Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Οι θέσεις του Απρίλη

Μπορεί οι θέσεις της κετουκε να κυκλοφόρησαν μες στον χειμώνα, αλλά η διεξαγωγή του συνεδρίου την άνοιξη θα επέτρεπε να  γίνει λόγος (και να μείνουν στην ιστορία) ως οι θέσεις του απρίλη. Οπότε όλοι αντιλαμβανόμαστε τι θα επακολουθήσει τον οκτώβρη, όπως λέει κι ένας καλός σύντροφος. Ο οποίος προσθέτει αστειευόμενος πως η κίνησή μας να βγάλουμε τις θέσεις διαδικτυακά στον 902, μια μέρα πριν την κυκλοφορία τους με το ρίζο, προδίδει το ακαταμάχητο επιχειρηματικό μας πνεύμα.


Το οποίο θα μπορούσε να είναι στοιχείο μιας πιο ολοκληρωμένης κριτικής, πχ για την τυποεκδοτική, που θα έφτανε μέχρι την απόδοση ευθυνών. Αντιστρέφοντας διαλεκτικά τη λαϊκή παροιμία «τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;». Και καταλήγοντας στο ίδιο περίπου συμπέρασμα με την άλλη παροιμία για τα πίτουρα και τις κότες.

Η κε του μπλοκ δε σκοπεύει ωστόσο να αναλύσει εδώ τέτοια ειδικά θέματα, αλλά να κάνει μια γενικότερη τοποθέτηση επί του κειμένου των θέσεων, με κάποιες πρώτες σκέψεις και προβληματισμούς, που θα αποτελέσει τη βάση για τυχόν μελλοντικές εξειδικεύσεις.
Κι αυτός πρέπει να είναι ο γενικός κανόνας. Πέρα δηλ από επιμέρους προβληματισμούς και παρατηρήσεις για ειδικά θέματα και κεφάλαια, να δούμε το κείμενο συνολικά, να κατανοήσουμε το γενικό πνεύμα που το διαπερνά, και να τοποθετηθούμε επ’ αυτού.

Κι αυτό είναι το πρώτο βασικό χαρακτηριστικό του κειμένου, που είναι συνεκτικό και σχετικά καλογραμμένο, συγκριτικά με τα συνήθη συνεδριακά ντοκουμέντα, πχ τις θέσεις άλλων δυνάμεων –που αποτελούν συρραφή διαφορετικών απόψεων, με τη μία παράγραφο να αναιρεί την επόμενη- ή παλιότερων δικών μας συλλογικών κειμένων, που ήταν φανερό ότι η συγγραφή τους είχε περάσει από περισσότερα από ένα χέρια.
Κατά συνέπεια το κείμενο των θέσεων για το 19ο συνέδριο είναι πιο ξεκάθαρο, όχι μόνο υφολογικά, αλλά κι ως προς τη στόχευσή του από την άποψη του περιεχομένου.

Αυτό γίνεται καταρχάς φανερό στην ανάλυση της λαϊκής συμμαχίας (ΛΣ) που αντικαθιστά το μέτωπο, των στόχων που υιοθετεί και των στρωμάτων που την αποτελούν. Το βασικό ποιοτικό χαρακτηριστικό είναι ότι οι συμμαχίες της εργατικής τάξης περιλαμβάνουν τα φτωχά μικρομεσαία στρώματα και τους αυτοπασχολούμενους, είτε για να τα κερδίσει σε αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, είτε για να τα ουδετεροποιήσει. Οι θέσεις δηλ απευθύνονται σε εκείνα τα στρώματα που μπορεί να (κατ)έχουν κάποιο μικρό μέσο παραγωγής και ένα-δυο υπαλλήλους στη δούλεψή τους, αλλά χρειάζεται να εργαστούν κι οι ίδιοι για να βγάλουν τα προς το ζην, κι έχουν αντικειμενικό συμφέρον να παλέψουν ενάντια στα μονοπώλια.

Κι αυτό δε μπαίνει ως κριτήριο για να στενέψει τη μετωπική συμμαχία, αλλά για να την κάνει ισχυρή και ενιαία, δεδομένου ότι σε περίοδο κρίσης ξεκαθαρίζει εκ των πραγμάτων η κατάσταση: σπάνε οι παραδοσιακές συμμαχίες της αστικής τάξης με τα μεσαία στρώματα και προλεταριοποιούνται βίαια κι απότομα. Όσα όμως διατηρούν ακόμα κάποια θέση με σχετικά προνόμια, έχουν αντικειμενικό συμφέρον να τα διαφυλάξουν και να βρεθούν απέναντι από τη ΛΣ.

Η ΛΣ αποκτά σαφή αντιμονοπωλιακό αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα –δυο όροι που δε θεωρούνται αντιφατικοί, εφόσον ο σύγχρονος καπιταλισμός βρίσκεται στο μονοπωλιακό του στάδιο (θέση 62) και η πάλη ενάντια  στα μονοπώλια τείνει αντικειμενικά να ταυτιστεί με την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό. Επίσης η ΛΣ προωθεί τη ρήξη με τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και την αποδέσμευση της ελλάδας [...] και υπερασπίζεται τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες. Αλλά οι έννοιες δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, ιμπεριαλισμός έχουν βαθύτερο ταξικό περιεχόμενο κι εδράζονται στην κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης.

Έτσι αφαιρούνται οι προσδιορισμοί αντιιμπεριαλιστικός, δημοκρατικός από τον κεντρικό προσανατολισμό της ΛΣ σε σχέση με το ααδμ του 15ου. Κάτι που έχει να κάνει και με την ανάλυση για την οργανική ένταξη –στον ένα ή τον άλλο βαθμό- όλων των κρατών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και τις σχέσεις ανισότιμης αλληλεξάρτησης που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Αν και η ελλάδα παραμένει σε ενδιάμεση θέση, με στοιχεία υποχώρησης και ισχυρές εξαρτήσεις από τις ηπα και την εε (θέσεις 5 και 72).
Παράλληλα οι θέσεις της κετουκε εφιστούν την προσοχή στο ενδεχόμενο όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου με τοπικό ή γενικότερο χαρακτήρα (θέση 60). Κι αυτό αποτελεί ένα ακόμα καινούριο στοιχείο, που είχε διαφανεί κι από την αρθρογραφία της τελευταίας κομεπ.

Καθαρή είναι κι η στόχευση του σχεδίου προγράμματος, που ενσωματώνει τις θεωρητικές επεξεργασίες του 18ου συνεδρίου κι αφιερώνει τα δύο τρίτα της έκτασής του στην αναλυτική περιγραφή του σοσιαλισμού, ως ανώριμη βαθμίδα του κομμουνισμού σε κάθε βασική πτυχή της παραγωγής, καθώς και των οργάνων, της μορφής και της ουσίας της σοσιαλιστικής εξουσίας. Όπως είπε χαριτολογώντας κι ένας σφος blogger, ακόμα και οι αυθεντικές θέσεις του απρίλη ήταν πιο... δεξιές σε σχέση με αυτές.

Το ουσιαστικό εδώ είναι ότι το κόμμα, σε πλήρη αντίθεση με το κλασικό δημοσιογραφικό κλισέ περί στείρας άρνησης και καταγγελίας, επιχειρεί να πείσει τις μάζες με θετικό τρόπο, περιγράφοντας διεξοδικά στο πρόγραμμά του τη δική του εναλλακτική πρόταση στη σημερινή κατάσταση και την κοινωνία στην οποία στοχεύει. Αυτό δηλ που άλλοι βαφτίζουν θολή προοπτική και δευτέρα παρουσία, είτε από πολιτική μυωπία, είτε από μεταφυσικές ανησυχίες και φόβο μη τυχόν το δούνε στην επίγεια ζωή, να εφοδεύει προς τον ουρανό.
Και αυτό είναι που θα πείθει ή θα αποθαρρύνει το κάθε υποψήφιο μέλος που διαβάζει το πρόγραμμα και το καταστατικό του κόμματος πριν την ένταξή του. Κάτι που σημειώνεται οπωσδήποτε στα θετικά, ανεξαρτήτως εάν συμφωνεί κανείς πλήρως με όλα τα σημεία της ανάλυσης του κόμματος για το σοσιαλισμό.

Μήπως όμως είναι χιμαιρικό να προσπαθούμε να καταστρώσουμε αφηρημένα σχέδια επί χάρτου κι έτοιμες συνταγές για την κουζίνα του μέλλοντος; Όσο χιμαιρική κι επιζήμια ήταν κι η πολύτιμη ανάλυση του λένιν στο κράτος κι επανάσταση για τις γενικές αρχές και τα χαρακτηριστικά της σοσιαλιστικής επαναστατικής εξουσίας-κράτους, που μολονότι γράφτηκε λίγες μέρες πριν από την οκτωβριανή επανάσταση, δε μπορούσε να εφαρμοστεί άμεσα, μετά από την επικράτησή της, με τις δεδομένες αντικειμενικές συνθήκες.
Αυτό όμως δεν αφαιρεί τίποτα από την αξία της.

Αυτό που θα ήταν επιζήμιο αντιθέτως θα ήταν μια έτοιμη συνταγή για το πώς θα φτάσουμε στην επανάσταση, ένας οδικός χάρτης ευθύγραμμης ομαλής μετάβασης, με υποχρεωτικούς ενδιάμεσους σταθμούς, στους οποίους μπορεί να περιλαμβάνεται και μια εκδοχή αριστερής κυβέρνησης σε καπιταλιστικό έδαφος. Η δυαδική εξουσία ωστόσο –που μπορεί να σημαίνει στην καλύτερη αυτό το μεσοβέζικο σχήμα- είναι απλά μια προσωρινή ισορροπία δυνάμεων και συσχετισμών μεταξύ του αυτοτελούς δικού μας μετώπου, συμμαχίας, πόλου ή ό,τι άλλο προτιμά ο καθένας ως ονομασία, που είναι ακόμα αδύναμο να κατισχύσει επί του ταξικού αντιπάλου, και της αστικής τάξης. Μπορεί δηλ να προκύψει ως ενδεχόμενο, αλλά δε νοείται να μπαίνει ως (ενδιάμεσος) στόχος, ο οποίος δε μπορεί να είναι άλλος από την ενίσχυση της δικής μας συμμαχίας (-μετώπου, κτλ) και την τελική της επικράτηση –κι αυτό ισχύει ειδικά σε μια πιθανή κατάσταση δυαδικής εξουσίας.

Το σχέδιο προγράμματος χωρίς να πέφτει σε αυτή την παγίδα, εκτιμά στη θέση 76 πως δεν είναι δυνατό να προβλεφτούν εκ των προτέρων οι παράγοντες που θα οδηγήσουν στην επαναστατική κατάσταση, [αν και] το βάθεμα της οικονομικής κρίσης και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που φτάνουν ως τις πολεμικές αναμετρήσεις είναι δυνατό να δημιουργήσουν τέτοιες συνθήκες στην ελλάδα.

Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου εντοπίζεται αλλού και πιο συγκεκριμένα στην απουσία οποιασδήποτε αναλυτικής αναφοράς στην τακτική συμμαχιών μας, όπως (θα έπρεπε να) προκύπτει λογικά από την ανάλυση του καπιταλισμού και της ελληνικής κοινωνίας. Η μόνη αναφορά γίνεται παρακάτω (θέση 77) στο υποκεφάλαιο για το επαναστατικό, εργατικό-λαϊκό μέτωπο, πρόπλασμα του οποίου θεωρείται η λαϊκή συμμαχία –τα χαρακτηριστικά της οποίας έχουν αναλυθεί στο πρώτο μέρος των θέσεων. Κι εδώ προκύπτει το θέμα της ενιαίας αρίθμησης.

Αφενός σε ό,τι αφορά τον προσυνεδριακό διάλογο, όπου το πρώτο μέρος (αποτίμηση δράσης και καθήκοντα μέχρι το εικοστό συνέδριο) με το σχέδιο προγράμματος, αντιμετωπίζονται ως ενιαίο θέμα και υπάρχει δικαίωμα μιας ενιαίας τοποθέτησης για όλα μαζί –κάτι που ενδέχεται να αποβεί εις βάρος της ανάπτυξης και του πλούτου του ίδιου του προσυνεδριακού διαλόγου. Μπορεί οι 2.000 λέξεις στην κομεπ να φαντάζουν υπεραρκετές ως όριο για να χωρέσουν οποιονδήποτε προβληματισμό. Όποιος επιχειρήσει να γράψει όμως θα πρέπει να αναπτύξει επιλεκτικά το συλλογισμό του στα επίμαχα σημεία, για να μην το ξεπεράσει. Για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, αυτό το κείμενο –που είναι εισαγωγικό και σχετικά συνοπτικό- έχει ήδη ξεπεράσει τις χίλιες λέξεις και θα κινηθεί σχετικά κοντά στο αμέσως επόμενο όριο.

Κι αφετέρου για τη σχέση, αυτή καθαυτή, του πρώτου μέρους με το σχέδιο προγράμματος. Και πάμε εκ νέου σε ένα ακόμα δίπολο.
Αφενός είναι λογικό να υπάρχει οργανική σύνδεση ανάμεσα στα δυο μέρη. Κι είναι μάλλον λανθασμένη η άποψη που διαχωρίζει απόλυτα το πρόγραμμα απ’ την υπόλοιπη συνεδριακή διαδικασία, ή το προγραμματικό συνέδριο από τις άλλες συνεδριακές επεξεργασίες. Πχ τον εμπλουτισμό του 18ου για το σοσιαλισμό ή την προσθήκη του 16ου για το ααδμ –για να μην ξεχνιόμαστε.
Αφετέρου όμως το κείμενο του προγράμματος έχει μια σχετική αυτοτέλεια –δεν ξέρω αν θα ψηφιστεί και ξεχωριστά- που δεν πρέπει να υποτιμάται. Και θα είναι μια βασική έλλειψη του προγράμματος να μην περιέχει την ανάλυση της ΛΣ, που ‘ναι ζήτημα στρατηγικής σημασίας –άλλο θέμα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της που καθορίζουν οι θέσεις, πχ με την υιοθέτηση του στόχου της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων, ή με κάτι άλλο επιμέρους.

Αυτός είναι κι ο βασικός προβληματισμός της κε του μπλοκ ως προς τα «γενικά ζητήματα» των θέσεων για το 19ο, μετά από μια πρώτη πρόχειρη ανάγνωσή τους. Και σε αυτή τη βάση θα γίνουν οι όποιες τυχόν εξειδικεύσεις στη συνέχεια, μια πιθανή δημόσια τοποθέτηση στον προσυνεδριακό ή οι σχετικές ερωτήσεις στις παρουσιάσεις των θέσεων, που υποθέτω πως θα αρχίσουν με το καινούριο έτος –και στις οποίες κατά τη γνώμη μου πρέπει να εξηγείται αναλυτικά κάθε αλλαγή και το σκεπτικό που την υπαγόρευσε, προκειμένου να εξοπλιστεί η βάση κι ο στενός περίγυρος του κόμματος.

Έκρινα σκόπιμο ωστόσο να τον εκθέσω πρώτα στην κρίση των σφων αναγνωστών, για να δω πώς αντιλαμβάνονται κι αυτοί το συγκεκριμένο θέμα, υπό τη βασική προϋπόθεση ότι θα το κάνουν καλοπροαίρετα και με διάθεση για συζήτηση. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση, σε ύφος και σε περιεχόμενο, (από αυτές που έχουμε χορτάσει σε προηγούμενες αναρτήσεις), μπορεί να κολλήσει στην κίνηση και να δημοσιευτεί μετά από καμιά εβδομάδα, χωρίς άλλη εξήγηση-προειδοποίηση. Ειδικά στη συγκεκριμένη ανάρτηση, λόγω και της λεπτότητας του θέματος, θα ισχύσουν αυστηροί κανόνες, αντίστοιχοι με τους όρους του προσυνεδριακού διαλόγου.

12 σχόλια:

Rocean είπε...

Για το θέμα της δημοσίευσης στον 902.gr επειδή το ανέφερες. Σωστά δημοσιεύτηκαν στον 902.gr νωρίτερα, γιατί αυτός είναι ο ρόλος του ουσιαστικά. Να προλαβαίνει τις "διαρροές" κομματικών ειδήσεων, κειμένων, ντοκουμέντων κτλ σε αστικά δικτυακά μέσα. Ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης έτσι κι αλλιώς κυκλοφορεί στην Αθήνα απόγευμα-βράδυ Σαββάτου. Οπότε θα μπορούσε π.χ. ο Ζούγκλας, να πάρει τις θέσεις και να τις δημοσιεύσει ο ίδιος στο internet. Και για πολλές ώρες η πηγή για τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, να είναι ο Ζούγκλας. Οπότε πολύ σωστά ο 902.gr το πρόλαβε αυτό.

faros είπε...

Κι άλλη φορά έχω επισημάνει ότι σε τούτο το μπλογκ, μπορεί κανείς να διαβάσει ενδιαφέροντα άρθρα και θέσεις και φυσικά να καταγράψει και ανάλογες απαντήσεις - σχόλια.

Με βάσει το παραπάνω σκεπτικό,θέλω να μου επιτραπούν τα παρακάτω (τονίζοντας ότι αποτελούν απόψεις του γράφοντα και όχι κατ΄ανάγκη απαντήσεις σε σημεία του άρθρου).

Πολλοί θεωρούν ότι η Λ.Σ. αντικαθιστά το ΑΑΔΜ !
Η δική μου άποψη, είναι ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά έχουμε την φυσική (ιστορικά, επικαιριακά, πολιτικά κλπ.) συνέχεια, τον εμπλουτισμό, την εξειδίκευση κάποιων σημείων.

Με δεδομένο το ότι τα μονοπώλια αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι απόλυτα σαφές ότι όταν χρησιμοποιείται ο όρος "αντιμονοπωλιακός" υπονοείται απόλυτα και ο όρος "αντικαπιταλιστικός" και ο όρος "δημοκρατικός".
Αυτό που θα λέγαμε "τα ευκόλως εννοούμενα, παραλείπονται !
Βέβαια, για τον κακοπροαίρετο, γι αυτόν που θέλει να σπεκουλάρει (οπορτουνιστές κλπ.), για αυτόν που στην καλύτερη περίπτωση "θέλει να τ΄... ακούει", εντάξει θα πρέπει ίσως να το διευκρινίζουμε συνέχεια.

Μια τελευταία άποψη, σχετικά με την τακτική των συμμαχιών που προωθεί το ΚΚΕ.
Το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΥ, το ΜΑΣ κλπ., ιδιαίτερα η προώθηση σε όλη την Ελλάδα των Λαϊκών Επιτροπών, η εξονυχιστική αναφορά σ΄αυτές στις Θέσεις του Απρίλη (όπως εύστοχα παρατηρεί και το ποστ), δείχνει με ΑΚΡΙΒΕΙΑ την τακτική των συμμαχιών του Κόμματος.
Ότι δηλαδή, παλεύουμε για το σήμερα, με όρους την σοσιαλιστική προοπτκή του αύριο ... και στην κυριολεξία "όστις πιστός, να προσέλθει" !

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Ανώνυμος είπε...

Λιγο ασχετο με το θεμα της πολυ καλης αναρτησης, αλλα πατε ολοι στο km.kke.gr και δειτε στις υπογραφες την καταχωρηση 30566. Να δω μετα απ αυτο, ποιοι θα βγουν να πουν οτι η κινηση του ΚΚΕ να μαζεψει υπογραφες δεν ηταν καλη ιδεα.

Ανώνυμος είπε...

κκε ισχυρο
4 τα εκατο

η κατρακυλα δεν εχει οριο..

πανω απ ολα η κοινωνικη συμμαχια με τους μικροαστους, πασεβε μικροαφεντικων οχι των εργατων

Ανώνυμος είπε...

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ- Από το πρόγραμμα.

"77. Η συσπείρωση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης με το ΚΚΕ και η προσέλκυση πρωτοπόρων τμημάτων των λαϊκών στρωμάτων θα περάσει από διάφορες φάσεις. Τα μέτωπα πάλης - πρώτ’ απ’ όλα το εργατι­κό - και οι μορφές της Λαϊκής Συμμαχίας με αντιμονοπωλιακούς - αντικα­πιταλιστικούς στόχους, με την πρωτοπόρα δράση των δυνάμεων του ΚΚΕ σε μη επαναστατικές συνθήκες, αποτελούν το πρόπλασμα για τη διαμόρ­φωση του επαναστατικού εργατικού - λαϊκού μετώπου σε επαναστατικές συνθήκες. Οι εργατικές και λαϊκές μάζες, μέσα από την πείρα της συμμε­τοχής τους στην οργάνωση της πάλης σε κατεύθυνση σύγκρουσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου, θα πείθονται για την ανάγκη να πάρει η οργά­νωσή τους χαρακτήρα εφ’ όλης της ύλης και με όλες τις μορφές σύγκρου­σης με την οικονομική, πολιτική κυριαρχία του κεφαλαίου.
Σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, το επαναστατικό εργατικό - λα­ϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης του μπορεί να γίνει το κέντρο της λαϊκής εξέγερσης ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία, υπερισχύοντας σε βασικές περιοχές, ιδιαίτερα στα βιομηχανικά - εμπορικά - συγκοινωνιακά κέντρα, κέντρα επικοινωνιών - ενέργειας, ώστε να επιτευχθεί η πλήρης α­δρανοποίηση των μηχανισμών της αστικής εξουσίας και η εξουδετέρωσή τους, η ανάδειξη και επικράτηση των λαογέννητων επαναστατικών θεσμών που παίρνουν στα χέρια τους τη νέα οργάνωση της κοινωνίας, για την α­νατροπή της δικτατορίας της αστικής τάξης, την εγκαθίδρυση της επανα­στατικής εργατικής εξουσίας."

Ανώνυμος είπε...

ο μεσούντας της Ισκρα και ο πλακούντας με τη σοσιαλδημοκρατία

http://kokkiniepithesi.blogspot.gr/2012/12/blog-post_324.html

Ανώνυμος είπε...

Εγώ υπέγραψα. Δεν είμαι μέλος του κόμματος. Τολμώ όμως να πω ότι το νούμερο 30566 δε με ενθουσιάζει.

Ανώνυμος είπε...

Εννοειται οτι ως κινηση ηταν πολυ καλη

Ανώνυμος είπε...

Μάλλον η αναφορά γίνεται για κάποιον λίγο πιο κάτω από το 30566.
Έναν Κώστα Μήτρογλου, ιδιωτικό υπάλληλο Αττικής.


Μπααα...

demis είπε...

http://demispoetry.blogspot.gr/2012/12/blog-post_4168.html

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ρόσεαν, έχει μια λογική αυτό που λες, αλλά νομίζω ότι κάποιοι βρήκαν άλλοθι να μην αγοράσουν το ρίζο την κυριακή, με αυτόν τον τρόπο.

Φάρε, ευχαριστώ για τα καλά λόγια στην αρχή και τις χρήσιμες παρατηρήσεις σου στη συνέχεια.

Δεύτερα κατά σειρά ανώνυμε, ανέφερα και εγώ εισηγητικά τη θέση 77, από όπου προέρχονται τα αποσπάσματα τα οποία τσίταρες. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι υπάρχει κενό στην ανάλυση της λαϊκής συμμαχίας και του χαρακτήρα της, που επεξηγείται αναλυτικά στο πρώτο μέρος των θέσεων και όχι στο σχέδιο προγράμματος. Κι έτσι εξηγώ τον προβληματισμό μου. Αν εκκινήσει κάποιος κακοπροαίρετος από το ίδιο σημείο, μπορεί να πατήσει σε αυτό και να "βγάλει τα κέρατά του" που λένε (υποτίμηση της τακτικής και δε συμμαζεύεται).
Μπορεί φυσικά να υπάρξει αντίλογος. Ότι στο πρόγραμμα πχ καθορίζεται το κομμάτι του στρατηγικού στόχου και στο ενδιάμεσο τα συνέδρια εξετάζουν και καθορίζουν το τακτικό κομμάτι. Για αυτό καλό θα ήταν να δούμε πώς θα εξηγηθεί κατά την παρουσίαση των θέσεων αυτό το ζήτημα και έπειτα να το ξανασυζητήσουμε.

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Ευχαριστώ και τον ανώνυμο για τις απόρρητες διορθώσεις -δεν κατάλαβα αν ήθελε να δημοσιευτεί το σχόλιό του ή όχι, εγώ πάντως δε θα είχα πρόβλημα.