Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

Η τρίτη μέρα ήταν η τελική...

... μοβόρα νικηφόρα και βροχερή (ανταπόκριση από το φεστιβάλ- ημέρα τρίτη).

Τελικά ο καιρός μας έκανε το χατίρι και η τρίτη μέρα του φεστιβάλ έγινε ΚΑΝΟΝΙΚΑ, όπως τόνιζαν κι οι ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα τις προηγούμενες ημέρες. Ο ουρανός έριξε μόνο μερικές απειλητικές ψιχάλες, για να τρομάξει τους δύσπιστους και τους λιπόψυχους που έμειναν σπίτι τους και επιβράβευσε τους τολμηρούς που ήρθαν στο χώρο – και δεν ήταν και λίγοι. Οι πιο πονηροί άρχισαν να σκέφτονται το ενδεχόμενο της κρατικής προβοκάτσιας από την εμυ και άλλες μετεωρολογικές ιστοσελίδες που προέβλεπαν από βροχή μέχρι καταιγίδα για τις ώρες του φεστιβάλ. Μέχρι που έπιασε μια βροχούλα εκεί κατά τις 3 τη νύχτα, για να αποδείξει το ασύλληπτο: ότι για μια φορά τα στοιχεία της φύσης ήταν με το μέρος μας και δε γίναμε μούσκεμα, σαν τα παπιά στη λιμνούλα, που παρεμπιπτόντως πρέπει να έφαγαν του σκασμού και με υπερωρίες αυτό το τριήμερο.

Εκείνη την ώρα όμως όλα είχαν τελειώσει στο χώρο του φεστιβάλ. Και είναι κρίμα από μια άποψη, γιατί ο κόσμος καθόταν στη λαϊκή σκηνή και δεν έλεγε να φύγει, περιμένοντας ένα ανκόρ από τον κορακάκη και το φεστιβάλ συνολικά.
Κι αυτό είναι ένα από τα λίγα αρνητικά του καινούριου χώρου. Το πρόγραμμα δεν τραβάει μακριά ως το πρωί, γιατί πρέπει να σεβαστούμε τους γείτονες στις γύρω πολυκατοικίες. Άντε να προσθέσεις και τα «διαφυγόντα έσοδα» από τους πλανόδιους με τους λουκουμάδες και τις καντίνες. Ή ότι το ίλιον πέφτει πολύ μακριά για κάποιες περιοχές – μέχρι και το κάλεσμα από τα μεγάφωνα κάποιες φορές απευθυνόταν ειδικά στο λαό της δυτικής αθήνας.
Κατά τα άλλα όμως είναι ένας μεγάλος και πολύ όμορφος χώρος που η ανάδειξή του έχει ειδική σημασία. Κι αυτό μπορούσε να το καταλάβει κανείς κι από τη διαδρομή προς το πάρκο τρίτση, από τα πανό των γειτονικών δημοτικών αρχών με συνθήματα ενάντια στην απαξίωση του χώρου.

Τι κάναμε αυτήν την τελευταία μέρα του φεστιβάλ; Κανονικά θα ακούγαμε τη συζήτηση με την μπέλλου, που πρέπει να είχε ενδιαφέρον. Ομολογώ όμως ότι εκείνη την ώρα πιάσαμε την κουβέντα, συσφίγγοντας τους ακατάλυτους μπλογκερικούς δεσμούς με άλλα αδερφά ιστολόγια κι έτσι δεν την προσέξαμε αρκετά, ώστε να μπορέσω να την αναπαράγω σήμερα. Ελπίζουμε να την πετύχουμε κάπου (κανάλι, εφημερίδα, portal, οπουδήποτε) και να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία.

Είδαμε όμως θέατρο σκιών και την παράσταση με τον καραγκιόζη που ήθελε να γλιτώσει από τα χρέη του και προσποιήθηκε τον πεθαμένο, πιθανότατα γιατί δεν είχε σκεφτεί τη λύση της επιτροπής λογιστικού ελέγχου – η περιβόητη ελε. Και κάναμε μια βόλτα από τα ταμπλό με την έκθεση για την ιστορία του κκε και του κομμουνιστικού κινήματος, που ήταν και πέρσι στο χώρο του φεστιβάλ, αλλά φέτος είχαν εμπλουτιστεί. Εκεί ξεχωρίσαμε το σύστημα με τους συντρόφους από τη νεολαία, που έπαιζαν ρόλο ξεναγού με αρκετή επιτυχία. Ένα στιγμιότυπο από την αντεπανάσταση στην ουγγαρία το 56, με έναν ούγγρο κομμουνιστή που είχε σκοτωθεί με ένα εικόνισμα του λένιν στην αγκαλιά του. Και ένα ποίημα του μπρεχτ για το κόμμα που βρίσκεται σε κίνδυνο με το στίχο το κόμμα είναι σε κίνδυνο, στάσου όρθιος (ή κάτι τέτοιο). Κι εκεί είπαμε μεταξύ μας με κομμουνιστική αισιοδοξία ότι αν όλα πάνε φέτος τόσο καλά όσο το 12, μπορεί του χρόνου να είναι αυτό το σύνθημα του φεστιβάλ.

Είδαμε το αφιέρωμα στο λοΐζο, που ήταν ωραίο και προσεγμένο και έκλεισε με το ακορντεόν κι όλο τον κόσμο να τραγουδά με πάθος: δε θα περάσει ο φασισμός. Κι ήταν ίσως η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που δεν το έλεγε μηχανικά, αλλά επειδή το ένιωθε και έχει σα στάμπα τη ζωή του σημαδέψει.
Και μετά... θα θέλαμε να καθίσουμε και για το μικρούτσικο αλλά...

Εντάξει, δεν ωφελεί να κρυβόμαστε. Όλοι ξέρουμε ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος που ήμασταν εκεί και για τον οποίο έγινε κι όλο το φεστιβάλ στην πραγματικότητα: η hip hop συναυλία στο μαθητικό στέκι. Και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ακυρωθεί από τη βροχή, γιατί όταν όλος ο κόσμος θέλει κάτι τόσο πολύ, θα συνωμοτήσει όλο το σύμπαν για να γίνει πράξη, όπως λέει κι ο αλχημιστής. Ή μήπως ο ισορροπιστής; Τέλος πάντων...

Αρχικά βγήκαν στη σκηνή ο μέγας με τον dj rico, που μάλλον είναι και οργανωμένο μέλος του κόμματος. Ο μέγας είπε ότι γράφτηκαν κάποια πράγματα με τα οποία γελάνε κι οι πέτρες κι ότι αυτοί συμμετέχουν πολλά χρόνια στο φεστιβάλ, άλλο αν κάποιοι το ανακάλυψαν τώρα. Ξεκίνησε τη συναυλία με το τραγούδι επανάσταση όπου μεταξύ άλλων δίνει συμπυκνωμένα έναν πολύ εύστοχο ορισμό του σοσιαλφασιμού: δημοκρατία ίσον χούντα φιλελεύθερα δοσμένη και τους φασίστες με τη μάσκα δημοκράτη-σοσιαλιστή.


Τραγούδησε επίσης το στα όπλα, που τo αναφέραμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, ένα άλλο που μιλούσε για την ιστορία ενός μετανάστη, ένα τρίτο με τον τίτλο λόμπι που είχε και μια ξώφαλτση αναφορά στον καπιταλισμό. Είπε ένα τραγούδι που έδενε με τη μνήμη του καββαδία και ένα άλλο που το αφιέρωσε στη μνήμη του μητροπάνου ο οποίος τίμησε πολλές φορές το φεστιβάλ με την παρουσία του. Και γενικώς είχε ενδιαφέρον ρεπερτόριο. Στο τέλος είπε μαζί με τους νεβμα και το τραγούδι για μια μέρα βασιλιάς για αυτούς που τους ενδιαφέρει μόνο να κυβερνάνε, αλλά κόπηκε στη μέση γιατί έπεσε το ρεύμα – το σαμποτάζ της αυγής που περιμέναμε.

Οι νεβμα είπαν ότι θα έπαιζαν μερικά τραγούδια τους που δεν ακούγονται πολύ συχνά και πως όταν βγαίνει ένας δίσκος καλό είναι να τον ακούμε από την αρχή ως το τέλος. Ενημέρωσαν το κοινό για κάποια κομμάτια τους που είχαν ανέβει δωρεάν στο διαδίκτυο. Και τόνισαν πολλές φορές πως ήταν τιμή τους η παρουσία τους στο θεσμό.
Και μετά ανέβηκαν οι goin through.

Τραγούδησαν το μαζί μου ασχολείσαι, κερασμένο στην αυγή και το καλημέρα ελλάδα που το έγραψαν οκτώ χρόνια πριν όταν όλοι πανηγύριζαν και τώρα με την πουτάνα την εε δικαιώνεται. Ο βουρλιώτης είπε να δυναμώσει η μουσική για να μας ακούσουν ως την αυγή, αναφέρθηκε στους χαλυβουργούς, στους μαθητές που έπαιξαν στη σκηνή πριν από αυτούς και που έστησαν αυτό το θεσμό και κουνούσε ρυθμικά το κεφάλι όταν ο κόσμος φώναζε συνθήματα: το χωρίς εσένα και το εννιά δεκαετίες για το κκε. Ήταν σχεδόν συγκινημένος με τον κόσμο που ήρθε και γέμισε ασφυκτικά το χώρο της μαθητικής και ευχαρίστησε την κεντρική επιτροπή (!) για την πρόσκληση και την τιμή που τους έκανε.

Αυτά ως προς το ρεπορτάζ για το τι έγινε επί σκηνής. Περνάμε και στην αποτίμηση επί της ουσίας. Μήπως μπορούμε να αρνηθούμε ότι οι goin through είναι life style συγκρότημα; Όχι σύντροφοι, δεν μπορούμε να το πούμε αυτό. Όπως δεν μπορούμε να το αρνηθούμε για τη συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών που εμπλέκονται αναγκαστικά (λιγότερο ή περισσότερο) σε αυτό, ακόμα και για όσους αποτελούν το λεγόμενο εναλλακτικό life style, που καταλήγουν να είναι απλώς η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Το ζητούμενο λοιπόν σε αυτή την περίπτωση είναι να μη σε καταπίνει το life style, αλλά να το κατακτάς εσύ κατά μία έννοια. Όταν πχ ο μάριος αθανασίου ρωτούσε για τους χαλυβουργούς σε μια life style εκπομπή και άφηνε το πάνελ ξερό από την αμηχανία, είναι προφανές ποια πλευρά βγαίνει κερδισμένη. Και είναι εξίσου προφανές ότι αν κάποιος μουσικός σήμερα ήθελε να πάει με το ρεύμα και να πουλήσει φιγούρα, δε θα ερχόταν στο δικό μας φεστιβάλ. Άλλους χώρους θα προσέγγιζε – ονόματα δε λέμε, (οπορτουνιστικές) συνειδήσεις δε θίγουμε.

Υπάρχουν επίσης δύο πολύ βασικά ζητήματα. Καταρχάς ότι η νεανική σκηνή φέτος έγινε μαθητικό στέκι, για να δοθεί βάρος στη δουλειά με τους μαθητές. Έναν χώρο όπου έχουμε σημαντικές ελλείψεις και προκύπτει επιτακτικά η ανάγκη να ανοίξουμε μέτωπο ενάντια στη χρυσή αυγή και την επιρροή της στα σχολεία. Καθόλη τη διάρκεια του τριημέρου έπαιξαν πολλά μαθητικά ερασιτεχνικά συγκροτήματα και υπήρχαν λίγα εμπορικά ονόματα. Αν λοιπόν αυτά τα ονόματα μπορούν να φέρουν τους σημερινούς μαθητές στο φεστιβάλ και σε επαφή με την κνε, αν μπορούν να τους περάσουν πέντε – απλοϊκά έστω- μηνύματα για τον αγώνα και την επανάσταση, τότε έχουν – από μένα τουλάχιστον- την ανοχή μου και κάτι παραπάνω. Πόσο μάλλον που το πρόγραμμά τους ήταν σχετικά προσεγμένο και αξιοπρεπές.

Δεύτερο ζήτημα. Αυτή τη στιγμή το κκε περνά από στενωπό και μετράει τους φίλους του, ακόμα και στον καλλιτεχνικό χώρο. Κι επειδή οι δυσκολίες αυτές έχουν σημαντικό οικονομικό αντίκτυπο, είναι δεδομένο ότι όποιος έρχεται να παίξει στο φεστιβάλ το κάνει σχεδόν αφιλοκερδώς, ειδικά φέτος.
Από αυτήν την άποψη λοιπόν μπορώ να πω προσωπικά ότι γουστάρω τους goin through και τους νεβμα και ας μην έβαζα ποτέ να ακούσω κάτι δικό τους στο σπίτι μου. Όπως γουστάρω τις βαρετές εντεχνίλες που έρχονται χρόνο παρά χρόνο, τα πολυφωνικά που σε μεγάλη ποσότητα νιώθω πως μου ξύνουν τα σωθικά, το λάκη που η κοιλιά του μεγαλώνει σταθερά κάθε χρόνο και πλέον σέρνεται πάνω στη σκηνή... γουστάρω ακόμα και τη σούλα βαζούρα. Κι ειδικά όσους ήρθαν φέτος για πρώτη φορά, όπως το μηλιώκα.

Τι μας έμεινε ως γεύση στο τέλος της ημέρας και του φεστιβάλ; Η απορία για το αν τελικά έχουμε τη σοβιετική τεχνογνωσία και τεχνολογία που διέλυε τα σύννεφα στους ολυμπιακούς της μόσχας και τις ημέρες των παρελάσεων. Και η εικόνα από τη δεύτερη μέρα με τον μπόμπιρα στο καροτσάκι που δεν μπορούσε να μιλήσει καλά καλά, αλλά ήξερε να σηκώνει το χέρι του στο άκουσμα της διεθνούς κι όποιον έβλεπε έκτοτε τον χαιρετούσε με σφιγμένη τη γροθιά. Οι σωστές βάσεις μπαίνουν από τα μικράτα μας. Άντε και επανιδρυτικό στέλεχος των νέων πρωτοπόρων.

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012

Ανταπόκριση από το φεστιβάλ- ημέρα δεύτερη

Τι έδωσε το ρεπορτάζ της δεύτερης μέρας του φεστιβάλ;

Κατά πρώτον ότι ο χώρος ήταν πίτα στον κόσμο. Σε βαθμό που δυσκολευόσουν να προχωρήσεις στον κεντρικό δρόμο από την κεντρική στη λαϊκή σκηνή. Και παίζαμε όλοι μαζί μουσικές καρέκλες όπου ο κόσμος ήταν περισσότερος από τα καθίσματα και πάντα κάποιοι περίσσευαν και τριγυρνούσαν στον χώρο, να βρουν κάπου να καθίσουν.

Κι εκεί προκύπτει εύλογα το ερώτημα. Όλοι αυτοί μας ψηφίζουν; Όχι, προκύπτει εξίσου εύκολα η απάντηση. Φαντάσου να το έκαναν όμως, πόσο διαφορετικοί θα ήταν οι συσχετισμοί. Όπως είπε μετά στη συναυλία του και ο λάκης παπαδόπουλος, είστε 450 χιλιάδες και μοιάζετε με ένα εκατομμύριο. Γαμώτο...

Κι αυτή ήταν η ειδοποιός διαφορά με το περσινό φεστιβάλ, όπου έβλεπες ξέχειλο ενθουσιασμό στα πρόσωπα όλων και στην κεντρική ομιλία το σύνθημα που δέσποζε ήταν: κουκουέ ισχυρό, η ελπίδα είναι εδώ. Φέτος πάλι ο κόσμος ήταν πολύς, τα πρόσωπα χαρούμενα ως συνήθως, αλλά η ελπίδα κάπως μαραμένη από τα δυο άσχημα εκλογικά αποτελέσματα που είχαν μεσολαβήσει.

Κι έτσι φτάνουμε στο δεύτερο βασικό χαρακτηριστικό της μέρας. Την ομιλία της αλέκας, που μεταφέρθηκε για χτες κι επηρέασε όλο το πρόγραμμα, καθώς όλα έπρεπε να γίνουν με ρυθμούς εξπρές και να τελειώσουν σχετικά νωρίς για να ξεκινήσουν οι προσυγκεντρώσεις για την ομιλία. Έτσι όποιος έμπλεξε στην κίνηση –καλή ώρα εμείς, που πετύχαμε και μια συγκέντρωση μεταναστών στους αγίους αναργύρους, ζωσμένη από περιπολικά και ματ- πρόλαβε ελάχιστα πράγματα από τις συζητήσεις και την εκδήλωση με τους χαλυβουργούς και τους ισπανούς ανθρακωρύχους.

Ως αντιστάθμισμα όμως πήραμε μια γεύση διεθνισμού στα περίπτερα της διεθνούπολης, όπου συναντήσαμε διάφορα αξιοσημείωτα (έως κι εξωτικά) πράγματα. Μπλουζάκια με τη μαφάλντα και το γκαγκάριν στους ισπανούς, νεαρούς ασπρομάλληδες στις οργανώσεις από την ασία, τη νεολαία του κόμματος του λαού της παλαιστίνης, που δεν πρέπει να συγχέεται με τη νεολαία του λαϊκού μετώπου της παλαιστίνης (ούτε προφανώς με τη νεολαία του λαϊκού μετώπου ιουδαίας από τους μόντι πάιθονς). Τη διεθνή κομεπ σε διάφορες γλώσσες, αμέτρητες κονκάρδες με σοβιετικά σύμβολα και διάφορα γραπτά υλικά, που ίσως αξιοποιηθούν μελλοντικά απ’ το τμήμα προπαγάνδας της κε του μπλοκ.

Μετά τη διεθνούπολη, κατευθυνθήκαμε στον χώρο της συγκέντρωσης, που ήταν ασφυκτικά γεμάτος, ενώ οι σύντροφοι στις ταβέρνες επωμίστηκαν το δύσκολο καθήκον να εξηγούνε στον κόσμο ότι κατά τη διάρκεια της ομιλίας δεν πωλούνται σουβλάκια και γενικώς τίποτα άλλο πέρα από νεράκι. Ε όσο απλό κι αν φαίνεται δεν είναι εύκολο για όλους να το καταλάβουν –ακόμα κι αν μας ψηφίζουν.

Προηγήθηκε ένας σύντομος χαιρετισμός του χιώνη, που εξήγησε συνοπτικά από προέρχονται τα δύο σκέλη του φετινού συνθήματος του φεστιβάλ και κάλεσε τον κόσμο να μάθει από πρώτο χέρι τι λένε οι κομμουνιστές και ποιες είναι οι θέσεις τους. Έπειτα ανέβηκε στο βήμα η αλέκα. Ο σημερινός ρίζος έχει εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία της, που φαντάζομαι ότι θα μπει ολόκληρη στον αυριανό κυριακάτικο ή το αργότερο σε αυτόν της τρίτης. Εδώ παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά σημεία της, βάσει κάποιων πρόχειρων σημειώσεων που κράτησα.

Η αλέκα ξεκίνησε την ομιλία της με αυτούς που αναγορεύουν σε στόχο και παράδειγμα προς μίμηση, πότε την αργεντινή και πότε την κυβέρνηση της ιρλανδίας, πότε το ραχόι και πότε τον μόντι, ενώ τους φταίνε πότε οι φιλελεύθεροι και πότε οι σοσιαλδημοκράτες που τους πρόδωσαν. Είπε ότι το έλλειμμα μπορεί να καλυφθεί πλήρως μόνο με 100% έλλειμμα δικαιωμάτων, εφόσον πουλήσουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Ότι ο λαός ουρλιάζει «φτάνει πια», αλλά πρέπει να το κατευθύνει στα μονοπώλια και την εξουσία τους. Κι ότι ακόμα κι αν έρθει κάποια ανάκαμψη μες στο 13’ ή το 14’, θα είναι αναιμική και πρόσκαιρη.

Σχολίασε ότι η ενδοκυβερνητική αντιπαράθεση κι η αντιπαράθεση μεταξύ νδ και σύριζα δεν είναι τελείως φτιαχτή, γιατί αντανακλά δευτερεύουσες αντιθέσεις για τη διαχείριση της κρίσης. Ότι εκτός από τις διακρατικές, αναπτύσσονται και αντιθέσεις μεταξύ πολιτικών δυνάμεων που στρέφονται στο ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο, κάποιες στο γαλλογερμανικό άξονα, άλλες στις ηπα και κάποιες άλλες τάσσονται υπέρ του δανεισμού από τη ρωσία και την κίνα. Ουδέποτε όμως διακόπηκε κάποια σύνοδος κορυφής γιατί η τάδε ή δείνα κυβέρνηση διαφώνησε με κάποια στρατηγική επιλογή ή με τη λήψη μέτρων, πχ με την περικοπή συντάξεων, του 13ου και 14ου μισθού, κτλ.

Σημείωσε για τις εκλογές ότι είναι ένα διάλειμμα από την ταξική πάλη κι ότι το κουκουέ πλήρωσε το τίμημα της μη συμμετοχής του στην κωμωδία των διερευνητικών εντολών, αλλά άφησε με την άρνησή του πολύτιμη παρακαταθήκη, ενώ όλες οι άλλες βασικές δυνάμεις είχαν ως βασικό τους σύνθημα την παραμονή στο ευρώ και την εε.

Το αστικό πολιτικό σύστημα υπέστη κάποιους τριγμούς, αλλά κατάφερε να τους αμβλύνει προσωρινά με το σχηματισμό της τρικομματικής κυβέρνησης. Παράλληλα κρατάει άλλα κρυφά χαρτιά για την αναπαλαίωση του σκηνικού, που αν δεν τα κάψει ο λαός θα γυρίσουν εναντίον του. Ένα από αυτά είναι ο σύριζα, το πιο ύπουλο διαβρωτικό υγρό του εργατικού κινήματος, που έχει μαζέψει τους σφουγγοκωλάριους του πασόκ, και παραπέμπει το σοσιαλισμό στη δευτέρα παρουσία, αλλά ρίχνει συνθήματα για το αργεντινάσο και το ευρώ που δεν είναι φετίχ, για να εγκλωβίζει ριζοσπαστικές συνειδήσεις και να ρίξει άγκυρα σε άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Τον ψήφισαν πολλοί άνεργοι κι εργαζόμενοι, αλλά δεν καθορίζει η φτωχολογιά τη στρατηγική του. Καμία κυβέρνηση, είτε ονομάζεται αριστερή, είτε επαναστατική ή κομμουνιστική δε μπορεί να προχωρήσει αν δεν κοινωνικοποίησει τα μονοπώλια.

Η αλέκα «ξεσπάθωσε» και κατά του συστημικού, φασιστικού ρόλου της χρυσής αυγής, που ξεκινά τη βία από τους μετανάστες, για να τη μεταφέρει αργότερα ενάντια στο κίνημα και τους κομμουνιστές, και λειτουργεί σαν τους μπράβους της νύχτας. Ένα τμήμα της αστικής τάξης και του πολιτικού της συστήματος ενδεχομένως να τη φοβάται, γιατί τους αφαιρεί και ποσοστά, αλλά κατά βάθος την χρειάζεται για να χτυπήσει το κκε. Όμως εμείς δεν τη φοβόμαστε και τους προειδοποιούμε ότι δε θα περάσουνε καλά μαζί μας.

Μίλησε επίσης για τους αγώνες που έγιναν αυτό το διάστημα, που ήταν ηρωικοί, αλλά κάτω από το ύψος των περιστάσεων κι όσο μένουν πίσω από τις απαιτήσεις των καιρών, η απογοήτευση θα εντείνεται κι ο κόσμος θα στρέφεται σε εύκολες «λύσεις». Την ίδια στιγμή ελάχιστοι εργαζόμενοι είναι οργανωμένοι στα σωματεία, οι συνελεύσεις που βγαίνουν είναι άμαζες και οι συσχετισμοί στα συνδικαλιστικά όργανα είναι αρνητικοί.

Έκανε το κάλεσμα για την απεργία στις 26 σεπτέμβρη, κι είπε ότι πρέπει να δείξουμε σε όλους τους καταπιεσμένους το δρόμο για το λυτρωμό, να πετύχουμε μικρές ή μεγαλύτερες νίκες μέχρι την τελική νίκη και την ελλάδα της ευημερίας και της λαϊκής εξουσίας. Έκανε την εκτίμηση πως τα προβλήματα του λαού δεν έχουν πιάσει πάτο, αλλά σήμερα δεν αρκεί η ανακούφιση και η αλληλεγγύη. Χρειάζεται άλλος δρόμος ανάπτυξης –κι όχι απλώς παραγωγική ανασυγκρότηση- χωρίς καμιά αναγνώριση και διαπραγμάτευση του χρέους.

Σημείωσε τρεις βασικές προϋποθέσεις για να υπάρξουν νικηφόροι αγώνες. Να αναγνωρίσει ο λαός την αιτία της κρίσης, για να χτυπήσει στη ρίζα του προβλήματος. Να οργανωθεί στους χώρους δουλειάς και να χτίσει την κοινωνική συμμαχία. Μίλησε αναλυτικά για όσα θα κάνει η κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας και είπε ότι πρέπει να αποβάλουμε τη μοιρολατρία, να ξεριζώσουμε τις αδυναμίες μας και να γίνουμε κόμμα παντός καιρού (ειδικά αυτό το τελευταίο θα φανεί και σήμερα μάλλον, στην κυριολεξία).

Κι έκλεισε με μια σύντομη αναφορά στον 902 και στο portal που θα έχει μεγαλύτερη διείσδυση στις νεότερες ηλικίες. Και με το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμία χώρα που να πισωγύρισε το κκ, αλλά να πήγε μπροστά το κίνημα.

Την υπόλοιπη βραδιά την περάσαμε κυρίως στην κεντρική σκηνή. Μας άρεσε ο μηλιώκας, που χαίρει της εκτίμησης της κε του μπλοκ, όπως κάθετι σχεδόν από τη δεκαετία με τις βάτες, και τραγουδούσε: παραλίγο να πιστέψω τον πάγκαλο τον ξεφτίλα. Αν έρθει και του χρόνου μπορεί να πούμε το ίδιο κομμάτι σε πιο νεοπασοκικές εκδοχές: ελπίδες μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ.

Ο τσακνής είπε ότι είδε περισσότερο κόσμο στο φεστιβάλ από πέρσι, αλλά αυτό το λέει κάθε χρόνο, και τραγούδησε μεταξύ άλλων το γνωστό κομμάτι για τη σύμβαση. Και η τραγική ειρωνεία είναι πως σήμερα οι περισσότεροι δουλέουν στη μαύρη ανασφάλιστοι και ακόμα και αυτή η σύμβαση που περιγράφει το τραγούδι, αποτελεί για αυτούς όνειρο θερινής νυκτός.

Προς το τέλος οι μπλε είπαν το τραγούδι της αγάπης, από τη διαφήμιση της λάκτα, μας είπαν παιδιά της αγάπης και το αφιέρωσαν σε όλους, ακόμα και σε όσους έχουν τρίχες στο σβέρκο (!), όπως θα έλεγαν και στην περιπέτεια ο αστερίξ λεγεωνάριος.

Το ωραίο ήταν στις ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα, που για να ξορκίσουν το φόβο μιας πιθανής βροχής σήμερα, τέλειωναν με το θετικό μήνυμα ότι οι εκδηλώσεις αύριο θα πραγματοποιηθούν ΚΑΝΟΝΙΚΑ. Για να δούμε...

Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Πρώτη μέρα φεστιβάλ- ανταπόκριση

Το βασικό πρόβλημα που αντιμετώπισε η κε του μπλοκ κατά την πρώτη μέρα του φεστιβάλ ήταν η πληθώρα επιλογών. Υπήρχαν διάφορες ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις και συζητήσεις στον χώρο, αλλά γίνονταν σχεδόν ταυτόχρονα και ήταν μάλλον αδύνατο να τις παρακολουθήσει συνολικά κανείς και να έχει ολοκληρωμένη εικόνα για την κάθε μία.

Εμείς προλάβαμε πχ το τέλος από την εκδήλωση με την παντελάκη για την αλληλεγγύη. Ακούσαμε τον πρόεδρο του σετηπ να μεταφέρει την εμπειρία από την phonemarketing και πως βοήθησε η αλληλεγγύη τους απεργούς να νικήσουν. Την παρέμβαση της σφισσας από την εεδδα (κίνηση αλληλεγγύης με τα κινήματα του τρίτου κόσμου) και το δωρικό αγωνιστικό χαιρετισμό του αμπντουλάι από την μπουρκίνα φάσο που ήταν δίπλα της και μας είπε: καλησπέρα. Μία λέξη χίλιες εικόνες.

Την τοποθέτηση ενός άνεργου συνδικαλιστή (νομίζω από τους οικοδόμους) που μίλησε για την καραμέλα της αριστεράς και της αλληλεγγύης που πιπιλάνε οι ρεφορμιστές και οπορτουνιστές συνδικαλιστές του συριζα και της ανταρσυα. Για την χαλυβουργία και τη μέρα που ήρθαν τα ματ, όπου οι άλλοι ήρθαν το απόγευμα, αφού είχε πέσει το ξύλο αλλά μετά στην πορεία αλληλεγγύης μας φώναζαν: ε, πού πάτε; Γιατί φεύγετε τώρα; Κι έκλεισε λέγοντας ότι πρέπει να τσακίσουμε τον οπορτουνισμό που έχει καθίσει στο λαιμό μας και μας πίνει το αίμα.
Μη σκοτώνετε τα κουνούπια, άλλοι σας πίνουν το αίμα, που λέει και το σύνθημα. Αν και δεν εννοεί τους οπορτουνιστές κατά βάση –όχι σε πρώτο πλάνο τουλάχιστον.

Πιο πριν είχε δώσει ρεσιτάλ ο σιφωνιός που θα μιλήσει και σήμερα στην εκδήλωση με τους χαλυβουργούς και τους ισπανούς ανθρακωρύχους, αλλά έκανε πρόβα τζενεράλε. Γιατί μην ακούτε αυτούς που λένε να μη σας κουράσουμε, εμείς θα τα πούμε ξανά και αύριο αναλυτικά. Μίλησε για το μέτωπο που χρειάζεται από όσους πλήττονται, γιατί όλοι βγαίνουν χαμένοι. Για την οργάνωση που είναι το κύριο όπλο μας, πέρα από την αλληλεγγύη. Και για το σύνθημα του φεστιβάλ που μας εμπνέει και το οποίο το είπε λίγο (παρ)αλλαγμένο, αλλά το βασικό νόημα δεν άλλαζε.

Δεν πρόλαβα να παρακολουθήσω τις εισηγητικές ομιλίες αλλά το κεντρικό ζήτημα ήταν η οργάνωση της αλληλεγγύης, με έμφαση στους χώρους δουλειάς, για να γίνει πράξη το σύνθημα «κανείς μόνος του στην κρίση» και να οικοδομηθούν σφιχτοί αγωνιστικοί δεσμοί ενάντια στην εξατομίκευση και τα παρεπόμενα της. Η αλληλεγγύη όμως πρέπει να οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πέσει στο σκόπελο της διαχείρισης της μιζέριας και της ακραίας φτώχειας, να μην υποκαταστήσει τον αγώνα για τη διεκδίκηση όσων δικαιούμαστε, οδηγώντας πχ σε αυταπάτες για εναλλακτικά εμπορικά δίκτυα που «χτυπάνε το σύστημα». Σχετικά με αυτό το τελευταίο πολύ διαφωτιστικό είναι και το άρθρο του τραβασάρου στην κομεπ που κυκλοφορεί.

Μετά από αυτό κάναμε ένα σύντομο πέρασμα από το χώρο του αθλητισμού, όπου προλάβαμε το κλείσιμο της εκδήλωσης για τους ολυμπιακούς και τα κέρδη που κάνουν ρεκόρ, με συντονιστή το μιχάλη χάρο από τον 902. Συμπαθήσαμε περισσότερο το δήμο μπουλούκο που ήταν απεσταλμένος του mega στο λονδίνο κι έρχεται δεύτερη σερί χρονιά στο φεστιβάλ –πέρσι είχε έρθει στην εκδήλωση για το ποδόσφαιρο κι είχε κάνει μια πολύ θαρραλέα τοποθέτηση για τα στημένα παιχνίδια και τον εργοδότη του, το βαρδινογιάννη. Εκτιμήσαμε και τον υπεύθυνο του τμήματος φυσικής αγωγής της κετουκε, θοδωρή λιάπη, που έβαλε με ωραίο και στρωτό τρόπο κάποια ζητήματα (όπως πχ ότι ο αθλητισμός δεν είναι πολυτέλεια, ούτε καν απλώς δικαίωμα, αλλά ανάγκη και πρέπει να είναι μέρος της εκπαίδευσης). Και μίλησε μεταξύ άλλων για τη μελέτη της πείρας από τις σοσιαλιστικές χώρες και την κριτική μας στα κρούσματα χρήσης αναβολικών στη λδγ, που συνδέονται άμεσα με τις αλλαγές στην οικονομία και τη σταδιακή επικράτηση των κριτηρίων του κέρδους και του ανταγωνισμού.

Αλλά αυτές οι παρεκκλίσεις δεν μπορούν να επισκιάσουν την πραγματικότητα για τις υποδομές και την καθημερινή άθληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών της λδγ, κάθε ηλικίας. Έγιναν κι οι απαραίτητες συγκρίσεις με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, όπου διεξάγονται σχολικά πρωταθλήματα σε μόλις 6 από τα 28 ολυμπιακά αθλήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, στίβος και 2-3 ακόμα), ενώ κατέχουμε διάφορα ρεκόρ παιδικής και εφηβικής παχυσαρκίας.

Αυτό το θεωρητικό κομμάτι δένει στην πράξη και με το αθλητικό καμπ που διοργανώνει φέτος για πρώτη φορά η κνε. Δεν έχω προσωπική άποψη για τη συμμετοχή και την επιτυχία της διοργάνωσης, αλλά μου τράβηξε την προσοχή στο ρεπορτάζ του ρίζου το ζευγάρι του ενός ημιτελικού στο τουρνουά μπάσκετ 3on3, όπου θα αναμετρούνταν οι αντικαπιταλιστές με τη γρίπη. Πάλη ταξική μέχρις εσχάτων.

Επόμενη στάση στον χώρο του πολιτισμού και την εκδήλωση για το σύγχρονο προσανατολισμό της τέχνης και του καλλιτέχνη. Εμείς προλάβαμε το δεύτερο μέρος, μετά τις εισηγητικές ομιλίες της μηλιαρονικολάκη, του σκηνοθέτη βαρδαρού και του γλύπτη ρόθου, όπου είχε ανοίξει μια πολύ ζωντανή και ενδιαφέρουσα συζήτηση, με τις παρεμβάσεις του κοινού από κάτω.
Ένας φιλόλογος είπε ότι σήμερα τα παιδιά στα σχολεία μαθαίνουν τον ορισμό της τέχνης του έλλιοτ, αν άκουσα καλά το όνομα, (η τέχνη αφορά αποκλειστικά το συναίσθημα), του σεφέρη (ότι η τέχνη είναι απομάκρυνση από την πραγματικότητα), την άποψη του χατζιδάκι (ότι η τέχνη έχει ως πηγή της το τραύμα) και του βαμβακάρη (ότι η μουσική μας βοηθά να ξεχαστούμε) κι ότι είναι επιτακτική ανάγκη να παρέμβουν οι κομμουνιστές καλλιτέχνες στα σχολεία. Η καφαντάρη του απάντησε ότι οι διευθυντές θέλουν να διώξουν με τις κλωτσιές τους κομμουνιστές από τα σχολεία. Ενώ η γερασιμίδου του είπε να αφήσει ήσυχο το χατζιδάκι και το βαμβακάρη και δήλωσε ενθουσιασμένη από τις εισηγήσεις που κατέδειξαν ότι ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός δεν απορρίπτει εκ των προτέρων κανένα καλλιτεχνικό ρεύμα και τρόπο έκφρασης.
Συγκράτησα επίσης την τοποθέτηση ενός νεότερου, κομματικού μουσικού, που έθιξε το ζήτημα τι είναι δική μας τέχνη και τι όχι και την τάση της εύκολης απόρριψης κάποιων καινούριων τρόπων έκφρασης – εννοώντας πιθανότατα τη ραπ και χιπ χοπ σκηνή.

Η μόνη εκδήλωση που παρακολούθησα από την αρχή ήταν η συζήτηση για το διαδίκτυο με το λιονή και τον ξενικουδάκη (κι έτσι είδαμε επιτέλους από κοντά πως είναι ο αρθρογράφος της επιστημονικής στήλης του κυριακάτικου ρίζου,με τις συνεχείς παραπομπές στο scientific american).
Οι εισηγήσεις τους ήταν ντοκουμενταρισμένες με πολλά στοιχεία κι έμοιαζαν αρκετά με άρθρα της κομεπ. Ανέδειξαν τον πρωτοπόρο ρόλο των κομμουνιστών, που έφτιαξαν την ιστοσελίδα του κόμματος ήδη από το 96 και την ιστοσελίδα του ριζοσπάστη ένα χρόνο αργότερα. Κι ανέλυσαν διεξοδικά τα αρνητικά, τους κινδύνους και τους μύθους που έχουν αναπτυχθεί γύρω από το διαδίκτυο και τις επαναστατικές του δυνατότητες.
Σε γενικές γραμμές, η βασική τους θέση ήταν ότι το διαδίκτυο είναι ένα χρήσιμο εργαλείο με πολλές δυνατότητες, αλλά η χρήση του εξαρτάται και χρωματίζεται από αυτόν που κατέχει κι ελέγχει το μέσον, δηλ τα μονοπώλια – καθώς οι μεγάλες ιστοσελίδες και τα ειδησεογραφικά portal συγκεντρώνουν καθημερινά πάνω από το 90% των επισκέψεων.
Δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς με αυτό το συμπέρασμα. Αλλά το σημαντικό είναι που δίνει κανείς το βάρος, αν αναγνωρίζει τις δυνατότητες και (πολύ περισσότερο) αν και πως τις αξιοποιεί στην πράξη. Κι εδώ είναι η ρόδος και το πήδημα για τους συντρόφους, με το ειδησεογραφικό portal που ετοιμάζει το κόμμα, μετά το κλείσιμο του 902.

Από τις παρεμβάσεις που ακολούθησαν ξεχώρισα μια σφισσα που είπε ότι 100 χρόνια πριν θα είχαμε ίσως την ίδια κουβέντα για τις εφημερίδες, ή λίγα χρόνια μετά για την τηλεόραση. Κάθε μέσο κρύβει κινδύνους, αλλά δεν μπορούμε να εμποδίσουμε την εξάπλωση της τεχνολογίας γι αυτό πρέπει να δημιουργήσουμε φίλτρα και να καλλιεργήσουν την κριτική ικανότητα. Τη συνέχεια και το τέλος δυστυχώς τα χάσαμε γιατί μιλούσε μακριά από το μικρόφωνο και δεν ακουγόταν καλά.

Στο τέλος παρενέβη και ένας εναλλακτικός φοιτητής που είπε ότι δεν πρέπει να δαιμονοποιείται το μέσο, ότι είναι προτιμότερο για τον κόσμο να γράφει κάτι δικό του στο διαδίκτυο αντί να κάθεται στον καναπέ και να μουτζώνει μπροστά στην τηλεόραση κι ότι χωρίς το διαδίκτυο δε θα είχε βγει το δεκέμβρη το βιντεάκι με τον κορκονέα και τη δολοφονία του γρηγορόπουλου. Ακολούθησε μια ζωντανή αντιπαράθεση όπου τέθηκε μεταξύ άλλων και το ζήτημα των προσωπικών ιστολογίων κι αν πρέπει να διατηρούν τέτοια τα οργανωμένα μέλη.

Όλα αυτά άγγιξαν ευαίσθητες χορδές της κε του μπλοκ αλλά θα τα κρατήσει για κάποια από τις επόμενες αναρτήσεις που θα ασχοληθεί ειδικά με το θέμα. Όλες οι συζητήσεις πάντως έχουν μαγνητοσκοπηθεί κι ίσως προβληθούν στο άμεσο μέλλον από τον 902 ή κάποιο ηλεκτρονικό μέσο.

Τι άλλο κρατήσαμε από την πρώτη μέρα; Τη συναυλία του γιώργου σαρρή και το τραγούδι για τον αντάρτη μανουέλ ροντριγκες, όπου ο στίχος άλλαξε κι έγινε για τον εργάτη δημήτρη κοτζαρίδη – κι ας μην ακούστηκε καλά το όνομά του, όπως είπαν αυτήκοοι μάρτυρες. Την αλλαγή μέρας στην ομιλία της αλέκας, γιατί το σάββατο «έρχεται θύελλα» και η κρυφή μας επιθυμία να αλλάξουν μαζί μέρα και οι γκοιν θρου, για να μην χάσουμε την πολυσυζητημένη συναυλία τους. Το πολύ δυνατό λουκάνικο και το κεμπάπ της κνε, ενώ για το σουβλάκι πρέπει να περιμένεις στην ουρά και το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα εξίσου καλό. Τις προσφορές της σύγχρονης εποχής, μέχρι εξαντλήσεως αποθεμάτων – θα αναφερθούμε αναλυτικά εντός των ημερών. Και τον πολύ κόσμο που ήρθε δεδομένου και του εργάσιμου της επόμενης μέρας. Εμένα μου φάνηκε ότι πέρσι με τα λεφούσια και το φαν κλαμπ του βασίλη ίσως είχε παραπάνω κόσμο, αλλά αυτοί που έχουν μεγαλύτερο μέτρο σύγκρισης κι από άλλες χρονιές, με βεβαιώνουν ότι για πρώτη μέρα η προσέλευση ήταν πολύ καλή.

Το μόνο αρνητικό ήταν πως το πρόγραμμα στο μαθητικό στέκι και τη λαϊκή σκηνή τελείωσε αρκετά νωρίς, πιθανότατα εξαιτίας των γειτονικών πολυκατοικιών και του ωραρίου κοινής ησυχίας ή του πρωινού ωραρίου των σχολείων. Σήμερα και αύριο λογικά θα κρατήσει περισσότερο, αρκεί να μη μας τα κάνει μούσκεμα (στην κυριολεξία) ο καιρός και τελικά αντί για τριήμερο μας βγει διήμερο.

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2012

Αριστερά στα UHF

Η είδηση για την αναστολή λειτουργίας του τηλεοπτικού 902 δεν έσκασε σαν βόμβα για όσους παροικούσαν στην ιερουσαλήμ ή έστω στα πέριξ και τα κοντινά προάστια. Παρόλα αυτά θα βρεθούν αρκετοί που θα καμωθούν τους έκπληκτους ή τους οργισμένους για τους εργαζόμενους που έμειναν χωρίς δουλειά, το σταθμό που κλείνει και τη στάση του κόμματος. ενώ είναι ζήτημα αν είχαν παρακολουθήσει ποτέ την τηλεόραση του 902.

Όπως είναι ζήτημα αν βλεπόταν γενικώς ο 902. Ή αν και κατά πόσον τον βλέπαμε κι εμείς οι ίδιοι, σύντροφοι, μέλη κι οπαδοί. Γενικώς τον βλέπαμε λίγοι κι από λίγο. Αλλά θα λείψει πολύ σε πολλούς κι όλοι σχεδόν θα έχουν ξεχωριστό ή κάτι καλτ να θυμούνται απ’ αυτόν.

Σταχυολογούμε ενδεικτικά. Το τελευταίο εορταστικό 902 με τον λεπα, γόνο πολιτικών προσφύγων, να τραγούδα την κατιούσα κι άλλα σοβιετικά τραγούδια με άπταιστη προφορά (καμία σχέση με το μπρεθλες). Και τον παύλο χαϊκάλη (που δεν είχε πάει ακόμα στον καμένο) να ραπάρει στο ίδιο εορταστικό, στο δρόμο που χάραξαν οι γκοιν θρου.
Το σύντροφο γκλέτσο να προσφέρει ανιδιοτελώς τις γνωριμίες του και να κάνει μία εκπομπή με μουσική και καλεσμένους, τύπου σεμίνας, ή ενός εναλλακτικού στην υγειά μας. Και τη σοφία αδαμίδου δίπλα του σε ρόλο πολιτικού επιτρόπου, να τον συμμαζεύει όπως τότε που παραλίγο να μαλώσει άγρια με τη βάσια τριφύλλη – και τελικά τα κατάφεραν με μικρή καθυστέρηση, σε άλλο τηλεοπτικό στούντιο άλλου σταθμού.

Το τηλεμάρκετινγκ με τα idilka και άλλα επαναστατικά προϊόντα για τα λαϊκά στρώματα. Και το ζεύγος σαμιωτάκη καλογήρου σε μία από τις τελευταίες τους στιγμές με το αξέχαστο γέλιο του τελευταίου (μπουαχαχα). Τα τηγάνια που μαγείρευαν τα πάντα και τα μαγικά καλσόν που δεν καίγονταν ποτέ και άφηναν τον τηλεθεατή με την απορία. Τις κληρώσεις του super3 και άλλων ευγενών τυχερών παιχνιδιών.
Τα κινούμενα σχέδια από τη σοβιετία ή άλλες λδ, με τον ηρωικό σκύλο ρεξ και το πολωνικό δίδυμο μπόλεκ-λόλεκ (ναι αλλά εμείς με ποιον είμαστε;). Τις σειρές και τις ταινίες αντίστοιχης καταγωγής και αισθητικής.

Τον χατζηνικολάου των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων γιάννη ευσταθίου με τη σταθερή φωνή και το απαράμιλλο κύρος. Τα κώστας τσίφτης facts – κατ’ αναλογία με τα ανέκδοτα για τον τσακ νόρις- με πρωταγωνιστή τον αλησμόνητο δημοσιογράφο του 902. Τις ζωντανές πολιτικές συζητήσεις με αβανταδόρικες ερωτήσεις από δικούς μας σε δικούς μας που άναβαν τα αίματα και κρατούσαν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή.
Τα προεκλογικά σποτ των άλλων δυνάμεων που ήμασταν υποχρεωμένοι από το νόμο να τα παίζουμε. Την τελετή έναρξης των ολυμπιακών της μόσχας που έπαιξε ακριβώς τη μέρα που ξεκινούσε το αθήνα 2004.

Κι ένα σωρό τέτοιες μικρές στιγμές που στιγματίζουν ανεξίτηλα το μυαλό και θα είχαν θέση σε κάποιο λεύκωμα στη μνήμη του 902. Αποχαιρέτα τον λοιπόν τον 902 που χάνεις. Κι αν φτωχικό τον βρήκες δε σε γέλασε.

Και τώρα που κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε εκεί γύρω στα 90 μαζί με τις συχνότητες για τα ιδιωτικά κανάλια (κάτι που θα γινόταν ούτως ή άλλως βέβαια και χωρίς τη συναίνεση μας) κι ο οποίος είχε μείνει ανοιχτός σε δύσκολες εποχές – ακόμα και μετά από την πλημμύρα στον περισσό, το 94-95…
…λίγο πριν το τέλος που μοιάζει η σιωπή με αγάπη μεγάλη και αρχίζουμε να εκτιμάμε αυτό που είχαμε και χάνουμε…
…τώρα λοιπόν που κλείνει αυτός ο κύκλος ανοίγει εύλογα μια συζήτηση (εκ των υστέρων αλλά επίκαιρη) για το τι θα έπρεπε να έχει γίνει και τι θα μπορούσε να είναι ο 902.

Εντάξει, δε θα μπορούσε να προβάλλει ζωντανά μεγάλες παρτίδες σκάκι, όπως έκαναν στην σοβιετική ένωση, όπου οικοδομούσαν άλλη κουλτούρα και απευθύνονταν σε κοινό με άλλο επίπεδο. Θα μπορούσε όμως να αξιοποιήσει ολόπλευρα τον πλούτο και την κουλτούρα αυτών των χωρών στις τέχνες και τον κινηματογράφο ειδικότερα. Να γίνει βήμα νέων δημιουργών και καλλιτεχνών και να ενισχύσει τις ερασιτεχνικές πρωτοβουλίες. Να προβάλλει εκπαιδευτικές εκπομπές και ντοκιμαντέρ με πλούσια θεματολογία – ιστορικά, οδοιπορικά, κοινωνικά, κα. Να έχει περισσότερες ανταποκρίσεις από κινηματικές διαδικασίες (συσκέψεις, συνελεύσεις κλπ) και χώρους δουλειάς. Πιο ζωντανές πολιτικές συζητήσεις με κοινό ή και με καλεσμένους πέρα από εμάς.

Το θέμα είναι ότι πολλά από αυτά όντως έγιναν, αλλά έμειναν χωρίς συνέχεια ή απαρατήρητα, χωρίς να το μάθει ή να το προσέξει ο πολύς κόσμος. Κι έτσι εν πολλοίς γίνεται η ίδια κουβέντα που έχουμε για το πρόγραμμα του φεστιβάλ ή μάλλον για το συρμό που έκλεισε άδοξα πριν από μερικά χρόνια. Πολλοί είχαν τη δική τους άποψη για το τι έπρεπε να γίνει διαφορετικά ή επιπλέον, αλλά λίγοι ήταν αυτοί που στήριζαν στην πράξη αυτά που γίνονταν – χωρίς αυτό να μειώνει τις ευθύνες όσων διεύθυναν το όλο εγχείρημα. Πολλές κριτικές πάλι αγνοούσαν χαρακτηριστικά τη φυσιογνωμία του σταθμού, θυμίζοντας τον κλασικό αφορισμό για το ριζοσπάστη που δεν έχει ζώδια, με τη λίτσα πατέρα να προβλέπει το νομοτελειακό τέλος του καπιταλισμού.

Αυτό που σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε και δε θα μπορούσε να γίνει ο τηλεοπτικός σταθμός του κκε είναι αυτό που προτείνει αυτό το ευφάνταστο άρθρο με τίτλο 902 στα κόκκινα. Δηλαδή μια τηλεοπτική εκδοχή της παναριστεράς που θα πρόβαλλε όλες τις θέσεις του αντιμνημονιακού χυλού και θα καθίστατο έτσι βιώσιμη.
Όχι πως δε θα είχε την πλάκα του το πράγμα. Φαντάσου πχ ένα τέτοιο δελτίο ειδήσεων με δύο συμπαρουσιαστές και το δικό μας (ας πούμε τον ευσταθίου) να λέει: να περάσουμε τώρα σε πιο ταξικές ειδήσεις. Αποκλεισμό του υπουργείου εργασίας πραγματοποίησαν σήμερα το πρωί οι συνεπείς ταξικές δυνάμεις που συσπειρώνονται στο παμε, προκειμένου να εμποδίσουν την τρόικα…
Ή πχ στην αποφώνηση: ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε. Ακολουθεί η οπορτουνιστική ταινία τρόμου «ο εφιάλτης στον τρίτο δρόμο με τις λεύκες». Κι αμέσως μετά η εκπομπή «και στη λαοκρατία πιστεύουμε». Μετά τα μεσάνυχτα μη χάσετε τη νεανική μας σειρά για τη γενιά του δεκέμβρη «χτυποκάρδια στον 902-10».
από τη νεανική σειρά "χτυποκάρδια στον 902"
Αυτό που έχει νόημα να συζητηθεί πάντως είναι το τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και πέρα. Η ανακοίνωση του πγ της κετουκε κάνει λόγο για ειδησεογραφικό portal με εθελοντική προσφορά. Κι αυτή είναι μια καλή βάση για να γίνει συλλογική δουλειά με μεράκι και δημιουργική διάθεση, που θα αξιοποιεί τις κλίσεις και το πρωτόβουλο πνεύμα των συντρόφων στη βάση του αυθόρμητου ενδιαφέροντος, μακριά από τη λογική και την πεπατημένη της ρουτίνας.

Με ένα διαδικτυακό κανάλι (web TV) που θα συνεχίσει να καλύπτει κεντρικές εκδηλώσεις και γεγονότα (προεκλογικές ομιλίες, απεργίες και συλλαλητήρια) και θα επικεντρώσει σε επιλεγμένη θεματολογία με ποιοτικές και προσεγμένες δουλειές, πχ όπως τα ντοκιμαντέρ της ομάδας του χατζηστεφάνου, ή η λιγότερο διαφημισμένη αλλά πολύ αξιόλογη δουλειά του 902 για τον ηρωικό αγώνα στη χαλυβουργία.

Αλλά αυτά θα φανούν στο προσεχές μέλλον, στα επόμενα επεισόδια της νεανικής μας σειράς…

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012

Πριν χτυπήσει το κουδούνι

Αν οι πορείες για τη χιροσίμα και το ναγκασάκι στη ντάλα του αυγούστου ενδείκνυνται για να μετρηθούν οι αποφασισμένοι που έμειναν πίσω να φυλάνε θερμοπύλες, αυτές του σεπτέμβρη για τη διεθνή έκθεση είναι το πρώτο αγωνιστικό κάλεσμα της καινούριας σεζόν, περίπου όπως όταν ανοίγουν τα σχολεία και γίνεται ο αγιασμός. Ο οποίος δε βοηθά και πολύ δηλαδή αν δεν έχεις δασκάλους και βιβλία, παρόλα αυτά γίνεται ανελλιπώς τέτοια μέρα κάθε χρόνο.


Εμείς πάλι έχουμε τους δικούς μας επώνυμους κι ανώνυμους αγίους του κινήματος και ελλείψει ορθόδοξης θρησκευτικής πίστης βρίσκουμε λέει υποκατάστατα, θεοποιώντας πότε τις αντικειμενικές συνθήκες, που περιμένουμε με ευλάβεια να ωριμάσουν, και πότε τον υποκειμενικό παράγοντα και τις ιδιότητες της εργατικής τάξης – η γνωστή ρετσινιά που μας κόλλησαν για τη μεσσιανική αντίληψη του προλεταριάτου και της κοινωνικής αποστολής Του, που μόνο αυτό μπορεί να εκπληρώσει βάσει της θέσης του στην κοινωνία και την παραγωγή.

Αυτή η πρώτη συγκέντρωση κυλάει χωρίς πολλή συγκέντρωση στα μαθήματα και τα συνθήματα, με χαλαρό κλίμα και μερικές κοπάνες σημειωμένες στο απουσιολόγιο. Μιλάς συνεχώς με το διπλανό σου, ανταλλάσσετε νέα και εμπειρίες από το καλοκαίρι και το τσουρούφλισμα που θα ‘ρθει μες στο καταχείμωνο. Κάθε χρονιά με λιγότερο μαυρισμένα κορμιά και περισσότερες μαύρες σκέψεις, σαν το μαυροπίνακα και τη μαύρη μας τη μοίρα με όσα μας ετοιμάζουν.

Μια πρώτη συνάντηση με αφορμή την έκθεση που θυμίζει αγιασμό και συνήθως γίνεται κοντά στην 11η σεπτέμβρη, που πέρασε στην ιστορία ως η μέρα που άλλαξε τον κόσμο. Οπότε μαζευόμαστε σα σχολιαρόπαιδα και σκεφτόμαστε το θέμα της δικής μας έκθεσης, όπως στο σκέφτομαι και γράφω που είχαμε παλιά: Πώς θα καταφέρουμε κεμάλ να αλλάξουμε πραγματικά αυτόν τον κόσμο;


Θέλω να αλλάξω τον κόσμο, αλλά δεν ξέρω τι να κάνω, τραγουδά υπνωτισμένος ο κόσμος στους ρυθμούς της γνωστής διαφήμισης. Ο λαός παραμένει όμηρος του πολιτικού αναλφαβητισμού που του έχουν επιβάλει. Νιώθει οργή αλλά δεν ξέρει πως να την εκφράσει, κομπιάζει. Δεν έχει μάθει να σκέφτεται μόνος του, δανείζεται έτοιμα, αλεσμένα κλισέ από τα τηλεοπτικά δελτία που του γανιάζουν το μυαλό και υποκαθιστούν την πρωτότυπη σκέψη. Δεν ξέρει πως να γεμίσει τη σελίδα της ιστορίας που έχει μπροστά του, φοβάται μην ξεπεράσει το όριο λέξεων, αντί για το όριο σκέψεων που του έχουν φορέσει σα χαλινάρι και αγνοεί τις απαγορευμένες έννοιες που κάνουν τζιζ: απεργία, ταξική πάλη, ιμπεριαλισμός, κλπ.

Πρέπει λοιπόν να του μιλήσουμε απλά στη γλώσσα του. Χωρίς πολλά κομματικά κλισέ που είναι το εύκολο καταφύγιο για να μην εκτεθούμε με προσωπικές κρίσεις και πρωτοβουλίες. Με έμπνευση, φαντασία και αυθόρμητη σκέψη. Αλλά και με ένα βασικό σχέδιο για σκελετό, για να μην είμαστε χύμα στο κύμα και κάνουμε μουτζούρες και προχειροδουλειές.

Να του μάθουμε να σκέφτεται κριτικά και ποιητικά, να γίνει ποιητής του νέου κόσμου και πλαστουργός της νιας ζωής.

Αν όλα τα παιδιά της γης δίναν σφιχτά τα χέρια
Άσπρα και μαύρα στη σειρά και στήνανε χορό
Δυο χρυσαυγίτες θα ΄ρχονταν με πέτρες και λοστάρια
Και τρύπες στα κεφάλια τους θα ανοίγανε θαρρώ

Να του μιλήσουμε χωρίς πομπώδεις φράσεις – μακρινάρια, με περικοκλάδες και πολλά στάδια που αναλώνονται σε μεταβατικές σάλτσες, χωρίς να μπαίνουν ποτέ στο ψητό. Αλλά ούτε και με απλοϊκά σχήματα, τσιτάτα και συνθήματα, αρκεί να βγαίνει ένα γενικό νόημα και να συνεννοούμαστε. Γιατί ο υποβιβασμός της γλώσσας υποβιβάζει τη σκέψη συνολικά και τη φέρνει στο επίπεδο του χρυσαυγίτη ούγκαλου που γράφει σε άπταιστα greeklish για την τιμή της πατρίδας του και βγάζει άναρθρες κραυγές: egerthito.

Να σκεφτούμε χωρίς επαναστατικές ονειρώξεις και υποθετικά ραντεβού για το καυτό φθινόπωρο που έρχεται με τα πάγια έξοδα για σχολικά και για θέρμανση και θα μας βρει όλους στους δρόμους όπου θα γίνεται χαμός. Χωρίς παραμυθάκια με εύκολες λύσεις και αίσιο τέλος, όπου επιστρέφουν όλοι στο 2009, στο προ κρίσης βιοτικό επίπεδο και ζουν ευτυχισμένοι.
Να του μιλήσουμε χωρίς έτοιμες συνταγές και απαντήσεις. Την ιστορία τη γράφουν οι λαοί και δεν υπάρχει λυσάρι για να αντιγράψουν τη λύση και να ξεμπερδεύουν χωρίς αγώνα.

Κι αφού τελειώσουμε με την έκθεση να προχωρήσουμε και στα υπόλοιπα. Από τα απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας της κοα και του κηλαηδόνη, μέχρι την τέχνη της επανάστασης και τον ιστορικό υλισμό, που όπως έλεγε ο ένγκελς αντιστοιχεί σε ανώτερα μαθηματικά και όχι σε απλές αλγεβρικές εξισώσεις πρώτου βαθμού.

Ας δούμε όμως το παράδειγμα ενός αιώνια έφηβου κι αιώνια αρχάριου μαθητή που κατέγραψε τις εντυπώσεις του από τη φετινή δεθ.

Η προσυγκέντρωση ήτανε στο λιμάνι. Λύσαμε πρώτα τα χωροταξικά κι εν συνεχεία κατευθυνθήκαμε προς την Αριστοτέλους, για να ενωθούμε με τους υπόλοιπους.

Το κουδουνάκι του κουλουρτζή
Τη μουσική και τις ομιλίες τις διέκοπτε το κουδουνάκι των κουλουρτζήδων, που ήταν σαν καμπανάκι που χτυπάει για εμάς, για τον τελικό γύρο κι όσα θα ακολουθήσουν. Μίλησαν πολλοί και διάφοροι, ο κόσμος περίμενε την Αλέκα για το φινάλε, αλλά η φωνή από τα μεγάφωνα μας αιφνιδίασε: ακολουθεί πορεία από τους δρόμους…

Η πορεία
Η πορεία ξεκινά από την Αριστοτέλους και μέσω Νίκης και Αγίας Σοφίας φτάνει στην Τσιμισκή με κατεύθυνση προς τα ανατολικά. Εκεί ξεκίνησε ένα γρήγορο βάδην, στα όρια του τροχάδην και ενώ έτρεχες, προσπαθούσες να καταλάβεις το λόγο. Το υποψιαζόσουν λίγο παρακάτω, που σταματούσε η πορεία, με τη βοήθεια των κινητών και των ζωντανών μεταδόσεων από το ραδιόφωνο.

Μετωπική στην Τσιμισκή
Πάνω στην Τσιμισκή από τη μία οι διαδηλωτές του Π.Α.ΜΕ. κινούμενοι προς τα ανατολικά και από την άλλη η Α.Κ., ένα μπλοκ που αντιτίθεται στην δημιουργία μεταλλείων χρυσού και κάποιοι άλλοι κινούμενοι προς τα δυτικά. Μετά από λίγη ώρα η πορεία συνεχίστηκε με κατεύθυνση Δ.Ε.Θ.

Μάπα το καρπούζι
Στην πλατεία της ΧΑΝΘ, μπροστά στην Δ.Ε.Θ. αγρότες της ΠΑ.ΣΥ. πέταξαν στο οδόστρωμα καρπούζια, που μεταφέρονταν επί τούτου με αγροτικό στην κεφαλή της πορείας. Κι εφόσον οι πίσω δεν έβλεπαν τι κάνουν οι μπροστά, περνώντας ύστερα από τον χώρο, στην εξέλιξη της πορείας και μέχρι να καταλάβουν τι είχε γίνει, περνούσε στιγμιαία από το μυαλό ότι τα καρπούζια είναι μέρος του ντεκόρ, ή εικαστική παρέμβαση κάποιου δημιουργού που ήθελε να περάσει το δικό του μήνυμα.

Νέα συνάντηση
Όση ώρα περνούσε η πορεία του Π.Α.ΜΕ. από την πλατεία της ΧΑΝΘ, στη Νικολάου Γερμανού (από Λευκό Πύργο προς Δ.Ε.Θ.) υπήρχε άλλο μπλοκ διαδηλωτών (με συγκεχυμένες πληροφορίες για την ακριβή του ταυτότητα. Άλλοι έλεγαν πως ήταν οι υπόλοιποι της συγκέντρωσης της Καμάρας κι άλλοι πως ήταν το κομμάτι της συγκέντρωσης απ’ το Άγαλμα Βενιζέλου που μετά το Υπουργείο κατευθύνθηκε στο Βελλίδειο. Είχε πέσει και η νύχτα στην πόλη του Παλέρμο…

Τα βήματα στην Μανώλη Ανδρόνικου
Αφού η Νικολάου Γερμανού ήταν κατειλημμένη, το ΠΑΜΕ επιχείρησε ελιγμό «Γράμμος-Βίτσι» και πέρασε στην Ανδρόνικου, που ίσως ήταν πρώτη φορά ανοιχτή σε «εγκαίνια ΔΕΘ». Ύστερα βγήκαμε στη Λεωφόρο Νίκης μέσω της Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη διασχίσαμε και φτάσαμε στο λιμάνι, όπου μας περίμεναν τα αστικά λεωφορεία για το Φεστιβάλ της ΚΝΕ.
Ηθικό δίδαγμα; Ήταν οπωσδήποτε μεγάλη πορεία. Αν όχι σε κόσμο, σίγουρα σε χρονική διάρκεια και απόσταση.

Και η Αλέκα;
 Η Αλέκα δε μίλησε στην Αριστοτέλους, αλλά τέθηκε επικεφαλής της πορείας και μίλησε αργότερα στο Φεστιβάλ. Υπήρξαν όμως και κάποια μικροπροβληματάκια, καθώς η φουρνιά από τα σουβλάκια που βγήκε κατά τη διάρκεια της ομιλίας είχε ψιλοαρπάξει, κάτι που αποδίδεται στο ότι οι σύντροφοι ψήστες είχαν απορροφηθεί από το περιεχόμενο και όσα έλεγε η ΓΓ.

Το Φεστιβάλ
Όσον αφορά το Φεστιβάλ, οι πρώτες νότες της Λιζέτας συνέπεσαν με την προκαθορισμένη ώρα αναχώρησης, οπότε μένει ένα πολύ μεγάλο κενό, που καλύφθηκε εν μέρει με τους λουκουμάδες με μέλι, που τα έσπαγαν κι είχαμε λαϊκό προσκύνημα. Την ώρα της αναχώρησης έφταναν στον χώρο ο Πασχαλίδης και ο Θηβαίος, που μπήκαν στο χώρο με τα αυτοκίνητά τους, ενώ οι μουσικοί έφτασαν λίγα λεπτά αργότερα, ποδαράτοι και κουβαλώντας τα όργανά τους.

Εμείς φύγαμε ευτυχώς με τα πούλμαν που μας έφεραν, αλλά μας έκοψαν πάνω στο καλύτερο, κι ενώ είχαμε το δάχτυλο στη μαρμίτα με το μέλι. Άιντε και του χρόνου.


Παρατηρήσεις – Διορθώσεις
Δεν υπήρχε λόγος να μιλήσει η αλέκα. Το κάλεσμα ήταν του παμε , όχι του κκε. Σφιχτός δωρικός λόγος και ρεαλιστική περιγραφή με ελάχιστες ιδεαλιστικές παρεκκλίσεις. Θα μπορούσες να πεις περισσότερα για την ομιλία της γγ και τον κόσμο στο φεστιβάλ αν δε σε είχαν απορροφήσει τα σουβλάκια. Βαθμός λίαν καλώς.


Τι άλλο έπιασαν οι κεραίες της κε του μπλοκ αυτό το τριήμερο;
Στην αθήνα το κάλεσμα της πορείας δε γινόταν από το παμε, αλλά από ενώσεις συνταξιούχων και συνδικάτα, χωρίς να υπάρχει κάποιος προφανής – σε εμάς τουλάχιστον- λόγος.

Στην πάτρα, τη μετακόμιση του φεστιβάλ στον χώρο των τει γιατί στο κάστρο κατά μία εκδοχή μας ζήτησαν λεφτά και για τις πρόβες και κατά μία άλλη μας είπαν να μην ψήσουμε σουβλάκια για να προστατέψουμε το χώρο. Μα γίνεται φεστιβάλ χωρίς σουβλάκια; Ο κόσμος πάντως έμεινε πιστός και ακολούθησε το φεστιβάλ και στα τει που είναι εκτός πόλης. Το αφιέρωμα στον τσιτσάνη με το μαργαρίτη, που το διεκπεραίωσε με 4-5 τραγούδια και μετά έκανε πρόγραμμα με τα δικά του λέγοντας τώρα θα πάρει φωτιά η πίστα. Την ομιλία του σοφιανού που ήταν πολύ καλή αλλά με δραματικούς σχεδόν τόνους για τα οικονομικά του κόμματος: θα περάσουμε δύσκολες μέρες και ίσως χρειαστεί να προβούμε σε ενέργειες που δε θέλουμε, (σήμερα καταλάβαμε όλοι τι εννοούσε).

Στη θεσσαλονίκη το μεστό λόγο της αλέκας που είχε αρκετά ζουμερά σημεία, όπως αυτό για πασοκ και συριζα που μαλώνουν μεταξύ τους για τη διακήρυξη της 3ης σεπτέμβρη και κατέληγε στο θυμόσοφο συμπέρασμα: πιασ’ το αυγό και κούρευτο. Την παρουσία-έκπληξη του μουζουράκη στη μαθητική σκηνή, ως απλός θεατής. Και τους κατσιμιχαίους να τα χώνουν στους μικροαστούς που νομίζουν ότι αν γράφεις τραγούδια για πρεζόνια, τότε είσαι κι εσύ πρεζόνι.

Bonus track μια σύνθεση των μέγα και dj rico (από τους νεβμα) με στίχο έκπληξη και τίτλο που τα λέει όλα: στα όπλα!
Κοίτα να δεις που όσο περνά ο καιρός (μου) γίνονται τελικά όλο και πιο συμπαθείς.
Λέξεις για την καρτέλα: ιμπεριαλισμός, μωρομάνα, υπερσυσσώρευση, κοινωνικοποίηση, αποδέσμευση

Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2012

Βαρκελώνη - Μέρες Μάη του 37'

Σήμερα το κυριακάτικο ιστορικό ένθετο της κε του μπλοκ περιλαμβάνει μία ακόμα δουλειά του Άναυδου, για άλλο ένα επίμαχο θέμα του κομμουνιστικού κινήματος της δεκαετίας του 30'. Ο ισπανικός εμφύλιος, ο "εμφύλιος μες στον εμφύλιο" και οι μάχες στη βαρκελώνη το μάη του 37'.
Το κείμενο ανήκει στην κατηγορία που ο ρίζος καταχωρεί ως "άρθρα συνεργάτη μας". Απηχεί τις απόψεις και τα συμπεράσματα του δικού του συγγραφέα, αλλά προφανώς δε βρήκε τυχαία φιλοξενία στο μπλοκ. Καλή ανάγνωση και καλό σχολιασμό, για όσους τυχόν θελήσουν.
Εάν τυχόν αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα με τη συγκεκριμένη εφαρμογή της ετε στο μπλοκ, μπορείτε για δική σας ευκολία να διαβάσετε το κείμενο του άναυδου και στην εξής διεύθυνση: https://docs.google.com/open?id=1GB1whtihq37kB-qNBGkbwxSIOvXXx8MRwi4rcSHGutg_2dCqcDSQcNTaCYXJ

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012

Οι άγγελοι του Σάρλη

Αν ο σάρλης είχε ινδιάνικο όνομα, θα μπορούσε να λέγεται και έλληνας σουσλώφ. Ιδεολογικός υπεύθυνος του κόμματος επί μεταπολίτευσης, με πλούσιο έργο που πιάνει όλο το φάσμα που αφορά το κομμουνιστικό κίνημα: ζητήματα τακτικής και στρατηγικής, την ένταξη στην εοκ, το οργανωτικό, την ιστορία του κόμματος, κλπ. Εμείς θα ασχοληθούμε με το τελευταίο πεδίο και τη μελέτη του σάρλη (που ήταν και η διατριβή του στη σοβιετική ένωση) για την πολιτική του κκε κατά του μοναρχοφασισμού κατά τα χρόνια 1929-36, από την έκκληση της κομιντέρν ενάντια στη φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές, μέχρι την επιβολή της δικτατορίας του μεταξά.

 Στην ουσία η εργασία αυτή εξετάζει την πολιτική του κόμματος μετά το παγκόσμιο οικονομικό κραχ του 29 και το σταδιακό της πέρασμα από τη λογική του σοσιαλφασισμού στην τακτική του ενιαίου μετώπου της εργατικής τάξης και τη συγκρότηση λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου (λαμε). Από αυτήν την άποψη καθίσταται εξαιρετικά επίκαιρη η ανάγνωσή του, καθώς η απόκρουση του φασιστικού κινδύνου αναδεικνύεται με δραματικό τρόπο σε άμεσο ζητούμενο της περιόδου. Στην ιστορία δεν υπάρχουν άμεσες, μηχανιστικές αναλογίες μεταξύ δύο περιόδων. Αλλά η κριτική εξέταση του παρελθόντος προσφέρεται για χρήσιμα συμπεράσματα τα οποία πάντως δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν με αυτά του σάρλη.
Ωστόσο το βασικό ερώτημα παραμένει: ποια πρέπει να είναι σήμερα η πολιτική του κκε εναντίον του σύγχρονου (μοναρχο)φασισμού; Ας δούμε πρώτα μερικά πράγματα για το βιβλίο και θα επιστρέψουμε στη συνέχεια σε αυτό το ερώτημα.

Η βασική θέση του συγγραφέα είναι ότι παρά την ευεργετική επίδραση της παρέμβασης της κομιντέρν, το κόμμα δεν απαλλάχτηκε κατευθείαν από τις στρεβλώσεις της προηγούμενης περιόδου και διόρθωσε σταδιακά τα λάθη του. Σύμφωνα με το σάρλη το κκε ακολουθούσε μέχρι το 33 αριστερίστικη, σεχταριστική πολιτική, στο πνεύμα της γραμμής του σοσιαλφασισμού. Το 34 με την 6η ολομέλεια καθόρισε για πρώτη φορά σωστά – κατά το σάρλη πάντα- το στρατηγικό του στόχο και τον χαρακτήρα της επικείμενης επανάστασης ως αστικοδημοκρατικό. Αλλά μόνο μετά το 7ο συνέδριο της κομιντέρν το 35 και τη θεωρητική της επεξεργασία για τα αντιφασιστικά μέτωπα, προσάρμοσε όλες τις πτυχές της πολιτικής του σύμφωνα με τη στρατηγική του και την τακτική που απέρρεε από αυτήν, καθορίζοντας σωστά το βασικό εχθρό του μετώπου και τις κοινωνικές δυνάμεις που το αποτελούν.
Παράλληλα ο σάρλης ασκεί κριτική σε μερικά δεξιού χαρακτήρα λάθη του κόμματος, όπως η υποτίμηση της δυναμικής της συγκυρίας μετά τα γεγονότα στη θεσσαλονίκη το μάη του 36 (για την οποία θεωρεί βασικό υπεύθυνο το ζαχαριάδη) και τη συγχώνευση των κομματικών οργανώσεων της υπαίθρου με τις αντίστοιχες οργανώσεις του αγροτικού κόμματος που οδήγησαν σε μερική απώλεια της οργανωτικής αυτοτέλειας του κκε.

Σημαντικοί σταθμοί σε αυτήν την πορεία ήταν: η συνένωση των συνδικάτων της ενωτικής και των ρεφορμιστικών συνδικάτων της επίσημης σε μια ενιαία γσεε, για τη συγκρότηση του ενιαίου μετώπου της εργατικής τάξης. Η διόρθωση της θέσης για ανεξάρτητη, ομοσπονδιακή μακεδονία και η άμεση σύνδεση του εθνικού ζητήματος με την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την πάλη εναντίον της. Το κίνημα του πλαστήρα και η – λανθασμένη κατά το σάρλη- αρνητική στάση του κκε ενάντια στο πραξικόπημα και την προσπάθεια του βενιζελοφασισμού να επιβάλλει δικτατορία. Το σύμφωνο σοφούλη- σκλάβαινα και η προσπάθεια συγκρότησης λαϊκού μετώπου με τους φιλελεύθερους και άλλα μικροαστικά κόμματα για να κερδηθούν στον αντιφασιστικό αγώνα οι δημοκρατικές μάζες των βενιζελικών. Ο αγώνας για δημοκρατία και υπεράσπιση των αστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων ενάντια στη φασιστική απειλή.

Ο σάρλης μας λέει ότι η αλλαγή πλεύσης του κκε δεν ήρθε εγκαίρως, ώστε να καταφέρει να συγκεντρώσει τις απαραίτητες δυνάμεις, για να ανατρέψει τη ροή των πραγμάτων και τη δικτατορία του μεταξά. Αλλά η πολιτική που χάραξε, έβαλε τα πρώτα φύτρα για τη σύλληψη και δημιουργία του εαμ και απέδωσε καρπούς μετά από μία πενταετία με την εποποιία της εθνικής αντίστασης.

Αυτά ως προς το κομμάτι της παρουσίασης. Περνάμε στο κομμάτι της κριτικής και σε ορισμένα κρίσιμα σημεία με προεκτάσεις στη σημερινή πραγματικότητα.

1. Από την επεξεργασία κομιντέρν, ο σάρλης ξεχωρίζει εκείνο το σημείο που λέει ότι ο φασισμός είναι η ανοιχτή, τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτά κατά συνέπεια αποτελούν το βασικό εχθρό του αντιφασιστικού μετώπου το οποίο σύμφωνα με το σάρλη μπορεί να συμπεριλάβει και τμήματα της – λεγόμενης εθνικής- αστικής τάξης. Αυτή η ερμηνεία διαστρέφει το πνεύμα της κομιντέρν και προσπαθεί να το φέρει στα μέτρα της τότε κυρίαρχης γραμμής στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα (ύπαρξη εθνικής αστικής τάξης και συνεργασία με τη μη μονοπωλιακή αστική τάξη). Διαβάζει δηλαδή το ιστορικό παρελθόν μέσα από το πρίσμα της εποχής του και τις πολιτικές σκοπιμότητες της συγκυρίας, διαπράττοντας το ίδιο ακριβώς σφάλμα για το οποίο κατηγορούν οι άγγελοι του σάρλη το σημερινό κκε στην περίπτωση του εαμ.

2. Ξεκινώντας από τη συγκυρία και τη βασική της αντίθεση, φασισμός ή (αστική) δημοκρατία, ο σάρλης λέει ότι οι κομμουνιστές, εφόσον δεν έμπαινε στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της επανάστασης, έπρεπε να πάρουν θέση σε αυτό το δίλημμα και να συμμετέχουν σε ένα πλατύ δημοκρατικό μέτωπο για την υπεράσπιση της (αστικής) δημοκρατίας και των κατακτήσεων της απέναντι στη φασιστική απειλή. Έτσι όμως αφενός υποτιμά το αναντίρρητο γεγονός ότι ο «δημοκρατικός πολιτικός κόσμος» ήταν αυτός που έστρωσε το δρόμο – κι ως ένα βαθμό στήριξε ενεργά- το φασισμό. Κι αφετέρου φαίνεται να εξετάζει κάπως στατικά τη συγκυρία και να επιλέγει τη λογική του μικρότερου κακού, η οποία σχεδόν πάντα καταλήγει στο μεγαλύτερο – όπως ακριβώς έγινε και σε αυτήν την περίπτωση με την παλινόρθωση της μοναρχίας και την επιβολή της δικτατορίας του μεταξά.

3. Ο σάρλης – και εν μέρει το κκε της εποχής- μεταφέρει μάλλον μηχανιστικά στην ελληνική πραγματικότητα την επεξεργασία της κομιντέρν για λαϊκό, αντιφασιστικό μέτωπο με τη σοσιαλδημοκρατία και άλλα μικροαστικά, δημοκρατικά κόμματα. Ελλείψει ενός σ/δ κόμματος με ευρεία εργατική βάση κι αξιόλογη εκλογική επιρροή, βαφτίζονται ως τέτοιο οι φιλελεύθεροι του βενιζέλου που φέρνουν περισσότερο στη σύγχρονη χρεωκοπημένη κι ανοιχτά αντιδραστική σοσιαλδημοκρατία. Παράλληλα λείπει (αν και ξεφεύγει κάπως από τα χρονικά και θεματικά όρια της μελέτης του σάρλη) μια κριτική αποτίμηση της θετικής και αρνητικής πείρας των λαϊκών μετώπων στην ευρώπη.

4. Πιστός στο πνεύμα της μπρεζνιεφικής εποχής του, ο σάρλης βάζει στο στόχαστρο της κριτικής του το ζαχαριάδη για τη σεχταριστική πολιτική του σοσιαλφασισμού και τις παρόμοιες θέσεις που διατυπώνει αργότερα στο προσχέδιο θέσεων για την ιστορία του κκε και στο μεταγενέστερο βιβλίο του προβλήματα καθοδήγησης στο κκε. Αυτός τουλάχιστον μένει συνεπής στη λογική του και τις πολιτικές του συμπάθειες.

5. Αυτά ως προς τις αδυναμίες της μελέτης του σάρλη. Κλείνουμε την ανάρτηση με ένα άλλο σημαντικό σημείο γενικότερου ενδιαφέροντος. Οι άγγελοι του σάρλη θεωρούν τη μελέτη αυτή εξαιρετικά επίκαιρη στη σημερινή συγκυρία, ενώ κατηγορούν το σημερινό κκε ότι με την κριτική επανεξέταση της στρατηγικής του εαμ αμφισβητεί την απόφαση της 6ης ολομέλειας του 34 και δικαιώνει τους τροτσκιστές που μιλούσαν από τότε ήδη για σοσιαλιστική επανάσταση.
Μπαίνουν λοιπόν εύλογα τα εξής ερωτήματα. Είναι σήμερα σωστή και εφικτή η συγκρότηση ενός παλλαϊκού αντιφασιστικού μετώπου με τα αστικά κόμματα; Και δεύτερον, ποια είναι σήμερα η επικαιρότητα της 6ης ολομέλειας του 34; Ο χαρακτήρας της επικείμενης επανάστασης θα είναι αστικοδημοκρατικός; Μήπως σήμερα αυτό το α/δ στάδιο έχει αντικατασταθεί από διάφορα μεταβατικά αιτήματα που πρέπει να προηγηθούν της επανάστασης για να την προετοιμάσουν; Και ποια είναι η απάντηση στο αρχικό μας ερώτημα για την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουμε σήμερα απέναντι στο σύγχρονο φασισμό; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα μας απασχολήσουν σε κάποια από τις επόμενες αναρτήσεις. 

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

Η αλλαγή της αλλαγής

Αν ήθελε κάποιος να μιλήσει για την τρίτη σεπτέμβρη και τα γενέθλια του πασοκ, θα έπρεπε να καταφύγει στα έργα των κλασσικών και τη δισκογραφία του χάρρυ κλυνν από τη δεκαετία με τις βάτες, για να περικλείσει σε ένα σκετσάκι ή ένα τραγούδι το προτσές της αλλαγής: έλα να πρασινίσουμε, ο ύμνος του πασοκ , ή ακόμα καλύτερα η κουτάλα της αλλαγής.
Μετά το 90’ η ιδεολογική κριτική στο πασοκ θα ήταν σα να κλέβει κανείς εκκλησία – ενώ το πασοκ έκλεβε όλα τα υπόλοιπα: ταμεία, συντάξεις, αποθεματικά κλπ.

Σήμερα όμως κανείς δε σκέφτεται τέτοια μέρα το πασοκ, με την ίδια έννοια που κανείς δε θα έπαιρνε τηλέφωνο στο σπίτι ενός πεθαμένου, ενός (πολιτικού) πτώματος, για να του ευχηθεί στη μέρα των γενεθλίων του. Όλοι σκέφτονται τη μέρα μετά (εξ ου και το κείμενο μπαίνει σήμερα), τη διάδοχη κατάσταση και το βαθύ μετα- πασοκ του συριζα. Τη ροζ αλλαγή που επαναλαμβάνεται ιστορικά σα φάρσα κι υπόσχεται πολιτική απαλλαγή απ’ το βραχνά του δντ, με τυπική κυβερνητική εναλλαγή χωρίς ουσία, ως μια ριζοσπαστική παραλλαγή της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, που υπέστη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη. Από τον ανατέλλοντα ήλιο του πασόκ στο διάττοντα αστέρα του αλέξη και στο άστρο της πρωινής αυγής και του συνασπισμού. Το πασόκ πέθανε, ζήτω το νέο πασόκ.

Κι αυτή είναι κατά βάθος η μεγάλη επιτυχία του συνασπισμού. Ότι κατάφερε να μοιάσει στο πασόκ και να πάρει την άμορφη μορφή του, του πολιτικού ασπόνδυλου. Να γίνει ένας πολιτικός χυλός, που χωράει παντού και παίρνει το σχήμα που του δίνεις, σαν πλαστελίνη. Να λέει και να πρεσβεύει τα πάντα και (ένα μεγάλο) τίποτα.
Το δημόσιο χαρακτήρα των δέκο και τις συμπράξεις με το ιδιωτικό κεφάλαιο (σδιτ). Την καταγγελία και την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Το ευρώ και το αντιμνημονιακό μέτωπο. Το σύνθημα «καμία θυσία για το ευρώ» αλλά και τη διασφάλισή του από το… λόμπι της χρεωκοπίας (sic). Τον υπεύθυνο συνομιλητή του πέρες και το ολυμπιακό πνεύμα της σακοράφα που ήθελε να είναι σημαιοφόρος της παλαιστίνης στο αθήνα 2004. Τις βάσεις που μένουν, που φεύγουν, που μένουν. Τον αστυφύλακα και τον χωροφύλακα.

Την εδα, το εαμ (χωρίς το δεκέμβρη), το μπλόκο της κοκκινιάς. Τους παπατζήδες, την 3η σεπτέμβρη, το 81’, τη σοφία γιαννακά, τους τίμιους αγωνιστές του σοσιαλιστικού χώρου, όπως τους είπε χθες στην ομιλία του ο αλέξης, τους τίμιους οπορτουνιστές, το νέο αγωνιστή, την εδηκ, τους ανώνυμους κομμουνιστές, τους ανώνυμους αλκοολικούς, το γιο της αγγελοπούλου. Το πραγματικό πασοκ, το πραγματικό πρόγραμμα του κκε, το εξωκοινοβούλιο, την αναρχία, τον αντι-ρατσισμό, την αντιδεξιά, τους μη προνομιούχους. Το εναλλακτικό τρέντι, τα παρδαλά ρούχα – ασορτί με την ιδεολογία, την εναλλακτική πληροφόρηση, το γείτονα που έκανε την επανάστασή του μέχρι τον αχερώνα, το δεκέμβρη της νεολαίας -μακριά από αυτόν του 44’. Την πρόοδο, τον τρίτο δρόμο, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία, την υγιή επιχειρηματικότητα. Όλοι μας κρύβουμε λίγο συριζα μέσα μας και ας μην το ξέρουμε.

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, τρεις του σεπτέμβρη να μιλάς. Στους μπαξέδες που αφήνουν όλα τα λουλούδια να ανθίσουν, να δώσουν χρώμα και μυρωδιά, μαζί με κοπριές, τηλεοπτικούς μαϊντανούς και γαϊδουράγκαθα, παρασιτικούς κισσούς και κάθε λογής λουλούδι για μύρισμα που μυρίστηκε ψητό και ήρθε να πάρει θέση στο ενωτικό κοινωνικό μέτωπο. Είδε ένα φως στο τούνελ και μπήκε.
Γιατί όχι εξάλλου; Πότε είναι αλήθεια τα γενέθλια του συριζα; Τα γιορτάζει ως μετωπικό σχήμα; Ή ως ενιαίο κόμμα υπό κατασκευή; Κι αν τελικά έχει, υπάρχει κανείς που να τα θυμάται; Γιατί λοιπόν να μην οικειοποιηθεί μια αναγνωρισμένη ημερομηνία που του ταιριάζει τόσο;

γελοιογραφία του σπύρου δερβενιώτη

Μετά το πασοκ έρχεται ο συριζα και μετά την αλλαγή η μετάλλαξη. Ο συνασπισμός δεν είναι η μετενσάρκωση της 3ης σεπτέμβρη που πλανάται σα φάντασμα πάνω από τη μεταπολιτευτική ελλάδα στοιχειώνοντας τους αστούς. Δεν είναι το πασοκ του 74’ που λεηλατεί τα συνθήματα και τη βάση μας. Αλλά απευθείας απόγονος του πασοκ του 09’ και της κυβέρνησης του γιωργάκη. Για την οποία ο παπαδημούλης έλεγε ότι θα της ασκήσουν γόνιμη κριτική επιβραβεύοντας κάθε θετικό βήμα, πριν πέσουν από τα σύννεφα με το μνημόνιο, εκείνη την αποφράδα μέρα (όπως την χαρακτήρισε χτες στην ομιλία του ο αλέξης). Με σύμβολο της ομαλής διαδοχής το βαρουφάκη, που τότε ήταν σύμβουλος του γιωργάκη, αλλά στις τελευταίες εκλογές έπαιξε τριόβολο και τελικά στήριξε συριζα.

Δεν είναι πάντως λαθροχειρία να συζητούν στο συριζα για την 3η σεπτέμβρη και τη σημασία της. Πασόκοι είναι οι άνθρωποι, καλά κάνουν και προβληματίζονται. Λαθροχειρία είναι να συνδέει κανείς αυτή τη συζήτηση με την αριστερά, γενικώς κι αορίστως. Να θεωρεί δηλαδή αριστερά αυτό το κόμμα που είναι πίσω κι απ’ τη διακήρυξη της 3ης σεπτέμβρη. Να μην υπολογίζει την ιστορική πείρα από το ρόλο του πασοκ και γενικότερα της σοσιαλδημοκρατίας και να της κάνει το νεροκουβαλητή στο όνομα της ενότητας ακολουθώντας πολιτική ουράς – με ή χωρίς αυταπάτες.

Η λαθροχειρία επίσης είναι να παίρνει κανείς τη διακήρυξη αυτή – συνολικά και όχι επιμέρους διακηρύξεις της- ως επαναστατικό θέσφατο και να ερμηνεύει τη μετάλλαξη του πασοκ ως προδοσία των αρχών της, προσδοκώντας ένα καλό πασοκ ή έναν καλύτερο διάδοχό του και μια αριστερή κυβέρνηση να την εφαρμόσει και να κάνει πράξη τα συνθήματά της με μερικές μεταρρυθμίσεις. Ο τρίτος δρόμος ανήκει πλέον οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, μαζί με το νέφος, τη δεξιά και όλο το φάσμα των παλιών αυταπατών που ξέσκισε βίαια η κρίση.
Αλλαγή δε γίνεται χωρίς το κκε και βασικά χωρίς το λαό στην εξουσία... 

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2012

Βίτσι-Χριστίνα-Μπαρτσελόνα

Ενώ η εφημερίδα δημοκρατία (λέμε τώρα) δίνει στους αναγνώστες της την ταινία γράμμος- βίτσι για να θυμούνται οι παλιοί και να γελάσουν οι νεότεροι… και οι φασίστες έχουν βάλει στο στόχαστρο το αρχείο του κκε… η κε του μπλοκ αποφάσισε να αναδημοσιεύσει μια παλιότερη ανάρτησή της για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, από μια καλύτερη, πιο αθώα εποχή που δε διάβαζε πολύς κόσμος το σφυροδρέπανο.
Ο τίτλος της ανάρτησης είναι παράφραση του τίτλου μιας ταινίας του γούντι άλεν που κυκλοφορούσε εκείνον τον καιρό στις αίθουσες.

Για τον εμφύλιο υπάρχουν δύο βεβαιότητες.
α. δεν είναι σωστός ο όρος εμφύλιος. Αποσιωπά το ρόλο αμερικάνων κι άγγλων.
β. δεν προσφέρεται για αστεία και χαβαλέ.
(Έχω και μια τρίτη βεβαιότητα ότι αυτό το παρά πόδας ήταν βασικά για εσωτερική κατανάλωση, για να κρατήσουμε υψηλό ηθικό και φρόνημα μετά την ήττα).

Οι βεβαιότητες όμως είναι σαν τις ατσάλινες νομοτέλειες. Υπάρχουν για να κλονίζονται.
Γιατί αυτό που προσφέρεται για πολύ γέλιο είναι κάτι απόλυτα καλτ ελληνικές ταινίες για τον εμφύλιο (κρατάμε τον όρο για να συνεννοούμαστε) γυρισμένες από μοναρχοφασιστική (sic) σκοπιά.
Όπως το αριστούργημα Γράμμος.

Τι να πρωτοθυμηθώ ψυχή μου. Ακολουθεί ένα μικρό ανθολόγιο.

Τα δεκεμβριανά δεν ξεκίνησαν από την πορεία του εαμ και τους πυροβολισμούς των άγγλων.
Οι εαμίτες γυρίζουν αγρίμια από τα βουνά (το ακούμε πεντ-έξι φορές για να το εμπεδώσουμε). Σκοτώνουν, τρομοκρατούν παντού επικρατεί ερυθρισμός (sic). Είναι φανερό πως το πράγμα πάει για αιματοχυσία. Σπέρνουν τον πανικό φωνάζοντας παντού με χωνιά για το εαμ. Μπορεί να κοροϊδεύετε τώρα γιατί δεν το έχετε ζήσει, αλλά είναι γνωστό πως τα χωνιά είναι ο απόλυτος τρόμος για κάθε νοικοκυραίο που κάθεται ήσυχος στο σπίτι του.
Όλα αυτά ταράζουν τους υπόλοιπους καλοκάγαθους έλληνες. Όπως τον πατριώτη ταγματασφαλίτη που βλέπουμε στην πρώτη σκηνή να σώζει με κίνδυνο της ζωής του έναν εαμίτη από τα χέρια των γερμανών.

Για να δέσει το γλυκό χρειάζεται μια μορφή σαν τον καπετάν νικόλα. Που πάλεψε με το εαμ, το έζησε από μέσα και μας σιχάθηκε. Τα βροντάει και σηκώνεται να φύγει, αλλά τον πυροβολάμε πισώπλατα. Αυτή ήταν η μοίρα των έντιμων εαμιτών. Γιατί υπήρχαν και τέτοιοι σύμφωνα με την ταινία (πάλι καλά που γλίτωσε τη λογοκρισία).

Πριν τον σκοτώσουν, ο καπετάν νικόλας συναντά έναν άλλο πατριώτη ταγματασφαλίτη που κρατάμε αιχμάλωτο. Τον αναγνωρίζει γιατί παλιά ο πατέρας του δούλευε στα χωράφια του. Κι ενώ περιμένεις να τον σκοτώσει για να βγει ταξικό μήνυμα, τον αφήνει να φύγει. Το παίρνουν χαμπάρι οι δικοί μας και τον κατηγορούν για προδοσία. Αλλά ο καπετάνιος φουντώνει και πετάει τη θρυλική ατάκα:
-Φράξια ο καπετάν νικόλας; (!!)
Αφού δεν ξέρεις ρε φίλε τι σημαίνει, τι το βάζεις; Άστο καλύτερα.

Σε αυτό το σημείο κάνει την εμφάνισή του ο άρης βελουχιώτης! Που εκπροσωπεί τα αγρίμια που πιστεύουν ότι η συμφωνία της βάρκιζας είναι φιάσκο και ξαναβγαίνουν στο βουνό -μόνο εκεί μπορούν να ζουν τα αγρίμια. Και φωνάζει φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους στους οποίους περιλαμβάνει και τα κέρατα την ηγεσία, που πήρε έξι υπουργεία και μας πούλησε.
Κάτι που μας δείχνει ότι η αρχική μορφή του γνωστού συνθήματος ήταν τρία χρόνια αντίσταση αγώνας και θυσία και όλα τα πουλησατε για έξι υπουργεία.

Πιο μετά ο άρης κάνει λόγο και για 200 χιλιάδες στρατό απ' έξω που είναι έτοιμοι να μπουν την κατάλληλη στιγμή.
Να λοιπόν, οι σοβιετικοί δε μας πρόδωσαν. Είχαν έτοιμο 200 χιλιάδες στρατό να στείλουν. Η βάρκιζα ήταν απλώς ένας ελιγμός. Οι αντισοβιετικοί μύθοι καταρρρέουν.

Η ταινία μας δείχνει τον άρη λίγο μετά το λιτόχωρο. Το ότι το λιτόχωρο έγινε μάρτη του 46 ενώ ο άρης πέθανε ιούνη του 45 είναι λεπτομέρεια. Όπως λεπτομέρεια είναι ότι στην ταινία ο άρης αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα -κι ενώ τον καλούσαν ευγενικά να παραδοθεί.
Και τα κομμένα κεφάλια του άρη και του τζαβέλλα; Κομμουνιστική προπαγάνδα. Εξάλλου μετά την χειροβομβίδα πώς να είχε απομείνει το κεφάλι;

Το αγρίμι-πρωταγωνιστής της ταινίας φτάνει προς το τέλος του εμφυλίου να δικάζει τον εθνικόφρονα αδερφό του που κατηγορείται για δράση κατά του κκε. Υπογράφει με πόνο ψυχής και τρεμάμενο χέρι την απόφαση, αλλά οι τύψεις δεν τον αφήνουν σε ησυχία. Μες στο μυαλό του ακούει τις φωνές της μάνας του και του αδερφού του να τον φωνάζουν κάιν και φονιά. Κι εμείς τις ακούμε μαζί του καμιά εικοσαριά φορές για να το εμπεδώσουμε. Ούτε σε σουξέ του καρβέλα τόση επανάληψη.

Αυτό εν παρόδω μου θυμίζει μία από τις αντιφάσεις της παλαιάς διαθήκης. Αφού όλοι είμαστε γόνοι του αδάμ και της εύας στην αρχή δεν υπήρχε αιμομιξία; Αλλά ακόμα κι αν το προσπεράσουμε αυτό, ο κάιν με τον άβελ μετά πώς έκαναν παιδιά; Με την χάρη του θεού; Αλλά ακόμα κι αν ήταν αιμομίκτες ομοφυλόφιλοι που τεκνοποιούσαν με τη θεία χάρη το πράγμα πάλι χωλαίνει γιατί ο κάιν τον σκότωσε τον άβελ (μήπως επειδή τον απατούσε;). Άρα δε μπορεί να έκανε μαζί του το παιδί. Τι μας μένει λοιπόν; Να έκανε τα παιδιά του με την εύα. Άρα καραμπινάτη αιμομιξία που έξηγεί πώς υπάρχει τόση καθυστέρηση σε αυτό τον κόσμο και βγαίνουν τέτοιες ταινίες.
Πάντως οι γνώστες του χώρου με ενημέρωσαν ότι το πρόβλημα λύνεται με την εμφάνιση από το πουθενά μιας άσχετης κοπέλας. Και κάπως έτσι εξηγείται στην παλαιά διαθήκη και η εμφάνιση των μαύρων.

Επιστροφή στο βουνό και στο επαναστατικό λαϊκό δικαστήριο. Με συνοπτικές διαδικασίες κι ενώ τα αγρίμια που παρακολουθούν τη δίκη φωνάζουν συνέχεια θάνατος, θάνατος βγαίνει η ετυμηγορία. Έχει προηγηθεί μια φοβερή απολογία του κατηγορούμενου που μετατρέπεται σε κατήγορος των ερυθρών, μπροστά στην οποία η απολογία του μπελογιάννη και των συντρόφων του ωχριά.

Ο λαϊκός επίτροπος ανακοινώνει την απόφαση και ρωτάει αν έχει να προσθέσει κανείς κάτι.
Εγώ, ακούγεται η φωνή της μαυροφορεμένης μάνας!! Κι ακολουθεί ένας δεκάρικος μελό λόγος.
Μα πώς βρέθηκε πάνω στα βουνά; Είχε ξεμείνει από την αποστολή του οηε; Τι γινόταν εκεί, μπάτε σκύλοι αλέστε ήμασταν;
Κι ύστερα μας έφταιγε το στιλέτο του τίτο...

Το τέλος το ξέρετε. Κι από την άλλη πάλι όχι.
Ο γράμμος πέφτει, αλλά χωρίς πολλούς σκοτωμούς -πέρα απ' τα δύο αδέλφια. Οι δυο στρατοί συμφιλιώνονται, πετάν τα όπλα και δίνουν τα χέρια αδελφωμένοι.
Ε, ναι τους αντάρτες του δσε τους περίμενε γενική αμνηστία και ζωή χαρισάμενη. Τι είχαν να χάσουν αν παραδίδονταν;

Εμένα πάντως η ταινία με απογοήτευσε. Δεν είχε ούτε έναν εαμοβούλγαρο σλάβο για να δείξει ποιοι πραγματικά ήμασταν.

Υστερόγραφα:
1.υπάρχει μία ακόμη κορυφαία σκηνή από την ταινία κόκκινο τρένο με το νίκο γαλανό αντάρτη του ελας να κρατάει υπό την απειλή όπλου καμιά δεκαριά εθνικόφρονες. Το απλό κι αυτονόητο θα ήταν να τους γαζώσει, αλλά η ταινία είναι καλτ κι έχει άποψη. Έτσι, αφού τους βάζει ο γαλανός να τραγουδάν όλοι μαζί τον ύμνο του ελας, τους αφήνει πίσω του, απασφαλίζει μια χειροβομβίδα, την πετάει και πριν φύγει φωνάζει: μέρι κρίστμας...
Χωρίς χο-χο-χο.
2.γιατί δε βγαίνουν γαμώτο τέτοιες ταινίες σήμερα;
3.πέρα από κομμουνιστές λάτρεις του καλτ υπάρχει κανείς άλλος που να τις βλέπει;


Στον επίλογο επιβάλλεται μία ακόμα προσθήκη στη λίστα με τα καλτ διαμάντια του μοναρχοφασισμού: η ταινία μπούλκες. Στην πρώτη σκηνή η σατανική ηγεσία διασπείρει στο στρατόπεδο την ψευδή είδηση ότι ο δσε βρίσκεται στα πρόθυρα της αθήνας και αφήνει τη βάση να πανηγυρίζει γεμάτη χαρά και αφέλεια. Αλλά ο βασικός μας ήρωας δεν τρώει κουτόχορτο. Έχει ζήσει από πρώτο χέρι τι κουμάσια είμαστε, έχει σιχτιρίσει κι είναι αποφασισμένος να μας φτύσει κατάμουτρα. Μετανιωμένος για τις επιλογές του το σκάει από το στρατόπεδο και μετά από ένα σύντομο ανθρωποκυνηγητό, περνάει τα σύνορα ( που ήταν μάλλον μπάτε σκύλοι αλέστε επί τίτο) και επιστρέφει λυτρωμένος στη δημοκρατική ελλάδα, χωρίς δήλωση, ούτε τίποτα.

Τι άλλο έχει μεσολαβήσει έκτοτε, από το 2008 που γράφτηκε αυτό το κείμενο; Η προβολή της ταινίας από την (προ μπουτάρη) χουντοδημοτική τηλεόραση θεσσαλονίκης που κόπηκε στη μέση ύστερα από την άμεση παρέμβαση του κόμματος.
Σήμερα βέβαια τα πράγματα έχουν αγριέψει κι εκείνος ο προπομπός μοιάζει σχεδόν αθώος. Ενώ οι πιο πρόσφατες ταινίες για τον εμφύλιο – που είναι ξανά της μόδας- ακολουθούν τον πιο εκλεπτυσμένο αντικομμουνισμό της σύγχρονης «αντικειμενικής» ιστοριογραφίας κι έχουν απολέσει κάθε καλτ στοιχείο και το όποιο ενδιαφέρον μπορεί να είχαν.