Τρίτο στεφάνι

...καρδιά μου τι να σε κεράσω

που δε μου φτάνει

ούτε ψωμί για να αγοράσω

Σαν συμμορία

Ο γαπ, ο αντώνης κι ο αλέξης

Ευρωλαγνεία

Ποιον από όλους να επιλέξεις

Καμένες, καμένες

Οι πιο πολλές ελπίδες χαμένες

Δειλές, σκυφτές, που ήρθαν και φύγαν

Κι ακόμα εκεί.

Στης κάλπης το χορό έχουν χαθεί.

Το πρώτο μνημόνιο βαθιά πληγή

Στο δεύτερο ήταν όλοι μαζί

Στο τρίτο πασόκ με πολιτικά

Ψηφίζουμε αυτή είναι η ομορφιά.

Η ομορφιά της αστικής δημοκρατίας. Γιατί όπως θα έλεγε ο ζαραλίκος, η (αστική) δημοκρατία γαμάει (δικαιώματα και γενικώς). Ο ένας σου λέει «στηρίζω την κυβέρνηση, αλλά όχι τα μέτρα», ο άλλος το ακριβώς αντίθετο κι ο τρίτος «ναι σε όλα», ενώ οι φασίστες κάνουν τη διαφορά χωρίς να έχουν καμία στρατηγική διαφωνία. Οπότε έχουμε ένα σωρό «διαφορετικές» επιλογές, για να καταλήξουμε στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα. Για αυτό σου λέω, γαμάει η (αστική) δημοκρατία, όχι όπως στην άλλη που δεν έχει βουλευτικές εκλογές, αλλά στους τόπους δουλειάς –που εκεί τι να τις κάνω, ε;

Και ποιο είναι αυτό το τελικό συμπέρασμα; Τρίτο στεφάνι. Ταφόπλακα για όλες τις εργατικές, λαϊκές κατακτήσεις του περασμένου αιώνα, που τώρα μας φαίνονται αναχρονιστικές, αλλά από την ανάποδη, καθώς «προοδεύει» συνεχώς η ανθρωπότητα με τον καπιταλισμό να σαπίζει. Αλλά το ζητούμενο είναι να θάψουμε οριστικά και τις αυταπάτες μας ως λαός, για εύκολες λύσεις από τα πάνω και κυβερνητικούς σωτήρες, που θα τα αλλάξουν όλα με μια ψήφο, και μας σώζουν εδώ και πέντε χρόνια από την καταστροφή και τη χρεοκοπία. Και αυτό συμπεριλαμβάνει προφανώς το παραμύθι (γιαγιά, εκάβη, μάνα, νίνα) της αριστερής κυβέρνησης, που αποδεικύνεται μία από τα ίδια με τις προηγούμενες: νεκροθάφτης της ελπίδας που έρχεται, της εργατικής τάξης και των δικαιωμάτων της.

Μία κυβέρνηση που τα στελέχη της λένε και ξαναλένε πόσο δύσκολη (για να την ψηφίσουν) είναι η συμφωνία, λες και θα λουστούν αυτοί τα σπασμένα και τις συνέπειές της. Και εμείς τι ακριβώς να κάνουμε δηλ; Να τους λυπηθούμε ή να τους πούμε και ευχαριστώ για την ανιδιοτέλειά τους –όπως έκανε η (σουζάνα η) ζωή με τον πρωθυπουργό- για να τους ξαναψηφίσει ο λαός;

Ένας πρωθυπουργός που ζητούσε από την εσωκομματική του αντιπολίτευση να του υποδείξουν τις εναλλακτικές που υπήρχαν και δεν τις σκέφτηκε, σε αυτόν τον εκβιασμό. Αν το καλοσκεφτείς δηλ, τους/μας λέει στην ψύχρα, ότι υπήρχε εκβιασμός και υπέκυψε κανονικά και με το νόμο της ζούγκλας. Και εμείς τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε; Να το λυπηθούμε ή να τον ευχαριστήσουμε για τη μαζική καλλιέργεια αυταπατών πως ο λάκκος των λεόντων ήταν μια συμμαχία φυτοφάγων που μπορεί να αλλάξει με ένα δημοψήφισμα;

Παρένθεση. Κανονικά, όταν ρωτούσε για εναλλακτικές, θα έπρεπε να σηκώσει ένας βουλευτής το χέρι και να του απαντήσει με το γνωστό τετράπτυχο: αποδέσμευση από την εε, διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση μονοπωλίων, με λαϊκή εξουσία. Ας το έκανε για πλάκα στην τελική. Εδώ κατέληξαν να τρολάρουν την αριστερή κυβέρνηση για τις αντιφάσεις της ο μεϊμαράκης (πχ για τα πρωινά ωράρια της –πλην λακεδαιμονίων- αριστεράς), ο μόνος δεξιός που μπορεί να σε κάνει να γελάσεις με κάτι άλλο εκτός από την παρουσία του, όπως σημειώνει εύστοχα κι ο 2310· και ο μιχαλολιάκος, που υπενθύμιζε στους... «συντρόφους της αριστεράς» πως ο φπα είναι ένας καπιταλιστικός φόρος. Και το χειρότερο είναι πως δεν μπορούσαν να απαντήσουν τίποτα, γιατί οι άλλοι είχαν απόλυτο δίκιο, από την πλευρά τους.

Και τι είναι τελικά αυτό που διαφοροποιεί την κυβέρνηση από τους προηγούμενους, που τους έχει σιχαθεί ο λαός; Ότι ο κυβερνητικός λόχος δε μένει για να πανηγυρίσει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στο τέλος, όπως έκαναν οι νεοδημοκράτες; Ότι ο τσίπρας δεν είναι στραβός, αλλά έχει τα κλειστά μάτια του ρόκι, μετά από τον αγώνα με το σοβιετικό, λόγω της αϋπνίας και της στενοχώριας; Ότι τα δικά της χημικά μυρίζουν λεβάντα και τσίκνα από σουβλάκι; Ή μήπως ότι δεν πιστεύουν πως το πρόγραμμα θα βοηθήσει την οικονομία (που είναι μισή αλήθεια, δηλαδή ψέμα, γιατί δε μιλάνε για τη... βοήθεια στα αυξημένα μονοπωλιακά κέρδη), αλλά το εφαρμόζουν παρόλα αυτά; Κι αυτή είναι η διαφορά μας ίσως, είπε χτες ο τσίπρας στην καταληκτική του ομιλία. Για να επανέλθουμε στο ίδιο ακριβώς ερώτημα: σε τι διαφέρει λοιπόν επί της ουσίας από τους προηγούμενους που εφάρμοζαν τα μνημόνια; Στο ότι αυτοί δε θα μπορούσαν να περάσουν από μόνοι τους το τρίτο (και μακρύτερ), χωρίς τη δική του συμβολή;

Τώρα λοιπόν μπορούν να βάλουν όλοι μαζί και το στεφάνι του πολιτικού τους γάμου, ο οποίος επισημοποιήθηκε με το χτεσινό αρραβώνα, για να καταλήξει κάποτε στο μεγάλο συνασπισμό, κι ας τον αρνιούνται τώρα οι κυβερνώντες –ξέρουν ότι όταν το παίζεις δύσκολος, έχει περισσότερη πλάκα.

Α και μην ξεχνιόμαστε. Ναι, ο σύριζα δεν εφαρμόζει το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης (που έχει γίνει σαν το μετρό της), τουλάχιστον όμως δεν έχει φέρει καινούρια αντιλαϊκά μέτρα. Τώρα που τελείωσε κι αυτό το παραμύθι, να δούμε ποιο θα είναι το επόμενο...

Ίσως η σουζάνα η ζωή. Που όπως λέει και μια σφισσα, είναι ό,τι πιο επικίνδυνα κοντινό υπάρχει στο σοσιαλφασισμό της βαϊμάρης. Ή ίσως ο σφος λαφαζάνης τώρα που θα βγει έξω από το κάδρο των κυβερνητικών ευθυνών. Εμπρός για μια νέα επαναστατική αριστερά, όπως έλεγε χτες και το πανό του ξεκινήματος. Της ίδιας ομάδας που είχε στηρίξει και το πασόκ και το σύριζα στο παρελθόν. Όχι άλλη τέτοια επαναστατική αριστερά, ρε παιδιά, χορτάσαμε με τόσες και μυαλό δε βάλατε...

Υγ: ρε συ, αυτοί οι ανταποκριτές του κόκκινου, που έβγαιναν πέρυσι στο πολυτεχνείο πχ, για να καταγγείλουν την αστυνομική αυθαιρεσία, που λες να βρίσκονταν χτες, και γιατί δεν τους έβγαλε ο αρβανίτης για ανταπόκριση; Ρητορικά ερωτήματα, θα μου πεις...

Σεχταρισμός, ε;

Καλορίζικο, το νέο μνημόνιο. Να ζήσουμε να μας πεθάνει και να το θυμόμαστε –ή να μας θυμάται αυτό. Αναρωτιέμαι αν θα κυκλοφορήσουν και λίστες καταζητούμενων βουλευτών, που ψήφισαν το μνημόνιο, όπως είχε γίνει στα προηγούμενα δύο. Αλλά αυτό είναι ίσως το λιγότερο σημαντικό κι εν πάση περιπτώσει, αυτά έχουμε χρόνο να τα αναλύσουμε, εν καιρώ.

Αλλά προς το παρόν, ας περιοριστούμε σε κάτι άλλο, «δευτερεύον». Έχουμε ακούσει άπειρες φορές τα τελευταία χρόνια, λάβρα σχόλια για τον καταστροφικό σεχταρισμό του κουκουέ, που ζημιώνει τόσο το ίδιο, όσο και το μαζικό κίνημα. Μια κατηγορία που βασίζεται στη λογική πως δε συνεργάζεται με άλλες πολιτικές δυνάμεις στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, δεν επιδιώκει κοινή δράση σε επιμέρους ζητήματα, κτλ. Κι η οποία εντάθηκε την τελευταία τριετία για τις ιστορικές ευθύνες του, επειδή δεν μπήκε και δεν υποστήριξε την κυβέρνησης της «πρώτη φορά αριστεράς».

Αλλά ας πάρουμε να τα δούμε ένα προς ένα.

Το παμε κατηγορείται για σεχταρισμό, επειδή δε συμμετέχει πχ στις συγκεντρώσεις της γσεε κι επιλέγει τις ξεχωριστές πορείες. Μιλάμε για την ίδια γσεε, που τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του «ναι» στο πρόσφατο δημοψήφισμα, δηλ της οικειοθελούς αυτοχειρίας του ελληνικού λαού. Κι η οποία δεν προκήρυξε απεργία, έστω μια 24ωρη τη μέρα ψήφισης, μια τουφεκιά για την τιμή των όπλων ή ένα συλλαλητήριο διαμαρτυρίας ενάντια στο αντιλαϊκά, μνημονιακά μέτρα, για τα μάτια του κόσμου. Τελικά επιβεβαιώνεται ή όχι το παμε για αυτή τη στάση του, για την απομόνωση του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και των εργατοπατέρων της γσεε, που δεν κρατάνε πλέον ούτε τα προσχήματα;

Το κουκουέ κατηγορείται πως απώλεσε μια ιστορική ευκαιρία, επειδή δε συνεργάστηκε για την κυβέρνηση της αριστεράς, να γίνει κομπάρσος της και να δώσει άλλοθι στον αυταρχισμό και το τρίτο μνημόνιο. Ναι ρε, αλλά άμα είχε γίνει αυτό κυβερνητικός εταίρος αντί των ανελ, τώρα θα είχε καταψηφίσει, και θα έριχνε την κυβέρνηση. Σατανικό, ε; Παρεμπιπτόντως, μιλάμε για μια κυβέρνηση, που ψάχνεις να βρεις τις διαφορές της με τις προηγούμενες και άντε να βρεις καμία στις λεπτομέρειες, όπως σε εκείνο το παιχνίδι στα σταυρόλεξα, με τις δύο παρόμοιες εικόνες. Σε τι ακριβώς διαφέρει ο σύριζα; Τα δικά του χημικά μυρίζουνε σουβλάκι; Τα δικά του, αριστερά μνημόνια έχουνε μπούκοβο και μουστάρδα, αντί για τζατζίκι; Το αστυνομικό ελικόπτερο είναι κατά βάθος της κοε, για να γίνουμε αργεντινή –μια νύχτα μαγική, ουστ; Ή μήπως σε αυτό που είπε ο τσίπρας για την επιμήκυνση (του χρέους), που έχει ωραία σημειολογία και όλοι ξέρουμε ποιος θα τη λουστεί στο τέλος; Και ποιος μπορεί να ξεχάσει (άσχετα που με τον ορυμαγδό των εξελίξεων παρέπεσε λίγο) την αγαστή συνεργασία των «αριστερών» του «όχι» με την αστυνομία, για να διώξουν τους κομμουνιστές από τα εκλογικά κέντρα την κυριακή του δημοψηφίσματος;

Μήπως είναι σεχταρισμός η άρνηση συνεργασίας με τις ενωμένες σέχτες της ανταρσυα –που ως λογικό σχήμα και μόνο είναι παράδοξο, όπως και να το κάνουμε –και του εξωκοινοβουλίου; Η οποία έχει συμμετάσχει σε ανοιχτά φιλοκυβερντικές συγκεντρώσεις, καλλιεργώντας εμμέσως, με τον τρόπο της, αυταπάτες για τον πραγματικό της ρόλο. Και της οποίας τα –σχετικά άμαζα και χωρίς περιφρούρηση- μπλοκ διαλύθηκαν σχετικά εύκολα (άλλα λιγότερο, άλλα περισσότερο) κι έγιναν για πολλοστή φορά σάκος του μποξ για τα «παιδιά» με τις κουκούλες και τις μολότοφ.

Εν κατακλείδι: αυτές οι μέρες έβαλαν ταφόπλακα στο ιδεολόγημα της «ενότητας» της αριστεράς ή στο μαζικό κίνημα. Η αριστερή κυβέρνηση και η γσεε (που μόνο τα εργατικά συμφέροντα δεν υπηρετούν) χρεοκόπησαν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, για όποιον δεν κωφεύει σκοπίμως, για να μην έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Και τα διδάγματα αυτής της περιόδου, ας τα θυμούνται όλοι το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, με το νέο ανάχωμα που ετοιμάζεται, την αριστερή πλατφόρμα, με το βασικό σύνθημα για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, και το λαφαζάνη να βγαίνει χτες από τη βουλή και να τραγουδά κι αυτός (τι πρωτότυπο;) ύμνους για την ενότητα.

Το σύριζα είναι εδώ, ενωμένο δυνατό...

Πρώτη φορά δακρυστερά

Αλέξη, δεν έχω σταματήσει να κλαίω από το απόγευμα. Όχι από συγκίνηση για την πρώτη φορά αριστερά, ούτε σαν αυτούς που δε σταματάνε να πέφτουν από τα σύννεφα, με τις κωλοτούμπες σας. Αλλά από τα χημικά με τα οποία έπνιξε το κράτος σας τη σημερινή διαδήλωση.

Θα μου πεις βέβαια, πως δεν είναι πρώτη φορά. Είχατε κάνει πρόβα τζενεράλε στις σκουριές και με μια διαδήλωση της ανταρσυα τις προάλλες. Ούτε είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε το έργο να εκτυλίσσεται μπροστά μας, με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε, αλλά το (παρα)κράτος μένει. Και σήμερα αποδείξατε πως δεν είστε μόνο συνέχεια του (αστικού) κράτους, όπως δηλώνατε ήδη πριν από τις εκλογές, αλλά και του παρακράτους.

Τα παιδιά ήταν παραταγμένα στην αριστερή πλευρά της πλατείας, στην αρχή της πανεπιστημίου. Κι όταν αρχίζουν τα μπάχαλα και τα χημικά, φεύγουν συνήθως προς τα εξάρχεια. Εκτός και αν υπάρχει ειδικός λόγος, να κατευθυνθούν αλλού. Δίπλα τους, αραιά μπλοκ του εξωκοινοβουλίου και σε ρόλο απατημένου συζύγου κάτι συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ και μέλη της νεολαίας σύριζα. Που αν είχαν στάλα αξιοπρέπεια, θα είχανε φύγει σήμερα κιόλας από την αριστερή κυβέρνηση των ματ, που χτυπάει διαδηλώσεις και τις διαλύει. Αλλά πάνω απ’ όλα η ενότητα. Κι εγώ μόλις σήμερα κατάλαβα πόσο ιστορικές είναι οι ευθύνες του κουκουέ, που δε συμμετείχε και αυτό ως κομπάρσος στην «πρώτη φορά αριστερά», να το έχετε σαν άλλοθι για τον αυταρχισμό σας, για τα μνημόνια και ό,τι ήθελε προκύψει. Αλλά σε καταλαβαίνω κι εσένα πολύ καλά αλέξη. Γιατί μια κυβέρνηση που περνάει αντιλαϊκά μέτρα, δε μπορεί παρά να καταφύγει στην καταστολή και τον αυταρχικό κατήφορο. Κι αλίμονο σε όσους πίστεψαν ποτέ το αντίθετο για εσένα και την πρώτη φορά δακρυστερά σου.

Τα μπλοκ του παμε ήταν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τους μαύρους, σχηματίζοντας ένα μαζικό και πυκνό πι, που έπιανε από την αρχή της αμαλίας, στη φιλελλήνων και ως το ύψος της πλατείας ξανά, από την κάτω πλευρά. Ε λοιπόν, μάντεψε σφε αναγνώστη, προς τα πού πήγαν τα «παιδιά», όταν άρχισαν τα μπάχαλα. Και δε μιλάμε για κάτι που έτυχε, αλλά για οργανωμένο σχέδιο που πέτυχε. Κράτος και παρακράτος, οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά, πήγαν όλους τους διαδηλωτές καροτσάκι στην αμαλίας, περίπου όπως στην 6^η νοέμβρη (του 12’), με τη διαφορά πως τότε οι δυνάμεις του παμε έσπασαν στα δυο, ενώ τώρα ήταν συγκεντρωμένες σε μια πλευρά και έδιναν ευκολότερο στόχο. Και το σόου δε σταμάτησε στο σταθμό της ακρόπολης, ούτε καν στο συγγρού-φιξ, αλλά συνεχίστηκαν, για να εξασφαλίσουν πως δε θα παραμείνει κανένα μπλοκ, και κανείς δε θα επιχειρήσει να επιστρέψει στη βουλή, όπως άλλες φορές.

Τα «παιδιά» κινούνταν διαρκώς παράλληλα, στο διπλανό ρεύμα της αμαλίας, επιδόθηκαν σε ένα φεστιβάλ βλακείας, σπάζοντας ό,τι βρέθηκε στο δρόμο τους, κάνοντας πλιάτσικο σε αυτοκίνητο, κατεβάζοντας μια σημαία της άλφα μπανκ (τα μούτρα κρέας μιλάμε), και προπαντός στήνοντας καμιά εικοσαριά πρόχειρα οδοφράγματα, με κάδους που καίγονταν, από τα οποία ανάθεμα και αν κράτησαν έστω και ένα, γιατί προφανώς δεν ήταν αυτός ο στόχος τους, δηλ να κρατήσουν. Ο στόχος ήταν είτε να τους κόψουμε, και να έχουμε επανάληψη του σκηνικού της 20ής οκτώβρη, είτε να πέσουν στα νύχια των άλλων μαύρων, με τις ασπίδες (που είχαν πιάσει από το πρωί όλα τα κεντρικά πόστα στην πόλη), και να έχουν να το λένε, πενήντα χρόνια, για τα κνατ, την αγαστή συνεργασία και δε συμμαζεύεται. Ή πιο απλά αυτό ακριβώς που έγινε: να διαλυθεί η διαδήλωση.

Και να έχεις και τον αντέννα να σου λέει για το σταλινικό ολοκληρωτισμό του λαφαζάνη! Που αν είχαν την τύχη να το ζήσουν βέβαια, δε θα υπήρχαν ούτε αστικά κανάλια, που χρωστάνε της μιχαλούς, να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους, για να τρομοκρατήσουν το λαό, ούτε και τα «παιδιά» να παίζουνε «κλέφτες και αστυνόμους», με το κράτος. Τώρα όμως, στο επόμενο δελτίο, μπορούν να κάνουν ελεύθερη και ανεξάρτητη ενημέρωση, με αντικειμενικά ρεπορτάζ, πχ για τις μεγάλες φθορές στη συγγρού, κατά μήκος της πορείας του παμε (αφού από δίπλα περνούσαμε, να μην το πούνε;).

Και να ‘χεις και τους παλιότερους σφους να σου λένε πως το πασόκ του ανδρέα είχε αργήσει μια τετραετία να ρίξει τα πρώτα δακρυγόνα σε διαδηλωτές (αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος γι’ αυτό· στην τετραετία πχ σκότωσαν τον 15χρονο μιχάλη καλτεζά). Αλλά τώρα είναι συμπυκνωμένος ο πολιτικός χρόνος, οπότε κι αυτό βρίσκει μια εξήγηση.

Τα χημικά έχουν τουλάχιστον ένα καλό. Διαλύουν τις αυταπάτες σε όσους θέλουν να δουν πίσω από τους καπνούς και πίσω από τα παχιά περήφανα λόγια, το πραγματικό πρόσωπο της πρώτης φοράς αριστεράς, που δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια καθαρά αστική κυβέρνηση, που δε διαφέρει σε τίποτα ουσιαστικό από τις προηγούμενες, ούτε στα μνημονιακά μέτρα που περνάει, ούτε στην άγρια καταστολή του λαϊκού, μαζικού κινήματος. Ίσα-ίσα που τις ξεπερνάει, κάνοντας αυτά που οι άλλες δε θα τολμούσαν να περάσουν, γιατί θα έπεφταν την ίδια κιόλας μέρα (και θα είναι ευχής έργο να γινόταν αυτό και με αυτή τη συγκυβέρνηση).

Και κάτι τελευταίο, προς τα εμάς. Αν είναι να τρώμε τόσα χημικά, αν είναι να υπάρχει σχέδιο, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την εποχή του σημίτη και την επίσκεψη του κλίντον, ε... ας σηκώσουμε κι εμείς το γάντι, κι ας κάνουμε ό,τι ακριβώς κάναμε τότε. Συναγερμός παντού και καθολικός ξεσηκωμός, με ανεβασμένες μορφές δράσης, ενάντια στην πρώτη φορά δακρυστερά...

Σήμερα γάμος γίνεται

Χτες το βράδυ παρακολουθήσαμε πιθανότατα σκηνές από το debate του μέλλοντός μας, με τις σχεδόν παράλληλες τηλεοπτικές εμφανίσεις βαρουφάκη και τσίπρα. Ο αλέξης είχε πει εξάλλου σε ανύποπτο (;) χρόνο πως ο γιάνης αποτελεί μεγάλο asset (σ.σ.: κεφάλαιο) (σ.σ.: για το κεφάλαιο), οπότε λογικό είναι να το ξαναβρεί απέναντί του μελλοντικά. Οι συνεντεύξεις δε μας έκαναν σοφότερους σε πολλά πράγματα –κι είναι ζήτημα πότε ακριβώς θα μάθουμε τις λεπτομέρειες για όσα έγιναν αυτές τις μέρες και το χοντρό παιχνίδι που παίχτηκε ανάμεσα στα μεγάλα συμφέροντα.

Πέρα από μια σειρά ψέματα (πχ πως δε θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις) και τη συνεχή αναφορά στις «θετικές πλευρές» της συμφωνίας –που όμως «δεν προσπαθώ να την εξωραΐσω»- μπορούμε βασικά να κρατήσουμε τη θλιβερή εικόνα του πρωθυπουργού. Θλιβερή όχι εξαιτίας της αϋπνίας και των πρησμένων ματιών (που κάθε άλλο παρά διαψεύδουν την έντονη φημολογία των ημερών για την κρίση πανικού και τα φάρμακα που παίρνει ο τσίπρας), αλλά από καθαρά πολιτική άποψη. Γιατί τα ψέματα τελειώνουν κι όταν ένας πρωθυπουργός αρχίζει να εξηγεί την αναγκαιότητα του μνημονίου και την έλλειψη εναλλακτικής (το διαβόητο ΤΙΝΑ της θάτσερ), χάνει και το τελευταίο φύλλο συκής, που το διαφοροποιούσε από τους άθλιους και σιχαμένους προκατόχους του (κι αυτή η διαφορά στο μυαλό του κόσμου ήταν κι η βασική αιτία που πίστεψε και στήριξε το σύριζα). Του έμεινε μόνο ως φτωχό άλλοθι πως «εγώ δεν κάνω λόγο για σαξές στόρι. Αυτή είναι η διαφορά με τους προηγούμενους». Μπράβο αλέξη...

Όπου από τους προηγούμενους, άλλοι τον καλωσορίζουν με χαμόγελα στο μέτωπο της αστικής ευθύνης και άλλοι κάπως χαιρέκακα, σημειώνοντας τις παλνιδρομήσεις της κουμουνδούρου. Και έτσι οι κυβερνώντες είναι υποχρεωμένοι να λουστούν τα συχαρίκια του μαύρου μετώπου για την υπεύθυνη στάση τους και το κήρυγμα του άδωνη με το ηθικό δίδαγμα για όσα θα κερδίζαμε, αν είχαμε υπογράψει νωρίτερα τη συμφωνία. (Παρεμπιπτόντως, θα είχε ενδιαφέρον ένα συγκριτικό πινακάκι με τις διαφορές μεταξύ του διαβόητου μέιλ χαρδούβελη και του οδοστρωτήρα με όσα προβλέπουν τα συμφωνηθέντα). Πολύ αποκαλυπτικά είναι και τα στοιχεία που έδωσε ο καμένος πολιτικά καμμένος για την χρηματοδότηση δημοσιογράφων από το κεελπνο, όπου ο βολικός και τόσο αγαπημένος διαχωρισμός μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών κουρελιάζεται με μια απλή ανάγνωση.

Αλλά δε χωρά καμία λύπηση για το αστικό, υπαλληλικό προσωπικό που παίζει το ρόλο του εντός των συμφωνημένων ορίων, μέχρι να τον πετάξουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, σα στυμμένη λεμονόκουπα. Καμία λύπηση ή συμπάθεια για τη βρωμερή σοσιαλδημοκρατία, που ετοιμάζεται να φορτώσει στις πλάτες του λαού μας ένα τρίτο, απεχθές μνημόνιο.

Ο κόσμος αρχίζει να αντιδρά στο (δόγμα του) «σοκ» κι ο σύριζα λούζεται (επι)πλέον αυτά που καλλιεργούσε ή αξιοποιούσε το τελευταίο διάστημα, για προδοσίες, γουδή, κρεμάλες, κτλ. Ενώ άρχισαν να καίγονται κι οι πρώτες σημαίες του κόμματος της κουμουνδούρου. Αλλά το ζήτημα είναι αν μαζί τους καίγονται κι οι αυταπάτες του κόσμου, που οδήγησαν σε αυτά τα λάθη. Κι ένα από τα ελάχιστα θετικά στην όλη υπόθεση με την ψήφιση των προαπαιτούμενων, είναι πως οι βουλευτές της πλειοψηφίας θα υποχρεωθούν στο μαρτύριο της σταγόνας, περνώντας με δόσεις διάφορα αντιλαϊκά πακέτα μέτρων, χωρίς να αφήσουν περιθώρια στα πρόθυμα χρυσόψαρα να ξεχαστούν και να το ξεπεράσουν.

Εν τω μεταξύ, η αριστερή πλατφόρμα ετοιμάζεται να διεκδικήσει το σύριζα, εξαντλώντας κάθε περιθώριο που ‘χει στο ρόλο του παναγιωτακόπουλου, δηλ της φωνής της συνείδησης του (νέου) πασόκ. Κι αφού δε φεύγει κανείς, ούτε και διαγράφεται, από το σύριζα, δεν είναι ίσως μακριά η μέρα που θα δούμε πρωθυπουργό το λαφάζα και τα μνημόνια να περνάνε ακάθεκτα με ψήφους συριζαίων και τη στήριξη της αντιπολίτευσης. Πάνω από όλα η ενότητα...

Ο δραγασάκης από την άλλη πρεσβεύει το εκσυγχρονιστικό (νέο) πασόκ και δεν παραλείπει να ευχαριστήσει τον ομπάμα και την κυβέρνηση των ηπα για την έκθεση του δντ και την επίσπευση της δημοσίευσής της. Κι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τα μούτρα να μιλάνε για γερμανοτσολιάδες, δωσίλογους και υπαλλήλους των βρυξελλών!

Αυτές φαίνονται να είναι οι δύο ομάδες που διεκδικούν να ελέγξουν τους συσχετισμούς στην κουμουνδούρου. Μιλάμε δηλ για τον αρχηγό του ρεύματος που έλεγχε το 91’ το κόμμα και κατάφερε (ευτυχώς) να το χάσει μέσα από τα χέρια του, και τον υποψήφιό του στο 13^ο συνέδριο απέναντι στην αλέκα (φαντάσου δηλ να είχε επικρατήσει ο δραγασάκης και να ευχαριστούσαμε εμείς τώρα τους αμερικάνους. Εφιάλτης!).

Και στη μέση η ζωή, με την προσωπική της στρατηγική πάνω απ’ όλα –εξ ου και το σημερινό πατόκορφο γλείψιμο στον τσίπρα –που τον εκτιμά αφάνταστα για την ανιδιοτέλειά του (!)- για να κρατήσει τη θέση της.

Αυτή τη φορά όμως, περισσότερο από κάθε άλλη, το θέμα δεν είναι τι θα γίνει στο αστικό στρατόπεδο και τα αναχώματά του, αλλά τι κάνουμε εμείς. Το φετινό καλοκαίρι είναι καυτό από κάθε άποψη, ένας κρίσιμος κόμπος, που απαιτεί ανεβασμένες μορφές δράσης, όχι μόνο για να καλυφτεί το κενό της καταγέλαστης κι ανυπόληπτης γσεε, που δεν έβαλε ούτε καν συλλαλητήριο για σήμερα –πόσο μάλλον να προκηρύξει απεργία- και να μην αφήσουμε ζωτικό χώρο στα υπό εκκόλαψη αναχώματα να αναπτυχθούν. Αλλά για να αντιστοιχήσουμε (αυτές τις μορφές) με την οργή ενός κόσμου που νιώθει προδομένος, να κερδηθούν μαζικά καινούριες συνειδήσεις, τώρα που η εε και η ροζ σοσιαλδημοκρατία δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Για να βγούμε κερδισμένοι από αυτή τη μάχη, ακόμα κι αν δεν είμαστε έτοιμοι να την πάμε μέχρι τέλους και να νικήσουμε στον πόλεμο. Και να το κάνουμε αυτό, όχι γιατί πάσχουμε από σταδιολογία, αλλά ακριβώς επειδή η επανάσταση δε θα είναι ένα μονόπρακτο, μια κι έξω, και δε θα καρποφορήσει χωρίς μια εργατική τάξη αποφασισμένη και πολιτικά διαπαιδαγωγημένη σε σκληρές, ταξικές συγκρούσεις.

Σήμερα το πρωί έγινε ένα μικρό πρώτο βήμα με την απεργιακή συγκέντρωση των εργαζόμενων στο δημόσιο. Οι δυνάμεις του παμε πορεύτηκαν από την ομόνοια στο υπουργείο οικονομικών, συναντώντας στη διαδρομή την επίθεση φιλίας μιας μικρής σεκίτισσας (εκατό άνθρωποι-πενήντα πανό), που ήθελε σώνει και καλά να μας δώει ένα από τα πλακάτ τους, που βγαίνουν σε μαζική παραγωγή. Αλλά και δεκάδες ανταποκριτές ξένων δικτύων, που ζητούσαν επίμονα δηλώσεις από όλους τους διαδηλωτές: εεε... crisis the plutocracy... alliance of wolves… working class hero… και το «ταξικός» πώς είναι ρε συ; -Ε, από το class βγαίνει... Μήπως classic;

Η αδεδύ από την άλλη, ακολουθεί πολύ πιο έξυπνη τακτική από τους εργατοπατέρες της γσεε και βγήκε με κεντρικό σύνθημα στο πανό της για «διαγραφή του χρέους»! Ξεχωρίσαμε κι έναν kinky διαδηλωτή με χειροπέδες και ένα πλακάτ για τους κλέφτες, που στηνόταν να το βγάλουν φωτογραφία τα ξένα δίκτυα.

Κλείνουμε την ανάρτηση με το αυτονόητο κάλεσμα για μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο του παμε το απόγευμα, και με ένα μικρό φωτορεπορτάζ των τελευταίων ημερών, από τα επικά εξάρχεια του 57,1% ΝΑΙ στο δημοψήφισμα και άλλες μικρές ψηφίδες της επικαιρότητας.

Ζήτω το εναλλακτικό το εμπόριο

Έχουν κι ανατρεπτικό περίπτερο.
Μόνο 1.5 ευρώ τα παγωτά

Το όχι στο δημοψήφισμα σημαίνει δε ψηφίζουμε, ή ψηφίζουμε όχι;

Τουλάχιστον δεν έχουν συλλόγους σαν κι αυτόν στο αιγάλεω

Ματ του  πανούση έξω από το πολυτεχνείο. Πρώτη φορά αριστερά

Είναι σίγουρα η μασκότ του ΚFC; Δηλ δεν είναι ο Τρότσκι;
Κι οι αφίσες από πάνω, τυχαίες κι αυτές;

Ζητείται ελπίς

Η πραγματική ελπίδα είναι σήμερα στους δρόμους.

Ενάντια στη λεπίδα που έρχεται...

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Η ελπίδα φεύγει. Το μνημόνιο έρχεται. Και τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς ελπίδα; Ήταν και αυτή μια κάποια λύση.

Είσαι η ελπίδα μας, πήδα-πήδα-πήδα μας...

Η ελπίδα όμως δεν είναι αντεστραμμένη απελπισία, μια μεταφυσική προοπτική πως τα πράγματα θα αλλάξουν για εμάς, χωρίς εμάς –εκτός κι αν είναι προς το χειρότερο. Δεν είναι η αυταπάτη πως υπάρχει κάτι ανώτερο που μας προστατεύει, γιατί έχουμε ανάγκη (να πιστέψουμε) την ύπαρξή του. Δεν είναι οφθαλμαπάτη, να βλέπουμε κάτι με τα μάτια της ψυχής μας και με βάση τις επιθυμίες μας κι όχι όπως πραγματικά είναι. Να κολλάς σε ένα πρόσωπο ή –ακόμα χειρότερα- σε ένα κόμμα και να συγχωρείς τα λάθη του που σε πληγώνουν, γιατί αυτά θα είναι τα τελευταία, κι υποσχέθηκε πως θα αλλάξει. Και βασικά γιατί δε βλέπεις κάτι άλλο στον ορίζοντα και προτιμάς να παραμένεις στην ασφάλεια του τίποτα.

Η ελπίδα δεν είναι σπασμωδικές αντιδράσεις κι απονενοημένα διαβήματα, ένα μπουκάλι στο πέλαγος με ένα μήνυμα, για να το βρει και να το μεταφράσει κάποιος όπως θέλει και τον συμφέρει. Η ελπίδα δεν είναι ασπιρίνη, η παρηγοριά του μικρότερου κακού –που θα φέρει σύντομα και το μεγαλύτερο. Η ελπίδα χτίζεται στα ερείπια των αυταπατών μας και στα θεμέλια της πείρας από τα λάθη μας. Δεν είναι παλάτι πάνω στην άμμο, που θα το γκρεμίσει το πρώτο κύμα (της αντίδρασης). Πατά στη δοσμένη συγκυρία, αλλά δεν είναι συγκυριακή, μια ζαριά της στιγμής, βαρκούλα που ανεβαίνει με την παλίρροια και πέφτει στα βράχια λίγες ώρες αργότερα, για να βουλιάξει.

Η ελπίδα είμαστε εγώ κι εσύ. Εμείς και ο κόσμος. Η πάλη μας, η συλλογική μας δράση, που είναι πολύ μεγαλύτερη από το άθροισμα της δύναμης του καθενός ξεχωριστά. Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται. Μην ψέγεις χαιρέκακα τον πνιγμένο, που προσπαθεί να πιαστεί απ’ τα μαλλιά του. Οφείλεις όμως να τον προειδοποιήσεις και να του πεις ότι είναι περούκα, πως το παραμύθι για την ευρώπη των αξιών ή οι ασκήσεις «διαλεκτικής» του τύπου «υπογράφουμε νέο μνημόνιο, για να φύγουμε από τα μνημόνια» είναι απλώς τρίχες.

Η ελπίδα πεθαίνει πρώτη αν την εναποθέσεις στους άλλους. Η ελπίδα είναι στο δρόμο. Κι είναι σαν το δρόμο. Αν δεν υπάρχει, θα τη δημιουργήσουμε. Αυτό όμως δε σημαίνει να τη φανταζόμαστε και να την εφευρίσκουμε εκεί που δεν υπάρχει. Αλλά να ψάξουμε να τη βρούμε στην καθημερινή ζωή και να τη δημιουργήσουμε με τις πράξεις μας, από το μηδέν.

Και όταν θα “ρθουν οι καιροί
που θα “χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Ιστορικές αναλογίες

Περιμένοντας το (κάτι σαν) ντιμπέιτ του μέλλοντός μας, με τις παράλληλες σχεδόν συνεντεύξεις βαρουφάκη και τσίπρα, μπορούμε να δούμε κάποιες ιστορικές αναλογίες. Οι οποίες είναι πάντα σχετικές, γι’ αυτό και δεν αποτελούν τον καλύτερο σύμβουλο. Μπορούν όμως να μας δείξουν πως κάποια πράγματα επαναλαμβάνονται στην ιστορία κι ενίοτε μάλιστα ως φάρσα.

Ιουλιανά: κόσμος στους δρόμους, ανησυχία και αναστάτωση, αρκετές ανοιχτά φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις και η σκιά της αποστασίας, μόνο που αυτή τη φορά η σια έπαιζε άλλο παιχνίδι, ενώ η «αποστασία» θα ερχόταν «εξ αριστερών», απ’ όσους ψήφισαν «παρών» (η νέα δημαρ) στην εν λευκώ εξουσιοδότηση του πρωθυπουργού (του νέου πασόκ). Και όσο πιο αριστερά (σχηματικά ή μη) στέκεις στο πολιτικό σκηνικό, τόσο πιο γερμανόφιλος καταλήγεις να θεωρείσαι. Το μαύρο μνημονιακό μέτωπο κατηγορεί τη νεομνημονιακή κυβέρνηση πως θέλει να μας βγάλει από το ευρώ (κρυφή ατζέντα) κι ότι είναι ο καλύτερος φίλος του σόιμπλε, που έχει παρόμοια επιδίωξη. Το μαξίμου θεωρεί πως οι «παρόντες» (αν και ποτέ άλλοτε ένα «παρών» δεν έκρυβε τόσο πολλή απουσία) αδυνατίζουν το αρραγές, κυβερνητικό μέτωπο απέναντι στους δανειστές (πολύ καλό), ευνοώντας αντικειμενικά τους τελευταίους. Και όλοι μαζί πιπιλάνε πως το κουκουέ με το άκυρο τάχθηκε στην ουσία με το «ναι» στην πρόταση των δανειστών (που τη φέρνει τώρα ο σύριζα).

Κι η επαναστατική κατάσταση –που έβλεπαν κάποιοι στα ιουλιανά; Η κρίση κορυφών και οι δυσκολίες «αναπαραγωγής» του αστικού πολιτικού συστήματος; Οι κορυφές πάντα θα βρίσκουν διέξοδο όσο παραμένει ακίνητη η βάση κι ακλόνητα τα θεμέλια της κυριαρχίας τους. Κι αν μας διδάσκει κάτι η ιστορική πείρα των ιουλιανών είναι ότι καμία ριζική (ή κι επιμέρους) αλλαγή δεν μπορεί να επιτευχθεί, εφόσον οι μάζες δε βγουν αυτοτελώς στο προσκήνιο και δεν πάψουν να γίνονται ουρά της εκάστοτε ένωσης κέντρου.

Γερμανία, 1918: μετά τις διπλές εκλογές του 12’, η κομεπ είχε κυκλοφορήσει ένα διπλό τεύχος, με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, που παραλλήλιζε τις περιπτώσεις του σύριζα και του γερμανικού spd, εντοπίζοντας το κοινό, συνδετικό νήμα στη μετεξέλιξη ενός οπορτουνιστικού αναχώματος σε αμιγώς αστικό, σοσιαλδημοκρατικό (με την τρέχουσα σημασία) κόμμα. Μπορεί ο σύριζα να μην έχει αποκηρύξει επισήμως το μαρξισμό –αν και δε νιώθει πλέον καμία πολιτική ανάγκη να τον επικαλείται προγραμματικά- και να μην έχει να αντιμετωπίσει ένα ισχυρό και απειλητικό επαναστατικό κίνημα, όπως το spd του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, αλλά η μετεξέλιξή του είναι εξίσου αισχρή και ταχύτατη. Κι ας μη χρειάζεται (ακόμα) να χτυπήσει στο ψαχνό –πέρα από κάποιες «συμβατικές», «συνηθισμένες» επεμβάσεις των ματ.

Επειδή όμως δεν είμαστε στην εποχή της ρόζας, των σπαρτακιστών και των πρώτων, βασανιστικών βημάτων του (οργανωτικά αυτοτελούς) κομμουνιστικού κινήματος, σήμερα θα ήταν πολύ πιο τραγικές κι ασυγχώρητες οι αυταπάτες για την αριστερή πτέρυγα του ελληνικού spd, για το λαφαζάνη και το ρεύμα του, που τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών είναι το u-spd (ανεξάρτητοι σοσιαλδημοκράτες) του καρλ κάουτσκι –που κάποτε ήταν μαρξιστής, αλλά...

Κι εδώ προκύπτει η εξής τραγική ιστορική ειρωνεία. Ενώ η ρόζα μιλούσε για τη συμπεριφορά πτώματος του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, που είχε αφήσει μόνους τους μπολσεβίκους στη ρωσία, κάποια στελέχη του σύριζα φέρνουν παρόμοια επιχειρήματα, για να κρύψουν πίσω τους τις δικές τους μεγάλες ευθύνες. Δε φταίμε εμείς, αλλά ο κόσμος που δεν τραβά... Ο κόσμος που τους πίστεψε και τους έδωσε ό,τι ακριβώς ζήτησαν, ακόμα και το «διαπραγματευτικό χαρτί» του δημοψηφίσματος. Κι αν φταίει για κάτι, είναι ακριβώς επειδή τους πίστεψε.

1917, ρωσία: ποια ομοιότητα μπορεί να παρουσιάζει η σημερινή συγκυρία στην ελλάδα με τη μεγάλη οκτωβριανή επανάσταση, που άλλαξε το ρου της παγκόσμιας ιστορίας του 20ού αιώνα; Βασικά καμία. Κι αυτό έχει να κάνει πρωτίστως με τον υποκειμενικό παράγοντα, τον ασύγκριτα υψηλότερο βαθμό οργάνωσης (σοβιέτ) και πολιτικής διαπαιδαγώγησης, απ’ τα ίδια τα γεγονότα, του ρώσικου προλεταριάτου, που δεν έχει καμία σχέση με κάποια σπασμωδικά σκιρτήματα, την αντιφατική αφύπνιση ενός κόσμου και τις πλατείες στα καθ’ ημάς. Υπάρχει όμως η ομοιότητα του πολιτικά συμπυκνωμένου πολιτικού χρόνου, της ταχύτατης φθοράς κι ανακύλωσης αστικών πολιτικών δυνάμεων και (εν μέρει) των ιδεολογημάτων που πρεσβεύουν. Η κρίση δημιούργησε έναν «μινώταυρο» που τρέφεται με αναλώσιμους πολιτικούς ηγέτες και κόμματα. Και μπορεί να απέχουμε αρκετά απ’ όσα περιγράφει ο βλαδίμηρος στην μπροσούρα του από το φλεβάρη στον οκτώβρη. Κάθε πλευρά δοκιμάζει το πολιτικό της σχέδιο (λιτός βίος, ζούμε σε μια ευρώπη που αλλάζει, επαναδιαπραγμάτευση κι άλλα) που τσακίζονται στα βράχια της πραγματικότητας και χρεοκοπούν, εναλλασσόμενα με κινηματογραφικούς ρυθμούς. Και αν υπάρχει κάτι θετικό στη σημερινή μαυρίλα, με τους συντριπτικά αρνητικούς συσχετισμούς, είναι πως ο κόσμος διψά για συζήτηση, ν’ ακούσει καινούρια πράγματα που θα τον πείσουν, κι ας κουβαλά ακόμα τα βαρίδια από τις παλιές του αυταπάτες.

Αβέρωφ: ο αβέρωφ διαδέχτηκε τον καραμανλή, στην ηγεσία της νδ, αλλά το ακόμα ανερχόμενο πασόκ τον εξανάγκασε με την εκλογική δυναμική του σε παραίτηση. Τρεις δεκαετίες αργότερα, ένα παιδί του αβέρωφ, ο σαμαράς, διαδέχεται έναν άλλο καραμανλή, κι εξαναγκάζεται σχετικά σύντομα σε παραίτηση από τη δυναμική του νέου πασόκ, ίσως για να το διαδεχτεί κι αυτόν ένας άλλος μητσοτάκης, όπως και τότε. Όσο για τις ομοιότητες του νέου και του παλιού πασόκ, ας κρατήσουμε τον μπαμπούλα του γκρέξιτ (και της εξόδου από την εοκ τότε), που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα, ούτε τέθηκαν ποτέ σε δημοψήφισμα. Και αν ποτέ γίνουν σήμερα, δε θα έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με τη διάθεση της κυβέρνησης για κάποιου είδους ρήξη.

Αραβική άνοιξη: οι πλατείες (estamos despiertos ya) προετοίμασαν το κλίμα. Ο θίασος «μένουμε ευρώπη» ως πρόβα ενός ελληνικού μεϊντάν, κι οι φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις ως η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, το έθεσαν σε πολύ ανώτερη κλίμακα. Και η προχτεσινή μόδα στο τουίτερ (με την ετικέτα «πραξικόπημα») ίσως να ήταν η πρόβα τζενεράλε, για ένα παρδαλό, αυθόρμητο κίνημα, με απρόβλεπτες διαστάσεις. Η συνέχεια στις οθόνες μας, εκτός και αν κατέβουμε μαζικά κι οργανωμένα στους δρόμους, για να την καθορίσουμε εμείς.

Ιουλιανό υστερόγραφο: όλοι θυμόμαστε που κατέληξαν σε βάθος χρόνου τα αυθεντικά ιουλιανά, ο παραμερισμός κι η ήττα του λαϊκού παράγοντα. Κι αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος, το πραξικόπημα διαρκείας που απειλεί τις λαϊκές κατακτήσεις και τα δικαιώματα, όσο η δικτατορία του κεφαλαίου γίνεται πιο στυγνή και αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο.

Υγ2: κι από τη βαστίλλη ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών. Λόγω της ημέρας...

Μνημονιακό κολάζ

Μικρές ψηφίδες από τα γεγονότα που μας προσπερνούν σαν τροχοφόρα (ω εποχή μου θυμίζεις τον καίσαρα κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν).

-Πολλοί συριζαίοι αρχίζουν σιγά-σιγά να πηδάνε από το καράβι της κυβέρνησης. Κάποιοι έχουν άλλωστε εμπειρία από το 91’.

Εξαιρείται η «σφισσα» βαλαβάνη που διαφώνησε από το 89’, ήταν παρούσα στα γεννοφάσκια του ναρ, αλλά και του σύριζα, μιάμιση δεκαετία αργότερα, και τώρα μες στον ορυμαγδό των αντιλαϊκών μέτρων, διαφωνεί και παραιτείται από την κυβέρνηση εξαιτίας των εκατό δόσεων. ΤΩΝ 100 ΔΟΣΕΩΝ! Η κυβέρνηση βουλιάζει στον αστικό βούρκο, κι αυτή ενοχλείται γιατί δεν κρατήθηκαν τα νύχια της καθαρά (ξέρει κι από μπρεχτ άλλωστε)!

-Η «σφισσα» ραχήλ σπάει τους (όχι ιδιαίτερα ισχυρούς) δεσμούς της με την κυβέρνηση και ψάχνει τον επόμενο μεταγραφικό της σταθμό. Λες αυτός να είναι η ανταρσυα και να επιβεβαιωθεί έτσι το τρελό σενάριο του γενάρη; Οι αναφορές της στη βάρκιζα πάντως, μπορεί να πιάσουν ως θετική προϋπηρεσία.

-Την ίδια στιγμή, ο χώρος ξαναβρέθηκε στο δρόμο με τη νεολαία σύριζα, στο χτεσινό συλλαλητήριο της αδεδυ. Η οποία νεολαία σύριζα βιώνει φαντασιακά το δικό της «όχι, δε θα υπακούσω» και τα βασικά της συνθήματα συνοψίζονταν στο τρίπτυχο: όχι στα μέτρα, ναι στην κυβέρνηση, όχι στο πραξικόπημα εναντίον της –γιατί αυτό κατάλαβαν από το τουίτερ τα παιδιά πως ήτα το διακύβευμα των ημερών- σε μια άσκηση ψευτοδιαλεκτικής: όχι – ναι – όχι – ναι σε όλα. Αντί όμως οι αντάρτες να κόψουν τον ομφάλιο λώρο και να σπάσουν τους κινηματικούς δεσμούς με τα παιδιά, σπρώχνοντας και δυο-τρεις, σε ένδειξη κακής θέλησης, αφήνουν να πλανάται στον αέρα (love is in the air) το ερώτημα για μια πιθανή, μελλοντική συνάντηση με το λαφαζάνη και την πλατφόρμα του.

-Λες η επόμενη βουλή να έχει μέσα λαφαζαράν; Γιατί όχι; Εδώ μπορεί να έχει λεβέντη. Μόνο το κολάν του σπύρου παπαδόπουλου λείπει από το πολιτικό σκηνικό. Και να πεις πως δεν έχει πολιτική θέση; Με το ευρώ καλύτερα, που έλεγε ο σπύρος στη διαφήμιση. Έτοιμος, κατευθείαν για το ποτάμι!

-Λες να ξαναδούμε και το αυθεντικό πασόκ στο επόμενο κυβερνητικό σχήμα; Α ρε, πασοκάρα αθάνατη. Αν κι αυτό μπορεί να είναι απλώς η τελευταία αναλαμπή, πριν την ταφόπλακα.

-Αυτές οι «ίσες» αποστάσεις –που βασικά μόνο ίσες δεν είναι, γι’ αυτό μπαίνουν σε εισαγωγικά- για την... «καθεστωτική αριστερά» (sic), τη στιγμή που ο σύριζα περνάει το τρίτο μνημόνιο και χτυπάει με τα ματ τις διαδηλώσεις του εξωκοινοβουλίου, προσωπικά με ξεπερνάν. Αν βέβαια το κκε είχε κάνει έστω το ένα δέκατο από αυτά, ή ήταν απλά και μόνο στην κυβέρνηση, χωρίς άλλη υποθετική συνθήκη, θα είχαν γίνει δέκα πραξικοπήματα, τριάντα δολοφονικές απόπειρες κατά του κάστρο (που τον βγάλαμε συριζαίο), είκοσι παρδαλές επαναστάσεις και άλλες τόσες ανοιχτές αντεπαναστάσεις. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία.

-Δεν πρέπει τώρα να ξαναφέρει τα κάγκελα στη βουλή ο πανούσης; Κάπου πρέπει να ανέβουν τόσοι διαμαρτυρόμενοι συριζαίοι, για να δείχνουν πόσο θυμωμένοι και προδομένοι νιώθουν.

-Η γσεε υφίσταται τυπικά άραγε ή έχει ρίξει τίτλους τέλους στο μαγαζί; Με τούτα και με κείνα, περνάει τρίτο μνημόνιο και δεν έχει προκηρύξει έστω μια 24ωρη απεργία τη μέρα ψήφισης, για τα μάτια του κόσμου. Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός στα καλύτερά του. Καλό ενταφιασμό να ευχηθούμε λοιπόν. Δεν ιδιωτικοποιούμε τουλάχιστον τον παναγόπουλο, να εξοικονομήσουμε κάνα αργύριο, για την ελάφρυνση του χρέους;

-Αν περνάτε αυτές τις μέρες έξω από τοπικά γραφεία συριζαίων, και σας πέσει κάτι με δύναμη προς το πλάι, κατά λάθος πάντα, μην ανησυχείτε, λογικά θα περιμένουν χειρότερα. Το είχε πει πάντως ο τρας: θα έρθουν οι εκλογές, και θα φωνάζουμε, όπως πέντε μήνες πριν: ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΥΤΟΙΟΙΟΙΟΙ.... εννοώντας προφανώς τα ροζ κοράκια (με νύχια γαμψά).

Εγώ πιστεύω πάντως πως φταίει το κκε, που δε συνεργάστηκε στην αριστερή κυβέρνηση, για να κρατάει τα μπόσικα.

-Και μες στο γενικό χαμό, περνάνε στο ντούκου, άλλα κι άλλα. Η συνεργασία κυβέρνησης και αστυνομίας μια βδομάδα πριν, στο δημοψήφισμα, εις βάρος των κομμουνιστών (δεν ξεχνώ). Ο ρωσικός αγωγός στην τουρκία, που σταμάτησε, κ.ά.

-Μια βουλευτής του σύριζα έλεγε σε ένα πάνελ πως η κυβέρνηση καλείται να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Έννοια σου, κι αποφυλακίστηκε κι ο κασιδιάρης, πριν περάσει το δεκαοχτάμηνο. Κι η «σοβαρή χρυσή αυγή» ξανάρχεται στο προσκήνιο...

-Μιας και είπαμε για ναζί, ο ναρίτης βατικιώτης έβαλε κάπου μια φωτογραφία από το βομβαρδισμό της δρέσδης στο β’ παγκόσμιο (για να βρουν μόνο ερείπια οι σοβιετικοί που προέλαυναν προς το βερολίνο) με λεζάντα: «η τιμωρία που αξίζει στους γερμανούς» ή κάτι παρόμοιο. Πάλι καλά δηλ που δε μας έχουν δανείσει λεφτά οι ιάπωνες, για να βάλει τίποτα φωτογραφίες από χιροσίμα και ναγκασάκι.

Αυτό για όσους θεωρούν το δελαστίκ... «μεμονωμένο περιστατικό».

-Όπως λέει πάντως κι ένας φίλος, το σύνθημα «ναι στην κυβέρνηση, όχι στα μέτρα», το λες και διπολική διαταραχή. Λες και τα έφερε κάποιος άλλος ή έπεσαν τυχαία από τον ουρανό.

-Τη φράση «αδίστακτοι δανειστές» ας πούμε πως την καταλαβαίνω. Δεν είναι όμως πλεονασμός; Υπάρχουν δηλ και διστακτικοί ή υποχωρητικοί δανειστές; Κάτι σαν το «smooth criminal» του μάικλ τζάκσον;

-Πάντα πρωτοπόρος και μπροστάρης ο δήμαρχος μπουτάρης στον αντικομμουνισμό. Η δημοκρατία νικά και θριαμβεύει.

-Φαντάζομαι τη σκηνή, να διακόπτεται η διαπραγμάτευση, να σκύβει κάποιος στον ώμο του έλληνα πρωθυπουργού και να του ψιθυρίζει στο αυτί: υπάρχει μια επιστολή, που πρέπει να λάβετε υπόψη σας. Ο τσίπρας τη διαβάζει, αποφασίζει να τα βροντήξει όλα, χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι, αλλά μπαίνει ο τουσκ μπροστά στην πόρτα και λέει: δεν πρόκειται να φύγει κανείς από την αίθουσα.

Ακόμα ψάχνω να βρω τη σκοπιμότητα της κίνησης, αλλά δε χρειάζεται να τα καταλαβαίνουμε κι όλα σε αυτή τη ζωή...

-Επίλογος με ένα διδακτικό και διασκεδαστικό (όταν η γνώση γίνεται παιχνίδι, αφομοιώνεται καλύτερα) βιντεάκι από μια παλιότερη συνέντευξη τύπου του τσίπρα, το 12’. Μπορείτε να πάτε κατευθείαν σε αυτό το σημείο (1.28.14) και να απολαύσετε την περήφανη απάντησή του στην ερώτηση του δημοσιογράφου του 902 (στο καπάκι, για χαλάρωμα, ακολουθεί ο σπαρίλας από το πριν).

Μη μου λέτε για μέτρα, άμα ήταν θα τα εφάρμοζε ο βενιζέλος, που ξέρει καλύτερα...



Κι εδώ απευθείας, με την επεξεργασία που του έκανε ο redfly

Πολιτική αλητεία

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πολιτικός καιροσκοπισμός από τις μνημονιακές κωλοτούμπες του σύριζα. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τις ευρύτερες μάζες σχετικά με το τι είναι και πού οδηγεί ο οπορτουνισμός. Δεν υπάρχει χειρότερη αυταπάτη από το ότι υπάρχει διαπάλη στο εσωτερικό του σύριζα, που μπορεί να αλλάξει από μέσα, όπως άλλωστε και η εε σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Κανένα μαύρο μέτωπο παλαιομνημονιακών δε θα μπορούσε να περάσει αυτά τα μέτρα χωρίς να υπογράψει ταυτόχρονα το πολιτικό του τέλος. Πολύ λίγα αστικά καθίκια θα είχαν το θράσος να μιλάνε για εθνική κυριαρχία (που γλίτωσε!) ενώ μας επιβάλλουν την επιστροφή της τρόικα και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, με ένα ενισχυμένο και πολύ χειρότερο ΤΑΙΠΕΔ (επίσης να τονίσουμε πως καταφέραμε να μην έρθει ευρωστρατός για την επιβολή της τάξης). Μόνο αστικά πολιτικά παχύδερμα θα ήταν τόσο προκλητικά, ώστε να ισχυριστούν ότι από αύριο ξεκινάνε τον πόλεμο ενάντια στην ολιγαρχία. Σήμερα προφανώς τους καθόμαστε για ένα αποχαιρετιστήριο πήδημα, να έχουν κάτι να θυμούνται πριν από τη μάχη. Το σεξ εξάλλου θέλει τουλάχιστον δύο. Δεν είναι δηλ μονομερής ενέργεια, σαν αυτές που (δεν) έκανε ο σύριζα και καλείται τώρα να τις πάρει πίσω.

Νδ, πασόκ, συνασπισμός, ψηφίζουνε μνημόνια πληρώνει ο λαός. Αλλά ποιος άλλος θα μπορούσε να δέσει το λαό χειροπόδαρα, αφού πρώτα το νανούρισε με γλυκές αυταπάτες περί δημοκρατίας και μιας ευρώπης που αλλάζει; Ποιος άλλος θα υπέγραφε την αποπολιτικοποίηση του δημοσίου, που παραπέμπει εμμέσως στην κατάργηση του συνδικαλισμού κι ένα είδος ιδιώνυμου; Ποιος θα είχε απέναντι τον ολάντ να το φτύνει κατάμουτρα («εάν έβγαινε η ελλάδα από την ευρωζώνη, θα χάναμε τα χρήματα που της είχαμε δανείσει») και θα σκουπιζόταν απαθής, κοιτάζοντας ψηλά να δει αν ψιχαλίζει;

Και για να έχουμε καλό ερώτημα: Πόσο τοις εκατό αυτού του μνημονίου είναι τοξικό και πόσο θα υλοποιούσαμε από μόνοι μας; Και γιατί δεν μπαίνει σε δημοψήφισμα και αυτή η συμφωνία; Είναι δηλαδή εντός της λαϊκής ετυμηγορίας και της εντολής του τελευταίου δημοψηφίσματος;

Ο ένας βγαίνει χειρότερος και πιο υποτακτικός από τον άλλον. Ο φίλης βρήκε μέρα να μιλήσει για συμπόρευση της ζωής (που διαχωρίζει τη θέση της, για να διασώσει την καριέρα της) με τη χρυσή αυγή, δίνοντας νέα διάσταση στον ορισμό του πολιτικού παχύδερμου. Ο κατρούγκαλος χάνει την αίσθηση της ξεφτίλας, λέγοντας πως η ευρώπη θα αλλάξει, όταν αλλάξουν σε όλες τις χώρες οι κυβερνήσεις τους –πού είσαι νιότη που έδειχνες πως θα γινόσουν άλλος. Και η ραχήλ βρίσκει ευκαιρία να τους γλεντήσει και να μιλήσει για δεύτερη βάρκιζα! Βγαίνει από «αριστερά» η βουλευτής που δεν είχε ψηφίσει καν την ιθαγένεια...

Πώς το έλεγε ο σύζυγος της προέδρου ζωής; Ο τσίπρας και η κυβέρνηση έχουν κάτι αρχ... να, από εδώ ως τη σιγκαπούρη. Ε τώρα, έχουν... είναι... δε θα τα χαλάσουμε τώρα για ένα ρήμα, ε;

Οι ροζ οπορτουνιστές αποδείχτηκαν «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά», που έπεσαν πάνω στην εργατιά, αλλά ντύθηκαν φλαμίνγκο για να ξεγελάσουν τον κόσμο. Και άντε μετά να αποδείξεις πως είναι ελέφαντες (δηλ πολιτικά παχύδερμα). Μα αφού είναι φλαμίνγκο, σου λέει ο άλλος.

Αν και εγώ πιστεύω πως φταίει για όλα το κκε που δε συνεργάστηκε στην «αριστερή κυβέρνηση» να κρατήσει τα μπόσικα. Και ο λαός που δεν ξεσηκώθηκε να την ωθήσει προς τα αριστερά.

Υπάρχει βέβαια και το αριστερό ρεύμα του λαφαζάνη. Με το μαλακό όμως παιδιά το «παρών», (το λεβέντικο, το δημαρίσιο), για να μην πέσει η καλύτερη κυβέρνηση που είχαμε ποτέ. Και να ετοιμάζεται η μισή (;) ανταρσυα για της βουλής τα έδρανα, αφού υποδεχτεί το 4% του «παλιού, καλού σύριζα». Η προπαρασκευή του νέου αναχώματος συνεχίζεται με πυρετώδεις ρυθμούς. Κι αν έχει ρόλο κι η ζωή σε αυτό; Λες...;

Η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση στη βουλή ένα μόνο νομοσχέδιο, με ένα μόλις άρθρο, για τη σημειολογία του πράγματος (με τον ίδιο τρόπο που θα καταργούσε, στα λόγια και μόνο εκεί, τα μνημόνια). Με τη διαδικασία του κατεπείγοντος για να μπει το κερασάκι σε μια μεγάλη νίκη της δημοκρατίας (που όντως θριαμβεύει, αλλά η αστική δημοκρατία, και τα συμφέροντα της τάξης που υπηρετεί). Και για να μη μείνει παρά ελάχιστος χρόνος για την οργάνωση της αντίστασης, και την καταπολέμηση του κυβερνητικού δηλητήριου στις παραλυμένες ταξικές συνειδήσεις.

Μα εγώ αρνούμαι να πεθάνω

Κι υπόσχομαι κάτι να κάνω

Τώρα είναι καιρός...

Έχει ανακοινωθεί ήδη συλλαλητήριο του παμε για το απόγευμα της τετάρτης, στην ομόνοια. Πιστεύω πως μες στη μέρα θα υπάρξουν κι άλλες ανακοινώσεις. Δε γίνεται να περάσει κοτζάμ μνημόνιο ΙΙΙ, χωρίς ούτε μία απεργία..

Υστερόγραφο

Ποια μισά ρε πάνο, ο άνθρωπος υπερκάλυψε το πλάνο.

Αλλά ας μην τον αδικούμε. Όντως μόνο τα μισά έκανε. Αλλά ποιο από τα δύο μισά, το δεξί ή το αριστερό; Βρείτε και κερδίστε...

Ρήξη ή ενσωμάτωση

Ο λένιν έλεγε πως είναι καθαρή φαντασιοπληξία να περιμένουμε μια «καθαρή επανάσταση», όπου από τη μια πλευρά θα είναι παραταγμένος ο στρατός της επανάστασης (το προλεταριάτο και οι σύμμαχοί του) ενώ από την άλλη πλευρά η αντίδραση. Και έχει δίκο, όχι μόνο γιατί οι μάζες δε θα μπουν, στο σύνολό τους, στο χορό πλήρως συνειδητοποιημένες, αλλά μεταξύ άλλων κι επειδή η άρχουσα τάξη φροντίζει πάντα να θολώνει τις βασικές διαχωριστικές γραμμές και να προβάλλει άλλες δικές της. Όπως το περιβόητο δίπολο μνημονιακών-αντιμνημονιακών δυνάμεων, που γκρεμίζεται παταγωδώς το τελευταίο διάστημα, και δεν είναι το μόνο.

Μπορεί να ετοιμάζεται ήδη το νέο ανάχωμα, με το λαφαζάνη και τα τμήματα του εξωκοινοβουλίου, που θα είναι πρόθυμα να προσκολληθούν ως ουρά στο ρεύμα του, αλλά ολοένα περισσότερα αστικά ιδεολογήματα, που μέχρι τώρα οι μάζες τα εσωτερίκευαν «αυθόρμητα» και τα δέχονταν ως δικές τους ιδέες, αρχίζουν να κλονίζονται σοβαρά ή να ξεφτίζουν. Η μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα, η ασφαλιστική δικλείδα της εε και το απάνεμο λιμάνι της ευρωζώνης, που θα μας προφύλασσε από την οικονομική κρίση, όπως έλεγαν το 08’, οι φιλικές κι αμοιβαία επωφελείς διακρατικές σχέσεις εντός μιας αγγελικά πλασμένης, ιμπεριαλιστικής ένωσης... ή ακόμα κι ο λαφαζάνης, που το δημαρίσιο «παρών» του, δεν ήταν ακριβώς ο ορισμός της θαραλλέας, αξιοπρεπούς στάσης. Οι αστικές εφεδρείες αποδυναμώνονται στον ίδιο βαθμό και ρυθμό, που αυτό συμβαίνει με τα αντίστοιχα «αφηγήματα»: η (αστική) δημοκρατία πάνω από τα κέρδη (κι όχι στην υπηρεσία τους, όπως πιστεύουν κάποιοι δογματικοί), ζούμε σε μια ευρώπη που αλλάζει, με διαπραγματεύσεις κι έντιμους συμβιβασμούς, κοκ.

(Το πρώτο βραβείο πάντως, πηγαίνει με διαφορά στο νάσο αθανασίου, που επιστράτευσε το ιδεολογικό κατακάθι του ευρωκομμουνισμού και μια παλιά συνέντευξη της έλλης παππά στο έψιλον, όπου έλεγε πως ο «μαρξ δε θα έλεγε όχι στην ευρωπαϊκή ένωση» (!!!) και αναρωτιόταν πού είναι το «ναι» της αριστεράς (γιατί δε γίνεται πολιτική χωρίς αυτά). Και έρχεται να μας τα πει όλα αυτά (ο αθανασίου κι όχι η παππά), μία μόλις βδομάδα μετά από το δημοψήφισμα και την ιστορία, που γράφεται με τα μεγάλα «όχι». Πασοκάρα αθάνατη, κλείνει η γελοία παρένθεση).

Μπορεί λοιπόν ο αντίπαλος να μη μας κάνει τη χάρη να απεκδυθεί την προβιά του φίλου (που συνδυάζεται άρρηκτα με τη λεοντή της ελληνικής κυβέρνησης), για να εμφανιστεί με την καθαρή του μορφή, αλλά οι εξελίξεις και η δυναμική τους έρχονται να αφαιρέσουν από τους πολιτικούς του εκπροσώπους τα περιθώρια ελιγμών, τα ιδεολογικά τους φτιασιδώματα και βασικά κάθε φύλλο συκής.

Τα γεγονότα κυλούν βέβαια με τόσο ραγδαίους ρυθμούς, που ο κόσμος δυσκολεύεται να τα αφομοιώσει, γιατί η τροπή των πραγμάτων αλλάζει διαρκώς. Προτού στεγνώσει καλά-καλά το δημοψήφισμα κι η νωπή λαϊκή ετυμηγορία, ήρθε το κοινό ανακοινωθέν των κομμάτων του «ναι» και του «όχι». Και ενώ εμφανιζόταν μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για πολιτικά συμπεράσματα, ήρθαν κι οι επιπρόσθετες απαιτήσεις των δανειστών να γίνουν το μεγαλύτερο κακό, που πρέπει να αποφύγουμε, για να συμβιβαστούμε έντιμα με το μικρότερο. Κι ενώ η κυβέρνηση κατέθεσε και πέρασε από τη βουλή μια πρόταση πανομοιότυπη, αν όχι χειρότερη απ’ αυτή που απέρριψε ο ελληνικός λαός μόλις πέντε μέρες πριν, έρχονται οι νεότερες, ιταμές απαιτήσεις των δανειστών να την ηρωοποιήσουν στα μάτια του κόσμου: «μα δε βλέπετε πως την πολεμάνε και προσπαθούν να τη ρίξουν»; Και άντε μετά να του θυμίσεις το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης, το κυριακάτικο «όχι» που τσαλαπατήθηκε περήφανα, κι άλλα τινά παρόμοια που τα ξέχασε, για να χωρέσει τις νεότερες εισερχόμενες πληροφορίες.

Το κουβάρι των αντιθέσεων μπλέκει ολοένα και περισσότερο, καθώς η γερμανία φαίνεται να οδηγεί μεθοδικά και συστηματικά τα πράγματα προς το γκρέξιτ, επιδιώκοντας πιθανότατα κάτι πολύ ευρύτερο από το κεφάλι του τσίπρα ή της ελλάδας, ενώ η γαλλία και η ιταλία προβάλλουν αυτές τις εικόνες στο μέλλον, με τις ίδιες στη θέση της ελλάδας. Αλλά ο γόρδιος δεσμός κόβεται μονάχα με το σπαθί. Και τα πράγματα μοιάζουν πιο καθαρά από ποτέ.

Η φυλακή της εε σφίγγει τη θηλιά γύρω από τους λαούς, με τον ελληνικό να παίζει το ρόλο του πειραματόζωου-λαγού (όπως ακριβώς στην αντίστοιχη σειρά του αρκά). Όλα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου χτυπάνε και ξαναχτυπάνε (το κεφάλι τους) στο ίδιο αδιέξοδο και μένουν στη γωνιά του ρινγκ να μετράνε τα χτυπήματα. Οι αστικές εφεδρείες βουλιάζουν στην ανυποληψία και καίγονται, πριν καν φανούν χρήσιμες για το σύστημα. Καμία πολιτική δύναμη – κυβέρνηση δε μπορεί να αυτοκτονήσει πολιτικά και να περάσει από τη βουλή αυτά που ζητήθηκαν από το γιούρογκρουπ. Το αστικό στρατόπεδο όχι μόνο διαμορφώνεται καθαρά, αλλά δείχνει τα όρια και τα αδιέξοδά του. Το περιβόητο ΤΙΝΑ (δεν υπάρχει εναλλακτική) της θάτσερ, βρήκε τοίχο (του βερολίνου, αλλά και άλλων υποψήφιων «φίλων» μας).

Δεν υπάρχει όμως επαναστατική κρίση και αποφασιστική ταξική σύγκρουση, αν και οι από κάτω δε θέλουν να κυβερνηθούν όπως πριν και δεν οργανώσουν την πάλη τους, για να επιβάλουν αυτή τη μη θέλησή τους. Όσο ώριμοι κι αντικειμενικοί κι αν φαντάζουν κάποιοι στόχοι, καμία αντικειμενική κατάσταση, όπως κι αν χαρακτηριστεί, δε θα πετύχει τίποτα από μόνη της, αν δεν ενεργοποιηθεί ο υποκειμενικός παράγοντας.

Σήμερα το δίλημμα ρήξη ή ενσωμάτωση δεν είναι απλά επίκαιρο, αλλά περιγράφει απόλυτα την κατάσταση. Όχι με παρακάλια και μισόλογα, που καλλιεργούν αυταπάτες, όπως πχ το κάλεσμα του μπιτσάκη στο κόκκινο: «αλέξη κράτα γερά». Όχι με διαδηλώσεις υπέρ της κυβέρνησης, που κάθεται και παζαρεύει τους όρους της σφαγής των λαϊκών στρωμάτων, της εργατικής τάξης, των αγροτών, των συνταξιούχων, κι έχει υπονομεύσει, όπως μπορεί, κάθε δυνατότητα ρήξης με αυτή τη λυκοσυμμαχία. Όχι ενάντια στο πραξικόπημα (που έχει γίνει παγκόσμιο θέμα συζήτησης στο τουίτερ), έτσι γενικά και αόριστα, αλλά ενάντια στη δικτατορία του κεφαλαίου και στους κανόνες των ιμπεριαλιστικών του οργανισμών.

Είναι πιο ώριμο και αυτονόητο από ποτέ να παλέψει και να βροντοφωνάξει ο λαός: έξω από την ευρωπαϊκή έξωση (γραφή λανθάνουσα), άμεσα. Χτες! Να προετοιμαστούμε άμεσα, σε διάταξη μάχης, με επιτελικό σχέδιο και τους δικούς μας όρους. Όχι ως ανεπιθύμητο ατύχημα, αλλά ως απαραίτητο βήμα κι αναγκαία (αν και όχι ικανή από μόνη της) προϋπόθεση για ένα διαφορετικό δρόμο, που θα είναι δύσβατος κι ανηφορικός, αλλά είναι μονόδρομος για τα λαϊκά συμφέροντα και την προοπτική της δικαίωσής τους.

Ρήξη ή ενσωμάτωση. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Τώρα είναι καιρός...

Πώς τα περνάτε στην «Ενωμένη Ευρώπη»;

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Πριν από λίγα χρόνια, με αφορμή κάποια επέτειο, είχαν κυκλοφορήσει στη Ρωσία μερικές πολύ εύστοχες και πετυχημένες αφίσες, με τη μορφή του Λένιν, και το ρητορικό ερώτημα, που απευθυνόταν στους περαστικούς: λοιπόν πώς τα περνάτε στον καπιταλισμό;

Ο Λένιν, παρεμπιπτόντως, είχε προβλέψει πολύ έγκαιρα και διορατικά, πως το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, την «Ενωμένη Ευρώπη» όπως μας έμαθαν να τη λέμε, είναι είτε αντιδραστικό είτε απραγματοποίητο. Και βασικά και τα δυο μαζί, όπως βλέπουμε από την πείρα τόσων ετών, αλλά κι από την πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα.

Σήμερα, που γίνονται φανερά, περισσότερο από ποτέ, τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το πραγματικό της πρόσωπο προς τους λαούς, και ενώ πρόσφατα έκλεισαν δέκα χρόνια από το θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, του ηγέτη του Κ.Κ.Ε. τα χρόνια της μεταπολίτευσης και της πάλης ενάντια στην ένταξη της χώρας στην (τότε) Ε.Ο.Κ και τις αντιλαϊκές συνέπειές της, θα μπορούσε να βγει και μια άλλη αφίσα, με το εξής σύνθημα: λοιπόν, πώς τα περνάτε στην «Ενωμένη Ευρώπη»;



Κι επειδή οι ασπιρίνες δεν είναι λύση· επειδή είναι ουτοπία να ψάχνουμε κάποιο καλύτερο «modus Vivendi» στη λυκοσυμμαχία «μιας Ευρώπης που αλλάζει» (μόνο προς το χειρότερο και σε αντιλαϊκή κατεύθυνση»· επειδή το θέμα δεν είναι να αναζητήσουμε άλλους εταίρους που να μας ξαναδώσουν το ρόλο της εταίρας, αλλά η ρήξη με την Ε.Ε., το κεφάλαιο και την εξουσία του…

…χρειάζεται κι ένα ακόμα συμπληρωματικό ερώτημα από τον καπετάνιο Γιώτη.

Επιλογές από το σημερινό Ρίζο

Είναι κάποιες φορές που ο σχολιασμός περισσεύει.

Διαβάστε και διαδώστε από το σημερινό κυριακάτικο ριζοσπάστη.

Α. το συγκριτικό πινακάκι με τις διαφορές (;) της μνημονιακής συμφωνίας που απέρριψε με το όχι του ο ελληνικός λαός, και της συμφωνίας που προτείνει η ελληνική κυβέρνηση στους δανειστές (σαν παιχνίδι "βρείτε τις διαφορές" στα σταυρόλεξα).

Κλικ στον πίνακα, κι αν δε φαίνεται σε καλή ανάλυση,
ακολουθήστε τον πιο πάνω σύνδεσμο για το ριζοσπάστη

Β. Το κατατοπιστικό ρεπορτάζ του ριζοσπάστη (με την υπογραφή του ζαχαρόπουλου, αν μαντεύω σωστά το "Ζ"), με την επεξήγηση των προωθούμενων, αντιλαϊκών αλλαγών-ανατροπών του μνημονίου ΙΙΙ:

-για το χρέος και τη δανειακή σύμβαση

-τη γενική, συνολική περιγραφή-επεξήγηση των μέτρων

-το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας με τις ιδιωτικοποιήσεις

-τις νέες ανατροπές στο ασφαλιστικό, με τον ενταφιασμό των συντάξεων

Γ. στο σημερινό ριζοσπάστη δημοσιεύεται και μια σπάνια φωτογραφία-ντοκουμέντο, από την περίοδο των Ιουλιανών, με το θανάσιμα τραυματισμένο Σωτήρη Πέτρουλα, στην αγκαλιά του δημοσιογράφου Γ. Κουτλίδη.

Υστερόγραφες προσθήκες:
1. Δείτε εδώ ένα πολύ εύστοχο κι άκρως επίκαιρο απόσπασμα από μια προ τριετίας τηλεοπτική συνέντευξη της αλέκας, που αλίευσε ο red river. Πραγματικός πολιτικός καζαμίας...
2. Δείτε δεξιά και την καινούρια ψηφοφορία της κε του μπλοκ, με τα καυτά ερωτήματα που απασχολούν τον κυρίαρχο ελληνικό λαό.

Ψηφίζοντας το μνημόνιο ΙΙΙ

Ξανά στις οθόνες σας, επειδή εσείς (δεν) το ζητήσατε, με δημοψήφισμα

Καλορίζικο! Και με το αριστερό, για να μας μπει όλο και ως το τέλος. Να ζήσουμε να το χαιρόμαστε, και να μας πεθαίνει. Και να συγκρίνουμε με πινακάκια τις μεγάλες διαφορές του από τα προηγούμενα –όπως κάναμε με τις προτάσεις, στο δημοψήφισμα. Αυτό πχ πέρασε με αριθμό-ρεκόρ ψήφων, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο. Είδες τι σου είναι η εθνική συναίνεση; Είδες η αριστερά;

Και αφού μιλάμε για μικροδιαφορές και διαφοροποιήσεις, αξίζει να σταθούμε στον παναγιώτη λαφαζάνη. Που δεν κιότεψε ποτέ στα δύσκολα και σε όλες τις κρίσιμες στιγμές φώναξε «παρών». Αλλά δεν έμεινε ούτε σε αυτό συνεπές το ρεύμα του. Και χώρισε τα ψηφαλάκια, όπως (λένε πως) έκαναν οι εαμίτες παππούδες με το πασόκ και το κόμμα στις εκλογές, μεταξύ του «ναι» και του «παρών», για να μη χάσει η κυβέρνηση τη δεδηλωμένη και για να πάρουν το χρυσό βατόμουρο σκηνοθεσίας. Απέφυγαν τουλάχιστον το ρεζιλίκι της κασιμάτη, της ξουρλίδου, κτλ, που έπαθαν «ψαριανό» και προσήλθαν στο τέλος για να ψηφίσουν. Στην τουαλέτα είχε ουρά...

Οι μαοϊκοί της κοε στάηκαν στο ύψος της ραχήλ και του γιάνη βαρουφάκη (που προτίμησε τα φιστίκια της αίγινας από το αλμυρό φιστίκι της βουλής) κι απλώς απείχαν. Έβγαλαν μάλιστα και μια ανακοίνωση, όπου μιλούσαν για αντιμνημονιακό κίνημα (!) και την ηθική που θα πρέπει να συναντήσει ξανά την πολιτική (ουάου).

Η τζάκρη αποδεικνύει ότι είναι μεγάλη παίκτρια και συνεχίζει το άχαστο μνημονιακό σερί της, με το 4 στα 4. Ο στάθης παναγούλης, που θα περίμενε με κρεμάλες όλους τους μνημονιακούς, μπορεί να στήσει τώρα μία και για τον εαυτό του. Ο αναρχικός διαμαντόπουλος είπε επίσης ναι και μας δίνει ραντεβού στα γουναράδικα. Ο μίμης ανδρουλάκης έχασε το δικό του σερί, αλλά τιτίβισε κάτι για τους επώδυνους συμβιβασμούς και το μπρεστ-λιτόφσκ! Και οι ιδιωτικοποιήσεις του ταιπεδ μπορεί να είναι κάτι σαν τη νεπ, που δίνει κίνητρα στους ιδιώτες για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Εξάλλου εγώ πιστεύω το βίτσα και το βούτση, που λένε ότι πάμε σε μία πολύ καλή συμφωνία. Κερδάμε σύντροφοι! Ήσυχα μόνο, μην το πάρουν χαμπάρι οι γερμανοί και μας την ακυρώσουν (και γελάμε μετά δύο χρόνια).

Και η νάντια βαλαβάνη ανοίγει ένα λεξικό στο «ταυ» (μιας και είπαμε ταιπεδ) να δει, λίγο πριν το λήμμα «τσίπρας», τι σημαίνει τσίπα, ακούγοντας χατζηφραγκέτα. Δεν έχεις τσίπα τσίπρα.

Ο καμμένος είπε πως οι ανελ ψηφίζουν με μισή καρδιά, επειδή φοβούνται τον εμφύλιο κι όχι το γκρέξιτ (ή για τις θεσούλες τους και τα προνόμια των εφοπλιστών, όπως λεν οι κακοπροαίρετοι). Και θα έπαιρνα όρκο ότι είπε τα collaterals, κωλάντερα. Όσο για το χαϊκάλη, θυμήθηκε μάλλον το ρόλο του σεβαστιανού «στου κουτιού τα παραμύθια» (ο σεβαστιανός διηγείται στη γραμμή του σι –δηλ του «ναι»), όπου πρωταγωνιστούσε με το ρούχλα κοντογιαννίδη, που τον ξαναβρήκε στο ίδιο κόμμα, για ένα φεγγάρι. Και πρέπει να το συνέδεσε με τους στίχους από το «κάποιος με φώναξε σεμπάστιαν».

Κατάρα, κατάρα, σε αυτό το ταξίδι, που φέρνει μνημόνια.

Όχι, όχι, ναι... Και τελικά ναι.

Κατά τα άλλα, ο κόουτς τσίπρας βγήκε σαν σε συνέντευξη μετά από ήττα (μα γιατί; αφού είναι καλή η συμρωνία) να πει ότι παλέψαμε σα λιοντάρια, αλλά τον ήπιαμε. Προχωρήσαμε όμως πιο πολύ από κάθε άλλο. Και προκριματικά ομίλων, μπορώ να σου πω.

Ενώ ο τσακαλώτος, που δεν προσέχει που βάζει την υπογραφή του και το πουλί του (αν κι αυτά τα δύο βασικά ταυτίζονται), κακοποίησε τα ελληνικά και τα νεύρα των φίλων της μπάρτσα, με τα ονόματα που μπέρδευε, για να του τα σφυρίξει στο τέλος η αλέκα. Νομίζω πως θα έπρεπε να απαγορευτούν κι από τον κανονισμό της βουλής τα ποδοσφαιρικά αστειάκια, σε όποιον δεν έχει αχτιφαριστεί πρώτα από την αλέκα.

Η πολιτική απάτη (οπορτουνισμός, δηλ καιροσκοπία και τυχοδιωκτισμός, όπως είπε σωστά και ο γγ στην ομιλία του) πάει σύννεφο. Οι συριζαίοι πχ παν να πλασάρουν ως δική τους κατάκτηση τη μικρή φορολογική επιβάρυνση στους εφοπλιστές, ενώ οι γερμανοί είναι που επέμειναν ως το τέλος σε αυτό το σημείο. Πανηγυρίζουν για το αναπτυξιακό πρόγραμμα και την αναφορά στην αναδιάρθρωση του χρέους, χωρίς να ισχύει κάτι από τα δύο στην πραγματικότητα (μέχρι τώρα τουλάχιστον). Βάφτισαν (η υιοθέτησαν την ορολογία) αναπτυξιακό οτιδήποτε ωφελεί τα κέρδη των μονοπωλίων, και υφεσιακό κάθε τι που αγγίζει τα προνόμιά τους. Και βγαίνουν με θράσος να πουν ότι τα μέτρα είναι σκληρά, αλλά δεν κορόιδεψαν τον ελληνικό λαό, την ίδια στιγμή που τσαλαπατούν σε χρόνο ρεκόρ την ετυμηγορία του στο δημοψήφισμα.

Στο σημερινό ρίζο εν τω μεταξύ ο βαγενάς παρομοιάζει την ανταρσυα α. με απατημένη σύζυγο και β. με ουρά σαύρας, που συνεχίζει να κινείται, αν και κόπηκε από το κορμί της. Ναι αλλά το βασικό είναι ότι πάντα χρειάζεται ένα κορμί, για να στηθεί το καινούριο ανάχωμα. Κι ίσως χτες τα ξημερώματα να είχαμε την ανεπίσημη ιδρυτική του πράξη. Φαντάζεσαι όμως την προεδρίνα ζωή να παίζει ενεργό ρόλο σε αυτό;

Υγ: όλα τα λεφτά η πρωινή τηλεοπτική εμφάνιση του ζαριανόπουλου στο σκάι.

Μένουμε μνημόνιο

Απλή καταγραφή εντυπώσεων και γεγονότων, που τρέχουμε ξωπίσω τους να τα προλάβουμε.

-Τα καλά, χαρμόσυνα νέα (για ρήξη με τον κρίνο) από το πρωί φαίνονται. Για την ακρίβεια, είχαν διαφανεί πολύ νωρίτερα από τη χαρά του σαύρου (χωρίς ταυ) θεοδωράκη, μετά από τα ραντεβού του με τσίπρα και γιούνκερ αντίστοιχα, που σήμαινε πως η δουλειά προχωράει καλά. Αλλά είχε έρθει δεύτερος, μετά την πρώτη από τις δύο χαρές (και μια τρομάρα όλη δική μας) του τσίπρα από την πορεία των διαπραγματεύσεων στις βρυξέλες.

-Στέλεχος του αριστερού ρεύματος είπε πως δε γίνεται να κοιμάσαι με το «όχι» και να ξυπνάς με το «ναι». Εντάξει αυτός ήταν στο κκε εσωτερικού (κουβελάκης), νομίζω, αλλά μπορούσε να ρωτήσει τους συντρόφους του από το ρεύμα, που το 91’ κοιμήθηκαν κομμουνιστές, για να ξυπνήσουν σοσιαλδημοκράτες.

-Ο νάσος αθανασίου μίλησε για κατάσταση πολιορκίας της χώρας, όπως στο ηρωκό μεσολόγγι. Και δε μου λες νάσο, την ηρωική έξοδο (από την εε) πότε ακριβώς την προγραμματίζετε; Πότε ακριβώς μιλήσατε για αυτήν;

-Την ίδια στιγμή οι σφοι της κνε φεύγουν για το (προγραμματισμένο κι αναβληθέν) διήμερο στο ναύπλιο, με κεντρική εκδήλωση στην τροπολιτσά, που πάμε να πατήσουμε με το γγ, του οποίου η σκούφια κρατάει από μέρη κοντά στη λεβαδειά.

-Ο τσίπρας είπε δακρυσμένος και (πράγματι, βαθύτατα...) συγκινημένος στην κοινοβουλευτική ομάδα του, πως δε θα γίνει παπαδήμος. Θα περιοριστεί στο ρόλο του κλαίοντος χριστόφια του ακελ. Σπαράζω μέσα μου...

-Όσο περνάν οι μέρες, βγαίνουν στη φόρα αρκετά ενδιαφέροντα παρασκήνια. Ο παπαδημούλης πχ είπε πως η κυβέρνηση απευθύνθηκε για δάνειο στους ρώσους και της απάντησαν πως θέλουν την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη (αυτό για όσους τυχόν περιμένουν τη σωτηρία από το ξανθό γένος και τα νέα ορλωφικά).  Ενώ κάποιες διαρροές από το χτεσινό κυβερνητικό συμβούλιο, λένε πως σύμφωνα με την εισήγηση, τα μέτρα ήταν σκληρά, αλλά δεν ήμασταν επαρκώς προετοιμασμένοι για επιστροφή στη δραχμή. Αυτό δηλ σημαίνει πως θα αρχίσουμε τώρα την προετοιμασία, για να τους αφαιρέσουμε τη βάση του εκβιασμού τους, στην επόμενη αντίστοιχη συγκυρία; Όχι. Αλλά μην αφήνεις ποτέ μια ασήμαντη λεπτομέρεια να σου χαλάσει ένα ωραίο επιχείρημα-δικαιολογία.

Που λέει και ο μιχελογιαννάκης «εγώ ο μαλάκας φταίω, που δεν ετοιμάστηκα δυο χρόνια τώρα για τη δραχμή». Για αυτό και θα ψηφίσει «ναι». Πασοκάρα αθάνατη...

Εκτός από τον τιτάνα μιχελογιαννάκη, η κυβέρνηση έχει τη στήριξη μιας άλλης μεγάλης διανοήτριας, της άντζελας δημητρίου, που προτιμάει το ελληνικό από το εγχώριο, ό,τι και αν μπορεί να σημαίνει αυτή η δημιουργική ασάφεια. Αναμένεται να έχει διαρροές όμως από τον κυβερνητικό λόχο. Και δεν εννοώ απαραίτητα το αριστερό ρεύμα, που ονειρεύεται ρήξη με τους δανειστές, ενώ δεν τολμά να την κάνει στο κόμμα του και μπορεί να κρυφτεί πίσω από ένα ντροπαλό «παρών» -αν το πει κι αυτό. Ούτε για τους ανελ, που έχουν διαρροές ακόμα και στις «διαρροές» τους. Αλλά για βουλευτές που μπορεί να πουν όχι, κρατώντας τουλάχιστον κάποια προσχήματα κι αφαιρώντας εμμέσως την περιβόητη δεδηλωμένη από την κυβέρνηση. Ούτως ή άλλως βέβαια, το μνημόνιο θα ψηφιστεί με «εθνική συναίνεση» και ψήφους της αντιπολίτευσης. Αλλά η χώρα μπορεί να οδεύει ολοταχώς προς εκλογές, ίσως και μες στο δεκαπενταύγουστο.

Σήμερα έχουμε την πρόβα τζενεράλε, με την εξουσιοδότηση στην κυβέρνηση, που κανείς δεν καταλαβαίνει πολύ καλά τι σημαίνει, γιατί τη ζητάνε, γιατί δεν έχει ξεκινήσει ως διαδικασία και γιατί πρέπει να εμπιστευτεί, ακόμα και από αστική σκοπιά, κανείς μια κυβέρνηση που ξεπέφτει στο ρόλο του κοινού απατεώνα, όταν πχ μεταφέρει στα ελληνικά στρογγυλεμένο το κείμενο που έστειλε στους δανειστές, χωρίς τις δυσάρεστες ιδιωτικοποιήσεις, τις μειώσεις συντάξεων, κτλ. Η βουλή ξεκινάει καλά μεσάνυχτα, λίγο πριν – λίγο μετά, και απευθύνεται μόνο στους μερακλήδες ξενύχτηδες. Οπότε ες αύριον τα σπουδαία, με αρκετό ζουμί, χάρη στην ονομαστική ψηφοφορία που ζήτησε και επέβαλε το κόμμα.

Ρε ζωούλα, τι λες τώρα, που θα παίζεις ως τις τέσσερις η ώρα...

Κατά τα άλλα, η σημερινή συγκέντρωση του παμε μάζεψε αρκετό κόσμο, που μπορεί να είναι κάτω από το ύψος των απαιτήσεων, αλλά πρέπει να συνυπολογίσουμε αφενός το λιγοστό χρόνο (πολιτικά συμπυκνωμένο, όπως είναι της μόδας να λέγεται) που υπήρχε για την προετοιμασία της κι αφετέρου τις γλυκερές αυταπάτες, που νανουρίζουν ακόμα μεγάλη μερίδα του κόσμου.

Από τις πληροφορίες των κεραίων της κε του μπλοκ, ξεχωρίζω.

Το σφο με το τατουάζ για την κομμούνα του παρισίου, το 1871.

Τη σχετικά άμαζη και αμήχανη παρουσία της ανταρσυα, που δεν απέφυγε ωστόσο τις φυσούνες των δημοκρατικών ματ του πανούση.

Και δύο πανό γραφικών συριζαίων, στο ρόλο της φωνής της συνείδησης της παράταξης, με συνθήματα που δεν έχουν καμία απολύτως σημασία, αλλά θα μπορούσαν να είναι: κλαψ ή λυγμ.

Με κομμένη την ελπίδα

Να μιλήσουμε, να μιλήσουμε... για το τι σημαίνει κρίση κορυφών, επαναστατική κατάσταση και πώς διαπλέκονται ο αντικειμενικός κι ο υποκειμενικός παράγοντας; Για το αν οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τον εξαρτημένο ή τον ανισότιμα αλληλεξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού; Για τα πρακτικά καθήκοντα που απορρέουν ή μάλλον επιβάλλονται στη δοσμένη συγκυρία; Και για το σύνθημα μπορεί σα μοχλός κινήσει τη γη και τις μάζες –αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν τέτοια μαγικά κλειδιά;

Όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα κι ίσως τα πιο βασικά από μια άποψη, μόνο που τα γεγονότα τρέχουν με καταιγιστικό ρυθμό και δεν προλαβαίνει καλά-καλά να τα καταγράψει κανείς, πόσο μάλλον να τα χωνέψει, να βγάλει το ρεζουμέ και να τα σχολιάσει. Πόσο μακρινό μοιάζει ήδη το δημοψήφισμα της κυριακής και το «διαπραγματευτικό χαρτί» του «όχι», ε;

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Η εθνικά περήφανη κυβέρνηση αξιοποιεί το «όχι» του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα, για να φέρει στο τραπέζι μια ακόμα χειρότερη συμφωνία, απ’ αυτήν που απορρίφθηκε την κυριακή. Το κουκουέ δικαιώνεται, πριν καν στεγνώσει η νωπή λαϊκή εντολή. Αλλά το σενάριο αυτό είναι τόσο προβλέψιμο, που ο κόσμος το βαριέται κι αλλάζει κανάλι, για να δει καμιά ρομαντική κομεντί, με ωραίους, σιροπιαστούς διαλόγους, και πλαστικά (πλην όχι ξύλινα) λογύδρια, όπως προχτές, στη συζήτηση στο ευρωκοινοβούλιο. Δεν κυλά ένα δάκρυ στο μάγουλό σου, σφε αναγνώστη, πχ κάθε φορά που ακούς ένα δεκάρικο λόγο για την ευρώπη των αξιών και της αλληλεγγύης;

Αλληλεγγύη στα δάνεια των λαών, ζήτω η νέα τάξη των ιμπεριαλιστών.

Άσε που οσονούπω, θα το γυρίσουμε στο φώσκολο.

-Είναι αλήθεια, σφε αλέξη; Πάμε να υπογράψουμε τρίτο μνημόνιο;

-Είμαι έτοιμος να υπογράψω συμφωνία, για το καλό του τόπου μας.

-Θέλεις να πεις δηλ, σφε αλέξη, πως οδεύουμε σε μια νέα επαχθή συμφωνία; Πως θα συνεχίσει ο φαύλος κύκλος των μνημονίων; Πως δε θα σκίσουμε τα μνημόνια, μαζί με τα καλτσόν μας, με ένα άρθρο σε ένα μόνο νόμο; Πως ο αιμοσταγής σόιμπλε θα εξακολουθεί να μας ρουφά με το καλαμάκι;

-Τελείωνε ρε λαφαζάνη, να διαβάσεις τα μέτρα που θα ψηφίσουμε, μην την πατήσεις κι εσύ σαν το χρυσοχοΐδη, που δεν πρόλαβε κι εκτέθηκε...

Γενικά, που λες, παναγιώτη, δύο επιλογές και δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά σου. Ή που θα πάρεις τηλέφωνο το χρυσοχοΐδη να σου εξηγήσει πώς πουλάνε τρελίτσα, ή που θα πατήσεις στο google «μαυρίκος, μημόνιο», να δεις πώς το πετάνε στα μούτρα αυτών που το φέρνουν. Τρίτος, μεσοβέζικος δρόμος, με περήφανες παραιτήσεις ή άλλα πυροτεχνήματα, για να διαχωρίσει τη θέση σου και την υπογραφή σου, δεν υπάρχει.

-Τα μέτρα είναι τόσο σκληρά, που ως κι οι σκληροί δανειστές ομολογούν την έκπληξή τους και μόνο που δε γουργουρίζουν (σα λιοντάρια κι όχι σα γατάκια) από ευχαρίστηση. Και η πλάκα θα είναι να τσιτσιρίσουν λίγο ακόμα την κυβέρνηση στο λάδι της, και να μην κλείσουν ούτε τώρα τη συμφωνία, ζητώντας λίγη «ζωή ακόμα», όση φαίνεται να μένει και στο σύριζα, υπό την παρούσα μορφή τουλάχιστον, έτσι που το πάει.

-Και αν χάσει τη δεδηλωμένη στην ψηφοφορία; Πόσους να κοροϊδέψουν δηλ οι συριζαίοι, που βγαίνουν και βρίσκουν ξαφνικά ένα σωρό θετικά σημεία στην πρόταση; Και αν γίνει της κορέας στην κοινοβουλευτική του ομάδα; Είτε από το πολύ σιάτσου και το μασάζ, είτε από τα τεταμένα νεύρα, που μπορεί να οδηγήσουν σε ένταση, ου μην και ξύλο. Αλλά μερικές ψιλές, όχι σπουδαία πράγματα, για να μη διασπαστούν και να τελειώνουμε οριστικά με το παραμύθι της κυβερνώσας αριστεράς, που δυσφημεί οτιδήποτε αριστερό πιάνει στο στόμα της και τα χέρια της, τα οποία θα σηκωθούν για να ψηφίσουν «ναι σε όλα», γιατί –μην το ξεχνάτε- η ιστορία γράφεται με «όχι», αρκεί να μην εμπιστεύεσαι την πολιτική του διαχείριση σε ναιναίκους.

Μια κο που μπορεί να μοιάζει και με μυστικό δείπνο.

-Κάποιοι από εσάς σκέφτονται, να μην ψηφίσουν τα μέτρα της συμφωνίας.

-Μήπως εγώ κύριε; -Μήπως εγώ κύριε...;

-Έλα τώρα παναγιώτη, μην κάνεις το μ...

Το πιο ωραίο της υπόθεσης όμως είναι ότι το κόμμα έχει τη δυνατότητα να ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία και να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις και να τελειώνουμε (πριν καν αρχίσουμε) και με το νέο ανάχωμα, που μπορεί να στηθεί, σε περίπτωση διάσπασης του σύριζα.

-Παναγιώτης Λαφαζάνης.

-...

-Παναγιώτης Λαφαζάνης

-... Χμμ σε όλα...

-Οι πολιτικοί απατεώνες του σύριζα κατεβάζουν άλλο κείμενο στα ελληνικά (για να ξεγελάσουν τους ιθαγενείς) και δίνουν άλλο προς τους δανειστές, με τις πραγματικές τους προτάσεις.

Η κυβέρνηση καλεί εκτάκτως συνεδρίαση της βουλής, ό,τι ώρα τελειώσει το πολύωρο μασάζ της κοινοβουλευτικής ομάδας του σύριζα, για να ζητήσει από τη βουλή εν λευκώ εξουσιοδότηση να διαπραγματευτεί. Από τη λογική της μαρίας αντουανέτας του φίλη σχετικά με τα μακαρόνια, στη λουδοβίκειο λογική «η χώρα είμαι εγώ», στη δημοκρατική διαδικασία του κατεπείγοντος, τις εξουσιοδοτήσεις, κτλ. Οι δημοκρατικές διαδικασίες του σύριζα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο αντιδημοκρατικές. Κι είναι κρίμα να μην είναι στην αντιπολίτευση, να καταγγείλει όλα αυτά τα μικρά «πραξικοπήματα».

Οι πολιτικοί απατεώνες της κυβέρνησης βρέθηκαν στριμωγμένοι σε αδιέξοδο, έκαναν τον ελιγμό του δημοψηφίσματος, για να βουλώσουν μεταξύ άλλων και τις αντίθετες φωνές στο εσωτερικό τους, έστησαν επικοινωνιακό σόου στο ευρωκοινοβούλιο για εσωτερική κατανάλωση και να πιστέψει ο κόσμος ότι ο τσίπρας κάνει το καλύτερο δυνατό, ό,τι περνάει από το χέρι του, και περιμένουν τώρα, που τους σερβίρει το μνημόνιο, να πει κι ευχαριστώ, ανακουφισμένος για τη μνημονιακή συμφωνία που έκλεισε. Αλλά είμαστε εδώ για να χαλάσουμε, αυτή τη σούπα, μες στο κατακαλόκαιρο –κι ας μην έχει ξινίσει ακόμα τόσο, όσο της προηγούμενης κυβέρνησης...

-Και μες σε όλα, οι «μένουμε ευρώπη» επανήλθαν στα φυσιολογικά τους μεγέθη, και κατέβηκαν τρεις κι ένας κούκος, που δε φέρνει την (πολιτική) άνοιξη. Σήμερα είναι να ξανακατέβουν και να γιορτάσουν οι λεγόμενες «ΟΧΙές», που στην περίπτωση της κυβέρνησης είναι διμούτσουνες, που εξαπατούν και κοροϊδεύουν τον κόσμο. Και αντί για γιορτή και πανηγύρια, μπορεί να προκύψει κηδεία. Ψιτ, κοε, φέρε το ελικόπτερο.

Μια νύχτα μαγική, σαν την αργεντινή...

-Ευτυχώς την ίδια ώρα καλεί το παμε στην ομόνοια, σαν όαση στην ξηρασία ελπίδων και τις οφθαλμαπάτες των ημερών. Όλοι στους δρόμους, για να διασφαλίσουμε την αξιοπρέπεια της τάξης μας και να βροντοφωνάξουμε: όχι σε παλιά και νέα μνημόνια και στο σύστημα που τα γεννάει.