Αλύγιστο ΠΑΣΟΚοχώρι

Υπάρχουν οι αλύγιστοι της ταξικής πάλης κι ο "Αλύγιστος" του Κ. Κοτζιά -καμία σχέση συγγένειας, πόσο μάλλον πολιτική με τον υπουργό- που θα μείνει αθάνατος, σαν τη μνήμη του Ν. Πλουμπίδη, στον οποίο αναφέρεται.
Κι υπάρχουν κι αυτοί που τους καπηλεύονται, ενώ τον ήπιαν αλύγιστο, χωρίς ντροπή και τσίπα -μονάχα Τσίπρα.

Ναι, αλλά με την κοινωνία όρθια, σου λένε. Που την παίρνουν για ένα στα όρθια, με σαφείς επιρροές από Παπακαλιάτη, σαν την π... τη μάνα που τους γέννησε που θα έλεγε και ο Σαραμάγκου (γιατί ο Χριστόφορος δεν έχει φετίχ με το ευρώ, αλλά με τους τοίχους και τις μάνες, που τις κοινωνικοποιεί με αριστοφανική κοινοκτημοσύνη).

Ιδιωτικοποιήστε και τα ξερονήσια και τις φυλακές όπου "μείνατε" αλύγιστοι, θα μπορούσε να τους πει ο Σαραμάγκου σήμερα. Αλλά αφενός δεν υπάρχει κανείς λόγος να τους τα χαρίσουμε. Αφετέρου υπάρχει βάσιμος φόβος πως θα το κάνουν κι αυτό -ήδη υπάρχουν διάφορα σχέδια για τη Μακρόνησο και την... "αξιοποίησή" της, αυτή τη φορά με τουριστικές εγκαταστάσεις, αντί για "αναμορφωτήρια" και Παρθενώνες.

Ξαναζωντάνεψαν και τον Γοργοπόταμο, όπως είπε και ο -ντιπ- Καμμένος (θυελλώδικα χειροκροτήματα, ουρανομήκεις επιδοκιμασίες). Ο Γοργοπόταμος στον Αλαβάνο στέλνει περήφανο χαιρετισμό, ενώ βλέπει να "λουφάζουν έντρομοι ντόπιοι και ξένοι λύκοι" στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, που την υπερασπίζονται με πάθος, σα λυκόσκυλα του συστήματος (ο όρος "μαντρόσκυλα" είναι κατοχυρωμένος για/από τους χρυσαυγίτες).
Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα -στον αδύναμο κρίκο της...

Γοργοπόταμος καλεί Αλαβάνο. Όβερ...

Ο κανονικός Ζέρβας βέβαια μες σε λίγα χρόνια είχε γίνει υπουργός κι εκτελούσε κομμουνιστές (από αυτούς που δε λύγισαν ούτε σε ξερονήσια, ούτε σε φυλακές, ούτε στις 17 ώρες διαπραγμάτευση). Αλλά ο σύγχρονος ακροδεξιός Ζέρβας είναι ακίνδυνος (;) και φαντασιώνεται πως παίζει στο TOP-GUN, αναχαιτίζοντας Τούρκους.

Ξεκίνησαν οι μάπες και ο εμφύλιος...

Κι αφού ο Μητσοτάκης το έχει τερματίσει και γελάει μόνος του με τα δικά του κρύα αστεία, από τότε που έπαψε να δανείζεται τα σκίτσα του (νεοφιλελέ) Αρκά, γιατί να μην πάει κι ο Κουτσούμπας μια φορά στη Βουλή, με ένα επίκαιρο σκίτσο του Ζάχαρη, σαν κι αυτό;

Θα 'ταν κι ένας μικρός φόρος τιμής στο συγγραφέα του Misterio Buffo και τους σατιρικούς διαλόγους που στήνουν κάθε φορά στη  βουλή οι πυλώνες του νέου δικομματισμού.

Κι αν σας μπερδεύει η ευλύγιστη, οσφυοκαμπτική τακτική του Σύριζα (διαβάστε και λίγο Λένιν βρε αστοιχείωτοι, ΝΕΠ, Μπρεστ-Λιτόφσκ, "Αριστερισμός"), ας μην παραγνωρίζουμε πως παραμένουν αλύγιστοι κι αταλάντευτοι στις δυνάμεις του παγκόσμιου καπιταλισμού, όπως είπε ο Τσίπρας. Μην καρτεράτε να λυγίσουνε ούτε για μια στιγμή, μηδέ όσο στην κακοκαιρία λυγάει το κυπαρίσσι. Έχουνε την ΕΕ πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει.
Λυγάει η βλακεία σίδερα, πώς μας τρελαίνεις σήμερα. Λύγισε-εεε...

Τι δηλαδή; Δε λυγίσατε με το ανθρώπινο δράμα του Αλέξη, τον έρπη που έβγαλε από τη στενοχώρια του και τις 17 ολάκερες ώρες σκληρής (κι αλύγιστης) διαπραγμάτευσης; Μα τι άνθρωποι είστε εσείς; Πού είναι οι αριστερές σας ευαισθησίες;

Του Γιάννη Ιωάννου, που έχει έμπνευση με κάθε "Αλλαγή"...

Κι αν πριν από μερικές μέρες είχαν το Σπούτνικ (της νεολαίας Γκαγκάριν, που λέει και η Ρένα Δουρου-τι), τώρα συνεχίζουν δυνατά κι αριστερά, με φεστιβάλ μουσμουλιάς και παραισθησιογόνων, εκτοξεύοντας σε διαστημικά επίπεδα την πολιτική αλητεία.
Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος, ο ανατέλλων, του ΠΑΣΟΚ και τα σύγχρονα γενόσημά του.

Αλλά η Ρένα Δουρου-τι επιμένει: τώρα που ο Σύριζα έχει γίνει συμπλήρωμα (σχεδόν συνιστώσα) της ΝΔ, κι ένα καθαρά αστικό κόμμα, θα μπορούσαμε να πηγαίνουμε στα συνέδριά τους. Πού θα βρουν άλλωστε τόσες αφορμές για γέλιο μαζεμένες οι δικοί μας;

Και τι γίνεται με τον (άντε... παραιτήσου, σύντροφε) Κουβέλη; Πόσο αλύγιστες είναι οι δικές του κόκκινες γραμμές, για να χωρέσουν σε μια αλύγιστη κατακόκκινη γραμμή; Κάτι σαν (τηρουμένων των ροζ αναλογιών) Συνέδριο των Νικητών, όπου γύρισαν τα απολωλότα πρόβατα, εκτός από την "Αριστερή Αντιπολίτευση" του Λαφαζάνη-Τρότσκι.

Μεμέ (ή κάτι τέτοιο τες-πα) του Πάνου Ζάχαρη

Ομολογώ πως το αρχικό σχέδιο ήταν μια πολιτική κριτική στις θέσεις και το νέο, προτεινόμενο καταστατικό, αλλά αυτά ούτε τα μέλη δεν πρέπει να τα διάβασαν. Μόνο η ΚΟΜΕΠ επιμένει να τα παίρνει στα σοβαρά και να ασκεί πολιτική κριτική, επί της ουσίας. Η οποία όμως, σε κάθε αστικό κόμμα που σέβεται τον εαυτό του, δε βρίσκεται στα ντοκουμέντα, αλλά στο παρασκήνιο, τις δολιχοδρομίες για τα πόστα και τους συσχετισμούς, κοκ.

Το αμέσως επόμενο αρχικό σχέδιο (κι ας είναι αντίφαση εν τοις όροις, εδώ οι άλλοι θεωρούν εαυτούς κομμουνιστές κι αλύγιστους) ήταν μια πιο χαλαρή ματιά στο πολιτικό παρασκήνιο του συνεδρίου και σε διάφορα καλτ διαμαντάκια με μαρξιστική χρυσόσκονη: δηλώσεις, κορόνες, θέσεις, καταστατικό, τα πάντα. Αλλά βλέπεις τους αλύγιστους να προκαλούν και λυγίζεις αναπόφευκτα...

Ας κλείσουμε με μερικά ακόμα στιγμιότυπα του Συνεδρίου.

Από την πόλη έρχομαι...

Πάλι καλά που δεν έβαλε τους στίχους του Ρίτσου για τα παιδιά της ΚΝΕ (που έρχονται από πολύ μακριά).

Ο σύντροφος Τζουμάκας στο Συνέδριο, με το σοσιαλιστικό του όραμα.

Οι ωραίες αφίσες του Σύριζα, που δεν πάσχουν από προσωπολατρία, όπως κάτι σταλινικά απολιθώματα, αλλά συμπυκνώνουν την πολιτική ουσία του Συνεδρίου.

-Το face control στην είσοδο του σταδίου, που χρησιμοποιεί η λαοπρόβλητη κυβέρνηση:



-Το παράπονο της Πράσινης Οικολόγας, που δεν αναφέρεται ποτέ το κόμμα της στη συγκυβέρνηση Σ-ΑΝΕΛ ενώ συμμετέχει και αυτό στην κυβέρνηση.
-Το θερμό χειροκρότημα στον ακροδεξιό Ζέρβα (κι άλλη αντίφαση, αλλά δε βαριέσαι, αυτές κινούν την ιστορία) που έχει καταφέρει να χειροκροτηθεί από τους πάντες: από τους εθνικιστές μέχρι τους εξωκοινοβουλευτικούς, που έκαναν τους χειροκροτητές στην κεντρική συγκέντρωση του Ιουλίου, πριν από το δημοψήφισμα.

-Τις παρουσίες του ΑΚΕΛ και του HDP (με το οποίο κατεβαίνει το ΕΜΕΡ, που πλέον είναι κάτι σαν το αδελφό κόμμα του Ναρ).
Σκ... στο ΑΚΕΛ, είπαμε; Ε να πούμε τότε...
-Και το live blog του Newsit, όπου ο πρόεδρος του ΚΕΑ και γραμματέας του ΚΚΓ αναφέρθηκε ως... γγ του γαλλικού ΚΚΕ.
(Βλέπε στο 22.24. δεύτερη παράγραφος)
Πώς έλεγαν οι χρυσαυγίτες δικηγόροι εκείνο το αμίμητο για το ΚΚΕ Τουρκίας (στη δίκη της Χρυσής Αυγής); Κάπως έτσι...

Υπάρχουν και χειρότερα, μα θα στα πω αργότερα...

Τα χρόνια ανάμεσα

Τα "χρόνια ανάμεσα" είναι η περίοδος του Μεσοπολέμου, ανάμεσα στον πρώτο και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Και για τα ελληνικά δεδομένα του βιβλίου, το πυκνό και πλούσιο σε εξελίξεις μεσοδιάστημα από τη μικρασιατική καταστροφή ως τη φασιστική κατοχή και το ξερίζωμα της Εβραϊκής κοινότητας από την πόλη, το 1943.

Το ιστορικό μυθιστόρημα του Βασίλη Τσιράκη παρακολουθεί τις ζωές των ηρώων του στην πολυεθνική Θεσσαλονίκη, που χάνει σταδιακά το διαφυλετικό της χρώμα, τη δύσκολη προσαρμογή τους στα νέα δεδομένα, τις συνθήκες και τα γεγονότα που τους διαμορφώνουν και τις διαφορετικές επιλογές που καθορίζουν το ποιόν και την εξέλιξη του καθενός. Από τις σελίδες του περνάνε τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα της εποχής: η εγκατάσταση των προσφύγων, η ανταλλαγή πληθυσμών, τα αλλεπάλληλα πραξικοπήματα, οι εκλογές, το Κραχ, ο Μάης του 36', η δικτατορία του Μεταξά, ο ισπανικός εμφύλιο, ο πόλεμος, το πογκρόμ κατά των Εβραίων, κτλ.

Και μαζί πρωτότυπες κι ενδιαφέρουσες, κοινωνικές διεργασίες κι οι στερεοτυπικοί χαρακτήρες που τις εκφράζουν, τις ενσαρκώνουν: η παρακμή της μπελ-επόκ, ο απόηχος του εθνικού διχασμού, ο κούφιος πατριωτισμός της Μεγάλης Ιδέας, η ένταξη του προσφυγικού στοιχείου, η γιγάντωση της πόλης, η εμφάνιση νέων, δυναμικών κοινωνικών τάξεων στο προσκήνιο, η ενηλικίωση του εργατικού και κομμουνιστικού κόμματος, ο δωσιλογισμός κι η αντίσταση.

Παρουσιάζοντας τα "χρόνια ανάμεσα", θυμάμαι συνειρμικά την αμηχανία που ένιωσα για ένα άλλο βιβλίο ενός συγγραφέα, που προέρχεται από τον ίδιο πολιτικό χώρο (το ευρύτερο "αριστεροχώρι, αν αυτό έχει καμιά σημασία). Εννοώ το βιβλίο του Αλεξάτου "πλατεία Μπελογιάννη, πρώην Ομονοίας" που κατατάσσεται στο ενδιαφέρον είδος της εναλλακτικής ιστορίας και καταπιάνεται με το ιντριγκαδόρικο ερώτημα: τι θα γινόταν αν ο ΔΣΕ κατάφερνε να αποσπάσει με τον ένοπλο αγώνα του από την αστική κυριαρχία το βόρειο τμήμα της ελληνικής επικράτειας, εγκαθιδρύοντας λαϊκοδημοκρατικό καθεστώς. Ουσιαστικά ανέλυε τις γενικές αρχές αυτής της κοινωνίας του (παρελθοντικού μας) μέλλοντος. Και ναι μεν στερούνταν ιδιαίτερης λογοτεχνικής αξίας (με αφύσικους, ελάχιστα ρεαλιστικούς διαλόγους, σχεδόν επίπεδους χαρακτήρες, κτλ) αλλά κέρδιζε τον υποψιασμένο αναγνώστη με τη μυθιστορηματική ανάπλαση μιας ιδεατής κοινωνίας στα ελληνικά δεδομένα, συνδυάζοντας πλούτο ειδικών γνώσεων και δημιουργική φαντασία.

Στο βιβλίο του Αλεξάτου, η μυθοπλασία αναπληρωνόταν από την επιστροφή στο μέλλον και την περιγραφή της (νέας) ζωής/κοινωνίας που δε ζήσαμε. Το βιβλίο του Τσιράκη αντιθέτως αναφέρεται σε έναν πραγματικό ιστορικό χρόνο, που προσπαθεί συχνά να τον αναπλάσει μέσα από τους τίτλους και το ρεπορτάζ των εφημερίδων, με τη φευγαλέα ματιά ενός αλμανάκ κι όχι με τη διεισδυτική (περι)γραφή ενός λογοτέχνη. Πολλές φορές, τα ιστορικά πρόσωπα, τα γεγονότα ή τα κτίρια (κυρίως αυτά) ξεπηδούν άγαρμπα, παρεμπιπτόντως, ως επιπρόσθετες πληροφορίες ή εγκυκλοπαιδικές γνώσεις που φορτώνουν το βιβλίο κι όχι οργανικά ενταγμένα στην υπόθεση του βιβλίου, στις ζωές των ηρώων του και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους.

Έτσι συναντάμε πχ το Ζαχαριάδη ή τον Τσιτσάνη (και καμιά 15αριά ακόμα ιστορικά πρόσωπα), απλώς για να πούμε πως τους συναντήσαμε και βγάλαμε μαζί τους μια selfie (αυτοφωτογραφία), χωρίς να σκιαγραφήσουμε το πορτρέτο τους. Κάπως σαν τα ιστορικά μυθιστορήματα του Φρέντυ Γερμανού, που είχε όμως τη δημοσιογραφική πρόζα για να ντύσει κατάλληλα κάποιες τραβηγμένες υποθετικές συμπτώσεις (μπορούμε να φανταστούμε τον Ζαχαριάδη δίπλα στον Χικμέτ να...)

Ο Τσιράκης έχει καλές λογοτεχνικές στιγμές, ιδίως συγκριτικά με παλιότερες απόπειρές του, αλλά χάνει πολλές φορές τις ισορροπίες. Πχ στο κεφάλαιο όπου ένας φυλακισμένος επιστρέφει στην πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, και κάνει μια βόλτα στους δρόμους της, που καταλήγει σε μια ξενάγηση σε κτίρια και αξιοθέατα, κι ένα ξέφρενο ζιγκ-ζαγκ, ενδιαφέρον ίσως για όσους ξέρουν την πόλη, αλλά χωρίς να μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε καν από τη μέθη της νοσταλγίας, παρά μόνο από την ανάγκη του συγγραφέα να χωρέσει (και να μας πει) όλα όσα ξέρει κι έχει διαβάσει.

Όσο για την επιλογή του να μη βάζει τελείες, παρά μόνο στο τέλος κάθε παραγράφου, μπορεί να ταιριάζει στον προφορικό λόγο, αλλά δε βοηθάει καθόλου τον αναγνώστη στις μακροσκελείς περιγραφές της πόλης και των περιοχών της. Μοιάζει, κατά τη γνώμη μου, με άτυχο πειραματισμό-αντιγραφή από κάποιο άλλο βιβλίο-συγγραφέα (πχ το Σαραμάγκου ή το Κιβώτιο του Αλεξάνδρου) και όχι με ώριμη, συνειδητή επιλογή μέσου που εξυπηρετεί κάποιο σκοπό.

Οι παραπάνω εντυπώσεις μου ενισχύθηκαν από μια πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου στο Πόλις, όπου ο Τσιράκης δεν ήθελε αρχικά να μιλήσει, παρομοιάζοντας τις βιβλιοπαρουσιάσεις με βαφτίσια, όπου τα αναλαμβάνει όλα ο νονός κι οι γονείς δεν κάνουν τίποτα. Κι όταν πείστηκε να πει τελικά δυο λόγια, φάνηκε να έχει επίγνωση των αδυναμιών του βιβλίου του -γιατί προφανώς του τις έχουν επισημάνει κι άλλοι, καλύτερα από μένα- χωρίς να μπορεί όμως να απαντήσει πειστικά για αυτές ή για την επιλογή της χρονικής περιόδου που εξετάζει. Κάτι που μας αφήνει ως μοναδική εξήγηση πως είναι απλά η συνέχεια του Σελανίκ, του προηγούμενου βιβλίου του για την (ακόμα πιο) πολυεθνική Θεσσαλονίκη των αρχών του περασμένου αιώνα, όπου πρωταγωνίστρια ήταν η ίδια η πόλη και όχι οι άνθρωποί της. Κι όσο κι αν προσπάθησε να αλλάξει το γενικό μοτίβο σχετικά με αυτό το τελευταίο -γράφοντας το βιβλίο πολύ πιο γρήγορα, γιατί είχε κι ο ίδιος αγωνία να δει πώς θα τελειώσει- έχω τη γνώμη πως δεν τα κατάφερε. Κι η πόλη έμεινε να σημαδεύει -αν όχι να πλακώνει- τους ήρωές της, δίνοντας μια άλλη διάσταση στην επιλογή του μέρους της παρουσίασης (κι ας μη μιλάμε για την ίδια πόλη).

Παρόλα αυτά, η προσπάθεια πρέπει να κριθεί με επιείκεια. Όχι για λόγους αστικής, τυπικής ευγένειας, ή επειδή δε μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα, ούτε γιατί ο συγγραφέας είναι ενταγμένος στο χώρο του Ναρ, που είναι η αδυναμία του Λαϊκού Στρώματος -άλλο αν κωλύεται για το απόγευμα.
Αλλά επειδή στη στρατευμένη λογοτεχνία υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κενό, που δεν είναι υπόθεση μονάχα ενός να το καλύψει. Και γιατί το βιβλίο αποπνέει μια αγάπη για τη Θεσσαλονίκη -κι ας μην είναι ο τόπος καταγωγής του Τσιράκη με τη χαρακτηριστική προφορά- κι ένα μεράκι για τη μελέτη της ιστορίας της, που έχει αρκετά να δώσει στον αναγνώστη.

Δεν μπορώ προφανώς να αποφασίσω εγώ για σας αν είναι καλή ιδέα (ή όχι) να πάρετε το βιβλίο, όσοι είναι όμως στη ΛΔ του Βορρά, μπορούν να παρακολουθήσουν τη σημερινή εκδήλωση στο Κέντρο Ιστορίας, στην Ιπποδρομίου, με την πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση στο πάνελ των ομιλητών (αν και έχω δει δύο διαφορετικές εκδοχές της, όπου η δεύτερη δεν περιλαμβάνει το Μαργαρίτη).

Κι αν τυχόν πάει κάποιος κι έχει κι ανταπόκριση, τόσο το καλύτερο...

Η απελευθέρωση κι οι απελεύθεροι

Εάν η ελευθερία είναι η συνείδηση της αναγκαιότητας, μαρξιστικά μιλώντας, το 44' έμεινε στου δρόμου τα μισά, γιατί η πρωτοπορία του κινήματος δε συνειδητοποίησε την αναγκαιότητα  να οδηγήσει τον απελευθερωτικό αγώνα ως το τέλος, να απαλλάξει το λαό από τους δυνάστες του και να δώσει στην απελευθέρωση διπλή σημασία, εθνική και κοινωνική, γιατί η πρώτη χωρίς τη δεύτερη είναι μετέωρο βήμα στο κενό, χωρίς αίσιο τέλος, όπως γίνεται συνήθως στις ταινίες της Φίνος Φιλμς.



Κι ο λαός δε νιώθει αφέντης στον τόπο του κι ελεύθερος, αλλά... απελεύθερος, σαν το δούλο που του χάρισε ο αφέντης την ελευθερία του, μισή και χωρίς δικαιώματα, μια μεσοβέζικη κατάσταση, που δεν ταυτίζεται με την προηγούμενη σκλαβιά, αλλά την αναπαράγει έμμεσα σε μια σειρά άλλα επίπεδα.

Το ίδιο περίεργος είναι κι ο εορτασμός της σημερινής επετείου, που αναπαράγει την αμηχανία της άρχουσας τάξης μπροστά στην Εαμική εποποιία και τα ιστορικά γεγονότα. Οι επίσημες αρχές τιμούν και γιορτάζουν την είσοδο της χώρας στον πόλεμο κι όχι την απελευθέρωσή της, γιατί έτσι δεν είναι αναγκασμένοι να μιλήσουν για το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και τη δράση του, για το ΚΚΕ που ήταν ο βασικός αιμοδότης του (με την πιο συγκλονιστική κυριολεξία της έννοιας). Ή για τους "όρκους πίστης" του Παπανδρέου στη λαοκρατία, κάτω από την πίεση μιας κατακόκκινης πλατείας και ενός ορμητικού, λαϊκού χείμαρρου, που δίδαξαν πολλά τον επόμενο παπατζή της οικογένειας.
Ενώ το 40' θεωρούν ότι τους έρχεται" πιο βολικό" -με το ΚΚΕ σχεδόν διαλυμένο στην παρανομία- προτιμώντας να χρεώσουν το "ΟΧΙ" στα κατορθώματα του (δειλού κι άβουλου) δικτάτορα Μεταξά, που σύρθηκε από τα γεγονότα, παρά να προβάλουν το λαϊκό παράγοντα.

Ξέρεις τι είναι να πρέπει να μιλήσεις για την Καζέρτα, που ένας βασικό της σκοπός ήταν να απαγορέψει στον ΕΛΑΣ να μπει θριαμβευτής στην Αθήνα και τα μεγάλα αστικά κέντρα, για να μην τους φέρει προ τετελεσμένου; Για την υψηλή προστασία σε δωσίλογους και ταγματασφαλίτες, που θα τους φαίνονταν προσεχώς χρήσιμοι, στην επόμενη φάση των Δεκεμβριανών;
Να αναφέρεις τη μυστική συμφωνία των Άγγλων με τους Γερμανούς για την ομαλή εκκένωση των ελληνικών περιοχών, σε μια διαδικασία που θα έμοιαζε με πανηγυρική τελετή παραλαβής-παράδοσης υπουργείου, αν δεν ήταν ο ΕΛΑΣ; Ή τη στάση των"σύμμαχων Άγγλων" που άφηναν τους Γερμανούς να φύγουν ανενόχλητοι προς τα βόρεια, όπου θα αντιμετώπιζαν τον προελαύνοντα Κόκκινο Στρατό; Κι απέσπασαν 80 χιλιάδες στρατιώτες από τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά της ναζιστικής Γερμανίας, για να επιβάλουν την κυριαρχία τους σε μια ελεύθερη χώρα, που την ήθελαν απελεύθερη;

Τι να γιορτάσει λοιπόν από όλα αυτά η αστική τάξη; Και πώς να τα παρουσιάσει στο αφήγημά της; Αμήχανα, σαν την περιφέρεια Αττικής, που έστησε στην περσινή επέτειο τιμητικές πλακέτες, όπου ανέφερε ελάχιστες φορές (όσο λιγότερες μπορούσε) τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ; Και σαν το φυλλάδιο του Σύριζα Καισαριανής για το Σκοπευτήριο, που κατάπιε τη γλώσσα του για τους κομμουνιστές και τους ΕΑΜίτες που εκτελέστηκαν; Ξέρεις τι είναι να θες να καπηλευτείς το ιστορικό φορτίο ενός αγώνα και να ντρέπεσαι να πεις ποιον τον έκαναν, με διευθύνσεις και ονόματα; Και να θυμάσαι γενικά και αόριστα το λαό, που τον είχες ξεχάσει όταν μιλούσες για το Μεταξά και το ΟΧΙ "του";

Κι είναι άραγε καιρός να παίρνει ο λαός τέτοια επικίνδυνα διδάγματα από την ιστορία, για να φροντίσει να μην επαναληφθεί σαν φάρσα ή σαν τραγωδία και να την πάρει στα χέρια του, για να την γράψει ο ίδιος, σύμφωνα με την αναγκαιότητα της εποχής;
Πώς η ανάγκη γίνεται η ιστορία...
Κι αυτή τη φορά δε θα γίνει σιωπή, δε θα αφήσουμε κανέναν να την ξαναγράψει και να την παραχαράξει σαν νικητής, και να αποσιωπήσει τα γεγονότα που δεν τον βολεύουν -οπότε τόσο το χειρότερο για αυτά.

Και το γεγονός είναι ένα και αδιαμφισβήτητο.
Λαέ θυμήσου, το χώμα που πατάς,
λευτέρωσε ο Άρης και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ
(ή με όποια άλλη πιθανή παραλλαγή του συνθήματος.
Ακόμα και το "λευτέρωσε ο Μάρκος και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ", που είδα σε μια σύριζα-εναλλακτική σελίδα, είναι αποδεκτό).

Το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα κι από τη σκλαβιά. Κι αν δεν κατάφερε πλήρως αυτό το τελευταίο -γλιτώνοντάς μας κι από τη μισθωτή σκλαβιά και τον κόσμο της εκμετάλλευσης που σαπίζει- καταφέρνει να φωτίζει το δρόμο μας σήμερα, ακόμα και μέσα από τα λάθη και τις ανεπάρκειές του. Ακόμα και μέσα από τα τραγούδια του.

Έλα και πάρ' την μόνος σου τη λευτεριά
Με τραγούδια, όπλα και σπαθιά

Υστερόγραφο
Τούτες τις μέρες που ο άνεμος της ιστορικής αναθεώρησης μας κυνηγά, μπορείτε να πετύχετε διάφορες ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις της Περιφέρειας ή εκπομπές στη δημόσια τηλεόραση, με τους αυτονόητους περιορισμούς, βεβαίως-βεβαίως. Μην τις χάσετε!
Όποιος δεν πέτυχε την εναγώνια προσπάθεια του χτεσινού πάνελ (και του "μειλίχιου" συντονιστή Π. Χαρίτου) να κόψει τη φόρα του Μαργαρίτη, που μιλούσε μάλιστα κι από άλλο Στούντιο, δεν έχει δει τίποτα.

Νόμπελ Ειρήνης

Στα καθ' ημάς, είναι αρκετά εύκολο να αποδείξει κανείς πόσο μεροληπτικά αποδίδονται τα βραβεία Νόμπελ της νορβηγικής Ακαδημίας και ποιες σκοπιμότητες υπηρετούν, με ένα παράδειγμα από την ποίηση. Ο Σεφέρης και ο Ελύτης, που είχαν πολιτική έγκριση ή το άτυπο πιστοποιητικό φρονημάτων και δε θεωρούνταν τόσο επικίνδυνοι για την αστική εξουσία, τιμήθηκαν αμφότεροι με το βραβείο. Αντίθετα, ο Βάρναλης κι ο Ρίτσος που ήταν κομμουνιστές, έμειναν με το βραβείο Λένιν και δε νομίζω να στενοχωρήθηκαν ιδιαίτερα για αυτό.

Εκεί που γίνονται ακόμα πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, χωρίς εξαιρέσεις και περιθώρια αμφιβολιών, είναι στην επιλογή των προσώπων ή οργανισμών που τιμώνται με το Νόμπελ Ειρήνης. Και δεν είναι μόνο -ή όχι κυρίως- η βράβευση του Λεό Μπουρζουά το 1920 (προέδρου της Κοινωνίας των Εθνών) κι η σημειολογία του ονόματός του που δίνουν το γενικό τόνο. Αλλά μια σειρά καθάρματα που "κοσμούν" τη σχετική λίστα, δίνοντας το πολιτικό στίγμα και το κριτήριο των επιλογών -στις οποίες δυσκολεύεται να βρει κανείς μερικές διαφοροποιήσεις, όπως ο Μαντέλα (από κοινού με τον Ντε Κλερκ βεβαίως, βεβαίως) κι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Καταρχάς βρίσκουμε πολλούς προέδρους των ΗΠΑ, από το Θίοντορ Ρούζβελτ (ούτε καν τον Φρανκλίνο της αντιφασιστικής συμμαχίας) και τον Ουίλσον (ως πρωτεργάτης της Κοινωνίας των Εθνών) μέχρι τον Ομπάμα, νομίζω όλοι τους όσο ήταν εν ενεργεία πρόεδροι και πολιτικοί, με εξαίρεση τον Κάρτερ.

Συναντάμε επίσης τον Τζ. Μάρσαλ για το σχέδιο Μάρσαλ (!) με τους τόσο αγαθούς, ειρηνευτικούς σκοπούς της ανοικοδόμησης, τον Αλ Γκορ για τις οικολογικές του ανησυχίες-μπίζνες και τον Χένρι Κίσινγκερ για την ειρήνη που έκλεισε στο Βιετνάμ, αφού πρώτα το ματοκύλισαν (ο Βιετναμέζος Θο το αρνήθηκε).

Θα ήταν άδικο και αναληθές όμως να πιστέψουμε πως οι πολιτικές σκοπιμότητες της Ακαδημίας δεν της επέτρεψαν να απονείμει το βραβείο σε προσωπικότητες με καταγωγή από σοσιαλιστικές χώρες. Η αρχή έγινε με τον (ελληνικής καταγωγής) αντιφρονούντα επιστήμονα Αντρέι Ζαχάροφ και την πάλη του για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για να ακολουθήσει το 83' ο Πολωνός Λεχ Βαλέσα (ηγέτης της Αλληλεγγύης) ένα μόλις χρόνο μετά την επιβολή στρατιωτικού νόμου από το Γιαρουζέλσκι και το 90' ο σοβιετικός πρόεδρος Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Είτε γιατί θα ενέκρινε ή είχε ήδη εγκρίνει την αμερικάνικη επέμβαση στον Περσικό κόλπο, με την αιγίδα του ΟΗΕ, είτε γιατί πρωτοστατούσε στο "τιτάνιο έργο" της διάλυσης της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού μπλοκ, που έφτανε προς το τέλος του.

Φέτος το βραβείο Νόμπελ απονεμήθηκε στον πρόεδρο της Κολομβίας Χ.Μ. Σάντος, για τις ειρηνευτικές του προσπάθειες, τον τερματισμό του εμφυλίου και τη συμφωνία οριστικής κατάπαυσης του πυρός, που δεν εγκρίθηκε πάντως στο πρόσφατο συμβουλευτικό δημοψήφισμα. Πέρα από την όποια κριτική μπορεί να κάνουμε εμείς (από τη ζεστασιά και την ασφάλεια του πληκτρολογίου μας ασφαλώς) στο αντάρτικο των FARC για την παράδοση των όπλων, είναι εντυπωσιακό ότι το βραβείο δεν απονέμεται και σε αυτούς (από κοινού με την άλλη πλευρά της διαπραγμάτευσης). Κάτι που αποδεικνύει για πολλοστή φορά το αλάνθαστο ταξικό ένστικτο της νορβηγικής Ακαδημίας.

Υποψήφια για το φετινό βραβείο ήταν κι η συγκλονιστική γιαγιά από τη Λέσβο που έγινε άθελά της διάσημη με το φωτογραφικό στιγμιότυπο, όπου τάιζε με μπιμπερό ένα μωρό προσφύγων. Σήμερα δηλώνει σχεδόν ανακουφισμένη που δεν πήρε τελικά το βραβείο, γιατί δε θα άντεχε τη ζηλοφθονία από το περιβάλλον του χωριού, όπου (θα) έμπαινε το ερώτημα: γιατί αυτοί κι όχι εγώ/εμείς; Κι αυτό από μόνο του θα αρκούσε για να την καταστήσει άξια νικήτρια, γιατί όχι μόνο δεν επιδίωξε κάποια δημοσιότητα για την πράξη της, αλλά (σε αντίθεση με πολλούς συνυποψήφιούς της) τη θεωρεί περίπου ανεπιθύμητη.

Έτσι αυτό που μένει πίσω είναι η ημιανεπίσημη καμπάνια από χρήστες του διαδικτύου (αλλά κάπου εμπλέκονταν και τα κανάλια, αν δεν κάνω λάθος) για την υποστήριξη της ελληνικής υποψηφιότητας, που συγκέντρωνε τα πιο αντιφατικά (αλλά όχι πάντα αντιφασιστικά) χαρακτηριστικά. Φαντάσου πχ σφε αναγνώστη, το μέσο Ελληνάρα που ναι μεν θέλει να κερδίσει η χώρα του -έτσι γενικά κι αόριστα- ένα Νόμπελ, αλλά την ίδια στιγμή έκλεινε το σχολείο του, για να μην πάνε τα παιδιά των προσφύγων στις ίδιες τάξεις με τα δικά του και τα μολύνουν, χαλάσουν τον "πολιτισμό" μας και την "πανανθρώπινη" κουλτούρα μας που αποδεικνύει πως "πας Ελληνάρας" βάρβαρος.

Σκέψου επίσης πόσες αφορμές για Νόμπελ απανθρωπιάς δώσαμε τελευταία: Ωραιόκαστρο, Φιλιππιάδα, ακόμα και στην ίδια τη Λέσβο, που γενικά ξεφεύγει από τον κανόνα των τουριστοθρεμμένων νησιωτών, που δεν ανέχονται να τους χαλάνε τη βιτρίνα.
Καθάρματα, θα μου πεις. Γιατί όχι; Στην τελική αυτοί που παίρνουν τα Νόμπελ Ειρήνης, καλύτεροι είναι; Κι αν δεν είσαι καθίκι του κερατά, πού πας ξιπόλητος στα αγκάθια, να σε τιμήσουν;

Υπάρχει προφανώς κι η Ελλάδα που αντιστέκεται. Η γιαγιά από τη Λέσβο, οι μαθητές που χειροκρότησαν τα προσφυγάκια, καθώς προσέρχονταν στο σχολείο τους. Κι υπάρχουν κι αυτοί που επιχειρούν να κρύψουν πίσω από αυτά, ή πίσω από τη σκατοψυχιά της άλλης πλευράς, τις δικές τους εγκληματικές ευθύνες στο προσφυγικό. Γιατί είναι εύκολο πχ να προβάλλεις και να χειροκροτάς τους πρόσφυγες μαθητές που πήγαν χτες στα σχολεία, για να μη συζητηθεί ποτέ σοβαρά τι γίνεται με τις τάξεις ένταξης, την ενισχυτική διδασκαλία για την εκμάθηση της ελληνικής και φυσικά το επιπλέον προσωπικό που θα απαιτούσαν αυτές οι διαδικασίες.

Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...

Η αποδελτίωση της Δευτέρας

Κάθε Που-Σου-Κου, δεν ξέρω τι τους πιάνει (φονιάδες των λαών Αμερικάνοι) κι έχουν τέτοιο οίστρο, σε έναν άτυπο διαγωνισμό για τη μεγαλύτερη μουσμουλιά. Με τη βοήθεια της Ρένας Δουρου-τι, που είναι πιο "ανώμαλη" κι από ρήμα στα αρχαία ελληνικά (διαβάζοντας μέχρι και τον προσυνεδριακό διάλογο του Σύριζα) και των σφων αναγνωστών, που "έκαψαν" κάποια θέματα, πριν προλάβω να γα πιάσω εισηγητικά, η κε του μπλοκ συγκεντρώνει μια ενδεικτική -και κάθε άλλο παρά εξαντλητική- λίστα-index, με μερακλίδικα αναγνώσματα.

Έχουμε και λέμε.

-Το αφεντικό (ας χρησιμοποιήσουμε προς στιγμήν συμβατικά αυτόν τον όρο) του Press Project εξηγεί πως το πραγματικό δίπολο στην επιχείρησή του δεν είναι ο επιχειρηματίας ενάντια στους απλήρωτους υπαλλήλους του, αλλά: από τη μια πλευρά ο τολμηρός κι αδέσμευτος οραματιστής κι από την άλλη αυτοί που καταστρέφουν το όραμα, με σχέδιο κι ιδιοτελή συμφέροντα, ή έχοντας στην καλύτερη παρασυρθεί από τις κακές παρέες και έναν συνδικαλιστή. Αν κι εφόσον λοιπόν συνεχίσει να υπάρχει το Press Project, αυτοί που θα συνεχίσουν να το υλοποιούν αδέσμευτα, θα δεσμεύονται με νέους όρους -που δεν κατάλαβα να αναφέρονται στο μακροσκελές, κατά τα άλλα, και μελό κείμενο του Κ. Εφήμερου.

Ο οποίος ξεπερνά και το χαρακτηριστικό Φοίνικα έμπορα από τις περιπέτειες του Αστερίξ, με τους απρόσεκτους κι άτυχους συνεταίρους-κωπηλάτες του, που δε διάβασαν πολύ καλά τη σύμβαση που υπέγραψαν. Εδώ δεν υπάρχει καν δημιουργική ασάφεια αλά Βαρουφάκης, αλλά μπόλικο μάρκετινγκ με τη μουτσούνα του (1101) και κοροϊδία χωρίς σύνορα (αν και αυτό θα πήγανε πιο πολύ στο μαγαζί του Κούλογλου).

Παράλληλα διαφαίνονται τα όρια όχι τόσο του θλιμμένου και προδομένου αριστεροχωρίου, αλλά των διάφορων "αυτοδιαχειριζόμενων" εγχειρημάτων, που νομίζουν (;) και πλασάρουν πως κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι στην πραγματικότητα: επιχειρήσεις σε αυστηρό κι αμείλικτο, καπιταλιστικό περιβάλλον.

-Το νέο πόνημα της πάλαι ποτέ ομάδας του Ιού, για τους υπουργούς του ΕΑΜ που αναφέρονται ως "πρώτη φορά αριστερά" (σε κυβέρνηση) για να φέρουν τους κατάλληλους συνειρμούς με το μίζερο παρόν της πρωτοδεύτερης φοράς αριστερά του Σύριζα, από μια σκοπιά έμμεσης νομιμοποίησης και δικαιολόγησής του. Όπως λέει κι ο ΡΓ στο σχόλιό του

Σε αυτό το κείμενο "ιστορίας" που μόνο ένας του "Ιού" θα μπορούσε να βγάλει, μπερδεύεται σκόπιμα η π..α με την βούρτσα, πετιέται η απαραίτητη λάσπη στον ανεμιστήρα για να μας πάρει μπάλα όλους. Η ουσία του άρθρου είναι ότι αφού και η ηγεσία του ΕΑΜ και του ΚΚΕ έτρωγε καλά σε σχέση με τους απλούς αγωνιστές, γιατί έχετε απαιτήσεις από τους θεόσταλτους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ; Βέβαια η "αριστερά" δεν έχασε το "ηθικό πλεονέκτημα" λόγω της αντίστασης...

Το ωραίο είναι πως ο Κωστόπουλος περιλαμβάνει μια αναφορά και στην μπροσούρα του Δ. Μαριόλη "η αδύνατη ταξική ανακωχή", που περιγράφει τις αντιφατικές στοχεύσεις του ΕΑΜ και την οδυνηρή παγίδευση των υπουργών του στην υλοποίηση σκληρών, αντιλαϊκών πολιτικών και μέτρων, σε τομείς όπως η οικονομία και τα εργασιακά -ενώ κρατήθηκαν επιμελώς μακριά από τα υπουργεία νευραλγικής σημασίας (Εσωτερικών και Στρατιωτικών) που εξασφάλιζαν τον ουσιαστικό έλεγχο του κρατικού μηχανισμού.

Αντί όμως να βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα-διδάγματα για τα όρια και τις πραγματικές δυνατότητες που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις -ακόμα και με τις καλύτερες των προθέσεων- οι ιστορικές αναφορές χρησιμεύουν μαεστρικά για να μικρύνουν το ΕΑΜ και να το στριμώξουν στα μέτρα της σημερινής ψοφοδεούς και ξεπουλημένη ΔΦΑ, για να δώσουν άλλοθι στα πεπραγμένα της.

Σαν δε ντρέπονται, που είπε χτες κι ο Κουτσούμπας...

-Το τροπάρι της ΛαΕ πως το ΚΚΕ θέλει "μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος" επειδή αυτοί ονειρεύονται έναν ήπιο καπιταλισμό με δραχμή και ένα σκιώδη σοσιαλισμό (χωρίς ήλιο) που θα ντρέπεται να πει το όνομά του.

-Και το ιδανικό συμπλήρωμα της Αυγής, που δεν περιορίζεται στην πρωτότυπη νοηματοδότηση της Αριστεράς στις νέες συνθήκες (που είναι προφανώς ο Σύριζα), αλλά και στον επανακαθορισμό της έννοιας του "αριστερισμού", που περιλαμβάνει πλέον το Λαφαζάνη και τη Ζωή. Και μη χειρότερα...

Αριστερισμός, ο ντροπαλός διαχωρισμός από την "αριστερή κυβέρνηση"...

-Αφήνουμε ασχολίαστο, ως ανάξιο λόγου και προσοχής, το Στάθη Καλύβα και τη σύνδεση που επιχειρεί μεταξύ του Γαλαξιάρχη, του τουιτερικού λαϊκισμού και των υποστηρικτών του Τραμπ!

-Την ίδια στιγμή στη βουλή (όχι στο κανάλι) παίζεται το σίριαλ "οι αδιάφθοροι" με την καταγγελία και την πάταξη της διαπλοκής και των αρχιερέων της, σε πρώτο πλάνο. Που θα μπορούσε να 'ναι και σίριαλ του Φώσκολου, με τον "Αρχιερέα" στο ρόλο του νέου Ευλογητού. Ποιοτική αντιπαράθεση, που κάνει το ντιμπέι της Χίλαρι και του Τραμπ να μοιάζει με πολιτική συζήτηση επί της ουσίας...

-Αλλάζοντας κατηγορία, εμπλουτίζουμε τη λίστα με τα εξής:

Την ανταπόκριση από τη χτεσινή εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση που διοργάνωσε το Ατέχνως στο Αλκυονίς για το βιβλίο του βετεράνου κομμουνιστή, Χρ. Νταβαντζή: "όσα επέζησαν στη μνήμη - οδοιπορικό ζωής"

-την ανάλυση του Ριζοσπάστη, από την ενότητα με τα διεθνή, για την ειρηνευτική συμφωνία στην Κολομβία μεταξύ των FARC και του... νομπελίστα Σάντος (που καταψηφίστηκε πάντως στο πρόσφατο συμβουλευτικό δημοψήφισμα) και διαπιστώνει κριτικά πως:

Η συμφωνία κατοχυρώνει το μονοπώλιο του αστικού κράτους στη βία, την καταδίκη της επαναστατικής πάλης, προωθεί την κοινωνική συναίνεση και ενσωμάτωση, αναγνωρίζει το πάνω χέρι στην αστική τάξη και το κράτος της, τελικά υπονομεύει τον ταξικό αγώνα.
Η συμφωνία δεν κρίνεται με βάση το αν οδηγεί σε αλλαγή μορφών πάλης, κάτι που είναι ευθύνη και υποχρέωση κάθε επαναστατικού κόμματος και κινήματος να επιλέγει ανάλογα με τις συνθήκες και τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης στη χώρα του. Η συγκεκριμένη συμφωνία κρίνεται από το αν δεσμεύει το λαϊκό κίνημα της χώρας σε σοβαρές, απαράδεκτες παραχωρήσεις απέναντι στην αστική τάξη και την εξουσία της, που θα το αφοπλίσουν πολιτικά και ιδεολογικά και αντικειμενικά θα ανοίξουν το δρόμο σε εξελίξεις που θα οδηγήσουν είτε στην κλιμάκωση της καταστολής είτε στην ενσωμάτωσή του, ή και στα δύο ταυτόχρονα.

-την ομιλία του ΓΓ στον Πειραιά, για τα πρώτα χρόνια του ΚΚΕ, όπου πρέπει να ένιωσε σαν το σπίτι του -ως προς το χρώμα του κόμματος και της ομάδας. Αλλά σχεδόν κοκκίνισε μιλώντας με πάθος και ένταση ενάντια στην πρόκληση του Σύριζα, που συνεχίζει ανερυθρίαστα να καπηλεύεται την ιστορία της ΕΑΜικής εποποιίας, ενώ μια ασυγκράτητη, ηλικιωμένη σφισσα του φωνάζει από το βάθος κάτι σαν "πέστα" ή κάτι παρεμφερές.

Ξεχωρίζουμε επίσης από την ομιλία.

Ένα σαρδάμ εν τη ρύμη του λόγου, για την ίδρυση του ΚΚΕ λίγο πριν το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (εννοούσε προφανώς τον πρώτο).

Την αναφορά της Ρωσίας και της Κίνας μαζί με τις άλλες καπιταλιστικές δυνάμεις ως ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Και την αναλυτική αναφορά στο ενδεχόμενο γενικευμένου πολέμου, την τακτική και τα δύσκολα καθήκοντα που προκύπτουν για τους κομμουνιστές.

Το τικ-τακ του ρολογιού

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο της εκτέλεσης του Τσε στη Βολιβία, από μια δράκα δειλά καθάρματα, που φοβήθηκαν να τον κρατήσουν ζωντανό για να τον δικάσουν, ας δούμε ένα τελείως δευτερεύον ζήτημα, που έχει όμως κάποιες γουστόζικες προεκτάσεις.

Καταρχάς ένα μικρό απόσπασμα από τη βιογραφία του Τσε (Πάκο Ιγνάσιο Ταΐμπο, Ερνέστο Γκεβάρα, γνωστός κι ως Τσε) που θα μας δώσει το υλικό για τα υπόλοιπα.

Στις 8 Οκτωβρίου 1966 ο κομαντάντε Γκεβάρα είχε πάνω του δύο ρολόγια Ρόλεξ, το δικό του και του βοηθού του, που είχε παραδοθεί στον Τσε με το θάνατο του Κοέγιο. Οι στρατιώτες του τα έβγαλαν και τα δύο με το που τον έπιασαν. Στην πρώτη του συζήτηση με τον Γκάρι Πράδο μέσα στο σχολείο της Ιγέρα, ο Τσε του το είχε πει κι εκείνος είχε φωνάξει τότε τους στρατιώτες και είχε πάρει πίσω τα δυο ρολόγια Ρόλεξ oster perpetual.
-Ορίστε τα ρολόγια σας, κρατήστε τα, κανείς δε θα σας τα πάρει.
Ο Τσε απαντάει ότι θα προτιμούσε να του τα φυλάξει εκείνος και αν του συμβεί κάτι να φροντίσει "να φτάσουν στους δικούς μου". Ο Πράδο του ζητάει να ξεχωρίσει το δικό του και ο Τσε το σημαδεύει χαράζοντάς του ένα Χ στην ανάποδη πλευρά με μια πέτρα. Ο Πράδο κρατάει το ρολόι του Τσε και δίνει στον ταγματάρχη Αγιορόα το ρολόι του Κοέγιο.
Έτσι συνέβησαν τα πράγματα σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αλλά ο τηλεγραφητής της Ιγέρα, ο Κορτές, είδε το συνταγματάρχη Σέλιτς να παίρνει από τον Τσε το ρολόι του, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι ήταν δεμένος. Και ο πράκτορας της CIA Φέλιξ Ροδρίγκες διηγείται πώς βρέθηκε στα χέρια του το ρολόι του Τσε όταν κατάφερε να κοροϊδέψει ένα στρατιώτη που του το είχε πάρει και πώς το είχε φορέσει στον καρπό του όταν ανέβηκε στο ελικόπτερο με το οποίο εγκατέλειψε τον οικισμό της Ιγέρα. Στην πορεία της αφήγησης το ρολόι Ρόλεξ oster perpetual γίνεται ένα Ρόλεξ GT master. Αλλά ο Ισπανο-μεξικανός δημοσιογράφος Λουίς Σουάρες διαβεβαίωνε ότι το Ρόλεξ του Τσε είχε καταλήξει στα χέρια του λοχία Μπερναρδίνο Ουάνκα, ο οποίος το είχε πάρει από το πτώμα.
Άλλες εκδοχές της ιστορίας θέλουν ιδιοκτήτη του ρολογιού το στρατηγό Οβάνδο και μια άλλη, πιο ευφάνταστη, βάζει το ρολόι να ταξιδεύει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά: Από το πτώμα στο γιατρό που έκανε νεκροψία και από το γιατρό στο γιο του, ο οποίος το έδωσε για να πληρώσει ένα χρέος σε μια καντίνα της μεξικάνικης πόλης της Πουέμπλα.

Μήπως σου θυμίζουν κάτι όλα αυτά, σφε αναγνώστη; Δεν μπορεί, για θυμήσου καλά. Κάπου, κάπως, κάποτε, θα το έχεις ξανακούσει.
Οι κομμουνιστές δε φορούν ρόλεξ! Απαγορεύεται λέμε! Το γράφει στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο και στο καταστατικό.
Ή μήπως όχι;

Ασφαλώς θα θυμάστε οι περισσότεροι τον κακό χαμό που είχαν σηκώσει διάφορες χρυσαυγίτικες (επίσημες και συγκαλυμμένες) σελίδες για την απομίμηση Ρόλεξ, που φοράει στο αριστερό του χέρι ο Κουτσούμπας. Ενώ ο καημένος ο Παττακός πχ, που απελευθερώθηκε το 90' για ανήκεστο βλάβη, λόγους υγείας, κτλ, για να ζήσει ελεύθερος τα τελευταία 26 χρόνια της ζωής του, πέθανε στην ψάθα, με μια Ουκρανή υπηρέτρια (μα γιατί όχι Ελληνίδα;), κτλ...

Όπως βλέπεις μάλιστα, ένας περήφανος βλαξ με περικεφαλαία του διαδικτύου το διατύπωσε με πιο πομπώδη τρόπο.
Άραγε φορούσαν Ρόλεξ οι Μαρξ, Λένιν, Στάλιν, Μάο, Φιντέλ, Τσε, κλπ;
Έλα ντε, τι λες κι εσύ, σφε αναγνώστη;

Κοίτα να δεις που χτυπήσαμε λαβράκι. Να δεις τελικά που μέχρι το τέλος της ανάρτησης, θα βγει η παγκόσμια επανάσταση καρπό της διεθνούς συνωμοσίας των πανίσχυρων μονοπωλίων στο χώρο της ωρολογοποιίας, που κινεί από το παρασκήνιο όλα τα νήματα. Κάμερα σε μένα!
Ή μάλλον όχι, κάμερα σε αυτόν.

Μα τον Τουτάτι, δε θα αντέξω κι άλλες βλακείες...

Τώρα μαθαίνουμε πως δεν είναι μόνο ο αρχηγός του γαλατικού χωριού της Καραϊβικής (που είναι λογικό να εκφράζει κατά καιρούς μια πνευματική κόπωση με όσα ακούγονται) αλλά και ο Τσε, που κατά τα άλλα δεν ανεχόταν τη χλιδή και κάθε είδους ειδική μεταχείριση προς το πρόσωπό του. Αλλά βρέθηκε κι αυτός με Ρόλεξ και μάλιστα να φοράει δύο ρολόγια, όπως, όπως...

Α, ναι. Μη μου πεις ότι το είχες ξεχάσει. Ότι δεν έχεις ξανακούσει ποτέ για αυτό. Αυτούς που ίσως στο πιο συγκλονιστικό στιγμιότυπο του εικοστού αιώνα κοιτούν το δάχτυλο αντί για το φεγγάρι. Και τα δύο ρολόγια στο χέρι του αξιωματικού, αντί για το στρατιώτη που βάζει την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ, να κυματίζει συμβολίζοντας τη συντριβή του ναζισμού.

Φαντάσου δηλ να ήταν σε θέση να διαβάσουν τις χίλιες και βάλε σελίδες της βιογραφίας, όπου μεταξύ άλλων θα ανακάλυπταν πως ο Τσε δεν είχε και την καλύτερη σχέση με το μπάνιο, ή μάλλον δεν ήταν προτεραιότητά του, ιδίως όταν βρισκόταν σε αντάρτικο ή εξορμήσεις. Και μετά από μια εκστρατεία του με την αγαπημένη του Ποδερόσα, νομίζω, είχε κερδίσει ένα στοίχημα από κάποιους φίλους του, που δεν πίστευαν πως το (ακαθόριστου χρώματος) εσώρουχό του μπορούσε να σταθεί από μόνο του όρθιο, μετά από τόσες μέρες πάνω του. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Και στην τελική, όπως λέει ο Ζαραλίκος -για τους χρυσαυγίτες και τη σχέση τους με την ιστορία και την αλήθεια- με φωνή τέσσερα.
-Έχεις βίντεο; Βίντεο έχεις; Αποδείξεις...
Άμα δεν έχεις, τι το συζητάμε...
Και πώς ξέρουμε ότι τον σκότωσαν στην τελική...

Αποστράγγιση μυαλών

Επειδή δεν ξέρω πώς να το προαναγγείλω κατάλληλα, θα το πω απλά.

Μια γκράντε, (δε)λαρζ, επιστροφή που κάνει αίσθηση, παίρνει μυαλά. Ου μην και τα αποστραγγίζει.

Καλή ανάγνωση...

Δεν ξέρω αν με θυμάσαι, έγραφα κάποτε πολύ, πολεμούσα/πολέμαγα ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον στης μπλογκόσφαιρας το μετερίζι (στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι).

Κάποτε κουράστηκα, παν τέσσερα-πέντε χρόνια από τότε που τα βρόντηξα κι αυτοεξορίστηκα σαν τον Καραμανλή στη σιωπή και την απόσταση ασφαλείας απ’ όλα. Κι αυτό σήμαινε όχι μόνο γιοκ γράψιμο, ούτε σχόλια, ούτε καν παρακολούθηση των υπολοίπων μπλογκ, ούτε καν επαφή με τους ανθρώπους που γράψαμε, δουλέψαμε μαζί, τίποτα ντιπ και να με συμπαθάν. Με κανέναν δεν μάλωσα, με κανέναν δεν είπα περίσσια κουβέντα. Τόσο πολύ με είχε φάει τα σκώτια αυτή η φάση που είπα νισάφι και πάτησα το ντελήτ ακάουντ.

Παράτησα κι άλλα πράγματα μετά απ’ αυτό, έκανα ρισέτ κι έκατσα να δω τριγύρω το τοπίο, προς τα που να κινηθώ. Κι έτσι κάπου εκεί, αφού είδα κι απόειδα, κουρασμένος απ’ την κρίση, τη φτώχια, την περιρρέουσα απαλεψιά αποφάσισα να την κοπανήσω απ την ιμπεριαλιστική ψωροκώσταινα στην αλλοδαπή.

Είχα μια ειδίκευση στα δίκτυα, ψάχτηκα, έκανα, έρανα και τελικά βρήκα μια δουλίτσα, μάζεψα τα μπογαλάκια μου και πήρα το αεροπλάνο για Τσεχία. Δεν πήρα μόνο των ομματιών μου αλλά και των “ομυαλών" μου, ας μου επιτραπεί το σχήμα λόγου: brain drain.

Μην περιμένετε καζαντζιδική ωδή στους πόνους της ξενιτιάς. Θα μου πεις δεν στεναχωρέθηκες; πώς δε στεναχωρέθηκα, τι είμαι βόιδι; Αλλά για τις ψυχολογικές απαλεψιές της "ελεύθερης μετακίνησης εργαζομένων” εντός της ΕΕ, μας τα παν κι άλλοι και πόσοι άλλοι ακόμα θα μας τα πουν.

Brain drain θα πει διαρροή, αποστράγγιση μυαλών, φρέσκα υγιή μυαλά που παίρνουν στροφές, φορτωμένα με γνώσεις, ειδικεύσεις κλπ που φυτρώνουν σε μια μόνο χώρα και διασκορπίζονται σε όλο το ντουνιά προς αναζήτησιν καλύτερων όρων πώλησης του ικανού προς εργασία τομαριού. Έτσι κι εγώ πούλησα το τομάρι μου στο μονοπώλιο, αποστραγγίχτηκα στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ’, χίλια ευρώ και 20 κουπόνια σίτισης το μήνα για να λιγδώσει το άντερο. Και μετά σου λέει στο σοσιαλισμό τους τάιζαν με δελτίο. Παρακάτω.

Και ποιος θα μείνει στην Ελλάδα να κάνει επανάσταση; Βρες τα τρακόσα εικοσιοχτώ λάθη στην ερώτηση. Νταξ, κανένας ποτέ δεν μ’ έκανε τέτοια ερώτηση αλλά όλοι οι εντός εκτός κι επί τ’ αυτά έκαμαν αυτή την ερώτηση στον εαυτό τους και στην ομήγυρη φωναχτά και κανείς δεν κατηγορήθηκε επειδή την έκανε και δεν έκατσε να ψωμολυσσάξει παρέα με τους υπόλοιπους.

Ποτέ καμμιά χώρα δεν άδειασε εντελώς απ’ τη φτώχεια και τη μετανάστεψη, π.χ η Ελλάδα δεν μπορεί από δέκα εκατομμύρια να πέσει π.χ στις τρακόσες σαρανταεφτά χιλιάδες. Επίσης, όταν ψωμολυσσάς το λογικό είναι να πα να βρεις ψωμί να φας. Ο εργατάκος, χειρωνάκτης η πνευματικός δεν έχει σημασία, αυτό έχει να πουλήσει αυτό θα πουλήσει. Θα πας εκεί που αγοράζουν, εδώ δεν αγόραζε κανένας.

Θα μου πεις, ναι, εσένα περιμέναν να πας να τους βγάλεις δουλειά. Όταν ο εντζινίερ στο Αμέρικα παίρνει βδομήντα-ογδόντα χιλιάρικα ντολαρς κι εσένα σου δίνουν στην Τσεχία δώδεκα δεκατρία, βρες ποιος ωφελείται και κέρδισε μαντολάτο. Σου λέει ο αμερικάνος ο ιμπεριάλας, εκεί μυαλό έχουν, κάνα αγγλικό ξέρουν, η ψωμόλυσσα Ρουμάνων, Βουλγάρων και κυρίως Ελλήνων δεν περιγράφεται, δώστου ένα χιλιαρικάκι και κάνα κουπόνι, πάρτι θα κάνει.

Ασφαλώς είναι αντικειμενικό πρόβλημα το μυαλό να φεύγει από μία μόνο χώρα και να πηγαίνει σε άλλη μόνο χώρα, μειώνεται η συνολική εξειδίκεψη μαζεμένη σ’ αυτή τη (μόνο) χώρα και δυσκολεύουν οι αντικειμενικές συνθήκες οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια (μόνο) χώρα. Γιατί, άντε έκανες την επανάσταση, για να συντηρήσεις, πόσο μάλλον να χτίσεις καινούριες υποδομές, θες χέρια και μυαλά. Όσο λιγοστεύουν αυτά, ζορίζει το πράμα.

Όμως το μυαλό που πήγε σε άλλη χώρα δεν χάθηκε, θα χρησιμέψει βεβαίως για την αναπαραγωγή του ξένου κεφαλαίου, το ντόπιο (αλληλ)εξαρτημένο κεφάλαιο πήρε τον μπούλο. Κι όταν με το καλό γίνει επανάσταση και στην άλλη μόνο χώρα, η σε άλλη μόνο ομάδα χωρών, χαμένο δεν θα πάει το μυαλό. Θα οικοδομήσει σοσιαλισμό κι εδώ κι εκεί και παντού, όπου βρίσκεται τελωσπάντων. Και με τέτοια αλληλεπίδραση πια που υπάρχει, κλάνει η νύφη στο Βανκούβερ σκολνάει ο γάμος στην Κουάλα-Λουμπούρ, ο σοσιαλισμός σε μία μόνο χώρα δεν θα ναι ποτέ πια ο ίδιος...

Είναι αλήθεια, η μετανάστεψη σε κάνει λίγο τρότσκα αλλά θα μου πεις και ποιος δεν είναι και λίγο ή πολύ τρότσκας στις μέρες μας. Λίγος αριστερισμός, λίγη ανεμοβλογιά του κομμουνισμού δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, ίσα-ίσα φτιάχνει δεξιά αντισώματα. Αλλά μάλλον πέρασε πολύς καιρός και δεν τό’ χω πολύ με τους λεπτούς ιδεολογικούς ακροβατισμούς, μόνο με τους χοντροκομμένους.

Έλ’ αγάπη μου να σου πω για της ξενιτιάς τον πόνο

Άραγε θα κάμω ποτέ σοσιαλισμό σε τούτη τη χώρα μόνο;


Δελάρζ

Τι έχουμε να πούμε;

Παραφράζοντας ένα γνωστό απόφθεγμα, μπορούμε να πούμε ότι σε αυτήν τη χώρα -και βασικά διεθνώς σε αυτό το σύστημα- υπάρχουν αποφάσεις που ανακοινώνονται απλώς για να προκαλέσουν εντύπωση στο επικοινωνιακό κομμάτι, και να ανακληθούν με διάλογο, και άλλες που δεν έχουν παρθεί τυπικά, αλλά βρίσκονται στα σκαριά και περιμένουν ένα (στημένο, κοινωνικό) διάλογο να νομιμοποιήσει τη διαδικασία λήψης τους και το περιεχόμενό τους. Αλλά οι κυβερνώντες είναι (εκφασισμένοι και) αποφασισμένοι να τις πάρουν, με συναίνεση ή χωρίς.

Υπάρχουν βέβαια κάποιες σπάνιες στιγμές ειλικρίνειας, όπως η χτεσινή ατάκα του υπουργού εργασίας, που πρέπει κανονικά να τον παρουσιάζουμε κάθε φορά σαν πυγμάχο, με όλα τα προσωνύμια που τον συνοδεύουν και τον καθιέρωσαν στο ευρύ κοινό:
και τώρα μαζί μας ο ταξικός αποστάτης, ο κομμουνιστής υπουργός, ο "μνημόνια σκίζω και νόμος γίνονται", ο ένας και μοναδικός, Γιώργοοοος Κατρούγκαλοοοος...! (όλε, όλε, όλε! Θυελλώδικα χειροκροτήματα, ουρανομήκεις επιδοκιμασίες, ουρα...)
Στην άλλη γωνία, στημένη στον τοίχο, περιμένοντας την εκτέλεση και το νοκ-άουτ της κάλπης, η εργατική τάξη και τα δικαιώματά της (ου-ου-ου-ου...)

Χτες λοιπόν, στην κινητοποίηση των ταξικών σωματείων της βιομηχανίας για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων (αν δεν ξέρετε τι είναι, ρωτήστε τους συνταξιούχους που τις πρόλαβαν), ο Κατρούγκαλος της καρδιάς μας, ο σύντροφός μας, ο μπολσεβίκος του Μαξίμου, αρνήθηκε να δει και να συζητήσει με αντιπροσωπεία τους, με το αήττητο επιχείρημα:
-Έτσι κι αλλιώς (η γη θα γίνει κόκκινη; Μπα, όχι) (απ’ τη ζωή σου ανθίζουνκαι συ μαραίνεσαι;). (πάλι θα 'ρθεις, πάλι θα με ζητήσεις, έξω απ' την πόρτα μου θα τη στήσεις;)
-Έτσι κι αλλιώς... ό,τι και να πούμε, όταν κατεβείτε κάτω, θα με καταγγείλετε. Τι έχουμε να πούμε;

Αχα! Και δε μου λες Γιώργο, το καλοκαίρι του 15', τι είχατε να πείτε 17 ολόκληρες ώρες "σκληρής διαπραγμάτευσης", που ακόμα τις αναφέρετε σαν ανδραγάθημα; Αφού στο τέλος, έτσι κι αλλιώς, το τρίτο μνημόνιο θα υπογράφατε, χωρίς σοβαρές διαφωνίες επί της ουσίας...

Αν και βασικά, ο διάλογος χρειάζεται και έχει νόημα μεταξύ όσων δεν έχουν ιδιαίτερα σοβαρές (στρατηγικές λέμε εμείς) διαφωνίες, για να υπάρχει πεδίο συνεννόησης, πχ ανάμεσα στον Ιερώνυμο και την κυβέρνηση.

Και τι είναι αλήθεια οι εργάτες για να τους υποδεχτείς και δεχτείς ό,τι σου υπαγορεύσουν, κάνοντας το δίκιο τους νόμο; Μην είναι ιεράρχες με περιουσία προς... αξιοποίηση, για να τους χειροφιλήσεις; Μην έχουν τίποτα δόγματα που θωρακίζουν το καθεστώς, αποχαυνώνοντας το ποίμνιο; Όχι, γι' αυτό και τους λέτε δογματικούς, ενώ εσείς κρατάτε ανοιχτούς ορίζοντες.

Ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, όπου το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το σύστημα, είναι αδύνατος κι ουτοπικός, όσο κι ο διαχωρισμός του αστικού κράτους από τα μονοπώλια (στην περίοδο του ΚΜΚ -κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού). Κι η αυταπάτη πως η κυβερνητική εξουσία μπορεί να στραφεί εναντίον τους είναι σαν οφθαλμαπάτη στην έρημο. Πιο εύκολο είναι όμως να περάσει η κάμηλος, δηλ ένα καραβόσκοινο, (ου μην και οι καμήλες του Λάκη, που έχουν χάσει το δρόμο τους και δεν ξέρουν πού πάνε) από το μάτι της βελόνας, παρά να ξεκολλήσει η βελόνα του κράτους από την υπεράσπιση της άρχουσας τάξης.

Είπες όμως άθελά σου και μια μεγάλη αλήθεια, Γιώργο.
Εσείς έχετε πάρει τις αποφάσεις σας κι έχετε διαλέξει εξ αρχής στρατόπεδο. Κι η εργατική τάξη δεν έχει τίποτα απολύτως να συζητήσει μαζί σας και τίποτα καλό να περιμένει από ένα στημένο διάλογο μαζί σας. Η δύναμη εξάλλου δε βγαίνει από τα στόματα. Κι ο μόνος δρόμος που μένει είναι ο δρόμος (στην κυριολεξία). Ο δρόμος του αγώνα και των συλλογικών κινητοποιήσεων.

Τι να πούμε, τι να τραγουδήσουμε, λοιπόν;
Να πούμε το "άσε με να φύγω", με το Ζουράρι στο πιάνο, την Κουντουρά στα φωνητικά και τον Τσίπρα να τους απολαμβάνει πίνοντας το ποτό του;
Ή μήπως όχι γιατί είναι κρυφό υπονοούμενο για την ΕΕ και τη λυκοσυμμαχία της, όπου ασφυκτιούν οι λαοί -διατηρώντας ωστόσο το "προνόμιο" του αργού θανάτου, σε αντίθεση με τους πρόσφυγες που πεθαίνουν ακαριαία από ασφυξία, στην κυριολεξία;

-Α. εμένα είναι πάλι άλλο το αγαπημένο μου.
Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, πέσανε πάνω στην εργατιά.
-Μα αυτό είναι κομμουνιστικό!
Εντάξει μωρέ. Κι ο Κατρούγκαλος κομμουνιστής είναι. Όσο κι ο Σπύρος στους Απαράδεκτους δηλ, που είναι έτοιμος για ιστορικό συμβιβασμό (άλλο αν δε συμπαθούσε τα καπιταλιστικά σκουλίκια).

Κι όσο για τα κοράκια, ακόμα κι αν ντυθούν ροζ κι "αριστερά", πάλι κοράκια θα 'ναι. Δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ φλαμίνγκο.
Όπως οι κότες δεν πρόκειται ποτέ να πετάξουν στην έφοδο για τον ουρανό. Το πολύ-πολύ να γίνουν παπαγαλάκια για να εξηγούν πόσο γαμάτες και πρωτοποριακές είναι οι κινήσεις της κυβέρνησης...

Όσα επέζησαν στη μνήμη - οδοιπορικό μιας ζωής

Το περιοδικό ΑΤΕΧΝΩΣ (atexnos.gr)

σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου

Όσα επέζησαν στη μνήμη… Οδοιπορικό μιας ζωής,

του Χρήστου Ι. Νταβαντζή

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν:

Χρήστος Τσιντζιλώνης, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης – Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ)

Κώστας Μαραγκουδάκης, Πρόεδρος του Ιδρύματος Περίθαλψης Ηλικιωμένων «Το Σπίτι του Αγωνιστή»

Νίκος Πουρναράς, συνεκδότης του περιοδικού ΑΤΕΧΝΩΣ, επιμελητής του βιβλίου

Θα διαβαστούν αποσπάσματα από το βιβλίο. Χαιρετισμό θα απευθύνει ο συγγραφέας.

Κυριακή 9 Οκτώβρη 2016, στις 18:00

Κινηματογράφος Αλκυονίς

NEW STAR art cinema

Ιουλιανού 42-46, πλατεία Βικτωρίας

Τηλ: 210 8220 008

Είσοδος ελεύθερη

Ακολουθούν μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Χρήστου Νταβαντζή.

-.-.-

Με την οπισθοχώρηση των ΕΔΕΣιτών ο Ζέρβας, που ήταν στο Βουργαρέλι, έφυγε κατευθυνόμενος προς την Πλάκα. Περνώντας απ' τη Χώσεψη, στη θέση Αμπέλια, εμείς που ήμασταν στο παρατηρητήριο τον είδαμε καβάλα στ' άλογο με την ακολουθία του. Ο Γιάννης Αγγέλης που ήταν μεγαλύτερος από εμάς λέει: "Πάμε στον Κεδράκη να στήσουμε ενέδρα, να τους καθαρίσουμε;" "Να πάμε!", λέμε όλοι μαζί με μια φωνή.

Τρέχουμε γρήγορα και φτάνουμε στη θέση Κεδράκης. Σχεδόν πενήντα μέτρα από εκεί που θα περνούσε ο Ζέρβας με τους δικούς του ήταν ένας λοφίσκος με μικρά δέντρα. Εκεί πιάνουμε θέσεις, μαζεύουμε γρήγορα πέτρες και φτιάχνουμε πρόχειρα προχώματα. Ο Γιάννης είχε ένα αυτόματο με δυο δεσμίδες, ο Μάνθος ένα μάουζερ γερμανικό "ταμ τουμ", εγώ είχα μια αραβίδα ιταλική και ο Λευτέρης ένα μαυροβούνικο πιστόλι και δυο χειροβομβίδες, μια ιταλική καπνογόνου και μια εγγλέζικη "μιλς". Κρυφτήκαμε και περιμέναμε να φτάσουν στο σημείο που είχαμε στήσει την ενέδρα. Το τουφεκίδι στα Λαύρα και τον Άγιο Κοσμά συνεχιζόταν. Λίγο προτού φτάσουν ο Ζέρβας με το επιτελείο του, λέει ξαφνικά ο Γιάννης:

-Ξέρετε, αυτό που πάμε να κάνουμε είναι παράνομο. Αύριο θα μας περάσουν από ανταρτοδικείο και θα μας κρεμάσουν στην πλατεί.
-Τι είναι αυτά που λες Γιάννη; του λέω.
-Πρέπει να έχουμε εντολή για να κάνουμε τέτοιες πράξεις. Δεν μπορούμε να παίρνουμε πρωτοβουλίες.

Και έτσι ματαιώθηκε η ενέργειά μας. Παραμείναμε στη θέση μας. Μετά από λίγο πέρναγε ανυποψίαστος ο Ζέρβας από μπροστά μας κι εμείς τον βλέπαμε και βράζαμε από μίσος.

Ο Γιάννης Αγγελής αργότερα πέρασε στο ΔΣΕ. Όταν γύρισε από την Τασκένδη, το 1979 περίπου, συναντηθήκαμε στους Αγίους Αναργύρους Αττικής. Αφού χαιρετηθήκαμε η πρώτη του κουβέντα ήταν: "Χρήστο, αν σκοτώναμε τότε το Ζέρβα, ίσως το κίνημα να είχε κέρδος. Ας μας σκοτώνανε κι εμάς μετά". Ο Ζέρβας το 1947 έγινε Υπουργός Δημόσιας Τάξης και μάζεψε τους κομμουνιστές σε ξερονήσια και φυλακές.

-.-.-

Όταν ο Κορνήλιος Κλωναρίδης πήρε σύνταξη, συνέχισα στο ιατρείο με την κόρη του, Ηρώ Κλωναρίδη. Κάποια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη και ζήτησε ραντεβού με την κυρία Κλωναρίδη. Της έκλεισα ραντεβού για την επόμενη μέρα και ήρθε.

(...)

Τότε τη ρωτάει η κ. Κλωναρίδη:
-Είστε υποψήφια δήμαρχος Αθηναίων;
-Ναι, θα με ψηφίσετε; της απάντησε με ερώτηση η κ. Μπακογιάννη, αλλά η γιατρός χαμογέλασε και δεν απάντησε. Τότε πήρα εγώ το λόγο.

-Κυρία Μπακογιάννη είστε μια κυρία καθώς πρέπει αλλά ανήκετε στην άρχουσα τάξη. Εγώ δε θα σας ψηφίσω. όταν γίνετε Δήμαρχος, δε θα έρθετε στο Νέο Κόσμο να δείτε τα χάλια της περιοχής μας, θα πάτε Κηφισιά, Φιλοθέη, Ψυχικό.

Γέλασε και μου έδωσε το χέρι της. Μου λέει: "Είσαι ειλικρινής". Της ευχηθήκαμε καλή επιτυχία και έφυγε.

-.-.-

Κάποια μέρα ο Γιάννης Παπανικολάου με ειδοποίησε να βρεθώ στις εννιά το βράδυ στα γραφεία, στον τρίτο όροφο. Όταν πήγα βρήκα αρκετούς μέσα στην αίθουσα, γύρω στα πενήντα άτομα. Ο Γιάννης Παπανικολάου ήταν ο εισηγητής. Το θέμα ήταν η κατάργηση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ ή όχι. Η συζήτηση ήταν ταραχώδης, ιδιαίτερα με δυο-τρία στελέχη από τα Γιάννενα. Τράβηξε πάρα πολύ, μέχρι αργά τη νύχτα. Η πλειοψηφία ήταν υπέρ της κατάργησης. Φεύγοντας από εκεί ο Γιάννης κι εγώ δεν ήμασταν καθόλου ικανοποιημένοι με την απόφαση που πάρθηκε. Στη συνέχεια ξεκίνησαν στα συλλαλητήρια από Πανεπιστήμιο μέχρι Ομόνοια. Τα πράγματα δεν εξελίσσονταν ομαλά.

Γίνεται μια συνέλευση στα γραφεία της ΕΔΑ, στην Αριστείδου, στον τέταρτο όροφο και το θέμα ήταν τι γίνεται με την κατάσταση των συλλαλητηρίων, πού πάμε; Υπήρξαν δυο-τρεις εισηγητές και θυμάμαι ήταν και ο Ηλιού που παρακολουθούσε τη συνέλευση. Από τις εισηγήσεις και θέσεις ορισμένων στελεχών έβγαινε ότι καλλιεργούταν θέμα πραξικοπήματος και ότι θα πρέπει να αντιδράσουμε. Ο Ηλιού κάπνιζε ατάραχος το πούρο του σε μια γωνιά. Σηκώνεται, παίρνει το λόγο και λέει: "Τι είναι αυτά που λέτε συναγωνιστές; Δεν μπορούν να κάνουν πραξικόπημα". Του απάντησαν ότι η εφημερίδα Αθηναϊκή προμηνύει τέτοιες εξελίξεις. "Μην τα πιστεύετε. Αυτά είναι για να μας τρομοκρατήσουν", είπε. Συνεχίστηκε ο διάλογος μεταξύ των συαγωνιστών και στελεχώων και κατά τις έντεκα η ώρα διαλυθήκαμε. Το πραξικόπημα των συνταγματαρχών εκδηλώθηκε στις 12 η ώρα της ίδιας μέρας.

-.-.-

Το 1977 ταξιδέψαμε για δεύτερη φορά σε χώρες του σοσιαλισμού. Εγώ και ο γιατρός Μπαλάφας με την οικογένειά του, με δυο αυτοκίνητα. Εκτός από τη Ρουμανία, πήγαμε στη Βουλγαρία και στην Ουγγαρία και φτάσαμε μέχρι τη Βουδαπέστη. Παρατηρούσαμε στις χώρες αυτές τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού. Άλλη ζωή ο κόσμος εκεί, άλλος πολιτισμός. Μας έκανε εντύπωση που τα βλέπαμε και τα σχολιάζαμε, γιατί πριν δούμε με τα μάτια μας είχαμε ορισμένες αμφιβολίες αν είναι τόσο καλά τα πράγματα εκεί. Η αντίδραση προπαγάνδιζε τα αντίθετα εδώ.

(...)

Στην επιστροφή περνώντας από τη Βουλγαρία περάσαμε από τη Βάρνα. Σε ένα τεράστιο και πεντακάθαρο πάρκο, βλέπουμε μια ομάδα από Έλληνες. Επικεφαλής φαινόταν μια γυναίκα πολύ ζωηρή. Μόλις μας αντίκρισε μας φωνάζει:

-Έλληνες είστε;
Ναι, Έλληνες, της λέμε.
-Είστε και εσείς τουρίστες, όπως εμείς;
-Βεβαίως.
-Να σας κάνω μια ερώτηση; Σε όλη την Ελλάδα μπορείς να βρεις ένα πάρκο σαν αυτό που βλέπουμε εδώ πέρα;
-Φυσικά και όχι! της λέμε. Εμείς ερχόμαστε από τη Βουδαπέστη και είδαμε και εκεί πολύ ωραία πράγματα. Όπως και στη Ρουμανία.
-Δεν ξέρω τι πιστεύετε εσείς, εγώ είμαι Νεοδημοκράτισσα, όμως όταν θα γυρίσω στην Αθήνα θα τους βρίσω τους δικού μου, για να μην πω ότι θα τους φτύσω. Γύρισα όλη τη Βουλγαρία και έμεινα κατενθουσιασμένη από τα έργα της και αυτοί οι κύριοι στην Αθήνα μας λένε χοντρά ψέματα...

Στιβ τα μπούτια σου

Την είδηση που έδωσε την αφορμή για το σημερινό σημείωμα, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ -αν δεν τη γνωρίζετε ήδη. Η παράξενη λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά είναι πως το αρχικό περιστατικό έγινε στην εκδήλωση για τα χίλια φύλλα της φυλλάδας "χρυσή αυγή" που προκαλεί κάποια έκπληξη, αν αναλογιστεί κανείς τη σχέση του μέσου φασίστα με το διάβασμα. Τη συνέχεια, που αποδεικνύει πως ο Γιατζόγλου δεν έχει μπερδέψει απλώς τα μπούτια του, αλλά είναι συνειδητός και αμετανόητος βλάκας (ή μαλάκας κατά δική του ομολογία, happy now?) μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Μα να μην έχουν λεφτά οι γονείς να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία και να πρέπει να πάνε στα δημόσια, μαζί με τα προσφυγόπουλα; Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα...

Εντάξει δε θα ήταν πολύ λογικό, όλοι όσοι εκδηλώνονται πολιτικά στο χώρο να είναι μαζί μας: ψηφίζω-στηρίζω ΚΚΕ. Εξάλλου, εκτός από την ΚΟΒα μπάσκετ που θα μπορούσε να στηθεί (με Μίσσα, Παππά, Πετρόπουλο και παλιότερα τον εκλιπόντα, Μάκη Δενδρινό) φυτρώνει κάθε καρυδιάς καρύδι, με κορυφαία παραδείγματα τον Ιωαννίδη και το Φασούλα (που κι αυτός στην ΚΝΕ ήταν κάποτε). Αλλά ο Γιατζόγλου τους ξεπέρασε όλους, ακόμα και τον εαυτό του.

Δε θα υπήρχαν ίσως πολλά περιθώρια κι ελπίδες, όταν έρχεται εξ Αμερικής εν μέσω χούντας και προέρχεται από την ελληνική ομογένεια στις ΗΠΑ, όπου σαρώνει ο Τραμπ -που βάζει νόμους, τάξη και σύνορα, για να δώσει δουλειές, όπως μάθαμε από τον κόουτς. Κι από αυτήν την άποψη μπορεί να του βρει μερικά "ελαφρυντικά". Γιατί να πούμε αυτόν φασίστα, όταν θεωρούμε τις ΗΠΑ ηγέτιδα δύναμη του "ελεύθερου, δημοκρατικού κόσμου" που εκστρατεύει σε διάφορες γωνιές του πλανήτη, για να εξαπλώσει τα ιδεώδη του δυτικού κόσμου; Ή εφόσον θεωρούμε "δημοκρατική" τη Χίλαρι Κλίντον, που ηγήθηκε της "ειρηνευτικής επέμβασης" στη Λιβύη, και αριστερό τον Τσίπρα που χτυπάει με χημικά τους συνταξιούχους.
Έχει κι ο φασίστας τα δίκια του...

Το βασικό του μειονέκτημα είναι πως δεν ξέρει (και δε θέλει) να κρυφτεί, όπως άλλοι. Κι έτσι θεωρεί πχ τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα "κακιά στιγμή", αποδεικνύοντας πως η δική του παρουσία στην εκδήλωση μόνο τέτοια δεν ήταν (με την έννοια της στιγμής και κάτι μεμονωμένου). Απορεί γιατί δε θα γινόταν ο ίδιος χαμός αν είχε πάει πχ σε κάποια εκδήλωση του ΚΚΕ. Θεωρεί τη χρυσή αυγή μια δεξιά παράταξη (της σοβαρής ακροδεξιάς, που θα έλεγε κι ο Μπάμπης), τον εαυτό του εθνικιστή (τι κακό υπάρχει σε αυτό, μου λέτε;), το Μιχαλολιάκο πατριώτη (που ξυπνάει φασίστας). Κι αρνείται να δει το προφανές, όταν του επισημαίνουν πχ πως ο αρχηγός του θεωρεί χιμπατζήδες το Σοφοκλή και τον Αντετοκούμπο, που δε θα έπρεπε να φοράνε τη φανέλα της εθνικής ομάδας. Νεοναζί; Πού τους είδατε; Μια ατυχής διατύπωση ήταν μόνο...
(Και δε σκέφτεσαι Στιβ, τα παιδιά που πήγαιναν στο ίδιο σχολείο μαζί του; Ποιος ξέρει αν τον είχαν εμβολιάσει ή όχι;)

Ο Γιατζόγλου είναι ένα τυπικό δείγμα του μέσου χρυσαυγίτη ψηφοφόρου. Μπορεί να μην είναι όλοι διαμορφωμένοι φασίστες, αλλά κανείς τους δεν έχει το άλλοθι της άγνοιας, ότι δεν ήξερε (δε ρώταγε) τι συνέβη και τον παρέσυραν. Βλέπει μπροστά του το έγκλημα και σφυρίζει αδιάφορα ότι δεν τρέχει τίποτα -τέτοια γίνονται εκατό, αλλά εσείς μόνο το ένα λέτε.

Για το αντιαθλητικό φάουλ του Γιατζόγλου (που θα μπερδέψει τους πάντες φέτος στην Ευρωλίγκα, περίπου όπως στην ΕΕ, που στρέφεται κατά του ολοκληρωτισμού, ψάχνει να βρει πώς θα τον ορίσει -δύο άκρα, κτλ- αλλά μπερδεύεται και -κατά περίεργο τρόπο- μόνο τα κομμουνιστικά σύμβολα διώκει) γράφτηκαν πολλά, πετυχημένα και μη.

Για τη βαριά προφορά και τα ελληνικά του Στιβ, που -ακόμα κι έτσι- είναι λίγο καλύτερα από αυτά του μέσου χρυσαυγίτη-δρώμαινα.
Για το μαύρο Σκάρεϊ που του πήρε τη γυναίκα, ή τον Εβραίο Σερφ που τον αντικατέστησε και πήρε το πρώτο ευρωπαϊκό του Άρη. Πώς να μη σου βγούνε κόμπλεξ με τέτοια βιώματα...
Πόσο παράδοξο είναι πχ να βγαίνει ντούρος εθνικιστής κάποιος με το "αμερικανοτούρκικο" ονοματεπώνυμο Στιβ Γιατζόγλου.
Πόσο άτοπο είναι να πουλάς εθνικισμό, ως αθλητής και προπονητής, που ζεις και εργάζεσαι σε ένα πολυεθνικό περιβάλλον-Βαβέλ. Εκτός κι αν την επόμενη φορά -που δε νομίζω να υπάρξει μετά από αυτό- που κληθεί να αναλάβει ομάδα σε αποστολή σωτηρίας-αυτοκτονίας, κάνει την μπασκετική Αθλέτικ Μπιλμπάο και παίζει μόνο με γηγενείς παίκτες, χωρίς Αμερικανούς. Πολύ αμφιβάλλω... Κι αυτή είναι η σχιζοφρενική αντίφαση κάθε πωρωμένου εθνικιστή, που δε μένει καν συνεπής προς τις ιδέες του.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι με τους ξένους, γενικά κι αόριστα. Είναι με τους φτωχούς ξένους, όπως σημειώνει πολύ σωστά ένα χτεσινό άρθρο. Και το πιο παρήγορο-ευχάριστο στην όλη υπόθεση, μέσα σε όλα όσα γράφτηκαν, είναι τα σωστά αντανακλαστικά που έδειξαν (στη συντριπτική πλειοψηφία τους) οι άνθρωποι του χώρου, χωρίς να υπολογίσουν φιλίες, συμπάθειες και δημόσιες σχέσεις. Εδώ υπάρχουν όντως κόκκινες γραμμές, και αν τις υπερβεί κάποιος, απλώς περνάει απέναντι και... θέτει εαυτόν εκτός αθλήματος (όπως θα έλεγαν στην μπασκετική δεκαετία με τις βάτες). Μπορεί να μην είναι απαλλαγμένος από αντίστοιχους λεκέδες κι ακαθαρσίες, αλλά έχει υγιή αντισώματα.

Όπως γράφει ο Γρ. Μπάτης, για κάθε Στιβ, υπάρχουν εκατό σαν την Κατίνα Μανιταρά. Και συνεχίζει:

Θα αναρωτηθεί κάποιος, μα πως θα μπορέσεις αυτός ο άνθρωπος να μιλήσει στους μη Έλληνες παίκτες του; Μα είπαμε, κομμένα τα αστειάκια. Και θα μιλήσει και θα γελάσει και πανηγυρίσει. Το πρόβλημα δεν είναι ο ξένος. Το πρόβλημα είναι ο φτωχός ξένος. Το πρόβλημα είναι καθαρά ταξικό και στην πραγματικότητα το πιο μεγάλο πρόβλημα, είναι ότι δεν έχουμε αντιληφθεί την ρίζα του. Αυτό το “ναι” στον τουρίστα που στ' ακουμπάει και μπορεί να σου κάψει το σπίτι και το “όχι” στον πρόσφυγα που του έκαψαν το σπίτι και τρέχει να σωθεί, είναι μεγάλο κοινωνικό πλήγμα. Είναι η τρανή απόδειξη της χρηματολαγνείας και του εκφασισμού που εξαπλώνεται, αλλά για κακή του τύχη βρίσκει απέναντί του πολύ κόσμο και ένα λαμπρό αντιφασιστικό κίνημα.

Σπάνια μπορεί να διαβάσει κανείς σε αθλητικές ιστοσελίδες τόσο εύστοχα σχόλια.

Και αν δε σας κουράζει το θέμα, μπορείτε να συνεχίσετε με αυτό, του Γ. Κογκαλίδη (που μεταξύ άλλων είναι στη συντακτική ομάδα που προσπαθεί να αναβιώσει -κάτι σαν- το παλιό, εβδομαδιαίο Τρίποντο, με το Man to Man).

Άκου Στιβ. Είπες ότι είσαι πατριώτης. Κανείς δεν το αμφισβητεί. Πατριώτης ήταν κι οΝίκος Γόδας, ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, λοχαγός του ΕΛΑΣ, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, που εκτελέστηκε φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού. Μάντεψε από ποιους…

Όταν κατουράς στη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι

Ελλείψει χρόνου σήμερα, η κε του μπλοκ καταφεύγει στην εύκολη λύση της αντιγραφής. Είναι όμως ένα κείμενο, που ήθελα να αντιγράψω και να βάλω, ούτως ή άλλως. Πρόκειται για τον πρόλογο του Μ. Λεάνη στο βιβλίο "αριστερά και ποδόσφαιρο - εντός και εκτός γηπέδων", που είναι ο δεύτερος τόμος του βιβλίου "το ποδόσφαιρο και η αριστερά - ιστορίες μέσα και έξω από τα γήπεδα".
Στο εισαγωγικό σημείωμα μαθαίνουμε μεταξύ άλλων πως ο Κώστας Κάππος αγάπησε όσο λίγοι το ποδόσφαιρο και ότι μιλούσε για ένα λαϊκό άθλημα, που ήταν πάντα δίπλα στο λαό, σε εύκολες και δύσκολες στιγμές. Κάθε Κυριακή είχε ένα μικρό ραδιόφωνο δίπλα του για να ακούει τους αγώνες κι ήταν Απολλωνιστής, γιατί ο Αλαμάνος παραχωρούσε στο κόμμα τη Ριζούπολη για εκδηλώσεις στα χρόνια της μεταπολίτευσης!

Εμένα πάντως ο μικρός Κάππος μου κάνει για γάβρος (αν αυτό έχει κάποια σημασία). Κι ο δεύτερος τόμος (τον πρώτο δεν τον έχω διαβάσει) είναι κατά τη γνώμη μου κάπως προχειρογραμμένος και (για αυτό) κακογραμμένος -αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται και στη συμμετοχή του (ακόμα πιο) μικρού Κάππου, του εγγονού του Κώστα, που συμμετέχει στο βιβλίο και έχει το όνομά του, δίπλα σε αυτό του πατέρα του. Οπότε ας είμαστε επιεικείς...

Ο Μιχάλης Λεάνης έχει γράψει το πιο ωραίο κείμενο του τόμου (για τη Σκουάντρα Ατζούρα του 82' και την εργατική τάξη που πάει στον παράδεισο). Αλλά η πραγματική αποκάλυψη είναι ο πρόλογός του, όπου λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Και δεν ξέρω πόσοι από τους αναγνώστες της ΕφΣυν (που μοίραζε ως ένθετο το βιβλίο, πριν από λίγες μέρες) θα έμειναν ευχαριστημένοι από όσα διάβασαν εκεί (αν έκαναν τον κόπο να τα διαβάσουν και να τα καταλάβουν πραγματικά).
Καλή ανάγνωση

Ωχ! Θα είμαι ειλικρινής. Ούτε το ποδόσφαιρο στη σύγχρονη εκδοχή του με ενθουσιάζει ούτε η Αριστερά. Και τα δύο έχουν πάψει από καιρό να με συγκινούν πνευματικά.

Ο "καταραμένος" Αμερικανός συγγραφέας Ρέιμοντ Κάρτερ σε ένα διήγημά του αναρωτιέται: "Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την αγάπη;". Παραφράζοντάς τον αναρωτιέμαι κι εγώ με τη σειρά μου: "Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την Αριστερά;".

Έχει καταντήσει πραγματικά ανυπόφορα ενοχλητικό και κουραστικό ο καθένας να παίζει με την Αριστερά όπως τα μικρά παιδιά με την πλαστελίνη και να της δίνει σχήμα και μορφή ανάλογα με τα συμφέροντα που θέλει να υπηρετήσει και κατά συνέπεια να εξυπηρετήσει. Τουλάχιστον τους πιτσιρικάδες τους διακρίνει μια αθωότητα, στους ενηλίκους απουσιάζει.

Ακούω, διαβάζω για την Αριστερά και βγάζω καντήλες. Τα ίδια συμπτώματα εμφανίζονται όταν βλέπω ποδοσφαιριστή που αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο και δεν μπορεί να κοντρολάρει ή να ντριμπλάρει.

Παραδοσιακά η χωροταξική τοποθέτηση μιας παράταξης στο Κοινοβούλιο καθόριζε και την ιδεολογική της βάση. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, ούτε το ζητούμενο. Μια παράταξη θα πρέπει να έχει ταυτότητα. Ποια είναι η ταυτότητα της Αριστεράς σήμερα;

Για μένα δεν υπάρχει. Αν την έχασε ή της την έκλεψαν ποσώς με ενδιαφέρει. Συμβιβασμένη και μίζερη όπως έχει καταντήσει ας αναζητήσει τα απολεσθέντα στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα. Ούτε και πρόκειται να μπω σε ατέρμονες συζητήσεις για τη μετάλλαξη της Αριστεράς σε σοσιαλδημοκρατικά μορφώματα. Με τα λίγα δε φτιάχνεις τα πολλά, με τα "περίπου" δεν ξεθεμελιώνεις το όλο.

Ο θυμόσοφος Χαρίλαος Φλωράκης το διατύπωσε πιο λαϊκά: "Όταν κατουράς στη θάλασσα, θα το βρεις στ' αλάτι". Με τη σημερινή μας τραυματική εμπειρία της "πρώτης φοράς Αριστερά" στα καθ' ημάς και αφού προηγήθηκαν ανάλογες περιπτώσεις στην αλλοδαπή, άντε να βρεθεί ένας πραγματικός ριζοσπάστης να του πει πως είχε άδικο.

Ποια Αριστερά, ρε παιδιά; Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε. Δεν καταλαβαίνω για τι πράγμα μιλάτε! Να συζητήσω με έναν δημοκράτη, με έναν φιλελεύθερο, έστω κι αν διαφωνώ ριζικά μαζί του, να καταλάβω τι μου λέει. Αλλά να συζητώ με έναν αριστερό και να χρειάζεται να μου εξηγήσει τι θέλει να πει, ε, αυτό δεν είναι ιδεολογία! Πώς είναι δυνατόν το ασαφές να παράξει κίνημα;

Αντίθετα, αντιλαμβάνομαι απόλυτα αυτό που μου διηγείται η ιστορία: ότι ο ρόλος της "Αριστεράς" ήταν συγκεκριμένος. Τράβα από δω τράβα από κει να μη φτάσουμε στο σοσιαλισμό. "Να φτιάξουμε κάτι ωραίο, να 'χουν όλοι δίκιο!" Αλλά έτσι προκοπή δεν κάνεις! Προκοπή κάνεις μόνο αν έρθει ανάποδα ο ντουνιάς, όπως έλεγε κι ο μπαρμπα-Κώστας, ο Βάρναλης.

Αν με συγκίνησε κάτι στον πρώτο τόμο αυτού του βιβλίου και δέχτηκα με ικανοποίηση την πρόσκληση του αγαπημένου μου Θανάση Κάππου να συμμετάσχω στον δεύτερο, ήταν ότι οι άνθρωποι-αθλητές που συναντούσες στις γραμμές του πρώτου τόμου ήταν ριζοσπάστες αριστεροί (αυτούς τους καταλαβαίνω) ή κομμουνιστές. Είδη προς εξαφάνιση δηλαδή, με τα σημερινά δεδομένα. Μια εξαφάνιση την οποία επιδιώκει πλέον, πολύ πιο συγκροτημένα, το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, εκμεταλλευόμενο -το δίχως άλλο- τα λάθη, τις παραλείψεις, τις καθυστερήσεις της κομμουνιστικής Αριστεράς.

Δεν είναι τυχαία η επιλογή για αναζωπύρωση της θεωρία των "δύο άκρων" και της "εξίσωσης φασισμού-κομμουνισμού" από πλευρά του συστήματος. Θεωρία κατάπτυστη την οποία η "Αριστερά" του σήμερα ή την αποκρούει χαλαρά ή, ακόμα χειρότερα, αναγνωρίζει και κάποια δίκαια σε αυτήν.

Θα ήταν λοιπόν γόνιμο αν καταλαβαίναμε ότι κύρια επιδίωξη του συστήματος είναι να "τσακίσει" την αναζωπύρωση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και να ξεμπερδεύει μαζί του μια και καλή, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να απειληθεί ξανά η εξουσία του. Γιατί μόνο μια κομμουνιστική Αριστερά μπορεί, είναι ικανή, να παράξει αθλητές σκεπτόμενους, φωτεινές προσωπικότητες, σαν αυτές που φιλοξενούν οι σελίδες του βιβλίου. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα μιλάμε για μουσειακό είδος.

Η βαριά βιομηχανία του ποδοσφαίρου, η κυριαρχούμενη από τα μονοπώλια, τους ζάπλουτους σεΐχηδες, τα στοιχηματικά τραστ, τους χορηγούς έχει ανάγκη από αθλητές πειθήνιους και υποτακτικούς. Να καταναλώνουν την ενέργειά τους μόνο στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Να αποτελούν πρότυπο σαν ποδοσφαιριστές, να τους θαυμάζουν για τα σουτ τους, τις κεφαλιές, τις ντρίμπλες! Μέχρι εκεί! Άντε και για τα μαλλιά τους, για τα τατουάζ τους και τις μοντέλες που κυκλοφορούν με ή χωρίς πινακίδες, έτσι ώστε να εξυπηρετηθεί το παγκόσμιο lifestyle, να βγάλει και αυτό ένα κέρδος και τίποτα περισσότερο! Να κάνουν και καμιά αγαθοεργία, κάποια φιλανθρωπία ώστε να φαίνονται καλά παιδιά. Με το "ό,τι προαιρείσθε", όμως, ο κόσμος δεν αλλάζει.

Ας αφήσουμε λοιπόν τα "περίπου", τα "ίσως" και τα "ενδεχομένως". Μόνο η ανασυγκρότηση μιας κομμουνιστικής Αριστεράς και η επαναφορά της στο προσκήνιο είναι ικανή να εμπνεύσει νέους αθλητές με ανατρεπτικές αξίες. Να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για κινήματα στον αθλητισμό, που θα διεκδικήσουν ουσιαστικά το δικαίωμα όλων στην άθληση!

Πριν οι λέξεις ενηλικιωθούν και γίνουν φράσεις γι' αυτόν τον πρόλογο, με επισκέφτηκε εντελώς αναπάντεχα ένα βράδυ το τραγούδι του Φραντσέσκο Ντε Γκρεγκόρι "η ποδοσφαιρική φουρνιά του 68'" (la leba calcistica della classe 68') από το αριστουργηματικό άλμπουμ με τον τίτλο Τιτανικός (Titanic)!

Το κομμάτι γράφτηκε για τον Μπρούνο Κόντι της Ρόμα, παιδί λαϊκό της Αριστεράς. Ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού ο Κόντι θα στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Σκουάντρα Ατζούρα! Το αγόρι με τις στενές πλάτες, που φορά το νούμερο εφτά, όπως αναφέρεται στους στίχους του τραγουδιού!

Όλο το νόημα, ο καρπός του τραγουδιού, βρίσκεται στο ρεφρέν, εκεί που λέει "τον ποδοσφαιριστή τον ξεχωρίζεις από το θάρρος, από τον αλτρουισμό κι από τη φαντασία"!

Το ποδόσφαιρο που θα μας εμπνεύσει, οι ποδοσφαιριστές που θα γίνουν στίχοι στα χείλη όλων, λείπουν ταξίδι. Άγνωστο πότε θα επιστρέψουν!

Η νύχτα καμπουριάζει τυλιγμένη στα αστέρια. Νυχτώνει αργά αργά. Νυχτώνει στο ποδόσφαιρο, νυχτώνει στην Αριστερά!
Θαρρώ όμως πως αλλάζει το φεγγάρι! Μακάρι...

Αύγουστος 2016, Αρμένοι - Ρέθυμνο

Του Ανδρέα τα εγγόνια...

...η σαπίλα του ντουνιά.

Αυτό που στη "διάλεκτο" των διακοσίων της Καισαριανής, θα λέγαμε "σοσιαλφασίστες".

Γιατί στον τόπο μας η γλίτσα έχει όνομα και λέγεται ΠαΣοΚ. Το ΠαΣοΚ που καπηλεύτηκε αγώνες, συνθήματα και την Εαμογενή βάση, για να γίνει συνώνυμο της ενσωμάτωσης και του εκφυλισμού.
Κι ο κληρονόμος του ΠαΣοΚ (κι όχι του ΕΑΜ) έχει συγκεκριμένο όνομα: Σύριζα και "δεύτερη φορά αριστερά..."

Γιατί οι αυταπάτες μοιάζουν με όπιο, που αποκοιμίζει το λαό, και το καλλιεργούν συστηματικά οι δυνάμεις που ψάχνουν ένα καλό ΠαΣοΚ κι έναν μαλακό καπιταλισμό, που τον διαχωρίζουν από τη σκληρή και νεοφιλελεύθερη εκδοχή του.
Ούτε σκληρά, ούτε μαλακά...

Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να είναι κι από αίμα. Δεν είναι από την ντροπή των Συριζαίων, γιατί αυτοί δεν έχουν ίχνος τσίπα. Μόνο Τσίπρα -δεν κάνεις ούτε για ΠαΣοΚ. Πολιτικά -κι όχι μόνο- ανερυθρίαστοι...

Γι' αυτό έστειλαν τα (καταργημένα) ΜΑΤ να χτυπήσουν τους 150 διαδηλωτές (μα αριστεροί να χτυπάνε αριστερούς; Τι λέει να λέει για αυτό άραγε ο Βούλγαρης;).
Και ψέκασαν μια πυκνοκατοικημένη περιοχή με χημικά (για να αυξήσουν τους ψηφοφόρους των συμμάχων τους ΑΝΕΛ).
Κι έβαλαν λέει face control στις εισόδους του Σκοπευτηρίου, μη τυχόν ξεφύγει κανείς και χαλάσει τη φιέστα.

Μια φιέστα, με παχιά, αταξικά λόγια, όπως το "ουμανιστικό σύμβολο" και "τη δημοκρατία, που δεν είναι κάτι σημαντικό, είναι τα πάντα", στο φυλλάδιο του Σύριζα Καισαριανής (αυτοί γιατί υπάρχουν ακόμα;) που δεν είχε ούτε μια ξώφαλτση αναφορά στο ΚΚΕ και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, γιατί... "το Σκοπευτήριο δεν ανήκει ούτε στη Δεξιά ούτε στην Αριστερά, αλλά στον ελληνικό λαό. Γι' αυτό κι ο Τσίπρας στο λόγο του έβαλε στην ιστορία του λαού μας τις "ματωμένες κορφές του Γράμμου" δίπλα στα "χαμένα νιάτα της Κορέας" -όλα μαζί στο ίδιο τσουβάλι. Κι όταν αναφέρθηκε στους 200 της Καισαριανής, που "ήταν κομμουνιστές" (ευτυχώς μάθαμε και κάτι χτες) είπε ότι εκτελέστηκαν ως... "αντίποινα για τη δολοφονία ενός ναζί αξιωματικού από τον ΕΛΑΣ". Κι εσύ Αλέξη μου, γιατί θες να τιμήσεις δολοφόνους...;

Η καλή μέρα φάνηκε από την πρώτη αρχή στο αστικό.
-Συγνώμη μήπως ξέρετε πώς να πάμε στο Σκοπευτήριο;
μας ρώτησε μια καλοντυμένη μεσόκοπη -δε λέω κυράτσα, για να μη ρίξω το επίπεδο και τον πολιτικό πολιτισμό. Και για τον ίδιο λόγο δεν τη ρωτήσαμε αν πηγαίνει για εκτέλεση και καθαρό αέρα, μαζί με τους συντρόφους της -που αν όχι, θα έπρεπε.

Έπρεπε επίσης να τη στείλουμε στην αντι-συγκέντρωση, στην πλατεία, και να της πούμε ότι είναι προσυγκέντρωση για το Σκοπευτήριο, για να μπουν όλοι μαζί, με παλμό και συνθήματα (στο μπλοκ της ΛαΕ, θα σκόνταφτε και σε γνωστές φυσιογνωμίες). Αλλά ούτως ή άλλως στην ίδια στάση κατεβαίναμε όλοι, μπροστά στην εκκλησία. Κι όπως σχολούσε ένας γάμος (ή μήπως βαφτίσια;) κι έβλεπες και τους Συριζαίους να πηγαίνουν για πουρνάρια, με τα καλά τους για την περίσταση, δεν ήξερες αν ήταν στους καλεσμένους του μυστηρίου ή η αριστερά του σαλονιού.

Από την άλλη μεριά ήταν οι διαδηλωτές του εξωωκοινοβουλίου (και η ΛαΕ τυπικά τέτοια είναι). Επικεφαλής, ντουντουκιέρης ο καλλίφωνος Υπεραστικός, κι ένα πανό που έλεγε ότι η κυβέρνηση δεν έχει σχέση με την αριστερά και τους αγώνες της.

ΣΟΚ!!!

Αλήθεια Παύλο; Το ήξερες εσύ αυτό; Και γιατί μας το έκρυβες επιμελώς τόσα χρόνια; Γιατί συναντηθήκατε στο δημοψήφισμα κι ανάμεσα στις διπλές εκλογές του 12' με αυτόν τον πωλητή; (Αλέξη θυμήσου το χώμα που πουλάς, λευτέρωσε ο Άρης και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) Γιατί στις εκλογές του 15' βλέπατε στροφή προς τα αριστερά στις διαθέσεις των ψηφοφόρων; Γιατί κατεβαίνατε στις -κατ' ουσίαν- φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις το πρώτο "αναγνωριστικό" εξάμηνο της ΠΦΑ; Γιατί φωνάζετε "με την Αριστερά της ανατροπής", λες και υπάρχει κι άλλη, απλά λιγότερο συνεπής; Και θύμισέ μου, τι θέση είχατε πάρει το 15' στο δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών στην Καισαριανή, με το Σταμέλο κόντρα στο Συριζαίο; Θύμισέ μου, ποιος πανηγύριζε για την εκλογή του Πολάκη στα Σφακιά, που χτες σας άδειασε πανηγυρικά με το άθλιο ποστάρισμά του για την "κινητοποίηση" της Ανταρσυα (σε εισαγωγικά); Και η ΛαΕ τι ακριβώς κάνει δίπλα σας -και δίπλα στους άλλους, με δυο πόδια σε δυο βάρκες, όπου έχει οφίτσια, γιατί η καρέκλα είναι γλυκιά; Κι αυτή είναι αριστερή μέχρι αποδείξεως του εναντίου;

Κι η ανακοίνωση γιατί είναι γεμάτη λάθη και γράφει για "βάραβρη επίθεση" και το "υπερατμείο";
-Γιατί γράφτηκε στο πόδι, λίγο βιαστικά, για να είναι έτοιμη.

Κλείνει η "αριστερή" παρένθεση, αφήνοντας ανοιχτά ερωτήματα. Επιστρέφουμε στην αφήγηση με τα καλύτερα στιγμιότυπα από χτες.

-Ένας Συριζαίος στον κεντρικό δρόμο, άκουσε την πορεία και κάθισε να δει ποιο είναι, γιατί... "υποψιάζομαι προβοκάτσια". Είδες αντανακλαστικά περιφρούρησης η ροζ-μη-αριστερά; Ποιος να το 'λεγε.
Μα αυτά τα κάνουν οι "σταλινικοί". Εσείς τι έχετε να φοβηθείτε;

-Λίγο πιο κάτω μια ηλικιωμένη (είπαμε όχι κυράτσα, κρατάμε επίπεδο) έλεγε για το Σταμέλο το δήμαρχο: αυτός ο απαίσιος...
Σε αντίθεση με τον Αλέξη, που όπως λέει κι ο Ζαραλίκος: εμάς μπορεί να μη μας φαίνεται, αλλά για αρκετές γυναίκες, αυτό είναι Γκάβλας.

Ο... γκάβλας

-Σε κάποια φάση εμφανίστηκε κι ένα ελικόπτερο, για να θυμίσει ειρωνικά το σύνθημα για τη μαγική νύχτα στην Αργεντινή.
Να δούμε στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί...

-Στην ατμόσφαιρα υπήρχε λίγο γηπεδικό άρωμα, λες και περιμέναμε το πούλμαν της αντίπαλης ομάδας, για να του πετάξουμε πέτρες. Αλλά η μόνη στιγμή που εκδηλώθηκε τέτοιο κλίμα ήταν ένα μεμονωμένο "Τσίπρα μπινέ, πουτάνας γιε". (Δεν είναι βρισιά, λογοτεχνική αναφορά στο Σαραμάγκου και την ιδιωτικοποίηση είναι).

-Κατά την πορεία, ένας φοιτητής που μοίραζε την ανακοίνωση, έσκιζε από τους τοίχους ό,τι αφίσες έβλεπε από το Φεστιβάλ Σπούτνικ, δείχνοντας υγιή αντιπασοκικά ανατανακλαστικά.
Αλλά για σταθείτε ρε παιδιά, γιατί τη σκίζετε; Αφού δε λέει τίποτα, ούτε όνομα, ούτε υπογραφή, ποιανού είναι η αφίσα και τη σκίζετε;

-Σε έναν τοίχο ήταν, απέναντι από την τοιχογραφία του Τσε, ήταν γραμμένο το σύνθημα: ΚΚΕ ισχυρό, έξω από τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων. Ποιος να ξέρει από ποιο συνέδριο έχει μείνει εκεί...

-Αυτή τη φορά τα συνθήματα δεν είχαν καμία Βάρκιζα.
Ένας είναι ο δρόμος λαέ για να νικάς, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς.
Και ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ, πάρε την κατάσταση στα χέρια σου λαέ.
Ενώ λίγο μετά έπιασαν και το
Ούτε σε ξερονήσια, ούτε σε φυλακές, ποτέ τους δε λυγίσανε οι κομμουνιστές.
Την ίδια στιγμή, στο Σκοπευτήριο, έφταναν μόνο μέχρι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Αντίσταση. Κι ο ΔΣΕ; Ο Μελιγαλάς; Η ΟΠΛΑ έστω, που ήταν το τιμωρό χέρι του λαού; Γιατί δε ρωτάτε το Χανδρινό να σας τα πει;

-Η πορεία έκανε ένα ένα πάνω-κάτω στην Εθνικής Αντιστάσεως κι έστριψε στην Πανιωνίου, για να γίνει της Σμύρνης, στη συμβολή με τη Χρυσοστόμου Σμύρνης, όπου περίμεναν παραταγμένα τα ΜΑΤ. Κι όταν κάποιος βάρεσε ένα ΣΤΟΠ της τροχαίας με το χέρι του, άρχισε (σαν έτοιμο από καιρό, σα θαρραλέο) το ψέκασμα στο ψαχνό, εξ επαφής.

-Το μπλοκ ανασυντάχθηκε κι άρχισε να τραγουδάει "πότε θα κάνει ξαστεριά". Ένας ΛαΕτζής έπιασε να πει "με το ντουφέκι μου στον ώμο" (σιγά ρε φίλε κι εσύ, μη σκίσεις κάνα μνημόνιο) αλλά δεν τον ακολούθησαν και το άφησε στη μέση.
Μετά έπιασαν το "βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα". Και σταμάτησαν σε μια στροφή για να τονίσουν με νόημα.
Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα.
Ναι αλλά δεν την έσπασαν. Κι η mariori λέει ότι εμείς θα τη σπάγαμε σίγουρα, αλλά δεν ήμασταν. Την επόμενη φορά...

Από το σπασμένο παράθυρο

-Και για όσους νομίζουν πως (ω με συγχωρείτε) ήταν τυχαίο, μεμονωμένο περιστατικό, ήρθε σήμερα το ξύλο και τα χημικά στους συνταξιούχους, για να το σιγουρέψει. Φαντάσου και να μην (έλεγε πως θα) καταργούσε τα ΜΑΤ ο Σύριζα τι θα γινόταν. Κι ο Τσίπρας να ζητάει εξοργισμένος εξηγήσεις για όλα αυτά. Μα ποιος κυβερνάει αυτό το κράτος Αλέξη; Του Ανδρέα τα εγγόνια, η σαπίλα του ντουνιά;

Αντανακλαστικά

Ενημερωτικό δελτίο με διάφορα μικρά νέα που απασχόλησαν την επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες, αναδεικνύοντας διάφορα αντανακλαστικά, υγιή και παβλοφικά, που βγήκαν ή δε βγήκαν στην επιφάνεια, ανάλογα με την περίσταση.

Όπως πχ στο γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου την Πέμπτη, εκτός από τους φασίστες του ΑΠΟΕΛ, βρέθηκαν κι ελλαδίτικα δίποδα, όπως η κόρη του Μιχαλολιάκου κι ο Καιάδας. Αλλά δε βρέθηκε κάποιος να τους αποδοκιμάσει και να σώσει την τιμή μιας κερκίδας, που κρύβεται πίσω από το φύλλο συκής του No Politica. Και το ξεχνάει βολικά, πχ όταν κάποιοι χάκαραν την ιστοσελίδα ενός οπαδικού συνδέσμου, ώστε να εμφανίζει στην αρχική τον Παύλο Φύσσα -που στην τελική, πέραν των άλλων ήταν γάβρος. Τα κεφάλια του συνδέσμου όμως ένιωσαν την ανάγκη να απολογηθούν -σε ποιον άραγε- για το ατυχές περιστατικό.

Κι από το ορεκτικό περνάμε στο κυρίως πιάτο και τη ΔΦΑ, που ως αντιπολίτευση φώναζε "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη" και τώρα ξεκινά με κυβερνητικό ρεαλισμό τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Πχ όπως την περασμένη Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη και την περίπτωση ενός ανάπηρου με υπεργολάβου με αυτιστικό παιδί, που υποθήκευσε το σπίτι του, αλλά δεν τον πλήρωσε ποτέ η ΕΡΤ! Στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια, που απέτρεψε τον πλειστηριασμό και συγκρούστηκε με τα ΜΑΤ, υπήρχε καμιά εκατοστή κόσμος, με το κάλεσμα της Ανταρσυα, το γνωστό καπελωτικό πανό της ΛαΕ (που δεν απασχόλησε κανέναν), διάφορους φορείς και καμιά 15αριά Παμίτες, χωρίς ανοιχτό κάλεσμα, που δεν πήραν μέρος στη σύγκρουση.
Μέχρι εδώ όλα καλά, απλά και κατανοητά.

Από εδώ και πέρα δεν ψάχνουμε να βρούμε τα γεγονότα (που στην ουσία είναι απλά η αφορμή και τίποτα άλλο) αλλά την πηγή της παρερμηνείας. Ποιος, πώς και γιατί ξεκίνησε το κύμα οργής ενάντια στο ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ και τη στάση τους. Όπως και να 'χει το βασικό είναι να κατευθυνθεί η οργή προς τα εκεί κι όχι προς τη ΔΦΑ, που φώναζε "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη" και τώρα δίνει το πράσινο φως για τους πλειστηριασμούς.

Κι εδώ υπάρχουν δύο βασικές γραμμές άμυνας.
Η πρώτη, χυδαία, δεν ενδιαφέρεται καν για τα γεγονότα, αλλά για τη χυδαιότητα ως τέχνη. Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ δεν ήρθε ποτέ και πουθενά και πρέπει να λογοδοτήσει για αυτήν την απουσία του. Η Ένωση Δικαίων μάλιστα το πήγε ακόμα παραπέρα, με μια ανακοίνωση-μαργαριτάρι, όπου εγκαλεί τους ιδιοκτήτες του ΚΚΕ (δηλ την ηγεσία του) και το δημοσίευμα (βλ. δεύτερη γραμμή άμυνας) που παρουσιάζει ως συμμετέχοντες, αυτούς που έλειπαν επιδεικτικά. (Η Ένωση των Δικαίων νομίζω πως "έχει ιδιοκτήτη" τον Πατέλη και δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν έχει διακριτή παρουσία στο Βορρά, αλλά δε θα έπαιρνα κι όρκο για έναν τόσο ρευστό χυλό).

Καθώς το ψέμα έχει μια ακαταμάχητη γοητεία, διαδόθηκε ταχύτατα. Κι όσο πιο μακριά από τα γεγονότα ήταν κανείς, τόσο πιο παθιασμένα το πίστευε και υποστήριζε (γιατί όσοι ήταν όντως εκεί, δε θα μπορούσαν να το κάνουν και δύσκολα δε θα αναγνώριζαν συγκεκριμένες φυσιογνωμίες, όπως τον πρόεδρο του Συνδικάτου Οικοδόμων).

Η δεύτερη γραμμή άμυνας βασίστηκε στο δημοσίευμα του 902, ου βγήκε αργά το βράδυ και δεν ανέφερε την παρουσία του εξωκοινοβουλίου και των άλλων φορέων. Δεν το λέω ως υπερασπιστική γραμμή, αλλά έτσι λειτουργεί το portal, πολλές φορές. Δεν ανεβάζει πάντα άμεσα τα θέματα -χωρίς αυτό να υποδηλώνει διεργασίες ή κάποια άλλη σκοπιμότητα. Κι όσο για την αναφορά στους Παμίτες, αυτούς ξέρει, με αυτούς επικοινώνησε, για αυτούς έγραψε, εφόσον δεν ήταν εκεί για να καταγράψει τους υπόλοιπους -και δε νομίζω πως το έκανε για να τους καπελώσει.

Σε κάθε περίπτωση, όποιος δεν έχει social media, μπορεί να μην πήρε χαμπάρι απ' όσα συμβαίνουν σε ένα διαδικτυακό μικρόκοσμο και να ζει ευτυχισμένος. Εάν όμως έχει κάποια επαφή, θα έμενε με την εντύπωση πως το ΠΑΜΕ και οι λαϊκές επιτροπές κατάφεραν (με μαγικό τρόπο) να καπελώσουν μια κινητοποίηση στην οποία δε βρέθηκαν καν. Και με την απορία για τα δυο μέτρα και σταθμά του αριστεροχωρίου, που αν δεν πας κάπου το θεωρεί προδοσία κι αν τελικά πας, το θεωρεί καπέλωμα. Αν δεν αναφέρεις την παρουσία του είναι κάτι σαν το... "σταλινικό" ξύσιμο της φωτογραφίας. Αλλά όταν δεν αναφέρουν αυτοί τη δική σου παρουσία, σου ζητάνε και τα ρέστα, γιατί δεν ήσουν εκεί που ήσουν...

Είναι το άκρο άωτο της τραγικής ειρωνείας βέβαια να ανοίγει αυτό το θέμα ένας χώρος που πάσχει από κινηματική κατάθλιψη μετά από το δημοψήφισμα και είναι ωσεί παρών σε μια σειρά κορυφαίες μάχες (από την ψήφιση του μνημονίου μέχρι το ασφαλιστικό). Το πιο σημαντικό ωστόσο είναι ποιον ακριβώς βολεύει η καλλιέργεια τέτοιων αντανακλαστικών -ή ποιος ωφελείται, με νομικούς όρους. Κι η απάντηση δεν είναι πολύ δύσκολο να δοθεί...

-Καισαριανή
Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί όμως με τα λυσσασμένα πασοκικά αντανακλαστικά των Συριζαίων που καταλήγουν πάντα στο αβάσταχτο κλισέ περί "αριστερού ψάλτη της δεξιάς" και τον μπαμπούλα της ΝΔ "α ρε Σαμαράς που σας χρειάζεται", που είναι κάτι σαν το "Παπαδόπουλο που χρειάζεστε..." από την ανάποδη.

Αφορμή είναι η σημερινή εκδήλωση για την παραχώρηση του Σκοπευτηρίου στο Δήμο Καισαριανής, που είναι κατάκτηση του λαού της και των δημοτών, όχι κάποια ευγενική κυβερνητική χορηγία. Κι η απόφαση του Σταμέλου να μην παρευρεθεί στην εκδήλωση (που πάρθηκε με ευρεία πλειοψηφία από το δημοτικό συμβούλιο και τη σύμφωνη γνώμη τριών από τους τέσσερις συμβούλους της παράταξης που πρόσκειται στο Σύριζα), για να μη νομιμοποιήσει μια κυβερνητική παράτα, σε μια βδομάδα που η ΔΦΑ ξεπούλησε ό,τι είχε απομείνει όρθιο (πχ στις ΔΕΚΟ).

Το Μαξίμου έκρινε εξ ιδίων τα αλλότρια κι έκανε λόγο για "πολιτική σκοπιμότητα", αφού πρώτα το θέμα είχε κάνει το γύρο του διαδικτύου και την ανάγκασε να πάρει θέση. Την ίδια γραμμή πήραν και τα διάφορα συριζοτρόλ του διαδικτύου (έμμισθα και μη), που βγαίνουν κερδισμένα από την υπόθεση ακόμα κι αν θολώσουν απλώς τα νερά και δημιουργήσουν στο κοινό την εντύπωση ενός "αριστερού εμφύλιου" για την κληρονομιά της αντίστασης.

Αλλά αν πανικοβάλλονται και πρασινίζουν (δηλ πασοκίζουν) τόσο από το κακό τους, με μια απλή, συμβολική πράξη, φαντάσου πώς θα κάνουν αν βρεθούν αντιμέτωποι με ένα μαζικό λαϊκό κίνημα που θα έχει τη δύναμη να τους γκρεμίσει...

Μόνος με το τέλμα και το χάνω

Αν οι τοίχοι είχαν φωνή (εκτός από αυτιά) μπορεί να ήταν κραυγή αγωνίας. Πάντως θα μύριζε όπως το χνότο τους: αμμωνία (αφού κάποιοι το βρίσκουν βολικό να σημαδεύουν σαν σκύλοι τις γωνίες), περιττώματα, καμένο (από τις μολότοφ, τους κάδους και τις ελπίδες των ενοίκων που ασφυκτιούν μέσα τους) και δυσωδία, από τα σκουπίδια, τα καυσαέρια και την μπόχα την ανθρώπινη, που γράφει τη δική της ιστορία με μπογιά ανεξίτηλη. Ήταν μια λέξη μοναχά: απελπισία.

Μόνος με το τέλμα και το χάνω

Ο τοίχος αυτός είναι στην Πατησίων, απέναντι από το Πολυτεχνείο, και το σύνθημα διανθισμένο με κάτι σκανδιναβικά όμικρον, την κατάθλιψη του βόρειου πόλου και τα ποσοστά αυτοκτονίας κοντά στο φαύλο Αρκτικό κύκλο. Χώμα είμαστε κι εκεί καταλήγουμε, σαν τις ελπίδες μας. Και η πλάκα είναι πως εκεί στο βορρά (αντιστρέφοντας διαλεκτικά το "εκεί στο νότο") τα έχουν σχεδόν όλα -που λέει ο λόγος, γιατί αυτά είναι πάντα σχετικά στο σύστημα που ζούμε- εκτός από ήλιο. Και ο κόσμος που γίνεται αποδημητικό πουλί, αφήνει πίσω του και θυσιάζει τον καλό καιρό, για να βρει (τον κακό του τον καιρό και) μια δουλειά στο βορρά. Όπου κινδυνεύει με κατάθλιψη και του έρχεται συχνά να αποδημήσει μια και καλή εις κύριον -που δεν υπάρχει.

Κι αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά -τουλάχιστον περισσότεροι απ' ό,τι εδώ- οι Σκανδιναβοί, είτε γιατί έχουν περάσει διαφωτισμό είτε γιατί είναι βουτηγμένοι στην απελπισία και δεν πιάνει το εμπόριο ελπίδας. Και βασικά έχουν κατακτήσει (ναι αλλά για πόσο ακόμα) ένα βιοτικό επίπεδο με κοινωνικό κράτος κι όλα τα "καλά της σοσιαλδημοκρατίας" ή άλλες απατηλές υποσχέσεις που συμπυκνώνει το σύνθημα "η ελπίδα έρχεται" (και δε μας καταδέχεται). Κι η μέρα φεύγει μαζί με τους φίλους μας για το εξωτερικό και τον ήλιο που χάνεται πίσω από τα σύννεφα και δεν τα διαλύει ούτε χαρτονόμισμα, ούτε ένας καλός βασικός μισθός.

Ο τοίχος λοιπόν μου θυμίζει ένα παλιότερο κείμενο, για αυτά που μας κάνουν να πούμε τέλμα ως εδώ, ή τέλος πάντων θα έπρεπε, άλλο αν δεν το κάνουμε. Και διάφορους σφους, φίλους και γνωστούς που βουλιάζουν κάθε μέρα* στη στεριά και στο τέλμα -είναι κι αυτή μια ελληνική γωνιά- και μένουν Ελλάδα, αντί να φύγουν έξω. *Κι η κάθε μέρα γίνεται νύχτα, σαν τις μεγάλες της Σκανδιναβίας, χωρίς φως στην άκρη του τούνελ. Και το βασικό τους πρόβλημα δεν είναι η ανεργία, αλλά η δουλειά που τους αφήνει με τα ίδια ακριβώς προβλήματα, με τη διαφορά πως κουβαλάν επιπλέον και την κούραση του οκταώρου. Όταν είναι δηλ οκτάωρο και δεν ανεβαίνει προς τα πάνω με υπερωρίες χωρίς αποζημίωση (όπως στην απόλυση ένα πράγμα) ή δεν κατεβαίνει στο μισό (ημιαπασχόληση και χαρά) κόβοντας το μισθό και τη μέρα στα δύο, με ευέλικτο τρόπο.

-Άντε και μια καλή δουλειά.
Μόνο που καμιά φορά πρέπει να προσέχεις τι ζητάς, γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί, όπως είπε τις προάλλες στη Βουλή ο Τσίπρας, που είναι κάτι σαν την αρσενική, αριστερή Τζιοβάνα Φραγκούλη στο Πες το και θα γίνει.
Σκίσιμο μνημονίων; Διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους; Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη; Πες το και έγινε...

Νοστάλγησαν οι δικοί μας τον Ανδρέα
Μετρώ τους χτύπους, το αίμα μετρώ.
Και τα όνειρα που τσακίζονται στον τοίχο της πραγματικότητας και ψάχνουν διέξοδο ως συνθήματα σε τοίχους κι έξυπνες ατάκες σε τοίχους του διαδικτύου.

Και το χειρότερο βασικά δεν είναι ότι βλέπεις σε αυτούς τους σφους εικόνες από το δικό σου μέλλον και την κατάθλιψη που έρχεται, ασταμάτητη σαν το αύριο. Ότι δεν μπορείς να κάνεις πολλά να τους βοηθήσεις (εδώ δεν ξέρεις αν μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου καλά-καλά). Ότι τους βλέπεις να καίγονται και να ξοδεύονται σε "διεξόδους", που είναι έμμεσες παραδοχές της ήττας, κι ας μην την παραδέχονται ούτε στον εαυτό τους, σαν τον Αναγνωστάκη. Ούτε πως τελικά δεν έχουν πάντα δίκιο οι Beatles.



Το χειρότερο είναι πως είναι σφοι, που θα έπρεπε να είναι αισιόδοξοι -όχι βάση γραμμής, αλλά λόγω κοσμοθεωρίας- πως τα πράγματα αλλάζουν, δε μένουν στάσιμα, σαν τις ζωές μας και το κίνημα. Άτομα συνειδητοποιημένα που κατεβαίνουν στους δρόμους, όπου γεννιούνται οι συνειδήσεις (αλλά και μπόλικες ερωτήσεις), ανεβαίνει το ηθικό και σπάει η απάθεια και προκαταλήψεις χρόνων. Αλλά νιώθουν την αλήθεια τους να μοιάζει πελώριο τέλμα (στον τοίχο της Πατησίων η φωνή τους χτυπά). Και παρόλα όσα -ή μάλλον ακριβώς για αυτά- απαισιοδοξούν, προσθέτοντας την κινηματική μιζέρια στα δικά τους καθημερινά αδιέξοδα.

Κι αδυνατούν να βρουν μια διέξοδο στην πράξη, μια θετική στάση αναμονής για τα πιο ωραία χρόνια που δεν έχουμε ζήσει ακόμα, και δεν τα αναβάλουμε για τη Δευτέρα Παρουσία...