Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Αστικές και οπορτουνιστικές ερμηνείες για το Δεκέμβρη του 1944

Εν όψει της αυριανής επετείου, που συμπίπτει και με τη σχετική εκδήλωση στον περισσό, όπου θα μιλήσουν η αλέκα και ο μαΐλης, η κε του μπλοκ αντιγράφει ένα ακόμα απόσπασμα από την εισαγωγή της πρόσφατης έκδοσης της σύγχρονης εποχής και του τμήματος ιστορίας για το δεκέμβρη του 44’, που παρουσιάζει συνοπτικά τις βασικές προσεγγίσεις του αντίπαλου στρατοπέδου. Καλή ανάγνωση.

-.-.-

Η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη για τον ηρωικό ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη του 1944 εναντίον του βρετανικού στρατού στην Ελλάδα και των εγχώριων συμμάχων του, υπήρξε σκληρή και συνεχίζεται αμείωτη, παρά το γεγονός ότι μας χωρίζουν εβδομήντα χρόνια από εκείνα τα γεγονότα. Μάλιστα, ανάλογα και με την κάθε φορά πολιτική συγκυρία, η διαπάλη αποκτά πιο οξυμένο χαρακτήρα. Δείχνει και αυτό με το δικό του τρόπο, πόσο επίκαιρα είναι μια σειρά βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από εκείνον το μεγάλο λαϊκό αγώνα.

Κατά το Γεώργιο Παπανδρέου, πρωθυπουργό στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» από τον Απρίλη του 1944 έως τις αρχές Γενάρη 1945, ο Δεκέμβρης ήταν «Στάσις και έγκλημα»20 του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, μιας ένοπλης μειοψηφίας, όπως έλεγε. Τον ίδιο χαρακτηρισμό έχουν δώσει για το Δεκέμβρη σειρά αστών πολιτικών εκείνης της περιόδου και μεταγενέστεροι, όπως ο Θεμιστοκλής Τσάτσος21. Δεν αναφερόμαστε στους χαρακτηρισμούς που έχει δώσει στο Δεκέμβρη η προπαγάνδα της φασιστικής εκδοχής, γιατί βασικά καλύπτεται από τους προηγούμενους αστούς πολιτικούς.

Σύμφωνα με άλλους του σοσιαλδημοκρατικού τόξου, όπως ο δικηγόρος Σταύρος Κανελλόπουλος, στέλεχος του ΕΑΜ και της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ), ο Δεκέμβρης ήταν μια «πεπονόφλουδα της αγγλικής πολιτικής»22. Πρόκειται για ευρύτατα διαδεδομένη άποψη, ιδιαίτερα στις άμεσες μετά το Δεκέμβρη δεκαετίες, που με διάφορες παραλλαγές έχουν υιοθετήσει μια σειρά ιστορικοί. Για παράδειγμα ο Πεδρικλής Ροδάκης έγραψε:
«Το Δεκέμβρη 1944 τον επέβαλαν οι Άγγλοι (…) Το ΚΚΕ και ΕΑΜ (…) σύρθηκε στη σύγκρουση. Μπορούσε να αποφύγει αυτήν τη σύγκρουση, όπως έκαναν κι όλα τα ΚΚ της Δ. Ευρώπης»23.

Στον χώρο της λαθολογίας κινήθηκε και ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Δεκέμβρης «…από πολιτική πλευρά υπήρξε τραγικό λάθος»24.
Οι εκτιμήσεις αυτές δεν είναι απλώς λαθεμένες, αλλά επιπλέον συμβάλλουν στην καταπολέμηση του επαναστατικού κινήματος και στην ενσωμάτωσή του στο σύστημα. Και γράφονταν αυτά, ενώ ο λαός είχε πάρει τα όπλα και έδινε απλόχερα ακόμα και τη ζωή του.

Από τους νεότερους της αστικής ιστοριογραφίας, ο Μαρκ Μαζάουερ θέτει τα ερωτήματα:
«Επρόκειτο για την αρχή της κατάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές ή για μια αυθόρμητη αντίδραση της Αριστεράς ενάντια στη βία και τις προκλήσεις της Δεξιάς;»25, θεωρώντας ότι αυτό το ερώτημα ακόμα δεν έχει απαντηθεί, ενώ κάνει λόγο για τη «Δεξιά» μόνο, παρακάμπτοντας επιτήδεια το ρόλο των «Κεντρώων» κομμάτων. Ισχυρίζεται επιπλέον, πως η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης «είχε κάνει ξεκάθαρο στην παρουσία του ελληνικού Κομμουνιστικού Κινήματος ότι δεν επικροτούσε την κατάληψη της εξουσίας διά της βίας», επειδή «οι διαπραγματεύσεις του Τσώρτσιλ με το Στάλιν είχαν καταλήξει σε μια συμφωνία που η Ελλάδα τότε αγνοούσε και η οποία παρέδιδε ρητά την χώρα στη βρετανική σφαίρα επιρροής»26.

Ήταν αντίθετη η σοβιετική πλευρά με τον ένοπλο αγώνα του Δεκέμβρη; Δεν έχουν βρεθεί αρχειακά ντοκουμέντα που να επιβεβαιώνουν την απάντηση θετικά ή αρνητικά. Όμως έχει αναφερθεί μαρτυρία για θετική θέση του συνταγματάρχη Γκριγκόρι Ποπόφ27, επικεφαλής της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής που βρισκόταν τότε στην Ελλάδα, ενώ στις 15 Δεκέμβρη 1944, ο Τρ. Κοστόφ έστειλε ραδιοτηλεγράφημα προς τον Γ. Σιάντο, σχετικά με τη γνώμη του Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, όπου αναφερόταν:
«Ο παππούς συμβουλεύει ο αγώνας να συνεχιστεί. Εμείς κάνουμε καθετί το δυνατό»28
Ως συνέπεια είναι ανεδαφική η άποψη του Μαζάουερ, ο οποίος απλώς επαναφέρει το γνωστό και χιλιοειπωμένο ως και σήμερα «μοίρασμα του κόσμου» από τις «Μεγάλες Δυνάμεις» που χυδαιοποιεί τα όρια της διαπάλης σοσιαλισμού-καπιταλισμού και συσκοτίζει το γεγονός ότι αυτά τα όρια καθορίζονταν από το διεθνή συσχετισμό δυνάμεων και όχι από κάποιες υπόγειες συμφωνίες.

Τα ίδια, δηλαδή για συμφωνία Τσόρτσιλ-Στάλιν τον Οκτώβρη του 1944 στη Μόσχα, που οι βάσεις της είχαν τεθεί από το Μάη, έγραψε και ο Βάσος Μαθιόπουλος:
«…στις αρχές Μαΐου του 1944 κρινόταν στην πραγματικότητα η μεταπολεμική μοίρα της Ελλάδας, τουλάχιστον για τριάντα χρόνια». Πρόσθεσε επίσης ότι «…στην πραγματικότητα ανεξάρτητη έγινε η χώρα από τις 24 Ιουλίου 1974, ημέρα που κατέρρευσε η δικτατορία των συνταγματαρχών»29.
Είναι φανερή η προσπάθεια του συγγραφέα να συγκαλύψει τη συμμαχία ανάμεσα στις ξένες και ελληνικές αστικές δυνάμεις και την απροκάλυπτα δολοφονική στάση τους απέναντι στο ΕΑΜικό κίνημα. Δεν εξηγεί επιπλέον, τι άλλαξε επί της ουσίας μετά το 1974 στις διασυμμαχικές αστικές σχέσεις και γενικά στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, όσον αφορά την ταξική τους στόχευση απέναντι στο ΚΚΕ και στο εργατικό-λαϊκό κίνημα.
Όμως τα αστικά συμφέροντα, όπως και τα εργατικά, είναι παγκοσμίως ενιαία για κάθε πλευρά και δε διαχωρίζονται με βάση την εθνική κυριαρχία. Έτσι, μόνο ως προπαγανδιστικό πυροτέχνημα μπορεί να εκληφθεί ο ισχυρισμός του ίδιου:
«Αν οι παράγοντες -κυβέρνηση και ΕΑΜ- συμφωνούσαν πραγματικά, ότι η υπόθεση του τόπου ήταν αποκλειστικά και κυρίαρχα δική τους κι όχι του στρατηγού Σκόμπι και του διπλωματικού συμβούλου Ρέτζιναλντ Λήπερ, ίσως ο Δεκέμβρης να είχε αποφευχθεί…»!30

Αντιγράφοντας ουσιαστικά τους Παπανδρέου και Τσάτσο, ο Στάθης Καλύβας του πανεπιστημίου Γέιλ, έγραψε ότι «Τα Δεκεμβριανά ήταν στρατιωτικό κίνημα…»31
Προσπερνά έτσι και κρύβει, διά της διαστρέβλωσης την πραγματικότητα, ότι στις 33 μέρες του Δεκέμβρη συμμετείχε στον αγώνα ένας τεράστιος όγκος λαϊκών μαζών και όχι κάποιοι πραξικοπηματίες που καιροφυλακτούσαν στο σκοτάδι. Η θέση των τελευταίων βρίσκεται στην τάξη που υπερασπίζει ο Καλύβας, ο οποίος επίσης υποστήριξε:
«Τα Δεκεμβριανά αποτέλεσαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου αναβαπτίστηκαν ως εθνικόφρονες και αντικομμουνιστές κάθε λογής δοσίλογοι».
Ξεχνά ότι την πρώτη κυβέρνηση των δωσίλογων (Γεωργίου Τσολάκογλου) είχε χαιρετίσει το 1941 σχεδόν το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου (Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλος, Δημ. Μάξιμος, Κ. Τσαλδάρης, Στέφ. Στεφανόπουλος, Πέτρος Ράλλης, Θεόδ. Πάγκαλος, Στυλ. Γονατάς, Θεόδ. Τουρκοβασίλης και πλειάδα άλλων)32. Επιπλέον: η ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας, ανεξάρτητα από το ότι συγκροτήθηκαν τελικά το 1943, είχε προταθεί στους Γερμανούς από την κυβέρνηση Τσολάκογλου το 1941, την κυβέρνηση που συνεχάρη ο αστικός πολιτικός κόσμος. Δηλαδή, τότε που όχι μόνο δεν είχε υπάρξει ο Δεκέμβρης, αλλά δεν υπήρχαν ούτε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, ενώ το ΚΚΕ αριθμούσε μερικές εκατοντάδες μέλη.

Ο ίδιος θεωρεί ως «σημαντικό άρθρο»33 κείμενο του Γρηγόρη Φαράκου (1996), στο οποίο ο τελευταίος υποστήριξε:
«…το σύνδρομο της κατάληψης της εξουσίας με σταλινικό τρόπο υπήρχε στην ηγεσία του ΚΚΕ. Η ηγεσία του κόμματος δεν είχε, ουσιαστικά, απομακρυνθεί από τη σταλινική αντίληψη: τη βίαιη, δηλαδή, κατάληψη της εξουσίας. Βέβαια, το ΚΚΕ ήθελε και διακήρυσσε την πολιτική της εθνικής ενότητας, κυρίως όμως στο βαθμό που η πολιτική αυτή θα του άνοιγε την προοπτική της εξουσίας».
Θα ήταν τελείως παράδοξο αν το ΚΚΕ, ακολουθώντας την πολιτική της «εθνικής ενότητας» (ανεξάρτητα από το ότι αυτή ήταν λαθεμένη), παραμέριζε από τον ορίζοντά του την προοπτική της εξουσίας. Όμως ο συγγραφέας δεν πήρε καν υπόψη του ότι το ΚΚΕ ακολούθησε τον κοινοβουλευτικό δρόμο συμμετέχοντας στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» μετά από το Λίβανο, και πίστευε ότι θα επέβαλε τη διεξαγωγή αδιάβλητων εκλογών, τις οποίες εκτιμούσε ότι θα κέρδιζε το ΕΑΜ. Άρα τα περί βίαιης κατάληψης της εξουσίας ήταν ανύπαρκτα.

Αλλά υπάρχει και το εξής ερώτημα: γιατί είναι θεμιτή η χρήση της αστικής βίας, ενώ είναι αθέμιτη (τάχα σταλινικής αντίληψης…) η χρήση της λαϊκής βίας ενάντια σε μια μειοψηφία-δυνάστη της πλειοψηφίας του πληθυσμού; Και γιατί δεν είναι δημοκρατική κάθε μορφή πάλης (και η ένοπλη), όταν ένας λαός έτσι θα αποφασίσει να κάνει;

Σημειώσεις

20. Γ. Παπανδρέου, Ο Δεκέμβριος 1944, Καθημερινή, 2 Μάρτη 1948)
21. Θ. Τσάτσου, Ο Δεκέμβριος 1944, Αθήναι, 1945, Βιβλιοθήκη του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος)
22. Ιωάννα Παπαθανασίου, «Διαμάντι της Αντίστασης ή Πεπονόφλουδα της αγγλικής πολιτικής», στο συλλογικό, Δεκέμβρης 1944, Μύθοι και Πραγματικότητες, σελ 55, εκδ. η Αυγή, 8 Δεκέμβρη 2013)
23. Δεκέμβρης 1944, Εκδόσεις Επικαιρότητα, σελ 215)
24. Λεωνίδας Κύρκος, Ανατρεπτικά, σελ 129, εκδ. Προσκήνιο, 1995
25. Mark Mazower, Πρόλογος στο Συλλογικό Μετά τον Πόλεμο, σελ 14, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2004
26. Ό.π.
27. Σύμφωνα με μία μαρτυρία που αφορά τη σοβιετική στρατιωτική αποστολή: «Ήταν σύμβουλοι διαπιστευμένοι. Δεν εκδηλώνονταν παρά μονάχα σε έναν άνθρωπο, τον καθοδηγητή του Κόμματος. Δεν ήταν άνθρωποι που φλυαρούσαν. Πάντως, γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι εκεί που έπρεπε να πάρουν θέση για θέματα καθοριστικά, παίρνανε. Όχι οι ίδιοι, έπαιρνε η Σοβιετική Ένωση. Φυσικά ήταν ενημερωμένοι, έπαιρναν μέρος σε συσκέψεις με την ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά είχαν και ξεχωριστές συναντήσεις. Στις παραμονές της σύγκρουσης του Δεκέμβρη, ο Ποπώφ γνωρίζει και συστήνει όχι συνθηκολόγηση, αλλά στάση ενεργητική». (Φοίβος Ο. Οικονομίδης, Το σύνδρομο του Οδυσσέα, σελ 37, εκδ. Ορφέας, Αθήνα, 1999). Ο συγγραφέας αναφέρεται σε μια μαγνητοφωνημένη συνομιλία του με το Βάσο Γεωργίου (27 Νοέμβρη 1997), προσωπικό γραμματέα του Γ. Σιάντου.
28. Κεντρικά Κομματικά Αρχεία Βουλγαρίας, όπως παρατίθεται στο Φοίβος Οικονομίδης, Ο Δεκέμβρης του 44’ κι η διεθνής σημασία του, σελ 67, εκδ. Ορφέας
29. Βάσος Μαθιόπουλος, Ο Δεκέμβριος του 44’, σελ 90, εκδ. Νέα Σύνορα – Λιβάνη, 1994
30. Ό.π. σελ 357
31. Stathis Kalyvas@Skalyvas
32. Γεωργίου Κ. Σ. Τσολάκογλου, Απομνημονεύματα, σελ 165, εκδ. Ακρόπολεως, 1959

33. Στάθης Καλύβας «Η επιλογή της βίαιης ρήξης», Το Βήμα, 5 Δεκεμβρίου 2004

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μια πολυ σημαντικη Στρογυλη επετει ος τα 70 χρονια απο τον Δεκεμβρη του 1944 κορυφαια στιγμη της Ταξι κης Παλης. Ο Λαος της Αθηνας και του Πειραια πολεμησε ηρωικα με το οπλο στο χερι την Αστικη ταξη Αγγλοφιλη και Γερμανοφιλη μαζι με τους Συμμαχους της. Η Ηττα δεν ητανε μοιραιο να συμβει. Ητανε αποτελεσμα της αλλαγης Στρατηγικης που ειχε το ΚΚΕ με την 6η ολομελεια το 1934 η θεωριτικοποι ηση του ΕΛΙΓΜΟΥ των λαικων μετωπων το 1937 απο τους Παρτσαλιδη Νεφελουδη Σκλαβαινα το 1937 και το κουρελιασμα των τριων γραμματων του Ζαχαριαδη απο την φυλακη. Επρεπε πρωτιστως να να ειναι Εργατικο το Μετωπο Ε.Ε.Α.Μ Και απο το 1943 που ανδρωθηκε ο Ανταρτικος Στρατος χαρη στις νικες στο Σταλιγκραντ και στο Κουρσκ να μην εγκλοβιστει σε καμμια απο τις εγκληματικες συμφωνιες που υπεγραψε να μην διαλλυση την ΟΚΝΕ και με συνεχης ελιγμους να συνεχι σει τον αγωνα ωστε την ωρα που αποχωρουσανε οι Γερμανοι λογο της Προελασης των Σοβιετικων θα φτιαχναμε την δικη μας εξουσια τσακιζοντας τα υπολειματα του αστικου κρατους. ΟΙ Αγγλοι κατω απο αυτες τις συνθηκες δεν ειχανε την δυνατοτητα να κανουνε επεμβαση στην χωρα μας γιατι τρεχανε να προλαβουνε να φτασουνε στο Βερολι νο για να σωσουνε για τον καπιταλι σμο οτι προλαβουνε. Και δεν ειχε γινει ακομα και η μαχη στις Αρδενες οπου σωθηκανε χαρη σε Σοβιετικη Αντεπιθεση. Ουτε στεκει το επιχειρημα οτι θα ειχανε στραφει εναντια στην ΕΣΣΔ μαζι με τους Γερμανους κατι που ειχε προτεινει ο Χιτλερ και το αρνηθηκανε γιατι με τον συσχετισμο που υπηρχε τοτε θα ειχανε προβλημα μεσα στις χωρες τους με Επαναστα σεις. Για το ποσο Αντιφασιστικο αγωνα κανανε οι Δυτικοι φαινεται απο το οτι προς το τελος οι Γερμανοι Στρατηγοι ανοιγανε το Μετωπο στην δυση μεταφεροντας Στρατο στην Ανατολη. ΟΙ Αστοι κανανε τους ελιγμους τους χωρις να χασουνε ποτε το ταξικο συμφερον απο τα ματια τους. Αντιθετα η εργατικη ταξη δεν μπορεσε να το κανει λογο των Πολιτικων Μετωπων με τον οπορτουνισμο που επαιξε και παοζει παντα τον Προδοτικο του ρολο. Η ΕΣΣΔ κερδισε τον πολεμο χαρη στον ΕΛΙΓΜΟ Μολοτωφ Ριμπεντ ροπ. Χωρις αυτον θα ειχε βρεθει απεναντι σε ολο τον καπιταλισμο. Τα Ντοκουμεντα της 3ης Συνδιασκε ψης του 1950 και ο 3ος τομος της Ιστοριας ειναι καταπελτης. Τιμαμε λοιπον τον ηρωικο δεκεμβρη του 1944 εχοντας βγαλει πολυτιμα συμπερασματα. Επισης την Εποποιια του ΔΣΕ που εγινε χαρη στην φυσικη παρουσια του Ζαχαριαδη που αν ειχε εξοντωθει στο Νταχαου δεν θα ειχε συμβει και δεν θα ειμαστε και εδω σημερα. Χωρις βεβαια να ξεχναω Σεχταρ οτι με ΑΝ δεν γραφουμε ιστορια. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ανώνυμος είπε...

Το θρασος και η αθλιοτητα στα λογια του Φαρακου το 1996. Μας λεει λοιπον ο ποιητης οτι το ΚΚΕ δεν ειχε εγκαταλειψει τον Σταλινικο δρομο για να παρει την εξουσια την στιγμη που συμμετειχε στην κυβερνηση Παπανδρεου και οδηγηθηκε στον Δεκεμβρη με τους χειροτερους ορους. Και ολη αυτη την Αθλιοτητα την λεει ο ανθρωπος που το 1988 ανελαβε Γ.Γ του κομματος και 3 χρονια μετα μεσα σε κοσμοχαλιασια επιχειρησε να διαλυσει το κομμα μεσα απο τον Συνασπισμο παρεα με τον Κυρκο. Αστικη και Οπορτουνιστικη αποψη για την Ιστορια ειναι σαν δυο Σταγονες νερο που μας ταλαιπω ρησανε χρονια. Το οτι δεν υπαρχουν στα αρχεια Ντοκουμεντα που να λενε την θεση της ΕΣΣΔ ειναι απολυτα λογικο. Απο την στιγμη που στην 6η ολομελεια μπηκανε Πραξικοπηματικα Παρτσαλιδης Δημητριου και σια εχουνε πλαστογραφηση τα ντοκουμε ντα για να υπαρχει θολουρα. Ευτυχως που υπαρχει το ντοκουμεντο με τον Ποπωφ που φαινεται καθαρα η αποψη του δημητρωφ. Αξιζει να αναφερουμε μερικα ακομα. Μεσα στα Δεκεμβριανα περασε Αγγλικη Ταξιαρχια απο την Καζα με προσωπι κη εντολη Σιαντου. Η συνεδριαση του Π.Γ που καταδικαζε την βια απο οπου και αν προερχεται. Η ανατινα ξη του Μ.Βρετανια που δεν εγινε η συναντηση του Σιαντου με τον Τσωρτσιλ στις 25 δεκεμβρη και επισης οταν φυγανε εξω απο την Αθηνα ριχνανε τα κυβερνητικα αεροπλανα προκυρηξεις που καλουσα νε σε συνθηκολογηση στην Βαρκιζα και οριζε και ποιοι πρεπει να ειναι αντιπροσωποι απο το ΚΚΕ και το ΕΑΜ. ο Δαμασκηνος ζητουσε Σιαντο Παρτσαλιδη. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

κόκινος καπνάς είπε...

Ο Νίκος Ζαχαριάδης για το Δεκέμβρη του ’44

«Παρά την ηρωική πάλη του λαού στην Αθήνα και στον Πειραιά, όλος ο αγώνας ήταν μια πολιτικά απροετοίμαστη και στρατιωτικά πρόχειρη και σπασμωδική προσπάθεια, που έφερε στην ήττα. Γεγονός που πρέπει να μάθει σήμερα το κόμμα, είναι ότι το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ δεν προείδε, δεν προετοίμασε, δεν οργάνωσε και δε διεύθυνε τη μάχη του Δεκέμβρη. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ανέχτηκε κατά τρόπο απαράδεχτο και ακατανόητο τη μονοπωλιακή διαχείριση του Δεκέμβρη από το Γ. Σιάντο. Ο Γ. Σιάντος κατάργησε αυθαίρετα, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, το γενικό αρχηγείο του ΕΛΑΣ και ίδρυσε την ΚΕ του ΕΛΑΣ, όπου έκανε αυτό που ήθελε. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Γ. Σιάντος με προσωπική διαταγή του στις 17 του Δεκέμβρη 1944, άφησε και μπήκε περνώντας μέσα από τη διάταξη μας στη Γκάζα, έξω από την Αθήνα, ανενόχλητο, ένα σύνταγμα άγγλων, που μπήκε έτσι στην Αθήνα, και πήρε μέρος στις μάχες ενάντια στα τμήματα μας που πάλευαν ηρωικά. Στο ίδιο διάστημα και απ' τη Θεσσαλονίκη φεύγαν ανενόχλητα αγγλικά στρατεύματα για την Αθήνα, ενώ οι κυρίες δυνάμεις του ΕΛΑΣ δεν παίρναν μέρος στη μάχη κατά των άγγλων. Αυτά όλα μόνο σαν προδοσία μπορούν να χαρακτηριστούν. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έμενε ξένο και αμέτοχο απ' όλα αυτά, που ούτε και κατοπινά τα συζήτησε, ούτε τα καταδίκασε, όπως δε συζήτησε ούτε καταδίκασε την άλλη προδοσία, τη συμφωνία της Γκαζέρτας» (Ν. Ζαχαριάδη: "Δέκα χρόνια πάλης", σελ. 16-17).

Ανώνυμος είπε...

Στο ΕΑΜ συμμετειχε το κομμα που ειχε φτιαξει ο Γ.Πασαλιδης και ο Μ.Κυρκος. Ο πρωτος ητανε Μενσεβικος υπουργος στην Γεωργια πολεμησε εναντια στους Μπολσεβικους και οταν νικησανε το 1921 αυτος ο κυριος εφυγε στην Γερμανια να συνεχισει την Αντικομμουνιστικη δραση του και μετα ηρθε στην χωρα μας ο Δευτερος κυριος ειναι γνωστος και αυτος. Απο εδω και περα οτι γραψω ειναι προσωπικες αποψεις το Τονιζω. Ειχανε ετοιμασει τον Ευρωκομμουνιστικο δρομο απο τοτε αλλα ειχανε την ατυχια της επιστροφης του Ζαχαριαδη που τους καθυστερησε με την Εποποιια του ΔΣΕ. Μετα την ΗΤΤΑ το 1949 συνεχισανε το θεαρεστο αντικομμουνιστικο εργο τους νομιμοποι οντας το Αστικο κρατος δινοντας του πιστοποιητικα δημοκρατικοτητας. Της αυταπατες διελυσε η Στρατιωτικη δικτακτορια που εγινε για να λυση ενδοκαπιταλιστικες διαφορες. Δηλαδη χωρις τον ΔΣΕ και την χουντα θα ειχαμε ακολουθησει τον Ευρωκμμουνι στικο δρομο και θα ειχαμε γινει ενα με το συστημα εδω και χρονια. Ακομα και αν ειχαμε συνεχισει να υπαρχουμε θα ειχαμε τον τιτλο οπως το ΚΚ Πορτογαλιας και θα παιζαμε σε αστικες κυβερνησεις. Πρεπει να κρατησουμε τα λογια του Φαρακου. Ξαφνικα να τα σκεφτηκε το 1996 αποκλειεται. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ