Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Η πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ

Κείμενο του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

*Εν όψει της αυριανής επετείου των 95χρονων του κουκουέ η κε του μπλοκ αναδημοσιεύει σήμερα από το τρέχον τεύχος της κομεπ, το πρώτο μέρος-εισαγωγή από ένα άκρως ενδιαφέρον κείμενο του πγ της κετουκε για την αποκατάσταση του επαναστατικού του χαρακτήρα. Στο κείμενο αυτό μεταξύ άλλων το πγ προαναγγέλλει τη συγγραφή του τρίτου τόμου του δοκιμίου ιστορίας του κόμματος και δίνει κάποιες πρώτες κατευθύνσεις και συμπεράσματα.

-.-.-

Το ΚΚΕ, συμπληρώνοντας 95 χρόνια ύπαρξης και δράσης, μπαίνει στην τελευταία πενταετία για τη συμπλήρωση των 100 χρόνων, το Νοέμβρη του 2018.

Στην πενταετία που προηγήθηκε το Κόμμα μας είχε σημαντικά ιδεολογικά-πολιτικά επιτεύγματα: Την απόφαση του 18ου Συνεδρίου (Φλεβάρης 2009) «Εκτιμήσεις και Συμπεράσματα από τη Σοσιαλιστική Οικοδόμηση στον 20ό αιώνα, με επίκεντρο την ΕΣΣΔ. Η αντίληψη του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό». Το εγκεκριμένο από Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (Ιούλης 2011) «Δοκίμκο Ισοτρία του ΚΚΕ, τ. Β’ 1949-1968». Το «Πρόγραμμα του ΚΚΕ», όπως διαμορφώθηκε στο 19ο Συνέδριό του (Απρίλης 2013).

Ένα από τα καθήκοντα της επόμενης πενταετίας είναι να ολοκληρώσει την ιστορική μελέτη της δράσης του για την περίοδο από την ίδρυσή του έως την κρίση του 1991, αλλά και να μελετήσει την ιστορία της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ), τμήμα της οποίας υπήρξε μέχρι την αυτοδιάλυσή της.

Όπως έχουμε ήδη σημειώσει και στον Πρόλογο του Β’ τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, η «επανεκτίμηση θέσεων κα πολιτικών επιλογών, που προκύπτει από την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας, δε συνιστά λαθολογία, δεν ανοίγει δρόμο στον αναθεωρητισμό και οπορτουνισμό. Οδηγεί σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση λαθών. Μηδενισμό και απογοήτευση παράγει η λαθολογία, δηλαδή η χρησιμοποίηση των λαθών για άρνηση της ιστορίας της ταξικής πάλης στην Ελλάδα με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, για εγκατάλειψη ιδεολογικών αρχών, για αιτιολόγηση οπορτουνιστικών επιλογών» (σελ. 15).

Είναι φυσικό ότι η παραπάνω εκτίμηση δεν αφορά μόνο την περίοδο 1949-1968, αλλά και την προηγούμενη, καθώς και την επόμενη. Αναμφίβολα η ιστορία θ’ αναδείξει αδυναμίες και ανεπάρκειες και της τελευταίας περιόδου, αυτής που ξεκίνησε το 1991. Αυτό δε σημαίνει ότι θα χάσουν την ισχύ τους τα συμπεράσματα που βγήκαν ως καταστάλαγμα της ιστορικής έρευνας και μελέτης προηγούμενων περιόδων, όπως αυτά που αφορούσαν τη στρατηγική του Κόμματός μας, πολλών ΚΚ, της ίδιας της ΚΔ, τη στάση απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία, στο ζήτημα της κυβέρνησης χωρίς επαναστατική ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Εδώ κι ενάμισι χρόνο, αναπτύσσεται μία επίθεση η οποία, ανεξάρτητα από πού προέρχεται, έχει ως στόχο να πετύχει ό,τι δεν κατάφερε ο οπορτουνισμός το 1968 και το 1991: Να μετατραπεί το ΚΚΕ σε συνιστώσα της οπορτουνιστικής και ρεφορμιστικής Αριστεράς. Να είναι το Κόμμα εγκλωβισμένο σε περίπτωση που ξεσπάσει κάποια μορφή κοινωνικής εξέγερσης. Έτσι, από ένα ευρύ φάσμα οπορτουνιστικών, σοσιαλδημοκρατικών, αστικορεφορμιστικών δυνάμεων βάλλεται η άρνηση του Κόμματός μας να συμπράξει ή να πρωτοστατήσει στη διαμόρφωση μιας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για την ανάδειξη μιας «αριστερής», «αντιμνημονιακής», «αντιφασιστικής» κυβέρνησης.

Στην αρχή ο ΣΥΡΙΖΑ (όσο ακόμα ήταν πιο διακριτά συγκροτημένες οι οπορτουνιστικές δυνάμεις ως ξεχωριστά κόμματα στο συμμαχικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ), στη συνέχεια τμήμα αυτού, αλλά και ανώνυμοι εκ των έσω διαφωνούντες με τη στρατηγική του ΚΚΕ, άδραξαν την ευκαιρία του εκλογικού αποτελέσματος για να ξεμπερδέψουν με το Κόμμα, αλλά για μια ακόμη φορά δεν τα κατάφεραν, παρά τις σοβαρές πολιτικές εκλογικές απώλειές του. Τροφοδότησαν και τροφοδοτούν την αυταπάτη αριστερού «αρώματος», ότι μέσω της αντιμνημονιακής πολιτικής και αστικών εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων θ’ ανακοπεί η επιδείνωση της θέσης του λαού, θα πραγματοποιηθεί παραγωγική ανάπτυξη προς όφελος του λαού, ακόμα και ότι μπορεί ν’ ανοίξει ο δρόμος για το σοσιαλισμό, σιγά-σιγά, εξελικτικά, «με το μαλακό». Βεβαίως ο σοσιαλισμός που επαγγέλλονται δεν είναι τίποτε άλλο παρά ατόφιος καπιταλισμός με αριστερό αστικό κυβερνητικό σχήμα. Όμως είναι γνωστό ότι το κοινωνικοοικονομικό σύστημα δε χαρακτηρίζεται από το κόμμα που είναι στην εξουσία, αλλά από τον τρόπο παραγωγής που κυριαρχεί, από τις σχέσεις ιδιοκτησίας που προστατεύονται συνολικά από την πολιτική εξουσία (απ’ όλη τη νομοθεσία και τους μηχανισμούς της, αναπόσπαστο μέρος των οποίων είναι και η κυβέρνηση). Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Κίνα, με το Κομμουνιστικό Κόμμα στην εξουσία, αλλά με οικονομία αναπτυσσόμενη καπιταλιστική που την έχει φέρει μάλιστα στη δεύτερη θέση κατάταξης στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, ενώ οι μισθοί είναι από τους χαμηλότερους διεθνώς.

Αλλά υπάρχουν και πολλά αρνητικά παραδείγματα συμμετοχής ή στήριξης αστικών κυβερνήσεων από ΚΚ (πχ το Χιλιανό, το ΚΚ Γερμανίας το 1923, του δικού μας Κόμματος το 1944 με την απελευθέρωση) που τελικά αυτή η συμμετοχή λειτούργησε σε βάρος του εργατικού κινήματος στο συσχετισμό της πάλης του με την αστική εξουσία.

Έχει λοιπόν σημασία να θυμηθούμε διαχρονικά την τακτική του οπορτουνισμού, μέσα κι έξω από το Κόμμα, στην πολεμική που άσκησε στο ΚΚΕ, στην πλειοψηφία της ΚΕ σε κρίσιμες στιγμές της διαπάλης, πράγμα που αποδεικνύει τους τυχοδιωκτικούς ελιγμούς που κάνει για να πετύχει το σταθερό κι απαρέγκλιτο σκοπό του.

Το 1968 και μετά (περίοδος άνθησης του ευρωκομμουνισμού, όταν η μεταπολεμική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της καπιταλιστικής Ευρώπης χρειάστηκε την κεϊνσιανή διαχείριση κι επομένως επέτρεπε ορισμένες παραχωρήσεις στην εργατική τάξη, εν μέρει και ως μέσο ενσωμάτωσης-ανάσχεσης της ελκτικής επιρροής της σοσιαλιστικής οικοδόμησης) κατηγορούσαν το ΚΚΕ ως δογματικό κόμμα που δεν έβλεπε την ανάγκη «αναθεώρησης» του μαρξισμού-λενινισμού στο ζήτημα του κράτους και της πολιτικής εξουσίας, στο ρόλο των μεταρρυθμίσεων κλπ.

Στο αποκορύφωμα της διαπάλης την περίοδο 1989-1991 πολεμούσαν το ΚΚΕ γιατί δεν εγκατέλειπε το μαρξισμό-λενινισμό αντικαθιστώντας τον μ’ ένα εκλεκτικό χαρμάνι από τις ιδέες του διαφωτισμού, διάφορων οπορτουνιστικών ρευμάτων μαζί με ορισμένες ιδέες του Μαρξ, κυρίως από τα πρώτα χρόνια ενασχόλησής του με τη διαμόρφωση της νέας επαναστατικής θεωρίας, όταν υποχρεωτικά στηρίχτηκε σε ρεύματα της αστικής φιλοσοφίας που υιοθετούσαν τη διαλεκτική μέθοδο, αλλά όχι το διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό. Η οπορτουνιστική πολιτική έριχνε «στο πυρ το εξώτερον» τον Λένιν, τη λενινιστική ανάπτυξη του μαρξισμού πριν απ’ όλα το ζήτημα του εργατικού-σοσιαλιστικού χαρακτήρα της επανάστασης, της δικτατορίας του προλεταριάτου, τη θέση για τον αδύνατο κρίκο σε σχέση με την επαναστατική κατάσταση και τη σοσιαλιστική επανάσταση σε μια χώρα, τον επαναστατικό εργατικό χαρακτήρα του Κόμματος.

Το 2012-2013 (περίοδο των εκλογικών αναμετρήσεων και προσυνεδριακή του 19ου Συνεδρίου) κατηγορούσαν το ΚΚΕ για παρέκκλιση, παραβίαση του Προγράμματος του Κόμματος του 15ου Συνεδρίου, ανευθυνότητα, αδιαφορία κι ανοχή για το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης με κορμό τη ΝΔ. το άλλοθι για μια τέτοια επίθεση βρέθηκε κυρίως σε μια φράση του Προγράμματος του 15ου, σύμφωνα με την οποία αντιμετωπιζόταν όχι ως επιδίωξη, αλλά ως πιθανότητα ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης αντιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων μετά από εκλογική διαδικασία.

Βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι διάφοροι οπορτουνιστές που πολέμησαν το Κόμμα, ανάμεσά τους μερικοί κρυμμένοι στην ανωνυμία, αλλοίωσαν το πραγματικό νόημα αυτής της θέσης, την κυβέρνηση που περιέγραφε την ταύτισαν με την αντιμνημονιακή κυβέρνηση με κορμό του ΣΥΡΙΖΑ. Τακτική τους είναι να χρησιμοποιήσουν ορισμένη ορολογία από την ιστορία του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος για να στηρίξουν ότι μέσα από μεταρρυθμίσεις στο αστικό κράτος και με τη στήριξη του λαϊκού κινήματος μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση, ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και πέρασμα στο σοσιαλισμό, ένα σοσιαλισμό που κάθε τάση, ομάδα, τον αντιλαμβάνεται όπως την βολεύει.

Η προσυνεδριακή περίοδος γέμισε από άρθρα και σχόλια ακόμα και στον αστικό Τύπο ότι το ΚΚΕ μεταλλάχτηκε, απομακρύνθηκε από το μαρξισμό-λενινισμό, δεν είναι πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα, υιοθετεί τον τροτσκισμό, ξεχνώντας ότι κατά την προσυνεδριακή περίοδο προς το 18ο Συνέδριο αποκαλούσαν το ΚΚΕ «νεοσταλινικό» κόμμα. Πρόκειται για ύπουλη και υποκριτική πολεμική, κρυμμένη πίσω από την ψευτο-υπεράσπιση του μαρξισμού-λενινισμού.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι διαχρονικά ο ταξικός αντίπαλος και ο οπορτουνισμός αξιοποίησαν δικά μας ιδεολογικοπολιτικά προβλήματα και παρεκκλίσεις. Αξιοποίησαν δηλαδή αδυναμίες, ελλείψεις και καθυστερήσεις στην ιστορική διαδρομή του Κόμματος ως προς τον ολοκληρωμένο τρόπο στην πορεία αποκατάστασης του χαρακτήρα του, ή τι άφηνε ως ένα βαθμό μέσα στο Κόμμα και γύρω του η διαπάλη με τον οπορτουνισμό, που οδήγησε δύο φορές, το 1968 και το 1989-1991, στην απόσχιση ενός τμήματος στελεχών και μελών του Κόμματος, στο σχηματισμό αντιΚΚΕ φορέα.

Η διαπάλη με τον οπορτουνισμό στις συγκεκριμένες συνθήκες είναι δυνατό ν’ αφήσει αποτυπώματα μέσα στο Κόμμα –ως ένα είδος διαβρωτικής υγρασίας- όταν η αποκατάσταση της φυσιογνωμίας του Κόμματος δεν είναι πλήρης ή πλήρως επεξεργασμένη, όταν διατηρούνται ή αναπαράγονται λανθασμένες προσεγγίσεις κι επιλογές στο Πρόγραμμά του, σε ζητήματα στρατηγικής σημασίας.

Αναφερόμαστε δηλαδή σε παράγοντες που λειτουργούν ανασταλτικά στην πορεία ανασυγκρότησης του Κόμματος, οι οποίοι κάτω και από την επίδραση αντικειμενικών συνθηκών φορτώνουν το Κόμμα μ’ ευάλωτα στοιχεία, που περικλείουν δυνατότητα να δημιουργήσουν εστίες αντικομματικής δουλειάς, δημιουργούν προϋποθέσεις νέας κρίσης, την οποία βεβαίως δεν πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με όρους νομοτέλειας. Τέτοιοι παράγοντες επέδρασαν στην έκταση και στο βάθος της κρίσης της περιόδου 1989-1991. Το γεγονός ότι ο οπορτουνισμός ως υποπροϊόν της αστικής ιδεολογίας έχει κοινωνική βάση στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού δε συνεπάγεται ότι νομοτελειακά μπορεί να κυριαρχήσει μέσα στο Κόμμα.

Στοιχείο ισχυροποίησης του Κόμματος στην πάλη του απέναντι στον οπορτουνισμό είναι ο τρόπος διόρθωσης των λαθών του. Δεν αρκεί το Κόμμα ν’ αλλάξει μια εκτίμηση ή και ολόκληρο το Πρόγραμμα, πρέπει, έστω μετά από ένα όσο γίνεται πιο σύντομο χρονικό διάστημα, να δίνεται απάντηση γιατί και κάτω από ποιους παράγοντες, υποκειμενικούς κι αντικειμενικούς, εσωτερικούς κι εξωτερικούς έφτασε το Κόμμα σε κρίση. Τότε μπορούμε να προλαμβάνουμε επανάληψη λαθών σε απότομες στροφές, να έχουμε πρόγνωση, διορατικότητα, αποφασιστικότητα.

Δεν αρκούν τα κομμουνιστικά αντανακλαστικά, δεν αρκεί η αποκατάσταση της φυσιογνωμίας του Κόμματος, δηλαδή του χαρακτήρα του, των αρχών και των κανόνων συγκρότησης και λειτουργίας του, η αναγνώριση ως θεωρίας – καθοδήγησης του μαρξισμού-λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού. Αυτές τις θεμελιακές αρχές τις κράτησε το Κόμμα σε όλη την πορεία του, πλην του 13ου Συνεδρίου (1991), όμως δεν ήταν δυνατός αυτός ο θώρακας, αφού στα περισσότερα προγράμματά του διατύπωνε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τη λαθεμένη στρατηγική των σταδίων, υπό την καθοδήγηση και της ΚΔ. Στην πορεία επίσης έπαιξε ρόλο το 7ο Συνέδριο της Διεθνούς για το αντιφασιστικό μέτωπο, οι εκτιμήσεις για τους παράγοντες που έπαιξαν ρόλο μετά από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη νίκη της σοσιαλιστικής εξουσίας στις 8 χώρες της Κεντρικής κι Ανατολικής Ευρώπης, που υποτιμούσαν τον καθοριστικό ρόλο του Κόκκινου Στρατού που στήριξε τα λαϊκά κινήματα. Αποφασιστικό ρόλο έπαιξε η δεξιά οπορτουνιστική στροφή του ΚΚΣΕ το 1956.

Από τη στιγμή που εμφανίζονται μεθοδολογικά προβλήματα στην εκτίμηση της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Ελλάδα και στη σχέση της αστικής τάξης με τον ξένο παράγοντα (ΕΟΚ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ κλπ), δε γίνεται ή αδύναμα γίνεται αντικειμενική εκτίμηση των πολιτικών εξελίξεων, του αστικού πολιτικού συστήματος, των αντιφάσεων, των αντιθέσεων εντός της αστικής τάξης και του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος. Επηρεάζεται επίσης αρνητικά η ιδεολογικοπολιτική δράση του Κόμματος, η οργανωτική του πολιτική, η ποιότητα της σχέσης του με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, η στοχοπροσήλωση στην εργατική σύνθεση και η κομμουνιστική διαπαιδγαγώγηση.

Όταν διορθώνεται με λανθασμένες θέσεις με αλλαγές στα ντοκουμέντα, όσο σωστές να είναι, όταν δε δίνεται συγκεκριμένη απάντηση που βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος, ποιοι αντικειμενικοί και κυρίως υποκειμενικοί παράγοντες οδήγησαν στην παρέκκλιση, τότε τα λάθη δε συνειδητοποιούνται βαθιά, δε βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα.

Με βάση επίσημα συλλογικά ντοκουμέντα του Κόμματος, αλλά και την εμπειρία που ζήσαμε, κατανοούμε ότι υπάρχουν ζητήματα, και μάλιστα κρίσιμα και καθοριστικά, που η διαπάλη με τον οπορτουνισμό το 1968 και στη συνέχεια άφησε στο Κόμμα, ενώ βαρίδια παρέμειναν και μετά από το 1991.

Η αποσαφήνιση του χαρακτήρα της εποχής μας ως εποχής περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, η θέση ότι η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική ανεξάρτητα από το συσχετισμό δυνάμεων, ότι δεν υπάρχει ενδιάμεση πολιτική εξουσία ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, άρα είναι θέμα αρχής η μη συμμετοχή του Κόμματος σε κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού, είναι θέματα που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην επεξεργασία του προγράμματος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το συνολικό ζήτημα, πώς το Κόμμα αντιπάλεψε τον οπορτουνισμό και τη διαλυτική δουλειά του, πώς αντιμετώπισε την αποκατάσταση του επαναστατικού του χαρακτήρα, θα φωτιστεί συλλογικά κι ολοκληρωμένα με τη μελέτη πλούσιο αρχειακού υλικού, στο πλαίσιο της επεξεργασίας του Δοκιμίου της Ιστορίας του ΚΚΕ της περιόδου 1968-1991, που έθεσε ως καθήκον το 19ο Συνέδριο. Ακόμα πιο ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα αυτό θα δώσει η νέα επεξεργασία του πρώτου τόμου του Δοκιμίου της περιόδου 1918-1949, που επίσης συνιστά απόφαση του πρόσφατου Συνεδρίου.


Ωστόσο έχουμε και σήμερα σημαντικά εργαλεία στα χέρια μας ώστε να δώσουμε ώθηση στην κατεύθυνση της μελέτης, στον προβληματισμό, αλλά και κάποιες πρώτες απαντήσεις. Τέτοια εργαλεία είναι οι αποφάσεις του 19ου Συνεδρίου, του 18ου Συνεδρίου όσον αφορά την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, το «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τ. Β’, 1949-1968», συζητημένα στο Κόμμα, τα οποία επιτρέπουν να προβληματιστούμε και τώρα για τις αντιφάσεις κι επιβιώσεις που σημάδεψαν τη μάχη με τον οπορτουνισμό.

11 σχόλια:

haridimos είπε...

το 1918 όμως δεν ιδρύθηκε κανένα ΚΚΕ (όπως πχ το 1908 δεν υπήρχε κανένας ΠΑΟ). Κανονικά η ιστορία του ΚΚΕ ξεκινά από την ώρα που το κόμμα ονομάστηκε ΚΚΕ .

Ανώνυμος είπε...

Ο τίτλος είναι δικός σου ή έτσι είναι στην κομεπ? Μου κάτσε κάπως...

Ανώνυμος είπε...

"Ο τίτλος είναι δικός σου ή έτσι είναι στην κομεπ? Μου κάτσε κάπως..."


Ένα σχολιάκι υπάρχει μόνο σχετικά με τον τίτλο; Εγώ νόμιζα ότι θα γίνεται χαλασμός.


Βρίσκω τον τίτλο πολύ θαρραλέο και αισιόδοξο. Για το ότι το ΚΚΕ -που άθροιζε δημοκρατικές δυνάμεις και σχεδόν αυτοδιαλύθηκε στη συνέχεια- είχε παρεκκλίνει πολύ από τις επαναστατικές του αρχές (όπως το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα άλλωστε) δε νομίζω να μπορεί να υπάρξει κάποια σοβαρή συζήτηση-αμφισβήτηση.


ΓΜ

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ναι αλλά εδώ δε μετράμε πρωταθλήματα και τίτλους, για να προκύπτει τέτοιο θέμα. Αλλά την ιστορική συνέχεια. Κι αυτή νομίζω πως είναι αναμφισβήτητη, χαρίδημε. Το κόμμα που ιδρύθηκε στον απόηχο του οχτώβρη και έγινε μέλος της διεθνούς, δεν άλλαξε ουσιαστικά το 24' για να μετράμε από τότε την ιστορική του διαδρομή.

Ανώνυμε ο τίτλος είναι φυσικά της κομεπ, όπως και στο αμέσως επόμενο κείμενο. Αλλά χρειάζεται να βάλεις και ένα ψευδώνυμο.

ΓΜ, προσυπογράφω το συμπέρασμά σου και τη γενική του κατεύθυνση, αλλά κρατάω τις επιφυλάξεις μου για τα επιμέρους, που ίσως δοθεί αφορμή να τα συζητήσουμε εν καιρώ. Κι εγώ περίμενα μεγαλύτερη ανταπόκριση κι ενδιαφέρον από τη βάση του μπλοκ, γιατί είναι σημαντικό κείμενο που σηματοδοτεί πολλά, όπως και να το βλέπει κανείς. Στην αναδημοσίευσή του πάντως από το lenin reloaded, πούχει μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, απέσπασε περισσότερα σχόλια.

Ανώνυμος είπε...

Η βασικη θεση του κειμενου: ''θελω να παω απο το ΣΠ1 (Καπιταλιστικεσ σχεσεισ παραγωγησ) στο ΣΠ2 (Σοσιαλιστικεσ σχεσεισ παραγωγησ)και κατι τετοιο δεν μπορει να υλοποιηθει με τη συγκροτηση ενδιαμεσου πολιτικου σταδιου. Αρα, η αντικατασταση του ΣΠ1 προηγειται τησ πολιτικησ αλλαγησ''. Πιθανοι τροποι υλοποιησησ: 1. Το ΣΠ1 μετατρεπεται σε ΣΠ2 (Robert Brenner). 2. Δυαδικη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ εξουσια στο ΣΠ1 η οποια θα υποστηριζει το ΣΠ2. Το (2)ειναι ο τροποσ που προτεινεται απο το κειμενο (το (1) μιλαει για αναγκη ενδογενουσ εξελιξησ του ΣΠ1 σε ΣΠ2). Ερωτω, ποιοσ ο λογοσ να υποστηριξω το (2)εναντι του (3) οπου 3: (3.1) Θα γινει χρηση πολιτικου σταδιου (ΠΣ) στο ΣΠ1 για αντικατασταση του τελευταιου και (3.2)θα γινει χρηση του ΠΣ στο ΣΠ1 για συγκροτηση του ΣΠ2 στο ΣΠ1. π.κοεν

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Επειδή είμαι χαμένος στη μετάφραση από τα μαθηματικά, αν η ερώτησή σου είναι γιατί να μην προτιμήσουμε την παρεμβολή ενός ενδιάμεσου πολιτικού σταδίου, η απάντηση έρχεται τόσο από τη μαρξιστική θεωρία (αν την έχουμε ως κοινή αφετηρία) για το κράτος και την επανάσταση, όσο κι από την πράξη που ήτα πλούσια σε παραδείγματα προς επίρρωση του παραπάνω ισχυρισμού.

Ανώνυμος είπε...

1. Θεωρω πως αυτο που εχουμε ως κοινη αφετηρια ειναι η Μαρξικη (και οχι μαρξιστικη) θεωρεια η αλλιως ο Ιστορικος Υλισμος και η οικονομικη θεωρεια του Μαρξ(υπενθυμιζω οτι ο Μαρξ δεν καταπιαστικε συστηματικα με το κρατος και το γενικοτερο πολιτικο πεδιο). 2. Για τα ιστορικα παραδειγματα: συμφωνω οτι ενα ιστορικο συμβαν μπορει να ενισχυσει μια θεωρητικη θεση, αλλα θα πρεπει να ειμαστε πολυ προσεκτικοι με τα ιστορικα συμβαντα που εξεταζουμε και κυριως με τα αιτια τους τα οποια μπορει να μην εντοπιζονται στον θεωρητικο μας ισχυρισμο. Παραδειγμα:

''Ο Αλιεντε και το Πολιτικο Σταδιο'': Στον ισχυρισμο πως το πολιτικο εγχειρημα του Αλιεντε να συγκροτησει πολιτικο σταδιο απετυχε θα πρεπει παραθεσουμε τα αιτια της συγκεκριμενης καταληξης. Αν η θεωρητικη μας υποθεση ειναι οτι: ''το καπιταλιστικο κρατος ειναι εργαλειο της αστικης ταξης με αποτελεσμα να μην μπορει να χρησιμοποιηθει απο μη-αστικους παικτες'' θα πρεπει να δειξουμε (α) οτι αυτος ειναι πραγματι ο λογος ή το αιτιο (β) να εντοπισουμε και αλλα ιστορικα συμβαντα με τα ιδια αιτια για ισχυροποιηση της θεωρητικης μας υποθεσης. Αν παρολα αυτα το αιτιο δεν συμπιπτει με τη θεωρητικη μας υποθεση (π.χ κωλυσιεργια απο πλευρας Αλιεντε) τοτε η αναφορα στο συγκεκριμενο ιστορικο παραδειγμα δεν ισχυροποιει την θεωρητικη μας υποθεση για το πολιτικο σταδιο. π.κοεν

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Εμείς ως βασίλης aka κε του μπλοκ, θεωρούμε ότι το παράδειγμα του αλιέντε (απ)έδειξε με τραγικό τρόπο την αλήθεια ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να πάρει έτοιμο τον κρατικό μηχανισμό της αστικής τάξης και να τον χρησιμοποιήσει για τους δικούς της σκοπούς. Μπορεί να υπάρχει ένας προβληματισμός τι θα γινόταν πχ αν η κυβέρνηση του αλιέντε δεν είχε αυτές τις αυταπάτες κι είχε ελέγξει τις ένοπλες δυνάμεις που την ανέτρεψαν, αλλά αυτό δε νομίζω πως αναιρεί το τελικό συμπέρασμα. Χωρίς την κατάλληλη στρατηγική το εγχείρημα πιθανότατα θα σκόνταφτε σε κάποια από τις επόμενες φάσεις, επιβεβαιώνοντας το συμπέρασμά μας.
Εσείς όμως ως π. κοέν, γιατί δε μοιράζεστε εξ αρχής το σύνολο της σκέψης σας και μένετε απλώς στα ερωτήματα;

Ανώνυμος είπε...

''Χωρίς την κατάλληλη στρατηγική το εγχείρημα πιθανότατα θα σκόνταφτε σε κάποια από τις επόμενες φάσεις, επιβεβαιώνοντας το συμπέρασμά μας''.

Κραταω ως π.κοεν το δικο σου ''ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ'' και αναγαγω οτι συμφωνεις με το (α) ''υπαρχει ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ αποτελεσματικης χρησης του καπιταλιστικου κρατους για την αντικατασταση των κυριαρχων καπιταλιστικων σχεσεων παραγωγης''. Και διαφωνεις με το (β)''το καπιταλιστικο κρατος ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να χρησιμοποιηθει απο μη-αστικους παικτες για την αντικατασταση των κυριαρχων καπιταλιστικων σχεσεων παραγωγης λογο του οτι το καπιταλιστικο κρατος ΕΙΝΑΙ αστικο εργαλειο.

Επισης, αν συμφωνεις με το (α) (και οχι με το β) τοτε πιθανον να συμφωνεις και με την ακολουθη θεση (γ): ''η ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΙΚΗ αποτελεσματικοτητα της χρησης του καπιταλιστικου κρατους οριζεται εν μερει και απο Αρχικες Συνθηκες (συσταση πολιτιου σταδιου, οργανωση αστικης ταξης κτλ.) οι οποιες διαφερουν απο ιστορικο παραδειγμα σε ιστορικο παραδειγμα''.

Υ.Γ Δεν μιλησα για απλη χρηση του καπιταλιστικου κρατους. Το τι θα κανει αυτος που θα το καταλαβει (κοινοβουλευτικα) ειναι αλλο θεμα. π.κοεν

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Κοίτα, αν είναι να πιαστείς από την πιθανότητα, να το κάνω 'βεβαιότατα' ή 'σίγουρα' για να το αποκλείσουμε κι αυτό. Εν πάση περιπτώσει, εμένα η 'μαιευτική' σου μέθοδος, με κούρασε λίγο. Αν θέλεις να πεις κάτι ή βρεις άλλο συνομιλητή να συνεχίσεις, έχει καλώς. Εγώ σταματώ εδώ

Ανώνυμος είπε...

Αν ήταν μόνο ο Αλιέντε... Δείτε και τα λαϊκά μέτωπα, δείτε και τον Τσάβεζ (δεν φαντάζομαι να λές ότι έχει σοσιαλισμό η Βενεζουέλα)τη Βραζιλία του Λούλα, την Αργεντινή του Κίρχνερ. Ο "κοινοβουλευτικός" δρόμος για το σοσιαλισμό μπορεί να βελτιώνει για λίγο τις συνθήκες ζωής του πάμφτωχου λαού αλλά δεν έχει φέρει πουθενά την κοινή ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής.