Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Ηλεκτρικά όνειρα και Electric Nights VOL II

Ο Θερσίτης, που είναι Κρητικός και κριτικός Κουκουές, από τους ωραίους "γκρινιάρηδες" (σαν το γνωστό δίδυμο στο Μάπετ-Σόου) που δύσκολα ικανοποιούνται, είτε πρόκειται για το Κόμμα είτε για τον ΠΑΟΚ, λέει πως η κομματική ζωή και δράση στη λεβεντογέννα -που δεν αποδείχτηκε εξίσου συντροφογέννα κι αυτό έχει βρίσκει εξήγηση στις οικονομικές-κοινωνικές συνθήκες του πολιτικά πράσινου νησιού- μοιάζει κάποιες φορές να περιστρέφεται γύρω από το στρατηγικό στόχο ενός τσιμπουσιού, όπως στο γαλατικό χωριό, ή τέλος πάντων μιας συνεστίασης, με φαΐ, χορό, τραγούδι κι ας μην έχει προηγηθεί κάποια περιπέτεια, που να το δικαιολογεί. Το δικαιολογεί όμως η οικονομική εξόρμηση, που γίνεται τέτοιες μέρες, κάθε χρόνο. Και η συγκέντρωση δυνάμεων δε γίνεται ακριβώς με κινηματικούς όρους, αλλά σε ένα τραπέζι, να φάμε για να καρδαμώσουμε.

Αυτό τεκμηριώνεται και στατιστικά. Οι περισσότερες πορείες-κινητοποιήσεις στα Χανιά μαζεύουν συνήθως 150 άτομα, που είναι σχεδόν πάντα τα ίδια, γνωρίζονται όλα μεταξύ τους, κι αν κάποιος λείψει απροειδοποίητα, ανησυχούν οι υπόλοιποι κι αρχίζουν τα τηλέφωνα για να τον βρουν. Γι' αυτό κι όταν γίνεται καμιά παγκρήτια κινητοποίηση (πχ στη Σούδα) ή το 13' που ήταν διήμερο της ΚΝΕ, η πορεία δεν έκανε το συνηθισμένο δρομολόγιο, αλλά πέρασε από την παλιά πόλη, το λιμάνι κι όλους τους κεντρικούς δρόμους, για να τη χαρούμε εμείς και να τρομάξουν οι οχτροί μας, που δε βλέπουνε τέτοια, πολύ συχνά.

Από την άλλη υπάρχει και το "κάλλιο λιγότερα, αλλά καλύτερα" του Βλαδίμηρου. Καλύτερα να 'μαστε λίγοι και καλοί, σύντροφοι (συγγενείς) και φίλοι, με οικογενειακό κλίμα κι ατμόσφαιρα, παρά σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο, σαν τη Θεσσαλονίκη, που δε δικαιολογεί μικρές συγκεντρώσεις, και σε πιάνει χειρότερη μελαγχολία από τον κόσμο που (δεν) έρχεται. Και δεν υπάρχει και η δικαιολογία να πεις πως πήγες, αλλά χάθηκες μες στο πλήθος και δε σε είδαν οι άλλοι.

Τέλος πάντων, η κινηματική μελαγχολία δεν κάνει διακρίσεις, ούτε καν στην πρωτεύουσα, όπου γίνονται περισσότερα πράγματα, εκδηλώσεις, πρωτοβουλίες, κινητοποιήσεις, και (μαζί με τα άλλα) συνεστιάσεις, που μπορεί να σε ξεγελάσουν παροδικά. Αυτό που μπορεί να την επιτείνει όμως, τέτοιες μέρες κάθε χρόνο, δεν είναι η αλλεργία (μου) στα Χριστούγεννα και την εμποροπανήγυρη, που στενεύει ασφυκτικά τον κλοιό γύρω μας, αλλά αυτές οι συνεστιάσεις. Κι αυτό μπορεί να συμβεί με δύο τρόπους, αντικειμενικά κι ανεξάρτητα από τη θέλησή μας (χωρίς να 'ναι και νομοτέλεια). Είτε γιατί, στα Χανιά πχ, μαζεύουν περισσότερο κόσμο από τις πορείες -και δεν είναι μόνο η τρίτη ηλικία που κάνει τη διαφορά, ενώ δυσκολεύεται να κατέβει στο δρόμο, αλλά γενικό πρόβλημα. Είτε γιατί η παράδοση και η δύναμη της συνήθειας (αυτή η μάστιγα) δεν αφήνει περιθώριο για κάτι διαφορετικό.

Προφανώς υπάρχουν δώρα κι εκπλήξεις που δε θα σταματήσουν ποτέ να εκπλήσσουν τους απέξω (που δε μας ξέρουν καλά), όπως πχ ο (κλασικός πια) λαχνός με το τάμπλετ και το γουρουνόπουλο, που κυκλοφορεί σε διάφορες παρεμφερείς εκδοχές. Αρκεί να δει κανείς προσεκτικά τη λίστα δώρων που κληρώνεται σε μια συνεστίαση, για να βρει συγκλονιστικές λεπτομέρειες -από ένα ενθύμιο της Τασκένδης, μέχρι χρηστικά και "είδη προικός".

Αυτά βέβαια εντάσσονται στο πλαίσιο της παράδοσης, που είναι στην τελική κομμάτι της γοητείας και της δύναμης του κόμματος, αλλά εκπλήσσουν μόνο όσους δε μας έχουν ζήσει από κοντά. Και δεν αποτελούν προφανώς πρόβλημα από μόνα τους. Πρόβλημα είναι να χάνεις την πρωτοτυπία και την επαφή με τους νεότερους -ή μάλλον το ένα εξαιτίας του άλλου- που δε συγκινούνται ιδιαίτερα από τέτοιες μορφές -όπως ο Γιεγιεδίξ, στην περιπέτεια με τους Νορμανδούς.

Α ναι; Κι από τι συγκινούνται δηλ; Καλό ερώτημα.
Αν η μισή δύναμη της πρωτοπορίας βρίσκεται στην παράδοση, η άλλη μισή (στην Κίνα βρίσκεται) είναι η πρωτοτυπία στις μορφές, που πρέπει να αναπτύσσεται παράλληλα, όχι εις βάρος του πρώτου πόλου.

Κάποιοι σφοι μεταλλάδες από το φυσικό θα αναστενάξουν με νόημα για το απωθημένο τους να κάνει επιτέλους η οργάνωση ήτο ΜΑΣ, ας είναι και η Νεανική Δράση για την Ειρήνη (αν υπάρχει ακόμα) ένα metal party, που θα αφήσει εποχή. Κι ας μην είναι ακριβώς της εποχής μας.

Η κε του μπλοκ, αντιθέτως, καταθέτει ως οδυνηρή εμπειρία μια metal βραδιά των σφων δημοσιογράφων στον πρώην Συρμό, όπου αν δεν ήθελες να ακούσεις το διπλανό σου, δε χρειαζόταν προσπάθεια, απλά ειλικρίνεια. Κι ένιωσα σαν γέρος, που δεν μπορεί "αυτά τα ντάπα-ντούπα" (ούτε τα ντάμπα-ντούμπα ή την Τούμπα) και τα πολλά ντεσιμπέλ. Αλλά η δική μου καλλιτεχνική άποψη δεν έχει ιδιαίτερο βάρος, γιατί όταν ακούω "ηλεκτρικές βραδιές", το μυαλό μου πηγαίνει σε κάτι τέτοιο.


Και ξαφνικά έρχεται (ή μάλλον επιστρέφει, οπότε δεν είναι και τόσο ξαφνικά) αυτό.


Δεν ξέρω κατά πόσο έρχεται να συγκεράσει ή να ξεπεράσει τα παραπάνω, αν θα είναι καλό ή όχι κι αν θα μπορείς να ακούσεις το διπλανό σου, αλλά σίγουρα είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Άσε που φέτος αφήνουν το Ψυρρή και πλησιάζουν ακόμα περισσότερο (απειλητικά) προς τα Εξάρχεια. Ενώ η Γούβα, βάσει ονόματος, είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει στην Κούβα -λες να έχει και ρούμπα, σάλσα, κοκ, το πρόγραμμα;

Ο λόγος στο δελτίο τύπου και τα promo-videos.

ELECTRIC NIGHTS vol. 2
Μετά το επιτυχημένο περσινό ντεμπούτο τους οι «Ηλεκτρικές Βραδιές» κάνουν τη δυναμική επανεμφάνισή τους στη μουσική σκηνή της πόλης! Οι ΚΟΒ Εξαρχείων και ΚΟΒ Γούβας του Κ.Κ.Ε. διοργανώνουν το “Electric Nights vol.2” στα πλαίσια της Οικονομικής Εξόρμησης Νοέμβριος – Δεκέμβριος '16 του Κ.Κ.Ε. και καλούν στη σκηνή τρία σημαντικά και ανερχόμενα συγκροτήματα της hard-rock σκηνής!
Την Τρίτη 20 Δεκεμβρίου στο stage του “Ilion Plus” (Κοδριγκτώνος 31 και Πατησίων, Αθήνα) μία heavy rock/stoner βραδιά με τους «Sober On Tuxedos», «Dead South Dealers» και «Rusty Bonez»!
Οι «Ηλεκτρικές Βραδιές» φιλοδοξούν να αποτελέσουν μία φρέσκια, δυναμική παρέμβαση στα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης, μία πολιτιστική πρόταση απευθυνόμενη πρωτίστως, αλλά όχι μόνο, στη νεολαία, ένα μουσικό βήμα για καλλιτέχνες, που θέλουν να παρουσιάσουν το υλικό τους και προς όλους όσους ενδιαφέρονται να έρθουν σε επαφή με διάφορα μουσικά είδη και πρωτότυπη μουσική δημιουργία.
Μέσα στις καθημερινές δυσκολίες των εργαζόμενων και της νεολαίας από την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης - ΕΕ - κεφαλαίου που τσακίζει το δικαίωμα στη ζωή και τον πολιτισμό για τις εργατικές – λαϊκές οικογένειες και τους νέους απαιτείται αλληλεγγύη, οργάνωση στους χώρους δουλειάς και παρέμβαση στον χώρο του πολιτισμού, καθώς πρέπει πάντα να «πολεμάμε και να τραγουδάμε!».
Πληροφορίες
Ημερομηνία: Τρίτη 20 Δεκεμβρίου
Μέρος: Ίλιον Plus, Κοδριγκτώνος 31 και Πατησίων, Αθήνα
Doors open: 20.30


6 σχόλια:

Dreaming Neon Red είπε...

Μεταλλάδες δεν υπήρχαν μόνο στο Φυσικό. Και πια δεν είναι καν φοιτητές αλλά 30+ αυτοί που θα γούσταραν μια metal γιορτή του Κόμματος. Μπράβο στα συντρόφια της πρωτεύουσας!!

Ανώνυμος είπε...

ΚΟΒ Εξαρχείων- Γούβας στη πολιτιστική πρωτοπορεία. Στην πρώτη ήταν μπόμπα η βραδιά, ευχόμαστε τα καλύτερα και στη δεύτερη.


Σ.

skatopsyxos είπε...

Η σημερινή νεολαία(εμού συμπεριλαμβανομένου) γουστάρει π.χ. απειρα τα videogames. Τι ακριβώς θα μπορούσε να κάνει το Κόμμα δηλαδή για να το συμπεριλάβει αυτό σε εκδήλωση πιο ενεργά και όχι σαν μία ομιλία ή συζήτηση πάνω στο θέμα; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι και καλύτερα βασικά να μην το συμπεριλάβει και ποτέ. Αν από την μία τα videogames θεωρούνται πλην ενός τρόπου να περάσεις ευχάριστα την ώρα και μία μορφή Τέχνης,από την άλλη θεωρούνται και ένας πολύ καλός τρόπος να "αποβλακωθείς"(ακούστηκε παππουδίστικο αυτό) από την αλόγιστη χρήση,ειδικά μέσα στα πλαίσια της τωρινής κοινωνίας. Αν προσπαθούσε να το εντάξει κάπως μπας και συγκινηθεί κανας πιτσιρίκος παραπάνω,δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που στο τελικό αποτέλεσμα δεν θα έβγαινε "πατάτα" και παντελώς άσχετο.

Ανώνυμος είπε...

Αν η δική μας γενιά (η πασοκοθρεμμένη, η των μαλλιάδων, των -άντα++ , των πλέον ημιμαλλιάδων, του χάους, του μαϊούνη, του χάους του μαϊούνη) είχε κακή επαφή με τις τέχνες, ειδικά με το βιβλίο, η τωρινή... νεολαία (γερνάμε, ω αδερφέ τον αδερφό) μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί παολού (μέταλ - μεταλού, πάολα - παολού) ή παντελού (από τον παντελίδη). Ο ίδιος χαρακτηρισμός και για τα μουσικά γούστα των κνιτών νομίζω, που δεν είναι μια ομοιογενής μάζα βεβαίως βεβαίως.

Βέβαια, στο βουνό και στους ελιγμούς χορέψανε με τον θάνατο για την λευτεριά βοσκοπούλες και αγροτόπαιδα, που στις γιορτάεα μέρες χορεύανε και τραγουδούσανε τα τσάμικα και καλαματιανά.

Το επίδικο (sic) είναι το κατά πόσο το ΚΚΕ προσεγγίζει την νεολαία με κριτήριο την ταξική της βάση και δευτερευόντως αν την προσεγγίζει στο σύνολό της και με βάση τα αισθητικά κριτήρια της νεολαίας τα οποία είναι θρεμμένα υπό συνθήκες αστικής κυριαρχίας μετα-σοβιετικά και μετά-μαη68, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Η πρότασή μας η αισθητική, θα μπορούσε να είναι αυτά τα ασπρόμαυρα του ντοκυμαντέρ για το ΔΣΕ. Ναι, αυτή η λιτή μουσική και αυτό το λιτό σενάριο, που μου ανατινάξαν το μυαλό και την καρδιά σε όλη την διάρκεια της προβολής και η επίδραση συνεχίζεται. Μέσα στο μυαλό μου κυλούσανε μελωδίες και ρυθμοί, όσο το έβλεπα, ένιωθα έτοιμος να συνθέσω κάτι μεγαλειώδες, αφιέρωμα στην νίκη (ναι, νίκη) και των αγώνα των νέων του ΔΣΕ. Πράγμα που θα μείνει μόνο ως προσχέδιο στο μυαλό μιας και δεν είμαι επαγγελματίας μουσικός.

Επανέρχομαι στο θέμα μετά την σχεδόν Σαραντάκειο περιαυτολογία, που περισσότερο ήταν μια ομολογία για να δηλώσω: καλές οι μορφές, αλλά να έχουμε και κάτι να πούμε. Τόσο καιρό είχα βαλτώσει μουσικά, δεν έβρισκα κάτι να με συγκινεί, και στο τέλος ανακάλυψα πως το μυαλό έχει πλημμυριστεί από "μορφές" , "αισθητικές" και μελωδίες, αλλά από πράξεις και αφορμές, όλο και λιγοστεύουν. Σαν την ζωή που περνάει και χάνεται, του Σταμάτη ΣπαΝουΔ(ου)άκη.

ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΛΟΙΠΟΝ
Σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά, σε πόλεις και χωριά!

σαπόρ τουτούρκι

Ανώνυμος είπε...

*γιορταεα μέρες = γιορτάρες μέρες

σαπόρ τουτούρκι

υ.γ.: οτιδήποτε αφορά τον ΝΣ γρφεται με κεφαλαίο. Τον ΝΣ δε θα τον ξαναμικρύνεις. Τον ΝΣ!

Ανώνυμος είπε...

NA SE ΡΩΤΗΣΩ ΤΩΡΑ ΣΟΒΑΡΑ.

ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΠΑΔΟ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ;

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΙΣΟΑΔΕΙΟ ΕΙΝΑΙ. Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΦΑΙΝΕΑΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΛΙΓΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ.

ΕΝΤΑΞΕΙ ΜΑ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΩ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΝΙΑ, ΑΦΟΥ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΤΕ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΜΕΣΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ.

ΧΑΧΑ

ΘΕΡΣΙΤΗΣ

ΓΕΙΑ ΣΑΣ