Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Ποτέ την Κυριακή

Πώς θα ‘θελα να έχω ένα και δύο και τρία και πέντε μαγαζιά
Να τα ανοίγω όλα και να τα κάνω μασούρια, ένα σκασμό λεφτά
Κι εναλλακτικός στίχος από ταξική σκοπιά
Να τα κοινωνικοποιήσω και να τα κατέχει κτήμα της η εργατιά

Τη δε ημέρα εβδόμη, ο κύριος ξεκουράστηκε κι ο άνθρωπος τη βάφτισε κυριακή και την αφιέρωσε στη λατρεία του. Αν και στη βόρεια ευρώπη κάποιοι λαοί την είπανε σοφά μέρα του ήλιου (sunday, sontag, κτλ). Και να πεις ότι βλέπουν συχνά λιακάδες εκεί…

Ο θεός του χρήματος όμως διψά για απόλυτη υπεραξία (με την αύξηση της εργάσιμης εβδομάδας) και προστάζει να ανοίγουν τα μαγαζιά κυριακάτικα για να μην κλείνουν ποτέ. Κι οι επί γης εκπρόσωποί του, που θέλουν να τα έχουν καλά με όλα τα θεία, βρήκαν τη λύση και πήγαν μία ώρα πίσω το άνοιγμα των καταστημάτων (και μερικούς αιώνες πίσω τα εργατικά δικαιώματα). Αλλιώς θα έπρεπε η εκκλησία να συμφωνήσει αμήχανα με τα άθεα αριστερά κόμματα, που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, αλλά υπερασπίζονται την κυριακάτικη αργία. Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ρημάδα η ζωή και ο πανάγαθος για να δοκιμάσει την πίστη μας.

Κατεβαίνοντας λοιπόν στην απεργιακή περιφρούρηση στο κέντρο των χανιών, ήμουν προετοιμασμένος να αντιμετωπίσω αγανακτισμένους καταναλωτές και το τοπικό είδος της αποκαλούμενης χανιόλας καταναλώτριας, συνοδευόμενο από ισάριθμους χανιόληδες. Το οποίο ευδοκιμεί σε πολλά μέρη με διάφορες ποικιλίες κι είναι υπεράνω φύλου και γεωγραφικών συντεταγμένων.

Στέλλα φύγε θα έρθει το ΠΑΜΕ
Προσωπικά μου θύμισαν τους τσιμισκάνθρωπους, που όταν κάνουμε αλυσίδα στην είσοδο των εμπορικών, νιώθεις το βλέμμα τους να σε διαπερνά σα λέιζερ και να πέφτει πάνω στη βιτρίνα με τα προϊόντα, γιατί το πάθος για κατανάλωση είναι δυνατότερο από κάθε περιφρούρηση. Κι εσύ είσαι μόνο ένα αμελητέο εμπόδιο προς την σικασιά (εκ του σικ), την κομψότητα και την καταναλωτική ευτυχία. Που εσύ την αγνοείς ως εφήμερη, γιατί τα παραπέμπεις όλα μίζερα στη δευτέρα παρουσία.

Μαζί με αυτούς θυμάσαι κι όλους τους κλασικούς τύπους, πελάτες και υπαλλήλους, που συναντάς σε αυτές τις περιφρουρήσεις έξω από πολυκαταστήματα και σούπερ μάρκετ. Τους εργαζόμενους που έχουν οδηγίες να περιμένουν και πάνε απέναντι να πιουν καφέ μέχρι να φύγουμε, για να ανοίξουν το κατάστημα. Το φοβισμένο υπάλληλο που σου λέει μυστικά με τα μάτια, μη φεύγετε, σας χρειαζόμαστε. Αυτούς που έρχονται να σε τρατάρουν κάτι, να αντέξεις και να μη φύγεις, για να σου δώσουν κουράγιο και να πάρουν κι αυτοί από σένα. Αυτοί που σε πλησιάζουν με προσποιητό ενδιαφέρον για να (σε) ψαρέψουν πότε (επιτέλους) θα φύγουμε. Το συνάδελφο που παίρνει τρεις κι εξήντα, όπως όλοι οι άλλοι, αλλά τον έχουν βαφτίσει υπεύθυνο του υποκαταστήματος κι αυτός, χωρίς να επωφελείται στο παραμικρό από αυτόν τον τίτλο, νιώθει αρχηγός, εποπ ταξίαρχος που λέγαμε και στο στρατό, που πρέπει να αναφέρει στους από πάνω, για να εκπληρώσει την αποστολή του.

Οι τσαμπουκαλήδες πελάτες, που πάνε γυρεύοντας για φασαρία κι είναι αποφασισμένοι να (την) ψωνίσουν, πάση θυσία. Κι αυτοί ψάχνουν μυστικές εισόδους για να ξεγλιστρήσουν να μπουν και σε βλέπουν σαν αντίπαλο σε ηλεκτρονικό παιχνίδι, που πρέπει να ξεγελάσουν για να περάσουν πίστα και να πάμε στο επόμενο επίπεδο αλλοτρίωσης. Συχώρα τους σύντροφε, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι, γιατί δεν έχουν αποκτήσει ακόμα ταξική συνείδηση.

Αντ’ αυτών όμως τα πράγματα ήταν απρόσμενα ήσυχα στις δικές μας φρουρές. Στο κέντρο της πόλης άνοιξαν μόνο τα public κι ένα άλλο μαγαζί με παπούτσια. Στο λιμάνι ανοίγουν πάντα γιατί είναι τουριστικά, ενώ άνοιξαν μερικά και έξω από την πόλη, όπως το τζάμπο (αλίμονο). Ήρθαν μαζί μας ενισχυτικά και κάποιες εργαζόμενες από τα sprider, δείχνοντας πως δεν πήγε χαμένη η δουλειά που έγινε όταν έκλεισε η επιχείρηση, έμεινε η μαγιά και χτίστηκαν κάποιοι δεσμοί.

Το πρωί στο εργατικό κέντρο, που ήταν η αφετηρία μας, ήταν και δυο μέλη της ανταρσύα, που δεν ήρθαν μαζί μας· και ελπίζω να έγιναν μετά να μαζεύτηκαν περισσότεροι, γιατί αλλιώς δεν έκλειναν ούτε περίπτερο –που λέει ο λόγος. Αλλά το κυριακάτικο ξύπνημα είναι αρκετά δύσκολο μετά από σαββατιάτικη έξοδο, ειδικά στα χανιά με την τσικουδιά να κελαηδάει στα ποτήρια και την υγρασία που κάνει το πάπλωμα βαρύ κι ασήκωτο. Η κυριακή εξάλλου δεν είναι ιερή μόνο για το ποίμνιο και τους εμποροϋπάλληλους αλλά και για τους άγρυπνους περιφρουρητές, που διεκδικούν το δικαίωμα του πολεμιστή στην ξεκούραση.

Όσο ήμασταν εκεί πετύχαμε (ή μάλλον μας πέτυχαν) κάτι ερασιτέχνες αθλητές που έτρεχαν σε ένα αγώνα δρόμου κι από μακριά έμοιαζαν αρχικά με στίφη ευτυχισμένων καταναλωτών, που περίμεναν πώς και πώς την κυριακάτικη αργία για τα ψώνια τους και κι έτρεχαν να προφτάσουν όλες τις προσφορές. Αλλά από κοντά αντέδρασαν θετικά στα συνθήματα που φωνάζαμε καθώς περνούσαν από μπροστά μας και μερικοί από αυτούς μας χειροκρότησαν κιόλας.

Παράλληλα έδωσαν έναν σπουδαίο συμβολισμό ότι η ταξική πάλη δεν είναι ένα μικρό ξέσπασμα τύπου σπριντ (κι ας έχουμε μαζί μας τις κοπέλες απ’ τα σπρίντερ) αλλά ένας μαραθώνιος. Για την ακρίβεια ένας αγώνας ανώμαλου κι ανηφορικού ως επί το πλείστον δρόμου διαρκείας, με ζιγκ-ζαγκ και πισωγυρίσματα. Κι είναι τραγική ειρωνεία να βλέπεις τους μικροαστικά ανυπόμονους που βρίσκουν εξαιρετικά επίπονο και βαρετό το μαραθώνιο αγώνα να προσπαθούν να καπηλευτούν τους μαραθωνομάχους και να σε κατηγορούν ότι επιλέγεις τους χαμηλής έντασης αγώνες, τη στιγμή που αυτός περιμένει να λυθούν όλα στην κούρσα της μιας ανάσας. Κι αν την κρατήσουμε όλοι μαζί μπορούμε να ασκήσουμε μαζικό λαϊκό εκβιασμό κυβέρνηση για να ικανοποιήσει τα αιτήματά μας –ου μην και το μεταβατικό μας πρόγραμμα.

Όλα αυτά εξηγούν εν μέρει πόσο αντιφατικά είναι τα πράγματα και στις συνειδήσεις του κόσμου. Μία εργαζόμενη στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς πχ έλεγε στους πελάτες της να μην έρθει κανείς να ψωνίσει την κυριακή, για να μην ανοίξει το κατάστημα, αλλά δεν περνούσε καν από το μυαλό της να απεργήσει η ίδια, για να φτάσουμε στο ίδιο αποτέλεσμα. Άλλοι συνάδελφοί της ζητούσαν να δουλέψουν αυτοί την κυριακή, γιατί θα αμείβονταν καλύτερα. Ενώ κάποιοι διευθυντές τα έβαζαν κάτω πως δεν τους συμφέρει τελικά με τα λειτουργικά έξοδα και δεν ήθελαν να ανοίξουν την επιχείρηση

Έτσι αντιφατική είναι όμως η άτιμη ταξική κοινωνία. Που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους ρίχνει να δουλεύουν τις κυριακές για ξένα χέρια..

Επίμετρο
Ο τίτλος της ανάρτησης, η αρχή κι η φωτό με τη λεζάντα στη μέση είναι εμπνευσμένα από το αυτοκολλητάκι του τοπικού συλλόγου, που αποφάσισε να παραμείνουν κλειστά τα μαγαζιά –χωρίς να κάνει κάτι βέβαια για να εξασφαλίσει την υλοποίηση της απόφασης. Κι αυτό που έμεινε αναπάντητο στο πηγαδάκι που ανοίξαμε τελικά είναι αν τελικά η μελίνα έκανε αντίσταση από το εξωτερικό κι από απόσταση ασφαλείας, όπως λέει ο θερσίτης ή αν απλώς μέχρι εκεί μπορούσε να φτάσει δεδομένης και της οικογενειακής της καταγωγής.

Όσο κι αν ψάξω
Δε βρίσκω άλλο κόμμα
Να το στηρίζω ακόμα
Όσο το κουκουέ…




Υστερόγραφο σχετικό με προηγούμενη ανάρτηση, την προσπάθεια να δέσει η θεωρία των δύο άκρων και το κλασικό νομικό ερώτημα «ποιος ωφελείται;» από τη δολοφονία των δύο χρυσαυγιτών που κηδεύτηκαν σήμερα. Δεν είναι φανερό όμως; Αναρωτιέται ο λαϊκός στρώμας. Αφού από την παρασκευή έπαψαν όλοι να ασχολούνται με το θέμα μπογιόπουλου, σχόλασε ο γάμος και πήγαν για πουρνάρια. Συνεπώς…; Χωριό που φαίνεται, σφε αναγνώστη, κολαούζο δε θέλει… Κι απορώ πώς δεν το έπιασαν ακόμα στον αέρα οι έγκριτοι δημοσιολόγοι να μας το πλασάρουν ως πόρισμα.

11 σχόλια:

Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...

Kάπταιν,
Ζούμε τα ύστερα του κόσμου.
Η Κυριακή, η "Ημέρα του Ηλιου" θεσπίστηκε από τους Βαβυλώνιους, ίσως και νωρίτερα από τους Σουμέριους, (και, by the way, όχι από τους Κέλτες, που απλώς αντιγράψαν ανώτερους πολιτισμούς), μαζί με τις άλλες έξι μέρες, που αφιερώθηκαν στους υπόλοιπους γνωστούς τότε πέντε πλανήτες-θεούς και την Σελήνη, στα πλαίσια της εβδομάδας του σεληνιακού μήνα των 28 ημερών και του έτους των 13 μηνών.... Τα ονόματα των 7 θεών-Ηλιου/Σελήνης/πλανητών ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο και επιζούν σε πολλές γλώσσες από τις λατινογενείς μέχρι και τα ...Ιαπωνικά. (Εμείς εξαιρούμαστε γιατί είμαστε από τον Αλφα του Κενταύρου).
Τώρα η τσούλα η Ιστορία (η τσούλα, όχι η κανονική...) θέλει να ξεσκίσει αρχαία οράματα και ο Αδωνις χρεώνει την Κυριακή στις ...εμμονές μας, που θα πρέπει, λέει, να περισυλλέξουν τα σκουπιδιάρικα, για να μην είναι παρατράγουδο στα ωραία άσματα της κυριακάτικης υπεραξίας. Που καθόλου πρόσθετη δεν θα είναι και σίγουρα δε θα είναι και αριθμητικά μεγαλύτερη από την καθημερινή και άρα δε θα αυξήσει το καταραμένο το ποσοστό του κέρδους, παρά απλώς θα επιταχύνει κατά λιγώτερο από 1/6=17% τον κύκλο του κεφαλαίου και έτσι, απλώς ελπίζουν οι κεφαλαιοκράτες να αυξήσουν τα κέρδη τους κατά <17% στη μονάδα του χρόνου. Δηλαδή εντατικότερη αξιοποίηση του κεφαλαίου και άρα μείωση στο αντίστοιχο ποσοστό του κύκλου ζωής του. Είναι φανερό πως, αυτά τα ωραία άσματα, μόνο σε συνθήκες εκτεταμένης ανεργίας μπορούν να τραγουδιούνται. Γιατί, με πλήρη απασχόληση, η κατάργηση της κυριακάτικης ανάπαυσης/αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης θα υποβάθμιζε την ποιότητά της, θα οδηγούσε σε μείωση του ποσοστού υπεραξίας, ανάλογη μείωση του ποσοστού κέρδους και ....μηδέν η μείον εις το πηλίκον! Εχω την υποψία, πως οι αρχαίοι Σουμέριοι είχαν βρεί εμπειρικά ένα κοινωνικό όπτιμουμ στην οργάνωση της σχέσης εργάσιμου χρόνου προς ανάπαυση, που ενισχύεται και από την άποψη πως η εβδομάδα δεν σχετίζεται άμεσα με αστρονομικά μεγέθη και τον σεληνιακό μήνα, άσχετα αν ταίριαξε το 4x7 = 28, καθώς οι φάσεις της σελήνης είναι στην πραγματικότητα τρείς (Χάση, Σκοτάδι, Γέμιση) και όχι τέσσαρες. Αρα η εβδομάδα είναι πιθανώς ένας ανθρωπογενής και όχι ουράνιος θεσμός, όπως το έτος η η ημέρα, που συμπυκνώνει μακρόχρονη εμπειρία, και η καταστροφή του από τους αλαζόνες και άπληστους κεφαλαιοκράτες τίποτε θετικό δεν μπορεί να προοιωνίζεται για την ανθρωπότητα.
Ας λένε, λοιπόν, οι εξεγέρσεις μας είναι η μόνη ελπίδα του κόσμου.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Πολύ καλό σχόλιο που υπερέβαινε τις δικές μου γνώσεις. Αλλά αν 28Χ13 μας κάνει 364 την άλλη μία μέρα πώς την υπολογίζουν; Με σελήνη 29 ημερών;
Καίρια η επισήμανση και για το ποσοστό κέρδους

Ανώνυμος είπε...

εχω την εντυπωση οτι η αυξηση της περιοδου εργασιας,οδηγει στην επιταχυνση της περιστροφης του κεφαλαιου,συνεπως στην αυξηση του αριθμου των περιστροφων στη διαρκεια του ετους,αρα σε "περισσοτερες πραγματοποιησεις υπεραξιων" στη διαρκεια του ετους,που αυτο με την σειρα του επηρρεαζει την μαζα της υπεραξιας και των κερδων,αρα λειτουργει σαν αντεπιδρωσα ταση στην πτωτικη ταση του ποσοστου κερδους.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ψευδώνυμο;

Ανώνυμος είπε...

To υστερόγραφο δεν το κατάλαβα καθόλου... Λες ότι σταμάτησαν να μιλάνε για τον Μπογιό μετά την δολοφονία, άρα συμπεράνεις ποιος ωφελήθηκε. Εγώ μπερδεύτηκα :/

Kωστας

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Άρα ωφελήθηκε το κκε, που κρύβεται πίσω από τη δολοφονία. Μην τα θέλετε όλα πενηνταράκια, ειδικά όταν είναι αυτοτρολάρισμα, για να γελάσουμε κι όχι για να εμβαθύνουμε

Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...

Kάπταιν,
Φαντάζομαι πως όταν θα διαπίστωσαν το σφάλμα, ίσως μετά από καμιά εκατοστή χρόνια, όταν θα είδαν τις καλοκαιρινές γιορτές να πέφτουν στον χειμώνα, κάτι θα έκαναν, όπως και εμείς στο σημερινό Γρηγοριανό ημερολόγιο, που τα μπαλώνουμε με του μισούς μήνες κουτσούς και τον φλεβάρη να τσοντάρεται κάθε δίσεκτο έτος. (Κι αν δεν κάνω λάθος κάποια μέρα προστίθεται και κάθε 100(;) χρόνια, για να πιάσουμε και κάμποσα πολύ μικρά δεκαδικά στην ατελή διαίρεση του ηλιακού έτους με την ηλιακή ημέρα).
-----
Σαφώς ανώνυμε, αυτή η χρονική εντατικοποίηση σκοπεύει να αυξήσει την μάζα του κέρδους στην μονάδα του χρόνου, κι έτσι να αντισταθμίσει κατά κάποιο τρόπο τις συνέπειες από την πτώση του ποσοστού του κέρδους, δηλαδή την μείωση της μάζας του κέρδους ανά μονάδα επενδυόμενου κεφαλαίου. Αλλά την ίδια την πτώση του ποσοστού του κέρδους δεν την ακυρώνει, όπως βλέπουμε. Αυτό σημαίνει πρακτικές δυσκολίες, θα πρέπει να βρουν οι επιχειρηματίες πρόσθετα περίπου +<17% κεφάλαια για να δουλέψουν και τις Κυριακές. Και ποιοί δεν θα μπορέσουν, (οέο!) να παρακολουθήσουν την ...εξέλιξη(!); Ασφαλώς οι μικροί, που είναι ήδη καταχρεωμένοι, για να ...κλείσουν πιο γρήγορα! Να λοιπόν τι σημαντικό και αξιόλογο κρύβεται πίσω από τα ωραία λόγια, για τα "νέα" ωραία άσματα: Η εξόντωση των "μικρών" και η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου στα μεγάλα μονοπώλια. Οι μεγάλοι δεν έχουν πρόβλημα να βρουν καταρχήν τα πρόσθετα κεφάλαια: Τα ταμεία μας, οι μισθοί/συντάξεις μας,οι καταθέσεις μας και τα ακίνητά μας, ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, είναι στην διάθεσή τους. Η εργάσιμη Κυριακή είναι ταμάμ για τα μεγάλα σαγώνια.

Ανώνυμος είπε...

ΟΚ, απλά δεν κατάλαβα το ύφος :)
Thanx anyway!

Kωστας

Αναυδος είπε...

παντως οι μουσουλμανοι που ακολουθουν το σεληνιακο ημερολογιο στον ορισμο των θρησκευτικων τους γιορτων εχουν ραμαζανι χειμωνα καλοκαιρι ανοιξη κλπ

Ανώνυμος είπε...

συγγνωμη για την παραλειψη του ψευδωνυμου,δεν τα παω καλα με αυτα τα κομπιουτεριστικα,δεν σχολιαζω και συχνα σε μπλογκ,κ μου διεφυγε τελειως.απλα,το πρωτο σχολιο,οπως και ολο το θεμα,εκτος απο πολιτικα μ ενδιαφερει και ακαδημαικα,και επειδη μ εντυπωσιασε ο σχολιασμος του πρωτου συνομιλητη,ειπα να γραψω κατιτις!
θα προσπαθησω να επανελθω με σχετικη αρθρογραφια,αν μου το επιτρεπει ο χρονος μου,για περαιτερω εμβαθυνση της συζητησης,καλα να περνατε,ευχαριστω για την δημοσιευση οπως και για την απαντηση!
ψευδωνυμο: socrates (ο μπαλαδορος,οχι ο αλλος,ουτε το συγκροτημα).

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Κώστα καλά έκανες και ρώτησες, να μη δημιουργείται και παρεξήγηση, χωρίς λόγο.

Σόκρατες, περιμένουμε με ενδιαφέρον να επανέλθεις με σχετική αρθρογραφία