Τα παιδιά του Σπάρτακου

Αναδημοσίευση από Ατέχνως

Θυμάμαι, προ δεκαετίας περίπου, μια εκδήλωση της οργάνωσης της σπουδάζουσας για το ποδόσφαιρο, λίγο μετά το euro του 04’, όπου η εθνική «είχε πέσει από την ακρόπολη και βρήκε πορτοφόλι», όπως σχολίασε σατιρικά ένας παλαίμαχος από το πάνελ, για να τονίσει την αξία του θαύματος, που «μια φορά γίνεται». Κι όταν περάσαμε στο δεύτερο μέρος και τη συζήτηση με το κοινό, ένας σ/φος έθεσε το καίριο ερώτημα: «τι πρέπει να γίνει για να δούμε επιτέλους πρωταθλήματα εδώ στο βορρά; Να περιμένουμε μια άλλη κοινωνία με Σπαρτάκ και Ντιναμό Θεσσαλονίκης;» Το οποίο θα μπορούσε να τεθεί και διαφορετικά: «τι είναι άραγε πιο εύκολο και άμεσο: να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ ή να ζήσουμε μια επανάσταση; Και τι ομάδα υποστηρίζουν οι αντιδραστικοί που τοποθετούν και τα δύο στη Δευτέρα Παρουσία;

Χτες ο Ολυμπιακός πανηγύρισε στο σπίτι του ένα ακόμα πρωτάθλημα: το πέμπτο επί προεδρίας Μαρινάκη (που παραιτήθηκε), 17ο τα τελευταία 19 χρόνια και 42ο συνολικά. Κι ήταν το πρώτο που αφιερώθηκε στο Μίκη Θεοδωράκη για τα 90χρονά του, μια μέρα αφού ερμήνευσε το «Άξιον Εστί» ο Σάκης Ρουβάς (τόση χαρά μαζεμένη, δύσκολο να τη διαχειριστεί κανείς).

Η εικόνα αυτή είναι τελείως διαφορετική από τα πρώτα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και τη δεκαετία του 1980, όπου πανηγύρισαν τίτλο πέντε διαφορετικές ομάδες, εκ των οποίων η μία –και μόνη στα χρονικά- επαρχιακή (ΑΕΛ), μία έκτη έφτασε στο μπαράζ της διεκδίκησης (Άρης), ενώ το Κύπελλο κατέληγε σε αουτσάιντερ, όπως η Καστοριά και ο ΟΦΗ.

Εικόνα σου είμαι κοινωνία (οικονομία) και σου μοιάζω. Οι τίτλοι και τα τρόπαια στο ελληνικό ποδόσφαιρο ακολουθούν πιστά τον καπιταλιστικό νόμο της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης σε λίγα χέρια. Οι μικροαστικές αυταπάτες των μη προνομιούχων και τα νέα τζάκια έδωσαν τη θέση τους στο μονοπώλιο. Το οποίο δεν περιλαμβάνει καν το τραστ του πάλαι ποτέ ενιαίου ΠΟΚ, αλλά με το ζόρι δύο ομάδες και βασικά την εξής μία: Ολυμπιακός –και κάτι ψιλά. Όσες είναι δηλ κι οι ομάδες που κατακτάν τίτλους την τελευταία 20ετία της κόκκινης κυριαρχίας (μη σας ξεγελά το χρώμα, δεν είναι αυτή που οραματιζόμαστε) με μικρές πράσινες παρενθέσεις.

Η εικόνα αυτή δεν είναι ελληνικό προνόμιο. Μπορεί να τη συγκρίνει κανείς με την αυτοκρατορία της Μπάγερν και της Γιουβέντους σε Γερμανία κι Ιταλία αντίστοιχα, το διπολισμό Μπάρτσα-Ρεάλ στην Ισπανία, τη μονοτονία στην εναλλαγή πρωταθλητών στην Αγγλία· ή ακόμα με το σταθερά επαναλαμβανόμενο, κλειστό κύκλο των ομάδων που φτάνουν στην ελίτ των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, με κάποιες σπάνιες εξαιρέσεις να επιβεβαιώνουν απλώς το γενικό κανόνα.

Tα παραπάνω επιβεβαιώνουν την απλή αλήθεια πως στο ποδόσφαιρο παίζουν μπάλα οι προϋπολογισμοί, αφαιρώντας σχεδόν κάθε πιθανότατα έκπληξης και ενίοτε και την ίδια τη σφεντόνα, απ’ όσες ομάδες φιλοδοξούν να επαναλάβουν το μύθο του Δαβίδ απέναντι στο Γολιάθ.

Του χρόνου επιστρέφει στα μεγάλα σαλόνια η ΑΕΚ του Μελισσανίδη –που έχει τον ΟΠΑΠ. Ενώ αναμένονται σχετικά πιο δυνατοί ο ΠΑΟ του Αλαφούζου κι ο ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη, που φέτος άντεξε μόλις ένα γύρο πρωταθλητισμού και έστειλε τους οπαδούς του σε βόλεϊ και χάντμπολ, για να παρηγορηθούν με κάποιο τρόπαιο. Κάποιοι μιλάν από τώρα για το πιο ενδιαφέρον πρωτάθλημα των τελευταίων ετών. Τι έχει απομείνει όμως από την κυριακάτικη χαρά του απλού φιλάθλου, σε ένα πρωτάθλημα με στημένα ματς, ομάδες-παραρτήματα, αλλοιώσεις αποτελεσμάτων, κάκιστο θέαμα και προκαθορισμένο φινάλε; Πόσοι είναι οι φίλοι του Ολυμπιακού, που χαίρονται πραγματικά αυτούς τους τελευταίους τίτλους και δε νοσταλγούν το πρωτάθλημα της παιδικής τους ηλικίας;

Πολλοί οπαδοί πηγαίνουν στο γήπεδο, προτιμώντας να δουν την ομάδα τους να νικάει με 1-0 και ένα πέτσινο πέναλτι, για να μπορούν να κάνουν την επόμενη μέρα καζούρα στον αντίπαλό τους και να φωνάζουν πως τον απαύτωσαν. Στην πραγματικότητα αυτό μοιάζει περισσότερο με «αγχωμένη μαλακία» (όπως λέει κι ένας στίχος στο Διδυμότειχο Blues), παρά με έρωτα, που το διασκεδάζουν κι οι δυο, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Κι όπως σημειώνει ο Γκαλεάνο, στα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου, αν το γκολ είναι ο οργασμός του ποδοσφαίρου, γίνεται παρόλα αυτά πιο σπάνιο στη σύγχρονη ζωή, όπως ακριβώς κι ο οργασμός.

Η κοινωνία του μέλλοντος δε θα επιφέρει ως βασική συνέπεια την αποκατάσταση μιας χαμένης ισορροπίας του παρελθόντος, για να παίρνει τίτλους η… Σπαρτάκ κι η Ντιναμό Θεσσαλονίκης –ή κάποια άλλη επαρχιακή ομάδα. Αλλά θα αποκαταστήσει πρωτίστως την χαμένη χαρά του φιλάθλου, αλλάζοντας ριζικά αυτό το ανοργασμικό ποδόσφαιρο της εποχής μας.

Bonus υστερόγραφα

-Ένα απόσπασμα από πρόσφατη παρέμβαση του γκιόκα για το νομοσχέδιο του κοντονή και το περιβόητο ενδεχόμενο grexit.

-Το σημερινό πρωτοσέλιδο του φωτός και το μισό ρεπορτάζ της εφημερίδας, για να καταλήξει στο συμπέρασμα που θέλει, ότι το νομοσχέδιο -με το οποίο δε συμφωνεί στο σύνολό του το κκε- μπορεί να περάσει χωρίς τις ψήφους των ανελ, αλλά με τη στήριξη του κκε στο κρίσιμο άρθρο.

Ούτε βήμα πίσω

Στον απόηχο της πρωτομαγιάς, θα καταπιαστούμε με την αφίσα-κάλεσμα του βασικού κυβερνητικού εταίρου (σύριζα) και το σύνθημα: ούτε βήμα πίσω - δεν εκβιαζόμαστε. Το οποίο με μια πρώτη ματιά φαίνεται σαφές και εύληπτο, αλλά είναι ζήτημα σε ποιον απευθύνεται και αν τελικά επιχειρεί να κλείσει το εσωτερικό μέτωπο, παρά κάτι άλλο. Δεν πιστεύω να πιστεύει κανείς εξάλλου –ούτε ο πιο φανατικός εθελότυφλος συριζαίος- πως η εθνικά περήφανη ελληνική κυβέρνηση απευθύνεται με αυτό το ύφος και με αυτή τη διατύπωση στους εταίρους της. Κι ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός που είπε την περασμένη βδομάδα πως σε μια διαπραγμάτευση περιλαμβάνει πάντα συμβιβασμούς κι υποχωρήσεις. Οπότε ήδη η διακήρυξη «ούτε βήμα πίσω» γίνεται όπισθεν με ελαφρά πηδηματάκια, αν όχι με άλματα, και το σύνθημα περιορίζεται μάλλον για εσωτερική κατανάλωση.

Αλλά ας ξεκινήσουμε τη σημειολογική μας ανάλυση από τον εκβιασμό, που έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς σε διάφορα πολιτικά συμφραζόμενα και με αρκετά διασκεδαστικούς τρόπους. Όλοι θυμούνται τη σπαρταριστή «απειλή» του γαπ για το περίστροφο που θα άφηνε πάνω στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, πριν αναγκαστεί (;) να καταφύγει στο δντ. Περισσεύει να ρωτήσουμε λοιπόν ποιος έστρεψε σε ποιον το περιβόητο περίστροφο.

Μέχρι πρότινος απαντιόταν συχνά στο χώρο του εξωκοινοβουλίου κι ο όρος «μαζικός, λαϊκός εκβιασμός», που θα ανάγκαζε θεωρητικά με όρους κινήματος μια ευάλωτη, αστική κυβέρνηση να εφαρμόσει επιμέρους αιτήματα –αν όχι το σύνολο- από το μεταβατικό πρόγραμμα (πχ της ανταρσυα) που θα επέφερε αποφασιστικά ρήγματα στην αστική εξουσία.

Θεωρητικά πάντα, αυτή η ανάλυση θα ήταν άκρως επίκαιρη σήμερα με την κυβερνητική ανέλιξη του σύριζα, που διατηρεί κάποιες κινηματικές αναφορές και θα καθίστατο ευεπίφορος σε αυτές τις πιέσεις. Αλλά ακόμα κι οι πιο αθεράπευτοι ρομαντικοί συριζόφιλοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν με επώδυνο τρόπο πως αυτή η «κυβέρνηση της αριστεράς» δε δίνει ακριβώς νέες δυνατότητες για το κίνημα και την προώθηση των θέσεών του, αλλά έρχεται μάλλον ως καρπός κι επιστέγασμα της ήττας του και της υποχώρησής του.

Το ζήτημα βέβαια είναι γιατί ένα κίνημα ζωντανό κι οργανωμένο, που έχει τη δύναμη να επιβάλει στις κυβερνήσεις αυτές να προχωρούν για λογαριασμό του σε αποφασιστικά ρήγματα της δικής τους εξουσίας δε διανύει την τυπική απόσταση που το χωρίζει από το να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Κι η απάντηση είναι αρκετά απλή: γιατί στην πραγματικότητα δε διαθέτει καμία τέτοια δύναμη. Ο εκβιασμός –που εμπεριέχει το βιασμό- γίνεται πάντα από την πλευρά του ισχυρού, οπότε ο αδύναμος πρέπει να χαλαρώσει για να τον απολαύσει. Οι διάφορες εκβιαστικές εκδοχές από τη θέση του αδύναμου θυμίζουν –όπως έχουμε πει και παλιότερα στο μπλοκ- το μικρό πέπε από το αστερίξ στην ισπανία, που κρατούσε την αναπνοή του μέχρι να του γίνει το χατίρι. Με τη διαφορά πως στην προκείμενη, άλλοι μας κρατάνε τη μύτη κι εμείς παρηγοριόμαστε πως τους εκβιάζουμε ή τέλος πάντων πως δεν εκβιαζόμαστε και δεν κάνουμε βήμα πίσω.

Όλα αυτά βέβαια δεν απαιτούν απλά βήματα, αλλά άλματα λογικής για να τα χάψει κανείς και να πειστεί πως η συγκυβέρνηση σανελ ήταν ένα μικρό βήμα για την ελλάδα κι ένα μεγάλο για την αλλαγή της ευρώπης –ου μην και του κόσμου ολάκερου- σε σοσιαλιστική κατεύθυνση. Κάπως έτσι τα ‘λεγε εξάλλου ενθουσιασμένη κι η φυλλάδα του συγκροτήματος, λίγο πριν τις εκλογές, δίνοντας βηματισμό με το βηματοδότη της στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Κι είναι ζήτημα για το ικανότατο επικοινωνιακό επιτελείο του σύριζα, πώς θα παρουσιάσει την οπισθοδρόμηση της επικείμενης συμφωνίας. Θα μπορούσε να είναι πχ ένα βήμα πίσω για να πάρουμε φόρα προς τα μπρος. Ή ένα βήμα μπρος (στις εκλογές) δυο βήματα πίσω, γιατί έτσι το είπε ο λένιν (το πούλημα τρέλας με τσιτάτα βλαδίμηρου είναι πολύ της μόδας εσχάτως).

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι οι υποκειμενικές προθέσεις αλλά η αντικειμενική πραγματικότητα. Κι είναι αντικειμενικό ότι αν δεν προχωρήσεις μπροστά, αναγκαστικά θα πισωγυρίσεις, όπως ένας βράχος στο μέσο μιας πλαγιάς, που δεν μπορεί να μείνει ακίνητος. Και το πιο βασικό δεν είναι το αν θα πάμε μπροστά ή πίσω –που έχει σαφώς και αυτό τη σημασία του- ή το αν μπορεί να γίνει με μικρά σταθερά βήματα ή άλματα, αλλά το ότι δεν είμαστε στη σωστή κατεύθυνση.

Αν υπάρχει λοιπόν κάτι που σώζει το σύριζα είναι η σύγκριση με τους προηγούμενους κι η λογική ότι «χειρότερα δε γίνεται», που την ενισχύουν κάτι άθλιοι τύποι σαν το σταύρο θεοδωράκη. Που μετά το πολυτεχνείο που έγινε σύμβολο κατά του κομματισμού, έπιασε στο στόμα του και την πρωτομαγιά ως σύμβολο κατά του λαϊκισμού. Και δεν μπορείς παρά να σκέφτεσαι τα τελευταία λόγια ενός από τους αναρχικούς πρωτεργάτες της απεργίας του σικάγο, που είπε: αφήστε το λαό να μιλήσει!!

Υγ: δεν πιάνουμε καν τον.. αθώο δανεισμό της εντολής του στάλιν στον πόλεμο κατά των ναζί. Ξέρεις, εκεί που πολεμούσαν μεταξύ τους δύο... ολοκληρωτισμοί, όπως θα μας βεβαίωνε και ο πρωθυπουργός.

Θέμος Κορνάρος, ο «κουμπάρος» της φτωχολογιάς

Εκδήλωση τιμής και μνήμης την Τετάρτη 6 Μάη

Την ΤΕΤΑΡΤΗ 6 ΜΑΗ 2015, στις 7 το απόγευμα, στο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ «ΣΠΥΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ» (Ηρώων Πολυτεχνείου 39 και Αρετής, Άγιοι Ανάργυροι) τιμούμε τον αγωνιστή λογοτέχνη Θέμο Κορνάρο, τον «κουμπάρο» της φτωχολογιάς, ο οποίος για τη δράση και τα έργα του γνώρισε αμείλιχτους και σκληρούς διωγμούς.

Η εκδήλωση γίνεται με αφορμή τα τριάντα πέντε χρόνια από το θάνατό του και διοργανώνεται από τον Δήμο Αγίων Αναργύρων Καματερού, τον Σύλλογο Φιλολόγων Δυτικής Αθήνας και το ηλεκτρονικό περιοδικό ΑΤΕΧΝΩΣ.

Διαβάστε για τον Θέμο Κορνάρο («κλικ» πάνω στους τίτλους):

Βιογραφικά στοιχεία του Θέμου Κορνάρου
Για το έργο του Θέμου Κορνάρου
«Άγιον Όρος» του Θ. Κορνάρου (απόσπασμα)
Σπιναλόγκα (Διήγημα από το ομώνυμο έργο του Θέμου Κορνάρου)

Τριάντα πέντε χρόνια από τον θάνατό του και πολύ λίγα έχουν γραφτεί για αυτόν και το έργο του. Ελάχιστα γνωστό στις νεότερες γενιές. Άδικο για κάποιον που με το έργο του κήρυξε την πίστη του στο λαό και στους αγώνες του. Αυτό που χαρακτηρίζει το έργο του είναι ότι σε καιρούς δύσκολους κήρυξε τη μαχητικότητα, την αισιοδοξία, την ελπίδα, την καλοσύνη, την αγάπη και την ανθρωπιά.

Με αφορμή τα τριάντα πέντε χρόνια από το θάνατό του ο Δήμος Αγίων Αναργύρων Καματερού μαζί με τον Σύλλογο Φιλολόγων Δυτικής Αθήνας και το -ηλεκτρονικό- περιοδικό μας (ΑΤΕΧΝΩΣ) τιμούμε τον αγωνιστή λογοτέχνη Θέμο Κορνάρο, τον «κουμπάρο» της φτωχολογιάς, ο οποίος για τη δράση και τα έργα του γνώρισε αμείλιχτους και σκληρούς διωγμούς.

Η εκδήλωση θα γίνει την ΤΕΤΑΡΤΗ 6 ΜΑΗ 2015, στις 7 το απόγευμα, στο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ «ΣΠΥΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ» (Ηρώων Πολυτεχνείου 39 και Αρετής, Άγιοι Ανάργυροι)

Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Δήμαρχος Αγίων Αναργύρων Καματερού Νίκος Σαράντης

Θα μιλήσουν:

Ηρακλής Κακαβάνης, Δημοσιογράφος – Συγγραφέας, συνεκδότης του περιοδικού ΑΤΕΧΝΩΣ

Σοφία Μπαρδάνη – Σημαντήρη, πρόεδρος του Συλλόγου φιλολόγων Δυτικής Αθήνας και μέλος της Επιτροπής Κρίσεως Νέων Μελών της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

Αννεκε Ιωαννάτου, φιλόλογος – κριτικός λογοτεχνίας

Θα χαιρετίσουν:

Γιώργος Φαρσακίδης, ζωγράφος – συγγραφέας, συνεξόριστος του Θέμου Κορνάρου

Ιφιγένεια Πανέτσου, απόγονος του συγγραφέα

-Θα προβληθεί 5λεπτο ντοκιμαντέρ για το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου σε επιμέλεια Μαρίας Καϋμενάκη – Ζωής Οικονόμου

-Την εκδήλωση θα «ντύσει» μουσικά ο Δημήτρης Κανέλλος με το συγκρότημά του.

Θα συντονίσει ο Αλέκος Πούλος, ποιητής, πρόεδρος της Επιτροπής Κρίσεως Νέων Μελών της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Τα άσπρα φανελάκια

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Η οδηγία ήταν σαφής. Όπως περίπου σαφές ήταν, χωρίς να λέγεται, πως θα αγνοηθεί. Τους δινόταν όμως για να τηρηθεί το εθιμοτυπικό της υπόθεσης.
Η ενδεδειγμένη περιβολή είναι ανοιχτόχρωμο, λευκό κατά προτίμηση, πανωφόρι ή μπλούζα, με σκουρόχρωμο παντελόνι ή φούστα, αν κι ο αέρας δεν την καθιστούσε πολύ ασφαλή επιλογή –εξαρτάται και από ποια σκοπιά το βλέπεις, βέβαια.

Άσπρο-μπλε. Σαν παραστάτες στα χρώματα της ελληνικής σημαίας. Να νιώσουν λίγη αναδρομική χαρά κι όσοι δεν είχαν κάνει σημαιοφόροι στα νιάτα τους, να καμαρώσουν. Ή μάλλον να τους καμαρώσουν οι επισκέπτες, γιατί για αυτούς έρχονταν, βλέπεις, από την άλλη άκρη του κόσμου καμιά φορά, κι αν δεν τους έβλεπαν ντυμένους ομοιόμορφα, θα απογοητεύονταν.

Άνοιξε και αυτός τη ντουλάπα του για το τυπικό της υπόθεσης, να δει τι είχε γλιτώσει από τον χρόνο και βασικά από τη μάνα του, που έπαιρνε πρωτοβουλίες και πετούσε πότε-πότε, χωρίς να ρωτήσει, διάφορα κομμάτια από το παρελθόν του. Η τελευταία φορά που θυμάται να φοράει άσπρο μακό, ήταν στο γυμνάσιο, όταν ήταν ακόμα της μόδας. Και αν τον χωρούσαν σήμερα, θα είχε να επιδείξει μια πλούσια γκαρνταρόμπα με ροζ πάνθηρα, το σνούπι, τον γκάρφιλντ και τα άλλα παιδιά, που δε συγκινούν τόσο τα σημερινά παιδιά και κατέληξαν κι αυτά στα σκουπίδια, μαζί με τις αναμνήσεις του. Πάντα πίστευε, κατά βάθος, πως οι ήρωες και τα παιδικά προγράμματα της γενιάς του δεν είχαν καμία σχέση με τις χαζομάρες που βλέπουν οι σύγχρονοι μπόμπιρες, που πλέον κανείς δεν τους λέει «μπόμπιρες». Όπως κανείς δε λέει πια «κούτσικο», που τον φώναζε η γιαγιά του, που πέθανε πολλά χρόνια πριν, όταν ακόμα ήταν της μόδας τα άσπρα μακό της Μινέρβα, με το ασορτί από κάτω.

Οι πρώτες έρευνές του σκόνταψαν σε κάτι εφηβικές τρέλες. Ένα μπλουζάκι της Φόρμουλα 1, δώρο με ένα περιοδικό, κι ένα άλλο αναμνηστικό της Σουπρολίγκα, διοργάνωσης εφάμιλλης του Milko Cup, που δε θυμόταν κανείς, από τον καιρό του μεγάλου σχίσματος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τα κοίταξε νοσταλγικά και αναρωτήθηκε τι του φαινόταν πιο μακρινό. Η εποχή που τον χωρούσαν ή που ασχολούνταν φανατικά με τη φόρμουλα κι έβαζε ξυπνητήρι αξημέρωτα, για να προλάβει ζωντανά το Γκραν-πρι Αυστραλίας.

Συνέχισε την κατάδυση στη ντουλάπα, με το ιώδιο να του τρυπά τα ρουθούνια, καθώς έβρισκε σουβενίρ περασμένων χρόνων, από θερινές αποβάσεις σε νησιά του Αιγαίου. Που δεν ήταν και τόσο πολλά, γιατί οι γονείς του είχαν ανήσυχο πνεύμα μεγάλου εξερευνητή, και κατέληγαν δέκα χρόνια σερί στη Θάσο, από την οποία είχε ήδη δύο φανελάκια και δεν χρειάζονταν περισσότερα.
Άφησε στην άκρη τη μάσκα με τον αναπνευστήρα, που φορούσε νοερά, για να συνεχίσει τη βουτιά στα παιδικά του –κι όχι μόνο- χρόνια.

Αλλάζουμε κατηγορία: πολιτική. Ψάρεψε ένα καταχωνιασμένο μπλουζάκι του ΤΚΡ, που είχε ξεβάψει με τα χρόνια, αλλά φαινόταν ακόμα το σήμα του, με το σφυρί και το γρανάζι (χωρίς εσένα δε γυρνά), ενώ από την άκρη έσταζαν, νοερά πάντα, κόκκινες σταγόνες από κάποια ματοβαμμένη διαδήλωση στην πλατεία Ταξίμ.

Χάιδεψε τρυφερά μία φανέλα που μύριζε ακόμα δακρυγόνα, αλλά δεν ήταν για αυτό που δάκρυσε, καθώς αντίκριζε έναν χάρτη της «γειτονιάς» μας κι από κάτω το σύνθημα: έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια.
Έκλεισε τον κύκλο των χαμένων φανελών με το μπλουζάκι της Δράσης 2003 με τη γροθιά, από τη σύνοδο κορυφής στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε πάει να κλείσει η φωνή του δυο φορές, μία από τα χημικά κι άλλη μία από την υγρασία του Σέιχ-Σου.

Αλλά ο κύκλος ποτέ δεν κλείνει, γιατί είναι σπείρα διαλεκτική.Πήρε το μάτι του στην κρεμάστρα, φρεσκοπλυμένο, σιδερωμένο κι αφόρετο, το άσπρο μπλουζάκι από τα γενέθλια του ΠΑΜΕ, που έκλεισε τα δεκάξι και μπορεί πια να (μας) οδηγήσει σε άλλες πολιτείες, αταξικές –αν το θες. Ενώ στην πίσω πλευρά είχε ένα σύνθημα για την Πρωτομαγιά, που στη δουλειά τους είπαν πως δεν είναι αργία, ούτε απεργία, αλλά ρεπό, που το έπαιρναν όλοι υποχρεωτικά, ξοδεύοντας μια μέρα!

Αυτό ήταν το μόνο φανελάκι που του έκανε, που ερχόταν στα μέτρα του και δεν προσπαθούσε να το φέρει αυτό στα δικά του –κι ας αρνούνταν, για πολλά χρόνια, να το δοκιμάσει, χωρίς λόγο, έτσι από πείσμα.

Κι αν το φορούσε τελικά και στη δουλειά του την άλλη μέρα; Λες…;

Πρώτη του Μάη και πώς

Μια νύχτα μαγική…

αλλά όχι στάσου, ήτανε μέρα ακόμη. Μία από αυτές που σημαδεύουν το ημερολόγιο στην καρδιά σου και συνεγείρουν ακόμα το συναίσθημα. Κι αν τυχόν είσαι στην πάτρα, μπορείς να καταλάβεις καλύτερα πόσο ιδιαίτερη είναι, γιατί από την παραμονή παίζουν δικά μας τραγούδια από τα μεγάφωνα του δήμου. Θυμάσαι στις εθνικές γιορτές με τα σημαιοστολισμένα μπαλκόνια, που λες πως θα ‘ρθει η πρωτομαγιά και θα εκδικηθείς με μια κόκκινη σημαία στο μπαλκόνι σου; Ε σκέψου κάτι παρόμοιο αλλά σε κλίμακα πόλης. Και να απορούν κάποιοι ανυποψίαστοι υπεραστικοί τι έχει γίνει και τι γιορτάζουμε.

Αν και χτες είχαν και τη βοήθεια της google, που μας ενημέρωνε για την επέτειο με ένα γραφικό που έμοιαζε με σήμα του μπομπ του μάστορα κι αναπαρήγαγε το στερεότυπο για την παλιά εργατική τάξη και το κλασικό προλεταριάτο.

…σαν την αργεντινή…

Το πρώτο που σημείωσα ήταν ένα μπλουζάκι ενός σφου, που έγραφε class war, ταξική πάλη –πόλεμος για την ακρίβεια. Ο βλαδίμηρος έγραφε πως η βασική συνεισφορά του μαρξ δεν είναι η ανακάλυψη της ταξικής πάλης –που την αναγνωρίζουν ακόμα κι αστοί αναλυτές- αλλά η επισήμανση πως οδηγεί υποχρεωτικά στη δικτατορία του προλεταριάτου. Σήμερα όμως, όποιος μιλάει για ταξική πάλη, είναι περίπου σεσημασμένος κομμουνιστής, καθώς οι κρατούντες τη θεωρούν ντεμοντέ ή την έχουν καταργήσει ή (στην αριστερή τους εκδοχή) λένε πως αναβάλλεται σε περιόδους κρίσης.

Καλή ώρα σαν το βαρουφάκη, που διαδήλωσε με ένα ρεσιτάλ σεμνότητας κι αρνήθηκε να κάνει δηλώσεις (ουάου) για να μην κλέψει, λέει, την παράσταση από το… εργατικό κοινό -sic-! Μήπως το λέει έτσι, επειδή την κρίσιμη ώρα θα καταφύγει στο λαϊκό παράγοντα και τη βοήθεια του κοινού; Όχι. Μάλλον το λέει γιατί όσο η εργατική τάξη παραμένει παθητικός θεατής των εξελίξεων, θα είναι απλώς «κοινό» κι όχι τάξη για τον εαυτό της. Αν είναι πάντως να επισκιάζει και την πρωτομαγιά η βαρουφακιάδα, χίλιες φορές καλύτερα τα διαχρονικά ρεπορτάζ για τους γνωστούς-άγνωστους μπαχαλάκηδες και το εθιμοτυπικό νταβαντούρι στα εξάρχεια.

Να δούμε… να δούμε στο…

Από τα άλλα στιγμιότυπα της ημέρας ξεχωρίζουν:

-η αρκετά πρωινή δική μας συγκέντρωση (πορεία έκαναν μόνο οι προσυγκεντρώσεις) που τελείωσε την ώρα που άλλοι ξυπνούσαν για να παν στις δικές του συγκεντρώσεις. Πολύ πιο ξεκούραστα από εκείνη τη χροιά που η πορεία ξεκίνησε από το πεδίο του άρεως, για να καταλήξει στην ισραηλινή πρεσβεία.

-Μπορεί χτες να μην κυκλοφορούσε ρίζος, αλλά οι σφοι είχαν φρέσκο οδηγητή μαΐου και το τριπλό cd του παμε, που αν κρατούσε κανείς στατιστικά, μπορεί να γινόταν και πλατινένιο. Και καπελάκι παμε, που δε συγκρίνεται όμως με το μεγάλο κυβερνητικό καπέλωμα της πρωτομαγιάτικης πορείας στα κανάλια από το υπουργικό συμβούλιο και τον τηλεαστέρα του.

-η διεθνιστική νότα από διάφορους γάλλους, με συνθήματα αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό. Οι οποίοι ήταν είτε χύμα –και διάχυτοι σε όλες τις πορείες- είτε του mjc (κίνημα νέων κομμουνιστών) είτε της (πιο ρεφορμιστικής κι από τη cgt) φορς ουβριέρ, που μας δίνει τα αρχικά fo, όπως στα φο μπιζού και σε κάθε τι φο, δηλ ψεύτικο. Και η παρουσία μιας παρέας κούρδων ή τούρκων με μια κόκκινη σημαία που απεικόνιζε τον ήρωά τους, ιμπραήμ καραπακάι ή κάπως έτσι. Αργότερα μάθαμε και για τη ματοβαμμένη πρωτομαγιά των συμπατριωτών (;) τους στην πλατεία ταξίμ.

Η παρουσία με διακριτό μπλοκ εργαζομένων στα μικέλ, κάτεργο στο οποίο απαγορεύεται από την εργοδοσία η σύσταση σωματείου. Των εργαζομένων στην κόκα-κόλα, που ο αντιπρόσωπός τους σε μια αποστροφή της ομιλίας του, είπε ότι δε θα είχαν αντέξει τόσους μήνες χωρίς το παμε και τη στήριξή του –κι ας στέλνουν παντού, σε όλες τις συγκεντρώσεις, τους δικούς τους και τα μπαλόνια τους.

Και ο υπέροχος εισοδισμός της τροτσκιστικής ομάδας ελλάδας (σπαρτακιστές) που πουλούσε τις ανακοινώσεις της προς είκοσι λεπτά, βάζοντας μπροστά το προεκλογικό υλικό της, με το σύνθημα «ψήφο στο κκε, καμία ψήφο στο σύριζα», για να προκαταλάβουν θετικά το… κοινό τους –όπως θα έλεγε κι ο βαρουφάκης. Είναι οι ίδιοι που ένα χρόνο πριν καλούσαν τον κόσμο να ψηφίσει κουκουέ στις ευρωεκλογές, αλλά όχι τον ντουνιαδάκη.

Κάτι αντίστοιχο πρέπει να είχαμε και στη λδ του βορρά με τη συμπαθή κακκε και το σύνηθες μονομελές κλιμάκιό της.

Η ωραία γενική «του σικάγου» σε κάποιο υλικό της πορείας μας. Παλιότερα μάλιστα πρέπει να το έλεγαν και «τσικάγο» οι δικοί μας. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο και του καλύτερου το (προλε)καλτ.

ποιος θα πρωτομπεί (ναι αλλά πού;)

 Η αφίσα μιας διάσπασης της δακε με τον χάρτη της ελλάδας, που «όσο κι αν τη ματώνουνε, εμείς δε γονατίζουμε». Το σύνθημα-στόχο προς διεκδίκηση της γσεε για ανάπτυξη! Και την αφίσα-κάλεσμα του σύριζα, που είναι μια ομορφιά αλλά πιθανότατα χρήζει ξεχωριστής ανάλυσης-ανάρτησης.

Το αξιολύπητο θέαμα στη συγκέντρωση της γσεε (πώς να χάσεις τριήμερο με τόσο ωραίο καιρό), που δε θα έκλεινε καλά-καλά το δρόμο χωρίς κάποια ενιαιομετωπικά, τροτσκιστικά σωσίβια.

Κλαυθμώνος 10 πμ. Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Πρώτη μαΐου

και στην κλαυθμώνος

τρεις και ο κούκος, η ντροπή των εργατών

Πολύ καλύτερη εικόνα είχε η συγκέντρωση του μουσείου. Ενώ ενδιάμεσα μπήκαν σφήνα κάποια μεμονωμένα μπλοκ (πχ της μαρς) που αγωνιούσαν να παίξουν το ρόλο της συγκολλητικής ουσίας και να ενώσουν τις πορείες, δύο σε ένα, vidal sasoon.

Σάββας με καπελάκι, αλλά χωρίς καπέλωμα

Αλλά η συμμετοχή γενικά ήταν κάπως μειωμένη σε σχέση με τα τελευταία χρόνια. Και αυτό δείχνει μια γενικότερη κατάσταση, που θα μας προβληματίσει πιο αναλυτικά σε κάποιο άλλο κείμενο.

Να δούμε, να δούμε…

α ναι, να δούμε στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί.

Ελικόπτερο; Ένα βουητό σκέπασε τις φωνές μας, καθώς πετούσε πάνω από τα κεφάλια μας ένα ελικόπτερο της αστυνομίας.

Τι έγινε ρε παιδιά; Τι κάνει η αριστερή κυβέρνηση; Και ποιος θα μπει τελικά στο ελικόπτερο; (ΟΥΣΤ).

Πρωτομαγιά

"Ο Γιώργης ο «Σίσυφος»"
Στίχοι - Μουσική: Υπεραστικοί
Ενορχήστρωση - Κιθάρα - Τζουράς: Αντώνης Σιδερίδης
Κοντραμπάσο - Λαούτο: Κώστας Σταυρόπουλος
Βιολί: Χρήστος Δαλιάνης
Ηχοληψία-Μίξη: Γιωργής Νταβαρίνος
Video Editing: Κώστας Revolted

Ο Γιώργης ο «Σίσυφος»

Πες μου, ρε Γιώργη, τι 'ναι αυτό στην πλάτη σου,

πες μου, αδερφέ μου, κι άσε το γινάτι σου.

Πάνω σου πέφτει, πλάκωσε το σώμα σου,

Γιώργη, αδερφέ μου, και κοιτώ το πτώμα σου.

Στα δύσκολα που περπατώ, ανήφορο ανεβαίνω,

χρονάκια αμέτρητα μετρώ στο βάσανο που φέρνω.

Απ' τ' άγριο το χάραμα μέχρι να πέσει ο ήλιος,

βαραίνει απά στην πλάτη μου, πώς να βαδίσω ίσιος;

Ώχου, ρε Γιώργη, βάσανο, αδερφάκι μου

και σου μιλάω, ίδιο το μεράκι μου.

Μας έχουν ρίξει μέσα στ' άγρια κύματα

και 'μεις μετράμε μόνο τα χτυπήματα.

Μέρα και νύχτα αγκομαχώ, το βάρος φορτωμένος

και 'κει που λέω πως τέλειωσε απ' την αρχή ο καημένος.

Απ' την κορφή τ' ανήφορου για τα ριζά μας σπρώχνουν,

ετούτο το μαρτύριο για τους εργάτες το 'χουν.

Γιώργη, αδερφέ μου, τι έχουμε να χάσουμε;

Μες στον νταλκά μας κοίτα μη γεράσουμε.

Γιώργη, στο λέω, στέγνωσε το δάκρυ μου,

γίνηκε σπίθα τώρα μες στη στάχτη μου.

Χωρίς εσένα και εμέ, γρανάζι δεν γυρίζει,

ο αφέντης που φορτώθηκες απ' το αίμα σου κερδίζει.

Χωρίς εμένα και εσέ, γρανάζι δεν γυρνάει,

τ' αφεντικό που κουβαλώ στο διάβολο να πάει.

Είναι το βάρος του σκουριά, κροτάλισμα αλυσίδας,

στην πλάτη τον σηκώνουμε, χωρίς το χάδι ελπίδας.

Όταν διψάμε, ξεδιψά, πεινάμε όταν χορταίνει,

ανάσα αν βρούμε, ασφυκτιά, σαν σηκωθούμε τρέμει.

υπεραστικοί

Εργατική Πρωτομαγιά 2015

Τι θα 'θελε ο Don Eduardo

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως μιας ωραίας ιστορίας, με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του γκαλεάνο.

Ζώντας στην από εδώ πλευρά του Ατλαντικού εδώ και μερικά χρόνια, στο Paisito, όπως λένε εδώ την Ουρουγουάη, σίγουρα κάποιος θα περίμενε αυτές τις μέρες ένα άρθρο για την ζωή και το έργο του μεγάλου αγωνιστή, συγγραφέα και δημοσιογράφου που μας άφησε πριν λίγες μέρες, του Εδουάρδο Γκαλεάνο. Tι να πρωτοπεί κανείς για τον Δον Εδουάρδο; Μέσα από τα έργα του γνωρίσαμε τη μοίρα, τις αλήθειες και τις τύχες των λαών της Patria Grande, την άγρια εκμετάλλευσή τους ανά τους αιώνες, τις επεμβάσεις, τις δολοπλοκίες και τα εγκλήματα που διέπραξε ο Ιμπεριαλισμός πάνω στην σάρκα τους, αλλά και τους ηρωικούς τους αγώνες, τις σκέψεις τους, τις ανησυχίες τους, τον τρόπο ζωής τους, τους δρόμους που επέλεξαν για ελευθερία, ανεξαρτησία, δικαιοσύνη, σοσιαλισμό. Ο Δον Εδουάρδο μέσα από τα έργα του, τον τρόπο γραφής του και την ίδια τη στάση ζωής του ήθελε οι άνθρωποι να μην ξεχνάνε, να έχουν μνήμη, να καταγράφουν το καθετί ακόμα και το πιο ασήμαντο και την πιο μικρή ιστορία ζωής. Πίστευε ότι η μνήμη της ανθρωπότητας είναι αυτή που θα την κάνει να αλλάξει προς το καλύτερο, προς ένα κόσμο πιο δίκαιο όπου όλοι θα έχουν τις ίδιες δυνατότητες και τις ίδιες ευκαιρίες κάτω από τον κοινό ήλιο. Στην μικρή του ατζέντα που πάντα κουβαλούσε μαζί του, κατέγραφε τα πάντα , μικρές καθημερινές ιστορίες απλών ανθρώπων που του τραβούσαν την προσοχή, που τον συγκινούσαν, τον καθόριζαν και που πίστευε ότι πρέπει να καταγραφούν ,να μην περάσουν στην λήθη. Γι” αυτόν τα καθημερινά έργα των απλών ανθρώπων, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα, ήταν ο πλούτος της ανθρωπότητας, παραδείγματα χρήσιμα και πολύτιμα εργαλεία για έναν κόσμο καλύτερο χωρίς εκμετάλλευση και αδικία. Εγώ απλά καταγράφω τον κόσμο, έλεγε!!! Αυτό λοιπόν αποφάσισα και εγώ να κάνω τιμώντας την μνήμη του, να καταγράψω μια μικρή ιστορία, μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί, μια ιστορία που για τις αιτίες της η πένα του Δον Εδουάρδο έχυσε πολύ μελάνι !!!

Η Φρίδα Λατσαν Μεγιάδο γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου του 1947 στην Χιλή και ο Άγγελος Αθανασίου Χάρα, γιος Ελλήνων μεταναστών, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1954. Ήταν Χιλιανοί πολίτες, μέλη του ΜIR (Movimiento de Izquierda Rovolucionaria). Η Φρίδα κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης της Union Popular του Σαλβαδόρ Αγιέντε ανέλαβε ένα πόστο στη διεύθυνση αγροτικής μεταρρύθμισης. Μετά το πραξικόπημα του Πινοτσέτ η Φρίδα αντιμετώπισε έντονες πολιτικές διώξεις συνελήφθη και κρατήθηκε στη φυλακή για κάποιο διάστημα. Με την προσωρινή αποφυλάκισή της, κατορθώνει να περάσει στην Αργεντινή και στο Μπουένος Άιρες, όπου ξανασυναντιέται με τον Άγγελο, ο οποίος το είχε σκάσει πιο πριν.

Εκεί γίνονται μέλη του PRT – ERP ( Partido Revolucionario de los Trabajadores – Ejercito Revolucionario del Pueblo). Έμειναν 8 μήνες στο Μπουένος Άιρες και μετά μετακόμισαν στο Σαν Μαρτίν δε λος Άντες στην Παταγονία μέχρι τα μέσα του 75′. Ειδοποιημένοι όμως ότι παρακολουθούνταν και με την Φρίδα έγκυο, επέστρεψαν ξανά στο Μπουένος Άιρες.

Στις 29 Οκτωβρίου του 1975 γεννιέται ο γιος τους Παμπλο – Χερμάν και τον Απρίλη του 1976 η Αργεντίνικη Ασφάλεια και παραστρατιωτικοί τους απάγουν από το ξενοδοχείο στο οποίο διέμεναν, στα πλαίσια των επιταγών του διαβόητου σχεδίου Κόνδορας (plan cóndor) που προέβλεπε την αγαστή συνεργασία των δικτατοριών τουCono Sur.

Ο γιος τους βρέθηκε εγγεγραμμένος με ημερομηνία γέννησης 7 του Γενάρη του 1976, ως γιος ενός ζευγαριού με στενές σχέσεις με την δικτατορία. Ο υποτιθέμενος πατέρας του σήμερα βρίσκεται φυλακισμένος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην περίοδο της δικτατορίας στην Αργεντινή.

Με την απαγωγή του ζευγαριού και του παιδιού τους, οι οικογένειες Αθανασίου και Λατσαν τους έψαξαν παντού, ταξίδεψαν μάλιστα και στο Μπουένος Άιρες ψάχνοντάς τους σε φυλακές σε άσυλα, σε ορφανοτροφεία, όπου μπορούσαν να σκεφτούν.

Το 1982 οι Μητέρες ( σήμερα γιαγιάδες) της πλατείας του Μάη έκαναν δημόσια την καταγγελία της εξαφάνισης. Μάλιστα ήταν μια από τις πρώτες της οργάνωσης στον μεγάλο της αγώνα που συνεχίζεται αμείωτος μέχρι σήμερα για το τι απέγιναν οι χιλιάδες εξαφανισμένοι και τα παιδιά τους που υπολογίζονται σε πάνω από πεντακόσια.

Το Απρίλιο του 2013 οι Γιαγιάδες της πλατείας του Μάη σε συνεργασία με τη γραμματεία Ανθρωπίνων δικαιωμάτων του υπουργείου ασφαλείας της Αργεντινής, μετά από πληροφορίες που επεξεργάστηκαν ότι ο Παμπλο Χερμάν μπορεί να είναι γιος αγνοουμένων, επικοινώνησαν μαζί του. Εκείνος 38 χρονών πια, αν και όπως δήλωσε είχε υπόνοιες ότι ήταν γιος αγνοουμένων, σοκαρισμένος και αρκετά ταραγμένος, δέχθηκε να κάνει το τεστ DNA που αποδείκνυε πανηγυρικά ότι ήταν ο γιος της Φρίδας και του Άγγελου. Στη συνέντευξη τύπου που έδωσε η οργάνωσηΓιαγιάδες της πλατείας του Μάη για να ανακοινώσει το γεγονός ότι βρέθηκε το 109ο παιδί που αναζητούνταν, ο Πάμπλο δεν παραβρέθηκε.

Η Estela de Carlotto πρόεδρος της οργάνωσης των γιαγιάδων που – μόλις πέρσι τον Αύγουστο αγκάλιασε τον επίσης απηγμένο χαμένο εγγονό της νούμερο 114- έκανε την ανακοίνωση και ζήτησε σεβασμό, κατανόηση και πίστωση χρόνου για το παιδί, προκειμένου να συνέλθει και να μπορέσει ψυχολογικά να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Πόσες σκέψεις ,πόσα συναισθήματα και αντιθέσεις να κονταροχτυπιούνταν βίαια μέσα στην ψυχή του Πάμπλο;;; Ποτέ δεν θα το μάθουμε.

Το προηγούμενο Σάββατο 11 του Απρίλη ο Pablo German Athanasiu Laschan γιος τηςFrida και του Αngel που απηγμένος μεγάλωσε με γονείς εγκληματίες της δικτατορίας και πριν 2 χρόνια έμαθε την πραγματική του ταυτότητα, έγινε ιδανικός αυτόχειρας. Βρήκανε το σώμα του νεκρό μες στο σπίτι του !!!

Οι γιαγιάδες μαθαίνοντας την είδηση τον ξεπροβόδισαν με τα παρακάτω λόγια

«Εμάς τις μητέρες, μας πόνεσε η απόφασή σου, μας χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά. Οι γονείς σου, τα παιδιά μας Επαναστάτες, έδωσαν την ζωή τους για τους άλλους. Όπου και να σαι τώρα πια, σίγουρα πλέον θα ξανασμίξετε. Η αδίστακτη δικτατορία μας άφησε πολύ βαθιές πληγές στην ψυχή και στο σώμα που θα πονάν για πάντα, όλες τις ώρες, όλα τα λεπτά, όλα τα δευτερόλεπτα. Οι στυγνοί δικτάτορες συνεχίζουν να μας σκοτώνουν. Ο θάνατός σου είναι άλλος ένας ακόμα θάνατος που πρέπει να πληρώσουν με φυλακή. Δε σου λέμε Αντίο, σου λέμε μέχρι την νίκη πάντα Πάμπλο, μέχρι να ξανασυναντηθούμε.»

Hasta siempre Don Eduardo, hasta siempre querido Pablo!!!!

Η ποίηση στην Οκτωβριανή επανάσταση

Την Τετάρτη 29 Απριλίου 2015, στις 20:00, στο Floral (Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων), θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του Παναγιώτη Μανιάτη, «Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ», υπό την αιγίδα του antapoCRISIS. Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο συγγραφέας και οι:

Μανόλης Αρκολάκης, ιστορικός
Χριστίνα Μπάρτσα, εκπαιδευτικός

Από τη στήλη "σε α' πρόσωπο" στο διάστιχο.

Γράφω ποίηση και δεν συμφιλιώνομαι με την υπάρχουσα κοινωνική πραγματικότητα. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που έγραψα αυτό το βιβλίο.

Χρόνια στο κίνημα και στην αναζήτηση, κατάλαβα πως ήρθε ο καιρός να καλυφθεί το κενό που υπάρχει στην ελληνική βιβλιογραφία σχετικά με το ζήτημα της σοβιετικής πρωτοπορίας στον τομέα της τέχνης. Έτσι, ξεκίνησα ένα πολύ όμορφο ταξίδι σε παλιές εικόνες της μελλοντικής ουτοπίας. Έχοντας άγνοια, καβαλούσα μια μηχανή και κάθε μέρα βρισκόμουν σε διαφορετικό αρχείο, για να βρω ξεχασμένους στίχους για την Επανάσταση που:

...πέρασε σαν τη φλόγα
πάνω απ' τα βουνά και τα χωράφια
καίγοντας τους θεούς που μας κρατούσαν στο φόβο
μαζί και τους βωμούς τους... (Σ. Αϊνί)

Το βιβλίο αναφέρεται στην εξέλιξη της ποίησης στη Ρωσία από την προεπαναστατική στη μετεπαναστατική περίοδο και συγκεκριμένα μέχρι και τα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι πρωταγωνιστές, τα κινήματα, η διαπάλη, καθώς και άγνωστες πτυχές της ποιητικής δημιουργίας ιστορούνται μέσα από ένα ταξίδι σε εκείνη την εποχή που η Ιστορία θα διατηρήσει ακέραια την εικόνα της.

Για την ανάδειξη του θέματος, χρησιμοποίησα μεταφράσεις σοβιετικών ποιημάτων που ανακάλυψα έπειτα από έρευνα στις ελληνικές κομμουνιστικές, αριστερές και προοδευτικές πολιτιστικές εκδόσεις. Μια τέτοια όμως χρησιμοποίηση εμπεριείχε τον κίνδυνο να φανεί η σοβιετική ποίηση ως κάτι το παλιακό και η μελέτη ως μια δουλειά μαυσωλείου. Την ποίησή μας όμως την αντλούμε απ' το μέλλον. Γι' αυτόν τον λόγο επέλεξα αποσπάσματα από αρκετά από αυτά, έτσι ώστε να περιορίσω τις όποιες «νεκρές» τάσεις που αντικειμενικά θα υπάρχουν στο έργο. Επίσης, αφιέρωσα ένα κεφάλαιο στον Μαγιακόφσκι, όπου εξετάζεται και το ζήτημα της αυτοκτονίας του, καθώς και ένα κεφάλαιο στην επαναστατική καλλιτεχνική διαπάλη της εποχής και την αντανάκλασή της στην ποίηση. Τα παραπάνω, μαζί με την ανάδειξη της προλεταριακής τάσης στην ποίηση της προεπαναστατικής περιόδου, αλλά και το ίδιο θέμα που δεν υπάρχει συγκεντρωμένο στην ελληνική βιβλιογραφία, αποτελούν τον ελάχιστο φόρο τιμής στους ποιητές που αγωνίστηκαν για μια καλύτερη κοινωνία. Ένας αγώνας που παραμένει επίκαιρος:

«Η θύελλα! Ας έρθει!» Αυτό φωνάζει
ο περήφανος, ο αντάρτης
Άλμπατρος που τριγυρνώντας
στ' οργισμένο κύμα ανάμεσα
και στο μαύρο αστροπελέκι
για τη νίκη προμηνά:
«Ω θύελλα! Ξέσπασε πια!» (Μ. Γκόρκι)

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε

Μια συνέντευξη του συγγραφέα στο περιοδικό βακχικόν

Και λίγα λόγια για το βιβλίο, όταν πρωτοκυκλοφόρησε

Στα βράχια

Βράχο-βράχο τον καημό μου...

Υπό άλλες συνθήκες, θα έλεγα πως η ανατροπή (δεν είναι εκπομπή) με μάκη παπαδόπουλο, θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον. Αλλά αυτό θα προϋπόθετε να τον αφήσουν κιόλας να κάνει μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση –που δεν έπαιζε. Οπότε περιμένεις απλά το άλλο πρωί να δεις στο πόρταλ το συγκεντρωτικό βίντεο με όσο καθαρό χρόνο του έμεινε.

Οπότε χτες το μενού είχε βασικά τσίπρα στον ενικό. Όπου μπορεί να μη βγήκε καμιά μεγάλη είδηση, αλλά μας αποζημίωσε με άλλους τρόπους. Πχ με ομορφιές δημιουργικής ασάφειας για το δημοψήφισμα και το σχετικό ερώτημα που θα τεθεί και σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της κε του μπλοκ θα είναι σαφώς το εξής: ναι ή όχι; Ο γαπ (με τη θέση για το δημοψήφισμα, γενικά κι αόριστα) τώρα δικαιώνεται.

Τι άλλο περιελάμβανε το μενού; Ενδιαφέρουσες παραδοχές πχ για το εμφια, που θα καταργηθεί, όταν… ωριμάσουν οι συνθήκες –δηλ του αγίου ποτέ. Κι ύστερα λένε εμάς για τη δευτέρα παρουσία.

Και αρκετές δόσεις χιούμορ και αυτοσαρκασμού, όταν πχ ο τσίπρας επανέλαβε την ατάκα ότι θα πρωτοτυπήσει ως πρωθυπουργός –εννοεί μάλλον τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (πνπ) και το χαρτί της καμένης γης που παρέλαβε- και θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του. Δηλ το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης. Που από άμεσο πρόγραμμα των πρώτων ημερών, απέκτησε βάθος τετραετίας. Για να διαπιστώσουν εκ των υστέρων πως σε μια διαπραγμάτευση, θα αναγκαστείς να κάνεις κάποιους συμβιβασμούς και δε θα εφαρμόσεις εξ ολοκλήρου το πρόγραμμά σου (που θα ήταν άμεσα υλοποιήσιμο και κοστολογημένο). Αλλά εγώ δεν ανησυχώ, γιατί ο αλέξης είχε πει πως θα κρατάμε εμείς το νταούλι, για να δίνουμε ρυθμό στις αγορές. Κι αφού το είπε προεκλογικά, πάει να πει θα πρωτοτυπήσει και θα το τηρήσει.

Πώς να μην το ρίξει λοιπόν στο καλαματιανό ο διάδοχος του καλαματιανού σαμαρά και να μην επικεντρώσει στο mail χαρδούβελη, για να θυμίσει πως οι άλλοι είναι χειρότεροι.

Ο σύριζα εξακολουθεί να είναι αρκετά δυνατός στο επικοινωνιακό κομμάτι. Όταν βγήκε πχ στη φόρα η πρόθεση της κυβέρνησης για την… αξιοποίηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων και της αυτοδιοίκησης, έσκασε μαζί και το πυροτέχνημα για το φοροφυγά μπόμπολα, ως αντιπερισπασμός. Παρόλα αυτά έχει ήδη αρχίσει να φθείρεται και μέσα σε όλα φουντώνουν τα εκλογικά σενάρια. Οι κάλπες στο βάθος αχνοφαίνονται και μένει να δούμε τι λογιών θα είναι (εθνικές-βουλευτικές ή κάποιο δημοψήφισμα).

Ok, yes! Ok, yes! Πάει η χώρα σε εκλογές –που έλεγε κι ο μπέζος στους απαράδεκτους.

Ναι αλλά τι λόγο θα είχε μια φρέσκια κυβέρνηση να καταφύγει στις κάλπες; Έχουμε και λέμε –από τη σκοπιά του βασικού κυβερνητικού εταίρου.

Κατά πρώτον να ενισχύσει τη θέση του, τα ποσοστά του και σε ένα ευνοϊκό σενάριο, να σταματήσει να εξαρτάται από τους ανελ του καμμένου –που χρειάζονται ωστόσο κι ως άλλοθι, από μια άλλη άποψη. Κατά δεύτερον να καθαρίσει και να ελέγξει από καλύτερες θέσεις την κοινοβουλευτική του ομάδα και την εσωτερική αντιπολίτευση –αφού αυτές οι εκλογές θα διεξαχθούν με το σύστημα της λίστας. Και τρίτο (και μακρύτερο), για να πάρει επώδυνα μέτρα, με ανανεωμένη λαϊκή εντολή.

Το ίδιο βασικό σκεπτικό παραμένει και στα σενάρια για το δημοψήφισμα. Μπορεί να μην είναι σαφές το ακριβές ερώτημα ή τα πιθανά κέρδη της κυβέρνησης από μια τέτοια εξέλιξη, που μπορεί να προκαλούσε ρήγματα στο εσωτερικό της (και να δώσουν γραμμή για ψήφο κατά συνείδηση ή κατά συνιστώσα), αλλά για το αστικό πολιτικό σύστημα (και το σύριζα ειδικότερα) θα ήταν πολύ ωφέλιμο ένα εκβιαστικό δίλημμα, του τύπου κλείσιμο κι επικύρωση συμφωνίας ή… βράχια (λες και τώρα είμαστε σε κάποιο απάνεμο λιμάνι). Το οποίο με την καλλιέργεια του κατάλληλου κλίματος κινδυνολογίας, μπορεί να αποσπάσει μια λαϊκή εντολή-έγκριση για τη διαιώνιση αυτής της πολιτικής και του πλαισίου που την υπαγορεύει.

Σφάξε με αγά μου να αγιάσω, που λένε. Εξάλλου σε συνθήκες κρίσης, τα συμφέροντα του αγά και των υπηκόων του που θυσιάζονται είναι κοινά, όπως έχει πει κι ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές της εποχής μας.

Οι υπαρκτές ενδοαστικές αντιθέσεις για το μίγμα της διαχείρισης, διογκώνονται σε υπέρμετρο βαθμό με τεχνητές (εν μέρει) οξύνσεις, που αξιοποιούνται για να φοβίσουν και να εγκλωβίσουν το λαό. Η κυβέρνηση κάνει πως συγκρούεται με τα συμφέροντα και αυτά με τη σειρά τους κάνουν πως θίγονται από την πολιτική της. Γι’ αυτό μας θεωρούν την τελευταία σοβιετική χώρα της ευρώπης.

Όσοι περίμεναν μια αριστερή κυβέρνηση που θα κρατάει το ρυθμό στις αγορές και θα φτιάξει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά και να συγκρουστεί μαζί τους, οφείλουν να βγάλουν συμπεράσματα και να κάνουν έμπρακτα την αυτοκριτική τους. Και αυτό δεν είναι δασκαλίστικο κούνημα του δαχτύλου, αλλά η αδήριτη πραγματικότητα.

Γλυκά δεκάξι

Η χτεσινή εκδήλωση-συναυλία στο ποδηλατοδρόμιο –από τις λίγες περιπτώσεις ουσιαστικής αξιοποίησης των ολυμπιακών ακίνητων- δεν ήταν ένα απλό πάρτι «ενηλικίωσης» του παμε (είμαι 16άρης, σας γαμώ το σύστημα), σε συνδυασμό με τα 70χρονα της παγκόσμιας συνδικαλιστικής ομοσπονδίας (πσο), ως διαδόχου της προφιντέρν. Αλλά έδωσε την αφορμή για ένα σύντομο απολογισμό δράσης, από την ίδρυση του παμε –ως ώριμου τέκνου της οργής, όπως είπε ο μαυρίκος, και μικρής χαραμάδας φωτός μες στη μαυρίλα της αντεπανάστασης- μέχρι τις μέρες μας. Ας μην κρυβόμαστε άλλωστε από την ουσία: ενώ η δράση ενός ταξικού πόλου, ξεκομμένου και ανεξάρτητου από τον εργατοπατερισμό της γσεε, μοιάζει πιο αναγκαία από ποτέ, όλα τα σφυριά (μακριά από σφυροδρέπανα μόνο) του ποικιλώνυμου οπορτουνισμού, βαράνε στην αντίθετη κατεύθυνση, για να κλείσει αυτό το ρήγμα, στο όνομα της ενότητας και της καταπολέμησης του σεχταρισμού. Φαντάσου να άκουγαν δηλ και το χτεσινό σεχταριστικό σύνθημα: χωρίς ΕΜΑΣ γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς… Ποιοι να το άκουγαν; Το μέτωπο ενιαίων σεχτών. Ο πέτρος (πι-πι), ο γιώργος (δελαστίκ, ρούσης), το μαρς, ενώθηκαν πάλι κι έφτιαξαν… μέτωπο.

Η επιλογή του ποδηλατοδρόμιου έδωσε με τη σειρά της υλικό για μια σειρά συνειρμούς, αυτονόητους ή και λιγότερο προφανείς. Η κυματιστή πίστα έμοιαζε με την οροφή του σταδίου ειρήνης και φιλίας, ένα στάδιο πριν την έφοδο στον ουρανό, με την καμπύλη αλά γκαουντί, όπου είχε γίνει μια αντίστοιχη συναυλία για τα γενέθλια του κόμματος. Και χτες μπορεί να μην είχε (εκ των πραγμάτων) τόσο κόσμο, αλλά οι κερκίδες ήταν σχεδόν γεμάτες. Και θα ξεχείλιζαν, αν υπολογίσουμε και τους νεολαίους που ήταν μαζικά στην πίστα –καλός οιωνός και για το μας εν όψει των φοιτητικών εκλογών στις 13 μάη- και βγήκαν σαν μονομάχοι στο στίβο της ταξικής πάλης. Τα διαλεκτικά σκαμπανεβάσματα της οποίας αποτυπώνονταν στην κορυφογραμμή της πίστας, μαζί με το επαναστατικό κύμα που θα σαρώσει τον (σάπιο, αστικό) κόσμο στον 21ο αιώνα.

Οι σφοι που ήταν χρεωμένοι στην ποδηλατοδρομία πρόσφεραν σπουδαίες σημειολογικές ψηφίδες με τους θριαμβευτικούς γύρους τους –κι ας μην ήταν ο τρίτος ο τελικός- με αυτόν από το συνδικάτο οικοδόμων να είναι εμφανώς ένα κλικ πιο γυμνασμένος από τους υπόλοιπους και να επιβεβαιώνει σημειολογικά με το ποδήλατο τον πρωτοπόρο ρόλο του κλάδου, παρά τη ζωή-ποδήλατο που περνάει κάθε οικογένεια με έναν χρόνια άνεργο χτίστη (της νιας ζωής) στο σπίτι της.

Επίσης –άσχετο: γυναίκα δίχως άνδρα, ψάρι χωρίς ποδήλατο. Αλλά στη στεριά δε ζει το ψάρι, ούτε ο κνίτης με φρικιά, όπως λέει και μια χυδαία ψυχή. Αλλά χτες στη συναυλία έπαιξε (από την τελευταία ιστορικά ειρηνική συνύπαρξή μας με την αναρχία) η καρμέλα, που –αν δεν κάνω λάθος (που μπορεί να κάνω)- είναι χαρτογραφημένο στην άλλη πλευρά –αν και η προαναγγελία του 902 έλεγε γενικά πως το τραγουδούσαν οι μαχητές του δημοκρατικού στρατού στον ισπανικό εμφύλιο.

Υπήρχε και ισχυρή διεθνιστική νότα, με γηπεδική παρουσίαση των καλεσμένων αντιπροσωπιών, από τις οποίες σημείωσα: τον χαιρετισμό τουρκοκυπριακών συνδικάτων· την ιταλική usb, που δεν είναι φλασάκι αλλά μία από τις πιο ελπιδοφόρες εργατικές κινήσεις στη γειτονική χώρα· την ομιλία ενός υψηλόβαθμου στελέχους της πσο στα (σο)βιετναμέζικα, που σε έκανε να σκεφτείς μελαγχολικά, α: τη σταδιακή διολίσθηση της λδ του βιετνάμ, σαν τα παιδάκια που γλιστρούσαν στην πίστα εν είδει τσουλήθρας, και β: πως ο απόηχος της αντεπανάστασης είναι τέτοιος, που σε πολύ κόσμο φαίνονται βιετναμέζικα όλα αυτά που του λέμε για οργάνωση στο σωματείο και ταξικούς αγώνες.

Τα στοιχεία για τη δύναμη της πσο με 90 εκ μέλη σε 120κάτι χώρες. Αλλά και την επισήμανση του μαυρίκου, γραμματέα της ομοσπονδίας (αν και ο έγκυρος αστικός τύπος αποκάλυψε τον εκτοπισμό του, λόγω –και- της διαφωνίας του με την κομματική γραμμή για τον παπαδιαμάντη!) για τις διαφοροποιήσεις και τις ταλαντεύσεις που υπάρχουν στις γραμμές της.

Εκτός από τη διεθνιστική, υπήρχαν κι οι μουσικές νότες, που ίσως να κούρασαν έναν κόσμο με τη διάρκειά τους, αλλά συνέθεσαν κάποιες ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις-εκτελέσεις, που περιλαμβάνονται πιθανότατα στο τριπλό σι-ντι του παμε που κυκλοφόρησε. Κι όταν φτάσαμε στις πιο παλιές, γνώριμες νότες της μεταπολίτευσης –που παρά τα όποια στραβά της (χο, χο, χο) παραμένει αξεπέραστη- ο κόσμος ζεστάθηκε και ξεσηκώθηκε.

Μεταξύ άλλων ακούσαμε:

το imagine του lennon –για φαντάσου! και στο καπάκι μια κραυγή διαρκείας, που αρχικά έμοιαζε με τσιρίδα θαυμάστριας των μπιτλς, αλλά μετά έγινε πιο σπαρακτική –κι ελπίζω να μην ήταν κάτι σοβαρό ή πολύ δυσάρεστο που να την προκάλεσε.

το revolution από κρις ντε μπεργκ (δεν υπάρχει –κι είναι εδώ!)

Την καρμέλα (ay carmela).

Τον τελευταίο καλό πασόκο, μπακαλάκο, σε μια αρκετά συγκινητική ερμηνεία της απεργίας.

Αλλά όλα αυτά ήταν απλός πρόλογος μέχρι να βγει ο μάργκαρετ να τραγουδήσει εν μέσω αποθέωσης την «περήφανη κι αθάνατη εργατιά». Και ναι μεν παραστράτησε το σεπτέμβρη και πήγε στο φεστιβάλ του σύριζα, αλλά ξέρει από πρώτο χέρι πως αυτοί οι δρόμοι (τρίτος, ευρωμονόδρομος, μεταβατικά γιοφύρια, κτλ) στο πουθενά μας πάνε (από το δίσκο με τον –πόσο τυχαίος να ‘ναι;- τίτλο «όλα θα τα διαγράψω». Και παραμονή των πρόσφατων εκλογών, είχε θεαθεί μαζί με το γγ.

Ελπίζω μόνο να μη δικαιωθεί, μετά από ένα τόσο πλούσιο δεκαήμερο, ως την πρωτομαγιά, αυτό το «καλό καλοκαίρι» που ευχήθηκε βγαίνοντας στη σκηνή.

Δεν ακούσαμε αλλά θα κολλούσαν στην περίσταση.

Το sweet sixteen του billy idol.

Κι από μακεδόνα το ποδήλατο (είχα το όνειρό μου, το ποδήλατό μου).

Ίσως κι η μαργαρίτα η μαργαρώ, με την καρέζη στο ποδήλατο, για να πιάσουμε λίγο και θεοδωράκη.

Στον επίλογο σημειώνω πως χτες (ξανα)βρήκαμε, μετά από (λίγο ή περισσότερο) καιρό.

Τα μπαλόνια ούτε γουλιά κόκα-κόλα. Καινούρια μπλουζάκια παμε, για τα γενέθλια και την πρώτη μάη. Μπλουζάκια καζαντζίδη, από τη μέρα στο σπόρτινγκ. Μαέστρο να διευθύνει την ορχήστρα, που βαίνει προς εξαφάνιση ως είδος –εκτός κλασικής μουσικής- αλλά επιβιώνει σε δικές μας εκδηλώσεις-συναυλίες.

Και το άτυπο κίνημα των νέων πρωτοπόρων, που είναι έτοιμοι και ψημένοι.

Οι ζευγάδες φεύγουν μωρέ, η σπορά μένει

Υστερόγραφο από τις κινητοποιήσεις της περασμένης βδομάδας

Η πρώτη μέρα για τη μαζική δολοφονία (χωρίς εισαγωγικά) μεταναστών στη μεσόγειο, είχε έντονα αντιιμπεριαλιστικές στιγμές, με χρώμα από το ‘ένδοξο παρελθόν’ και κόκκινη μπογιά στην είσοδο των γραφείων της εε, πάνω ακριβώς από το μαξίμου (έτσι, να ξέρουμε ποιος έχει το πάνω χέρι). Τα ροζ ματ παρακολουθούσαν διακριτικά, αλλά την επόμενη μέρα θυμήθηκαν τη ντεμοντέ πάλη των τάξεων και είχαν κλείσει το δρόμο στο ύψος της βουλής. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε, αλλά οι κλούβες μένουν, όπως είπε και ένας σφος…

Και στο καπάκι να περνά κι ο πι σωτήρης μέσα από τις γραμμές μας, πιθανότατα μετά από κάποια κοινοβουλευτική επιτροπή για την ελε –έτσι εικάζω δηλ- για να τονίσει τη σημειολογία του πράγματος. Όταν τα βρίσκουν στο κτίριο της βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς…

Και στο βάθος μυρίζει τιρινινί. Δηλαδή κάλπες. Κι η επέτειος της 14ης ιουνίου να πέφτει κυριακή. Λες; Αλλά αυτά έχουμε καιρό να τα συζητήσουμε, αφού δούμε σήμερα και τον αλέξη στον ενικό –μπας και βγάλει καμία είδηση.

Περί ορέξεως

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, που λένε και στο χωριό μου. Αν και έχω ακούσει να συνοδεύουν τη φράση και με άλλα φαγώσιμα, οπότε ο καθένας διαλέγει αυτό της προτίμησής του. Δηλαδή, περί ορέξεως, που λένε.

Η σχέση της κουζίνας με τα βιβλία δεν εξαντλείται στον κλασικό τσελεμεντέ, καθώς μοιράζεται αρκετά κοινά με τη συγγραφή τους. Μπορεί να σου πάρει πχ πολλή ώρα να ετοιμάσεις το τραπέζι και να ‘ρθει πεινασμένη η οικογένεια να το αδειάσει εν ριπή οφθαλμού με μερικές ριπές πιρουνιών, λες και δε σέβονται τον κόπο σου. Όπως καταβροχθίζει δηλαδή κι ένας λαίμαργος αναγνώστης σε λίγες ώρες-μέρες, κάτι που πήρε μερικούς μήνες ή χρόνια σε κάποιον άλλο, για να το βάλει πάνω στο χαρτί και να το εκφράσει. Γενικώς, η πνευματική τροφή, όπως και η κανονική, καταναλώνεται πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο παίρνει για να παρασκευαστεί.

Υπάρχει βέβαια κι η γοητεία του ταχυφαγείου, με φαστ-φουντ κείμενα, χαμηλής θρεπτικής αξίας, που πατάνε στην έλλειψη χρόνου (και βασικά διάθεσης) για να ετοιμάσουμε να φάμε κάτι πιο μπελαλίδικο. Μικρά διαδικτυακά σνακ, που τα συνηθίζει ο κόσμος και ύστερα βαρυστομαχιάζει και μόνο στην ιδέα πως πρέπει να διαβάσει κάτι μεγαλύτερο σε έκταση. Κι εδέσματα με μπόλικα μπαχάρια, για να καλύψουν τις πολλές βρωμιές και την παντελή απουσία γεύσης.

Εξ ου λοιπόν μπορείς να καταλήξεις πνευματικά παχύσαρκος, που είναι απλώς η άλλη όψη της νοητικής ατροφίας (στα όρια της νευρικής ανορεξίας, για όσους έχουν ξεχάσει σχεδόν να διαβάζουν) στο νόμισμα της κακής, πνευματικής διατροφής.

Υπάρχουν επίσης ανάλαφρα κείμενα, χωρίς λιπαρά, που δε φτάνουν όμως να σε χορτάσουν. Κι άλλα βαριά, δυσκολοχώνευτα, όπου δεν πιάνεις γρι, δε παίρνεις καμία γεύση από το γενικό νόημα και ψάχνεις να καταλάβεις τι ακριβώς έφαγες και γιατί σου κάθισε στο λαιμό. Κάποιοι προτιμούν τις γκουρμεδιές, με περίτεχνες, επιτηδευμένες φράσεις, που σκοπεύουν να εντυπωσιάσουν κυρίως το μάτι του αναγνώστη και όχι την κοιλιά και τη γευστική του αντίληψη. Άλλοι γραφιάδες μας γεμίζουν με σάλτσες και μας αφήνουν χωρίς ψητό, ή –στην καλύτερη- με ωμό κρέας, που δεν κατεβαίνει με τίποτα. Πολλοί ξεκινούν με μια καλή ιδέα, αλλά τη χάνουν στην εκτέλεση και τους καίγεται, σαν φαγητό που το ξέχασαν στο φούρνο. Ενώ υπάρχουν κι αυτοί που δεν αρκούνται απλώς σε έτοιμες συνταγές (για την κοινωνία του μέλλοντος), αλλά αντιγράφουν μηχανικά τις ιδέες των άλλων και τα γραπτά τους θυμίζουν ξαναζεσταμένο φαγητό, που ωστόσο μας το σερβίρουν για φρέσκο. Όπως υπάρχουν επίσης κανόνες αντίστοιχοι του savoir vivre για το φαγητό –πχ να μην τσακίζεις την άκρη μιας σελίδας, για να τη θυμάσαι και να μην την χάσεις ή να μη γεμίζεις με χρωματιστές υπογραμμίσεις ένα κείμενο, παρά μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο.

Μπορούμε ακόμα να συναντήσουμε διάφορα είδη αναγνωστών. Όπως για παράδειγμα, αυτούς που είναι αχόρταγοι με το μάτι, αλλά κρατάν τις παραγγελίες τους για τα ράφια της βιβλιοθήκης τους, ως μπιμπελό.  Τους παμφάγους, ακόρεστους, βιβλιοφάγους. Τους απαιτητικούς, εκλεκτικούς καλοφαγάδες. Θεονήστικους πεινασμένους, που καταπίνουν λαίμαργα οτιδήποτε τους δώσεις να διαβάσουν. Αναγνώστες που τσιμπάνε πάντα κάτι, πριν κοιμηθούν ή άλλους που θεωρούνε το πρωινό διάβασμα το πιο σημαντικό γεύμα της μέρας. Όσους τρώνε βιβλία παντού, ακόμα και στα μεταφορικά μέσα ή στη στάση, περιμένοντας το λεωφορείο. Τους ζηλιάρηδες λαθραναγνώστες, που κοιτάνε το πιάτο του διπλανού τους και τους τρέχουν τα σάλια ή παίρνουν τα αποφάγια-εφημερίδες που θα αφήσει κάποιος τρίτος.

Αντιστοίχως ορίζονται και διάφορα είδη συγγραφέων, που διαμορφώνουν το κοινό τους. Και θυμίζουν εκείνο το κείμενο από το εγχειρίδιο λατινικών του λυκείου, με το νέο συγγραφέα που είχε στυφή, ανεπεξέργαστη πρόζα, η οποία θα ωρίμαζε με το πέρασμα του χρόνου· ενώ αν ξεκινούσε εξ αρχής γλυκιά, με τον καιρό θα έχανε τους χυμούς της και θα αποδεικνυόταν τζούφια. Άλλη ιστορία τώρα πώς πήραν κάποιοι αυτή την ιδέα και την προσάρμοσαν χυδαία στην πολιτική για τους νέους, που πρέπει θεωρητικά να είναι αριστεροί, όταν βράζει το αίμα τους, για να προσαρμοστούν και να γίνουν δεξιοί-συστημικοί, όταν βάλουν μυαλό και «ωριμάσουν».

Σε κάθε περίπτωση, το γράψιμο, τα βιβλία και η μαγειρική έχουν ένα βασικό, ειδοποιό χαρακτηριστικό: απαιτούν μεράκι και το προσωπικό στιλ-σφραγίδα του καθενός μας, αλλά είναι κοινωνική υπόθεση. Ξεκινούν δηλαδή πάντα από τη δική μας εσωτερική ανάγκη, αλλά δεν έχει αρκετά ισχυρό κίνητρο να μαγειρέψει μόνο για τον εαυτό του –αν ζει πχ μόνος του- χωρίς την ευχαρίστηση και την αναγνώριση του κοινού.

Για τα 20χρονα από την επανέκδοση της junge Welt

Αναδημοσίευση από Ατέχνως

Γράφει ο Anton Saefkow //

Όπως τα πάντα στην πρώην DDR μετά την «επανένωση» της Γερμανίας, έτσι και οι εφημερίδες και οι εκδοτικοί οίκοι της ουσιαστικά χαρίστηκαν σε επιχειρηματικούς ομίλους της ΟΔΓ. Στόχος αυτών των κινήσεων δεν ήταν τόσο το κέρδος, όσο το να μη μείνει πέτρα στη πέτρα. Να βγάλουν και κάποια κέρδη όσο προλάβουν οι διάφοροι κερδοσκόποι, αλλά κυρίως να κλείσει και να ρημάξει κάθε τί που μπορούσε να προβάλει οργανωμένο αντίλογο στο ξαναγράψιμο της ιστορίας που θ” ακολουθούσε.

Τον ίδιο δρόμο σχεδιαζόταν να πάρει και η εφημερίδα «junge Welt» (1). Επρόκειτο για το όργανο του Κ.Σ. της FDJ, της νεολαίας του SED, του κομμουνιστικού κόμματος (2) της DDR.
Η εφημερίδα πριν την πτώση του τείχους είχε φτάσει να πουλάει κοντά στα 1.500.000 φύλλα καθημερινά και ήταν η πιο πολυδιαβασμένη της DDR των 17 εκατομμυρίων ψυχών, πάνω δηλαδή και από το όργανο της Κ.Ε. του SED.

Η πορεία της ήταν αυτή όλων των οργανισμών της DDR μετά το ’91. «Πουλήθηκε» για 1 μάρκο (0,50 Ευρώ!) σε κάποιους επιχειρηματίες, άρχισε να εκφράζει «αριστερές» απόψεις «χωρίς όμως τις ακρότητες και τους διχασμούς του παρελθόντος» και σιγά σιγά οδηγούνταν προς το κλείσιμο, το οποίο και ανακοινώθηκε πριν από 20 χρόνια, στις 5/4/1995.

Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι υπολογισμοί πέσανε έξω. Οι εργαζόμενοι αντιδράσανε και αναλάβανε οι ίδιοι την εφημερίδα.

Δε θα αναφερόμασταν όμως σε αυτή, αν αυτό ήταν όλο. Το σημαντικό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πως, αναλαμβάνοντας την έκδοση της εφημερίδας, ιδρύοντας τον εκδοτικό οίκο «8η Μάη» (από τη μέρα της αντιφασιστικής νίκης) και διαχειριζόμενοι τα οικονομικά ως κολεκτίβα που περιλάμβανε και κάθε πρόθυμο γι’ αυτό αναγνώστη, πήραν σημαντικές αποφάσεις για τη πολιτική κατεύθυνση που θα είχε το όλο εγχείρημα. Σημαντικότερη αυτών: Η αναγνώριση και υπεράσπιση του σοσιαλισμού που οικοδομήθηκε στην DDR, χωρίς αυτό να σημαίνει την εξιδανίκευσή του.
Επιπλέον, διαχρονικά σταθερός και διακηρυγμένος στόχος της όλης προσπάθειας είναι η συμβολή στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Σήμερα η junge Welt είναι από τα σημαντικότερα πράγματα που έχει να επιδείξει το κομμουνιστικό κίνημα στη Γερμανία. Δίνει την εντύπωση μιας δυναμικής, ιδιαίτερα φρέσκιας, καθημερινής μαρξιστικής εφημερίδας. Καταφέρνει να αυξάνει αργά και σταθερά τις πωλήσεις της. Ακόμη σημαντικότερο: Δείχνει έμπρακτα πόσο δίκιο είχε ο Λένιν όταν έλεγε πως: «Ο ρόλος της εφημερίδας δεν περιορίζεται μόνο στη διάδοση ιδεών, μόνο στην πολιτική διαπαιδαγώγηση και την προσέλκυση πολιτικών συμμάχων. Η εφημερίδα δεν είναι μόνο συλλογικός προπαγανδιστής και συλλογικός διαφωτιστής, μα και συλλογικός οργανωτής«, αφού καταφέρνει, χωρίς να έχει επίσημους δεσμούς με το die Linke ή κάποιο άλλο κόμμα, να συσπειρώνει κόσμο γύρω της, να τον κινητοποιεί και να επηρεάζει ιδεολογικά όσο λίγοι το κομμουνιστικό κίνημα στη συγκεκριμένη χώρα.

Φυσικά έχει και τα προβλήματά της. Πιο εμφανές πρόβλημα -για προφανείς λόγους- η μικρή σύνδεση με χώρους δουλειάς. Επιπλέον, η απουσία συγκεκριμένου πολιτικού φορέα που είναι πίσω της, που ελέγχει και δίνει μια συγκεκριμένη πολιτική γραμμή βάσει ενός καθορισμένου προγράμματος και τακτικής, έχει σαν αποτέλεσμα να παλαντζάρει κατά διαστήματα και ανάλογα το θέμα. Επίσης, συνεχίζει να έχει επαφές, άρα και αυταπάτες, με/για το die Linke, κάνοντας βέβαια σταθερά σκληρή κριτική, η οποία είναι ειλικρινής και δε μπορεί να συγκριθεί με τη στάση λ.χ. της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, σταθερά προβάλλει και τις απόψεις/δραστηριότητες του DKP, του Γερμανικού ΚΚ (και αδερφού κόμματος του ΚΚΕ) δηλαδή, όπως και άλλων ομάδων της γερμανικής αριστεράς.

Δείχνει αυξημένο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην Ελλάδα, χωρίς πάντα να καταφέρνει να μείνει μακριά από αυταπάτες για το ρόλο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Μεταφέρει αρκετά συχνά και πιστά τις απόψεις του ΚΚΕ στους αναγνώστες της, ενώ δεν κρύβει τις πατάτες της νέας κυβέρνησης και το πισωγύρισμά της ακόμη και από τις προεκλογικές διακηρύξεις. Χαρακτηριστικό δείγμα γραφής για το πώς βλέπει τη κατάσταση στην Ελλάδα είναι αυτά τα άρθρα, για τη συγκέντρωση του ΚΚΕ και τη πρόταση νόμου για τα μνημόνια το ένα, για τη στάση της Κωνσταντοπούλου που αβαντάρει τη Χρυσή Αυγή από την άλλη:

http://www.jungewelt.de/2015/03-02/023.php

http://www.jungewelt.de/2015/03-09/017.php

Κάνοντας ένα συνολικό απολογισμό, είναι μια πολύ σημαντική και αξιόλογη προσπάθεια. Δύσκολα μπορεί κανείς να σκεφτεί ένα παρόμοιο εγχείρημα που, χωρίς να έχει τη στήριξη κάποιου κόμματος και ενός ανάλογου μηχανισμού, να καταφέρνει σε μία τέτοια χώρα, σε μια τέτοια περίοδο, να αντέχει ιδεολογικά, να κρατά όρθια τη σημαία του σοσιαλισμού που επιχειρήθηκε να οικοδομηθεί σε μια προηγμένη καπιταλιστική χώρα και ταυτόχρονα να κερδίζει νέο κόσμο, να βρίσκει μέσα και τρόπους για να επεκτείνει τις δραστηριότητές της.

Αυτό το τελευταίο είναι και από τα βασικότερα που νομίζω πως έχει να δώσει σε κομμουνιστές στην Ελλάδα η συγκεκριμένη προσπάθεια:

Από θέμα πολιτικού προσανατολισμού εντός της κομμουνιστικής αριστεράς είμαστε σαφώς σε καλύτερη κατάσταση. Ωστόσο η κρίση κατέστησε σαφές ότι υπάρχει ζήτημα στο πώς πρέπει να λειτουργεί ο σύγχρονος επαναστατικός τύπος, ώστε να μείνει όρθιος αφενός και να μπορεί να προσελκύει αναγνώστες αφετέρου. Σε αυτό το ζήτημα η jW έχει να διδάξει αρκετά, αφού οι πρωτοβουλίες της είναι αρκετές και πολυεπίπεδες. Δε θ” αναφέρω εδώ αναλυτικά πράγματα.
Πυρήνας πάντως της λογικής της είναι οι συνδρομές της εφημερίδας, οι οποίες είναι πολύ ευέλικτες χρονικά και μπορούν να αφορούν είτε την έντυπη είτε την ηλεκτρονική έκδοση (ή και τις δύο). Συνδεδεμένο με τη συνδρομή είναι και το πόσο πίσω στο ιντερνετικό αρχείο της εφημερίδας μπορεί να κάνει κανείς αναζητήσεις και να διαβάσει άρθρα. Σημαντικό είναι και το e-shop που λειτουργεί στο site της.

Για όλους αυτούς του λόγους και με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την εκκίνηση της «επανέκδοσης» της εφημερίδας, θα ακολουθήσουν οι μεταφράσεις κάποιων κειμένων της που δημοσιεύτηκαν τις τελευταίες εβδομάδες, στα πλαίσια των 20χρονων «γενεθλίων» της. Πρώτο από αυτά είναι μία συνέντευξη που δώσανε συντελεστές της εφημερίδας πριν λίγες μέρες για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της.

Όλη η θεματική ενότητα της εφημερίδας «Πασχαλινό θαύμα» που αφορά τα 20 χρόνια από την επανέκδοσή της βρίσκεται εδώ: http://www.jungewelt.de/bibliothek/dossier/191
————————————–

(1) Junge Welt σημαίνει «νέος κόσμος», με την έννοια του νεαρού όμως, του ορεξάτου.

(2) Για την ακρίβεια το SED (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) ήταν ένα κόμμα που προέκυψε από τη συνένωση του σοσιαλδημοκρατικού SPD και του κομμουνιστικού κόμματος KPD το 1946 στο κατεχόμενο από την ΕΣΣΔ κομμάτι της Γερμανίας. Στην πορεία εξελίχθηκε, προγραμματικά και καταστατικά, σε ΚΚ.

«Έμοιαζε ουτοπία πως η junge Welt θα υπήρχε για δεκαετίες ακόμη»

Στις 5 Απριλίου 1995 ανακοινώθηκε το τέλος της junge Welt (jW). Ακολούθησε το «πασχαλινό θαύμα». Το προσωπικό ανέλαβε την εφημερίδα και άρχισε να την εκδίδει μόνο του. Μια συζήτηση με τους Regina Sommer, Dietmar Koschmieder και Klaus Fischer (http://www.jungewelt.de/2015/04-04/008.php).

H Regina Sommer (R.S.) ξεκίνησε το 1976 να δουλεύει εθελοντικά στην jW. Μετά το πέρας των σπουδών της ξεκίνησε να δουλεύει το 1981 κανονικά στην εφημερίδα. Σήμερα είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής και του επιχειρησιακού συμβουλίου της (1).

Ο Dietmar Koschmieder (D.K.) ξεκίνησε το 1991 σα συντάκτης στην εφημερίδα. Την περίoδο διάλυσης της DDR ήταν πρόεδρος του επιχειρησιακού συμβουλίου της. Σήμερα είναι διευθυντής των εκδόσεων «8 Μάη Α.Ε.».

Ο Klaus Fischer (K.F.) εργάζεται από το 1994 σα συντάκτης. Σήμερα είναι υπεύθυνος για το Οικονομικό, Εργατικό και Κοινωνικό Ρεπορτάζ.

Η Lena Keymann μόλις ξεκίνησε να δουλεύει κανονικά στην jW, ως συντάκτρια σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Είχε προηγηθεί ένα διάστημα που εργαζόταν ως εθελόντρια.

Ο Johannes Supe (J.S.) εργάζεται από τον Οκτώβρη του 2014 εθελοντικά στην jW.

“Κατεβάζουμε ρολά!” Με αυτό το πρωτοσέλιδο αναστάτωσε η jW τους αναγνώστες της στις 6/4/1995. Τη προηγούμενη είχε ανακοινωθεί το κλείσιμο της εφημερίδας. Η τελευταία καθημερινή αριστερή εφημερίδα επρόκειτο ν’ αποχαιρετήσει το εκδοτικό σκηνικό της ενιαίας Γερμανίας. Regina, Dietmar και Klaus: Συμμετείχατε τότε ήδη στη σύνταξη της εφημερίδας, ζήσατε από κοντά τις εξελίξεις. Πώς έφτασε η κατάσταση ως εκεί;

Ένας κορυδαλλός δε φέρνει την άνοιξη

Α. Απ’ τη συνοικία τα λεωφορεία.

Αφήγηση, σε πρώτο πρόσωπο, των εντυπώσεων του λαϊκού στρώματος από την χτεσινή ημέρα στον κορυδαλλό.

Πουρνό-πουρνό με την αυγούλα, και με το ριζοσπάστη στη μασχάλη, κατεβαίνω ομόνοια, για να πάρω το τρόλεϊ 21 –σαν τους όρους της κομιντέρν και τον 21^ο αιώνα, που θα είναι αιώνας επαναστάσεων και περάσματος στο σοσιαλισμό- για νίκαια. Τα μπαρουτοκαπνισμένα εξάρχεια κοιμούνται στον απόηχο ενός δύσκολου μεσημβρινού ξυπνήματος με πονοκέφαλο, γιατί αν ξυπνήσεις μονομιάς, πρωί κι απότομα, θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς, από την απαλεψιά και το χανγκ όβερ.

Με σταματά μια σαραντάρα κυρία, με ξενική προφορά και το διεθνισμό στο κούτελο να αχνοφαίνεται.

-Ξέρετε πού είναι Πειραιώς; (χωρίς άρθρο, αλλά όχι άναρθρα, σαν τον εγέρθουτου).

(Ανοίγει παρένθεση. Σε εκείνο το ύψος βασικά ο δρόμος λέγεται τσαλδάρη. Από αυτούς που δικάστηκαν κι εκτελέστηκαν στην περίφημη δίκη των έξι (διόρθωση: δεν εκτελέστηκαν, αλλά ήταν επικεφαλής της παράταξης που στοιχοποιήθηκε). Που τώρα πάει για αναψηλάφηση, για να σβηστεί κάθε ίχνος από τις θυσίες, προς εξευμενισμό των μαζών, και τους δυσάρεστους, αναγκαστικούς ελιγμούς της αστικής τάξης. Που ξέρει τώρα να προφυλάσσει καλύτερα τα εξιλαστήρια «θύματά» της, τη σάρκα εκ της σαρκός της. Όπως προφύλαξε τα εκατό περίπου χρυσαύγουλα έξω από τον κορυδαλλό και τα άφησε ανενόχλητα να την πέσουν σε έναν από τους μάρτυρες κατηγορίας –το δικό μας ράπερ, αφάζα, όπως μάθαμε αργότερα. Και τους κρατάει στην εφεδρεία, ως δύναμη κρούσης, για τα δύσκολα που έρχονται).

Ξεπερνάω τον πρωινό πειρασμό να απαντήσω σε άπταιστη καμακική με καλογιάννη (ντου γιου λάικ μαντμαζέλ δι γκρις) κι απαντάω:

-Κι εγώ εκεί πάω.

-Πηγαίνετε στο ντεμονστρέισον;

Ε, ήταν αυταπόδεικτο και δεν χρειάζεται να το ντεμοστρέιτ ένι φέρδερ.

-Του δε αντιφάσιστ; Γιες, οφκόρς (ουί σασά).

Φτάνουμε στη στάση, πάω να μπω και με σταματάει.

-No, you go with the public bus?

(Μα τι περίμενε, να έχω τσάρτερ;)

Not with the organization?

Οργάνωση, οργάνωση... ποια είναι αυτή η οργάνωση;

Μα αυτή που λέγαμε προηγουμένως, στο λέτσοβο...

Μα φυσικά με το πάμπλικ μπας, όπως είμαστε με την public alliance. Και βλέπουμε κριτικά και την πείρα από τα πάμπλικ φροντ, με τον αντιφασιστικό χαρακτήρα. Κι εξάλλου το λεωφορείο έχει κι ετυμολογικά μέσα του το λαό (λεω+φορείο). Αλλά αυτή είναι μάλλον με τα ενιαία μέτωπα, με τους κυβερνητικούς σοσιαλδημοκράτες.

Ανέβηκα στο τρόλεϊ και την άφησα να βρει τους σεκίτες της.

Που τους βρήκα όλους μαζί ξανά στον χώρο της συγκέντρωσης. Κι ένα κλιμάκιο της κεερφα να μας κόβει με το μάτι, για να υπολογίσει πόοσι περίπου ήμασταν. Που αντικειμενικά ήμασταν περισσότεροι στην αρχή, γιατί είχαμε πρωινούς εργάτες (σαν το σιφωνιό) κι υπαλλήλους (σαν τον μπενετάτο που έφυγε σε κάποια φάση, για να πάει στο μάθημά του, στο σχολείο) που είχαν στάση εργασίας, αλλά σταδιακά φυλλορροούσαν κι αυξανόταν το αγουροξυπνημένο φοιτηταριάτο των αντιφασιστών της άλλης πλευράς.

-Μη μας μετράτε, είμαστε πολλοί, τους πέταξα.

Και φεύγοντας ακούω πίσω μου, κάτι σαν: δε σας μετράμε σύντροφε, χαιρόμαστε που είστε πολλοί.

Ένας κόμπος η χαρά μου κι όμως αν θα ‘ρθεις, στάλα-στάλα θα στο δώσω, για να δροσιστείς.

Λίγα ακόμη πολιτικά γλυκόλογα και θα με έπειθαν για ενιαίο μέτωπο.

Η δίκη τελικά αναβλήθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο. Αναμενόμενο, γιατί αυτή είναι η πάγια τακτική, προκειμένου να σπάσει ο κόσμος από το κίνημα αλληλεγγύης (όταν είναι από τη δική μας πλευρά οι κατηγορούμενοι) ή... αντι-αλληλεγγύης, όπως στην προκείμενη. Κι αν είχαν χιούμορ, θα την έβαζαν ξανά για αύριο (σσ: σήμερα) το πρωί, για να τιμήσουν την επέτειο της εθνοσωτήριου 21^ης απριλίου.

Β. Συμπεράσματα

Η χρυσή αυγή είναι εγκληματική οργάνωση εξ ορισμού. Όχι γιατί παραβιάζει την (τυφλή και ευέλικτη) αστική νομοθεσία, αλλά επειδή είναι οι συνεχιστές της 21^ης απριλίου, τα εγγόνια του παπαδόπουλου και του αδόλφου, (η σαπίλα του ντουνιά). Κι επειδή η λογική συνέπεια της ρατσιστικής ιδεολογίας τους είναι πιθανότατα να χαίρονται για τους εκατοντάδες μετανάστες που πνίγονται μεσοπέλαγα, κάθε χρόνο, στη μεσόγειο (με σχεδίες χωρίς σχέδιο και βάρκα την απελπισία, για να βρουν μια απάνεμη ιθάκη από την οδύσσειά τους) και δε φτάνουν στην ήπειρο της άρειας φυλής.

Όποιος περιμένει από το αστικό κράτος να απονείμει πραγματική δικαιοσύνη, μοιάζει με τον πνιγμένο, που προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του. Μόνο που η αστική δικαιοσύνη φοράει περουκίνι κι είναι τυφλή, σαν το ματάκια λωποδύτη στάθη ψάλτη (σε μια ταινία του ογδόντα), και σκληρή σαν μπι μούβι με τον πετρόχειλο (τη δικαιοσύνη θα την επιβάλει η ταξική μας πάλη: γκε-γκε;). Παίζει τυφλόμυγα, όταν είναι να συλλάβει τους χρυσαυγίτες (και όλως τυχαίως, δεν τους κλείνει ποτέ σε κελιά τύπου γάμα). Αλλά κρυφοκοιτάει σαν παιδάκι μέσα από τα χέρια του, όταν είναι να πιάσει στις δαγκάνες του ταξικούς συνδικαλιστές, που αγωνίζονται για το δίκιο τους (σαν τους χαλυβουργούς).

Υγ: Για όλα αυτά (κι άλλους τόσους λόγους), όλοι στηνπορεία της πέμπτης στην κλαυθμώνος.

Ο Θεοδωράκης για την τρομοκρατία

Φέτος ο μίκης θεοδωράκης κλείνει 90 χρόνια ζωής, και μεταξύ άλλων εκδηλώσεων, έχει οργανώσει, νομίζω, και το κόμμα κάτι, για να τιμήσει το μεγάλο συνθέτη. Η κε του μπλοκ σχεδιάζει κι αυτή με τη σειρά της δυο-τρεις αναρτήσεις, που εστιάζουν πιο πολύ στον πολιτικό θεοδωράκη κι η σημερινή εγκαινιάζει τη σχετική σειρά.

Τα παρακάτω αποσπάσματα περιέχονται στο βιβλίο «ζητείται αριστερά» (ένα αντι-προλεκάλτ διαμάντι, συλλογή κειμένων απ’ την κομβική διετία 89-90) και συγκεκριμένα από την κατάθεσή του στον εισαγγελέα τσεβά για το θέμα της τρομοκρατίας. Ο λόγος που τα αναπαράγω εδώ είναι ότι θεωρώ κάποια στοιχεία που αναφέρονται αρκετά ενδιαφέροντα. Η ανάγνωσή τους όμως πρέπει να γίνει μέσα από μια σειρά φίλτρα και περιορισμούς.

Δεν είναι τυχαίο πως ο θεοδωράκης έχει κερδίσει από φίλους και αντιπάλους (που είναι τα ίδια πρόσωπα) τον τίτλο του κουζουλού του έθνους, και του πολιτικού εκκρεμούς που εκτροχιάστηκε (αυτό το τελευταίο το είχε πει ο κύρκος). Πρέπει επίσης να ‘χουμε υπόψη πως στη συγκεκριμένη συγκυρία, ο θεοδωράκης προσεγγίζει τη νδ, με αφορμή και τον συγκλονισμό του, όπως λέει ο ίδιος, από την εκτέλεση του μπακογιάννη. Παράλληλα, υπάρχει ένα γενικότερο κλίμα όξυνσης, στα πλαίσια της οποίας διάφορες δεξιές εφημερίδες επιχειρούν να παρουσιάσουν, ευθέως ή με υπονοούμενα, τον παπανδρέου ως επικεφαλής της 17νοέμβρη. Κι είναι αρκετά πιθανό, κάποια απ’ όσα αναφέρει στην κατάθεσή του ο θεοδωράκης, να στερούνται σοβαρότητας ή να αφορούν αναξιόπιστα πρόσωπα. (Κάθε σχετική παρατήρηση αναγνώστη, που γνωρίζει περισσότερα για το θέμα, είναι ευπρόσδεκτη).

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, μπορούμε να προχωρήσουμε στην ανάγνωση του σχετικού υλικού. Το οποίο περιλαμβάνει αρχικά μια σειρά πραγματικά περιστατικά, τα οποία οδήγησαν το θεοδωράκη στο συμπέρασμα της σύνδεσης της τρομοκρατίας με το πασοκ (τον αυριανισμό ως συνολική αντίληψη, αλλά και συγκεκριμένα στελέχη).

Τα πραγματικά περιστατικά τα οποία δικαιολογούν τη δήλωσή μου ανέρχονται σε δεκάδες αν όχι και εκατοντάδες. Εγώ θα περιορισθώ στα εξής:

1. Το Μάρτη του 1983, όταν δολοφονήθηκε ο ιδιοκτήτης της «Βραδυνής» Τζώρτζης Αθανασιάδης, ο τότε πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου από τις Βρυξέλλες όπου ευρίσκετο εδήλωσε δημοσίως: «Ψάξτε στο χώρο των χαρτοπαικτικών λεσχών για το δολοφόνο».

Είτε είχε πληροφορίες ο κ. Παπανδρέου είτε η δήλωσή του αποσκοπούσε σε αποπροσανατολισμό των διωκτικών αρχών, ουδείς εισαγγελικός λειτουργός τον κάλεσε να παράσχει πλείονα στοιχεία.

2. Στις αρχές Απριλίου του 1986, όταν δολοφονήθηκε ο Αγγελόπουλος, ο ευρισκόμενος στο Πεκίνο τότε πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου εδήλωσε δημοσίως: «Γνωρίζω τον εγκέφαλο των δραστών». Και επετίμησε τις Αρχές για έλλειψη φαντασίας που τις παρεμποδίζει να στραφούν προς ορισμένο χώρο.

Παρά το γεγονός ότι μια τέτοια καταγγελία προερχόταν από τον αρμοδιότερο Έλληνα πολίτη και μάλιστα για την συνωμοτικότερη τρομοκρατική οργάνωση της Ευρώπης, ουδείς και πάλι εισαγγελικός λειτουργός κάλεσε τον κ. Α. Παπανδρέου να παράσχει πλείονα στοιχεία.

3. Τον Μάιο του 1985, στου Γκύζη, από συμπτωματικό γεγονός χτυπήθηκε και σκοτώθηκε ο τρομοκράτης Χρήστος Τσουτσουβής. Και ενώ οι διωκτικές αρχές άρχισαν την έρευνα προς κάθε κατεύθυνση, παραδόξως παρενέβη στο προανακριτικό έργο ο έμπιστος του κ. Παπανδρέου Κώστας Τσίμας, Γενικός Γραμματέας του Υπ. Δημόσιας Τάξης, τότε, ο οποίος αποπροσανατόλισε ολόκληρη την έρευνα. Γράφτηκε στον Τύπο:

α. Ότι στη γιάφκα του Τσουτσουβή στην Κυψέλη βρέθηκαν τρεις τηλεφωνικές συσκευές (συνδέσεις).

β. Ότι στην ατζέντα του Τσουτσουβή υπήρχαν τα προσωπικά τηλέφωνα κυβερνητικών παραγόντων, μεταξύ των οποίων και τριών υπουργών.

γ. Ότι ο Κώστας Τσίμας κατέστρεψε την ατζέντα και άλλα έγγραφα και πειστήρια της γιάφκας. Και

δ. Ότι η κατάφωρη παρέμβαση του Τσίμα ανάγκασε τον προϊστάμενό του υπουργό κ. Αλ. Φλώρο να τον επιτιμήσει δημόσια και να απειλήσει με παραίτηση.

Παρά τα τρομακτικά αυτά πραγματικά περιστατικά, ουδείς εισαγγελικός λειτουργός κάλεσε τους πρωταγωνιστές αυτών των αθλιοτήτων να δώσουν λόγο και ουδείς αποτόλμησε να ασκήσει δίωξη εναντίον τους για καταστροφή πειστηρίων εγκλήματος.

4. Ο συνταγματάρχης Αλεξάκης, ο οποίος υπηρετούσε στην ΚΥΠ, το Νοέμβριο του 1986 κατήγγειλε επωνύμως και δημοσίως μέσω της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ ότι:

Δια του γνωστού πράκτορα Ντάνου Κρυστάλλη είχε κατορθώσει να εισχωρήσει στον προθάλαμο της 17 Νοέμβρη και ότι απείχε από την εξάρθρωσή της μόνο ένα βήμα. Αλλά ότι έκανε το λάθος να παράσχει πληροφορίες για τις επικείμενες αποκαλύψεις του στους ανωτέρους του, δηλ στην κυβέρνηση, με αποτέλεσμα με εντολή του Αττικάρχη Μποσινάκη, στενού συνεργάτη των Τσίμα και Παπανδρέου, να συλληφθεί αυθημερόν ο Κρυστάλλης, γεγονός για το οποίο ο συνταγματάρχης Αλεξάκης είπε: «Όταν το έμαθα λιποθύμησα».

Παρά την επώνυμη και συγκλονιστική αυτή καταγγελία ουδείς εισαγγελικός λειτουργός κάλεσε τον κ. Αλεξάκη ή οποιονδήποτε άλλον να παράσχει διευκρινίσεις και ουδείς άσκησε δίωξη.

5. Την 1^η Οκτώβρη 1987 ο Μιχάλης Πρέκας, φερόμενος ως τρομοκράτης και στέλεχος της 17Νοέμβρη, περικυκλώθηκε σε διαμέρισμα της Καλογρέζας. Το γεγονός αυτό αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία να συλληφθεί ζωντανό ένα μέλος της οργάνωσης – φάντασμα και να διευκολύνει το έργο των διωκτικών αρχών.

Κι ενώ ανέμενε όλη η κοινή γνώμη ότι ο αρμόδιος υπουργός και ο πρωθυπουργός προσωπικά θα έδιναν αμέσως εντολή να συλληφθεί ζωντανός, ανεξαρτήτως θυσιών και συνεπειών, ο ουσιαστικά αιχμάλωτος Μ. Πρέκας εκτελείται και μάλιστα με τέτοιο καταιγισμό πυρών ώστε να εξασφαλισθεί ότι δεν πρόκειται να βγάλει κιχ.

Παρά τα πελώρια ερωτηματικά που γεννά η περίεργη τουλάχιστον αυτή εκτέλεση, ουδείς εισαγγελικός λειτουργός διέταξε έρευνα εις βάθος για τις ειδικότερες συνθήκες υπό τις οποίες έγινε η εκτέλεση και για το ποιος τελικά έδωσε την εντολή της εκτέλεσης.

(…)

7. Ο τέως υπουργός του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Πέτσος, απολογούμενος στη Βουλή κατά τη συζήτηση για την παραπομπή των υπεύθυνων του σκανδάλου Κοσκωτά, δήλωσε τα εξής: «Ο Πέτσος χρεώνεται στη 17 Νοέμβρη. Πεθαίνει; Τότε του χρεώνουμε όλες τις ΔΕΚΟ. Ήταν ο νεκρός που του χρεώνουμε τα πάντα. Δεν είναι όμως νεκρός…». Και τότε ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας και ενώπιον ολόκληρου του ελληνικού λαού ο οποίος παρακολουθούσε τη συζήτηση, υπήρξε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ που ανεφώνησε: «Κρίμα».

Η συγκλονιστική αυτή και σαφέστατη δήλωση του κ. Πέτσου, ότι κάποιοι από την ηγεσία του κόμματός του χρησιμοποίησαν την 17Νοέμβρη για να του κλείσουν το στόμα και η βάρβαρη αλλά εύγλωττη αναφώνηση του βουλευτή του Κινήματος δεν συγκίνησαν κανένα εισαγγελικό λειτουργό να καλέσει τον κ. Πέτσο για να δηλώσει εγγράφως στη Δικαιοσύνη τι εννοεί και ποιους εννοεί.

(…)

9. Ως επισφράγισμα όλων των ανωτέρω, από το 1985 και ’86, οπότε η υπόθεση Τσουτσουβή άρχισε να αποδεικνύει ότι δε λειτουργούν ασφαλώς όλα τα στεγανά των τρομοκρατών, παραδόξως, με νόμο, αφαιρέθηκε η πολιτική διεύθυνση, ΚΥΠ από τον υπουργό Προεδρίας στον οποίον υπαγόταν επί 40 ολόκληρα χρόνια και υπήχθη προσωπικά στον πρωθυπουργό. Ο οποίος πρωθυπουργός τοποθέτησε Διοικητή μεν της ΚΥΠ (ΕΥΠ) τον ανοικτά αποκαλούμενο τρομοκράτη κ. Κώστα Τσίμα, σύνδεσμο δε μεταξύ αυτού και του Τσίμα τον εξ απορρήτων του Γραμματέα και Σύμβουλο Μιχάλη Ζιάγκα.

Μέσα σ’ αυτό το νέο «πλαίσιο» ασφαλείας του τριγώνου Παπανδρέου – Ζιάγκα – Τσίμα, ανατίθεται στον κ. Κ. Ρουμελιώτη, επικεφαλής ως γνωστόν της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων, η φύλαξη του υπόδικου Κοσκωτά. Αυτό το «πλαίσιο» τον φυγαδεύει, αποσκοπώντας –όπως ο ίδιος ο Κοσκωτάς καταγγέλλει- να τον δολοφονήσουν στη Βραζιλία. Η καταγγελία κρίνεται επαρκώς πειστική από το γεγονός ότι επέλεξε τελικά ο ίδιος ο Κοσκωτάς να πάει στις ΗΠΑ, και να φυλακισθεί για να είναι ασφαλής.

Αξιοσημείωτο είναι ότι κατά την κίνησή του από τη Βραζιλία στις ΗΠΑ ο μόνος που γνωρίζει τις κινήσεις του είναι ο υιός του Α. Παπανδρέου, Νίκος.

Όλα αυτά είδαν το φως της δημοσιότητας σε ολόκληρο τον ελληνικό και διεθνή Τύπο, αλλά ουδείς εισαγγελικός λειτουργός αισθάνθηκε την ανάγκη να διατάξει τη δικαστική διερεύνησή τους.

Και επειδή αρνούμαι να δεχθώ ότι όλοι οι εισαγγελικοί λειτουργοί της χώρας υπήρξαν για 8 ολόκληρα χρόνια επιλήσμονες του καθήκοντός τους, είμαι αναγκασμένος να δεχτώ ότι παρέλυε τις αντιδράσεις τους και δυσχέραινε το έργο τους η παπανδρεϊκή εξουσία – κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που παρέλυε τις αντιδράσεις και δυσχέραινε το έργο του ελέγχου των αρμόδιων νομισματικών Αρχών στην Τράπεζα του Κοσκωτά.

(…)

Στη συνέχεια ο θεοδωράκης αναφέρεται στο ιδεολογικό-πολιτικό κλίμα που ενισχύει το αρχικό του συμπέρασμα, με αρκετούς τραβηγμένους από τα μαλλιά ισχυρισμούς. Ξεχωρίζω όμως το παρακάτω σημείο.

Στις 10 Απριλίου 1986, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, με αφορμή την προκήρυξη που συνόδευε τη δολοφονία Αγγελόπουλου, εξέδωσε ανακοίνωση την οποία μοίρασε σε όλες τις εφημερίδες και η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Η νέα προκήρυξη της 17Νοέμβρη διαφοροποιείται σημαντικά από όλες τις προηγούμενες και στο ειδικό πνεύμα της και σε ειδικές θέσεις της:

1. Η προκήρυξη δεν είναι γραμμένη από περιθωριακούς. Και παρά την παλαιοκομμουνιστική φρασεολογία της είναι γραμμένη από μικροαστούς διανοούμενους…

2. Η προκήρυξη ασκεί κριτική του ΠΑΣΟΚ ή πιο σωστά ασκεί κριτική προσωπικοτήτων και επιλογών του ΠΑΣΟΚ όχι από αντίπαλη θέση αλλά από τα μέσα, δηλαδή από τις πρώιμα διακηρυγμένες θέσεις του κινήματος…

3. Η προκήρυξη κινείται στο πνεύμα του ΠΑΚ, δηλαδή στο πνεύμα ενός ρομαντικού μικροαστισμού, που για να πείσει μεταχειρίζεται ψευδοεπαναστατική φρασεολογία.

4. Η οικονομική επιχειρηματολογία της προκήρυξης δεν περιέχει καμμιά απολύτως πρωτοτυπία. Τα περισσότερα σημεία της αποτελούν αυτούσια μεταφορά αποσπασμάτων από ομιλίες του ίδιου του κ. Παπανδρέου.

5. Όλα αυτά δείχνουν για τους συντάκτες της προκήρυξης ότι: Πολιτικά και ιδεολογικά ανήκουν στο πρώην ΠΑΣΟΚ (ΠΑΚ) και ότι μαρξιστικά και ιδεολογικά είναι αναλφάβητοι.

-.-.-

Παρά τις εμφανείς σκοπιμότητες της παραπάνω τοποθέτησης, η πραγματικότητα είναι πως ο κουφοντίνας τουλάχιστον είχε όντως πολιτική καταγωγή από το πασόκ και φαίνεται να πληροί αρκετά από τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Στην κατάθεση αναφέρονται ακόμα κάποιες περίεργες συμπτώσεις πολιτικής πίεσης προς την κυβέρνηση του πασοκ, και επιχειρήσεων της 17ν που μετατόπιζαν αλλού το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης –οι περισσότερες εκ των οποίων μου φαίνονται μάλλον τραβηγμένες ή ανόητες, για αυτό και δεν επεκτείνομαι περισσότερο.

Τα παραπάνω δεν αναπαράγονται εδώ για να υπονοήσουν κάτι, αλλά γιατί θεωρώ πως είναι ενδιαφέροντα –μπορεί και να κάνω λάθος. Κάθε παρατήρηση, συμπλήρωση, κτλ, αναγνώστη σχετικά με τα παραπάνω, είναι ευπρόσδεκτη.