Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Ανταπόκριση από την αθήνα

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι δικό μου, αλλά είναι τόσο καλό που το ζήλεψα κι έκρινα πως αξίζει μια θέση στο μπλοκ κι ας μην έχει άμεση σχέση με τη θεματολογία του.
Έχει όμως σχέση με την ψυχοσύνθεση του ιδιοκτήτη του. Η οποία επηρεάζεται άμεσα από το άτομο που έγραψε το κείμενο.

Τα όνειρά της στην πρωτεύουσα τη στείλαν για να μιλάει πάντα χαμηλόφωνα. Αλλά έκαναν το λάθος να μην τη ρωτήσουν, αποκλείεται να συμφωνήσει. Και δεν πρόκειται να μείνει μόνο στα γραπτά.

Οι άνθρωποι υποζούν σε άθλιες πόλεις για να βρουν δουλειά και καταλήγουν να ψάχνουν τον εαυτό τους, τα όνειρά τους και τον έρωτα. Τα έχασαν σε κάποιον υπόνομο και ζουν σε ακόμα πιο βρωμερά μέρη με νόμους κι αστυνόμους που μοιάζουν με χωματερές ιδανικών.

Το κείμενο δε μπήκε επειδή η συγγραφέας έχει βύσμα εμένα.
Μπαίνει γιατί μου θυμίζει κάτι από αυτά που μου έπεσαν στον υπόνομο. Όχι (μόνο) το κείμενο. Η συγγραφέας του.

Ο καθημερινός αγώνας των ανθρώπων για επιβίωση θυμίζει τους ασφυκτικά παστωμένους επιβάτες του προαστιακού. Στο κλεινόν άστυ πάντα. Όλοι προσπαθούν να χωρέσουν όπως-όπως και να τραβήξουν μέχρι το Τέρμα τους. Το πρόβλημα είναι ότι ο προαστιακός έχει πεπερασμένο αριθμό θέσεων, περιορισμένη χωρητικότητα , συγκεκριμένα δρομολόγια (αλλιώς το έχασες το τρένο...), κόμιστρα και καμιά φορά ο κλιματισμός δε λειτουργεί.

Όλοι στέκονται πίσω από τη γραμμή εκκίνησης και μόλις κόψει ταχύτητα το όχημα παίρνουν θέσεις μάχης. Οι πιο επιθετικοί μπουκάρουν,σκανάρουν το χώρο και βρίσκουν και θέση για να ταξιδέψουν με άνεση. Τους αναγνωρίζεις αμέσως γιατί είναι πρόθυμοι να σου χώσουν μια αγκωνιά στα πλευρά για να σε παραμερίσουν και νομιμοποιούν τη στάση τους με βάση τους κανόνες του κοινωνικού δαρβινισμού.

Hλικιωμένοι, δυσκίνητοι, αφηρημένοι ονειροπόλοι και φορτωμένοι συνεπιβάτες δε στάθηκαν αρκετά ανταγωνιστικοί για να επιβιώσουν. Πρόβλημά τους. Μετά παστωνόνται, παστώνονται μέχρι που να μη μείνει εκατοστό ανεκμετάλλευτο και το τρένο ξεκινά. Στην επόμενη στάση θέλουν να επιβιβαστούν κι άλλοι τους οποίους οι ήδη επιβαίνοντες στο τρένο τους αντιμετωπίζουν με εχθρικότητα. "Λάθος στάση διάλεξες φίλε, είμαστε φουλ." Κι έτσι όπως είμαστε σαν τις σαρδέλες και πάμε, ερχόμαστε τόσο κοντά που η μυρωδιά, το χρώμα, η ανάσα των άλλων μας προκαλεί δυσφορία. Κάποιοι ιδρώνουν, άλλοι φταρνίζονται (λες να κολλήσουμε όλοι τη νέα γρίπη;) είναι καθαρά θέμα χρόνου να ξεσπάσει κάποιο επεισόδιο.

Κι έρχεσαι εσύ και τους ζητάς να ανοίξουν τα φτερά τους για γνωρίσουν νέους ουρανούς. Πιστεύεις σε αυτούς και κάποιοι λένε ότι τους έχουν δει κιόλας, πως υπάρχουν. Μα πως να ζυγίσουν τα φτερά τους όταν αυτά είναι συγκολλημένα στα πλευρά τους, έτσι όπως περνάνε τη ζωή τους στριμωγμένοι σε τραμ, λεωφορεία, προαστιακούς, σχολικές τάξεις, δημόσιες υπηρεσίες, στενόχωρα γραφειάκια. Κάθε μέρα μαζεύονται και συρρικνώνονται προκειμένου να χωρέσουν, προκειμένου να καταφέρουν να διανύσουν ακόμα και την πιο μικρή και ασήμαντη διαδρομή της καθημερινότητας τους. Και σου περνάει η σκέψη να ξεπαστρέψεις κάνα δυο, ίσα να βρεις μια θέση να κάτσεις γιατί δεν την παλεύεις άλλο όρθιος. Λίγο να σπρώξεις αυτούς που είναι κοντά στην πόρτα όταν αυτή ανοίξει και θα ανασάνεις. Κανιβαλισμός!

Έτσι είναι. Σαρκοβόρα και αιμοσταγής καθημερινότητα. Οι πιο ευαίσθητοι, αυτοί που δεν τους πάει η καρδιά να μπήξουν τα δόντια τους στις σάρκες των άλλων τρώνε από τις δικές τους. Μέρα με τη μέρα τρώγονται μέχρι να φανούν τα κόκαλά τους. Αυτοί δε μας κάνουν. Τι μπορεί να αλλάξει κανείς με έναν σωρό από άνευρα οστά;

Οι πιο χοντρόπετσοι, το λέει και η λέξη, δεν τρώγονται με τίποτα, αλλά τρέφονται με ευχαρίστηση από ξένες σάρκες. Κι αυτοί δε μας κάνουν. Απειλούν την ίδια μας την ύπαρξη.
Οι καλύτεροι χορταίνουν στη σκέψη των ουτοπικών ουρανών -όχι ότι μπορεί να φάει κανείς ουρανό αλλά η σκέψη τους κόβει τις σαρκοβόρες ορέξεις. Αυτοί μας κάνουν.

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις που στις γράφω αλλά νυστάζω υπερβολικά για να τις τακτοποιήσω και να αναδείξω τα επίπεδά τους.


Για την αντιγραφή των σκόρπιων σκέψεων
μπρεζνιεφικό απολίθωμα

2 σχόλια:

acaliptos είπε...

Πολύ ωραίο και θα ήθελα να το αναρτήσω και σε 2 ιστοτοπους για επιβάτες προαστιακού.

http://epivatisproastiakou.blogspot.com/

http://proastiakos.ning.com/

Μπρεζνιεφικό απολίθωμα είπε...

Δεν είναι δικό μου κείμενο για να δώσω κάποια σχετική άδεια, αλλά εννοείται πως έχεις το ελεύθερο να το αναρτήσεις όπου θέλεις.