ή και όχι). Χωρίς πολιτικά, κουκούλες και λοιπά προσχήματα (α ναι, έχουν τέτοιο την παραβατικότητα στα δυτικά). Κρίμα μόνο που δεν είχα πάρει -να τους χαρίσω- το μπλουζάκι από τους Παραγουανούς, που ρωτούσε σοβαρά.

Σε έχει βοηθήσει ποτέ η αστυνομία;

Μπαλαντέρ

Σε ρόλο Τζόκερ-γελωτοποιού θα βάλω το διχασμένο μου εγώ, που σκέφτεται με όρους μιμιδίων.

Εγώ: Βγάλε λεφτά, να έχουμε μετρητά για σουβλάκια και τη Διεθνούπολη.
Πάλι εγώ: άσε μη βγάζεις, γιατί θα τα φάμε όλα και θα μείνουμε ταπί πάλι.

-.-.-

Ηθικό δίδαγμα: προσοχή τα σπαθιά σας, γιατί μικραίνουν -είτε είναι μπαλόνια, είτε όχι.

Υστερόγραφο φεστιβαλικό -και ας μην είναι δικό μας, παρά μόνο με τη λίγο πιο ευρεία έννοια. Έξι μήνες μετά...